Złap mnie, jeśli umiesz - Alek Rogoziński - ebook + audiobook + książka
BESTSELLER

Złap mnie, jeśli umiesz ebook i audiobook

Alek Rogoziński

4,3

11 osób interesuje się tą książką

Opis

Małe miasteczko na Podlasiu, opuszczony, zabytkowy dworek, uważany przez wszystkich za nawiedzony, a w nim... zwłoki młodego mężczyzny, pracującego jako kustosz w lokalnym muzeum. Kiedy policja uznaje, że śmierć chłopaka była wynikiem nieszczęśliwego wypadku, jego narzeczona zaczyna dostawać anonimowe maile, a w miasteczku nagle pojawiają się dawno niewidziani właściciele dworku, do akcji wkracza wypoczywająca na Podlasiu, autorka kryminałów Róża Krull.
Czy przeczucie pisarki, że śmierć kustosza to morderstwo, okaże się prawdą, czy też tylko wytworem jej rozszalałej wyobraźni? I co wspólnego z tajemnicą nawiedzonego dworku ma urocza świnka o imieniu Dolores?
Tego dowiecie się z dziewiętnastej powieści Alka Rogozińskiego, autora łączącego w swojej twórczości klasyczne fabuły kryminalne z duża dawką czarnego humoru.

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
10
Windows
Phone

Liczba stron: 305

Audiobooka posłuchasz w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS

Czas: 7 godz. 0 min

Lektor: Alek Rogoziński

Oceny
4,3 (632 oceny)
344
196
59
28
5
Sortuj według:
mamczysko

Nie oderwiesz się od lektury

szkoda że niema dalszego ciągu i nie wiadomo co się stało z narzeczonym Rozy
00
Natalia_Calgary

Nie polecam

Jeszcze jeden bęcwał anty
00
KaLes

Nie oderwiesz się od lektury

Po prostu niesamowicie Super!
00
Wierzbik

Nie oderwiesz się od lektury

klimat jakby z Chmielewskiej. Sympatyczna literatura na pochmurne dni. Choć miejscami trochę ponosi autora... dlatego minus jedną gwiazdką
00
Bartoszfan41

Nie oderwiesz się od lektury

Fajna książka szybko się czytało. Taka z humorem w tle Zamierzam sięgnąć po kolejne.
00

Popularność




RedakcjaMałgorzata Tougri
KorektaAnna Mieczkowska
Projekt graficzny okładki, skład i łamanieAgnieszka Kielak
Zdjęcie wykorzystane na okładce©Eric Isselée/AdobeStock
© Copyright by Skarpa Warszawska, Warszawa 2021 © Copyright by Alek Rogoziński, Warszawa 2021
Zezwalamy na udostępnianie okładki książki w internecie
Wydanie pierwsze
ISBN 978-83-66939-16-5
Wydawca Agencja Wydawniczo-Reklamowa Skarpa Warszawska Sp. z o.o. ul. Borowskiego 2 lok. 24 03-475 Warszawa tel. 22 416 15 [email protected]
Konwersja: eLitera s.c.

Dla Anny Matusiak-Rześniowieckiejz podziękowaniem za wsparcie,które czuję od pierwszej wydanej książki.

OŚWIADCZENIE

Uroczyście oświadczam, że wszystko, co przeczytacie na kolejnych stronach, powstało tylko w mojej zwichrowanej wyobraźni i nie ma nic wspólnego z rzeczywistością. A nie, zaraz... Świnka Dolores żyje i, podobnie jak w powieści, ma się znakomicie. Jestem też prawie pewny, że doskonale zdaje sobie sprawę z tego, że trafiła na karty literatury, bo kiedy ostatni raz ją odwiedziłem, miałem wrażenie, że chciała mi dać autograf. A przynajmniej na to wskazuje fakt, że wyniuchała w mojej kieszeni długopis, po czym ukradła go i za nic w świecie nie chciała oddać.

To chyba tyle tytułem wstępu, a teraz zapraszam Was do Kocierzyna na kolejne spotkanie z Różą Krull i jej przyjaciółmi.

Dobrej zabawy!

Alek

POSTACI

Róża Krull – znana autorka powieści kryminalnych, która początkowo wierzyła, że powodem śmierci mogą być zjawiska paranormalne, ale potem przypomniała sobie, że posiada rozum.

Paweł „Pepe” Kwiatek – były menadżer Róży, a obecnie szef kawiarni „Take My Cake”, w przeciwieństwie do swojej niedawnej pracodawczyni korzystający z rozumu bez chwili przerwy, acz niekoniecznie zawsze z takim efektem, na jaki liczył.

Cecylia Jodełka – gosposia Róży, także przekonana, że zjawy i duchy nie istnieją, i to mimo faktu, że onegdaj była świadkiem tego, „jak jej świętej pamięci małżonek wrócił po pogrzebie z zaświatów i włączył telewizor, żeby obejrzeć finał mundialu”.

Barbara Jodełka – córka Cecylii, usiłująca usprawiedliwić każdy wybryk swojej rodzicielki i tym samym znajdująca się bezustannie w równie niezręcznej sytuacji co rzecznik rządu.

Nastazja Rudzka – przyjaciółka Cecylii, rozkoszująca się w cichości ducha tym, że i na stare lata człowiek może przeżywać tak ekscytujące przygody jak tropienie mordercy.

Dżessika Bąk – właścicielka solarium „Dżamajka”, była Miss Kocierzyna i właścicielka świnki o uroczym imieniu Dolores, której udało się wyniuchać zwłoki w Dworku Pod Dębami.

Franciszka Niepołomicka – ostatnia właścicielka Dworku Pod Dębami, która mieszkała w tym miejscu w młodości, a teraz wróciła, by się z nim pożegnać.

Roland i Laura Niepołomiccy – dzieci nieżyjącego brata Franciszki, próbujące ją przekonać do jak najszybszego pozbycia się problemu w postaci nawiedzonej nieruchomości.

Jarosław Klin – kustosz i zapalony poszukiwacz skarbów, który za swoje hobby zapłacił zbyt wysoką cenę.

Patrycja Dworzak – narzeczona Jarosława, przerażona tajemniczą korespondencją, trafiającą do niej w niewyjaśniony i niepokojący sposób.

Maciej Sobieraj – kumpel Jarosława, zapatrzony w niego niczym Sancho Pansa w Don Kichota i towarzyszący mu w większości przygód.

Sebastian Janiszewski – dyrektor muzeum, przełożony Jarosława.

Elwira Janiszewska – córka dyrektora muzeum, a zarazem była narzeczona kustosza, dziewczyna o niejasnej przyszłości i podwójnej moralności.

Joanna Złocińska – przyjaciółka kustosza, z całych sił próbująca ukryć związany z nim sekret.

Esmeralda Pilecka – urocza staruszka, uważana przez mieszkańców Kocierzyna za czarownicę, i to w dosłownym tego słowa znaczeniu.

Sobiesław Mądrzycki – proboszcz, przekonany, że wszystkich zamieszanych w sprawę morderstwa w Dworku Pod Dębami należałoby poddać egzorcyzmom, a Różę Krull na wszelki wypadek od razu spalić na stosie.

Bartłomiej Domagalik – nastoletni syn kierowniczki kocierzyńskiej biblioteki, niemający pojęcia, jak bardzo jego los połączony jest z nawiedzonym dworkiem.

Manuela Konopka – była dziennikarka lokalnego portalu „KocieNewsy”, która miała zrobić karierę komentatorki politycznej w stolicy, ale została zesłana z powrotem do rodzinnego miasteczka po tym, jak podpadła żonie prezydenta.

Eustachiusz Fronczak – podkomisarz, a zarazem nowy komendant policji w Kocierzynie, ucieszony, że Róża Krull nie wtrąca się w jego śledztwo, i niemający pojęcia, jak bardzo się w tym względzie myli.

Waldemar Łucki – prokurator, który zapomniał o radzie swojego kolegi, że Różę Krull należy na początku śledztwa prewencyjnie zakuć w dyby i wsadzić do lochu, najlepiej o wodzie i marchewce, żeby przy okazji schudła.

A także gościnnie:

pani Wiesia – siostra Cecylii i zarazem jedyna kobieta, której udało się sprowadzić Pepe na złą drogę,

oraz

Dolores – świnka z klasą, manierami i charakterem lepszym od kilku osób występujących na kartach tej powieści.

PROLOG

W Wigilię roku Pańskiego 1794 Katarzyna Jabłonowska doszła do wniosku, że jej narzeczony jest bęcwałem. Nastąpiło to podczas uroczystej kolacji, wydanej przez jej ojca, hrabiego i właściciela całkiem okazałego dworku nieopodal Siemiatycz, Kazimierza Jabłonowskiego. Konkretnie zaś w chwili, kiedy wszyscy goście, w liczbie sztuk dwudziestu, przystąpili do spożywania babki migdałowej. Lokajowi, serwującemu hrabiance ów smakołyk, zsunęła się z tacy srebrna łyżeczka. Katarzyna odruchowo schyliła się, by ją podnieść, i ku swojemu zaskoczeniu ujrzała pod stołem, jak siedzący nieopodal narzeczony gładzi dłonią kolano jej młodszej siostry. Ta zaś filuternie zaczepia go swoją stópką, obutą w zdobny pantofelek, jeden z dwóch, które notabene sama jej sprezentowała.

Katarzyna przez chwilę obserwowała owe karesy, czując, że za moment z nerwacji dostanie globusa, po czym wróciła do poprzedniej pozycji i jęła baczniej obserwować figlującą parę. Jej siostra była rozanielona tak idiotycznie, jak wtedy kiedy ich papa przywiózł jej z Paryża lalkę, która zdaniem Katarzyny miała wściekły wyraz twarzy tudzież zeza, i jako taka prezentowała się gorzej niż gargulce zdobiące katedrę Notre Dame. Z kolei po pogrążonym w rozmowie z jej mamą narzeczonym nie widać było żadnych emocji. Kamienna twarz, zero jakiejkolwiek ekspresji. Co za drań! Katarzyna przez moment zastanawiała się, co właściwie ma zrobić ze świeżo pozyskaną wiedzą o dwóch jeszcze chwilę temu bliskich jej osobach. Zachować ją dla siebie czy też podzielić się nią z otoczeniem? Jeśli zaś wybierze owo drugie rozwiązanie, to czy uczynić to po cichu, czy też z hukiem? Teoretycznie zdawała sobie sprawę, że zgodnie z wpajanymi jej zasadami powinna siedzieć jak myszka pod miotłą tudzież udawać ślepą, głuchą i w rozumie nietęgą. Tak się jednak składało, że od dziecka miała te zasady w głębokim poważaniu. Już jako kilkulatka zamiast uczyć się gry na pianinie alboż poznawać piękno języka francuskiego, wolała spędzać czas z parobkami, jeżdżąc na kucykach, strzelając z procy i od rana do wieczora bawiąc się w berka albo chowanego. Podobnie było i teraz. Jakie tam znowu haftowanie i szydełkowanie? Zawracanie głowy! Jej największym marzeniem było nauczyć się strzelać, i to jak prawdziwy żołnierz. Udało jej się nawet namówić kuzyna, który służył w wojsku, aby dał jej kilka lekcji. Ach, gdyby tylko teraz miała pistolet...! Już by pokazała temu świszczypale, gdzie raki zimują.

Katarzyna dumała i dumała, co ma zrobić, aż wreszcie kolacja się skończyła, a ona sama wraz z innymi kobietami została wyproszona do ogrodu, bo „panowie biznesa jakoweś omawiać musieli w izolacji od osób o rozumie mniej jasnem”, jak oświadczył jej papa. Choć kochała ojca z całego serca, Katarzyna nijak nie umiała pogodzić się z faktem, że traktuje on ją, jej siostrę, ich matkę oraz każdą inną przedstawicielkę płci pięknej mniej więcej tak samo jak kury czy gęsi, które pałętają mu się po podwórzu. Zero szacunku. Nawet w duchu obiecała sobie rozmówić się z nim przy jakiejś sprzyjającej okazji, najsampierw jednak postanowiła odbyć konwersację ze swoją siostrą. Katarzyna nie lubiła owijać niczego w bawełnę i wprost zapytała Anielę, co czuje do jej narzeczonego. Ta jednak zamiast odpowiedzieć, jęła spazmować i chwytać się za serce, a na koniec usiłowała zemdleć. Katarzyna machnęła na nią ręką i korzystając z ogólnego zamieszania, jakie przy okazji wywołała jej siostra, wymknęła się do swoich komnat, gdzie zapakowała najważniejsze rzeczy w kuferek podróżny, a następnie pod osłoną nocy udała się do pobliskiej wioski. Tamże przekupiła jednego z młodych wieśniaków, który bryczką zawiózł ją aż do samego Białegostoku.

Za ową podwózkę Katarzyna odwdzięczyła mu się, jak tylko umiała, przy okazji przekonując się, że powtarzane przez jej znajome arystokratki teorie, że „parobkowie to diabła samego mają w lędźwiach”, w całej rozciągłości materii pokrywają się z prawdą. Rankiem Katarzyna, dla niepoznaki w męski strój przebrana, wsiadła do porządniejszego już pojazdu, którym po kilkudziesięciu godzinach i kilku postojach mocno zmęczona dojechała do Warszawy. Tu udała się do przyrodniej siostry swego ojca, hrabiny Klementyny z Jabłonowskich Niepołomickiej, którą – padłszy na kolana – o azyl z całego serca poprosiła.

Ciotka, która od lat miała na pieńku z jej ojcem, przyjęła ją z otwartymi ramionami. Następnie zaś w tajemnicy przed nią wysłała do swojego brata list, w którym oświadczyła, że od teraz jest jedyną prawną opiekunką i protektorką jego starszej córki i że w związku z tym w stosownym czasie wystąpi o przekazanie należnego jej podopiecznej posagu oraz przepisanie na nią dworku. Hrabia, czytając owe bezczelności, poczerwieniał na twarzy, chwycił się za serce i tchu nie mogąc złapać, zsunął się z krzesła. Trzy dni i trzy noce leczył go miejscowy medyk, ale ponieważ cała ta kuracja polegała głównie na puszczaniu krwi dzięki przykładanym do klatki piersiowej nieprzytomnego pacjenta kilku niemrawym pijawkom, dużo nie zdziałał. Kazimierz zszedł rankiem dnia czwartego, na chwilę przed śmiercią odzyskując przytomność i wskazując swoją młodszą córkę na jedyną spadkobierczynię, co najbardziej spodobało się byłemu narzeczonemu Katarzyny, który czym prędzej oświadczył się Anieli i w ten sposób został panem dworku. A przynajmniej tak mu się wydawało. Nie przewidział tylko jednego, a mianowicie determinacji ciotki, która zostawiwszy nie najlepiej czującą się Katarzynę pod opieką swoich zauszników, pojawiła się kilka miesięcy później na weselu, a następnie wykorzystała moment nieuwagi, aby dosypać panu młodemu do kielicha z wódką odrobinę arszeniku. Obudziwszy się następnego ranka obok nieboszczyka, siostra Katarzyny popadła w stupor i trzeba było ją odesłać do zakładu zamkniętego, w którym kilka tygodni później dokonała żywota. W tym ostatnim pomogli jej opiekujący się nią medycy, którzy testowali na niej tak urocze metody lecznicze jak kąpiele na zmianę w gorącej i lodowatej wodzie czy też głodówka. Na wieść o stracie młodszej córki hrabina wdowa popełniła samobójstwo, rzucając się w już w tamtych czasach nieco mętne wody rzeki Kamianki. Dopiero wtedy o wszystkim powiadomiono nieświadomą do tej pory niczego Katarzynę, która w tym czasie zdążyła w tajemnicy powić dziecię i z bólem oddać je od razu swojej służce na wychowanie. Świeżo upieczona mama na wieść o tym, że choć ominęły ją dwa pogrzeby w najbliższej rodzinie, to i tak musi pojechać na kolejne, dostała lekkiej histerii, która wszelako szybko zamieniła się w furię, kiedy w wyniku niedyskrecji żony jednego z ludzi jej ciotki, dowiedziała się też i o tym, jak bardzo jej opiekunka przyczyniła się do tej rodzinnej tragedii.

Rozżalona, zrozpaczona i zagniewana Katarzyna zgarnęła, co tylko znalazła cennego w mieszkaniu Klementyny, i wrzuciła to do średnich rozmiarów skrzyni. Napisała też długą epistołę, w której opisała całą tę tragifarsę, po czym zapakowała swoje rzeczy i kazała się wieźć do rodzinnej posiadłości, gdzie wciąż przebywała, czująca się już panią tych włości, hrabina Niepołomicka. Właśnie tam nastąpił ostatni akt tej historii. Dotarłszy po dwóch dniach do Siemiatycz, Katarzyna ukryła w sobie tylko znanym miejscu ów list oraz ukradzione ciotce papiery i precjoza, po czym poszła się z nią rozmówić. Niestety, jeden z zauszników hrabiny wypatrzył ją wcześniej i uprzedził zawczasu swoją mocodawczynię, co się święci. Kiedy bratanica przestąpiła próg dworku, ciotka już na nią czekała, stojąc na szczycie schodów prowadzących na piętro i dzierżąc w dłoni szpadę. Wrzasnęła, aby Katarzyna, którą nazwała „niewdzięcznicą”, czym prędzej oddała jej wszystkie kosztowności, a potem podpisała akt zrzeczenia się dworku na jej korzyść. Na owo dictum hrabianka Jabłonowska zareagowała pełnym politowania popukaniem się w głowę, a następnie, przypomniawszy sobie rozkład pomieszczeń rodzinnego domostwa i ich dekoracje, pognała do jednego z salonów, którego ozdobą była autentyczna średniowieczna rycerska zbroja. Pożyczywszy sobie jej kopię, wróciła do przedpokoju, wbiegła po schodach i wdała się w iście muszkieterski pojedynek ze swoją dotychczasową protektorką. Choć ciotka była od niej starsza o kilkanaście lat, siły miała niczym Waligóra i nijak nie dawała się pokonać. W końcu zziajanej i mokrej od potu Katarzynie udało się wytrącić krewniaczce broń z ręki. W chwili, kiedy już miała przyprzeć ciotunię do ściany i zmusić do poddania się, hrabina nagle wymierzyła jej bolesny cios z tak zwanej bańki, po czym, wykorzystując jej zamroczenie, wyrwała się i przebiegła kilka metrów, tracąc jednak równowagę akurat w chwili, kiedy stała na ostatnim górnym schodku. Przez sekundę walczyła desperacko, aby z niego nie zlecieć.

– Pomocy! – krzyknęła rozpaczliwie. – Dziecko drogie, ratuj mnie!

Katarzyna, niestety, miała dobre serce i to ją zgubiło. Kiedy podbiegła do ciotki, ta szarpnęła ją z całych sił za suknię i sama odzyskując stabilny pion, zepchnęła bratanicę ze schodów. Spadając po dziesiątkach stopni, Katarzyna w ułamku sekundy zdała sobie sprawę, że oto nadchodzi jej kres. Zanim uderzyła głową o posadzkę holu, powtarzała w myślach jedno zdanie: „Nie mogę tak odejść! Nie mogę tak odejść!”. I choć po chwili na podłodze pojawiła się plama jej krwi, a godzinę późnej jej ciało zostało zakopane w pobliskim lesie, to paradoksalnie Katarzyna spełniła polecenie, które sama sobie wydała tuż przed śmiercią.

A przynajmniej tak wydawało się wszystkim, którzy kiedykolwiek zatrzymali się na noc w posiadłości, sto lat później przez kolejną właścicielkę nazwanej Dworkiem Pod Dębami.

ROZDZIAŁ I

DOLORES

– Zaraz pęknę! – Popularna autorka kryminałów Róża Krull wstała od wigilijnego stołu, zastanawiając się, co ją opętało. Na początku roku złożyła sobie bowiem uroczystą przysięgę, że tym razem Boże Narodzenie spędzi z mamą i nowym ojczymem pod palmami, objadając się cytrusami i popijając sok prosto z zerwanego chwilę wcześniej kokosa. Tymczasem zamiast w tropikach wylądowała na Podlasiu. A tu wtrąbiła w ciągu niecałej godziny ucztowania tyle kalorii, że nawet gdyby teraz obiegła dokoła całą planetę, to i tak nie ma szans, żeby je wszystkie spaliła. Zwłaszcza te, które natychmiast pognały w okolice jej bioder i okopały się tam na pozycjach obronnych niczym wojska amerykańskie w Pearl Harbor w czasie drugiej wojny światowej.

– Trzeba było nie traktować kulebiaka jak wroga, którego należy zmieść z powierzchni ziemi. – Były agent pisarki, a obecnie jej najlepszy przyjaciel Paweł Kwiatek, zwany przez wszystkich Pepe, posłał jej ironiczne spojrzenie. – Kutia też nie zając. Istnieje spore prawdopodobieństwo, że nie nawiałaby ci ze stołu, gdybyś ją tam zostawiła.

– A ja tam lubię patrzeć, jak pani Różyczka je – rzekła z niekłamanym zachwytem w głosie gosposia Róży, a zarazem mama gospodyni wieczoru, Cecylia Jodełka. – Zawsze tak wszystko ze smakiem pałaszuje, że aż jej się uszy i te rumiane policzki trzęsą! Gdy na nią wtedy patrzę, to aż mi ciepło idzie do serca. Nie to co moja Basia. Zje taką porcyjkę, jakby chomik nabździł, i już woła, że więcej nie może. Jak jakaś artretyczka!

– Kto? – zdziwiła się Róża, zastanawiając się w duchu, o ile w tym miesiącu zmniejszyć Cecylii premię za „rumiane policzki”, które z miejsca skojarzyły się jej z kreskówką pod wiele mówiącym tytułem Pyza na polskich dróżkach.

– No taka, co nic nie je – wyjaśniła Cecylia – i potem wygląda jak zamorek.

– Anorektyczka – poprawiła ją córka.

– No przecież tak właśnie powiedziałam! – oburzyła się Cecylia. – Poza tym takie liche jedzenie to grzech!

– A to ci nowość! – Barbara popatrzyła na nią ze zdziwieniem. – Do tej pory byłam pewna, że grzechem jest raczej obżarstwo, a nie umiarkowanie w jedzeniu i piciu.

– Błagam cię – szepnęła jej na ucho Róża. – Nie wywołuj wilka z lasu.

Było już jednak za późno. Cecylia, znana z tego, że ma wykute na blachę życiorysy wszystkich świętych, i to lepiej od papieża, z miejsca poczuła wiatr, dmący w jej ulubione żagle.

– No co ty opowiadasz?! – wykrzyknęła gniewnie. – Jasne, że należy przestrzegać postu, ale tylko wtedy, kiedy nakazuje to Pismo Święte. W innych sytuacjach trzeba zaś jeść, i to solidne porcje! Weź takiego świętego Tomasza z Akwinu! Jego koledzy zakonnicy nazywali go „milczącym wołem”. Miał brzuch jak prawdziwy mężczyzna! Aż trzeba było wyciąć w stole jadalnym w refektarzu specjalny uskok, żeby mógł się tam zmieścić.

– Całkiem niezły pomysł, wziąwszy po uwagę apetyt Róży – mruknął Pepe, po czym, patrząc niewinnie na Basię, dodał: – Mam nadzieję, że w razie czego masz jakąś piłę, żebyśmy zrobili tu uskok?

– Przyda się do urżnięcia ci języka – rzekła stanowczo Krull, mierząc go niechętnym spojrzeniem, po czym popatrzyła na młodszą Jodełkę. – Wyjdziemy odetchnąć trochę świeżym powietrzem?

– Jasne. – Barbara wstała od stołu.

– To ja pójdę ukroić sernik – rzekł Pepe – bo jak cię znam, to zrobisz dziesięć oddechów na mrozie i uznasz, że spaliłaś już całą kolację, więc wrócisz głodna jak wilk.

– Też cię kocham! – Róża, zawiązując na szyi szalik, już zza progu drzwi posłała mu całusa.

– A więc? – zapytała Barbara, kiedy wyszły na zewnątrz. – Co się stało?

– Chciałabym z tobą omówić jutrzejszą niespodziankę dla twojej mamy. – Gosposia Róży obchodziła urodziny pierwszego dnia świąt. – Przywiozłam balony, Pepe zrobił specjalny tort, który trzymamy w bagażniku Stefana...

– Stefana? – Barbara zmarszczyła brwi.

– Tak Pepe nazywa swój samochód. Nawet nie pytaj... – westchnęła Róża. – Mamy też sztuczne ognie i girlandę z napisem „Wszystkiego najlepszego”. Tylko musimy wstać rano i wszystko to przygoto...

Przerwała, patrząc ze zdziwieniem na widoczny za furtką fragment uliczki. Jej środkiem szła powoli malutka świnka. Szyję miała przewiązaną ogromną czerwoną kokardą. Barbara potoczyła wzrokiem za spojrzeniem pisarki.

– O, Dolores – rzekła ze zdziwieniem. – Co ona tu robi?!

– Że jak? – Róża wytrzeszczyła na nią oczy.

– Dolores – powtórzyła Barbara. – To pupilka Dżessiki. – Otworzyła furtkę, przykucnęła i wyciągnęła rękę. – Dolcia, chodź do mnie. Nooooo... Chodź!

Świnka stanęła i popatrzyła na nią z uwagą, po czym zrobiła kilka majestatycznych kroków, podeszła i obwąchała jej dłoń.

– Możesz jej dotknąć – zachęciła Różę Barbara. – Jest łagodna i uwielbia, jak się ją głaszcze.

Róża przyklęknęła i przejechała ręką po grzbiecie świnki. Ta, wyraźnie zadowolona, z lubością wyciągnęła ryjek i leciutko parsknęła. Pisarka powtórzyła swój gest, po czym ze zdziwieniem cofnęła rękę.

– Co u diabła? – mruknęła. Wyjęła z kieszeni iPhone’a, wyświetliła ekranik, kciukiem uruchomiła latarkę, oświetliła swoją dłoń, po czym zamarła, wpatrując się w nią wielkimi oczami.

Jej dłoń była cała czerwona.

– To farba? – zapytała Barbara.

Róża podniosła rękę do nosa i nieufnie ją obwąchała.

– Nie pachnie jak farba – poinformowała niepewnie. – Wydaje mi się, że to krew.

– Dolores jest ranna? – Barbara popatrzyła z niepokojem na świnkę.

Ta przyglądała im się z wyraźną ciekawością i bynajmniej nie sprawiała wrażenia w jakikolwiek sposób poszkodowanej. Barbara wyszarpnęła z kieszeni swoją komórkę i oświetliła nią Dolores. Świnka nieco się spłoszyła i zrobiła krok do tyłu, ale widząc, że żadna z kucających przed nią kobiet nie wykazuje złych zamiarów, znów zaczęła się łasić.

– Ona ma to czerwone tylko z jednej strony, trochę rozmazane – szepnęła Barbara, skanując wzrokiem szczecinę Dolores. – Tak, jakby się o coś obtarła...

– O coś albo o kogoś – odszepnęła Krull.

– Myślisz...? – Jodełka popatrzyła na nią niepewnie i już chciała coś dodać, kiedy nagle za ich plecami rozbłysło światło.

– Co wy tu wyrabiacie?! – rozległ się głos Pepe.

Róża i Barbara zgodnie wzdrygnęły się nerwowo. Świnka też się spłoszyła i odbiegła na kilka metrów w okolice pobocza po drugiej stronie drogi. Tam jednak przystanęła i odwróciła się, z wyraźną ciekawością obserwując rozwój wypadków.

– Zastanawiamy się, dlaczego Dolores ma zakrwawiony bok – poinformowała swojego agenta Róża.

– Kto to jest Dolores? – zdumiał się Pepe.

– Świnka – odpowiedziała Basia. – Z czerwoną kokardką.

Pepe przez chwilę przenosił wzrok z jednej na drugą.

– Dziabnęłyście sobie tutaj coś wyskokowego? – zapytał nieufnie i z lekką naganą. – W Wigilię?!

– Nic sobie nie dziabnęłyśmy – zaprotestowała Róża. – Oślepłeś czy co?! Spójrz przed siebie!

Pepe zmarszczył brwi, ale posłusznie wykonał polecenie, po czym, dostrzegłszy Dolores, cały się rozpromienił.

– Jaka urocza! – krzyknął z radością. – Oswojona?

– Tak. – Basia pokiwała głową. – Dolcia, no chodź, nie bój się. To tylko Pawełek. Nie zrobi ci nic złego. To bardzo miły człowiek.

– I po co tak okłamywać biedne zwierzątko? – mruknęła Róża.

Pepe również przykucnął i wyciągnął rękę. Dolores nie zastanawiała się długo. Swoim iście królewskim krokiem ruszyła w ich stronę, aby po kilku chwilach z lubością pozwolić się Pepe miziać za uszkiem.

– Widzisz – Róża pochyliła się do ucha swojego byłego agenta i przeszła na szept – cały bok ma w czerwonej mazi. Pobrudziłam sobie nią rękę, jak ją pogłaskałam. Moim zdaniem to krew. Tyle że nie jej. Tak się zastanawiam, co z tym zrobić.

– Ludzka? – odszepnął pytająco Pepe.

– Z której strony przypominam ci laboratorium analityczne? – zdziwiła się złośliwie Róża. – Skąd mogę wiedzieć? Tym niemniej uważam, że to podejrzane. W dodatku ta krew, czy też maź krwiopodobna, jest całkiem świeża. Nie zdążyła nawet zamarznąć, a przecież temperatura jest na minusie!

– Może zawiadomić policję? – podsunął Pepe, nie przestając głaskać wyraźnie już zakochanej w nim Dolores.

– A ty jak zwykle masz tylko jedną śpiewkę – rzekła gniewnie Krull. – Okaże się, że to jednak farba albo coś równie niewinnego, i znowu wyjdę na idiotkę. Już się tutaj dostatecznie skompromitowałam!

Niechętnie, bo niechętnie, ale Pepe musiał się z nią zgodzić. Ich poprzednia wizyta w podlaskim Kocierzynie o mały włos nie skończyła się tragicznie, a pisarka wykazała się w czasie prowadzonego tu przez siebie amatorskiego śledztwa wyjątkowym brakiem intuicji i lekkomyślnością. Przy okazji naraziła się kolejny raz ich wspólnemu znajomemu, a zarazem narzeczonemu swojej nowej agentki, komisarzowi Darskiemu, który musiał przyjechać z Warszawy, aby wyprostować wszystko to, co udało jej się naplątać. Może więc faktycznie lepiej było teraz nie narażać się na kolejne nieprzyjemności.

– Skoro ta maź jest świeża – wtrąciła przysłuchująca się ich rozmowie Barbara – to znaczy, że coś, o co otarła się Dolores, nie może się znajdować daleko.

– I co w związku z tym? – zaciekawiła się Róża.

– Możemy się przejść i rozejrzeć – podsunęła Barbara. – Skoczę po latarki. Jest biało, więc cokolwiek czerwonego od razu rzuci nam się w oczy.

– Dobry pomysł! – zgodził się Pepe, po czym lekko zmarkotniał. – Tylko jak to zrobić, żeby nie zdenerwować twojej mamy?

– Moja mama – Barbara wzniosła oczy ku niebu – jak zdążyłeś zauważyć, dorwała już swoją ulubioną ofiarę. Żadna z nich nawet nie zauważyła naszej nieobecności!

Na wigilijną ucztę do domu Barbary przyjechała też jej ciotka, rodzona siostra Cecylii. Wiesia, bo tak kazała się tytułować, mieszkała na co dzień w położonej na Kujawach miejscowości o dość specyficznej nazwie Miasteczko. Wpadła tylko na jeden dzień, w czym nie było nic dziwnego, bo zgodnie z wieloletnim rytuałem w święta robiła objazd po całej rodzinie. Wigilię z reguły spędzała u Barbary, następnego dnia jechała do swojego syna do Lublina, a stamtąd do ciotecznego brata do stolicy. Cecylia nazywała to pogardliwie „bożonarodzeniową inspekcją garów”. Obie siostry nie szczędziły sobie złośliwości i w ogóle na pierwszy rzut oka sprawiały takie wrażenie, jakby z całego serca się nie znosiły. Były to co prawda pozory, bo tak naprawdę skoczyłyby za sobą w ogień, ale tak przekonujące, że wszyscy dokoła dawali się na nie nabrać.

– Zostań! – Pepe powstrzymał podnoszącą się z kucek Barbarę. – Ja polecę! Widziałem latarki na półce nad wieszakiem w przedpokoju. O te ci chodziło?

– O te – potwierdziła Jodełka. – Jedna ma baterie na wyczerpaniu, ale jeszcze powinna styknąć.

Kwiatek wstał i szybkim krokiem wrócił do domu. Dla spokoju ducha zerknął do salonu, ale ponieważ narwał się tam na gniewną tyradę Wiesi, która z irytacją mówiła: „Co ty gadasz?! Jakie znowu prześladowania katolików?! Aaaaa, weź i skocz z mostu, stara dewoto! Jakby tak ten twój cały święty Augustyn posłuchał, co pieprzy nowy minister edukacji, to sam by go tak kopnął w dupę, że doleciałby do Watykanu szybciej niż rakietą kosmiczną!”, doszedł do wniosku, że Barbara ma rację. Cecylia i Wiesia w tym momencie nie zwróciłyby uwagi nawet na trzęsienie ziemi połączone z atakiem kosmitów i wybuchem wulkanu. I nie zanosiło się, żeby najbliższe minuty miały przynieść w tym względzie jakąkolwiek zmianę. Można je było spokojnie zostawić same. No dobrze, może nie do końca spokojnie, istniało bowiem zagrożenie, że gdy po omówieniu ministra edukacji przejdą do innych członków rządu, a może i do samego prezesa, to się wzajemnie pozabijają. Pepe na wszelki wypadek postanowił więc nadać akcji poszukiwawczej większego tempa.

– Mam! – zaraportował chwilę później Barbarze. – Trzy. Dokąd idziemy? I co robimy z Dolores?

– Wezmę ją na ręce, ona to uwielbia. – Jodełka podniosła świnkę, a następnie przytuliła ją do siebie. Ta faktycznie sprawiała wrażenie bardzo z tego zadowolonej i nawet polizała ją po dłoni. – A potem podrzucimy ją do Dżessiki. To niedaleko.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

ALEK ROGOZIŃSKI

RAZ, DWA, TRZY... GINIESZ TY!

Bartek jest aktorem, który właśnie wywalczył sobie pierwszą większą rolę w superprodukcji. Agnieszka ma szansę dostać pracę w popularnym piśmie o show-biznesie, w którym pracuje już jej przyjaciółka Oliwka. Obie dostają zadanie napisania reportażu z planu filmowego. Zamiast ekscytujących plotek znajdują tam jednak... nieboszczyka. I nie ma wątpliwości, że rozstał się on z życiem wbrew własnej woli.

Szybko okazuje się, że morderstwo na planie filmowym związane jest z wypadkiem, który wydarzył się w tym samym miejscu siedemnaście lat wcześniej. Mało tego! Morderca nie zamierza poprzestać tylko na jednej zbrodni... Czy policja i trójka przyjaciół odkryje jego tożsamość, zanim dojdzie do kolejnej tragedii?

.

ALEK ROGOZIŃSKI

BABKA Z ZAKALCEM

Śmierć bywa czasem słodka.Tak, jak i zemsta!

Luiza Mirska od wielu lat jest szefową wielkiej firmy cukierniczej i gwiazdą telewizyjnych programów kulinarnych. Czuje jednak, że przyszedł czas, aby przekazać komuś swoje imperium.

Problem w tym, że kiedy bierze pod lupę potencjalnych spadkobierców, przekonuje się, że każdy z jej bliskich ma na sumieniu jakieś przestępstwo. Gdy na rodzinnej imprezie z okazji sześćdziesiątych urodzin Luizy dochodzi do morderstwa, podejrzani stają się wszyscy. Bo też i każdy z gości miał powód i okazję, aby dodać swoje zabójcze „trzy grosze” do babeczki z lukrem...

.

ALEK ROGOZIŃSKI

MIASTECZKO MORDERCÓW

Co zrobisz, kiedy wywróżysz sobie...morderstwo?

W miejscu, w którym każdy wie „wszystko o wszystkich”,ktoś chce zachować swój mroczny sekret.

Popularna autorka powieści kryminalnych Róża Krull postanawia spełnić prośbę swojej gosposi i spróbować rozwiązać zagadkę morderstwa burmistrza w jej rodzinnym miasteczku na Podlasiu. Obie nie wierzą bowiem, aby został on zabity przez swojego niedoszłego zięcia, choć chłopaka złapano na gorącym uczynku.

Róża rozpoczyna amatorskie śledztwo w mieścinie, w której każdy wie „wszystko o wszystkich”, a mimo to wierzy, że akurat jemu uda się ukryć przed innymi własne, nieraz śmiertelne grzechy.

Kiedy wydarza się kolejne morderstwo, pisarka jest pewna, że przyjęta do tej pory przez policję wersja wydarzeń mija się z prawdą. Pytanie tylko, czy zdoła odkryć tożsamość zabójcy, zanim ten wyśle ją na tamten świat...