Pan Popiołów. Księga I ebook

Pan Popiołów. Księga I

Copyright © 2026, 2026 Wojciech Mazurkiewicz i Saga Egmont

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788727358208

1. Wydanie w formie e-booka

Format: EPUB 3.0

Żadna część niniejszej publikacji nie może być powielana, przechowywana w systemie wyszukiwania danych lub przekazywana w jakiejkolwiek formie lub w jakikolwiek sposób bez uprzedniej pisemnej zgody wydawcy, ani rozpowszechniana w jakiejkolwiek formie oprawy lub z okładką inną niż ta, z którą została opublikowana i bez nałożenia podobnego warunku na kolejnego nabywcę. Zabrania się eksploracji tekstu i danych (TDM) niniejszej publikacji, w tym eksploracji w celu szkolenia technologii AI, bez uprzedniej pisemnej zgody wydawcy.

www.sagaegmont.com

Saga jest częścią Grupy Egmont. Egmont to największa duńska grupa medialna, należąca do Fundacji Egmont, która każdego roku wspiera dzieci z trudnych środowisk kwotą prawie 55 milionów złotych.

Vognmagergade 11, 2, 1120 København K, Dania

Przyjaciołom- Rafałowi, Jakubowi oraz Dagmarze.Specjalne podziękowaniadla Pani Eweliny.

Prolog

Dzień, w którym pękło niebo

Nie pytaj, czym jest Ordynacja Pierworodna, pytaj jeno,

czym jest drzewo, które nie ma korzeni czy liści. Albowiem

Ordynacja jest gobelinem, a każdy z jej Filarów – pieczęcią

bytu Pierwodrzewa. Starszą niż Żmijogórz Mēnisorcus

Korzeń wiąże duszę z cyklem. Liść zapisuje los w gwiazdach.

Twardziel nadaje światu kształt, a Owoc – iskrę życia.

Korona jest mostem do sacrum, a Żywica – orężem

woli. Ogień zaś... był jej pierwotnym purpurowym żarem.

Lecz Hybris nastała pierwej. Serafina, Pierwsza Tkaczka,

w lęku o swój Szmaragdowy Ład, wyjęła z tkaniny Filar

Ognia, by go poskromić uwięziła na samotnej Czarnej Górze.

Z tego wygnanego, uwięzionego żaru zrodził się lud

Żagiewników, z którego wyrósł Vôrgöth.

A on, Bazaltowy Król Ashfall, w swym Mênis nie chciał jej

zachwiać. Chciał ją zburzyć. I tak zdruzgotał Ordynację

Pierworodną, a jej wszelkie filary runęły, rozproszone po

świecie. (...)

Minęły wieki.

W ciszy, co nastała, pewna Szeptunka odnalazła Owoc, Twardziel, Żywicę i Koronę. Nie znalazła Korzenia, co śmierć oszukuje, ani Liścia czy Ognia. Z tego, co miała Dziewanna, Druga Tkaczka oblekła je złotem i tak nastała nowa era – Era Złotej Łaski. (...)

Ja zaś, Kael- sul Thûl, usiekłem tę pożogę imieniem Vôrgöth, zanim zdążyła strawić resztki świata mej pani. I choć zabiłem Króla, nie pozbyłem się tego, co po nim ostało. Pod blaskiem ziemia wciąż pamięta brakujący Filar ... a Popiół pamięta Ogień, który go skruszył.

– Kael- sul Thûl, Z traktatu „O strukturze bytu”, sto trzydziesty siódmy Jarnik Złotej Ery, Kurhanowyż Bezdola, Kuźnia Suva-Thul

Świt rozpłatał mrok nad Grodziskiem bezkrwawym sztychem.

Nad donżonem rozlała się łuna, rzucająca na bruk cienie. Smagały okolicę na równe sobie sektory. Miasto wciąż trwało w bezruchu, spowite mgłą. Rynsztok niósł bukiet mokrej gliny przeplatany z ozonem.

Choć chmury nie zwiastowały urwania.

Swąd kanałów drażnił gardło i stale zalegał w całym ciele.

Ciemnowłosy mężczyzna odziany w kaptur barwy szkarłatu, splunął w dół z ostrokołu. Poranne powietrze wraz z początkiem Jarnika smakowało tak, jak zawsze – wilgotnym popiołem.

Smak wżerał się we wszystko. Osiadał na zbutwiałych bałwanach, na gontach przedmiejskich zagród, wchodził w korę drzew, ciążył na nagrobkach. Nieważne, czy byłeś tu, w Grodzisku, czy zapuściłeś się na południe, aż po faunę Kniei Sierocej – szarobury osad był tam pierwszy.

Spojrzał na wschód.

Pierwsze płomienie słońca z trudem przebijały się przez opary. Wstęgi muskały kamienie muru, na których wciąż czerniły się ślady dawnej pożogi.

W trzewiach miasta budziło się powoli życie, codzienny zgiełk omiatał ulice. Z komina uniósł się pierwszy dym, po chwili rozległ się jazgot tłuczonej stali oraz ciche pełganie paleniska. Przeplatał to szmer zbierających się w okolicach atrium kobiet, trzymających na ramionach kwilące pociechy.

Wciągnął nosem.

– Brzoza... Tak, ale coś jeszcze. Pasieka? Nie, wątpliwe... Znowu coś palą na gusła, chcą odgonić krzyki.

Zakasłał głucho, marszcząc czoło w grubą bruzdę. Płuca rzęziły pod ciężarem powietrza.

– Gdyby to jeszcze coś dawało... – mruknął pod nosem, po czym spojrzał na dłonie. Palcami gładził ciosane z hebanu gęśliki. Między paciorkami, w samym sercu różańca, mieniło się blaskiem oczko szmaragdu.

Wzdłuż kamienia biegła szrama, którą wyżłobiła klinga. A może sam czas.

Ciemnowłosy przecierał opuszkami koraliki, paciorki podwiązane kruchym włóknem. Opuchnięte usta cedziły inkantację. Modlił się, zanosząc intencję w kierunku piętrzących się na horyzoncie oleistych chmur.

Ciszę przeciął zgrzyt zawiasów, a później stęknięcie desek pod stopami. Z izby wyłoniła się przygarbiona sylwetka, opierająca posturę na pastorale. Choć przypominał bardziej ciosany z hebanu kikut.

Pociągnął mokro nosem, wykrzywiając usta w grymasie. Nozdrza omiótł aromat słodyczy, przeplatany z goryczą piołunu.

– Khe... Khe... Westchnienie Wdowy? Znowu?

Ciemnowłosy nie odpowiedział. Wzruszył ramionami, po czym ponownie ujął między wargami wysuszoną trzcinę.

– Oldrzych, lepiej bierz klingę i ruszaj w drogę... Przy Kniejach Sierocych włościanie wzywają Waleta Ostrzy.

– Gdzie dokładnie?

– Główny gościniec wiodący do Manus Fatum, będziesz wiedział po zapachu.

Dłoń z łodygą drgnęła.

– Co tym razem? Kogo niesie? – rzucił, wypuszczając ciemnozielony obłok dymu z ust.

– Czernidło. A jakże... – wykasłał starzec w wierzch rękawa. Twarz zdobiły głębokie bruzdy, a policzki zapadały się od upływu minionych Jarników. – Wiesz, co masz robić...

Oldrzych westchnął głęboko. Pokręcił głową, aż gęste kosmyki barwy węgla nakryły okapem czoło.

Strząchnął złogi popiołu z jarzącej się łodygi na pobliski talerzyk. Zimny powiew szkwału sprawił, że pył rozsypał się po podłożu w przędzę osadu. Przeciągnął się ku górze, aż ramiona chrupnęły trzaskiem. Po chwili schował paciorki za pazuchę, naciągając głębiej szkarłatne nakrycie, aż przykryło ślepia.

Oldrzych sięgnął w kierunku głowicy zakrzywionego kordelasa, po czym wsunął z sykiem klingę wewnątrz pochwy. Oręż ciężki i szeroki, przypominał inwentarz drwali z okolic gajów, aniżeli rynsztunek wojaka.

– Więc Waleta dostaną... – ochrypły głos przebił się przez bawełnianą narzutę.

Po kilku uderzeniach serca izba pozostała pusta.

Dźwięk młota uderzającego o kowadło rozniósł się echem po rynsztoku Grodziska. Twardy, nieustępliwy. Jak życie w Krainach Popiołu.

Na południowy wschód od surowych ziem, niczym szmaragdowy klejnot, leżała Turnia. Kotlina położona u stóp łańcucha górskiego, wysokiego jak samo przeznaczenie, stanowiła przedsionek reszty półwyspu. Lokalni bakałarze ochrzcili ją ponurym imieniem.

Żalnik.

Tu, gdzie słona bryza mieszała się z żywicznym zapachem potężnej puszczy, czas zdawał się płynąć wolniej.

W sercu wiecznie zielonych puszcz, w niewielkim domu przycupniętym obok omszałej kaplicy, budziło się inne życie.

Promień słońca, przefiltrowany przez listowie drzew, wślizgnął się przez szparę w okiennicy. Drżąca plama światła przemknęła po podłodze, po czym musnęła policzek śpiącej kobiety.

Spiralne rogi, zdobione miedzianymi pierścieniami, drgały przy każdym oddechu. Ciemne włosy rozsypały się na lnianej poduszce, tworząc bazaltową aureolę. Cera kobiety była barwy hebanu, choć wpadające przez okno światło kazało widzieć w niej kogoś wykutego z węgla i oprószonego sadzą popiołu.

Nawet we śnie szukała dłonią ciepła.

Sunęła palcami po posłaniu.

Obok niej leżał mężczyzna. Rysy surowe, jakby ciosane z kamienia – ostra linia szczęki, prosty nos oraz zapadające policzki, które wiecznie zdobił rumieniec.

Kobieta przeciągnęła się leniwie wzdłuż posłania. Jej dłoń instynktownie odnalazła ciepło ciała mężczyzny.

Przesunęła palce po ramieniu, wzdłuż grdyki, aż zakończyła, kreśląc kółka po kilkudniowym zaroście.

Otworzyła oczy. Spojrzenie o barwie leśnej ściółki spoczęło na jego twarzy.

– Jacuś... Jacenty... mężuś... wstawaj no. Trzeba pokłonić się słońcu.

Pochyliła się, a jej włosy opadły kaskadą. Złożyła na jego ustach pieczęć – utwierdzenie i obietnicę – mrucząc przy tym jak kotka. Jego wargi natychmiast odpowiedziały.

– Jeszcze chwila, Zora. Na litość wszelkich waszych bogów, staruch jak ja zasługuje na ciepło. Na wiele więcej ciepła. Szczególnie dziś.

– Nie jesteś staruchem – to raz, a dwa – ciepło zawsze znajdziesz w mych ramionach.

Usiadła na skraju łóżka, a poranne światło otuliło jej smukłą sylwetkę. Spojrzała na Jacentego spod rzęs.

– Znowu myślisz o czerwonych kapturach.

Westchnął, siadając obok niej.

– Co? Nie, skądże. Miałem jeno noc ciężką. Nic więcej.

Przesunęła się bliżej, a jej ciepły oddech rozbijał się o nasadę szyi.

– Nie kłam. Spałeś jak zabity.

– Zora…

– Chrapałeś znów tak, że czułam, jak w izbie deski się kołatają. – Chwyciła dłońmi za kępkę włosów rosnącą u nasady, oczy błyszczały się w sposób nieodgadniony. – Mów, inaczej następną noc i jeszcze kolejną spędzisz w stajni.

Westchnął ciężko, przewracając oczami.

– Dobrze... Widzę, że nie mam wyboru...

– Nigdy nie miałeś. Mów – dodała z przekąsem. Na ustach zagościł uśmiech.

– Pamiętasz, jak byłem przed zimą, nim nastał Dymnik w Grodzisku? – Kobieta skinęła w odpowiedzi. – Radomir wówczas obwieścił, iż gdy życie ponownie obudzi się ze snu, gdy nastanie Jarnik, nie minie dziesięć cykli dzwonów, a do Grodziska zawita procesja... Jakkolwiek to brzmi, sobacza mać.

– Procesja? Kadzidło, kuranty i jakiś tłusty klecha?

– Nieee. – parsknął mężczyzna – Nie taka dosłownie. Jeno spodziewamy się gości, bardzo ważnych, skoro wielki mistrz nie potrafił wybełkotać nawet ich imienia.

Zora uniosła brew, a w jej oczach pojawił się błysk.

– Gości? Hmmm. Imć Silvana z Jutrzni, Pani Księżyca śle podarunki? – jej głos obniżył się o oktawę.

– Wątpliwe, oni nie znoszą słońca... – parsknął suchym śmiechem. – Gdyby ruszyli, cały gościniec stanąłby w szronie... Zresztą ich znamy, to dziwne stworzenia, co tylko szurają wzrokiem po gwiazdach. Dziwne, ale znajome... A Radomir drżał, jakby stał gołą dupą na wietrze, gdy cedził nowiny.

Westchnął głęboko, przeczesując między opuszkami pasma włosów kobiety.

Zora oparła czoło na ramieniu męża, splatając wspólnie dłonie.

– Rozumiem... więc kiedy wyruszasz?

– Dziś. Po obiedzie.

– Szybciutko…

– Ano. Oldrzych wybył jakiś czas temu. Kazał mi nie spóźnić się pod żadnym pozorem, mówił mi, że gęsto tam. Gęsto, że można nożem kroić.

Zora położyła dłoń na jego policzku, a jej dotyk był delikatny i uspokajający.

– Dołączę do ciebie jutro.

Jacenty zmarszczył krzaczaste brwi w bruzdę. Oparł ciężar ciała na łokciach, po czym omiótł ją nieodgadnionym wzrokiem.

– Co? Do Grodziska? A kto zostanie z dziećmi?

Uniosła kąciki ust, trzepocząc rzęsami.

– Moja matka jest w okolicy, zapytam ją przed wieczerzą. Ale... na pewno się zgodzi. Znasz ją... A w dodatku Tośce zaczynają wychodzić rogi, swędzą ją. Potrzebuję składników na maść kojącą, więc wybieram się na targ.

– W Żalniku nic nie znajdziesz?

– Czterolistka Serafiny? Coś Ty, w tej mierzwie? On woli miejsca czyste i szczodre słońce, akurat przy Kniei Sierocej.

Na ustach Jacentego przemknął cień uśmiechu, choć jego zamglone spojrzenie zdradzało burzę. Wrażenie to potęgowała bruzda, która biegła przez lewy policzek, dodając twarzy niebezpiecznego uroku.

Ot, makijaż Waleta.

Wyciągnął ramiona ku górze, a stawy odpowiedziały z głuchym trzaśnięciem.

– Dobrze... Jeno użyj Kamienia Wędrowca. Zostawię garstkę miedziaków, powinno starczyć na podróż oraz na powrót. Jakoś nie chcę, byś się włóczyła o tej porze.

– Nie obiecuję, zawsze w żołądku przewraca się po skoku. Chyba że wolisz, gdy jestem markotna.

Parsknęła cicho, składając na jego ustach mokry pocałunek. Jęknęła pod nosem, po czym zsunęła dłoń z policzka męża, aby zacząć kreślić niewidzialne wzory wzdłuż grdyki mężczyzny. Walet objął kibić w odpowiedzi, sunąc dłonią po podbrzuszu.

I wtedy... huk.

Trzask pękającej gliny.

Z sąsiedniej izby dobiegło gaworzenie. Potem witalny pisk oraz głodne skomlenie. Poranny zgiełk zawitał do sypialni.

– Wygląda na to, że nasza mała armia już wstała – szepnął Jacenty. – I zdaje się, że szykują szturm na palenisko.

Cichy śmiech Zory stłumiła poszewka poduszki.

– Armia, która domaga się śniadania, mój Walecie. I to natychmiast.

Ruchem płynnym i oszczędnym jak woda Zora odwróciła się od niego i ruszyła ku palenisku. W ciężkim, żeliwnym rondlu zatańczył tłuszcz, a gdy wrzuciła na niego grube plastry boczku, w powietrzu rozszedł się ostry, dymny zapach. Jacenty również opuścił legowisko, po czym dobył pary okurzonych ziemniaków. Ciszę, która zapadła, wypełniło metodyczne skrobanie skóry i głośne skwierczenie.

Spod ciężkiego, dębowego stołu dobiegał jeszcze stłumiony chichot. Tam, w mroku nóg i cieni, dwoje małych dzieci wciskało resztki pszennego chleba w potężny pysk wilczaka, który z namaszczeniem przyjmował dary.

Zora sięgnęła po gliniany kubek z rozbitymi jajkami.

– Słyszałeś? – zagadnęła. – Jagna mi mówiła, że przez Jar Czerwonych Igieł przeszedł kolejny kontyngent z różnych gajów i warowni. Ciągnęli za sobą wozy, a w rękach trzymali pociechy. Ludzie, nie ludzie, elfy, których skórę pokryło Czernidło. Wszyscy jednakowo uciekają z Północy.

– Z Północy?

– No wiesz... z tych dziwnie brzmiących grodów. Bastion Pielgrzyma? Smolnica? Jakoś tak... Obiło mi się o uszy, jak odbierałam Antka z ogrodów. Jagna ma męża z Sierpnicy, a oni przy samej grani gospodarstwa doglądają, toć pogadują z przejezdnymi klerykami, bakałarzami czy hufcami.

– No i co z tego?

Przerwała, by zgnieść w palcach liść mięty. Głos zniżyła o oktawę, gdy pomrukiwała kolejne słowa.

– Ponoć na północy ziemię trawi znowu pożoga... a oni uciekają przed zgliszczami i szukają tutaj ziemi.

– Pożoga na północy? – Mężczyzna wypuścił powietrze powoli. Pod fantomowym ciężarem ramiona opadły na kolana. – Pierwsze słyszę... Choć nie byłoby to nic obcego dla tej ziemi, prawda?

Zora wyprostowała się, odchrząkując, przez co jej głos znów nabrał barwy ciepłej oraz lepkiej niczym rozlany po chlebie miód.

– Jak myślisz, Jacek – spojrzała na niego spod rzęs. – Jest szansa, że nieprędko przeniosą tu główny chram waszych Waletów? Tu, do Turni?

Zatrzepotała rzęsami.

– Czemu mieliby przenieść?

– Ludzi przybywa, karczują knieje, kładą drogi, stawiają warownie... Ostatnio usłyszałam od Oldrzycha, jakoby postawiono wielki gród nad Rozlewiskiem. Gród nad grodami, nazwano go Biała Góra.

Jacenty parsknął suchym śmiechem, aż wilczak o białym futrze uniósł łeb do góry. Pyzata pociecha, wybawiona niosącym się po izbie chichotem, wyczołgała się spod stołu, po czym wspięła się na rozchylone kolana ojca. Wierzchem dłoni zaczął leniwie pocierać wierzch jej główki, gdzie rosła kępka czarnych włosów.

– Biała Góra... ktoś miał humor, gdy chrzcił ów gród.

Wyszczerzyła zęby.

– Więc tak myślałam. Co, jakbyś poszedł do Radomira i powiedział: tutaj jest moja dola, niech weźmie Oldrzycha, czy jeszcze kogoś innego i postawi chram choćby i w Białej Górze!

– Chciałabyś, co?

– Ano! Wiesz, tysiące stajań, Siódmiak tułaczki tylko po to, by siedzieć jak sowy na jakimś kazaniu. Brzmi cholernie męcząco. Zajedziesz swojego Kasztana, a takich ogierów próżno szukać w polu.

Jacenty przez moment milczał, posadził córkę na puszystym runie, po czym wznowił polerowanie rzemienia przy karwaszu. Choć teraz ruchy były znacznie bardziej kuliste, pochodzące z nadgarstka zamiast łokcia.

Po chwili pociecha powróciła do siedziska, ocierając wierzch głowy o nogawkę. Szorowała, drapała, pojękiwała.

– Hę? Co Ci mały szkrabie?

– Znowuuuu – pojękiwała Tośka, szurając paznokciami po czerepie.

– Znowu rozdrapiesz, jucha nakryje Ci oczy.

– Tatko, no weź…

Jacenty pokręcił głową, po czym zmrużył oczy w dwa sierpy. Zanurzył się w świecie ducha, choć pozostawił ciało na ziemi.

Poczuł gęsty rezonans, gwizdanie powietrza, pełganie ognia w kominku, skwierczenie łoju. Liście za oknem szemrały na wietrze, serce pod piersią łopotało z każdym wdechem. Wycedził przez usta inkantację, po czym przeniósł intencję na opuszki palców.

Błogość rozpłynęła po ciele Tośki, gdy ciepło omiotło jej łepetynę. Drapanie ustało, na ustach wypełzł grymas, po czym rozcięła ciszę radosnym piskiem. Zaczęła kręcić się po izbie, a śmiech niósł się za nią.

Zora spojrzała spod rzęs na męża.

– Wola? Używasz Woli, aby ulżyć smarkuli? A tak wzdrygałeś się ostatnio, gdy prosiłam cię o pielenie bylin.

Jacenty nie odpowiedział. Wrócił do szorowania, a kobieta, wzruszając ramionami, skierowała wzrok na palenisko. Oczy błyszczały od szczęścia.

– Hmm – mruknął w końcu, nie podnosząc wzroku znad dłoni. – Jeszcze nie teraz. Na pewno nieprędko nas tutaj przeniosą. Minie wiele Jarników jeszcze.

Dopiero po chwili na jego twarzy pojawił się ledwo widoczny uśmiech, gdy objął wzrokiem Tośkę. Córka zaczęła czesać grzebieniem ogon chrapiącego wilczaka.

Na wschodzie pojawiła się plama.

Z początku przypominała jedynie kleks broczący z kałamarza, lecz z każdą chwilą rosła, przybierając kształt ołowianej chmury.

Burza kłębiła się na horyzoncie, gnała w stronę Grodziska.

Słońce wspięło się wyżej, wypiętrzało na horyzoncie. Złociste refleksy tańczyły na pokrytych gontem dachach.

Miasto tętniło życiem.

W powietrzu unosił się zapach dymu z setek palenisk, wędzonej słoniny, świeżego chleba i ostrej woni kwasu chlebowego, którą niósł wiatr od strony karczmy.

Młoty kowali wybijały metaliczną pieśń dnia. Z warsztatów dochodził stukot tkackich krosien i szum koła garncarskiego.

Na straganach targowiska brodaci kupcy z Żalnika targowali się z miejscowymi o ceny skór i plastrów miodu.

Dzieci, z wrzaskiem i śmiechem, goniły za kurami i psami po błotnistych uliczkach, gdzieniegdzie wzmocnionych drewnianymi dylami.

Lecz spokój w Krainach Popiołu był ulotny jak poranna mgła nad akwenem Jutrzni. Kruchy kwiat na jałowej skale, skazany na zwiędnięcie.

Do bram miasta zawitał orszak.

Plac przeszył lodowaty prąd, który nie był wiatrem. Nawet na karkach Waletów Ostrzy, twardych jak karapaks, pojawiła się gęsia skórka.

Najpierw był zapach. Ostry i nielekki.

Była to nielekka woń ołowiu oraz metaliczny zapach zaschniętej posoki. Zwiastun ciężkich oleistych wstęg kłębiących się nad poczerniałym sklepieniem.

Dopiero później dotarł jazgot.

Zgrzyt – narastający odgłos, wdzierający się w uszy. Jakby setki zardzewiałych łańcuchów wlekły się po trakcie, jakby sama śmierć ciągnęła za sobą swoje kajdany.

Rozmowy ucichły, śmiech dzieci uwiązł w gardłach. Cisza, która nadeszła, miała ciężar i smak starego, mokrego popiołu. A potem, gdy dźwięk stał się ogłuszający, pojawili się oni.

Na wschodzie mówili na nich Aschewacht.

Nie na wierzchowcach ani bojowych słoniach. Dosiadali bestii, które były koszmarem zrodzonym z ziemi.

Były to guźce o ciałach grubych i masywnych, pokrytych szczeciną czarną jak aksamit nocy. Ich ciężkie, podkute żelazem racice orały trakt, wzbijając kurz i wtórując metalicznemu zgrzytowi.

Z ich pysków sterczały zakrzywione kły. Białe jak wapno, choć z bliska dało się dostrzec zastygłe plamy wyblakłego karmazynu.

Jeźdźcy, wyprostowani i dumni. Odziani w lśniące zbroje o kolorze obsydianu. Czaszkę chroniła podłużna blacha opadająca ku potylicy jak bazaltowy okap. Ku dołowi jarzyła się przyłbica, nienaturalnie wydłużona, zwężająca się niczym grot.

Wąskie, poziome szparki na oczy były jedynymi wypustkami matowego metalu, przez które sączył się karmazynowy blask. Przyłbice wieńczyły długie, białe pióropusze, kontrastujące z barwą płytowej zbroi.

Nazywano ich Aschewacht – Siewcy Popiołu.

W tłumie gapiów, którzy wylegli z chat i warsztatów, przeszedł zduszony szmer. Młody chłopak, który ledwo co dostał swój pierwszy topór, spojrzał na lśniące pancerze. Czuł, jak z każdą chwilą narasta gula w przełyku.

– Na kądziel Serafiny... to Straż Popiołów! Musieli przybyć prosto z Jantaru! – szepnął do barczystego drwala, który stał obok.

Szturchnął go łokciem w bok.

– Pleciesz kocopoły, głupcze – syknął starszy mężczyzna, nie odrywając wzroku od procesji. – Spójrz na te pancerze. To nie jest blask stołecznej kuźni. Ta czerń jest wypalona, zwęglona ogniem, którego nigdy nie powinieneś oglądać. Dziewanna nigdy nie posłałaby Aniołów odzianych w samą czerń.

– To chyba parobkowie tych z Popielnej Rubieży – wysapał kolejny.

W przód wyszła kobieta, ściskając do piersi wianek utkany z pnączy jaśminu. Pąki rośliny zaczęły spadać na bruk.

– Patrzcie na bestie... One mają ruję tylko tam, gdzie tli się płomień. Toż to idą z Wulkanii.

Słowa te rozeszły się po tłumie jak trucizna, uderzając z głuchą wibracją w sam szpik. Wulkania – miejsce, o którym szeptano tylko po zmroku.

– Dziewanna jeno w złocie kąpie swe sługi – dokończył weteran z gorzką ironią. – Tych skąpała w popiele. To z pewnością nie Aniołowie...

Jechali w milczącym szyku. Formacją przypominali wyciosany szpikulec. Ruchy zsynchronizowane, twarze skryte. Otaczała ich aura tak odmienna od tej wokół – aura łaski Tkaczki Dziewanny i odbytych wojen.

– Co to za monstra? Dziki? – szepnął młodzik, ściskając topór, aż knykcie przybrały barwę suchego wapna.

Zza jego pleców rozebrzmiał cichy pomruk o barwie wiecznego utrapienia. Szarpnął za rękaw łachmana, na co młodzik jęknął.

– Cicho, głupcze... Lepiej nie patrz im w oczy. Ponoć oślepiają, jak skrzyżujesz wzrok z nimi.

– Mistrzu Radomirze! Co to za ogień w ich oczach? Jak u czartów! – zapytała młoda, smukła kobieta o włosach barwy miedzi. – Czerwone ślepia, krew mają w oczach.

Starszy mężczyzna nachylił się ku obliczu niewiasty. Głos stał się cichy i szorstki jak tarty kamień, komponował się idealnie z powierzchnią jego lica, na którym czas wyrzeźbił głębokie i podłużne rysy.

– To nie krew. To jarzący się płomień. Dar dla ludu Wulkanii od pewnej „Zimnej Pani”.

– Zimnej Pani?

– Gdy lud popiołów przepadł na stałe, pewna niewiasta odnalazła Filar Ognia. – Radomir obniżył głos o oktawę, gdy cedził kolejne słowa. – Był on zwęglony, tańczyły na nim tylko pojedyncze łuny.

– I co zrobiła?

– Malthus ją dopadł w Smolnicy – odparł starzec, prostując się gwałtownie, gdy jeden z jeźdźców zwrócił ciężki hełm w ich stronę, obejmując ich wzrokiem. – Kim była? Czort wie. Jej imię zostało wyklęte z annałów historii. No nic... czas na mnie, zabierajcie dzieci do izby i nie szukajcie wiedzy.

Z przodu, na olbrzymim, czarnym rumaku, jechał on.

Przez niektórych bakałarzy był zwany Archontem Pożogi. Przez żerców – Siewcą Popiołu. A przez nielicznych, którzy śmieli wymawiać jego prawdziwe miano, Aniołem Ognia. Odziany w ćwiekową zbroję, przeplataną łuskami ściągniętymi ze Żmijogórów.

Świadectwo łowów w Wulkanii.

Malthus jawił się niczym widmo. Wysoki, o chorobliwie bladej skórze.

Chudy, lecz o widocznie zarysowanych ramionach. Obraz dopełniały gęste złote włosy, które opadały mu kaskadami na ramiona. Tu i ówdzie przebijały się krwistoczerwone pasma.

Ale to jego oczy przykuwały uwagę.

Złote.

Jak stopione złoto wygaszonego wulkanu.

Tuż obok, na białym jak sam pergamin jeleniu, jechała kobieta z unoszącą się nad głową aureolą. Świetlisty nimb pulsował delikatnie przy każdym uderzeniu szkwału, a jego krawędzie wieńczył szron przypominający lodowe igły.

Jej kruczoczarne włosy lśniły niczym polerowany obsydian. Skórę miała jasną, pod którą pulsowały fioletowe naczynia. Jej oczy były pozbawione białek. Były to dwie plamy rozlanego atramentu, w których sercu płonęły perliste punkty. Tęczówki podobne do odłamków skruszonego lodowca.

Nosiła srebrną zbroję, zdobioną motywami księżyca i gwiazd. U jej boku wisiały dwa miecze: jeden smukły, wykuty z księżycowego metalu; drugi cięższy, o ciemnej głowni, z której zdawała się bić stłumiona, ognista poświata.

Orszak zatrzymał się na głównym placu, przed drewnianymi wrotami chramu Welesa. Z okien okolicznych chat i zza drewnianego ostrokołu wychylali się gapie. Twarze mieli blade jak prześcieradło na łożu konającego.

Nawet żercy i starszyzna Zakonu Waletów Ostrzy, którzy wyszli przed chram, byli wyraźnie onieśmieleni.

Wtedy z ciężkich, dębowych drzwi chramu wyszedł jeden z roślejszych Waletów. Miał włosy związane w kucyk, aż skóra na skroniach naciągała się do bieli. Rysy twarzy ciosane z kamienia. Stanął obok Jacentego, kiwając mu głową na powitanie.

– Oldrzych? – mruknął Jacenty, nie odrywając wzroku od procesji.

Mężczyzna skrzywił się, jego spojrzenie również utkwione było w Czarnych Zakonnikach.

– Ty? Gorączkujesz? – Zora spojrzała na niego z ukosa, po czym przełknęła ślinę, a jej krtań poruszyła się gwałtownie.

– Nim nastał świt, Radomir obwieścił mi wszystko z manierą bakałarza. O tym... o tym, co się wydarzyło w Wulkanii. Jak ją spalili do cna, a ich węże ubili... – przełknął głośno, czując zawiązujący się supeł na grdyce. Resztę dopowiedział szeptem: – O czarnej jak smoła sile, zmierzającej do Grodziska.

Jacenty stał obok Zory. Jego dłoń spoczęła na rękojeści miecza. Obserwował przybyłych z zaciętą miną.

– I oto dotarła – wycedził cicho.

– Co tu, na plagi Żalnika, robi syn samej Dziewanny? – burknęła Zora.

Oldrzych splunął w proch.

– Z samego Jantaru... gdy tylko zaczął się Jarnik... Gdy syn Tkaczki puka do okna, nie przychodzi życzyć ci dobrej nocy.

Zimny pot spłynął wzdłuż karku.

Malthus zsiadł z konia. Poruszał się z płynnością drapieżnika tuż przed atakiem.

Na spotkanie wyszedł mu Mistrz Radomir – starszy, siwowłosy Walet Ostrzy – na czele niewielkiej delegacji Zakonu. Jego twarz była jak mapa przebytych bitew. Poorana bruzdami stuleci.

– Witaj w Grodzisku, lordzie Malthusie. – Jego głos był donośny, choć pozbawiony agresji. – Czemu zawdzięczamy ten zaszczyt? Czyżbyś przybywał z posłaniem od naszej złotej Tkaczki?

Malthus milczał. Jego złote tęczówki wpatrywały się w Radomira. Próbowały przeniknąć jego duszę. Odczytać intencje. Lojalność. Strach.

Gdy wreszcie przemówił, z jego ust nie popłynęło gromkie obwieszczenie, lecz hipnotyczny szept, pozbawiony ludzkich emocji – jakby przemawiał przez niego starożytny, zmęczony byt.

– Piękno... – Podszedł bliżej, ignorując napięte postawy Waletów. – Zawsze mnie fascynowało, jak najpiękniejsze kwiaty potrafią wyrosnąć na najbardziej zatrutej ziemi.

– Lordzie Malthusie, nie rozumiem... – zaczął Radomir, ale archont uciszył go gestem dłoni.

– Nie rozumiesz. – Zabrzmiał, a raczej ogłosił wyrok. Jego blady uśmiech był pełen rozczarowania. – Czyżbyś rozumiał, lecz wolał nie widzieć? Powiedz mi, Mistrzu Radomirze... taki z ciebie wierny sługa Woli... czemu nie pojawiłeś się na ostatniej Wielkiej Komunii w Jantarze?

Pytanie zawisło w powietrzu, zimne i ostre jak krawędź lodowej kry.

Radomir zesztywniał.

Pot spłynął wzdłuż grdyki, gdy usta zaryglowały słowa. Rozebrzmiał pomruk, którego zdusił wkrótce zgiełk Grodziska, aż Malthus pokręcił czupryną.

– Królowa przemawiała, gdy pierwsza noc Jarnika nastała, a Tkaczka ogłosiła potrzebę zasiania Jarzącego Boru. Szeregu złotych drzew stojących na straży życia na tej jałowej ziemi – kontynuował Malthus. Jego głos był wydarzeniem. – A ciebie nie było. Mistrz Waletów, co trzyma wyciosany z Jantaru pastorał. Dlaczego?

Sędziwy nestor odchrząknął, starając się zachować spokój, choć przeszywało go palące spojrzenie Malthusa i chłodne oczy Cassiany.

– Wybacz mi, panie, ale do Jantaru tysiące stajań. A... obowiązki... duchowe zatrzymały mnie w Grodzisku. Moja obecność była tu niezbędna – trajkotał Radomir. Czuł, jak zimny pot perli się na skroniach, choć powietrze falowało od ciepła przez samą obecność Anioła.

– Obowiązki... – Malthus cedził to słowo, jakby smakował truciznę. – Zawsze znajdą się obowiązki, które odciągają nas od tego, co najważniejsze. Od słuchania głosu Tkaczki. Cóż to za tak pilne, duchowe sprawy?

– Kościół Drzewa w Żalniku dość... opornie się rozwija. Na zachodzie również. – Radomir zapewne podejrzewał, że wpada w misternie zastawioną pułapkę. – Ludność tamtejsza, uparta i przesiąknięta pogańskimi gusłami, starymi jak Serafina, niechętnie przyjmuje światło Złotej Łaski. Konieczna była moja interwencja, by...

– By nawracać niepokornych na bagnach? – dokończył Malthus z nieskrywaną pogardą. – Godne zadanie. A co, gdy problem nie leży w oporze ludności z Żalnika... Może problem leży w glebie, na której próbujesz zasiać ziarno? Glebie zatrutej starym grzechem, którego ty, Mistrzu, nie dostrzegasz. A może... nie chcesz dostrzec?

Radomir milczał, jak gdyby wiedział, że cokolwiek powie, zostanie użyte przeciwko niemu.

– Wasza wierność jest jak wierność psa, który broni podwórka, nie wiedząc, że zaraza kryje się w studni, z której pije.

Jego złote oczy rozbłysły, a spojrzenie, ostre jak szpon, przesunęło się w stronę Zory, wtulonej w pierś Jacentego. Radomir wzdrygnął się, a jego twarz przybrała barwę wapna.

– Lojalność. – W ustach Archonta słowo to zabrzmiało jak obelga. – Lojalność ślepego nie ma wartości. Jest tylko przeszkodą. Powiadam ci, w krainie, którą nazwali na cześć pogorzelisk, zbrukać chcieli najpiękniejszy kwiat, co ośmielił się rosnąć na ich surowej ziemi.

Grymas, jaki pojawił się na twarzy Radomira, zdradzał wszystko. On również słyszał przerażające opowieści, które dotarły tu z północnego wschodu.

Radomir poczuł taniec tysięcy pająków wzdłuż karku.

– A ci, którzy staną na drodze tego oczyszczenia...

Zrobił pauzę, pozwalając, by cisza zgęstniała.

– ...ci, którzy będą chronić skażonych...

Świdrował wzrokiem Zorę.

– ...ci, którzy okażą się nielojalni wobec Łaski Tkaczki...

Zrobił kolejną przerwę, a na jego twarzy pojawił się cień uśmiechu. Był niemal czuły, jak bywa myśliwy, gdy wnyki obejmą zwierzynę.

– ...spłoną. W ogniu... mojego płomienia.

Pochwycił włócznię zawieszoną na rzemieniu przy jukach wierzchowca. Podłużny kikut zakończony szerokim na dłoń grotem migotał platynowym blaskiem. Chwycił drzewce oburącz, kierując ostrze ku górze.

Zgiełk rozmów umarł.

Ludzki pierścień skupiony wokół chramu Welesa zastygł w bezruchu. Wielu chowało oczy w dłoniach, inni z kolei zataczali się do tyłu, lądując z głuchym hukiem na granitowym bruku.

Furkot.

Malthus rozpłatał powietrze metalicznym szeptem, kierując grot włóczni w kamienną posadzkę. Lanca wbiła się z suchym mlaśnięciem w bruk Grodziska, lądując pół łokcia od stopy Radomira.

Kruszywo topiło się z cichym syczeniem w płynną żywicę, gęstą jak ichor. Włócznia wbiła się w kamienne runo aż po samą głowicę. Anioł Ognia westchnął głęboko, odrywając się od wbitego kikuta.

W języku znanym tylko nielicznym Archont cedził niskim warkotem inkantację. Trwało to chwilę, aż wzniesiona dłoń ugięła się od ciężaru mieniącego się złotem osadu. Smukłym palcem, zwieńczonym obrączką, kreślił kształty w przestrzeni, tnąc powietrze z zimnym sykiem. U góry zajarzył się wianuszek z wpisanym wewnątrz drzewem oraz pojedyncza oleista łza, która spadła kleksem na bruk.

Pozłacana kropla wsiąkła w trzewia miasta.

Z namaszczeniem kapłańskim Malthus przekrzywił dłoń, pozwalając, by platynowy puder omiótł drzewce włóczni.

Drewniany kikut zabłysnął jarzącą się platynową poświatą. Poczęły tańczyć wstęgi, a lanca wypluwała przed siebie złociste łuny. Trwało to może dziesięć uderzeń serca.

Na miejscu wbitego w posadzkę pala pięła się ku górze gruba łodyga sadzonki z samego serca Jantaru. Silny zapach świeżego miodu rozlanego po grząskiej glebie omiótł swoją wonią całe Grodzisko. Łaska Dziewanny wyparła kaszel, starość, choroby i trwogę. Przędzarki opierające się jeszcze o poranku o drewniany kostur stały wyprostowane, a ich włosy mieniły się barwą słoneczników.

– Oto drzewo życia. Złotorost Jantaru. Serafina zasiała niegdyś Pierwodrzew, tak i moja matka posadzi cały bór, jarzący się od jej łaski.

Słodka woń miodu uderzyła w nozdrza zgromadzonych. Aromat odurzał niczym najsilniejszy afrodyzjak, rozpalał zmysły, rozszerzał źrenice.

Jedynie głuche kasłanie Zory rozpłatało ciszę, drżenia rwały jej pierś. Ciemnoskóra schowała się w ramionach męża, który z trudem przebrnął przez zastępy zaciskającego się pierścienia.

Archont lustrował ich, póki nie zniknęli z pola widzenia, po czym obrócił się do najstarszego z Waletów Ostrzy.

– Powiadam ci, Radomirze, ta ziemia jest skażona pogaństwem. Krucjata, którą prowadzę, przetnie korzenie ich plugawych wierzeń. W miejscach ich ołtarzy zasadzimy Złote Brzozy, by ich liście płonęły Łaską mojej matki aż do kresu czasu.

Delikatne, niemal niedosłyszalne westchnienie wprowadziło dysonans w symfonii liturgii. Wszyscy, jak na komendę, spojrzeli na Cassianę.

Żona Malthusa stała do tej pory nieruchomo. Chłodna, posągowa. Jej twarz, zwykle tak spokojna, zdradzała teraz ledwo zauważalne... zmęczenie? Irytację?

Zastukała krótkimi paznokciami o barwie wapna w głowicę oręża, po czym odchrząknęła. Odwróciła twarz w kierunku gapiów, ukazując liczne, białe znamiona w kształcie półksiężyców, które rzeźbiły jej policzki.

– Wybaczcie, panowie – odezwała się. Jej głos, w przeciwieństwie do grobowego szeptu Malthusa, był czysty, melodyjny, jak dźwięk srebrnego dzwoneczka niesionego przez zimowy wiatr.

– Mój pan małżonek – kontynuowała z ledwie skrywaną ironią – bywa... nieco ponury. Długa podróż i ciężar jego... obowiązków...

– Pani Morteigne... – zamilkł Radomir na pojedyncze polecenie płynące z ruchu nadgarstka Cassiany. Na jej wykrojonych ustach pojawił się uśmiech. Nie poruszył on jednak kącików lazurowych oczu.

– Mamy jasny zamysł, Mistrzu Radomirze. Imperatyw – podjęła. – Wiedzcie, iż nie jest to czcza fanaberia Złotowłosej, lecz jej przykaz, co przez wieki trwał w milczeniu, aż nadszedł czas, by wybrzmiał donośnie.

Radomir spojrzał na Malthusa, potem na Cassianę, a w jego oczach, obok lęku, pojawiło się niedowierzanie.

– Pani... Lordzie... Aniołowie z Jantaru, czemuż to zstąpiliście? Na tę... plugawą ziemię? Do nas?

Malthus bez słowa zanurzył palce w sakwie, wyjmując pojedynczy kamyk.

Przypominał ciosany z bursztynu minerał, z jarzącym drzewem wygrawerowanym na przodzie. Anioł począł obracać go między palcami, aby wreszcie przybliżyć go do lica Radomira.

Krawędzie monety pokrywały skrzepy ichoru – krwi Aniołów.

– Widzisz to?

Starzec zamrugał, gdy ciepło monety buchnęło aromatem słoneczników przed samym nosem.

– Ta moneta została wykuta w Jantarze. W dniu, gdy matka utkała kądzielą Ordynację. Przez wszystkie podróże trzymałem ją przy sobie, gdy obejmowaliśmy Łaską Jutrznię, Ashfall i Wulkanię. Podróżowała pięćdziesiąt Jarników, aby tu dotrzeć. I teraz jest tutaj.

Mówiąc to, wcisnął migoczący bursztyn w dłonie Radomira, reszką do góry. Starzec dociskał knykcie do piersi, aż poczuł ogarniający płuca bezdech.

– Oh... Gdybyśmy wiedzieli... Przygotowalibyśmy gościnę, oczyścilibyśmy trakty... Czy będzie pani Silvana? – bełkotał starzec, czując, jak powietrza zaraz zabraknie w płucach. Chwycił się kurczowo drewnianego kosturu, aż knykcie nabrały chorobliwie białej barwy wapna. Rzęził przez usta, ścierając pot ze skroni.

Cassiana westchnęła, a w jej westchnieniu nie było obrazy, ale znużenie istoty wyższej, zmuszonej do obcowania z czymś kruchym oraz śmiertelnym. Spojrzała przed siebie; w jej pozbawionych białek oczach tlił się lazurowy ogień.

– Darujcie sobie te ceregiele, panie. Nie na biesiadę żeśmy tu przybyli. To sprawa między moim małżonkiem a Tkaczką, nie mieszajcie w to mojej siostry. – Wyszczerzyła śnieżnobiałe zęby, spoglądając spod rzęs. – Ona siedzi w Jutrzni. Nic do tego jej.

Przerwała, a jej niebieskie oczy, zimne jak gwiazdy w pustce, wwierciły się w niego.

– Przybyliśmy, by dokonać cięcia. A gród wasz jeno za brzeszczot nam posłuży, który podług naszej woli wyostrzymy.

Cassiana Morteigne, znużona, westchnęła.

– Jeśli pozwolicie nam wejść, jeśli przyjmiecie nas w gościnę, będziemy mogli porozmawiać. Wyjaśnić wszystko.

– Grodzisko zawsze otwiera bramy dla Aniołów z Jantaru – szepnął drżąco Radomir. – Jesteście naszymi gośćmi, lordzie Malthusie, pani Morteigne. Chram Welesa stoi przed wami otworem. Proszę, wejdźcie. Porozmawiamy.

Na twarzy Cassiany pojawił się wyraz ciepłego grymasu. Szybko zastąpiła go maska kurtuazyjnej wdzięczności. Gdy skinęła głową, nimb wokół jej skroni zaświecił zimnym światłem.

Malthus, najwyraźniej pogrążony w wewnętrznej kontemplacji, drgnął. Jakby został wyrwany z transu. Złote oczy skupiły się na Radomirze, potem na wrotach chramu. Nie wypowiedział nic. Jego milczenie było cięższe niż stal jego oręża.

Aschewacht ruszyli pierwsi.

Dziecko na placu upuściło drewnianą zabawkę i zaniosło się szlochem. Pod spojrzeniem Zakonników płacz natychmiast ustał.

Dwa dni.

Równe dwie noce, które zdawały się trwać eony. Tyle czasu dał im Malthus. Tyle czasu na przygotowanie do marszu w nieznane południe. W głąb niegościnnych ziem Krain Popiołu.

Czasem, gdy nastawała noc, a gwiazdy tańczyły w takcie symfonii świerszczy i głębokich oddechów, słychać było jeszcze jeden akord.

Lament starca i wężowy syk.

Mieli walczyć z „istotami pozbawionymi Złotej Łaski, aby zasadzić pozostałe drzewa do Jarzącego Boru”. Ta fraza, niczym jadowita mucha, brzęczała Zorze w uszach. A ona, ze swoją cynamonową skórą i wyrastającymi rogami, nie pasowała do tego miejsca.

Znalazła go w ich komnacie. Nie spał. Przy słabym świetle kaganka metodycznie sprawdzał rzemienie swoich karwaszy. Czerwony kaptur Waleta leżał na krześle obok, jak porzucona skóra.

– Jacenty, sobacza mać, pakuj się – warknęła w progu.

Nawet na nią nie spojrzał. Jego palce, wprawne i pewne, zaciskały sprzączkę.

– Ty wracaj. Do dzieci.

– Wracamy razem! – Podeszła bliżej, jej głos drżał z wściekłości. – Matka dziś mi napisała, że Tośka płacze za tatą każdej nocy. Czart niech bierze tę przeklętą krucjatę! Słyszysz? Pakujemy się.

Dopiero teraz uniósł głowę. W jego oczach nie było gniewu, tylko ten sam smutek i ciężar, który nosił od dwóch dni.

– Nie mogę, Zora. To mój zakon. Sama Dziewanna wzywa.

Parsknęła śmiechem.

– Dziewanna?! Od kiedy, na wszystkie plagi Żalnika, zrobiłeś się taki wierzący, co?

– Tu nie chodzi o wiarę. Tu chodzi o odpowiedzialność. O nakaz. – Wreszcie na nią spojrzał. W jego oczach płonęło słońce, ale na horyzoncie świadomości piętrzyły się już chmury. – Nie mogę ukrywać się w lasach jak ostatni tchórz. Jak ja kiedykolwiek spojrzę Oldrzychowi w oczy?

– Chrzanić Oldrzycha! Mam to w rzyci! – Podeszła i wyrwała mu karwasz z rąk. – Posłuchaj mnie, bo ja wiem lepiej. Ta cała wyprawa na Babelgrad to jest czysta śmierć! Dla was, śmiertelników. Rozumiesz?

– Zora...

– Nie! Ubzdurali sobie jakąś walkę z pogaństwem! Oni wszystkich nas zmielą w osad. Jesteśmy brudni, nie czyści dla nich! Pojmujesz?

– Oj, Zora, Zora... Naprawdę w to wierzysz?

Położył dłonie na jej ramionach, ale odtrąciła go.

W tym momencie drzwi izby otworzyły się ze skrzypnięciem. W progu stanął Mistrz Radomir. Puder sypiący się z liści złotego drzewa wygładził mu lico. Miał policzki rumiane oraz gładkie jak u młodzieńca. Głos stracił warkotliwą nutę zalegającej w przełyku flegmy.

– Jacenty. Wzywają cię do namiotu Lorda Malthusa.

– Mnie? Przecież to ty jesteś dostojniejszy...

– Też się zdziwiłem... ale jak Anioł nakazuje, na cóż dopytywać?

Zora stanęła naprzeciwko starszego Waleta. Zadarła podbródek, a w ustach zbierała się zastępami żółć. Wykrzywiła wargi w krzywym grymasie, niemalże odsłaniając kryjące się pod wargą siekacze.

– Dlaczego wy, co?

Starzec wzruszył ramionami, spuszczając wzrok na własne dłonie.

– Ponieważ powoła nas Tkaczka do...

Świst. Przerwała dłonią.

– Poprzednia! Ale jej nie ma! – wyrwał się warkot prosto z gardła.

– Ale wciąż... Szmaragd czy złoto. Ta sama świętość. – Spojrzał z ukosa w kierunku młodszego Waleta.

Jacenty wypuścił wibrujące powietrze z piersi, po czym bezładnie skinął głową w niemej akceptacji. Zaczął zapinać karwasz, który kołatał się po wyścielonym futrami podłożu. Zora krztusiła się od śliny, po czym posłała mu wzrok pełen piorunów.

– Jak nie wierzysz żonie – syknęła tak cicho, że tylko on mógł usłyszeć – to idź. Sam przejrzyj na oczy.

Obóz, który wojska Jantaru rozbiły za murami Grodziska, nie był zwykłym obozem.

Był miastem w mieście, miastem ze stali, potu i złych intencji. Powietrze przypominało tu gęstą, lepką zupę, w której mieszały się zapachy tysięcy spoconych ciał, końskiego nawozu i gryzącego dymu z setek ognisk.

A ponad tym wszystkim unosił się jeden, dominujący ton – zgrzyt ostrzonej stali.

Zora szła obok Jacentego. Jej sękaty kostur postukiwał nerwowo o ubitą ziemię.

Wkroczyli w sektor Kohle Malthusa.

Milczenie.

Żołnierze czyścili swoje hebanowe, wysysające światło zbroje. Ich sztandary, czarno-złote, z wizerunkiem Uroborosa, wisiały w bezruchu, jakby sam wiatr bał się ich dotknąć.

Wąż wypełniający kontury kręgu nie był przypadkowym zaskrońcem leśnym, acz czymś mitycznym, wręcz antycznym. Łuski grube jak obsydian wulkanu, kły jak baszty, a na czubku głowy wyrastała płomienna lwia grzywa.

A może gryfa.

Przypominał samego Mēnisorcusa, węża, który oplatał świat, aby na jego grzbiecie spoczywał talerz ziemski. Przynajmniej tak opowiadają do dzisiaj żercy. I najbardziej podchmieleni bakałarze.

Obok jadalni znajdowała się ogromna na dwie morgi zagroda, w której żerowały czarne jak atrament guźce.

Pachniało zimnym żelazem, popiołem i omnipotencją samej Dziewanny.

– Cisza... – szepnął Jacenty, mimowolnie zwalniając kroku. – Aż w uszach dzwoni. Pachnie jak na stryczku tuż przed egzekucją.

– Wolę już pijackie wrzaski.

– Patrz na tych – mruknął pod nosem. – Cały regiment, a każdy jakby z jednego miotu.

Drogą maszerowała zwarta kolumna zbrojnych. Wszyscy, co do jednego, mieli włosy w kolorze wyblakłego złota, jak dojrzała pszenica w palącym słońcu.

– Dziwne. – Zora zmrużyła oczy i zwolniła kroku. – Wszyscy wydają się bardzo podobni do siebie.

Jacenty położył dłoń na rękojeści miecza.

– W Zakonie krążyły o nich raporty. Ponoć pochodzą z bitnego narodu z zachodu. Ashfall go nazywają.

– Nie wyglądają na ludzkie plemię – prychnęła Zora, choć bez zwykłej pewności siebie. Przesuwała spojrzenie po identycznych, beznamiętnych twarzach.

– Wyglądają jak anioły, które spadły na ziemię i potłukły sobie dusze.

Jacenty skinął ponuro głową.

– Blisko. Sami nazywają siebie Apostołami. Ostrzem Dziewanny.

– Apostołowie... – powtórzyła szeptem Zora. – Co to znaczy?

– To znaczy, że nie przysięgali wierności żadnej koronie ani krainie – jego głos obniżył się o oktawę, gdy cedził kolejne słowa. – Plotki mówią, że... niegdyś zrodzili się z popiołu Ashfall. Po przegranej wojnie złożyli przysięgę Tkaczce, tak absolutną, że wypaliła z nich wszystko inne. Zostaje tylko wiara w Wolę Malthusa.

W jej oczach pojawiła się nagła ciekawość. Odwrócił się na pięcie, a jej dłoń objęła zapadłe policzki mężczyzny, na których rósł szorstki zarost.

– Mężu. Mam pytanie.

– Słucham.

– Czemu wy, Waleci Ostrzy, nie macie jasnych włosów? Czemu nie jesteście jednymi z nich?

Jacenty odwrócił od niej wzrok i przeniósł go na maszerujący w milczeniu oddział Apostołów. Objął jej smukłą dłoń, po czym przybliżył knykcie do swoich zmatowionych ust. Nawet teraz jej cera niosła woń ciężkiej od rosy szałwii.

– Ponieważ, droga żono, Zakon Waletów służy echu Pierwszej Tkaczki, ze wszystkimi jej wadami. Apostołowie służą Dziewannie i jej Złotej Łasce. – Zrobił pauzę, a gdy znów się odezwał, jego głos był ciężki od niewypowiedzianej prawdy. – I gdybym... gdybym był Apostołem, nasze dzieci nigdy by się nie urodziły.

Natychmiast spuściła wzrok, a jej dłoń zacisnęła się kurczowo na ramieniu Jacentego.

– Chodźmy już. Szybciej wrócimy do domu – szepnęła.

Na niewielkim wzniesieniu, otoczony kordonem Kohle, stał największy namiot. Z czarnego aksamitu, ozdobiony złotymi i krwistoczerwonymi proporcami. Na nich herb królowej Dziewanny – rozłożysty Złotorost z Jarzącego Boru i siedem odchodzących od niego płomieni.

Przed wejściem, strzeżonym przez dwóch gwardzistów, unosił się ciężki aromat kadzidła. I czegoś jeszcze.

Czegoś metalicznego. Jak sam miecz katowski.

– Jam jest Jacenty z Turni, z Zakonu Waletów Ostrzy – oznajmił Jacenty. – Mam się stawić przed lordem Malthusem.

Jeden z Kohle skinął głową i bez słowa uniósł ciężką połę namiotu, wpuszczając ich do środka.

Wnętrze było przestronne, choć urządzone surowo, niczym cela mnicha-wojownika. Podłogę wyścielały grube dywany. Jedyne światło dawały dwie mosiężne latarnie i blask bijący od map rozłożonych na centralnym stole.

Jak zastygłe gargulce w bezpiecznej oddali, skąpani w cieniu stali Waleci. Kompani i przyjaciele Jacentego. Płomień lampy oświetlał nieruchome twarze czerwonych kapturów.

Jednym z zebranych był Oldrzych.

Rosłe barki opadały. Jego szerokie oczy były zastygłe, jakby wykute z marmuru. Jedynie subtelne drżenie dolnej wargi zdradzało, że w tym monolicie wciąż tlił się ogień życia.

Nad mapami pochylał się Malthus. Złote włosy z czerwonymi pojedynczymi pasemkami dotykały pergaminu.

Ale to inna postać przykuła uwagę Zory. Stojący w półmroku, oparty o słup, przyglądał się im z krzywym uśmiechem.

Zakonnik Aschewacht, bez hełmu.

Nie był to ordynarny Kohle, na ramienniku miał dwa wiszące medaliony w kształcie łzy. Świeciły własnym blaskiem, jakby były wyciosane z samej żywicy brzozy. Wysoki na siedem stóp, a mięśnie karku prężyły się pod skórą.

W oczy rzucały się dwa szczegóły: czarny tatuaż Uroborosa na wygolonej skroni i niemal bezbarwne spojrzenie. Twarz przypominała wyschnięte koryto rzeki, wyżłobione przez dekady.

Jacenty zesztywniał.

– Walet... Walet z Żalnika – zagrzmiał mężczyzna. – Spodziewaliśmy się ciebie. Punktualność to cnota. Zwłaszcza na wojnie.

Podszedł do stołu z wilczą gracją.

Zadarł brodę do góry, stukając ostrogami o podłoże.

– Jestem Glutwächter Aschewacht Johan Ogha. Dowódca straży przybocznej lorda Malthusa. Wespółdowodzący armii Goldhaar. I na czas tej kampanii... – uśmiechnął się krzywo, wpatrując się w Zorę – na czas tej krucjaty, twój bezpośredni przełożony.

Jacenty skinął głową. Twarz miał nieprzeniknioną.

– Spójrz na mnie, Jacenty – zniżył głos, Johan dzielił się sekretem. – Słyszałem o tobie. Walet z Turni. Walczyłeś ze wszystkim, co spaczyło Czernidło. Z południcami, leszami, cholera... ponoć nawet strzygami. To była uczciwa robota, choć bezcelowa.

– Jakże to?

Apostoł wyszczerzył zęby, choć oczy błyszczały jak zimne szkło. W świetle kaganka Zora dostrzegła szramy zdobiące policzki Johana, pamiątki wyżłobione przez cudze żelastwo. Cofnęła się o pół kroku.

– A... Gdy Malthus rozsieje wzdłuż Krain Popiołu Złotorosty, Łaska Tkaczki sama zmieli w mokry osad wszelkie wasze monstra.

Kąciki jego ust uniosły się jeszcze wyżej.

– To wszystko wcześniej była zabawa w piaskownicy, teraz sama Tkaczka wzywa.

– Jesteśmy Waletami, nie żołnierzami, panie Ogha... Czemu nas spotyka… ten zaszczyt ?

Apostoł parsknął śmiechem, kręcąc głową.

– W Wulkanii straciliśmy dziesiątki tysięcy dobrych ludzi. Nie zamierzamy popełnić tego błędu.

Posunął się w kierunku biurka, a tam pergamin.

Mapa Krain Popiołu.

Johan zaczął pukać rytmicznie chrząstkami w rysunek kontynentu. Wwiercał paznokieć w Wulkanię, rozległą krainę na wschód od Grodziska – według szkicu. Wibrujący stukot knykci pełzł po izbie. Wierzchem dłoni gładził miejsce, gdzie widniał schemat Babelgradu. Krainę podpisano mianem Kurhanowyż Bezdola.

Była to ziemia znajdująca się na samym ujściu Popielnicy do morza. Zewsząd otoczona łańcuchem grani niczym pierścieniem. Ponoć miasto leżało na fundamentach starszych niż sama Dziewanna, starszych niż Kościół z Jantaru.

Wzrok Waleta omiótł punkt, gdzie widniało miasto docelowe. Potężna, spiralna iglica, wielka jak ząb lewiatana, a może i nawet sama grań. Pojedyncza baszta, której balustrada nurkowała w ołowianych chmurach.

Obok widniał koślawy, dorysowany węglem rysunek: przekreślona twarz obdarzona porożem.

– My nie idziemy na wojnę, Walecie. My idziemy wyciąć las, zanim zbutwieje on na dobre i jeszcze nas zdusi.

Johan skrócił dystans na dwa łokcie. Duszna woń zaschniętej posoki wraz z drzewem sandałowym uderzyła w śluzówkę z impetem kaskady. Zora skuliła się w sobie, kaszląc anemicznie w wierzch dłoni.

Kobieta poczuła jak żołądek cofa się do gardła, a w ustach żre żółć. Ten jasnowłosy Apostoł mówił o jej rasie, jak o zbutwiałym chruście.

– Wiesz, ilu jest pogan? W tym jednym mieście... w Babelgradzie... żyje więcej potencjalnych rekrutów, niż liczą sobie twoi psubracia w Żalniku. Miliony mrówek gotowych odgryźć mięso z nogi olbrzyma.

Słowa te zawisły w gęstym powietrzu namiotu.

– Oni nie są armią. Są morzem. Rozumiesz już, do czego zmierzam?

Jacenty nadal milczał. Pot perlił się na jego skroniach. Czuł, że Zora coraz mocniej ściska jego ramię.

– Glutwächter... Poinformowano mnie, że idziemy tam szerzyć Złotą Łaskę, walczyć z armią, a nie karczować las.

Johan uniósł brew, a w jego oczach pojawił się błysk roznieconego paleniska.

– Dopóki będziesz wykonywał rozkazy, Walecie... nazywaj to sobie, jak tylko chcesz.

Johan odwrócił się na pięcie, by spojrzeć na pokrywającą listwę mapę. Jednakże kątem oka dostrzegł, iż żona Waleta wciąż go obserwuje.

Nie mrugała.

Świdrowała wzrokiem w zimnej barwie włosów Apostoła. Zakonnik Aschewacht zadarł podbródek, uśmiechnął się krzywo, ukazując szereg białych zębów.

– Co jest, Koronatko? Apostoła na oczy nie widziałaś?

– Nie – odparła, czując suchość na ustach.

– Przyzwyczajaj się. Są nas dziesiątki tysięcy.

Jacenty zrobił ledwo zauważalny krok, subtelnie zasłaniając ją swoim ciałem.

– Byłeś onegdaj człowiekiem, Glutwächter? Nim...

– Nim co?

Jacenty skrzywił usta, jakby poczuł gorycz piołunu na ślinie.

– ...Nim cię Tkaczka powołała.

Johan odwrócił się w jego stronę, wyraźnie rozbawiony.

– A byłem, owszem. – Wzruszył ramionami. – Co z tego? Marna dola. Pochodziłem z przedsionka Czarnej Góry. Łachmany nazywają tę okolicę Popielną Rubieżą. Na rozkaz Żagiewników i jej królowej biłem się z Aniołami. Z ran broczyła gęsta posoka, a ichor lał się roztoką.

Jacenty z żoną stali w ciszy. Nie mrugali, chłonęli strzępy historii, przy której codzienne utarczki z leszami w dalekim Żalniku wydawały się jedynie fraszką. Johan nie zważał na osowienie słuchaczy, jedynie westchnął, wzruszając ramionami.

Jego ciało zwiotczało, czując ciepło rozlewające się po ciele, po czym zdecydował się zamknąć historię z dalekich krańców Krain Popiołu.

– Ehh... To była codzienność.

Kiwnął głową w stronę Waleta, uśmiechając się krzywo.

– Ale ta rasa panów przegrała wojnę z Jantarem, moją królową pożarła wytyczona pożoga. Malthus oczyścił moją ziemię, rozsiał złoto tam, gdzie niegdyś gwizdał wiatr na pustym żużlu. Zbierał ludzi, tak jak teraz w Grodzisku. Obiecywał lepsze życie, pola w Jantarze, działki na setki morgów.

– Brzmi kusząco

– Głód i zima nigdy, cię nie odnajdą w Jantarze. Wziąłem moich ludzi, moją krew. No... i jestem tutaj.

Odpiął zza rzemienia wypchaną po brzegi sakwę, po czym wyciągnął pojedynczy kamyk, błyszczący połyskiem spierzchniętej żywicy. Aromat wysuszonej pasieki omiótł zebranych wokół, niosąc ciężar słodyczy przeplatany z domieszką goryczy piołunu.

Na wierzchu monety mienił się wizerunek pojedynczego drzewa, prawdopodobnie Złotorostu, pod pnączami wyryto cyfrę XXIX.

– Los tak chciał, los zdecydował... – mruknął pod nosem Johan, po czym rzucił monetą pod stopy Zory. Ciemnoskóra podkurczyła palce, wciskając paznokcie w głębię sandału.

Kamyk wylądował wierzchem przedstawiającym węża, który pałaszował swój własny ogon – Uroborosa. Położył dłoń na rękojeści swojego dwuręcznego miecza przytroczonego do pleców. Z metalicznym zgrzytem dobył broni.

Ostrze było długie, proste, ale z jednej strony najeżone serią ostrych, zakrzywionych kolców, co czyniło je narzędziem do rozrywania ciała, a nie do cięcia.

– Na niedawnej krucjacie w Wulkanii prawdopodobnie sczezłbym z dziesięć razy, gdybym był tylko śmiertelnikiem. To nie było na ludzkie starania. Płynąca lawa zamiast wody, unoszące się Żmijogóry, tysiące legionów, a każdy mąż władał żarem gotowym stopić każdą stal. Ha! – Lustrował z podziwem swoją broń. – A tak, mój Jatißö został pobłogosławiony przez samą Złotowłosą.

Sięgnął do sakwy przy pasie i wyjął z niej gliniany słoiczek. Zanurzył w nim palec i wyciągnął gęstą, złotą substancję, która lśniła jak płynny miód. Przeciągnął palcem wzdłuż ostrza. Złota, żywiczna maź spłynęła po klindze, wypełniając każdą szczelinę.

Broń zaświeciła złotym blaskiem, a w powietrzu uniósł się aromat ozonu i rozgrzanej stali.

– Widzisz, Walecie? Przetnie każdą stal. Wynalazek z żyjącej żywicy Jarzącego Boru.

Jacenty patrzył na pulsujące ostrze, a jego twarz pozostała nieprzenikniona.

– Imponujące... – jego szept był mdły.

– Więc bądź posłusznym sługą, a i ciebie spotka równy zaszczyt. – Johan odwrócił się plecami, chowając ostrze z powrotem do skórzanej pochwy. Jego wzrok omiótł Zorę, która schowała się za plecami męża. – Choć z drugiej strony...

Malthus uniósł głowę.

Powietrze, ciężkie od zapachu topionego wosku i mokrej ziemi, zdawało się gęstnieć wokół postaci odzianej w czerwień i czerń. Cienie tańczyły na płóciennych ścianach, poruszane płomieniem paleniska, ale wokół Malthusa zamierały, jakby bały się dotknąć jego aury.

Jego palec śledził linie na wielkiej, pożółkłej mapie rozłożonej na stole.

Zatrzymał się.

– Glutwächter Ogha.

– Panie.

– Ta mapa jest aktualna? – Malthus nie podniósł wzroku. – Jestem w stanie przysiąc, iż ojczyzna mej żony jest... bardziej skąpana w lodzie.

– Funke Unold otrzymał ją z Astronomium Manus Fatum, panie. Zapłacił aż sto bursztynów – odparł Ogha. – Niejaka Morwa z Célestine ją sporządziła, cały Jarnik temu. Zapewniano, iż...

– Dość ubogo – mruknął Archont, przerywając Johanowi. Sunął paznokciem po zachodnich rubieżach Krain Popiołu. – Te linie są dość anemiczne. Tutaj Czarna Góra, tutaj tli się Ashfall... Nieistotne. Ważne, że wiemy, gdzie leży miasto pychy...

Wyprostował się, a oczy zwęziły się niczym u gada, gdy dostrzegł punkt najbardziej wysunięty na południe.

– Babelgrad – wysyczał przez zęby; sama nazwa piekła go w język.

Jego palec zatrzymał się na cienkiej, błękitnej linii wijącej się przez wąwóz.

– Każda wielka podróż zaczyna się od przekroczenia wód. Od symbolicznego chrztu w ogniu lub lodzie. Jak ją zwie wasza gawiedź? Tę rzekę, co ciągnie się jak szrama i dzieli ziemię na pół?

Jacenty zawahał się na moment, słowo uwięzło mu w gardle.

– Jałowień, panie.

Na twarzy Malthusa pojawił się wyraz niemal ekstatycznego zrozumienia. Powtórzył to słowo cicho, delektując się jego brzmieniem, jakby było ono darem od samych bogów.

– Jałowień... Cóż, tematycznie.

Spojrzał na zebranych, a w jego złotych oczach płonął teraz ogień pewności. Znalazł swój omen.

– A więc tak się stanie. Przekroczymy Popielnicę o brzasku i rozpoczniemy oczyszczanie tej ziemi. W imię mojej matki, królowej Dziewanny Wiecznej. I w imię Złotej Łaski, która musi zapanować nad wszelkim mrokiem, i Jarzącym Borem, co wzrośnie ku niebiosom, gdy płodna ziemia przyjmie nasiona.

Jego długie jak łodygi palce musnęły pierścień z wygrawerowanym Złotym Drzewem, którego liście zdawały się płonąć w blasku latarni.

– Złotorosty muszą rozrosnąć się na tej ziemi.

Ostatnie słowa zawisły w grobowej ciszy. Rozerwanej bezpowrotnie przez cichy, dziecięcy płacz.

Wszyscy drgnęli.

Do środka wślizgnęła się wysoka na osiem stóp kobieta, równa wzrostowi jedynie Archontowi. Zza fałd nieskazitelnej sukni Cassiany wychylił się mały chłopiec o platynowych włosach ojca i lazurowych oczach matki. Tulił się do materiału, zaspany i przestraszony.

Malthus podszedł i kucnął przed dzieckiem.

– Ach... Synu, a cóż ty tu robisz? – zapytał łagodnie. – Nie mogłeś spać?

Chłopiec pokręcił głową i wyciągnął rączki. Malthus bez wahania wziął go w ramiona.

– Czemu nie śpisz, dziecię? Czy ta ziemia jest ci obca? – wyszeptał, kołysząc go lekko. – Nie lękaj się. Patrz. Wszystko, co widzisz, pewnego dnia będzie twoje.

Dziecko wtuliło się w jego napierśnik. Malthus uniósł je wyżej, jak bursztynowe trofeum, i odwrócił się z powrotem do Jacentego i reszty. Jego twarz promieniała dumą.

– To książę Saligia. Mój syn. Moja duma. Moja krew. Wasz przyszły pan.

Mały Saligia, bezpieczny w objęciach ojca, rozejrzał się po zebranych. Jego spojrzenie zatrzymało się na Zorze. Zmarszczył nosek, a jego dolna warga zaczęła drżeć. Wskazał na nią małym palcem.

– Tato... – szepnął. – Ten... ten róg... Boji...

Słoneczny blask opuścił jego oczy, by zawitała bezkresna noc. Oczy mieniły się niczym dymiąca świeca, z której zgaszono knot.

– Ciii... Tata przegoni.

Pogłaskał syna po głowie.

Jego spojrzenie spoczęło na Zorze.

– Twoje rogi... – powtórzył cicho, a jego głos był śmiertelnie spokojny. – Straszą mego syna. To, że on musi na ciebie patrzeć... To jest prawdziwa herezja. Skaza, którą należy wypalić. To jest zbrodnia godna oczyszczenia.

Odwrócił się do Cassiany i z delikatnością oddał jej dziecko.

– Żono, połóż go do snu. Dołączę do was niebawem.

Cassiana skinęła głową, po czym ruszyła z małym Saligią ku wyjściu.

Nie obejrzała się za siebie.

– Nie każ nam czekać.

Malthus wyprostował się powoli. Jego twarz była pozbawiona emocji, jakby podejmował ostateczną decyzję. Kroczył głucho w kierunku rogatej kobiety o skórze ciemnej jak cynamon. Złote oczy pożerały cerę osadzoną węglem, gdy cedził nisko słowa.

– Na święte słowo Tkaczki ruszam do Babelgradu, do waszej ojczyzny, Koronatko. Powiadam ci, nie chcę jednak grzęznąć we krwi po kolana. Dlatego tutaj wezwałem cię przed moje oblicze.

– T-tak... Panie, oto je... – trajkotał Jacenty.

– Zamilcz, śmiertelniku. Rozmawiać zamierzam z twoją... żoną – przerwał Archont, unosząc palec ku górze.

Po chwili oddech Anioła musnął nozdrza Jacentego. Walet zamrugał, czując zbierającą się po kątach gęstą ciecz. Ciężki aromat pełgających płomieni gryzł gardło niczym potłuczone szkło.

Anioł zadarł podbródek, a jego wzrok świdrował Zorę.

– Posłuchaj mnie uważnie. Nie chcę przelewać krwi. Nie jestem palownikiem, wbrew temu, co mówią.

Na ustach wypełzł uśmiech, choć oczy pozostały w bezruchu.

Z gadzim spokojem.

Głos, który wybrzmiał, był wydobyty z czegoś głębszego niż samo gardło. Sięgał do własnej, pełgającej łunami Woli. Gdy cedził słowa, każde zdanie rozpłatywało powietrze z sykiem zimnej stali.

– Udasz się z nami na południe. Gdy staniemy przed spiralnym miastem grzechu, obwieścisz swojej rasie, iż mają otworzyć wrota Babelgradu, upaść na kolana i wyrzec się waszych guseł... W przeciwnym wypadku...

Uniósł otwartą dłoń, a nad nią zmaterializowało się coś, co nie miało prawa istnieć.

To nie był przedmiot.

To była czysta, pulsująca koncepcja, która przybrała eteryczną formę. Widmowy, miniaturowy filar, utkany z nienaturalnego światła, ujęty w ramy przypominające łuk.

Wydawał się żywy i oddychał zimnem. Jego podstawa rozkwitała w kwiecisty cokół, a głowicę wieńczyła spirala. Wewnątrz wpisane zostało ślepe oko, które łzawiło gorejącymi łunami ognia.

Filar.

Cały namiot został natychmiast otulony lawendowo-atramentowym brzaskiem, który bił od tej emanacji. Światło zapierało dech w piersi, choć niosło ze sobą chłód nekropolii. W ciszy pełgały łuny, pojedyncze wstęgi lawirowały wokół filaru.

Zebrani Waleci mrużyli oczy, wykrzywiali miny w grymasie. Oldrzych zakrył oczy rękawem, czując, jak blask świdruje spojrzenie.

Johan pochylił się, jak na procesji.

Zora wciągnęła gwałtownie powietrze, jakby uderzył ją niewidzialny młot. Jej oczy rozszerzyły się w potwornym rozpoznaniu.

– Filar Ognia... – wyszeptała, cofając się o krok, aż jej plecy napotkały ścianę namiotu. – Filar z Ordynacji... Na bogów... skąd...

Malthus milczał. Wpatrywał się w pulsujące prawo natury, które trzymał w garści, z niemal nabożną, fanatyczną czcią.

Na twarz Zory wstąpiło nagłe zrozumienie. Jej dłonie instynktownie powędrowały do podbrzusza.

– Nie... Nie... na wszystkie plagi... nie odważycie się, panie! – krzyknęła, a jej głos załamał się, przechodząc w pisk. – Więc to... To... Brzmi jak echo Vôrgötha!

To imię.

Vôrgöth.

Oczy Malthusa zwęziły się w szpary.

– A więc to jest twoja odpowiedź. Hmm. Spodziewałem się tego. – Cichy syk rozpłatał ciszę namiotu. – Twoja skóra ma barwę nocy, rogata pani. A twoje oczy lśnią jak gwiazdy. Ale ja widzę pod spodem. Widzę Czernidło, cień. Widzę echo popiołu, który nigdy nie został do końca zmieciony.

Zora, choć drżała, uniosła zadziornie głowę. Jacenty położył dłoń na jej ramieniu, lecz ona ją strąciła.

– Jestem córką swojego ludu, panie. Ludu, który zawsze był wierny tej ziemi.

– Tej ziemi – powtórzył Malthus. – Ale czy wierny Łasce mojej matki?

– Nie musisz tego robić, panie...

Z ust wydobyło się parsknięcie.

Suche jak szelest liści.

Na ustach wypełzł uśmiech, który nie sięgnął oczu. Spojrzenie Malthusa skupione było wyłącznie na okolicy podbrzusza kobiety. Wzrok zaciskał się na niej z każdym zaczerpniętym oddechem.

– Zawsze to mówicie.

– C-c-co mówimy, Panie? – wybełkotała. Nogi uginały się pod ciężarem, a usta rzęziły panicznie, czerpiąc powietrze.

Cisza wibrowała pod jej czaszką. Zora czuła, jak zimny pot zalewa jej ramiona, a gula rośnie w przełyku – ta dusząca narośl.

Archont oparł się o stół, szeroko rozstawiając ręce. Utkwił spojrzenie gdzieś w oddali, jakby zlustrował wspomnienie, które wciąż płonęło w jego duszy. Postąpił w stronę Zory.

– Mówicie: „nie musisz tego robić”. – Głos obniżył o oktawę, gdy cedził kolejne słowa. – Widzisz, w tym jest problem. Czas przemija, lata mijają, a ziemia... ona nie zapomina.

Zanim Jacenty zdążył unieść miecz, zanim ktokolwiek zdążył krzyknąć, Malthus był przy niej. Nie było w tym szybkości. Jedną ręką chwycił ją za gardło. Palce, zimne jak lód z serca komety, zacisnęły się na jej szyi. Drugą sięgnął i wyrwał włócznię najbliższemu z Kohle.

– Nie! Zostaw ją! Błagam! – krzyczała rozrywana dusza Jacentego. Rzucił się do przodu. Jego świat skurczył się do jednego celu, do jednej trajektorii.

Było za późno. Wszechświat był spóźniony.

Włócznia weszła w ciało z mokrym, ohydnym dźwiękiem, który na zawsze wypalił się w pamięci Jacentego. Chlust.

Przebiła Zorę na wylot, tuż pod sercem.

Jej złotobrązowe oczy, lśniące dzikością Koronatów, rozszerzyły się w szoku.

Spiralne rogi drgnęły, jakby wciąż niosły echo południowych rytuałów. Nie było w jej spojrzeniu bólu, tylko zdumienie, a potem przeprosiny, gdy spojrzała na Jacentego. Światło w jej oczach zgasło. Pierścienie na rogach zadzwoniły cicho, kiedy jej ciało osunęło się na ziemię.

Skowyt Jacentego wydzierał wszystkie po kolei struny głosowe, białka zaszły mu czerwienią, po wardze ciekła ślina. Był to dźwięk, jaki wydaje świat, gdy pęka jego rdzeń. Rzucił się na Malthusa na oślep.

Dłoń Oldrzycha, chwytająca jelec kordelasa, zadrżała, mięśnie nóg napięły się niczym cięciwa... ale jego własny cień trzymał go w ryzach. Wgryzł zęby w wargę, aż brodę nakryła jucha.

Malthus był szybszy. Cichy syk rozpłatał powietrze. Ostrze Jacentego rozpruło sztychem puste powietrze. Zamarł w bezruchu, szukając Anioła.

Archont wyrósł jak cień zza pleców.

Jednym ruchem uderzył Waleta w skroń.

Ten runął na ziemię jak ścięte drzewo. Gdy odzyskał przytomność, rzeczywistość wróciła jako ból. Pulsujący ból w głowie. Włosy lepiły się do czoła zroszonego zimnym potem. Oraz juchą. Metaliczny smak krwi wypalał ściany krtani.

I ciężar.

Waga dwóch Kohle, którzy przyciskali go do posadzki lepkiej od posoki. Z trudem uniósł głowę. Zobaczył stojącego nad nim Malthusa. W jego dłoni wciąż tkwiła zakrwawiona włócznia.

Wzdłuż drzewca spływały krople juchy.

A obok niego... leżała ona.

Zora.

Jej oczy, niegdyś pełne ognia, teraz były zamglone. Zatrzymane w chwili. Wpatrzone w sufit namiotu wyścielony kirem. Skóra straciła swój hebanowy blask, była wysuszonym pergaminem.

Rana broczyła posoką barwy atramentu.

– Nie... – wybełkotał Jacenty. – Nie... Zora... Zora... otwórz oczy... Zora.

Malthus spojrzał na niego z góry.

– Odwaga i głupota – powtórzył cicho, jakby kończył przerwaną wcześniej myśl. – Jak widać, granica okazała się zbyt cienka dla tego... stworzenia. – Odwrócił się od Jacentego i skinął na swoich czarnych gwardzistów.

– Kohle, zabrać go. Posłuży nam jako przykład dla tego, co brata się z Czernidłem.

Dwóch kolejnych Aschewacht podeszło do Jacentego i skrępowało mu ręce za plecami ołowianymi kajdankami. Po policzkach spływały słone bruzdy, mieszając się z krwią i brudem.

Malthus podszedł do stołu i rzucił z głuchym hukiem włócznię na listwę wyścieloną pergaminem. Ciężka kropla juchy spływająca z wierzchu grotu, skapała kleksem na wyrysowany węglem Babelgrad.

Zwrócił się do Johana, który przez cały ten czas stał nieruchomo, obserwując z precyzją alchemika coraz śmielsze drgania targające ciałem Oldrzycha.

– Waleci Ostrzy. Ot, zwyczajne łachmany w jaskrawych kapturach. – Splunął, po czym wyprostował się pod spojrzeniem Malthusa.

– Tak, mój panie?

– Jeśli mnie pamięć nie zawodzi, to... mieli dzieci, prawda? To... stworzenie zrodzone z Czernidła i ten Walet.

Apostoł skinął głową.

– Tak jest, lordzie Malthusie. Dwoje.

– Dobrze – odparł Archont, a w jego oczach na moment zapłonął ogień. – Zajmijcie się nimi. Niech nie pozostanie żaden ślad po tym plugawym rodzie. Tylko popiół.

Jacenty usłyszał ten rozkaz.

Wrzasnął.

Krzyk przeistoczył się w skowyt, a ten z kolei w bulgot.

Szlochał, krzyczał, przeklinał, a bodaj błagał? Nikt nie był w stanie powiedzieć. Bluźnił on w języku, którego niczyje usta nie zdołają wymówić, jednak każdy doskonale rozumiał jego urywane chrząknięcia brzmiące jak bełkot zarzynanego ghula.

Gdy Kohle wyprowadzali Jacentego, jego spojrzenie spoczęło na Złotym Drzewie widocznym na proporcu.

Płomienne słońce za nim zgasło. Cień Vôrgötha powrócił.

Niebo pękło.