Milczący zamek ebook

Mocne stąpnięcia odbijały się głośnym echem od kamiennych ścian. Jeszcze kilka lat temu się łudził, że to ulegnie zmianie, a puste przestrzenie zaczną się wypełniać chórem ludzkich głosów. Zdziwił się, czując ukłucie zawodu, jak gdyby w poprzednich latach aż nadto nie przywykł do zawiedzionych nadziei. Tym razem miało być podobnie. Przyśpieszył kroku i szarpnął za drzwi, nie kłopocząc się pukaniem. Ostatecznie był we własnym domu, nawet jeśli jego chłodne pomieszczenia bardziej przywodziły na myśl luksusowe, ale jednak więzienie. A przynajmniej ona wielokrotnie twierdziła, że uwięził ją na tym odludziu, domagając się, aby pozwolił jej odwiedzić rodzinę. Albo jeszcze lepiej sfinansował pobyt w stolicy.

Kilka sekund później znalazł się w pogrążonej w kompletnych ciemnościach sypialni. Powiódł wzrokiem po pomieszczeniu. Okazało się wyziębione, a więc od dłuższego czasu nikt w nim nie przebywał. Przez odsłonięte okna nie wpadał nawet nikły blask księżyca, ale i tak wiedział, że jej tu nie zastanie. Korzystając z jego przedłużającej się nieobecności, zapewne wyjechała.

– Jaśnie panie... – usłyszał za sobą szept kamerdynera i odwrócił się do służącego, aby zmierzyć go lodowatym spojrzeniem błękitnych oczu.

Sługa był nienagannie ubrany i tylko nieco zmierzwione włosy świadczyły o tym, że został wyrwany z łóżka w środku nocy.

– Gdzie jest...? – urwał. W zasadzie nie wiedział, o kogo pytał. O żonę czy o niespełna trzyletnie dziecko.

Kamerdyner jednak nie miał wątpliwości.

– W swoim pokoju, na górze. Pani, wyjeżdżając, zostawiła maleństwo pod opieką niani.

Skinął głową i udał się do salonu, gdzie krzątała się już pokojówka, zapalając świece w lichtarzach. W kominku pierwsze drwa właśnie zajęły się ogniem, ale w odróżnieniu od sypialni, od ustawionego w rogu kaflowego pieca rozchodziło się jeszcze ciepło. Czuł zmęczenie podróżą, ponieważ się nie oszczędzał, pragnąc dotrzeć do domu na święta. Ten wyczekiwany czas chciał spędzić z rodziną, licząc, że pozwoli mu złagodzić napięcie panujące w jego małżeństwie. Ostatecznie słyszał nieraz od żony, że Boże Narodzenie to czas cudów. Najwyraźniej jednak jego samego to nie dotyczyło.

Nerwowo potarł szramę przecinającą dolną część policzka, pamiątkę po najbardziej przełomowych świętach Bożego Narodzenia w jego życiu. Od lat nosił wypielęgnowaną brodę, więc nie była już widoczna, ale w chwilach wzburzenia zawsze sobie o niej przypominał. Tak było i teraz.

Ze srebrnej tacy na stoliku podniósł karafkę i nalał sobie do kieliszka koniaku. Pociągnął łyk, czując, jak alkohol rozgrzewa mu wnętrzności. Przymknął na chwilę oczy, a kiedy znowu je otworzył, jego wzrok spoczął na stojącej w rogu salonu ustrojonej choince. Zapach jedliny, którym napawał się jeszcze parę lat temu, obecnie nieprzyjemnie drażnił i wzmagał rozgoryczenie. Dopił alkohol i z całej siły rzucił kieliszkiem w stronę drzewka. Rozległ się brzęk tłuczonego szkła, kiedy ciśnięte naczynie trafiło w bombkę, a następnie spadło na ziemię. Jedna z gałęzi drzewka nieznacznie się zakołysała, dręcząc go samą swoją obecnością.

– I po cóż się tak było śpieszyć? – mruknął do siebie.

Usłużny kamerdyner już podawał mu kolejny kieliszek, ale powstrzymał go gestem. Zalewanie żalu nie przystoi mężczyźnie, zwłaszcza że teraz powinien zachować trzeźwość. Lokaj pośpiesznie usuwał z podłogi potłuczone szkło. Gdybyż równie efektywnie mógł się pozbyć... Mężczyzna zamarł na myśl, która mu wpadła do głowy. Chwilowy przypływ wyrzutów sumienia wobec dziecka nie powstrzymał go od realizacji spontanicznie podjętej decyzji. Rzucił spojrzenie służącemu. Ten zesztywniał w służbistej pozie, czekając na dyspozycje.

– Czy jaśnie pan ma jakieś życzenia? – spytał gorliwie.

– Po śniadaniu wyjeżdżam do Poznania. Nim jednak pojadę, nie chcę, aby w moim domu pozostał choćby ślad po tych bzdurach.

Kamerdyner otworzył usta, po czym szybko je zamknął. Był świetnie wyszkolony, niejedno widział u chlebodawców, ale tym razem pan zdołał go zaskoczyć.

– Mam usunąć choinkę? – Sam był zdziwiony, słysząc, jak niepewnie zabrzmiał jego głos.

Przyniesienie tu drzewka, a następnie jego ustrojenie, zajęło wiele czasu i przysporzyło pracy kilku osobom. By uprzątnąć salon, będzie musiał wyciągnąć z łóżek całą służbę. Może także stajennych... Pani po powrocie na pewno dobitnie wyrazi swoje niezadowolenie. Zostawiła przecież dokładne wytyczne na wypadek świąt. Zapowiedziała swój powrót przed Wigilią, tymczasem nadszedł już dwudziesty piąty grudnia, a pan wrócił sam. I został zaskoczony ponowną nieobecnością żony. On na jego miejscu szalałby z wściekłości, ale chlebodawca tylko stłuczeniem kieliszka pokazał, jak silne emocje nim szarpią.

– Choinkę, te ozdóbki, wszystko. Straciłem ochotę na świętowanie.

Co oznaczało, że służba również zostanie pozbawiona tej przyjemności. Pani miała przywieźć gości, więc przygotowali masę jedzenia. Cóż... Kiedy pan wyjedzie, nie zamierzał dopuścić, aby to całe dobro się zmarnowało. Nawet jeśli salon zostanie odarty ze świątecznego charakteru, on nie zepsuje sobie ani innym tego radosnego czasu.

– Jak jaśnie pan sobie życzy – powiedział, a chlebodawca skinął głową.

Nie wątpił, że wszystkie jego życzenia zostaną spełnione. Małżonka przynajmniej umiała dobrać odpowiedni personel.

Tak, pomyślał. Nie ma powodu, aby dłużej obchodzić jakieś bzdurne święta. Marzyć o rzeczach, które się nigdy nie spełnią, a dziecko... im wcześniej się przekona, jak okrutny bywa świat, tym lepiej.

Listopad 1923 roku

Prawdę mówią, że Święty Marcin przybywa na białym koniu, pomyślała Teresa, skubiąc rogala i ponuro wpatrując się w padający za oknem śnieg. Zdecydowała się zrobić niespodziankę kuzynowi i odwiedzić go w Michałowicach, ale na miejscu zastała tylko służbę. Gospodyni przekazała, że jaśnie państwa nie ma w domu, lecz spodziewają się ich powrotu z Warszawy w każdej chwili. Teresa przez chwilę rozważała powrót do Poznania, ale kończyły jej się pieniądze, a ostatnie, czego sobie życzyła, to powrót do ciotki Łucji. Zwłaszcza że starsza dama przed wyjazdem jasno dała jej do zrozumienia, iż Teresa powinna jak najszybciej poszukać sobie męża.

Młoda kobieta chuchnęła w szybę, obserwując, jak pokrywa się parą. Nim wilgoć zniknęła, wytarła na niej palcem wąską ścieżkę, która przypominała znak zapytania.

– Ot, dylematy. – Westchnęła głośno. Przyzwyczaiła się do bycia panią samej siebie, ale ta tak ceniona przez nią swoboda jej przecież nie wyżywi.

– Nie robisz się coraz młodsza, Tereniu – strofowała ją ciotka, po tym jak siostrzenica odrzuciła kolejnego starannie wybranego przez nią kandydata. – Pora przestać grymasić. Mnie niedługo zabraknie i co wtedy ze sobą zrobisz? Karol tylko czeka, aż ostatecznie zamknę oczy...

Przeglądała przy tym rodzinną Biblię, wodząc palcem po kolejnych nazwiskach przodków i smutno wieszcząc, że pewnie na nich dwóch skończy się linia ich rodziny. Ciotka Łucja była bezdzietna, podobnie jak Zofia Strumieńska, ale poznańską kamienicę miała zapisaną jedynie na dożywocie, a majątek po jej śmierci miał przypaść bratankowi męża. Karol się niecierpliwił, bo z powodu ciągle powiększającej się rodziny chciał nareszcie zmienić mieszkanie. Po tym, jak Łucja odejdzie, Teresa nie będzie miała czego szukać w kamienicy, a jej jedynym schronieniem pozostaną Michałowice... Ciotka ostatnio mocno podupadła na zdrowiu, zdwoiła więc wysiłki, by odpowiednio wydać za mąż jedyną krewną. Gdyby chociaż jeden z przedstawionych kandydatów okazał się sensowny... Teraz nawet Lucjana Grodzickiego, którego jeszcze niedawno uważała za nudziarza, przyjęłaby bez sprzeciwu.

Zeskoczyła z poduszki rzuconej na szeroki parapet, podeszła do lustra i spojrzała na siebie krytycznie. Nadal była atrakcyjna, pomimo że szło jej na dwudziestą pierwszą wiosnę życia. Uważnie przypatrzyła się swojemu odbiciu, w napięciu szukając jakichkolwiek oznak starzenia. Na szczęście twarz, na którą spoglądała, nadal była gładka i pozbawiona zmarszczek. Z taką buzią i sylwetką powinna móc przebierać w mężczyznach niczym w ulęgałkach.

Owszem, wielu nadal się za nią oglądało, nim zostali odciągnięci przez matki w kierunku bardziej bezbarwnych, ale za to zdecydowanie majętniejszych panien. Wszyscy już wiedzieli, że cały posag Teresy stanowiło kilka sztuk biżuterii zapisanej jej przez ciotkę. Na strychu w Michałowicach pewnie nadal były przechowywane resztki dobytku jej rodziców. Te niezlicytowane na rzecz długów, jednak Teresa nie bardzo interesowała się tymi przedmiotami. Nie mogła liczyć, że znajdzie tam coś, co posiadało jakąkolwiek wartość, bo takie sprzęty zostały sprzedane przez ojca w pierwszej kolejności. A ciotka spieniężyła resztę na pokrycie długów po jego śmierci.

Większość pieniędzy odziedziczonych po Cyprianowej Strumieńskiej pochłonęła wysoka inflacja. Na szczęście, kierując się radami Rafała, Teresa za resztę spadku po ciotce kupiła trochę złota, więc coś jej zostało na czarną godzinę. Ceny jednak nieubłaganie rosły i suma, za którą kiedyś nabyłaby ładny majątek ziemski, teraz była warta tyle co zapałki. Za towary płaciło się w milionach i nawet ona teraz kilka razy się zastanowiła, nim cokolwiek wydała w sklepach.

Może to dlatego starała się przyciągać uwagę wyłącznie bogatych mężczyzn. Niestety, każdy, kto się nią interesował, był albo kawalerem w podeszłym wieku, albo podtatusiałym nadętym wdowcem szukającym na stare lata młodej żony. Gdyby się zdecydowała wyjść za mąż za któregokolwiek z nich, jej swoboda natychmiast zostałaby ograniczona, a ona utknęłaby na wsi z gromadką dzieci.

– Mogę zostać żoną, ale nie niańką czy pielęgniarką – oznajmiła swojemu odbiciu.

Wzdrygnęła się, kiedy nie usłyszała w swoim głosie przekonania. Zaledwie pół roku wcześniej bez problemu potrafiła je z siebie wykrzesać. Jej słowa zabrzmiały tak niepewnie, jakby już zaczęła się godzić ze swoim losem. Żony posiadacza ziemskiego z pokaźnym brzuszkiem albo wychudzonego bankiera oblizującego wąskie wargi na jej widok.

Myśl, że musiałaby sypiać z którymkolwiek z nich, za każdym razem wywoływała dreszcz obrzydzenia. A i tak oni byli najlepsi ze wszystkich zainteresowanych nią mężczyzn. Bankier na razie mieszkał w Poznaniu, chociaż ostatnio obiło jej się o uszy, że planował kupić dworek na wsi. Ziemianin przynajmniej nie miał dzieci... Szkoda, że dawał jasno do zrozumienia, jak bardzo chce je mieć. Właśnie z nią.

Szczęśliwie nie urodziła się w ubiegłym stuleciu, więc nikt nie był w stanie jej przymusić do poślubienia mężczyzny wydającego jej się wstrętnym. Rodzina mogła nadal wywierać nacisk, choćby poprzez odcięcie od pieniędzy, jednak teraz niektóre kobiety chodziły do pracy i samodzielnie zarabiały na swoje utrzymanie. Sto czy dwieście lat temu wyrzucenie z domu pewnie kończyło się tragicznie, zatem większość panien bez sprzeciwu stawała na ślubnym kobiercu. Jej matka i ciotka też nie miały za dużo do powiedzenia przy wyborze swego małżonka. Żadna z nich nie chciała skończyć jak ta wyrzucona z domu i wymazana z rodzinnej Biblii nieszczęśnica. Po upływie dziesięcioleci w pamięci następnych pokoleń nawet nie zachowało się jej imię. Czasami o niej wspominano, aby ostrzec potomnych, a mała Teresa w rozmowie z matką nazwała ją Julią. Stało się to po tym, jak dziadek opowiedział jej historię Romea i Julii. Oczywiście wyłącznie dla przestrogi, aby zapamiętała, że nieposłuszeństwo wobec starszych zawsze kończy się tragicznie. Ona jednak z tej opowieści przyswoiła inną naukę. Istniała miłość tak wielka, że kochankom niestraszna była nawet śmierć. I mała Teresa zapragnęła taką właśnie przeżyć.

Po tym, jak Julia zniknęła z własnego wesela, słuch o niej zaginął. Pewnie biedaczka umarła zapomniana gdzieś w przytułku, kiedy odwróciła się od niej rodzina. Jeśli nie skończyła gorzej. Dziadek Koczorowski nieraz napominał Tereskę, żeby była grzeczną dziewczynką i nie zeszła na złą drogę jak tamta. Małej nie mieściło się w głowie, jak można być tak głupim i uciec po zaślubinach.

– Ja bym czmychnęła jeszcze przed ślubem – oznajmiła dziadkowi i zupełnie nie wiedziała, dlaczego nagle spurpurowiał i zaczął krzyczeć, że źle ją matka wychowuje.

Gdyby jeszcze żył, pewnie, widząc zachowanie wnuczki, dostałby apopleksji. Dziadek był właśnie jednym z takich mężczyzn, którzy nie znosili żadnego przejawu sprzeciwu. On na pewno wydałby ją za mąż już lata temu, pewnie też za jakiegoś kostycznego starca.

Jej odbicie przewróciło oczami i na ten widok prawie się uśmiechnęła. W porównaniu z takimi perspektywami matrymonialnymi życie na łaskawym chlebie u Rafała nie wydawało się już tak bardzo złe. Skoro miała utknąć na wsi, to niech to będzie chociaż na własnych warunkach. Tak przynajmniej myślała, przyjeżdżając tutaj. Niestety, w pierwszą noc po jej przybyciu zaczął padać śnieg, rankiem przechodząc w zamieć. Od trzech dni tkwiła w majątku kuzyna, który został kompletnie odcięty od wszelkiej cywilizacji. Z początku cieszyła się ze świętego spokoju i braku nagabywań ciotki, jednak po pewnym czasie zaczęła jej coraz bardziej doskwierać panująca wokół cisza.

– Jeszcze chwila i oszaleję – mruknęła.

Teresa odsunęła się od lustra i znów spojrzała w okno. Czy jej się tylko wydawało, czy naprawdę ten cholerny śnieg nie padał już tak gęsto? Przez szybę zerknęła do góry, na niebo od kilku dni zasnute ołowianymi chmurami, i jej twarz rozjaśnił uśmiech. Nie myliła się, spoza szarości gdzieniegdzie przebijały się bowiem skrawki błękitu. A to oznaczało, że nareszcie przestanie być uwięziona w czterech ścianach. Nucąc pod nosem posłyszaną gdzieś skoczną melodię, zbiegła ze schodów.

– Przygotujcie sanie pana! – rzuciła do pierwszego napotkanego lokaja. – Zawiozą mnie na stację. Niech jedna z pokojówek uda się do sypialni, aby spakować moje rzeczy. Mój powóz odeślijcie do Poznania, jak tylko śnieg stopnieje.

Już się odwracała, kiedy lokaj się do niej odezwał:

– Obawiam się, że to nie będzie dzisiaj możliwe, panienko.

– A to dlaczego? – Zmarszczyła brwi.

Kuzyn zawsze chwalił swoją służbę, i do tej pory rzeczywiście musiała przyznawać mu rację. Pracujący tutaj byli świetnie wyszkoleni, a dwór, nawet podczas dłuższej nieobecności właścicieli, zawsze przygotowany do nieoczekiwanego ich powrotu czy przyjazdu niespodziewanych gości. Starali się spełnić wszystkie jej życzenia, nawet te niewypowiedziane wprost. Gdyby tylko majątek Rafała nie znajdował się na takim odludziu, wcale nie miałaby ochoty stąd wyjeżdżać.

– Zasypało wrota wozowni. Przed nadejściem zmroku nie da się usunąć zwałów śniegu. A potem jeszcze należy oczyścić aleję. Po takich zaspach konie nie przejdą, panienko. Może uda się jutro...

Po pełnym powątpiewania wzroku służącego zgadywała, że na razie utknęła u kuzyna na dobre. Wychodziło na to, że Michałowice zostały na jakiś czas odcięte od świata. Niezadowolona wróciła do sypialni, gdzie służąca właśnie dorzuciła węgla do stojącego w rogu kaflowego pieca.

Teresa podeszła do niego i wyciągnęła dłonie, czując bijące od kafli przyjemne ciepło. Podobnie jak w przypadku innych pieców we dworze, białe płytki pokryte były wzorem wijących się pędów roślin. Rysunek bluszczu należał do jej ulubionych. Szkoda, że po kilku dniach wpatrywanie się w zielone listki nie potrafiło już ukoić skołatanych bezczynnością nerwów. Wzrok Teresy kolejno prześlizgiwał się po stosiku książek, gramofonie z płytą z nagraniem tanga, którego ostatnio słuchała, i wygodnym łóżku. Jeśli czymś się natychmiast nie zajmie, chyba oszaleje! Ciotka pewnie poradziłaby jej, aby wzięła do rąk jakąś robótkę, ale jej po prostu brakowało... ekscytacji. Lubiła, jak coś się działo, a ona znajdowała się w centrum wydarzeń. Najchętniej podziwiana przez innych.

Tak! Towarzystwa innych ludzi... Tego właśnie potrzebowała. Codziennych, zwykłych rozmów. We dworze mieszkała służba, ale nawet gdyby miała ochotę zamienić kilka słów z pokojówką czy lokajem, nie sądziła, aby znalazła z nimi jakieś wspólne tematy. Poza tym nie powinna ich odciągać od obowiązków. Byli zbyt zajęci, żeby wdawać się w pogawędki ze znudzoną kuzynką chlebodawcy.

Na szczęście przestało padać, więc może uda się niedługo wyjść choćby na krótki spacer. Obserwowała, jak służący odgarniają wąskie ścieżki w wysokich pokładach śniegu. Widziała, jak wolno im to szło, zgadywała więc, że nawet jeśli przestanie wiać, wyjazd następnego dnia nie będzie możliwy. Mogłaby się jednak przejść po parku. Dróżki między drzewami nie powinny być bardzo zasypane. Odsunęła się od okna i po namyśle ustawiła igłę gramofonu na wybranej płycie. Ułożyła się na szezlongu i przymknęła oczy. Rzewne dźwięki skrzypiec rozbrzmiewające z tuby z wolna ukołysały ją do snu.

Po śniadaniu zaczęła pośpiesznie wkładać na siebie najcieplejsze wełniane ubrania, grube futro z lisów, które dostała od ciotki w Olszowej, toczek oraz mufkę stanowiącą komplet z okryciem. Postanowiła się nie przejmować krytycznym spojrzeniem lokaja otwierającego przed nią drzwi na zewnątrz. Musiała wyjść albo po prostu udusi się w czterech ścianach.

Stanęła na ścieżce prowadzącej do zabudowań gospodarskich i wzięła głęboki wdech. Mróz szczypał ją w policzki, ale była tak zadowolona ze swojej decyzji, że nie zwróciła uwagi na zimno. Kiedy ruszy, szybko się rozgrzeje. Dróżka prowadziła pomiędzy sięgającymi jej do pasa zaspami do zabudowań gospodarczych znajdujących się na tyłach okalającego dwór parku. Tam też, niestety, się kończyła, ale Teresa nie mogła zagonić służby do odśnieżania parkowych alejek, skoro mieli uczynić zdatnym do jazdy wysadzany po obu stronach lipami główny dojazd do posiadłości.

Kiedy, zboczywszy ze ścieżki, zapadła się w miękkim puchu po kolana, prawie zmieniła zdanie. Po chwili jednak doszła do wniosku, że odrobina śniegu w butach nie zmusi jej do rezygnacji z przyjemności. Słońce świeciło, a biała pokrywa skrzyła się w jego promieniach. Zmrużyła oczy, starając się ochronić je przed blaskiem. Nie zamierzała iść daleko, ot, pospaceruje pół godzinki i wróci do dworu, aby rozgrzać się filiżanką gorącej czekolady. Perspektywa była na tyle kusząca, że nie zraziła jej odrobina niewygody.

Początkowo starała się maszerować dość dziarsko, ale po tym, jak potknęła się na niewidocznym pod śniegiem korzeniu i obtarła sobie dłoń, łapiąc za nisko zwisającą gałąź w rozpaczliwej próbie utrzymania się na nogach, wyraźnie zwolniła. Spacer nie był wart kilkutygodniowego uwięzienia w łóżku, jeśli złamie nogę. Odtąd kroczyła dość ostrożnie, czując, jak się zapada w puchu. Po pewnym czasie przestała zwracać uwagę na zimno i przymknęła oczy, kierując twarz w stronę słońca. Zmęczyła się i teraz chętnie przysiadłaby na ławce, aby chwilę odpocząć przed powrotem do dworu.

Naraz zerwał się wiatr i zerwał jej toczek z głowy. Włosy przysłoniły jej oczy i wpadły do lekko rozchylonych ust.

– Do diaska! – zaklęła pod nosem i pośpieszyła za nakryciem głowy, a to pod naporem coraz silniejszego wiatru potoczyło się dalej między drzewa. Na szczęście rosnące krzewy zatrzymały je, więc z ulgą podniosła futrzany toczek z ziemi, otrzepała ze śniegu i włożyła na głowę, przytrzymując ręką, aby coraz mocniejszy wiatr ponownie go nie porwał. Na dodatek znów zaczął padać śnieg, początkowo sypiąc drobnymi płatkami, jednak po chwili robiły się coraz grubsze i cięższe.

– Trzeba wracać... – mruknęła do siebie, ocierając twarz ze śniegu.

Odwróciła się w kierunku, z którego przyszła, i nie zważając na dmący jej prosto w twarz wiatr, zaczęła wracać po swoich śladach. Lodowate porywy szarpały jej okryciem, a gałęzie drzew nad nią wydawały niepokojące trzaski. Miała nadzieję, że przetrwają tę wichurę i żaden z konarów się nie złamie i nie spadnie jej na głowę. Wietrzysko nieco zmieniło kierunek i teraz wiało z boku, zasypując ją śniegiem. Musiała jak najszybciej wrócić, więc przyśpieszyła kroku.

Utkana z białych płatków ściana utrudniała jej orientację, ale Teresa uparcie brnęła przed siebie, pewna, że nie zaszła daleko i lada chwila przed jej oczami ukaże się bryła starego dworu. Była coraz głodniejsza i marzyła tylko o ciepłej jadalni. Albo po prostu każe sobie przynieść posiłek do sypialni i zje, grzejąc się przy gorącym piecu. Dobrze jednak, że się zdecydowała wyjść, bo zapowiadało się, że utknęła w Michałowicach na dobre. W takich warunkach świeżo odśnieżona aleja znów stanie się całkowicie nieprzejezdna.

Brnęła w grząskim śniegu na wpół oślepiona z powodu wiatru i postanowiła się zatrzymać, aby chociaż spróbować dojrzeć między drzewami zarysy dworu. Pozostawione przez nią ślady już zdążył zawiać wiatr, ale musiała być przecież blisko. Wydawało jej się, że błądzi godzinami, i ciężko sapała z wysiłku. Przynajmniej nie marzła, przeciwnie, pod ciężkim futrem wręcz ociekała potem. Słońca nie było widać i żałowała, że nie wzięła ze sobą zegarka. Uznała, że nie będzie jej potrzebny, skoro planowała jedynie krótką przechadzkę po parku. No tak, tylko ona mogła się zgubić kilka minut drogi od domu, pomyślała ponuro, podejmując na nowo wędrówkę. Pewnie prędzej wpadnie na ścianę dworu, niż ją zobaczy w tej śnieżycy.

Przez chwilę patrzyła przed siebie i wydawało jej się, że dostrzega coś brązowego. Nareszcie natrafiła na jakieś zabudowanie gospodarcze. Znów otarła twarz z topniejącego w zetknięciu z policzkami śniegu. Za góra dziesięć minut będzie we dworze, wyciągnie się przy piecu i...

– Co tu, do jasnej anielki, robi ten mur? – wykrzyczała w niebo.

Dotknęła cegieł, licząc na to, że ma jednak omamy, ale ściana okazała się solidna. Dwór w Michałowicach nie był otoczony murem, a zatem dotarła do granic jakiejś innej posiadłości. Jak daleko właściwie zaszła? Kuzyn nic jej nie wspominał o sąsiadach, a ona przebywała w posiadłości Rafała zbyt rzadko, aby wraz z nim składać wizyty. Do Chalińskich, których znała, było z Michałowic za daleko, aby dotrzeć tam pieszo. Może to właśnie tu mieszkają Ożarowscy, poznani w ubiegłe lato podczas przyjęcia organizowanego przez Anielę. Kuzyn miał również innych sąsiadów, ale zapamiętała jedynie tę parę. Może dlatego, że mieli dość przystojnego syna, wówczas już zaręczonego, więc po poznaniu narzeczonej Jerzego Ożarowskiego wybrała się na poszukiwanie innych kawalerów. Niestety, nie znalazła nikogo bardziej dla siebie odpowiedniego.

– Cóż... Skoro jest mur, to w końcu natrafię na bramę – mruknęła, pogodzona z losem.

W śnieżycy musiała zupełnie stracić orientację i pomylić kierunki. Dobrze, że nie zabłądziła na dobre w pobliskich lasach. Mur świadczył o tym, że gdzieś blisko znajdowali się ludzie. Lepsze to niż natknięcie się na wilki lub niedźwiedzia. Trzymała się blisko ściany z cegieł i potykając się, ruszyła wzdłuż niej. Solidny mur przynajmniej częściowo osłaniał ją przed dmącym wiatrem. Dotarła do rogu, po czym, skręciwszy ponownie, szła wzdłuż muru, aż znalazła się przed na wpół zasypaną kutą bramą wyglądającą, jakby od dawna jej nie otwierano. Szarpnęła za żelazo i syknęła, czując na palcach lodowate zimno. Niestety, brama ani drgnęła, zamknięta na głucho. Po zdarzeniach dzisiejszego poranka zastanawiała się, czy aby nie trafiła na jakąś opuszczoną posiadłość, ale ku swojej uldze poczuła zapach dymu. Zatem niedaleko musieli być ludzie.

Chwilę później dostrzegła wbudowaną w mur niewielką stróżówkę z solidnymi, zrobionymi z litego drewna drzwiami. Kilkakrotnie uderzyła w nie pięściami, jednak przez dłuższą chwilę nikt nie otwierał, zaczęła więc nawoływać, starając się przekrzyczeć wiatr. Czy odźwierny jest głuchy? Opadała z sił i uderzenia o drewno stawały się coraz wolniejsze. Zaczynała tracić czucie w palcach, ale zdobyła się na kolejny wysiłek. Szkoda, że po tej stronie muru nie było żadnych okien, bo po prostu stłukłaby szybę, nie przejmując się konsekwencjami. W chwili, kiedy na jej twarzy pojawiły się pierwsze łzy wywołane bezsilnością pomieszaną z wyczerpaniem i strachem, usłyszała najpiękniejszy dźwięk na świecie.

Skrzypienie otwieranych drzwi.