Nowa lina ebook

Dagmara Andryka

Nowa lina

Seria: Komisarz na Telefon (t. 1)

@lindcopl

e-mail: [email protected]

Tytuł oryginału: Nowa lina

Seria: Komisarz na Telefon (t. 1)

Wszystkie prawa zastrzeżone.

Książka ani jej część nie może być przedrukowywana

ani w żaden inny sposób reprodukowana lub odczytywana

w środkach masowego przekazu bez pisemnej zgody

Wydawnictwa Lind & Co Polska sp. z o.o.

Ten e-book jest zgodny z wymogami

Europejskiego Aktu o Dostępności (EAA)

Wydanie I, 2026

Opracowanie redakcyjne: Joanna Gajkowska

Projekt okładki: Daniel Rusiłowicz

(Grafiki na okładce częściowo wygenerowane przy użyciu AI)

Copyright © dla tej edycji:

Wydawnictwo Lind & Co Polska sp. z o.o., Gdańsk, 2026

ISBN 978-83-68636-37-6

Wszelkie podobieństwo do istniejących osób lub zdarzeń rzeczywistych jest przypadkowe.

ROZDZIAŁ 1. FUNDACJA NIEWYSŁUCHANI

Warszawa, Wola, mieszkanie Jana Barycza

Środa, 15 stycznia 2025, 7:00

Kamienica budziła się powoli, jakby niechętnie. Tramwaj numer dziesięć zgrzytnął na zakręcie przy Okopowej – ten sam dźwięk od trzydziestu lat, może więcej. Jan Barycz – nieoficjalnie zwany Barym – stał przy oknie, ćmiąc papierosa. Pierwszego i ostatniego tego dnia.

Na zewnątrz słupek rtęci zatrzymał się na czwartej kresce poniżej zera. Szyby od środka oszroniały w rogach, mimo że kaloryfer pod parapetem grzał pełną mocą. Zima w Warszawie nie była najgorsza – nie tak ostra jak w górach, nie tak wilgotna jak nad morzem, ale miała w sobie złośliwość. Wchodziła w kości i zostawała tam na dłużej. Bary odruchowo ściągnął łopatki, sprawdzając, czy kręgosłup nadal działa jak należy.

Mroźny poranek spowił Wolę chłodem mocniej niż wczoraj, ale pod oknem wszystko toczyło się tym samym, niezmiennym rytmem. Kwiatkowska w nowej puchowej kurtce szła w stronę przystanku – jej biały oddech znikał w powietrzu. Gołębie na dachu naprzeciwko siedziały skulone, z nastroszonymi piórami. Kubiak zgrzytał szpadlem o chodnik, krusząc lód po nocnym przymrozku. Miasto budziło się, wysyłając drobne sygnały, które Bary znał na pamięć, tylko dziś każdy z nich jakby zwalniał pod ciężarem mrozu.

Posterunek siedział na parapecie z przymrużonymi oczami, wygrzewając się w bladym styczniowym słońcu. Kot doskonale wiedział, że kilka minut po siódmej czeka go śniadanie. Bary właśnie to w nim lubił najbardziej – bezbłędną przewidywalność. Ludzie zawodzili, koty, a zwłaszcza Posterunek, nigdy.

– Trzeci tydzień w tej fundacji, Posterunek – powiedział, strzepując popiół do małej puszki po kawie. – Trzy telefony: dwa głupie żarty i jeden wariat. Może Magda miała rację. Może potraktować to jak chałturę i się nie przejmować?

Kot ziewnął szeroko, pokazując różowy język i zęby, które kiedyś były białe. Ten wystraszony dachowiec, z czarnym krawatem na szyi i żółtozielonymi ślepiami, miał tu być tymczasowo, a minęło dwanaście lat. Tyle samo, ile Bary już przeżył na emeryturze.

– Też tak myślę – mruknął i wciągnąwszy dym, poczuł lekkie szczypanie w gardle. Doktor mówił, żeby rzucić. Magda mówiła, żeby rzucić. Nawet Zosia, ośmioletnia wnuczka, stwierdziła, że dziadek śmierdzi. Ale jeden papieros dziennie to nie było palenie, a rytuał. Chwila przy oknie, kiedy miasto się rozbudzało, a on miał na wszystko oko.

Zgasił papierosa i wrzucił niedopałek do puszki. Posterunek zeskoczył z parapetu i otarł się o jego nogę. Rytuał numer dwa: śniadanie.

– Dobra, dobra. Widzę cię – mruknął Bary.

Wyjął z szuflady saszetkę z karmą. Kot jadł tylko tę jednej marki, z zieloną rybką na opakowaniu. Próby wprowadzenia czegoś od konkurencji kończyły się strajkiem głodowym. Bary wycisnął zawartość do miski i rozgniótł widelcem. Posterunek zanurkował w jedzenie, mrucząc jak mały silnik diesla.

Tymczasem jego opiekun postawił na parapecie wyszczerbiony kubek z logo nieistniejącej już kawiarni. Wsypał dwie czubate łyżeczki kawy – tej, która pachniała bardziej przegrzanymi piecami niż Brazylią. Zalał wrzątkiem i odstawił, żeby fusy opadły. Plujka. Bez ekspresu, mleczek i pianek. Tylko czarna, gorzka, mocna kawa – jak dawny poniedziałek na komendzie.

Złapał kubek oburącz, jakby chciał ogrzać dłonie. Wciągnął aromat, w którym mieszało się wszystko: popiół, stary zapach kamienicy i kocia sierść. Pierwszy łyk zawsze był za gorzki, ale dopiero po nim Bary mógł zacząć dzień.

To był sygnał, że jeszcze jest w stanie działać, a nie tylko patrzeć przez okno jak znudzony emeryt. Usiadł przy starym dębowym stole, jedynym meblu po rozwodzie, którego nie zabrała Maria. Stół został, bo był za ciężki. Czasem Bary był za to wdzięczny.

Telefon zawibrował na blacie. Magda. O tej porze albo coś było ważne, albo chodziło o kolejną próbę kontrolowania jego życia.

– Cześć, Magduś.

– Tato, dzwonię szybko. Pamiętasz, że dzisiaj masz spotkanie… z Ewą? – dodała ciszej.

Pamiętał. Biuro fundacji, dziewiąta. „Meeting organizacyjny”, jak to określiła Ewa. Bary podejrzewał, że „organizacyjny” znaczyło: „Powiem ci, co masz robić”.

– Pamiętam.

– Ubrałeś się przyzwoicie? I włóż coś cieplejszego, dziś ma być minus siedem.

Spojrzał na siebie. Dżinsy, stara koszula w kratę, sweter w serek. Ten sam zestaw od trzech dni.

– Tak.

– Tato…

– Magda, mam sześćdziesiąt trzy lata. Nie potrzebuję pomocy przy ubieraniu się. Jeszcze nie – dodał lżejszym tonem.

Usłyszał dobrze znane westchnienie. W tym jednym dźwięku mieściło się ich całe życie: on wiecznie w pracy, ona z despotyczną matką, potem lata milczenia i spóźniona próba naprawy tej relacji.

– Dobrze – powiedziała w końcu. – Pamiętaj proszę o niedzieli. Zosia już przygotowuje prezentację.

– Prezentację? – złapał się tego słowa jak liny ratunkowej. Dobrze wiedział, że jako ojciec rzadko dotrzymywał słowa. Jako dziadek chciał to nadrobić.

– O śledztwie. Sprawa znikających ciastek. Ma zeznania, szkice, zdjęcia. Obserwacje – parsknęła śmiechem.

Pierwszy raz tego ranka się uśmiechnął.

– Powiedz jej, że mam dla niej gotowy notatnik. Prawdziwy, policyjny!

– Tato, nie zachęcaj jej. Konrad mówi, że w zeszłym tygodniu śledziła listonosza.

– Dobra podstawa każdego śledztwa. Obserwacja podejrzanych. No i dobrze, że twój mąż się interesuje tym, co robi jego…

– Tato…

– Muszę się zbierać. Założę zimową kurtkę. Pa.

Rozłączył się, zanim zdążyła odpowiedzieć. Dopił kawę – gorzką, konkretną. W łazience spojrzał w lustro. Golarka się przyda. Siwe włosy za długie, bruzdy na twarzy głębsze niż rok temu. Sześćdziesiąt trzy lata; większość z nich spędzona z ludźmi, których reszta świata nazywała bydlakami. Tak naprawdę z wydziału zabójstw nigdy się nie odchodziło. Można było oddać odznakę, zdać broń, przestać przychodzić do biura. Jednak to, co się zobaczyło, zostawało. Twarze ofiar, spojrzenia sprawców mówiących „nie chciałem”. Sprawy umorzone, bo zabrakło dowodów, czasu albo szczęścia.

Trzydzieści pięć lat w policji. Dwieście siedemnaście rozwiązanych spraw. Czterdzieści trzy nierozwiązane. Pamiętał każdą z tych czterdziestu trzech – nazwiska, twarze, szczegóły. Nosił je jak dodatkowy, niewidzialny plecak. Może właśnie dlatego zgodził się na tę… fundację. Może dlatego nie umiał odmówić Magdzie, gdy przyszła w grudniu z propozycją: „Tato, koleżanka szuka kogoś do fundacji dla ofiar. Wystarczy odbierać telefony, cierpliwie słuchać. A twoje doświadczenie jest gigantyczne. To proste”.

Nie. Nic nie było proste.

Posterunek zamiauczał z przedpokoju. Czas się zbierać. Kot znał godzinę lepiej niż zegar na ścianie.

Bary włożył puchową, granatową kurtkę kupioną w zeszłym roku w odpowiedzi na nalegania Magdy. Stara, skórzana, została w szafie – w styczniu była bardziej deklaracją niż wyborem praktycznym. Klucze, portfel, telefon. Sprawdził kieszeń: notes i długopis. Stare nawyki. Rękawiczki też, choć rzadko je zakładał.

Ulica przywitała go mrozem i silnym podmuchem wiatru. Powietrze było czyste i ostre, aż bolało w płucach. Minus cztery przy tym wietrze odczuwało się jak minus dziesięć. Zapiął kurtkę pod szyją, wsunął dłonie w kieszenie. Chodnik posypano piaskiem, ale miejscami lód zdradliwie błyszczał. Mimo niechęci wciągnął także rękawiczki.

W tramwaju pachniało potem, perfumami i wilgocią z przemoczonych kurtek. Ludzie jechali do pracy wgapieni w telefony. Nikt na nikogo nie patrzył, jakby świat poza ekranami nie istniał.

Bary stał przy drzwiach i obserwował. Stary odruch. Dziewczyna w czerwonej puchówce – zmęczona, cienie pod oczami – może nocna zmiana. Facet w wełnianym płaszczu – nerwowy, co chwilę sprawdzający zegarek – ważne spotkanie albo romans. Starsza pani z torbą na kółkach – klasyczna emerytka z bazaru, tylko że w styczniu bardziej ze sklepu niż z targu.

Trzydzieści pięć lat obserwowania ludzi nauczyło go czytać z gestów, spojrzeń, drobiazgów. Czasem zastanawiał się, czy to dar, czy raczej przekleństwo. Widzieć i rozumieć za dużo.

Warszawa, centrum, Al. Jerozolimskie

Środa, 15 stycznia 2025, 8:45

Pałac Kultury górował nad dachami jak wyrzut sumienia czasów, które miały minąć, tymczasem wciąż istniały w środku miasta. Wokół niego szklane wieżowce próbowały opowiadać nową historię. Wychodziło im to różnie.

Chodniki były odśnieżone, ale pasy na jezdni przykrywała szara breja – śnieg wymieszany z solą i błotem. W takim świetle miasto traciło resztki bieli i wpadało w brudną, zimową szarość.

Biuro fundacji mieściło się w jednym z wieżowców. Dwudzieste piąte piętro. Winda, bo schody były dla masochistów. Lobby pachniało klimatyzacją i pieniędzmi. Marmur na podłodze, skórzane kanapy, recepcjonistka z uśmiechem numer trzy jak z instrukcji obsługi. Za szklanymi drzwiami ludzie zdejmowali kurtki, strzepywali śnieg z butów. Tu było ciepło. Tu zima kończyła się na progu.

– Dzień dobry, Jan Barycz, jestem umówiony z… – zatrzymał się w pół kroku, napotkawszy srogi wzrok recepcjonistki.

– Fundacja Niewysłuchani, biuro firmy ORIGO, dwudzieste piąte piętro. Winda po prawej – kobieta odpowiedziała jak automat.

W windzie odruchowo spojrzał w lustro. Definitywnie tutaj nie pasował. Puchowa kurtka z Woli, dżinsy, twarz człowieka, który widział za dużo i za długo stał na mrozie. Wśród wełnianych płaszczy i kaszmirowych szalików był jak gołąb wśród papug. Dwudzieste piąte piętro. Drzwi rozsunęły się bezszelestnie.

Fundacja Niewysłuchani, biuro główne ORIGO

Środa, 15 stycznia 2025, 8:55

Biuro ORIGO było białe: białe ściany, białe meble, białe donice. Jak przychodnia, tylko drożej. Warszawa za oknami przypominała makietę – małą i zasypaną śniegiem.

– Pan Jan Barycz! Dzień dobry! – Recepcjonistka na górze miała ten sam uśmiech, co jej koleżanka na dole. – Pani Ewa już czeka. Sala konferencyjna, pierwsze drzwi po lewej.

Przeszedł przez open space. Biurka, laptopy, słuchawki na uszach, kubki z kawą. Młodzi ludzie wpatrzeni w ekrany. Tu mróz istniał tylko na tapetach z zimowymi pejzażami. Czuł się jak dinozaur w terrarium.

W konferencyjnej długi stół, dziesięć krzeseł, ekran na ścianie. Ewa Rosińska siedziała na końcu, przed otwartym laptopem, z telefonem przy uchu. Zobaczywszy go, uniosła palec – chwila.

Usiadł, wyglądając przez okno. Z tej wysokości miasto wydawało się uporządkowane i posłuszne. Z dołu było inne: chaotyczne, głośne, prawdziwsze.

– Przepraszam. – Ewa odłożyła telefon i uśmiechnęła się życzliwie. Uśmiech inny niż recepcjonistek. Prawdziwszy, ale chłodny. – Prasa. Chcą zrobić wywiad o fundacji. Dobry moment, nowy rok, nowe cele.

– Rozumiem.

– Kawa? Herbata?

– Nie, dziękuję.

Zamknęła laptop i skupiła wzrok na nim. Oceniała. On odwzajemnił spojrzenie. Trzydzieści parę lat, elegancka, włosy związane, makijaż dyskretny. Ciemnogranatowa garsonka, szpilki mimo zimy. Kobiety takie jak Ewa rzadko chodziły po śniegu. Od drzwi do garażu, z garażu do windy.

Obrączki brak – Magda wspominała, że rozwiedziona od dwóch lat.

– Trzy tygodnie – zaczęła. – Jak się pan czuje w fundacji?

– Dobrze.

– Tylko trzy telefony. To trochę mało.

– W tym dwa żarty. Pewnie znudzona młodzież. Trzeci – starszy pan, przekonany, że sąsiadka wykrada mu myśli przez telewizor – dorzucił z uśmiechem.

Ewa westchnęła i dodała zdecydowanym tonem:

– Potrzebujemy więcej aktywności, panie Janie. Ludzie muszą wiedzieć, że istniejemy. Że pomagamy. Początek roku to dobry moment, by zwiększyć widoczność.

– Założyłem, że to organizacja dla ofiar, nie dla mediów.

W oczach Ewy pojawiła się iskra. Krótkie mignięcie, potem znów profesjonalny spokój.

– Oczywiście, że dla ofiar. Ale jeśli nikt o nas nie wie, to skąd mają się dowiedzieć, że mogą zadzwonić?

W teorii miała rację, w praktyce coś tu zgrzytało. Za drogie biuro, za młodzi ludzie, za elegancko. Jak taki think thank ma prowadzić wiarygodną fundację… – przemknęło mu przez myśl, ale sam się za nią zganił. Był za głupi na te współczesne firmy i ich działania. Dlatego dodał pojednawczym tonem:

– Magda mówiła, że potrzebujecie kogoś do odbierania telefonów. Do słuchania ludzi. W umowie pani to potwierdziła. Robię to – powiedział, strzepując pozostałość błota z podeszwy.

– Tak, ale… – urwała, sięgając po teczkę. – Przepraszam… czasem jestem zbyt konkretna. To po studiach w Stanach. Tam wszystko musi mieć KPI, cele kwartalne i wymyślne struktury.

– A tu?

– Tu chodzi o ludzi, rzecz jasna. – Wyciągnęła kartkę. – Przygotowałam listę spraw z ostatniego miesiąca. Ludzie, którzy dzwonili gdzie indziej, ale policja ich nie wysłuchała. Może pan zadzwonić, zaproponować pomoc.

Piętnaście nazwisk, krótkie opisy: „zaginięcie, umorzone”, „wypadek, brak śledztwa”.

– Nie jestem sprzedawcą, pani Ewo.

– Nie proszę pana o sprzedaż. Proszę o pomoc tym ludziom.

– Jeśli chcą pomocy, zadzwonią.

Zapadła krótka cisza.

– Panie Janie – powiedziała w końcu – rozumiem, że ma pan swoje metody. I szanuję je. Ale fundacja ma cele. Musimy pokazać, że działamy. Sponsorzy będą patrzeć na liczby.

– Działam. Odebrałem trzy telefony.

– Żarty i paranoja.

– Nie selekcjonuję rozmówców.

Przez chwilę patrzyła na niego jak śledczy na przesłuchiwanego – szukając punktu nacisku. Ale on znał to spojrzenie, aż za dobrze znał.

– W porządku – uśmiechnęła się. – Niech pan robi po swojemu. Ale kiedy pojawi się prawdziwa sprawa, chciałabym, żebyśmy byli bardziej widoczni.

– Widoczni?

– Prasa, media społecznościowe. Ludzie muszą wiedzieć, że komuś pomogliśmy.

– Śledztwa nie prowadzi się w mediach… tylko w terenie. A poza tym co, jeśli rodzina nie zechce rozgłosu?

– Przekonamy ich. To w ich interesie. Im więcej ludzi wie o problemie, tym większa presja na system.

Nie skomentował. Znał ten typ – idealizm zmieszany z ambicją i PR-em. Kiedyś może był podobny. Dlatego tak łatwo rozpoznawał ten miks.

– Coś jeszcze? – spytał.

– Na razie nie. Dziękuję, że pan przyszedł. I proszę uważać na mróz. Prognozy są niezbyt optymistyczne.

Podniósł się, skinął głową. Przy drzwiach odwrócił się jeszcze raz.

– Pani Ewo, a tak na serio, między nami… Dlaczego mnie pani wynajęła?

Zaskoczenie. Drobne, ale było. Ważne znaki często poprzedzało zaskoczenie.

– Bo Magda mówiła, że jest pan najlepszy.

– Byłem.

– Ludzie nie zapominają, jak być dobrym.

Może miała rację. Może mówiła to, co chciał usłyszeć. Na razie nie zamierzał tego rozplątywać. Miał swoje zadanie. Wyszedł z sali konferencyjnej, przeszedł przez open space.

– Pan Barycz? – odezwał się cichy głos.

Młoda dziewczyna przy jednym z biurek uniosła wzrok znad ekranu. Dwadzieścia parę lat, ciemne włosy, okulary. Obok laptopa parował kubek z herbatą.

– Jestem Kasia, asystentka pani Ewy. Gdyby pan czegoś potrzebował…

– Dziękuję.

– Naprawdę fajnie, że pan tu jest. Ta fundacja… – zawahała się. – To ważne. To, co robimy. To, co będziemy robić. Naprawdę wierzę w ten pomysł. Pani Ewa ma świetne pomysły i szczytny cel.

W jej głosie była szczerość. Może nie wszyscy tutaj grali w tę samą grę.

– Cieszę się – odpowiedział. I tym razem mówił szczerze.

Warszawa, Al. Jerozolimskie, przy wyjściu z biurowca

Środa, 15 stycznia 2025, 10:20

Winda. Lobby. Ulica. Oddech zamienił się w biały obłok. Nareszcie.

Warszawa o dziesiątej wyglądała inaczej niż o siódmej. Głośniejsza, bardziej pewna siebie. Ci, którzy mieli się spóźnić, już się spóźnili. Reszta zwolniła. Śnieg przestał padać, ale niebo nadal było białe i ciężkie.

Bary szedł bez wyraźnego celu. Musiał poukładać sobie w głowie fundację, Ewę, cele, KPI. Coś w tym wszystkim mu nie grało. Może dlatego, że przypominało mu końcówkę pracy w policji – statystyki, wykrywalność, procenty. Sprawy zamykane dlatego, że trzeba było poprawić tabelki, a nie dlatego, że naprawdę coś rozwiązano.

Telefon zawibrował. Numer fundacji. Dziwne – dopiero co od nich wyszedł.

– Słucham.

– Panie Janku, mogę? – Głos Kasi.

– Skoro pracujemy razem, mów mi po prostu Bary – odruchowo cmoknął. W policji wszyscy byli na ty.

– O, jak miło. Kasia. Przepraszam, że niepokoję, ale… właśnie ktoś zadzwonił. Mężczyzna, starszy. Powiedział, że musi się pan tym zająć. Sprawa dotyczy jego brata.

Bary zwolnił. Ludzie omijali go, trącali ramieniem, przepychali się, a mróz nie sprzyjał staniu w miejscu.

– Połącz.

Chwilowy szum, kliknięcie.

– Halo? – Głos zdławiony, zmęczony. – Fundacja Niewysłuchani?

– Jan Barycz, słucham.

– Mam na imię Tomasz. Tomasz Nowicki. Dzwonię w sprawie brata, Andrzeja. Policja mówi, że to było samobójstwo, ale… – urwał. – Przepraszam. Nie wiem, od czego zacząć.

– Od początku. Mam czas.

Bary ruszył w stronę Pałacu Kultury. Niedaleko była mała kawiarnia, w której parzyli prawdziwą kawę i nie puszczali muzyki tak, że zagłuszała myśli. Potrzebował miejsca do słuchania i notowania.

Idąc przez centrum Warszawy w mroźny, styczniowy poranek, między wieżowcami i pędzącymi ludźmi, poczuł coś, czego nie czuł już dawno. Stary instynkt. Chęć działania. Wreszcie telefon, który nie śmierdział głupotą.

Przez lata nauczył się odróżniać głosy: świrów, naciągaczy, spanikowanych, desperatów… i tych, którzy dzwonili, bo naprawdę mieli powód. Głos Tomasza należał do tej właśnie kategorii. Do tych, których zawsze słuchał uważniej. I rzadko się mylił.

– Mój brat… – zaczął Nowicki. – Znaleźli go powieszonego. To znaczy sąsiad znalazł, w stodole. Tydzień temu, w środę. Ósmego stycznia. Policja umorzyła w trzy dni. Depresja, samobójstwo, koniec tematu. Ale… Andrzej nie zostawiłby syna. Nie teraz.

Bary wszedł do kawiarni, skinął kelnerce, pokazując umówiony znak na małą czarną. Usiadł przy oknie. Wyjął notes i długopis. Stare nawyki wracały bez zaproszenia.

– Proszę odetchnąć i opowiedzieć mi wszystko… od początku – powiedział spokojnie. – I niczego nie pomijać, nawet jeśli wydaje się nieważne. Gdzie mieszkał pana brat?

– Na wsi. Czterdzieści kilometrów od Warszawy, pod Piasecznem. Gospodarstwo, piętnaście hektarów.

– Był pan tam w dniu jego śmierci?

– Nie. Dowiedziałem się następnego dnia, już nie pamiętam, kto dzwonił… że Walczak znalazł go rano, w stodole. Ale to już mówiłem… przepraszam.

– Kiedy ostatnio rozmawiał pan z bratem?

– Tydzień przed śmiercią. Dzwonił. Mówił o synu, o Kubie. Że wraca po studiach, że będą razem prowadzić gospodarstwo. Że kupił cement, deski. Planował remont poddasza, chciał zrobić mieszkanie dla syna. Nigdy nie słyszałem go tak… ożywionego.

Bary notował: cement, deski, remont, plany.

– Panie Tomaszu, bardzo mi przykro, ale muszę dopytać. Czy brat miał długi? Problemy?

– Miał. Gospodarstwo nie szło najlepiej. Rok temu umarła jego żona, rak. Andrzej się załamał, zaniedbał wszystko. Ale ostatnio… ostatnio wracał do życia. Pożyczył ode mnie pięć tysięcy. Na ten remont.

– Kiedy?

– Dwa tygodnie przed śmiercią. Dwudziestego trzeciego grudnia, przed świętami. Mówił, że odda w marcu, jak ruszy sezon.

Kelnerka postawiła przed nim kawę. Pociągnął łyk. Gorąca, gorzka. Za oknem znów zaczęło prószyć.

– Czy brat zostawił list pożegnalny?

– Nie. Ale podobno to nie jest konieczne. Mówili, że ludzie często niczego nie zostawiają…

– Kto konkretnie tak mówił?

– No… wszyscy. Policja. Prokurator.

– Panie Tomaszu, przyjadę. Pojutrze, w piątek rano. Proszę być w domu brata. I niczego nie ruszać.

– Policja zabrała większość rzeczy…

– Zawsze coś zostaje.

Zapadła krótka cisza.

– Boże… Zajmie się pan tym? Naprawdę?? – Głos zadrżał. – Pan też nie wierzy, że to było samobójstwo, prawda? Mam rację. Prawda?

Bary patrzył przez okno na gęstniejący śnieg. Styczeń był miesiącem, w którym ludzie tracili nadzieję, a statystyki samobójstw szły w górę. I miesiącem, w którym fundacja bardzo chętnie zobaczyłaby swoją pierwszą „prawdziwą sprawę”.

– Nie wiem jeszcze, panie Tomaszu – powiedział powoli. – Ale się dowiem.

– Bardzo dziękuję! Jestem wręcz pewien, że on…

– Panie Tomaszu – powiedział Bary po chwili ciszy – muszę być z panem uczciwy. Sama niezgoda na decyzję policji to za mało, żebym mógł cokolwiek ruszyć.

– Ale ja wiem, że on…

– Proszę mnie wysłuchać – przerwał spokojnie. – Na tym etapie nie kwestionuję wersji prokuratury. Najpierw muszę sprawdzić, czy w tej sprawie w ogóle istnieje punkt zaczepienia.

– Czyli pan nie…

– Przyjadę. Zobaczę miejsce, porozmawiam z panem. Ale jeśli okaże się, że wszystko się zgadza, powiem to wprost. I na tym się skończy.

Po drugiej stronie zapadła cisza.

– Rozumiem – powiedział w końcu Tomasz. – Tylko proszę… proszę sprawdzić.

– To mogę obiecać. Proszę mi wysłać adres.

DALSZA CZĘŚĆ DOSTĘPNA W WERSJI PEŁNEJ

Spis treści

ROZDZIAŁ 1. FUNDACJA NIEWYSŁUCHANI

ROZDZIAŁ 2. WIEŚ

ROZDZIAŁ 3. AKTA

ROZDZIAŁ 4. WERONIKA

ROZDZIAŁ 5. WIOLETTA

ROZDZIAŁ 6. ZADRAPANIA

ROZDZIAŁ 7. DIESEL

ROZDZIAŁ 8. WARSZTAT

ROZDZIAŁ 9. POSZUKIWANIA

ROZDZIAŁ 10. KONFRONTACJA