Copyright © by Aleksander Rogoziński, 2020
Copyright © by Grupa Wydawnicza FILIA, 2020
Wszelkie prawa zastrzeżone
Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek
formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to także
fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem
nośników elektronicznych.
Wydanie II rozszerzone, Poznań 2026
Projekt okładki: Kuba Magierowski
Redakcja: Małgorzata Tougri
Korekta: Agnieszka Luberadzka
Skład i łamanie: Dariusz Nowacki
PR & marketing: Anna Apanas
ISBN: 978-83-8441-890-1
Grupa Wydawnicza Filia Sp. z o.o.
ul. Kleeberga 2
61-615 Poznań
www.wydawnictwofilia.pl
[email protected]
Seria: FILIA Mroczna Strona
mrocznastrona.pl
Wszelkie podobieństwo do prawdziwych postaci i zdarzeń jest przypadkowe.
Edycie Pietrzak-Waś za naszą przyjaźń, która trwa
od pierwszej klasy podstawówki (zaoszczędzę nam
wyliczania, ile to już lat)
OŚWIADCZENIE
Tradycyjnie (a jak wiadomo, tradycja to w naszym pięknym, nadwiślańskim kraju rzecz święta) zapewniam, że wszystkie postaci i wydarzenia opisane w niniejszej książce są jedynie wytworem mojej pokręconej wyobraźni. Nie istnieje nawet miasteczko o jakże zachęcającej do zamieszkania w nim nazwie Morderczo. Jeśli jednak kiedyś zostanie ono założone, to życzę sobie otrzymać jego honorowe obywatelstwo i klucze do miasta. Obiecuję w zamian, że tych ostatnich nie zgubię. Zważywszy na fakt, że przez ostatnie lata posiałem gdzieś więcej kluczy, niż nosił przy sobie Dzwonnik z Notre-Dame, a raz nawet udało mi się do kompletu zgubić też i drzwi, będzie to dla mnie ciężkie zadanie. Postaram się je mimo to dzielnie wykonać. Słowo zucha, bo z harcerstwa wyrzucili mnie po tym, jak w ramach zdobywania sprawności krajoznawczej wyprowadziłem pół hufca na plac ze świeżo wylanym betonem, twierdząc, że jest to „odrobinę zamulone jeziorko”. Serio. Po dziś dzień widnieją tam odciski naszych traperskich butów.
No to czuj, czuj, czuwaj i… miłej lektury!
Alek
POSTACI
Maria Witek – pomysłowa trzydziestolatka, która, chcąc ratować swoje małżeństwo, przygotowała mężowi niespodziankę, niestety niezupełnie taką, jaką planowała.
Krystian Witek – rówieśnik swojej żony, niesłusznie przekonany, że po pięciu latach małżeństwa jego ukochana nie jest w stanie już niczym go zaskoczyć.
Karina Kwiecień – teoretycznie przyjaciółka Marii, od lat mająca chrapkę na jej męża.
Margaret Grzyb – właścicielka sklepu z bombkami i fajerwerkami, którego asortyment wbrew jej woli „rozerwał trochę sąsiadów”.
Winicjusz Rogalski – biznesmen, szef kilku firm, w tym „Dracula i spółka”, wypożyczającej kostiumy teatralne, a zarazem szef Marii, równie szaleńczo, co potajemnie w niej zakochany i za sprawą swoich uczuć mocno komplikujący jej życie.
Bożena Rogalska – piekielnie zazdrosna żona Winicjusza, przekonana, że jej mąż zdradza ją myślą, mową, uczynkiem i zaniedbaniem.
Marek Matjas – niezbyt uczciwy wspólnik Winicjusza, który znalazł się w niewłaściwym miejscu o niewłaściwym czasie.
Magnencjusz(a tak naprawdę Zdzisław Kiełek) – wróżbita i jasnowidz, niepotrafiący odgadnąć nawet tego, gdzie ostatnio odłożył swoje okulary, mający jednak spore grono wielbicielek uważających go za drugiego Nostradamusa.
Apolonia Majewska – wścibska starsza pani, wiedząca więcej o mieszkańcach swojej kamienicy niż policja, urząd skarbowy, ZUS, ich krewni oraz – czasem – oni sami o sobie, razem wzięci.
Pola Majewska – ośmioletnia wnuczka Apolonii, goszcząca u niej na święta i śmiertelnie się przy tym nudząca.
Kacper Pawlik – rówieśnik Poli, oderwany przez nią od rozgrywania „Counter Strike: Global Offensive” i wciągnięty w amatorskie śledztwo.
Marzena Pawlik – mama Kacpra, pewna, że ktoś wymyślił święta tylko po to, aby ją wcześniej czy później wykończyć nerwowo.
Jacek Piecuch – pechowy młodzian, który aby ratować się przed bankructwem, musiał popełnić przestępstwo.
Gepard Grzywiasty – niegdyś korporacyjny księgowy, a obecnie szef podwarszawskiego półświatka, dążący ze starego przyzwyczajenia do tego, aby wszystkie należne mu od ludzi długi wyegzekwować przed sylwestrem i tym samym zamknąć rok rozliczeniowy na plusie.
Rozalia Brzezińska – sąsiadka Witków, spokojna kobieta, która nie mogła uwierzyć w to, co się dokoła niej wyprawia.
Olaf Brzeziński – ojciec Rozalii, który ze względu na stan zdrowia dostał polecenie od lekarzy, aby się niczym nie denerwował, co niestety okazało się niemożliwe do zrealizowania.
Dariusz Romanek – podkomisarz policji, który gotów był aresztować pół planety, łącznie z prezydentem i premierem, żeby tylko zaimponować swojemu warszawskiemu koledze.
oraz gościnnie:
Krzysztof Darski – komisarz policji, który przyjechał do Morderczego na święta z zamiarem zapomnienia choć na kilka dni o swojej pracy.
Beata „Betty” Janowska – narzeczona komisarza Krzysztofa Darskiego, która postanowiła dać swojemu kochanemu popalić.
Leokadia Darska – mama Krzysztofa, wciągnięta przez swoją przyszłą synową w niecny spisek.
PROLOG
Za oknem w najlepsze szalała zawierucha. Jej odgłosy mieszały się z dochodzącą z oddali, wykonywaną zawodzącym męskim głosem nabożną pieśnią „Wśród nocnej ciszy”. Brzmiała ona mniej więcej tak, jakby wykonawca owej kolędy musiał ją zaśpiewać w ramach egzekucji wyroku sądowego i równocześnie w pakiecie był batożony za jej fałszowanie. Powstały w ten sposób dziwaczny dźwiękowy miszmasz wypełniał niewielki, za to mocno zagracony pokój, prezentujący się niczym senny koszmar Ebenezera Scrooge’a. Na oparciu kanapy, ustawionej wzdłuż jednej ze ścian, znajdowało się kilka pokaźnej wielkości pluszowych reniferów, świętych mikołajów, bałwanków i inszych bożonarodzeniowych bohaterów. Wiszący na środku salonu żyrandol został z kolei przystrojony pobłyskującymi, wielobarwnymi rajskimi ptakami i aniołkami. Na ścianach wiły się niczym węże srebrne łańcuchy, do których poprzyczepiano srebrno-złote bombki, tekturowe białe śnieżki i plastikowe sople lodu. W pomieszczeniu tym nie oszczędzono nawet okien. Zostały one ozdobione sztucznym szronem, sprawiającym takie wrażenie, jakby ktoś przykleił do szyb koronkowe majtki. Wciśnięta w róg między drzwi balkonu a stojący vis-à-vis kanapy stolik z telewizorem wielka choinka pobłyskiwała wesoło migającymi kolorowymi lampkami, uginając się pod ciężarem dziesiątek założonych na nią ozdób. Na jej szczycie górowała ogromna złota gwiazda betlejemska.
Myliłby się jednak ten, kto by sądził, że wnętrze pokoju było tylko sielskie i anielskie. Jeden element zdecydowanie psuł cały ten bożonarodzeniowy anturaż. Najbardziej zaskakującym punktem wystroju wnętrza było coś, co znajdowało się pod choinką. Pomiędzy kilkoma ozdobnymi pudełkami, przewiązanymi czerwonymi wstążkami i ozdobionymi ogromnymi kokardami, zobaczyć można było czerwoną czapę obszytą białym futerkiem, utrzymane w tych samych barwach pumpiaste spodnie i gustowne wdzianko z szerokimi rękawami oraz wysokie, czarne buty z cholewami. Wszystkie te części garderoby miał na sobie brodaty jegomość, leżący na plecach i wpatrzony nieco zdziwionym wzrokiem w gwiazdę na szczycie choinki.
Nieco wcześniej jegomość ów opuścił naszą planetę w sposób dość gwałtowny i z pewnością niezgodny ze swoimi wcześniejszymi planami. W pokoju znajdował się ktoś jeszcze. Rozglądał się on uważnie po pomieszczeniu, a po chwili podszedł do przeszklonego regału, zajmującego całą ścianę naprzeciw okna, otworzył jedną z witryn, sięgnął do kieszeni swojego płaszcza, wyjął z niej niewielki przedmiot i położył go na półce. Zamknął witrynę, jeszcze raz potoczył wzrokiem po pomieszczeniu i wolnym krokiem skierował się w stronę drzwi. Kiedy stał już w progu, odwrócił się i popatrzył na leżącego pod choinką nieboszczyka. Na jego twarzy pojawił się pełen satysfakcji uśmiech.
– Wesołych świąt, draniu… – szepnął, po czym opuścił salon.
Jego wyjście zbiegło się z końcem zawodzenia potencjalnego skazańca i nagłym uspokojeniem się burzy śnieżnej.
W pokoju zapanowała cisza.
Śmiertelna cisza.
ROZDZIAŁ I
Tydzień przed świętami
Dokładnie w piątą rocznicę swojego ślubu Maria Witek doszła nagle do wniosku, że powinna rozstać się z mężem. A następnie rozpocząć nowe życie u boku kogoś, kto będzie ją wielbił, każdy dzień rozpoczynał od dziękczynnej modlitwy, że taki cud jak ona chce z nim być, i nie wymagał od niej, żeby była połączeniem kucharki z praczką, sprzątaczką i pielęgniarką. A gdyby do tego wszystkiego wyglądał jak Krzysztof Zalewski, to już w ogóle byłoby fantastycznie.
Olśnienie owo spłynęło na nią tuż przed północą, kiedy to, kładąc się spać obok swojego teoretycznie ukochanego mężczyzny, uświadomiła sobie, że ów nie podarował jej tego dnia żadnego prezentu. Nie otrzymała od niego nie tylko gustownej biżuterii, jak rok po ślubie, czy akcesorium kuchennego, jak przez kolejne dwa lata, ani nawet kupionych w ostatniej chwili wyschłych badyli, wyglądających na przeżute przez kozę, którymi uraczył ją w poprzednią rocznicę. Nic. Kompletnie nic. Mało tego! Nie złożył jej nawet życzeń. Jedyny logiczny wniosek nasuwał się sam. Przebrzydły gad zapomniał o ich święcie!
Leżąc obok męża i zżymając się dodatkowo, że ten znów nie popsikał gardła środkiem niwelującym chrapanie, w związku z czym wydawał z siebie odgłosy niczym stary niedźwiedź cierpiący na bronchit, Maria początkowo chciała go brutalnie obudzić, po czym uświadomić, jak karygodne popełnił przestępstwo, i na wszelki wypadek od razu walnąć mu karczemną awanturę, połączoną z tłuczeniem jakiegoś szkła. Choćby otrzymanego w prezencie ślubnym porcelanowego kompletu obiadowego, bo obrzydł jej już do cna, a nie mogła kupić innego, bo w ich kompaktowym mieszkaniu nie za bardzo miałaby gdzie go trzymać.
Awantura byłaby o tyle uzasadniona, że przeoczenie rocznicy ślubu było jedynie „kropką na i” na liście licznych grzechów, które miał na sumieniu jej szanowny małżonek. Maria już podnosiła rękę, aby szarpnąć go za ramię i przystąpić do lżenia słowami co prawda powszechnie uznawanymi za niecenzuralne, ale za to perfekcyjnie oddającymi, co o nim sądzi, kiedy znienacka przeleciała jej przez głowę kolejna myśl. W dodatku mocno przerażająca. Jakby bowiem nie patrzeć, ona sama też zapomniała o owej cholernej rocznicy! Niby od rana chodziło jej po głowie, że data widniejąca w kalendarzu oznacza coś istotnego, ale nie potrafiła sobie uświadomić co. Dziwne…
Cofnęła rękę, przez chwilę jeszcze myślała, co zrobić, po czym ostrożnie, żeby nie obudzić pochrapującego potwora, wstała z łóżka i po cichu przeszła do salonu. Podeszła do szafki z alkoholami, nalała sobie do kieliszka odrobinę ulubionej nalewki bursztynowej, którą dostała w prezencie od sąsiadki, sympatycznej starszej pani, mieszkającej na parterze i odpowiedzialnej za częściowy alkoholizm mieszkańców pozostałych pięter, których zaopatrywała w swoje domowe trunki przy każdej możliwej okazji, ze świętami państwowymi i kościelnymi na czele.
Przeczuwając, że na jednym kieliszku się nie skończy, Maria na wszelki wypadek wzięła w dłoń buteleczkę, po czym usiadła w fotelu. Po chwili sięgnęła po koc leżący nieopodal na kanapie. Kamienica, w której znajdowało się mieszkanie Witków, nie należała do najlepiej ogrzewanych i w związku z tym zimą salon zamieniał się w coś w rodzaju igloo. Maria pomacała kaloryfer, z rezygnacją odnotowując, że jak co zimy można na nim mrozić lody, po czym zawinęła się w pled niczym w kokon, chlapnęła sobie łyczek nalewki i oddała się rozmyślaniu o swoim małżeństwie. O ile, oczywiście, ową niemożliwą do opanowania hulankę myśli dało się podciągnąć pod to szlachetne określenie.
Taaaaak… Nie było co się oszukiwać… W jej związku już od dawien dawna coś zgrzytało i przyszła pora na to, aby wreszcie coś z tym zrobić.
Wszystko zaczęło się psuć po dwóch latach od chwili, w której powiedzieli sobie „tak”. To wtedy zaczęli się z Krystianem starać o dziecko. Po kolejnym roku dostali od lekarzy tragicznie brzmiącą diagnozę, głoszącą, że nie ma szans, aby doczekali się potomstwa. Teoretycznie mogą próbować kosztownych kuracji albo zdecydować się na zabieg in vitro, ale gwarancja, że zakończy się to sukcesem, jest praktycznie zerowa. Maria jak dziś pamiętała swoją ostatnią rozmowę z obdarzonym jej zdaniem mocno zwyrodniałym poczuciem humoru profesorem, który na jej rozpaczliwe pytanie: „Czy naprawdę nie ma już żadnej szansy?!”, odpowiedział: „Zawsze pozostaje nadzieja, że odwiedzi panią jakiś archanioł”, po czym sam serdecznie uśmiał się ze swojego dowcipu. Maria zawtórowała mu z grzeczności jakimś nieartykułowanym warknięciem, mającym też imitować śmiech, a tuż za progiem jego gabinetu popłakała się z bezsilności.
Ku jej zdumieniu mąż, który początkowo sprawiał wrażenie równie przejętego i przygnębionego co ona, przeszedł nad tym do porządku dziennego w zadziwiająco szybkim, wręcz nieludzkim, tempie. Kiedy po kilku miesiącach poruszyła któregoś wieczoru przy kolacji kwestię adopcji, ze zdziwieniem odrzekł: „Ale po co? Źle ci tak jak jest?!”, po czym wrócił do jedzenia i, jak to miał w zwyczaju, czytania przy tym wiadomości w komórce.
Maria z trudem pohamowała pokusę wyrwania mu telefonu i mściwego wrzucenia go do karafki z kompotem. Głównie dlatego, że nie była pewna, czy dość potężny aparat przejdzie przez jej szyjkę, co zrujnowałoby dramatyczny efekt tego czynu. Nie kontynuowała też rozmowy, postanawiając przez jakiś czas karać ukochanego wymownym milczeniem, którego to faktu Krystian nota bene nie zauważył.
W tym okresie w ogóle przestał na nią zwracać uwagę. Ich rozmowy, nawet po tym, gdy już wspaniałomyślnie zaczęła się do niego odzywać, stały się monotonnie nudne i na dobrą sprawę o niczym, rzadki seks do bólu mechaniczny, a czułe słowa czy gesty – zarezerwowane jedynie na świąteczne dni. Tętniący przez pierwsze lata życiem pełen gości dom Witków zamienił się w pustkowie Smauga. Wspólni znajomi, nieco przerażeni ich wisielczym nastrojem, zaczęli ich unikać jak ognia i nawet oni sami niechętnie przebywali w tym miejscu, a już na pewno nie wtedy, kiedy wiedzieli, że czeka ich tam dłuższy pobyt tylko we dwoje.
Tym bardziej że ich ostatnie wspólne wakacje, na które wybrali się w ramach odnalezienia choć odrobiny ekscytacji, jaka towarzyszyła im na początku znajomości, okazały się prawdziwą katastrofą.
Wszystko zaczęło się nawet i obiecująco. Zgodnie za swój cel obrali najdalszą Wyspę Kanaryjską, czyli La Palmę. Bez najmniejszej sprzeczki wybrali także hotel i termin. I na tym ich sukcesy się zakończyły. Pierwsza przykra niespodzianka spotkała ich tuż po przylocie, kiedy to okazało się, że oni być może są na miejscu, za to ich bagaż postanowił zwiedzić więcej i wybrał się z pomocą linii lotniczej na Maderę.
– Spokojnie – pocieszył ich radosny Hiszpan z punktu obsługi klienta. – Ważne, że zlokalizowaliśmy państwa bagaż. Teraz to kwestia tygodnia, żeby tu dotarł.
– Jak to tygodnia? – Maria poczuła, że nie za bardzo rozumie, co się do niej mówi, chociaż z hiszpańskiego miała czwórkę w liceum. – Przecież my tu będziemy dokładnie tydzień!
– A, to jeszcze lepiej! – ucieszył się Hiszpan, prezentując w uśmiechu nieludzko biały garnitur zębów. – To od razu odeślemy go państwu do domu!
I choć Maria z reguły kochała południowców za ich optymizm, to tym razem miała ochotę sprawdzić, czy przetrwa on nawet wybicie zębów, co będzie logiczną konsekwencją wyładowania przez nią stresu.
– Zrób coś! – zażądała od małżonka, po chwili przestając wierzyć własnym uszom.
– Ma pan koronki czy implanty? – zapytał bowiem jej małżonek, z fascynacją zapatrzony w paszczękę pracownika lotniska.
– Licówki – wyjaśnił niespeszony Hiszpan.
– Robił pan je gdzieś tutaj? – zapytał Krystian.
– Matko Święta… – jęknęła Maria.
– W Stambule – odpowiedział Hiszpan. – Od razu z redukcją drugiego podbródka i implantami klatki piersiowej, żeby wyglądała na lepiej umięśnioną. Mogę dać panu adres kliniki…
– O, poproszę…
Kolejny akt tragedii rozegrał się w hotelu, gdzie okazało się, że „atrakcyjny widok” z okien pokoju rozciąga się na jadalnię i grilla, z którego cały aromat leci w dodatku prosto do ich apartamentu, o ile tym słowem dało się określić coś mającego dziesięć metrów kwadratowych i łazienkę, z której szalenie ucieszyliby się hobbici.
– Ja tu nie zostanę! – osądziła Maria. – Ani chwili!
– Jak to? – Małżonek popatrzył na nią bezradnym wzrokiem, który zawsze ją irytował, bo kojarzył jej się z osłem. W dodatku dardanelskim. – To co zrobimy?
– Zejdź na dół i daj recepcjoniście w łapę! – rozkazała Maria.
– Ale jak to? – Krystian wyraźnie się przestraszył. – Przecież to będzie łapówka!
– Nie łapówka – pouczyła go Maria. – Tylko gest wdzięczności za przyszłą, hipotetyczną pomoc. Taki większy napiwek.
– Kiedy ja nie umiem – zaprotestował jej małżonek.
– Nie bądź niedojdą! – warknęła, tracąc cierpliwość. – No już! Jazda! Nie spędzę tygodnia, czując się jak podwędzana kiełbasa, i to w dodatku w komórce lokatorskiej. Świnie w chlewie mają większą przestrzeń!
Przerażony, zarówno jej stanowczością, jak i powierzonym mu zadaniem, Witek zszedł do recepcji i obserwowany zza winkla przez żonę, dokonał wielkiego czynu, a mianowicie, jąkając się i czerwieniąc, wręczył recepcjoniście sto euro. Ten popatrzył na niego, mrugnął okiem porozumiewawczo, po czym rzekł: „Kończę dyżur o siedemnastej i znam fajne, ustronne miejsce, gdzie możemy sobie pofiglować”.
Kolejny tydzień Witkowie spędzili w wędzarni, prawie ze sobą nie rozmawiając. Na tym zakończyła się zagraniczna próba ratowania ich związku.
Kiedy więc kilka miesięcy temu przyszło do kolejnego ustalania, dokąd pojadą na wakacje, oboje kluczyli tak, żeby ostatecznie nie zgrać się terminami urlopów i spędzić je osobno. Najpierw Maria wybrała się nad morze do luksusowego ośrodka SPA w towarzystwie swojej najlepszej przyjaciółki Kariny, a potem Krystian wyjechał na swoje ukochane Mazury, aby popływać na kajakach i pobiwakować trochę ze swoim kumplem Radosławem.
Maria była pewna, że wyprawa ta zakończy się już po pierwszej nocy, kiedy to jej małżonek, zachowujący się w domu niczym księżniczka na ziarnku grochu, obudzi się z rana w namiocie z objawami rwy kulszowej, zapalenia płuc i daleko zaawansowanego reumatyzmu. O ile, rzecz jasna, w ogóle będzie umiał ten namiot rozbić, bo gdy kiedyś na działce znajomych zaczął montować hamak, obłupał z kory dwa drzewa i o mało nie udusił się linkami.
Pomna tego wszystkiego, Maria przygotowała się duchowo, że zobaczy swego lubego z powrotem w domu za mniej więcej kilkadziesiąt godzin, a potem przez tydzień będzie musiała donosić mu do łoża boleści syropy i medykamenty, nacierać go maściami, tudzież zapewniać, że żadna z jego dolegliwości nie grozi natychmiastowym zgonem. Ku jej zdziwieniu Krystian wrócił jednak zgodnie z planem po dwóch tygodniach, tryskający humorem, opalony i nieco nawet szczuplejszy, po czym zapowiedział, że planuje ruszać w takie „dzikie wyprawy” co roku.
Jego szampański nastrój trwał jakiś czas i zaowocował między innymi tym, że przez prawie siedem dni ich życie intymne wyglądało tak jak przed ślubem, kiedy to Marii zdawało się chwilami, że biorą udział w biciu rekordu Guinessa w kategorii „najkrótszy czas, w którym da się wypróbować wszystkie pozycje ze «Sztuki kochania» Michaliny Wisłockiej”. Po tygodniu Krystian zaczął jednak mieć problemy w firmie, jego dobry humor zamienił się w burzowy, a w miejsce ekscesów erotycznych pojawiło się powracające niczym bumerang zdanie: „Jestem dzisiaj wykończony”, będące męskim odpowiednikiem żeńskiego: „Boli mnie głowa”. W sumie wszystko wróciło do normy. Tyle że stan ten nijak Marii nie odpowiadał.
Niewątpliwie można było trwać w tej paranoi przez całe lata. Nikt nie wiedział tego lepiej od niej! To w końcu jej rodzice wybudowali specjalnie dwustumetrowy, dwupiętrowy dom z dwoma wejściami, żeby móc w nim żyć tak, aby na co dzień się nie spotykać. Kiedy Maria ostatnio ich odwiedziła, jej mama na zadane na dzień dobry pytanie, czemu tata nie zszedł się przywitać, odpowiedziała z lekkim zmieszaniem: „A nie wiem… Nie widziałam go tak jakoś od tygodnia. Może umarł?!”.
Nie, zdecydowanie wolała nie iść w ich ślady. Wóz albo przewóz. Coś trzeba będzie z tym zrobić. Albo w te święta otworzą nowy rozdział swojego małżeństwa, albo… definitywnie je zakończą.
Przez chwilę zastanawiała się, która z tych opcji wydaje jej się bardziej atrakcyjna, ale nie doszła do żadnej konkluzji. Gdyby tylko udało im się wrócić do tego, co było przed i tuż po ślubie, mogłaby spędzić z mężem resztę życia, tak jak mu to obiecywała w czasie składania przysięgi małżeńskiej. Wiedziała jednak dobrze, że z reguły uczucia biegną ulicą jednokierunkową i trzeba cudu, żeby je z niej wycofać, a następnie skierować tam, skąd przybyły. W tej sytuacji nie zostawało nic poza rozstaniem. Maria miała jednak tę szczególną cechę, że lubiła walczyć nawet o teoretycznie przegrane sprawy.
W czasie wojny nawet w obliczu śmierci wszystkich swoich kompanów, otoczona przez wrogów, nadal ściskałaby w rękach chorągiew, bohatersko nie ustępując pola wrogowi niczym Joanna D’Arc czy Emilia Plater. Już w szkole stawała w obronie wszystkich niemot, które dawały się terroryzować starszym kolegom, i nie przerażało jej to, że ci są od niej więksi i silniejsi. Faktem jest, że jej pomoc nie zawsze odbierana była z wdzięcznością, a jeden z kolegów wykrzyczał nawet z wyrzutem, że był tylko „trzy plaskacze po policzku od przyjęcia do hip-hopowej bandy”, a teraz, gdy Maria pogoniła kijem szefa tejże i naraziła go na kompromitację, zostanie mu już tylko przystąpienie do klasowych discopolowców, a ci są „starsznymi przypałami”. Nie zniechęciło jej to jednak ani od pomagania innym i walki o to, co wydawało jej się słuszne.
Takim sposobem doprowadziła choćby do porządku przed swoją kamienicą. Kiedy się do niej sprowadzała, okoliczni żule mieli tam urządzony lokalny klub „pod wesołym bimberkiem”. Choć i straż miejsca, i policja w rozmowach z Marią twierdziły, że nic nie mogą wskórać, a i ona sama naraża się na niebezpieczeństwo, przepędzając co i rusz spod domu zapijaczonych meneli, Witek się nie poddała.
Walczyła z marginesem społecznym tak długo i wytrwale, aż wreszcie któregoś dnia jeden z przedstawicieli owego marginesu, szczodrze rozsiewając wokół siebie bogaty bukiet zapachowy, będący w stanie powalić nawet zakatarzonego słonia, powiedział do niej: „Pani szanowna się już tak nie napina, bo jej w końcu żyłka pierdolnie. Idziem stąd, jak ma pani na nas tak gardłować i wiecznie nas oblewać wodą. Latem to szło jeszcze jakoś wytrzymać, przynajmniej miał człowiek darmowy prysznic, ale zimą to słabo będzie, jak zaczniem tu marznąć. Szanowanko, królowo. Pięć zeta na drogę można z czułością prosić?”. Maria, słysząc w głowie triumfalne fanfary, wręczyła menelowi żądane menelowe plus i odetchnęła. Skoro udało jej się wygrać z pijakami, to może wygra też walkę z własnym mężem. Dużo w końcu od niego nie oczekiwała. Odrobina zainteresowania, czułości, miłości i seksu nie była w końcu jakimś kosmicznym żądaniem.
Maria dopiła nalewkę, wstała z fotela i odłożyła koc na miejsce. Podeszła do drzwi balkonowych, a następnie otworzyła je i wyszła na zewnątrz. Przeniknął ją chłód. Ponieważ tegoroczną zimę meteorolodzy jeszcze pod koniec listopada zapowiadali jako wyjątkowo łagodną i ciepłą, wiadomą rzeczy koleją już od początku grudnia temperatura zleciała poniżej zera, spadły jakieś megametry śniegu, a do tego co drugi dzień dął zniechęcający do życia halny. Czasami zastanawiała się, skąd fachowcy od pogody biorą te swoje przepowiednie, i zawsze dochodziła do konkluzji, że wróżą je z fusów po kawie, ewentualnie z wosku lanego do zimnej wody. Również obecnie doszła do tego wniosku. Myśl o wróżbach sprawiła, że jej spojrzenie powędrowało do podświetlonego szyldu zawieszonego na kamienicy, znajdującej się vis-à-vis i głoszącego, że przyjmuje tu „Magnencjusz – mag, jasnowidz, medium”. Cóż za dziwak…
Widywała go od czasu do czasu w windzie, bo mimo że gabinet miał po drugiej stronie ulicy, to mieszkał w jej kamienicy, tyle że trzy piętra niżej. Ubrany zawsze na czarno, ponury i diaboliczny, mistrz ezoteryki zawsze budził w niej strach. Głównie dlatego, że prezentował się nieco jak psychicznie niezrównoważony, a akurat wariatów Maria bała się jak diabeł święconej wody. Widziała jednak, że jego „Gabinet Magii” odwiedzają setki ludzi, łącznie z miejscowym proboszczem.
Choć akurat w przypadku tego ostatniego nie było się czemu dziwić, bo był zabobonny niczym osiemnastowieczna pensjonarka i gdy miał chodzić po kolędzie, to najpierw wysłał jednego z ministrantów z listą żądań. Zawierała ona kilkanaście punktów, z których najważniejsze były te, aby w odwiedzanych przez niego domach nie witać go w progu, nie rozstawiać żadnych drabin, pod którymi musiałby przejść, zabezpieczyć sól i lustra, pilnować kukułek w zegarach, przygotować mu kawałek niemalowanego drewna do odpukiwania, a przede wszystkim uprzątnąć z zasięgu jego wzroku wszystkie czarne koty. Dało to dość niespodziewany efekt, a mianowicie apostazję jednej z jego najstarszych parafianek, osiemdziesięcioletniej Genowefy Pasternak, której zamknięty w sypialni kot oszczał ze złości łóżko, mściwie poszarpał odziedziczoną po przodkach drogocenną kapę, wedle rodzinnej legendy ręcznie wyszywaną złotą nicią przez samą świętą królową Jadwigę, a na koniec zrzucił z parapetu hodowaną od kilkunastu lat monsterę i zrobił z niej materiał na sałatkę.
Pełna zrozumienia dla uwięzionego zwierzątka i rozgniewana na, jak go nazwała, „zbzikowanego klechę”, Genowefa wykrzyczała proboszczowi po paru dniach po wizycie duszpasterskiej, że „noga jej więcej w kościele nie postanie, tym bardziej że wieje tam jak na Syberii i prędzej niż zbawienia można się doczekać lumbago”, po czym za pomocą wypełnienia ankiety internetowej zasiliła zdobywające ostatnio coraz więcej wyznawców grono dudeistów. Na jej decyzję wpłynął fakt, że jest to jedyne na świecie wyznanie, którego filozofia opiera się dokładnie na tym, co Pasternak lubiła w życiu najbardziej: piciu piwa, plotkach z kumoszkami i dyskretnym popalaniu marihuany. W ten sposób zabobonność księdza uszczupliła szeregi cór Watykanu, co bynajmniej nie zrobiło na wielebnym większego wrażenia, bo ledwie kilka dni potem nawrzeszczał na jedną z wizytowanych parafianek, że jeśli zastawia na niego szatańskie pułapki w postaci dwóch powieszonych naprzeciw siebie luster, to może niech go już od razu przejedzie samochodem. A następnie o mało co nie nałożył ekskomuniki na inną nieszczęśnicę, która śmiała mu złożyć życzenia na dwa dni przed urodzinami, gdyż właśnie wyjeżdżała do sanatorium, a nie chciała wyjść w jego oczach na zapominalską niewdzięcznicę. Mimo tak silnych przesądów, jak widać, odwiedzanie salonów magii nie wydawało mu się groźne…
Maria jeszcze przez chwilę wpatrywała się w szyld „Gabinetu Magii”, walcząc z nagłym natrętnym podszeptem jakichś sił, zapewne nieczystych, aby samej także skorzystać z usług jego właściciela. Problem w tym, że zawsze wyśmiewała wiarę w ezoterykę, a swoją znajomą, która bez konsultacji z jedną z dziesięciu zaprzyjaźnionych wróżek nie podejmowała żadnej ważniejszej decyzji, łącznie ze zmianą koloru ścian w pokoju, nazywała kiedyś w rozmowie z Krystianem „wciąż bezskutecznie poszukującą piątej klepki”.
Nie, jeśli chce zachować szacunek dla samej siebie, nie może teraz nagle zmieniać poglądów o sto osiemdziesiąt stopni. Tak nisko jeszcze nie upadła! Nie będzie powierzała losu swojego małżeństwa kartom, szklanej kuli, wahadełku czy innym dziwnym przedmiotom. Musi o nim zadecydować sama.
Czując, że za moment jej dylemat rozstrzygnie się sam w ten sposób, że ona zamarznie na balkonie, a jej mąż zostanie wdowcem, wróciła do salonu. Tu wreszcie sprecyzowała swój plan działania. Otóż postara się zrobić wszystko, aby te święta były idealne, a jeśli jej szanowny małżonek tego nie doceni i nie wyjdzie jej naprzeciw, tylko nadal będzie się zachowywał jak zimny drań, to zaraz po Nowym Roku oznajmi mu, że muszą się rozstać. Będzie bolało, ale trudno. Z uczuciami czasem bywa jak z operacją, którą da się odwlec w czasie, ale nie można jej uniknąć. Lepiej więc zrobić ją natychmiast, aby jak najszybciej pozbyć się bólu i wrócić do normalności. Tak, właśnie!
Mimo buntu, jaki szalał w jej duszy, kładąc się spać obok nadal chrapiącego męża, Maria pomyślała, że jednak mógłby się zdarzyć jakiś gwiazdkowy cud, który go odmieni. Oczywiście, gdyby tylko wiedziała, jak potoczą się kolejne dni, z pewnością natychmiast wstałaby z łóżka, poszukała niemalowanego drewna i wzorem proboszcza czym prędzej w nie odpukała. Niestety, akurat tej nocy intuicja Marii zasnęła o wiele wcześniej niż ona sama…
ROZDZIAŁ II
Dokładnie w tym samym czasie, kiedy Maria dumała nad przyszłością swojego małżeństwa, żona jej szefa zamieniała mu właśnie spokojną noc w przedsmak tego, co może go czekać, jeśli za bardzo nagrzeszy i po śmierci trafi do piekła.
– Widzisz to? Widzisz?! – mówiła podniesionym głosem, majtając mu przed nosem jakimiś dwoma długimi, białymi kłakami. – Na twoim garniturze! Czy możesz mi wytłumaczyć, co to jest?!
Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej
Spis treści
Okładka
Karta tytułowa
Karta redakcyjna
OŚWIADCZENIE
POSTACI
PROLOG
ROZDZIAŁ I
ROZDZIAŁ II
Punkty orientacyjne
Okładka
Strona tytułowa
Prawa autorskie
Dedykacja
Meritum publikacji
