Pejzaż melancholijny ebook

Od autora

Ta książka nie jest utartym konwencjonalnym szlakiem, na który autor zabiera swych czytelników, by mogli przeżyć niesamowitą przygodę. Nie ma tu wytyczonych, wydreptanych szlaków ani logicznych powiązań wyznaczających kierunek marszu i jego cel.

Punkty orientacyjne są znikome i intuicyjne raczej, nie pomagają, a wręcz gmatwają uszeregowane wcześniej myśli i zdobytą na dany temat wiedzę. Nie jest intencją autora wyprowadzanie czytelnika z błędu, bycie jego przewodnikiem ani wybawcą, gdy się zgubi w drodze. Jeśli się zgubi, to nic złego, to i lepiej. Będzie miał czas, żeby się zatrzymać i odpocząć. Usiąść na trawce z boku i pomyśleć, co zrobił źle, co autor zrobił źle, że zapędził go w taką ślepą ulicę. I właściwie po co to zrobił? O co mu chodzi?

W życiu nie zawsze musi o coś chodzić i nie zawsze gra toczy się o coś. Nie próbujmy sobie wszystkiego za wszelką cenę tłumaczyć i wyjaśniać, szukać logicznych rozwiązań i klucza do zagadek. Cieszmy się tym, co mamy, pamiętając, że po coś to wszystko jest, ale jeśli koniecznie chcesz wiedzieć po co? …

Musisz wiedzieć, że nie będzie łatwo. Ani autor, ani nikt inny nie da ci jednoznacznej i ostatecznej odpowiedzi, nie ułatwi poznania prawdy.

Kiedy człowiek przychodzi na świat, gdzieś w przestworzach rozbłyska światło. W ogólnym zamieszaniu i przejęciu, bólu matki i krzyku jej nowo narodzonego dziecka nie zauważamy tego, nie zwracamy na to uwagi albo po prostu o tym nie wiemy. A tam, gdzieś wysoko nad chmurami i gwiazdami, zaczyna się dziać coś ważnego. Zbierają się anioły, aby dać radość i nieść dobrą nowinę, a najważniejszy pośród nich, Anioł Jasności, wręcza dziecku prezenty. To z nich rozwijają się później talenty i umiejętności mniejsze lub większe, pospolite i niezwykłe, dziwne i dziwaczne, skryte i jawne, wstydliwe i niezrozumiałe… To nieprawda, że przychodzimy na świat z niczym, czyści jak tabula rasa ! Tkwi w nas zalążek – chciałoby się wierzyć, że dobra.

***

Zoe miała wiele talentów, aż sama się dziwiła, że Anioł Jasności tak szczodrze ją nimi obdarował. Już w dzieciństwie wykazywała wyjątkowe zdolności plastyczne, z rękodziełem, a nawet gastrodziełem artystycznym włącznie. Najbardziej chyba lubiła haftować wielobarwne pawie podczas jazdy samochodem. Zdarzało jej się to prawie zawsze po przejechaniu już zaledwie pięciu kilometrów. Cierpiała bowiem na – wcale nierzadką u dzieci – chorobę lokomocyjną. Jej matka w podróży musiała być zawsze przygotowana i wozić ze sobą plastikowe worki, bo w każdej chwili Zoe bez ostrzeżenia mogła wystrzelić na nią albo na brata – a w najgorszym przypadku nawet na tapicerkę i deskę rozdzielczą samochodu – swoje jakże piękne, jak gdyby odręcznie malowane wymiociny. Pół biedy, kiedy była to tylko tapicerka samochodu ojca Zoe, gorzej gdy rodzina podróżowała taksówką. Wtedy to brat darł się wniebogłosy, że Zoe znów go obrzygała (czasem robiła to celowo, żeby się na nim odegrać). Matka skakała jak na gumie na przemian to do niego, żeby go wytrzeć, to do Zoe, żeby sprawdzić, jak się czuje (ta jak zwykle leżała z wywalonymi do góry gałkami ocznymi, biała jak trup, jakby życie z niej uszło). Ojciec w takich chwilach, najczęściej siedząc na przednim siedzeniu obok kierowcy, pęczniał jak popcorn i robił się coraz bardziej czerwony. Nic się nie odzywał, tylko gryzł z wściekłości górną wargę. Doskonale wiedział, że spontaniczny wybuch córki będzie go ekstra kosztować.

Ale Zoe naprawdę miała talent. Umiała pięknie haftować. Nie, wcale nie mam na myśli wspomnianych tu wcześniej haftów. Naprawdę ładnie wyszywała serwetki i obrusy, szydełkowała i robiła na drutach. Tego wszystkiego nauczyła ją matka. O, jakież jej matka robiła cudowne swetry! Nie, to nie były swetry. To były arcydzieła! To była sztuka! Nieraz w dorosłym życiu Zoe żałowała, że matki już przy niej nie ma. Byłaby chyba najmodniej ubraną kobietą, bo w modzie co jakiś czas dzianina i ręcznie dziergane wyroby z włóczki wracały do łask u projektantów. Tak czy owak, robótki ręczne stanowiły tylko ułamek procentowy zdolności, jakie nosiła w sobie mała Zoe. Najbardziej ze wszystkiego, to trzeba przyznać, Zoe lubiła rysować. Rysowała przecudnie i co popadnie. Najczęściej chwytała za gazety albo albumy z kolorowymi zdjęciami i kopiowała, dokładnie odwzorowując rzecz, na którą patrzy. Kiedyś tak wiernie odtworzyła portret Stalina, że kiedy weszła do pokoju, trzymając go oburącz w górze niczym transparent na pochodzie, ojciec zbladł i z wolna osunął się na fotel. Był tak przejęty, że na kilka sekund odebrało mu mowę.

– Jezus Maria! – ledwo wykrzesał z siebie, bo myślał, że ujrzał ducha, albo co gorsza, że Stalin zmartwychwstał, po czym przeżegnał się i ponownie zamarł.