Odłamki burzy - Thea Guanzon - ebook
NOWOŚĆ

Odłamki burzy ebook

Guanzon Thea

0,0

31 osób interesuje się tą książką

Opis

Nadciąga wyczekiwane z utęsknieniem zakończenie bestsellerowej trylogii „Wojen Huraganowych”! Podczas gdy wiatry wojny targają całym Lirem, Talasyn i Alaric muszą stawić czoła prawdzie kryjącej się w ich sercach i zdecydować, czy będą kierowali się obowiązkiem, czy pożądaniem.

 

Kto przetrwa burzę szalejącą nad całym światem?

Przez cały czas trwania politycznego małżeństwa Alaric i Talasyn próbowali oprzeć się sile przyciągania, nawet gdy narastające napięcia stawiały ich po przeciwnych stronach w nadciągającej wojnie. Wspólnymi siłami zlikwidowali katastrofalne niebezpieczeństwo, jakim był Bezksiężycowy Mrok, i zaczęli marzyć o wspólnej przyszłości.

 

Wszelkie nadzieje jednak gasną, kiedy niszczycielski atak rozpoczyna serię zdarzeń, które na nowo ich dzielą. Teraz, gdy dwa rywalizujące kraje przygotowują się do ostatniego i decydującego starcia, Mistrz Legionu Wykutych z Cienia oraz ostatnia Tkająca Światło walczą o to, by na nowo odnaleźć do siebie drogę. Znajdują się niestety w bardzo trudnym położeniu i kończy im się czas… Czy miłość wystarczy, żeby po raz kolejny zmienić przeznaczenie? Czy ze zgliszcz przeszłości może wykiełkować nowy początek? Czy na ostatnim polu bitwy Talasyn i Alaric będą musieli spotkać się jako wrogowie?

 

Książka zawiera treści nieodpowiednie dla osób poniżej osiemnastego roku życia.                                            Opis pochodzi od Wydawcy.

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
lub macOS

Liczba stron: 672

Rok wydania: 2026

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
Oceny
0,0
0
0
0
0
0
Więcej informacji
Więcej informacji
Legimi nie weryfikuje, czy opinie pochodzą od konsumentów, którzy nabyli lub czytali/słuchali daną pozycję, ale usuwa fałszywe opinie, jeśli je wykryje.



Tytuł oryginału: This Shattered Tempest

Copyright © Thea Guanzon 2026

Copyright © for Polish edition by Wydawnictwo Nowe Strony, Oświęcim 2026

All rights reserved • Wszystkie prawa zastrzeżone

Redaktorka prowadząca: Sandra Pętecka

Redakcja: Alicja Chybińska

Korekta: Katarzyna Chybińska, Martyna Góralewska, Emilia Ziarnik

Oprawa graficzna książki: Weronika Szulecka

Projekt okładki i ilustracje: Kelly Chong

ISBN 978-83-8470-083-9 • Wydawnictwo Nowe Strony • Oświęcim 2026

Grupa Wydawnicza Dariusz Marszałek

www.wydawnictwoniezwykle.pl

[email protected]

Wydawnictwo NieZwykłe

wydawnictwoniezwykle

Wyd_NieZwykle

wydawnictwoniezwykle

Rozdział pierwszy

Nieustępliwy. Pod kontrolą. Właśnie taki był i tak też starał się walczyć. W szeregach Legionu Nocnego Imperium nikt nie dorównywał mu pod względem umiejętności zachowania zimnej krwi w wirze walki – atakował z chłodną precyzją, a za każdym potężnym ciosem kryła się strategia.

Ale wtedy zjawiła się ona i zmienił się, rozpadł. Teraz miał w sobie cząstkę, zdolną jedynie obserwować oczami jego ojca, kiedy jeden ze skrytobójców padł, a on odwrócił się w amoku do kolejnego, szarżując jak szaleniec. Czerwony na twarzy i nieostrożny. Już dawno temu zrzekł się wszelkich prób uspokojenia się oraz niedawnej skłonności do kalkulowania. Zagłuszył je czysty, przyćmiewający wszystko inne instynkt wzywający do zabicia każdego, kto zagraża jego żonie.

Potłuczone szkło pokrywało marmurową posadzkę sali balowej, tworząc połyskujące w blasku księżyca strumyczki płynące między poprzewracanymi meblami, strąconymi kotarami i zdeptanymi płatkami róż. Lśniąca struga meandrowała między ciałami poległych, łącząc je niczym wygasłe gwiazdy w potworną naziemną konstelację.

Kilka ciał przyodzianych było w eleganckie szaty, a ich niewidzące oczy wyglądały zza bogato zdobionych, wysadzanych klejnotami masek. Inne nosiły zbroje żołnierzy Iantasu. Pozostali mieli na sobie hełmy z kolcami i skórzane tuniki: oni należeli do hordy skrytobójców, która spadła na zamek i przerwała bachanalia urządzone na cześć triumfu Nocnego Imperatora oraz Lachis’ki nad Bezksiężycową Nocą. Feta najwyższej klasy mająca na celu świętowanie życia wyrwanego wprost ze szczęk Pożeracza Świata… została zniszczona, kompletnie zrujnowana.

Pośrodku tego zniszczenia tkwił wojenny sierp – wykuty z kłębów magii cieni zebranej ze srebrnych prądów etersfery – śpiewał w dłoniach dzierżącej go osoby, trzaskając charkotliwie. Zakrzywione ostrze przecięło powietrze, kreśląc zabójczy łuk i ostatni skrytobójca upadł z krzykiem, dołączając do nieszczęsnych towarzyszy pośród nieruchomego morza szkła i róż spoczywającego u stóp Alarica Ossinasta.

Lecz Imperator nie zdawał sobie sprawy z tego, że ten był ostatnim. Zazwyczaj poświęcał krótką chwilę na to, by ocenić pole walki i sprawdzić, ilu potencjalnych przeciwników czyha na niego; jednak tego wieczoru wygrały jego pierwotne instynkty. Gdy znowu dostrzegł ruch, zamachnął się, przemieniając sierp w sztylet i cisnął nim w kierunku zbliżającej się do niego ubranej na czarno postaci.

– Do cholery, Wasza Wysokość!

Zirytowany okrzyk Sevraima przeszył mgłę zasnuwającą żądny krwi umysł jego pana. Legionista podniósł rękę, w której zmaterializowała się atramentowoczarna tarcza. Sztylet zderzył się z nią, zamiast wbić mu się w gardło, a potem zarówno broń, jak i tarcza zniknęły.

Alaric nie zawracał sobie głowy przeprosinami. Już błądził wzrokiem po sali balowej w poszukiwaniu Talasyn. Myślał jedynie o tym, żeby jak najszybciej zabrać ją w bezpieczne miejsce.

Dostrzegł niewielką grupkę żołnierzy zamkowych liczącą z powagą zmarłych. Zobaczył, że członkinie straży królewskiej ukochanej, które walczyły u jego boku, zaczęły chować broń, rozglądając się z niepokojem, ponieważ najwidoczniej doszły do tego samego wniosku co on.

Talasyn… nie znajdowała się nigdzie w pobliżu.

Nie.

Poczuł, jak gdzieś w dołku tworzy mu się szczelina. To uczucie zaczęło unosić się coraz wyżej, aż wreszcie dotarło do klatki piersiowej i całej reszty ciała, popychane do żył przez drżącą bestię, jaką było jego serce, pęczniejące i palące coraz mocniej. Wreszcie ogarnęło go odrętwienie. Poczuł się rozbity na pół, a cała nadzieja zależała od tego, czy dziewczyna w zieleni i złocie, z oczami jak ogień, wyłoni się z mroku.

Ta chwila nie nadeszła.

Nie ma jej tu.

Nie wierzył własnym oczom. Nagle ruszył do działania: przeszukał każdy centymetr rozległej komnaty, przesuwając kopniakami gruz. To strach, lodowaty i obezwładniający, nie pozwolił mu przyjrzeć się ciałom leżącym na posadzce. Ale przecież ona nie mogła znajdować się wśród nich. Ostatnim razem, kiedy ją widział, radziła sobie lepiej niż dobrze, a Pasmo Światła jaśniało mocno, gdy powalała swoich przeciwników.

Nie powinien odrywać od niej wzroku. Ani na sekundę.

Należało przykuć ją do siebie łańcuchem, niezależnie od tego, czy by jej się to podobało, czy nie.

Myśl o tym, że Talasyn mogłaby już nigdy więcej nie wyrazić dezaprobaty wobec czegokolwiek, co robił, wydawała się zbyt przygnębiająca, by rozważyć ją na poważnie. Alaric szukał jej dalej, choć pozostali uznaliby jego zachowanie za idiotyczne. Przecież nie mógł się spodziewać, że jego żona wyskoczy zaraz zza jednego z przewróconych stołów. Zatrzymał się dopiero wtedy, gdy na dźwięk wcześniej niesłyszanych kroków dzika nadzieja wypełniła mu serce i ze ściśniętym gardłem odwrócił się w kierunku drzwi sali balowej, desperacko wierząc…

– Do przodków, wciąż mam w sobie to coś! – Elagbi wpadł pewnym krokiem do sali, uśmiechając się promiennie. Krótką chwilę wcześniej przejął okręt powietrzny i w pojedynkę zniszczył urządzenie umieszczone na balkonie, zwiększające zasięg pól hamujących magię wytwarzanych przez sarimany. – Współcześni sternicy mogliby nauczyć się czegoś od tego staruszka…

Umilkł nagle, gdy zdał sobie sprawę z nieobecności córki. Lachis-dalo zebrały się wokół księcia Dominium i zaczęły rozmawiać z nim ściszonymi głosami, mówiąc szybko. Wkrótce z Elagbiego wydobył się udręczony krzyk wypełniający całą salę balową.

Alaric prawie nie zwracał na nich uwagi; ignorował wszystkich, którzy nie byli Talasyn. Mgła zasnuła jego umysł i daremna złość walczyła w nim z gwałtownym niedowierzaniem. One przesłaniały wszystko, i to do tego stopnia, że nie zauważył, kiedy Nalam Gao, makaptan straży królewskiej Talasyn, oderwała się od grupy i nagle znalazła się przed nim.

– Imperatorze Alaricu…

– Gdzie ona jest?– zagrzmiał.

Gao zacisnęła zęby.

– Od razu kazałam wyekspediować grupy poszukiwawcze. Przeszukamy zamek, tereny zielone, całą wyspę. Przesłuchamy każdego z obecnych. Lecz w międzyczasie musisz dać lekarzowi obejrzeć swoje rany, Imperatorze.

– Jedyne, co muszę zrobić – w każdej sylabie dało się słyszeć, że drży z wściekłości, kiedy przerażenie wyło w nim jak żywa bestia – to znaleźć swojążonę!

Sevraim podszedł do nich pospiesznie.

– Ja się tym zajmę – powiedział cicho do Gao.

Makaptan z radością się oddaliła. Alaric wykonał ruch, jakby zamierzał ruszyć za nią. Pragnął ją zatrzymać – chciał zażądać, żeby odpowiedziała przed nim za zgubienie Lachis’ki, choć przysięgała ją chronić – lecz Sevraim zaszedł mu drogę, powstrzymując go. Legionista przechylił głowę, okazując otwarcie zmartwienie.

– Krzyczysz – oznajmił. – To do ciebie niepodobne. – Alaric zgromił go wzrokiem, więc Sevraim dodał szybko: – A do tego krwawisz.

Imperator spojrzał w dół. W połowie prawej strony eleganckiej tuniki, na której krawiec Belrok tak skrupulatnie wyszył wzory, znajdowało się poszarpane wertykalne rozcięcie, a z niego sączyła się krew, brudząc zielony jedwab i złote nici. Dopiero wtedy poczuł kłucie przy żebrach. Dopiero wtedy przypomniał sobie słowa Gao o lekarzu.

– To nic takiego – odparł szorstko. Przecież nie wypływały z niego wnętrzności. – Dołączymy do poszukiwań.

– Po tym, jak opatrzy cię medyk – nalegał Sevraim i znowu zaszedł mu drogę, ponieważ Alaric próbował zrobić krok do przodu.

W oczach Imperatora błysnęło srebro, gdy obudziła się w nim magia.

– Jeśli nie usuniesz mi się z drogi, sam cię usunę.

Na ramię Alarica spadła silna arystokratyczna dłoń, na co odwrócił się od Sevraima i przeniósł jadowite spojrzenie na teścia.

Książę Elagbi, szczupły niewysoki mężczyzna po czterdziestce, zawsze pozostawał obrazem idyllicznej frywolności i dobrego zdrowia. Brnął przez życie, interesując się żywo wszelkimi przyjemnościami, ignorując zupełnie jego brutalniejsze strony. Jednakże tego wieczoru wyglądał, jakby postarzał się o parę dekad w ciągu zaledwie kilku minut, od kiedy dowiedział się o tym, że jego jedyne dziecko zaginęło. Po obu stronach ust wykwitły mu głębokie bruzdy, między brwiami pojawiła się zmarszczka, a w ciemnych oczach udręka. Przygarbiony wyglądał krucho, prawie przezroczyście – przypominał brzozę, która przetrwała o jeden monsun za dużo.

Lecz mimo to mocno ściskał ramię zięcia, sprowadzając go na ziemię.

– Jeśli rana zaropieje, na nic nie przydasz się mojej córce – stwierdził szorstko. – Znajdziemy ją. Ale najpierw musisz się uspokoić. – Imperator nie wyglądał, jakby jego gniew miał ustąpić, więc książę łagodniejszym tonem dodał: – Proszę, wasza wysokość. Zrób to dla Talasyn. Pomyśl o tym, jak się zezłości, jeśli pod wpływem emocji popełnisz jakiś błąd. Albo jeśli umrzesz od tak nędznej rany.

– Nie boję się jej złości – fuknął.

Usta Elagbiego drgnęły ze smutku.

– Przecież wiem. Zuch chłopak, idź już do medyka. Zostawimy sytuację w kompetentnych rękach makaptan Gao, dopóki nie uzyskasz zgody na to, żeby przejąć jej obowiązki.

Pomimo ogarniającej go strasznej wściekłości Alaric musiał przyznać, że mężczyzna miał rację, nawet jeśli to frustrujące. Może jednak jeszcze nie oszalał tak zupełnie? To pewne pocieszenie. Kiedy wychodził za teściem z sali balowej, w głowie pojawiła mu się prymitywna myśl, że to Talasyn powinna bać się jego. Na bogów, zamierzał ukręcić jej łeb za to, przez co musiał teraz przez nią przechodzić.

Lecz najpierw ukręci łeb każdemu, kto doprowadził do tej sytuacji.

Pół godziny później siedział na krawędzi kozetki, a jego nagi tors owinięto bandażem. Wciąż nie udało mu się ochłonąć, ale teraz oprócz wściekłości czuł również cień rozpaczy.

Sevraim łaskawie przyniósł mu pierwsze sprawozdanie z postępu prac wraz ze zbroją. Zamek został dokładnie przeszukany. Wciąż nie wiedzieli, gdzie podziewa się Talasyn, ale z pewnością nie tutaj.

Byłoby lepiej – nieznacznie, zaledwie marginalnie lepiej – gdyby nikt nie widział tego, jak Alaricowi pękło serce na wieści przekazane mu przez Sevraima. Lecz, niestety, w ambulatorium roiło się od ludzi. Dama dworu Talasyn, Jie, oraz Niamha, daya Catanducu, która niegdyś dostarczyła Alaricowi propozycję zawarcia małżeństwa z nenavareńską następczynią tronu, siedziały na pobliskich łóżkach. Ich ciała pokrywały siniaki i zadrapania. Kilku innym arystokratom zszywano rany albo nastawiano kości złamane w następstwie popłochu, jaki zapanował po ataku. Jednakże największą część łóżek zajmowali żołnierze zamku Iantas i ich obrażenia pozostawały znacznie poważniejsze. Większość z nich ucierpiała z powodu trucizny, osłabiającej obronność zamków, lecz niektórzy już się nie ruszali i zostali nakryci białymi prześcieradłami – ci udali się do gajów wierzbowych Żniwiarza Adapy, by szukać tam schronienia w cieniu drzew.

Nie, żadnych gajów wierzbowych, poprawił się na wpół świadomie. Nenavareńczycy nie mieli bogów; oni wierzyli, że po śmierci ich dusze oddalały się w kierunku niebios i tam szukały okrętów swoich przodków szybujących w Niebie Ponad Niebem.

W obecnym stanie nie obchodzili go żołnierze: ani ci otruci, ani ci podróżujący statkami widmo. Może przez to rzeczywiście okazywał się bydlakiem, za jakiego Talasyn zawsze go miała, ale w jego przekonaniu oni wszyscy nie wywiązali się ze swoich obowiązków, ponieważ nie zdołali ochronić jego żony.

On również zawiódł.

A teraz oddałby wszystko, żeby Lachis’ka przeszła przez te drzwi i wytknęła mu jego najróżniejsze wady.

Sevraim umilkł i wbił wzrok w prawą stronę twarzy Alarica. Ten zrzucił maskę podczas walk i tutaj, w ambulatorium, zmył resztki lśniącego pigmentu, który Belrok nałożył na niego pod przymusem. Przyjaciel po raz pierwszy ujrzał w pełni bliznę pozostawioną na Imperatorze przez oddech Pożeracza Świata: czarny ślad przypominający dym rozchodzący się od skroni do policzka.

Lecz legionista wiedział, że nie powinien o tym wspominać.

– Ileis też zaginęła – oznajmił.

Alaric był tak zajęty rozmyślaniem o Talasyn, że te słowa dotarły do niego dopiero po chwili.

– Co?

– Ileis – powtórzył cierpliwie Sevraim. – Ta legionistka. Mniej więcej tego wzrostu. – Przyłożył wyciągniętą płasko dłoń do szyi. – Ciemne włosy, brązowe oczy, zawsze chce wszystkich zamordować. – Najwyraźniej wyczuł, że mężczyzna ma ochotę go uderzyć, ponieważ przybrał posępną minę. – Kiedy rozpoczęły się walki, my zwoływaliśmy załogę na twój okręt.

Jak absurdalnym zdawał się Alaricowi fakt, że zaledwie w kilka sekund przed atakiem miał wypłynąć na Kontynent. Jakim cudem ten koszmar na jawie rozpoczął się w trakcie tak rutynowej rzeczy?

– Ja udałem się w kierunku sali balowej, żeby pomóc, a Ileis powiedziała, że pobiegnie na tyły zamku, w razie gdyby kolejni nieprzyjaciele postanowili zaatakować od strony południowej. Przed chwilą skończyłem przeszukiwać teren zamku, ale… Ileis zniknęła bez śladu.

– Zjawi się – stwierdził bez emocji Alaric. Nie chciał myśleć o tym, co mogła oznaczać jej nieobecność. – Nawet jeśli została obezwładniona i nawet jeśli użyto do tego klatek z sarimanami, to ta dziewczyna potrafi przetrwać w trudnych warunkach.

– Myślę, że to samo można powiedzieć o Tkającej Światło – zauważył Sevraim. – Ona też sobie poradzi, wasza wysokość.

Mężczyzn połączyło przygnębienie. Imperator miał okropnie niepokojące przeczucie, że do legionisty wreszcie dotarło coś, czego on sam nie był gotowy przyznać. I nie tylko do niego – znajdujące się w pobliżu Jie i Niamha patrzyły na Alarica, jakby widziały go po raz pierwszy w życiu. Tak właściwie, to przyglądały się mu od chwili, kiedy wpadł do ambulatorium i z wściekłością kazał medyczce się pospieszyć, żeby mógł pomóc Sevraimowi w poszukiwaniu Talasyn.

Uzdrowicielka skończyła go opatrywać tuż przed przybyciem legionisty. Nie było czasu do stracenia. Alaric wstał prędko, pomrukując z powodu bólu w boku, a legionista zasunął kotarę przy łóżku, żeby mógł się spokojnie przebrać.

Gdy Ossinast zaczął wkładać zbroję wyjętą ze skrzyni, którą Sevraim przytaszczył na dół, otoczyły go dźwięki rozbrzmiewające w ambulatorium. Stukanie metalowych przyrządów, szelest pościeli. Rozmowy medyków z pacjentami przeprowadzane szeptem po nenavareńsku oraz sporadycznie wykrzyczane przekleństwo – czasem dostojnie, a innym razem z twardszym żołnierskim akcentem.

Ciała arystokratów krwawiły tak samo jak te pospólstwa, pomyślał sardonicznie.

Wszystkich zaskoczył ten atak. A gdy Alaric wreszcie odkryje, kto za nim stał, z niebios poleje się krew. Sprowadzi sztormowiec z portu w Sedek-We i spali działami strzelającymi błyskawicami każdego, kto odważył się odebrać mu żonę. A potem użyje magii, by rozedrzeć na strzępy to, co z nich zostanie.

Właśnie zakładał maskę, kiedy usłyszał, że ktoś otwiera z rozmachem drzwi. Potem rozległy się kroki kilku osób oraz nakładające się na siebie głosy. Jeden z nich, bardzo znajomy, wypowiedział imię Niamhy.

Wściekłość obudziła się w nim na nowo, tym razem napędzana mocną dawką podejrzliwości. Raptownie odsunął kotarę i dopadł Surakwela Mantesa, arystokratę z Dominium, który od samego początku sprzeciwiał się sojuszowi między Nenavarem i Kesathem. A do tego zupełnie przypadkiem zniknął z balu maskowego tuż przed atakiem.

Surakwel sprawdzał obrażenia Niamhy opierającej się o poduszki, ostrożnie przesuwając palcami wokół siniaka na jej ramieniu. Mówił coś do niej z nutą niepokoju w głosie, patrząc spod opuszczonych powiek przesłaniających tęczówki w kolorze orzechów włoskich. A potem oderwał od niej wzrok i otworzył szerzej oczy na widok Nocnego Imperatora w pełnym rynsztunku pędzącego w jego stronę.

Niamha skoczyła na równe nogi.

– Wasza wysokość, wiem, co myślisz, ale lord Surakwel nie mógł przyłożyć do tego ręki. – Sprytna i wyrafinowana daya Langsoune z Catanducu jeszcze nigdy nie brzmiała tak szczerze.

Kosmyki kruczoczarnych włosów wysunęły się z przygładzonej fryzury i zwisały teraz wokół jej twarzy o delikatnych rysach. Surakwel popchnął ją za siebie, przeklinając pod nosem, lecz ona w dalszym ciągu błagała Alarica znad ramienia mężczyzny:

– Jego poglądy są co prawda dość radykalne, ale on nigdy nie dopuściłby się zdrady stanu. Nigdy nie zrobiłby niczego, co mogłoby skrzywdzić Lachis’kę albo jej rodzinę.

– Chyba że popieraliby sojusz, któremu on nie jest przychylny – wycedził Alaric – do tego stopnia, że pięć miesięcy temu próbował mnie zabić.

Surakwel się zjeżył, jakby przygotowywał się na wyprowadzenie równie dotkliwego ciosu, lecz Niamha chwyciła go za rękę.

– W porządku – przyznała. – Ale nigdy nie zrobiłby niczego, przez co ja mogłabym doznać krzywdy. Przysięgam. Na zawieszone w niebiosach serce mojej matki.

Jej głębokie przekonanie niejedną osobę zmusiłoby do refleksji, tak samo jak fakt, że Surakwel nadal zasłaniał ją własnym ciałem, chroniąc przed gniewem Imperatora.

Zdaniem Ossinasta szanowana daya Langsoune była za dobra dla Surakwela Mantesa i tylko utwierdził się w tym przekonaniu, kiedy młody lord zgromił go wzrokiem.

– Wyszedłem wcześniej, ponieważ to jasne, że nie chciałeś mnie na balu – odparł mężczyzna oschłym i surowym tonem. – W drodze powrotnej do domu zatrzymałem się w tawernie w Vasiyas i wciąż tam siedziałem, gdy zjawiło się w niej kilku dość zaniepokojonych arystokratów w przebraniu domagających się alkoholu. Chcieli ukoić nerwy zszargane po tym, jak w Iantasie wybuchła wrzawa. Nawet nie wiedziałem, że Lachis’ka zaginęła. Dowiedziałem się o tym dopiero kilka minut temu, po tym, jak mój statek wylądował. A teraz, gdyby wasza wysokość zechciała zakończyć to kabotyństwo, wydaje mi się, że Makaptan Gao ma Imperatorowi coś do powiedzenia.

Gwałtownym ruchem głowy Surakwel wskazał Gao, która niedawno weszła do ambulatorium z księciem Elagbim i teraz przyglądała się ich wymianie zdań z przerażeniem i fascynacją zarazem.

– O co chodzi? – warknął Alaric.

Gao wydęła wargi. Nenavareńczycy nie przywykli do władczych mężczyzn wysuwających żądania.

– Przed chwilą dostaliśmy zawiadomienie od załogi szalupy należącej do waszej wysokości. Otrzymali współrzędne podane przez eterfalę. Pochodziły z korakla pani Ileis i prowadziły do Lądów Jedwabnych. Nie załączono do nich żadnej wiadomości.

Nie istniała taka potrzeba. Alaric wiedział, jak działała – szybko i skutecznie. Nie była cierpliwa i tolerancyjna. Spojrzał Sevraimowi w oczy. Krew już pulsowała mu w żyłach i na myśl o zemście wypełniła go ekscytacja.

– Śledziła tego, kto zabrał Talasyn.

Oczy legionisty błysnęły i mężczyzna pokiwał głową.

– Lądy Jedwabne – powtórzyła Niamha. – Ta kraina należy do Rajana Wempuqa.

– Wempuq jest martwy – oznajmił oschle Alaric. – Skrytobójcy go zastrzelili.

Elagbi się skrzywił, a Imperator za późno zdał sobie sprawę z tego, że powinien był dostarczyć te wieści nieco delikatniej, gdyż Wempuq pozostawał bliskim przyjacielem księcia. Mężczyzna zwiesił ze smutkiem głowę, lecz, należało jednak przyznać, dość szybko wrócił z ponurą determinacją do rozwiązywania obecnego kryzysu.

– W takim razie – podjął – obecnie władzę nad Lądami Jedwabnymi sprawuje jego córka, Oryal.

– Och! – pisnęła Jie wciąż siedząca na łóżku nieopodal.

Wszyscy odwrócili się do niej, a policzki dworki zapłonęły, nabierając tego samego koloru, co rana na jej dolnej wardze.

– Zupełnie o tym zapomniałam. Ja i daya Langsoune oddzieliłyśmy się od lady Oryal, kiedy uciekałyśmy z sali balowej, ale widziałam, że ona biegnie w kierunku pola walki. Do… do Lachis’ki.

Surakwel zmarszczył brwi.

– Jeśli za zniknięciem jej wysokości w rzeczy samej stoi lady Oryal, to jak mogła pokonać Tkającą Światło? Może miała klatkę z sarimanem… Chwila! – zawołał, gdy zobaczył, że Alaric już pędzi w kierunku drzwi, a Sevraim deptał swojemu Imperatorowi po piętach. – Musimy obmyślić strategię. Lądy Jedwabne znajdują się na wyspie Irrawad, a rezydujący tam arystokraci nie są przychylni koronie…

– W takim razie spotkamy się na miejscu po tym, jak skończysz opracowywać strategię – wycedził Alaric.

Przystanął na chwilę, żeby spojrzeć na pozostałe osoby zebrane w ambulatorium – leżących na łóżkach żołnierzy oraz gości z balu, z fascynacją obserwujących rozgrywającą się przed nimi scenę, pielęgnowanych przez medyków, którzy z kolei starali się nie przyglądać otwarcie temu, co się działo – a potem zawiesił wzrok na Gao.

– Nie wiemy, z kim spiskuje Oryal. Nikt nie opuści tego ambulatorium, dopóki Nocna Imperatorka nie zostanie odnaleziona.

Talasyn nie spodobałoby się użycie tego tytułu, lecz należało przypomnieć Dominium, że Kesath miał interes w tym, żeby Alusina Ivralis żyła. Gdyby małżonka Imperatora doznała jakiejkolwiek krzywdy na terenie Nenavaru, Nocne Imperium odpowiedziałoby dziesięciokrotnie groźniejszym atakiem.

Groźba ta, choć zawoalowana, okazała się naprawdę skuteczna. Gao nieco zbladła.

– Zrozumiano – powiedziała. – Większość żołnierzy z Iantasu jest niedysponowana, ale część straży królewskiej zostanie tu ze ścisłymi instrukcjami, by nikogo nie spuszczać z oka. Reszta, w tym ja, uda się w towarzystwie waszej wysokości do Irrawadu. Po drodze wezwę ze Sklepienia Niebios posiłki, oczywiście jeśli Zahiya-lachis wyrazi na to zgodę.

Niamha odchrząknęła.

– Zahiya-lachis raczej na to nie pozwoli – odparła ostrożnie. – Wysłanie wojsk do Lądów Jedwabnych tylko dlatego, że ktoś podał współrzędne bez żadnego wytłumaczenia… lordowie i damy Irrawadu uznają to za akt agresji i będziemy mieli na głowie kolejną wojnę domową. Powinniśmy zapytać królową Urduję, co należy zrobić…

Umilkła, kiedy Alaric wypadł z ambulatorium.

Przez gęstą mgłę gniewu docierała do niego świadomość, że ludzie pędzą za nim granitowymi korytarzami Iantasu. Lecz on kompletnie nie zwracał na nich uwagi; po prostu chciał być z Talasyn. Teraz, w tej chwili. Sieć do lądowania wraz z okrętami powietrznymi zdawały się znajdować nieskończenie daleko, a stawianie kroku za krokiem pozostawało żmudnym, niekończącym się zadaniem. Trzymaj się, krzyczał w myślach, jakby mogła go usłyszeć. Wkrótce znajdę się przy tobie.

– Musiciego powstrzymać – mówiła Niamha błagalnym tonem. – Jego wysokość nie ma żadnej władzy w Nenavarze. Powinien powstrzymać się od działań, dopóki królowa Urduja nie zostanie poinformowana o tym, co zaszło. Wyśle tam emisariuszy, a oni rozwiążą tę kwestię w sposób dyplomatyczny…

– Pani – przerwał jej Sevraim tonem nieco zbyt ostrym, by mógł zostać uznany za grzeczny – gryzłem się w język od samego początku negocjacji przedmałżeńskich, ponieważ dostałem rozkaz, że należy pozostać uprzejmym, ale muszę przyznać, że mam już dość tego waszego politykierstwa.

Alaric prychnął, lecz się nie odwrócił.

– Jeśli Nocny Imperator nie zdoła uratować żony, ponieważ najpierw chciałaś wezwać wszystkich na komisję, by przedyskutować tę kwestię, to równie dobrze mogę udać się na drugi koniec Liru, ponieważ coś mi mówi, że – Alaric szarpnięciem otworzył drzwi zamku, a kolejne słowa Sevraima utonęły w oceanicznej bryzie i świetle gwiazd – jeśli Alusina Ivralis dziś umrze, to Dominium Nenavareńskie spłonie. I nikt nie wyjdzie z tego żywy.

Rozdział drugi

Talasyn traciła i odzyskiwała świadomość rozbijającą się o brzegi jakiejś abstrakcyjnej rzeczywistości, by zaraz cofnąć się znowu, podobnie do lazurowych fal Wszechmorza zakrywających i odsłaniających piaski w Iantas, które zaczęła nazywać domem. Co jakiś czas z mroku wyłaniały się drobne przebłyski – jęki serc eterowych statku powietrznego, pulsujący ból w czaszce, blask cętek światła, ostre szarpnięcia za nadgarstki, brzeg adamaszkowej kotary – ale to wszystko prędko jej umykało, niezależnie od tego, jak mocno próbowała trzymać się tych rzeczy.

Śniła. Lub raczej… odnosiła wrażenie, że śni. Szybowała przez wiele kilometrów nad dżunglą, tak jak Iyaram leciała nad światem na białym grzbiecie Bakuna. Drzewa jaśniały tak mocno, że z początku myślała, że utkano je ze złota, lecz, jak się okazało, skąpane były w blasku Szczelin Światła. Istniały ich tuziny i wszystkie wyładowywały się jednocześnie, tworząc płonące filary podtrzymujące pastelowy firmament.

A potem znalazła się w przepastnym długim domu ogrzewanym wieloma ogniskami, na których gotowano potrawy. Ludzie znikali i zjawiali się na nowo, zupełnie ignorując obecność Talasyn, a ich twarze się rozmazywały, jakby oglądała ich przez ściany z mlecznego szkła; jakby oddzielała ją od nich półprzezroczysta bariera. Promienie wschodzącego słońca przezierały się przez przerwy w rattanowym suficie, tworząc gładkie kolumny w kolorze różowego złota. Przypominały niezliczone wąskie wewnętrzne imitacje punktów przecięcia magii. Czując, jak serce podchodzi jej do gardła, dziewczyna weszła w jedną z nich, tęskniąc do czegoś. Może pragnęła, by wypełnił ją ten świt? Chciała znów stać się kompletna.

Jedna z osób przeszła bezpośrednio przed Talasyn, a potem przystanęła. Spojrzała prosto na nią. W tej chwili szkło zdawało się cieńsze i Talasyn dostrzegła krępą sylwetkę, długie kasztanowe włosy i zdumiewająco czujne brązowe oczy płonące nieokiełznaną mocą Pasma Światła. Puls jej przyspieszył, gdy ogarnęło ją dziwne uczucie, jakby znała tę osobę. Odniosła wrażenie, jakby słuchała ukochanej piosenki sprzed lat, do której zapomniała słów.

Nieznajoma pokręciła głową i wymamrotała coś pod nosem w języku przywodzącym jej na myśl rytmiczny tętent galopującego konia. Talasyn wyłapała tylko jedno słowo. A właściwie imię.

– Hanan.

Sen – lub wizja, czy cokolwiek innego – rozbił się na kawałki, zanim Talasyn zdążyła odpowiedzieć. Długi dom, ogniska i sylwetki znikły. Znajdowała się w jakimś ciemnym miejscu pomiędzy. Słyszała trzeszczenie, jak gdyby ta lokacja niszczała i się rozpadała.

A potem rozbrzmiał głuchy odgłos drewna uderzającego o drewno oraz pobrzękiwanie porcelany i dziewczyna została gwałtownie wciągnięta z powrotem do prawdziwego świata. Leniwie podniosła ciężkie powieki.

Znajdowała się w chacie myśliwskiej – obszernym jednopokojowym domku z kominkiem, w którym trzaskał ogień. Na ścianach pozawieszano głowy jeleni przytwierdzone do ozdobnych płyt oraz włócznie. Sądząc po srebrnych mgłach kłębiących się przy oknach, znajdowała się w górach. Z kolei czerwony kolor roślinności przebijającej się przez ową mgłę, która nawet w półmroku przedświtu przywodziła na myśl plamy ognia, wskazywał na to, że góry te znajdowały się na terenie Lądów Jedwabnych.

Lachis’ko, musisz odwiedzić razem z konsortem Lądy Jedwabne. Wianowłostka królewska właśnie pokazała swoje monsunowe kolory. Zaszczytem byłoby was ugościć.

Spojrzenie Talasyn padło na kobietę. To ona nie tak dawno temu wystosowała to słodkie zaproszenie w ogrodzie hibiskusowym. Ta sama kobieta ogłuszyła ją podczas walk na balu i wstrzykując jej wakcynę, odebrała jej magię.

Oryal, o chłodnych oczach i włosach w kolorze umbry, siedziała w wytwornej pozie na podłodze przed dziewczyną, robiąc coś w pośpiechu nad tacą do podawania herbaty – właśnie to stanowiło źródło tego hałasu.

Lecz kobieta ta nie była już jedynie lady Oryal. Jej ojciec zmarł, więc Lądy Jedwabne przeszły w jej ręce. Talasyn próbowała rozbudzić otępiały mózg, starając się przypomnieć sobie nazwę rodu matki kobiety. Z jakiegoś powodu pokazanie, że orientuje się w etykiecie Dominium równie dobrze jak wszyscy, wydało jej się teraz bardzo ważne. Chciała udowodnić, że zna zasady gry.

– Daya Ferasai – wydusiła z siebie słabym głosem.

Wciąż nie odzyskała całkowitej władzy nad strunami głosowymi po chwilowym paraliżu, jakiemu uległo całe jej ciało.

– Właśnie tak – wymamrotała Oryal, nalewając do filiżanki bladej aromatycznej herbaty lotosowej.

Wciąż miała na sobie różową suknię z balu maskowego, ale zmyła z twarzy farbę rozmazaną przez pot i łzy.

Oddychanie przychodziło dziewczynie z pewnym trudem. Wakcyna i uderzenie pioruna pozostawiły po sobie uczucie ciężkości; po zerknięciu w dół zobaczyła, że nadgarstki zostały związane za jej plecami liną z włókien liści bananowca i przywiązane do nogi łóżka. Jeśli zaś chodziło o wypełniającą ją pustkę – ziejącą dziurę tam, gdzie niegdyś żarzyło się Pasmo Światła – nie dało się jej opisać, prawie nie dało się jej znieść. Talasyn utraciła nieodłączną część swojej duszy.

Ale zamierzała przynajmniej się dowiedzieć, do diaska, czemu do tego doszło.

Wspomnienia walk i ich pokłosie wróciły do niej w jednej chwili. Oryal łkająca nad nieruchomym ciałem Wempuqa… dziwny biały błysk w jej oczach, kiedy ich spojrzenia się spotkały… Oryal znikająca w przedsionku, Talasyn idąca za nią i zatrzymująca się na krótką chwilę, by spojrzeć jeszcze raz na Alarica…

Nie. Nie mogła teraz myśleć o mężu. Musiała się skupić, jeśli miała wydostać się z tego bałaganu. Po ucieczce będzie mogła myśleć o nim do woli, ale najpierw musi znaleźć sposób, żeby do niego wrócić.

Na razie postanowiła skoncentrować się na tym, co się wydarzyło, gdy poszła za Oryal na opustoszały korytarz. Na odkryciu, które odebrało jej mowę i pozbawiło wszelkich mechanizmów obronnych.

Przynajmniej moja babka nie zabiła mojej matki.

A potem została porażona. Oryal wyrzuciła z palców błyskawicę, celując prosto w jej kręgosłup. Następnie Talasyn poczuła ukłucie, a po tym nastała ciemność.

– Jesteś etermantką – stwierdziła bezbarwnym głosem Lachis’ka.

– Pierwszą od tysiąca lat Dotkniętą Piorunem urodzoną w Dominium – potwierdziła. – W każdym razie z tego, co mi wiadomo. Przecież nie rozpytywałam o to ludzi. Moi rodzice zabrali ten sekret do grobu.

Talasyn to rozumiała. Choć w tej chwili nie pałała zbyt ciepłymi uczuciami do dayi Ferasai, to potrafiła ją zrozumieć. Nenavareńczycy każdą formę etermancji, poza zaklinactwem, traktowali z niemałą dozą podejrzliwości. Gdyby rozeszły się wieści o tym, że Oryal urodziła się jako Dotknięta Piorunem, to nigdy nie pozwolono by jej się zbliżyć do Zahiyi-lachis – ani żadnego innego nenavareńskiego arystokraty posiadającego instynkt samozachowawczy – bez klatki z sarimanem. Zostałaby wykluczona ze społeczeństwa albo gorzej: Urduja mogłaby zesłać ją na wygnanie. Może nawet ten sam los spotkałby jej cały ród, gdyż umiejętność łączenia się z etersferą pozostawała dziedziczna.

– To dlatego uwikłałam się w tę sprawę – dodała. – Pragnę mieć taką wolność, na jaką zasługuję, a żeby to stało się możliwe, należy… uporać się z Urdują.

– Jeśli się spodziewasz, że Urduja zemdleje na wieści o moim zaginięciu – warknęła Talasyn – to muszę cię rozczarować: ona nawet za mną nie przepada.

– Zahiya-lachis nie musi cię lubić, żeby ten plan zadziałał – odparła Oryal. – Po prostu musi stać się królową bez następczyni. Jeszcze zanim się zjawiłaś i upomniałaś o to, co przysługuje ci z urodzenia, na dworze panował niepokój, a jeśli zaś chodzi o to, co działo się potem… Cóż, w każdym razie dynastia Silim upadła w chwili, gdy Urduja wydała cię za Nocnego Imperatora i straciła zaufanie swoich ludzi. A teraz, pod twoją nieobecność, inny ród może przygotować grunt pod nowe rządy.

Talasyn mogłaby przysiąc, że poczuła żyłę pulsującą na czole, kiedy wypełniła ją mieszanka podirytowania i niedowierzania. Może to niezbyt poprawna reakcja, ale dała jej upust, ponieważ wszystko wydawało się lepsze od paniki. Od strachu.

– Łatwiej byłoby mnie po prostu zabić.

– Zamierzam to zrobić. Później. – Oryal upiła łyczek herbaty. – Plan zakładał, że skrytobójcy załatwią to podczas balu, ale…

– Ale co? Chciałaś mieć chwilę na rozkoszowanie się tym? – Talasyn zmrużyła oczy, angażując się bardziej w rozmowę. – Na napawanie się zdobytą władzą? Może zapłaciłaś skrytobójcom więcej, żeby Wempuq zginął przypadkiem podczas ataku…

Oryal chlusnęła w nią herbatą. Zrobiła to bezceremonialnie, ze swobodą i elegancją: srebrne bransolety na nadgarstku zabrzęczały, kiedy daya wypchnęła dłoń przed siebie i zachlapała twarz następczyni tronu.

Wielce niezadowolona Lachis’ka zatrzepotała rzęsami, pozbywając się płynu zlepiającego jej powieki, i wypluła resztki herbaty na drogą mahoniową podłogę. Gorąco liczyła na to, że plama zostanie tam na zawsze.

Oryal wykrzywiła blade usta w okrutnym uśmiechu, patrząc na ten pokaz złego wychowania, a potem znów się odezwała, mówiąc wytwornie i z chłodem:

– Kochałam swojego ojca. W przeciwieństwie do ciebie, Lachis’ko, ja nigdy nie walczyłam na wojnie. Tamci dwaj mężczyźni przy wejściu do przedsionka to moje pierwsze ofiary. Stali na czatach, mieli pilnować, żebyś nie uciekła tamtędy, lecz ja poraziłam ich błyskawicą, ponieważ czułam złość i rozpacz. Tylko miłość mogła przywołać taką magię. – Odstawiła pustą filiżankę na tacę i jedynie cichy brzęk porcelany zdradził drżenie jej palców. – Podczas wojny domowej Irrawad wziął stronę Sintana Silima, ale z wiekiem mój ojciec nabrał mniej radykalnych poglądów. Nie brał w tym udziału. Nigdy nie zgodziłabym się na ten plan, gdybym wiedziała, że on znajdzie się na linii ognia. Do dnia, w którym poszybuję do niego i przodków, przyjdzie mi żałować tego, co zaszło. Lecz on nie umarł na marne.

– Mam przeczucie, że raczej by się z tobą nie zgodził. – Mówiąc to, Talasyn próbowała poruszyć nadgarstkami związanymi za plecami, by poluzować liny. Istniało wyjście z tej sytuacji; musiała po prostu odwracać uwagę porywaczki, dopóki go nie znajdzie. Zresztą potrzebowała odpowiedzi. – Wytłumacz mi… co oznaczały słowa, które usłyszałam od ciebie w Iantas?

– W swojej sytuacji powinnaś raczej powstrzymać się od wydawania rozkazów.

Oryal czekała, aż dziewczyna zacznie błagać. Ta świadomość stała się niczym lód i kwas zarazem. Wykręcała Talasyn żołądek, wypełniała jej żyły. Dayi nie wystarczyło, że odebrała jej magię i związała ją jak bażanta przed wrzuceniem do pieca; chciała, żeby w ostatnich chwilach życia błagała ją o informacje na temat śmierci Hanan Ivralis.

A Lachis’ka czuła się niemal tak zdesperowana, by to zrobić. Zamierzała się dowiedzieć, czemu to wszystko wydarzyło się w ten sposób. Pragnęła wreszcie, po tak długim czasie, odkryć, co tak właściwie zaszło.

Napiętą atmosferę przerwały nowe dźwięki zagłuszające ogień trzaskający w kominku. Stłumione głosy i zbliżające się kroki. Talasyn przeniosła wzrok na drzwi chaty, czując budzącą się w niej nadzieję.

– Nikt nie przyjdzie ci na ratunek, Lachis’ko – stwierdziła Oryal, uśmiechając się lekko. – Nawet gdyby ktoś się domyślił, gdzie jesteś, otaczają nas moi ludzie. Nikt, kto zjawiłby się tu po ciebie, nie dotarłby do chaty w jednym kawałku.

Drzwi otworzyły się z rozmachem i temperatura w pomieszczeniu spadła nieco, gdy kłąb górskiej mgły wpadł do środka.

Cała nadzieja, jaką Talasyn pielęgnowała w sobie pomimo słów Oryal, znikła w jednej chwili.

– Moja droga lady Oryal, to nad wyraz nieroztropne – fuknęła Ralya Musal, wchodząc razem z Kaiem Gitabem. – Mieliśmy się nie wychylać, dopóki nie dostaniemy informacji o jej śmierci, co może być tak naglące, że wezwałaś nas o tej… – oczy niemal wyszły jej z orbit na widok nenavareńskiej Lachis’ki przywiązanej do łóżka – …godzinie – dokończyła słabo.

Gitab się odwrócił, by samemu ocenić, cóż takiego odebrało na chwilę mowę dayi z Tepi Resok, i krew odpłynęła z jego napiętej twarzy. Ostatnim razem Talasyn widziała go i Ralyę zaledwie kilka godzin temu, kiedy zapewniali ją o swojej lojalności podczas balu. Ostro zakończony dziób kolibra na masce Ralyi praktycznie wibrował od tego, jak mocno kiwała głową, gorąco deklarowali swoje poparcie. Dziewczyna czuła wtedy ogromną dumę – z tego, że sama zawierała sojusze oraz likwidowała przepaść dzielącą dynastię panującą i opozycję.

Teraz Ralya i Gitab mieli odsłonięte twarze i zwyczajne ubrania. Zrzucili kostiumy wraz z pozorami, a Talasyn zrobiło się głupio.

Gitab otworzył usta, jakby chciał coś powiedzieć, ale Ralya go wyprzedziła, wychodząc z szoku na tyle, by zatrzasnąć za sobą drzwi, a następnie spojrzeć morderczym wzrokiem na Oryal.

– Co ty zrobiłaś? – praktycznie pisnęła Ralya. Ten dźwięk wydawał się równie nieprzyjemny jak ten wydawany przez paznokcie przesuwane po płycie łupkowej. – Ty niemądra dziewucho, przez ciebie wszystko może legnąć w gruzach!

– Nieprawda. – Oryal wstała. – Przecież taki był plan, czyż nie? Alusina Ivralis ma zostać usunięta.

Podeszwy ciężkich butów Ralyi uderzyły z głuchym łoskotem o podłogę, gdy kobieta pokonała dystans dzielący ją i Oryal, a potem ją spoliczkowała. Głowa tej drugiej przekrzywiła się od uderzenia. Po przypominającym wybuch zderzeniu płaskiej dłoni z kościstym policzkiem nastąpiła okropna, dławiąca cisza, podczas której daya odchyliła dumnie głowę w akcie ponurego buntu i spojrzała Ralyi w pełne wściekłości oczy.

Tworzymy świetną parę, dayo Ferasai, pomyślała sarkastycznie Talasyn. Ja mam na twarzy resztki herbaty, a ty odcisk dłoni Musal. Z pewnością to haniebny rezultat dla obu etermantek.

Chociaż, z drugiej strony, następczyni tronu nie była już etermantką, prawda? Ogarnęła ją rozpacz i ta mroczna pustka zionęła niczym rana mająca się nigdy nie zagoić.

– Ty to nazywasz „usunięciem”? – Ralya ze wzburzeniem wskazała pojmaną. – Porwałaś ją wprost z zamku, tuż sprzed nosa jej żądnego krwi męża, a potem związałaś ją w górskiej chacie, o której istnieniu wiedzą wszyscy, zamiast po prostu ją zabić i pozbyć się problemu. Ona… – Ralya zachwiała się, gdy nagle doznała olśnienia. – Ty nawet nie masz tu klatek z sarimanami! – Cofnęła się o krok, chwytając rękę Oryal, jakby chciała zrobić z dziewczyny żywą tarczę, w razie gdyby Talasyn przyzwała Pasmo Światła.

Oryal odtrąciła dłoń Ralyi.

– Etermancja Lachis’ki nie stanowi już problemu. Zlikwidowałam ją. Na stałe.

– Zlikwidowałaś? – powtórzyła piskliwie Ralya.

Gdyby sytuacja wyglądała inaczej, Talasyn z rozbawieniem patrzyłaby na nenavareńską arystokratkę znajdującą się na skraju załamania nerwowego.

– Co… jak…

– Nie tylko ty potrafisz snuć w sekrecie intrygi z podobnie myślącymi, dayo Musal – odparła Oryal, uśmiechając się pod nosem.

Talasyn próbowała poskładać te wszystkie informacje w całość. Jeśli Lądy Jedwabne, Tepi Resok i Katau – kraina Gitaba – spiskowały przeciwko Urdui, ale Ralya i Gitab nie wiedzieli o wakcynie winnej odebrania Talasyn magii… to w takim razie istniał jeszcze jeden gracz. Ktoś, kto spiskował wyłącznie z Oryal. Tylko kto?

Gitab najwyraźniej podzielał jej tok myślenia i odezwał się po raz pierwszy, odkąd wszedł do chaty:

– Z kim jeszcze rozmawiałaś, lady Oryal?

– Od samego początku twierdziłam, że to tykająca bomba – wysyczała do niego Ralya. – Źle zrobiliśmy, że włączyliśmy ją do planu. Czyż nie to mówiłam? Tobie… – Zacisnęła usta, zanim zdążyła ujawnić imię kolejnej osoby zamieszanej w spisek, spoglądając z ukosa na Talasyn.

Z kolei Lachis’ka stwierdziła gorzko, że już za późno na dyskrecję; sam fakt, że arystokraci tak otwarcie omawiali przy niej swoje zamiary, mógł oznaczać tylko jedno: nie zamierzali pozwolić jej wyjść z tego żywo. Ale gryzła się w język, zdwajając wysiłki. Korzystała z tego, że jej porywacze się sprzeczali, wciąż próbując uwolnić dłonie.

Straciła czucie w rękach, ponieważ najwidoczniej pozostawały przywiązane do łóżka już od wielu godzin, lecz z determinacją zacisnęła zęby. To nic. Po dzieciństwie spędzonym na Wielkim Stepie, po Wojnach Huraganowych – to naprawdę nic takiego.

Rozluźniła mięśnie, a potem zaczęła wykręcać subtelnie ramiona, poruszając liną w górę i w dół po słupie, aż wreszcie ta poluzowała się odrobinę na jej nadgarstkach. Dzięki tej przestrzeni mogła zmienić ułożenie dłoni i wcisnąć dwa palce w maleńką dziurę, którą następnie poszerzyła. Właśnie wtedy poczuła delikatny opór przy serdecznym palcu, za drugim knykciem.

Lina zaczepiła się o vulanę – kamień w jej obrączce.

Talasyn starała się zachować kompletnie obojętny wyraz twarzy i ukryć podekscytowanie. Patrzyła wprost przed siebie na kłócących się arystokratów, wbijając pierścionek w linę i strzępiąc jej włókna krawędziami kamienia szlachetnego. Odłamek ósmego księżyca, jaśniejszy od moissanitu, ostrzejszy od diamentu. Relikt żałoby Pożeracza Świata.

Oraz jego wściekłości.

Ralya, Gitab i Oryal znowu zaczęli odwracać się w jej kierunku i instynkt podpowiedział jej, że powinna się odezwać – w ten sposób zwróci ich uwagę na swoją twarz i odwróci ją od nieznacznych ruchów rąk.

– Niech zgadnę – powiedziała na tyle dumnie, na ile potrafiła w obecnej sytuacji, ponieważ Nenavareńczycy niczego nie cenili sobie tak bardzo jak wyniosłości – po tym, jak mnie zabijecie, zostawiając moją babkę bez następczyni tronu, przeprowadzicie oblężenie stolicy i posadzicie na Smoczym Tronie nową Zahiyę-lachis?

– To… niefortunne, Lachis’ko. – W odpowiedzi Gitaba pobrzmiewała nuta skruchy. – Ale nawet najwierniejsi sojusznicy Urdui Silim zastanowią się dwa razy, zanim poprą władczynię, która nie ma pewnej sukcesorki. Pożyłabyś dłużej, gdybyś nie zjawiła się w Nenavarze… gdybyś została na Kontynencie, nikt nie wiedziałby o twoim pochodzeniu. Żałuję, że tak się nie stało.

– Nieprawda – zaoponowała Talasyn. – Ocaliłam was wszystkich przed Pożeraczem Świata. To dlatego postanowiliście wcielić ten plan w życie dopiero po siedmiokrotnym zaćmieniu. – Próbowała wniknąć w umysły nenavareńskich arystokratów. – Pewnie i tak zdetronizowalibyście Urduję, ale to stało się zbyt kuszące, czyż nie? Ta szansa na przejęcie kontroli nad wyspami o wciąż urodzajnej glebie przynoszącej tak ogromne zyski po oddaleniu zagrożenia ze strony Pustospadu?

Ich milczenie potwierdziło podejrzenia.

– Cóż, cieszę się, że się do czegoś przydałam – wymamrotała.

Jednakże z Pustospadem nie zmierzyła się w pojedynkę i teraz z ogromnym bólem myślała o Alaricu. Zastanawiała się, czy był bezpieczny. Czy jej szukał.

Modliła się desperacko o to, że jeśli jej mąż rzeczywiście próbuje ją odnaleźć, to nie wpadnie na żaden trop prowadzący do Lądów Jedwabnych. Oryal twierdziła, że w lasach czają się jej ludzie – bez wątpienia chodziło o prywatną armię, podobną do tej znajdującej się w posiadaniu Domu Mantes, i jeśli mieli klatki z sarimanami wzmacniane…

Lecz przecież Talasyn nie wiedziała nawet, czy on próbował ją odnaleźć. Bakun zasnął na kolejne tysiąc lat. Główny cel ich porozumienia został osiągnięty.

Włókno splecionej liny przy jej nadgarstku wreszcie ustąpiło i dziewczyna przekręciła palec, by wbić kamień głębiej w sznur. Wystarczyło robić tak dalej, by postrzępić linę i osłabić ją na tyle, żeby dało się ją przerwać jednym szarpnięciem.

– Ostatnio, jak go widziałam, mój mąż wciąż żył – poinformowała arystokratów, nie przestając poruszać dłońmi tak, by tego nie zauważyli. – Kesatheńczykom nie spodoba się nagła utrata Nocnej Imperatorki. Jeśli umrę, sojusz legnie w gruzach.

– Zawsze można zawrzeć nowy. – Światło ognia błysnęło w okularach Rajana Gitaba. – Zresztą byłem przy zawiązywaniu tego starego. Mogę z pełnym przekonaniem stwierdzić, że to nie małżeństwo z miłości. Ossinast nigdy nie znalazł się na celowniku i z moich obserwacji wynika, że ucieszyłby się z mniej krnąbrnej żony. Mamy dla niego kilka kandydatek.

– Nawet jeśli zechce cię pomścić, Lachis’ko – dodała Oryal – to nie może zrobić niczego od razu. W naszym porcie znajduje się tylko jeden z jego sztormowców, a jeśli smoki wyjdą z oceanu, zostanie on doszczętnie zniszczony. Podejrzewam, że zamiast tego okaże się otwarty na nową ofertę.

Na samą myśl o tym, że Alaric miałby po jej śmierci poślubić inną, ogarnęła ją tak gorąca wściekłość, że przez kilka długich sekund Talasyn nie potrafiła złapać tchu. Gdyby doszło do tego, to powstałaby z bez wątpienia niegodnej mogiły i zaczęła go nawiedzać. Naprawdę. Lecz ta wściekłość szybko przemieniła się w otępienie i przybicie, ponieważ słowa Gitaba wydobyły na światło dzienne pewien niezaprzeczalny fakt: Alaric poślubił ją z poczucia obowiązku i gdyby w Dominium doszło do zmiany władzy, ten sam obowiązek nakazałby mu utrzymać polityczny punkt oparcia.

A bardziej przydałaby mu się małżonka, która nie współpracuje z osobami planującymi jego upadek.

Lecz mimo to Talasyn zmusiła się do zachowania obojętnego wyrazu twarzy. Nie zamierzała dać swoim wrogom satysfakcji z patrzenia na jej zakłopotanie.

– W takim razie kto zajmie miejsce mojej babki na Smoczym Tronie? – Skierowała to pytanie do Ralyi i Oryal. – Pewnie jedna z was.

Ku jej zaskoczeniu obie arystokratki się wzdrygnęły.

– Przodkowie, za żadne skarby świata. – Ralya pociągnęła nosem. – Sprawowanie władzy nad wiecznie sprzeczającym się dworem oraz tarcza strzelnicza wielkości całego królestwa na plecach, niemożliwa do pozbycia się aż do końca dni? Nie, mnie wystarczy podszeptywanie rozwiązań przyszłej Zahiyi-lachis.

– Ja też nie chcę rządzić – oznajmiła Oryal. – To jedyne, co łączy mnie i Hanan Ivralis, Lachis’ko. – Spojrzenie, jakie jej posłała, wydało się niepokojące i skojarzyło się Talasyn z rekinem obnażającym zęby. – Ona nie chciała zasiąść na tronie i to doprowadziło do jej zguby. Wierzę, że to dlatego – stwierdziła z zapałem – Urduja postanowiła, że twoja matka musi zginąć.

Rozdział trzeci

Z góry las deszczowy zdawał się pokrywać cały obszar Irrawadu tak daleko, jak okiem sięgnąć. Rozchodzący się od wschodniej strony wyspy rozległy ocean zieleni przechodził stopniowo w akry jaskrawego szkarłatu pokrywającego góry i doliny Lądów Jedwabnych, włości Rajana Wempuqa.

Wianowłostka królewska o srebrnej korze wznosiła się ponad pozostałą roślinność, a obfite korony tych drzew z przypominającymi paprocie liśćmi stanowiły jedyne źródło pożywienia maleńkich złotych robaczków wytwarzających cienkie nici najcenniejszego towaru eksportowego Irrawadu. Podczas pory deszczowej rozłożyste gałęzie wianowłostki niezmiennie wypuszczały czerwone kwiaty w kształcie lampionów, a ich liście nabierały blasku. Nawet teraz, w mgle świtu cywilnego, płonęły niczym rzeki ognia na zielonej trawie, pod niebiosami, na których z rzadka pojawiały się smugi nadchodzącego brzasku.

Widoczność na ziemi pozostawała słaba; nawet wartownik o iście sokolim wzroku miałby ogromny problem z zauważeniem sylwetek wdrapujących się po jednym z górskich zboczy, idących ostrożnie w kierunku niewyraźnych złotych prostokątów majaczących w oddali. Światło wydobywające się z okien chaty stanowiło jedyny dowód na jej istnienie. Najsłabszy z promyków przebijający się przez mgłę.

Lecz mimo to Sevraim najwidoczniej nie zamierzał ryzykować. Po tym, jak grupa ratownicza odnalazła Ileis, kierując się wysłanymi przez nią współrzędnymi, legionista przekonał ich, że powinni zbliżyć się do chaty myśliwskiej od tyłu i należało zrobić to powoli, chowając się za pniami drzew, wałami oraz krzakami za każdym razem, kiedy mieli taką możliwość. W tej chwili to on dowodził, ponieważ Alaric nie potrafił obmyślić żadnego planu poza uwolnieniem pełni mocy Wrót Cieni i pochłonięciem całego lasu wraz z ukrywającymi się w nim zdrajcami.

Chociaż Sevraim miał dobre powody ku temu, by uważać, że ten pokaz przezorności był uzasadniony, to długa, przeciągająca się wędrówka niestety dawała Ossinastowi czas do namysłu. W jego umyśle pojawiało się całe mnóstwo katastroficznych scenariuszy.

– Jesteś absolutnie pewna – zapytał Ileis – że to tutaj Oryal zabrała Talasyn? I że nikt cię nie widział?

Dziewczyna zmrużyła miodowe oczy z podirytowaniem, patrząc na niego zza pozwijanych prętów uskrzydlonego hełmu. Rozpoczęła zdawanie tego samego meldunku, który przekazała mu chwilę temu, chociaż tym razem w jej głosie pobrzmiewały nuty lekceważenia i pogardy, co działało mu na nerwy.

– Kiedy poszłam sprawdzić, czy w południowej części włości zamku nie ma wroga, zobaczyłam, jak jakaś dama wciąga nieprzytomną Tkającą Światło na zadokowany na plaży statek powietrzny. Znajdowały się za daleko, więc nie zdołałam jej powstrzymać, a nie chciałam uszkodzić magią statku i przypadkowo zabić Tkającej Światło, ponieważ waszej wysokości raczej by się to nie spodobało. Dlatego też poleciałam za nimi, zachowując odpowiednią odległość i przesłaniając korakl Wrotami Cieni, żeby uniknąć wykrycia. Kamuflowanie jest jednym z moich największych talentów, z czego mój nadzwyczaj inteligentny i nieustannie zrównoważony władca zdaje sobie sprawę. Mało który legionista posiada ten dar…

– Mam ochotę zdegradować cię za to, że nie traktujesz tej sprawy z należytą powagą – fuknął Alaric.

Ileis dźgnęła Sevraima palcem w żebra.

– Możesz coś z nim, proszę, zrobić?

– Drogo cenię sobie swoje życie – wymamrotał. – I ty też powinnaś.

Ich grupa składała się z dziesięciu osób, ponieważ ustalono, że dyskretna operacja to najbezpieczniejszy sposób na wyciągnięcie Talasyn z tej sytuacji i uniknięcie totalnej wojny domowej między Irrawadem a rodem królewskim. W grupie znajdowali się Alaric i dwoje jego legionistów, a także Kaptan Gao z pięcioma Lachis-dalo oraz Surakwel Mantes.

Alaric nie zachwycił się obecnością tego ostatniego, lecz go potrzebowali. Surakwel i Oryal od dziecka obracali się w tych samych kręgach; dobrze znał Lądy Jedwabne oraz te góry.

– Aż szkoda – mówił Surakwel, prowadząc grupę przez las. – W chacie myśliwskiej Wempuqa odbyło się wiele wspaniałych świąt. Wtedy, oczywiście, czasy wydawały się prostsze. – Zatrzymał się przy pokrytym mchem kamieniu, wystającym z ziemi niczym nagrobek, a potem uklęknął przy nim. Przesunął dłonią po sypkiej ziemi, gałązkach i opadłych liściach, odsłaniając stopniowo okrągły drewniany właz z zardzewiałym żelaznym uchwytem zagłębionym w runie leśnym. – Tędy dostaniemy się do piwniczki z winem połączonej z samą chatą, nie mogę jednak zagwarantować, że to przejście nie będzie pilnowane.

– Istnieje spora szansa, że raczej nie, zważywszy na to, ile zebrało się tu ziemi i liści – odparła Gao. – Przynajmniej mielibyśmy po swojej stronie element zaskoczenia. Co wasza wysokość pragnie uczynić?

Alaric podejrzewał, że oddanie mu sterów dobijało Gao. Przeczuwał, że makaptan chciała go w ten sposób ugłaskać; nawet uwagi Ileis nie pozostawały tak cięte jak zwykle. Nie dziwił się swoim towarzyszom. Zachowywał się jak szaleniec.

Sporo kosztowało go ocenienie sytuacji na chłodno, kiedy chciał po prostu tam wejść. Ileis zrobiła rozpoznanie terenu i dopiero potem wróciła do korakla, żeby na nich zaczekać. Ze szczytów drzew nie dostrzegła żadnych klatek z sarimanami, lecz w okolicznych lasach roiło się od żołnierzy z Lądów Jedwabnych, a jedynie Oryal i Talasyn znajdowały się w chacie.

– Ileis i Lord Surakwel wejdą przez tunel – postanowił Alaric. – Kaptan Gao zostanie wraz ze swoimi Lachis-dalo ze mną i Sevraimem.

– Na pewno nie przydam się bardziej wam? – upewniła się Ileis. – Doliczyłam się co najmniej setki żołnierzy. Może okazać się wam potrzebna jeszcze jedna osoba władająca Wrotami Cieni.

Alaric zacisnął pięść w rękawicy i ciemność rozrosła się w nim, gorąca i pulsująca, hucząca w oczekiwaniu na walkę.

– Obecnie jestem w takim humorze – odparł z napięciem – że wystarczę za dwoje.

Świat Talasyn rozpadł się na kawałeczki w chwili, gdy jeszcze w Iantas poczuła, jak etermancja opuszcza jej ciało. Tu i teraz, w Lądach Jedwabnych, to, co z niej zostało, zwisało nad krawędzią przepaści, czekając, aż zostanie w nią zepchnięte przez to, co wydarzy się w ciągu następnych kilku minut.

Pamiętała, co Yanme Rapat powiedział jej na górze Belian: Zahiya-lachis była nadzwyczaj niezadowolona z tego, że lady Hanan nie chciała zostać obwołana jej następczynią, a z kolei lady Hanan nie chciała, by ten tytuł spadł na ciebie, dopóki nie dorosłaś do wieku, kiedy sama mogłaś zadecydować, czy go pragniesz.

Nawet wtedy zabrzmiało to jak ostrzeżenie. Czy Rapat wiedział, że Urduja stała za śmiercią Hanan? Czy może chciał po prostu, żeby Talasyn znała wszystkie fakty i dlatego też powiedział jej o sporze między kobietami, chociaż nie podejrzewał, że to potencjalnie doprowadziło do morderstwa? Sama Talasyn nie mogła w to uwierzyć. Fakt, Urduja pozostawała surowa i opryskliwa, lecz czy mogłaby zabić synową? Była zła, gdy Hanan zmówiła się z Sintanem i wysłała okręty wojenne na Kontynent… ale czy na tyle, żeby ją zabić?

– Mam już dość tego udawania, lady Oryal – oznajmiła Ralya. – Co ty na to, żebyśmy przeszły do następnego etapu?

Spokój opuścił dayę. W jej chłodnych oczach pojawił się błysk szaleństwa.

– Nie jestem już lady. Teraz mój tytuł brzmi daya Ferasai. Mój ojciec zginął podczas balu. Był jedynym bliskim, jaki mi pozostał. – Skrzywiła się. – I chcę, żeby Lachis’ka się dowiedziała, jaką rodzinę ma ona, jaką kobietę nazywa babką oraz władczynią. – Z każdym kolejnym słowem jej głos brzmiał coraz piskliwiej i coraz bardziej drżał. – Chcę, żeby zrozumiała, że tak jak ja została z niczym.

Podeszła szybko do kominka i z emaliowanej tabakiery stojącej na kamiennym gzymsie wyjęła zwój pergaminu. A potem wróciła do Talasyn. Różowa spódnica z plisami uszytymi tak, by zręcznie odtwarzały skrzydła modliszki, furkotała wraz z każdym jej krokiem i Oryal wyglądała, jakby miała zaraz odlecieć. Śliczne spanikowane stworzenie obijające się o ściany pozłacanej klatki.

– Proszę. – Rozwinęła rulon i praktycznie cisnęła nim Talasyn w twarz. – Podpisane wyznanie. Przeczytaj sobie.

Dokument napisany był w języku Dominium: czarny tusz tworzył znaki przypominające fale oceanu. Został opatrzony datą przypadającą na krótko po tym, jak Sardoviańska Wszechosada zawarła umowę z Nenavarem i Talasyn zajęła prawowite stanowisko Lachis’ki na dworze swojej babki. Jednak opisane w nim wydarzenia miały miejsce na długo przed tym.

– Mój syn jest martwy, a Alusina Ivralis wróciła do Dominium i teraz pokutuję za wszystkie swoje grzechy.

Ja, Lindao Angsanak, dawny medyk Panującego Rodu Silim, ukrywam się od wybuchu wojny domowej. Powierzono mi opiekę nad lady Hanan Ivralis w jej ostatnich dniach, lecz to, co doprowadziło do jej śmierci, podawałem jej osobiście, stopniowo na przestrzeni tygodnia.

Była to trucizna sporządzona przeze mnie na zamówienie Jej Gwieździstej Wysokości, Urdui Silim. W Porcie Samout lady Hanan utworzyła ogromną barierę ze światła, uniemożliwiając tym samym Wielkiej Magindam pościg za okrętami wojennymi, które wypłynęły, by udać się z pomocą na Północnozachodni Kontynent. Gdy sprowadzono ją do stolicy, pozostawała znacznie osłabiona. To wtedy Królowa Urduja poleciła mi podać pierwszą dawkę trucizny i twierdzić, że to tonik wzmacniający. Rzekome lekarstwa na tajemnicze dolegliwości lady Hanan to w rzeczywistości kolejne dawki szkodliwej substancji.

Zrobiłem to, by ocalić syna. Mio mieszkał ze mną w pałacu i Zahiya-lachis groziła, że jeśli nie spełnię jej żądań, to każe go zabić. Moja miłość do niego była większa od jej nienawiści do synowej. Oby przodkowie zdawali sobie z tego sprawę. Oby nie wyrzekli się mnie, kiedy spotkam ich oraz swojego synka w Niebie Ponad Niebem.

Talasyn nie mogła uwierzyć w to, że zdołała przeczytać pisemne sprawozdanie medyka. Całe życie waliło się na jej oczach, a w głowie miała dżunglę pytań i wyparcia. Jej otoczenie – wypolerowana podłoga z desek, ogień trzaskający w kominku, trofea łowieckie z rozłożystym porożem i pustymi oczami – wydawało jej się nierzeczywiste. Stojący przed nią arystokraci równie dobrze mogli być duchami.

– Pod koniec wojny Angsanak zabrał dziecko i uciekł z Eskayi – poinformowała Oryal głosem cichym, jadowitym i triumfalnym zarazem. – Urduja skazywała wtedy na śmierć każdego, kto popierał Sintana. Medyk wiedział, że nic nie powstrzyma jej przed zabiciem również jego. Pozbywając się go, usunęłaby wszelkie dowody swojego występku.

Kiedy Talasyn nie zareagowała w żaden sposób na te wieści, na twarzy kobiety pojawił się przebłysk nieokiełznanych emocji.

– I? – zapytała władczo. – Co masz mi do powiedzenia?

Gdy dziewczyna postanowiła zachować milczenie, daya zacisnęła usta, układając je w cienką linię.

– Odezwij się! – Rozkaz odbił się od ścian chaty, lecz jedyną odpowiedzią na ten piskliwy dźwięk był syk żaru.

Jak śmiesz, wściekała się w myślach Talasyn. Niezależnie od okoliczności, wciąż jestem Lachis’ką. Nie masz prawa mi rozkazywać. W głowie, oczywiście, wyzywała Oryal od najgorszych, uciekając się do każdej obelgi, jakiej nauczyła się na ulicach i w barakach; nadzwyczaj przyjemnie byłoby skalać uszy damy tymi niecenzuralnymi przezwiskami, ale nie mogła pozwolić sobie na tę przyjemność. Bez wątpienia ją podpuszczano. Oryal chciała, żeby Talasyn straciła panowanie nad sobą. Nenavareńczycy nade wszystko cenili sobie pozory, a obecnie najlepszym sposobem na zirytowanie porywaczy było nie dać się sprowokować.

Chociaż, dokładniej rzecz ujmując, tylko daya ją podpuszczała. Gitab i Ralya roztaczali aurę zniecierpliwienia.

– Dayo Ferasai – powiedziała ta druga przez zaciśnięte zęby – jest mi szczerze przykro za to, co stało się z Rajanem Wempuqiem. Rozumiem, że wciąż pozostajesz w żałobie, ale błagam cię, nie zapominaj o naszym wspólnym celu. To wszystko trwa już za długo. Nasi sprzymierzeńcy czekają na sygnał. Musimy natychmiast pozbyć się następczyni Urdui.

Oryal stała tyłem do Gitaba i Ralyi, więc tylko Talasyn ujrzała znajomy błysk Traktu Burzy w jej oczach. Oraz to, jak kobieta się spięła, by stłumić emocje i magię zarazem.

Dopiero w tym momencie dziewczyna zaczęła podejrzewać, że ani Gitab, ani Ralya nie wiedzieli o etermancji Oryal i ta wolałaby, żeby tak zostało. Lecz w takim razie, czemu daya Ferasai powiedziała, że dopiero po śmierci Urdui zdoła zaznać wolności…?

Słońce zaczynało wschodzić w przetykanym mgłą świecie za oknami chaty. Żołnierz pełniący wartę przed domem ukazał się nagle i jego obecność przypomniała Talasyn o tym, że nie wiedziała, ilu wpadłoby do środka, gdyby usłyszeli dźwięki przepychanki albo gdyby arystokraci zaczęli wzywać pomoc. Musiała zyskać na czasie i wymyślić jakiś plan.

– Jak odnalazłaś tego medyka? – zapytała. – Dlaczego to wyznał – vulana przecięła kolejny centymetr liny – po tych wszystkich latach?

– Uciekł do Tepi Resok. – Ralya podzieliła się tą informacją prędko i z niemałym zniecierpliwieniem. – Na terytorium opozycji był bezpieczniejszy niż gdziekolwiek indziej. Razem z synem przyjął nowe nazwisko. Lecz dwa lata temu chłopak zmarł w wypadku podczas wyrębu lasu, a kiedy wróciłaś… Cóż, poczucie winy i żal po utracie syna przerosły starego Angsanaka. Przyszedł do mnie. – Wykonała lekceważący gest dłonią. – Oczywiście mamy tylko jego słowo przeciwko słowu Urdui, a Lindao to mężczyzna bez żadnego tytułu. Jego wyznanie jest warte tyle co pergamin, na którym zostało zapisane. Lecz każda odrobina pozostaje pomocna i dzięki temu udało nam się przekonać część wciąż wahających się arystokratów. – Przybrała surowszy wyraz twarzy i skinęła głową do Gitaba, a on odpowiedział tym samym. – Wystarczy tego mitrężenia, lady Oryal. Sprzymierzeńcy Lachis’ki z pewnością zauważyli już jej zaginięcie. Musimy ją zabić, zanim ją znajdą. Nie mamy chwili do stracenia.

Porywaczka pokiwała głową, lecz wciąż wpatrywała się w Talasyn ze zjadliwą intensywnością.

– Niech będzie.

Odsunęła się na bok, by pozwolić Ralyi zbliżyć się do pojmanej. Daya Tepi Resok wyjęła niewielki sztylet spomiędzy fałd przyozdobionej piórami spódnicy i wyciągnęła go z pochwy w kształcie liścia. Wyglądała na dość opanowaną. Lakierowana rączka noża była równie długa jak jego ostrze z chalcedonu i oba elementy się zakrzywiały, tworząc blady zarys sierpa. Broń wydawała się zbyt krucha, żeby ostać się podczas walki i dlatego Talasyn wiedziała, że ostrze zostało zatrute.

Kręgosłup zesztywniał jej z napięcia. Nie miała wyjścia. Musiała zawalczyć o wolność i jak najszybciej wydostać się z tej chaty. Do tego musiała to zrobić, zanim arystokraci zdążą wezwać pomoc. Po uporaniu się z nimi zamierzała przebić się przez jedno z okien i wskoczyć prosto we mgłę. Może żołnierzy z Lądów Jedwabnych zaskoczy ten nagły deszcz potłuczonego szkła i dzięki temu Talasyn zyska wystarczająco dużo czasu, by zniknąć w gęstwinie lasu.

– Jest mi okropnie przykro, wasza miłość. – Ralya z gracją zgięła się wpół, i ostrożnie chwytając w garść potargane włosy Talasyn, zmusiła ją do odchylenia głowy i odsłonięcia szyi. – Czasami naprawdę miałam pewną słabość do ciebie i twoich drobnych przewinień. Gdybym otrzymała wybór, wolałabym zakończyć to w znacznie mniej bolesny sposób.

Choć znajdowała się w śmiertelnym niebezpieczeństwie, z trudem powstrzymała prychnięcie. W dawnym życiu stałoby się dla niej niewyobrażalne to, że morderca mógłby tak ładnie przepraszać kogoś, kogo zamierzał zabić. Dwór Dominium był niedorzeczny i panujące w nim zasady czasem bawiły Talasyn – a nawet uznawała je za ujmujące – ale teraz chciała po prostu, żeby to wszystko poszło z dymem.

– Daruj sobie dobre maniery – warknęła do Ralyi. – Nie są konieczne.

Ralya się uśmiechnęła.

– Rzeczywiście, nie przydają się w życiu pozagrobowym.

Z tymi słowami przyłożyła ostrze do gardła Talasyn.

Teraz.

Dziewczyna wysunęła ręce z liny i chwyciła Ralyę za nadgarstek. Wykręciła jej dłoń i czubek zakrzywionego ostrza zatopił się w eleganckiej łabędziej szyi dayi.

Zdążyła już zapomnieć, jak to jest, kiedy zabija się kogoś bez użycia etermancji. Ciężar sztyletu. Opór ciała. Tryśnięcie krwi.

Kilka rzeczy wydarzyło się niemal równocześnie. Ralya otworzyła usta i wydobył się z nich mrożący krew w żyłach krzyk. Trucizna rozeszła się po jej organizmie i wkrótce napastniczka osunęła się na podłogę. Jakby w odpowiedzi na to na zewnątrz również rozbrzmiały krzyki, przytłumione przez drewno i ciemniejące szkło, gdy światło brzasku ustępowało miejsca rzekom magii cieni przemykającej za oknami niczym kule czarnego ognia. Talasyn zerwała się na równe nogi i trzymając w dłoni skradziony sztylet, rzuciła się na Oryal. Dał o sobie znać stary instynkt, pozostałości po Wojnach Huraganowych, bliski jej w czasach, kiedy nie potrafiła jeszcze posługiwać się Pasmem Światła podczas walk. Ten instynkt podpowiadał jej, że musi jak najszybciej pozbyć się wrogiej etermantki, wykorzystując każdą dostępną metodę.

W połowie drogi do swojej ofiary usłyszała świst, ujrzała błysk stali…

Talasyn skręciła za późno. Włócznia myśliwska odbiła się od jej lewego uda i kolano ugięło się pod nią w następstwie gwałtownego kłującego bólu. Wciągając głośno powietrze, oparła się o gzyms kominka i upuściła nóż. Żar ognia stał się niemal nie do zniesienia w połączeniu z krwią spływającą po jej nodze. Patrzyła, jak Gitab zdejmuje ze ściany kolejną z wielu włóczni. Jego patykowata ręka zadrżała, kiedy spojrzał jej w oczy i wycelował.

Nagle otworzyła się klapa w podłodze między nimi i z dziury wyskoczyli Ileis i Surakwel.

Ten drugi rzucił się na Gitaba. Wyrwał drobniejszemu mężczyźnie włócznię z dłoni i odrzucił ją na bok, a następnie założył mu dźwignię na szyję. Ileis z kolei powaliła Oryal i kobiety przetoczyły się po mahoniowych panelach, przemieniając się na chwilę w wir czarnej skóry i różowego jedwabiu. Nie pozostało wątpliwości co do tego, która z nich była silniejsza i bardziej doświadczona w walce, ale potem źrenice Oryal błysnęły na biało i daya uderzyła Ileis w brzuch. Cios wyszedł niezdarnie, został wymierzony przez miękką, delikatną pięść, lecz ową pięść oplatały pasma błyskawicy i legionistka poleciała do tyłu.

Wpadła prosto na Talasyn, na co ta mruknęła, ponieważ przez potworne pół sekundy cały ciężar ciała kobiety spoczywał na jej rannej nodze.

Ileis wyprostowała się w tym samym momencie co Oryal. Zarówno Surakwel, jak i Gitab patrzyli z otwartymi ustami na dayę, i wciąż bez większego przekonania szarpali się ze sobą, lecz legionistka zdawała się bardziej zadowolona aniżeli zbita z tropu tym, że walczyła z etermantką. Na jej pełnych ustach zatańczył cień uśmiechu i powoli przekrzywiła głowę, rozciągając kark, a atramentowoczarne kłęby magii cienia zmaterializowały się wokół niej.

– Tak bardzo się cieszę, że nie muszę traktować cię ulgowo – odparła przesadnie słodkim głosem.

– Gdzie Alaric? – zapytała Talasyn, odsuwając się powoli od Ileis. Najwidoczniej dogadały się bez słów i obie postanowiły zajść dayę z dwóch stron. – Nic mu nie jest?

Uśmiech Ileis przemienił się w grymas.

– Bogowie. Ty też?

Talasyn nie miała okazji rozszyfrować tego enigmatycznego stwierdzenia, ponieważ Ileis znowu rzuciła się na wroga, więc ona musiała zrobić to samo. Biegła pomimo bólu w udzie, po drodze podniosła sztylet Ralyi. Z początku Oryal stała w kompletnym bezruchu niczym osaczone zwierzę; poruszały się jedynie jej oczy, które przenosiła z jednej kobiety na drugą i z powrotem. Z zewnątrz dobiegały dźwięki zażartej walki i cienie otaczające chatę wznosiły się coraz wyżej. Talasyn wiedziała, że to z pewnością sprawka Alarica i czekała ze zniecierpliwieniem, aż wreszcie go zobaczy.

Lecz najpierw musiała tu skończyć.

Kiedy Ileis i Talasyn znalazły się blisko niej, Oryal wypuściła falę błyskawic. Nie wyszła z jej dłoni tak, jak działo się to zazwyczaj w przypadku Pasma Światła i Wrót Cieni. Zamiast tego Trakt Burzy wyciekł z jej każdego pora pod postacią niebieskich wstążek, błyskających i syczących. Macki magii burzy uderzyły w tarczę z obsydianowego cienia wytworzoną naprędce przez Ileis, lecz pozbawiona etermancji Talasyn musiała zrobić fizyczny unik i gdy się zatoczyła, rana w udzie znowu zakłuła boleśnie.

Oryal popędziła – nie w kierunku drzwi, ale kominka, wyjmując ze stanika wyznanie Angsanaka, które ukryła, kiedy rozpoczęły się walki.

Serce Talasyn zamarło, gdy zdała sobie sprawę, co daya zamierza zrobić. Cisnęła sztyletem, by ją powstrzymać. Ostrze przeleciało ze świstem przez pomieszczenie i drasnęło Oryal w rękę. Daya wrzasnęła…

…i upuściła wyznanie do ognia.

Nie, chciała krzyknąć Talasyn. Tak właściwie, to krzyknęłaby, gdyby tylko pamiętała, jak to się robi. Płomienie bezlitośnie pożarły pergamin. Świadectwo nikczemności Urdui obróciło się w pył. Zniknęło w mgnieniu oka.

Oryal wyciągnęła sztylet z ręki, ale jeszcze zanim zdążyła go puścić, trucizna wypełniła jej ciało i kobieta upadła. Utrata ostatniej sojuszniczki zmotywowała Gitaba do desperackiego czynu: z nagłym przypływem siły Rajan wyrwał się Surakwelowi i rzucił w kierunku włóczni.

Szlachcic dopadł go w jednej chwili. Mężczyźni siłowali się, próbując przejąć broń, lecz Surakwel był młodszy i bardziej umięśniony, więc cała ta sprawa zakończyła się niemal tak natychmiastowo, jak się zaczęła.

Wszystko wydarzyło się tak szybko. Lecz przecież Talasyn wiedziała, jak bardzo jedna chwila mogła zmienić każdy szczegół. Nauczyła ją tego wojna, czyż nie? To podczas niej dowiedziała się, że pędząca strzała wystrzelona z kuszy mogła w sekundę zakończyć małżeństwo, a jeden błędny ruch podczas obrotu w trakcie walki mógł doprowadzić do wyłupienia oka przez wykuty w cieniu sztylet.

Ciągnęło się to tak bez końca, bez szansy na złapanie oddechu, bez żadnej możliwości poza parciem do przodu.

Drzwi wejściowe otworzyły się z rozmachem – a tak właściwie prawie zostały wyrwane z zawiasów przez Kaptan Gao – i, zanim jeszcze zdała sobie sprawę z tego, co robi, Talasyn przepchała się obok niej i wybiegła z chaty.

Wpadła wprost w scenę kompletnej rzezi.

Po lesie porozrzucano zniekształcone ciała żołnierzy z Lądów Jedwabnych. Światło wschodzącego słońca odbijało się od liści, nadając im kolor krwi. Sevraim i część Lachis-dalo kończyli właśnie najróżniejsze potyczki trwające gdzieś z tyłu, a Alaric…

Alaric stał się centrum świata. To on stanowił źródło potoku magii cieni, który Talasyn widziała przez okno. Czarny jak noc dym uwolniony z etersfery zbierał się nad ziemią, nad ciałami zmarłych, przerzedzając się stopniowo teraz, kiedy już spełnił swój cel. Ossinast odciął żołnierzom wszystkie drogi ucieczki, nie pozostawiając im wyboru – musieli stawić czoła wściekłości Alarica.

Ponieważ to musiała być wściekłość, skoro jego etermancja objawiła się pod tak nieokiełznaną postacią. Obsydianowe ostrze jego sierpa bojowego trzaskało wrogo, gdy Imperator patroszył ostatnią grupę mężczyzn, którzy próbowali pokonać go, zyskując nad nim przewagę liczebną. Kopniakiem odsunął od siebie ciało, przysuwając je do pozostałych, i każdy centymetr jego opancerzonej sylwetki naprężony z zabójczą brutalnością i ta nie osłabła nawet, kiedy zauważył stojącą na progu chaty Talasyn. Jego oczy stały się niczym płynne srebro, czarne włosy okalały dziko bladą twarz, gdy odsłaniał zęby w grymasie podobnym do tego na jego masce wilka. Ze wschodu nadciągało światło nowego dnia, przepędzając mgły, osnuwając Nocnego Imperatora czerwono-złotym woalem. Krawędzie jego ciała się rozmazały, otaczali go pokonani wrogowie. Człowiek niestworzony, potwór odrodzony. Pewna cząstka Talasyn, przesiąknięta zdrowym rozsądkiem oraz instynktem samozachowawczym, ostrzegała ją, że przeszła od jednego koszmaru do innego. I ta cząstka kazała jej uciekać.

Lecz zamiast tego Lachis’ka zatoczyła się w jego stronę.