Wydawca: MAG Kategoria: Fantastyka i sci-fi Język: polski

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 20000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku (w tym Kindle) kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 484 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Miasto Popiołów - Cassandra Clare

Drugi tom trylogii "Dary Anioła", kontynuacja bestsellerowego Miasta Kości.

Clary Fray ma poważny problem. Jej najlepszy przyjaciel, Simon, zakochał się w niej, a walczący z demonami Jace, może być jej bratem, jej mama leży w śpiączce w szpitalu - ach, a czy wspomnieliśmy już że zły facet Valentine wzywa armię demonów aby przejąć kontrolę nad światem? Wystarczy tego aby każda normalna dziewczyna zaczęła wrzeszczeć z rozpaczy, ale Clary nie jest zwyczajną dziewczyną - jest Nocnym Łowcą, pogromczynią wampirów i w książce Cassandry Clare Miasto Popiołów jej życie staje się bardzo skomplikowane.

Mimo magicznych elementów Miasto Popiołów nie jest z całą pewnością ani bajką ani książką fantasy. Autorska wizja współczesnego Manhattanu jest ostra i konsekwentna, wojownicy mają oczy podkreślone mieniącym się tuszem i noszą modne skórzane spodnie a wróżki urządzają odjazdowe imprezy. Pełen nieoczekiwanych zwrotów akcji wątek trzyma czytelnika w stałym napięciu i nieświadomości a opisy bohaterów są tak dokładne, że można sobie z łatwością ich wyobrazić.

Co więcej, prawdziwym powodem, dla którego nie będziesz mógł odłożyć Miasta Popiołów to jego zadziwiające postaci. Dramat rozgrywający się między Clary i jej przyjaciółmi tak Cię wciągnie, że ledwie zauważysz że noszą miecze anielskie, jeżdżą na latających motorach i zmieniają się w wampiry.

Clary jest sprytna i zaradna - dokładnie taka jaką chciałbyś mieć u boku podczas ataku demona. Nie jest tylko walczącą z wampirami heroiną ale również nastolatką rozdartą pomiędzy romantycznym uczuciem do wampira, którym stał się jej przyjaciel Simon a miłością do Jace, fascynującego Nocnego Łowcy, pełnego uroku gościa, który być może jest jej bratem?

Na pewno nie oprzesz się wspaniałemu Jace'owi. Miłosny trójkąt jest niesamowity ale autorka doskonale go rozwija.

Oczywiście nawet najzagorzalsi miłośnicy fantasy będą całkowicie usatysfakcjonowani szybkimi sekwencjami walki. Ale uwaga, doskonałe przedstawienie przez Cassandrę Clare ciemnych sił; wojsk Valentine'a może być przerażające i trochę odrażające...

Opinie o ebooku Miasto Popiołów - Cassandra Clare

Cytaty z ebooka Miasto Popiołów - Cassandra Clare

A gdybym powiedziała, że może ją uwolnić pocałunek? – Jace ma panią pocałować? – ze zdumieniem spytała Clary. Królowa zaniosła się śmiechem, a dworzanie natychmiast jej zawtórowali. Ten wybuch wesołości był dziwaczną, nieludzką mieszaniną pohukiwań, pisków, rechotów i zwierzęcych wrzasków bólu. – Mimo uroku Jonathana nie o taki pocałunek mi chodzi – odparła królowa.
Mogłabym pocałować Meliorna – zaproponowała Isabelle. – Nie. Nikogo z mojego Dworu. Meliorn odsunął się od Isabelle, a ona popatrzyła na swoich towarzyszy i rozłożyła ręce. – Nie pocałuję żadnego z was. To oficjalne oświadczenie. – Jeśli chodzi tylko o pocałunek... – zaczął Simon. Przysunął się do Clary, a ona, zaskoczona, nawet nie drgnęła.
– Nie tego chcę – rzekła królowa głosem jak brzęczący kryształ. Isabelle przewróciła oczami i rzuciła ze zniecierpliwieniem: – Och, na litość Anioła. Jeśli nie ma innego sposobu, żeby się stąd wydostać, pocałuję Simona. Już to robiłam, nie było tak źle. – Dzięki – bąknął Simon. – To bardzo pochlebne. – Niestety – powiedziała władczyni Jasnego Dworu. Na jej twarzy malowała się radość połączona z okrucieństwem, jakby ich zakłopotanie sprawiało jej wielką przyjemność. – Obawiam się, że to również wam nie pomoże. – Nie pocałuję Przyziemnego – oświadczył Jace. – Wolę raczej zostać tu na zawsze i zgnić. – Na zawsze? – powtórzył Simon. – To strasznie długo. Jace uniósł brwi. – Wiedziałem. Chcesz mnie pocałować, tak? Simon z irytacją wyrzucił ręce w górę. – Oczywiście, że nie. Ale jeśli... – Chyba to prawda, co mówią – zauważył Jace. – W okopach nie ma hetero. – Chodziło o ateistów, pacanie – rzucił ze złością Simon. – W okopach nie ma ateistów.
– To wszystko jest bardzo zabawne, ale dziewczynę uwolni tylko pocałunek, którego ona najbardziej pragnie – oznajmiła zimno królowa. Wyraz złośliwej satysfakcji na jej twarzy jeszcze się pogłębił, ostry głos kłuł w uszy jak igły. – Tylko taki i nic więcej. Simon zrobił minę, jakby został spoliczkowany.
– Dlaczego pani to robi? – zapytał Jace. – Uważam raczej, że was obdarowuję. Jace się zarumienił, ale nic nie odpowiedział. Starał się nie patrzeć na Clary. – To śmieszne – odezwał się Simon. – Przecież to brat i siostra. Królowa wzruszyła ramionami. – Niesmak nie wyklucza pragnienia.
– Niesmak nie wyklucza pragnienia. Nie można nim również obdarzyć jak łaską tych, którzy najbardziej na nie zasługują. Zresztą sami się przekonajcie, że mówię prawdę. Jeśli ona nie chce tego pocałunku, nie będzie wolna.
– Pocałowałabyś Aleca tylko dlatego, że królowa Jasnego Dworu cię o to prosi? – zapytał Simon. – Jasne, że tak. – Isabelle mówiła z irytacją. – Gdybym miała utknąć w Jasnym Dworze na zawsze? Wielka mi rzecz! Przecież to tylko pocałunek. – Racja – poparł ją Jace.
O ile dobrze pamiętam, znasz Raj utracony Miltona? – Zmusiłeś mnie do przeczytania go tylko jakieś dziesięć czy piętnaście razy – odparł Jace. – Lepiej rządzić w piekle niż służyć w niebie, et cetera. – Non serviam . Nie będę służył. Właśnie takie słowa napisał Lucyfer na swoim sztandarze, kiedy z zastępem zbuntowanych aniołów ruszył przeciwko zepsutej władzy.
Masz coś na szyi. Alec odruchowo uniósł rękę. – Co? – Wygląda jak ślad po ugryzieniu. Co robiłeś przez całą noc? – Nic. – Alec, czerwony jak burak, ruszył przed siebie, dotykając ręką szyi. – Spacerowałem w parku. Chciałem oczyścić umysł. – I natknąłeś się na wampira? – Co? Nie! Upadłem. – Na szyję? – Gdy Alec prychnął, Jace doszedł do wniosku, że lepiej zostawić go w spokoju.
Zatem małpujesz go. Valentine był jednym z najbardziej aroganckich i niegrzecznych ludzi, jakich znałam. Najwyraźniej wychował cię na swoje podobieństwo. – Tak. – Jace nie zdołał się powstrzymać. – Od najmłodszych lat szkolił mnie jak być złym. Wyrywanie skrzydełek muchom, zatruwanie wody... robiłem to w już przedszkolu. Chyba wszyscy mieliśmy szczęście, że ojciec zainscenizował własną śmierć, zanim doszło do nauki gwałcenia i grabieży, bo inaczej nikt nie byłby bezpieczny.
– Tak czy inaczej, świetnie się złożyło. I dla ciebie, i dla niego. Nie będzie musiał się martwić, że wyjawisz jego sekrety. – Tak, jest przerażony, że powiem wszystkim, że zawsze chciał być baletnicą – odparował Jace,
– Zeszłej nocy zamordowano w Central Parku Podziemnego, młodego faerie. Z ciała spuszczono krew. – Założę się, że Inkwizytorka myśli, że ja to zrobiłem – stwierdził Jace. – Moje rządy terroru trwają.
A gdybym powiedziała, że może ją uwolnić pocałunek? – Jace ma panią pocałować? – ze zdumieniem spytała Clary. Królowa zaniosła się śmiechem, a dworzanie natychmiast jej zawtórowali. Ten wybuch wesołości był dziwaczną, nieludzką mieszaniną pohukiwań, pisków, rechotów i zwierzęcych wrzasków bólu. – Mimo uroku Jonathana nie o taki pocałunek mi chodzi – odparła królowa.
Cała czwórka spojrzała po sobie zaskoczona. – Mogłabym pocałować Meliorna – zaproponowała Isabelle. – Nie. Nikogo z mojego Dworu. Meliorn odsunął się od Isabelle, a ona popatrzyła na swoich towarzyszy i rozłożyła ręce. – Nie pocałuję żadnego z was. To oficjalne oświadczenie. – Jeśli chodzi tylko o pocałunek... – zaczął Simon. Przysunął się do Clary, a ona, zaskoczona, nawet nie drgnęła. Kiedy wziął ją za łokcie, z trudem się pohamowała, żeby go nie odepchnąć. Całowała się z nim wcześniej i nawet jej się to podobało, ale teraz sytuacja była dziwaczna i krępująca. Zerknęła przez ramię na Jace’a i zauważyła jego nachmurzoną minę. – Nie tego chcę – rzekła królowa głosem jak brzęczący kryształ.
Isabelle przewróciła oczami i rzuciła ze zniecierpliwieniem: – Och, na litość Anioła. Jeśli nie ma innego sposobu, żeby się stąd wydostać, pocałuję Simona. Już to robiłam, nie było tak źle. – Dzięki – bąknął Simon. – To bardzo pochlebne. – Niestety – powiedziała władczyni Jasnego Dworu. Na jej twarzy malowała się radość połączona z okrucieństwem, jakby ich zakłopotanie sprawiało jej wielką przyjemność. – Obawiam się, że to również wam nie pomoże. – Nie pocałuję Przyziemnego – oświadczył Jace. – Wolę raczej zostać tu na zawsze i zgnić. – Na zawsze? – powtórzył Simon. – To strasznie długo. Jace uniósł brwi. – Wiedziałem. Chcesz mnie pocałować, tak? Simon z irytacją wyrzucił ręce w górę. – Oczywiście, że nie. Ale jeśli... – Chyba to prawda, co mówią – zauważył Jace. – W okopach nie ma hetero. – Chodziło o ateistów, pacanie – rzucił ze złością Simon. – W okopach nie ma ateistów.
– To wszystko jest bardzo zabawne, ale dziewczynę uwolni tylko pocałunek, którego ona najbardziej pragnie – oznajmiła zimno królowa. Wyraz złośliwej satysfakcji na jej twarzy jeszcze się pogłębił, ostry głos kłuł w uszy jak igły. – Tylko taki i nic więcej. Simon zrobił minę, jakby został spoliczkowany. Clary chciała wyciągnąć do niego rękę, ale stała jak wrośnięta, zbyt przerażona, żeby się poruszyć. – Dlaczego pani to robi? – zapytał Jace. – Uważam raczej, że was obdarowuję. Jace się zarumienił, ale nic nie odpowiedział. Starał się nie patrzeć na Clary. – To śmieszne – odezwał się Simon. – Przecież to brat i siostra. Królowa wzruszyła ramionami. – Niesmak nie wyklucza pragnienia. Nie można nim również obdarzyć jak łaską tych, którzy najbardziej na nie zasługują. Zresztą sami się przekonajcie, że mówię prawdę. Jeśli ona nie chce tego pocałunku, nie będzie wolna. Simon rzucił coś gniewnym tonem, ale Clary go nie usłyszała. W uszach jej dzwoniło, jakby miała w głowie gniazdo rozwścieczonych os.
Nie musisz tego robić, Clary, to podstęp... – Nie, to test – poprawił go Jace. – Nie wiem, jak ty, Simonie, ale ja chciałabym wydostać stąd Clary – odezwała się Isabelle z napięciem w głosie. – Pocałowałabyś Aleca tylko dlatego, że królowa Jasnego Dworu cię o to prosi? – zapytał Simon. – Jasne, że tak. – Isabelle mówiła z irytacją. – Gdybym miała utknąć w Jasnym Dworze na zawsze? Wielka mi rzecz! Przecież to tylko pocałunek. – Racja – poparł ją Jace. Clary widziała go jak przez mgłę, kiedy zbliżył się do niej, położył dłoń na jej ramieniu i obrócił ją do siebie. – To tylko pocałunek.
Głos miał ochrypły, ale dotykał jej niezwykle delikatnie. Clary spojrzała mu w oczy. Były bardzo ciemne, może dlatego, że na dole panował mrok, a może z innego powodu... Widziała swoje maleńkie odbicie w jego rozszerzonych źrenicach. – Zamknij oczy i myśl o Anglii – poradził. – Nigdy nie byłam w Anglii – odparła Clary, ale zacisnęła powieki. Czuła wilgotny ciężar ubrania, zimnego i drażniącego skórę, lepką słodycz chłodnego powietrza, dłonie Jace’a na swoich ramionach, jedyne źródło ciepła w tej podziemnej komnacie.
Poczuła muśnięcie jego warg, z początku lekkie. Rozchyliła usta pod ich naciskiem. Stwierdziła, że niemal wbrew woli topnieje i staje się uległa, oplata rękami jego szyję jak słonecznik zwracający się do słońca. On też ją objął, wsunął dłonie w jej włosy. Pocałunek przestał być delikatny. W jednej chwili iskra zmieniła się w płomień. Clary usłyszała, że przez Dwór przebiegł szmer podobny do westchnienia, ale nie zwróciła na niego uwagi, bo zatraciła się w szumie własnej krwi płynącej w żyłach, odurzającym uczuciu nieważkości. Jace wyplótł ręce z jej włosów, zsunął je wolno po karku na łopatki. Potem je opuścił i cofnął się o krok. Przez chwilę Clary myślała, że upadnie. Miała wrażenie, że straciła ważną część ciała, rękę albo nogę. Patrzyła na Jace’a skonsternowana i oszołomiona. Co czuł? Może zupełnie nic? Tego chybaby nie zniosła.
Odwzajemnił spojrzenie, a ona dostrzegła na jego twarzy i w oczach taki sam wyraz jak w Renwick, kiedy patrzył, jak Brama oddzielająca go od rodzinnego domu roztrzaskuje się na drobne kawałki. Wytrzymał wzrok Clary przez ułamek sekundy, a potem odwrócił głowę. Ścięgna na szyi miał napięte, dłonie zaciśnięte w pięści i opuszczone. – Zadowoleni?! – krzyknął do władczyni i jej dworzan. – Dobrze się pani bawiła? Królowa uniosła rękę do twarzy, zasłaniając uśmiech. – Jesteśmy niezmiernie zadowoleni – oświadczyła. – Ale z pewnością nie tak jak wy dwoje. – Mogę tylko przypuszczać, że bawią was emocje śmiertelników, bo nie macie własnych – odparował Jace. Uśmiech zniknął z ust królowej. – Spokojnie, Jace – rzuciła ostrzegawczo Isabelle i zwróciła się do Clary: – Możesz już wyjść? Jesteś wolna? Clary podeszła do drzwi i nie była zaskoczona, kiedy po drodze nie napotkała żadnego oporu. Trzymając rękę wśród pnączy, odwróciła się do Simona. Patrzył na nią takim wzrokiem, jakby nigdy wcześniej jej nie widział. – Powinniśmy iść – stwierdziła. – Nim będzie za późno. – Już jest za późno – mruknął Simon.

Fragment ebooka Miasto Popiołów - Cassandra Clare

Spis treści

Okładka

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

Dedykacja

Gorzki język

Prolog: Dym i diamenty

Część pierwsza: Sezon w piekle

1: Strzała Valentine’a

2: „Księżyc Łowcy”

3: Inkwizytor

4: Kukułka w gnieździe

5: Grzechy ojców

6: Miasto Popiołów

7: Miecz Anioła

Część druga: Bramy Piekła

8: Jasny Dwór

9: Śmierć nie będzie miała władzy

10: Ładne i spokojne miejsce

11: Dym i stal

12: Wrogie sny

13: Zastęp zbuntowanych aniołów

Część trzecia: Dzień gniewu

14: Nieustraszony

15: Ząb węża

16: Serce z kamienia

17: Na wschód od Edenu

18: Widoczna ciemność

19: Dies Irae

Epilog

Podziękowania

Cassandra Clare

Miasto popiołów

Tom II cyklu „Dary Anioła”

Przełożyła Anna Reszka

Wydawnictwo MAG

Tytuł oryginału:City of Ashes. The Mortal Instruments – Book Two

Copyright © 2008 by Cassandra Clare

Copyright for the Polish translation © 2009 by Wydawnictwo MAG

Redakcja: Joanna Figlewska

Korekta: Urszula Okrzeja

Ilustracja na okładce: Damian Bajowski

Projekt i opracowanie graficzne okładki: Irek Konior

Projekt typograficzny, skład i łamanie: Tomek Laisar Fruń

Konwersja do formatu epub: pan@drewnianyrower.com

ISBN 978-83-7480-305-2

Wydanie II

Wydawca: Wydawnictwo MAG ul. Krypska 21 m. 63, 04-082 Warszawa

Mojemu ojcu, który wcale nie jest zły.

Gorzki język

Znam twoje ulice, urocze miasto,

Znam demony i anioły, które się gromadzą

i nocują na twoich konarach jak ptaki.

Znam ciebie, rzeko, jakbyś płynęła przez moje serce.

Jest twoją córką wojowniczką.

Są litery utworzone z twojego ciała,

tak jak fontanna z wody.

Są języki, z których powstał twój plan,

i kiedy nimi mówimy,

wyrasta miasto...

Prolog

Dym i diamenty

Wspaniała budowla ze szkła i stali wyrastała na Front Street niczym skrzący się obelisk przebijający niebo. Metropole, najdroższy nowy blok z mieszkaniami w centrum Manhattanu, liczył sobie pięćdziesiąt siedem pięter. Najwyższe, pięćdziesiąte siódme, zajmował luksusowy apartament Metropole, arcydzieło lśniącego, czarno-białego wzornictwa. Nagie marmurowe posadzki, zbyt świeże, żeby zgromadzić kurz, odbijały światło gwiazd widocznych przez ogromne okna sięgające od podłogi do sufitu. Dzięki idealnie przezroczystym szybom złudzenie, że między patrzącym a miastem nie ma nic, przyprawiało o zawrót głowy nawet tych, którzy nie cierpią na lęk wysokości.

Daleko w dole ciągnęła się srebrna wstęga East River, spięta rozjarzonymi mostami, upstrzona łodziami, które z tej odległości wyglądały jak muchy, oddzielająca dwa wielkie skupiska świateł: Manhattan i Brooklyn. W pogodne noce, na południu można było zobaczyć oświetloną Statuę Wolności, ale tego wieczoru całą Liberty Island zasłaniał biały wał mgły.

Choć widok był niezwykły, nie zrobił szczególnego wrażenie na mężczyźnie stojącym przy oknie. Kiedy odwrócił się od szyby i ruszył przez pokój, stukając obcasami po marmurze, na jego wąskiej, ascetycznej twarzy malowała się groźna mina.

– Jeszcze nie jesteś gotowy? – zapytał, przeczesując ręką włosy białe jak sól. – Jesteśmy tutaj już prawie godzinę.

Klęczący na podłodze chłopiec uniósł wzrok, zdenerwowany i skruszony.

– To marmur. Twardszy, niż myślałem. Trudno na nim narysować pentagram.

– Więc daj sobie spokój z pentagramem. – Z bliska było widać, że mimo siwych włosów mężczyzna nie jest stary. Twarz miał surową, ale bez zmarszczek, oczy czyste i spokojne.

Chłopiec głośno przełknął ślinę. Błoniaste czarne skrzydła wyrastające z jego wąskich łopatek (dżinsowa kurtka miała na plecach pionowe rozcięcia) zatrzepotały nerwowo.

– Pentagram jest niezbędną częścią każdego rytuału przywołania demona. Dobrze pan o tym wie. Bez niego...

– Nie będziemy chronieni. Wiem, młody Eliasie, ale kontynuuj. Znam czarowników, którzy potrafią wezwać demona, porozmawiać z nim i odesłać z powrotem do piekła w czasie, który tobie zabrało narysowanie połowy pięcioramiennej gwiazdy.

Chłopiec nic nie odpowiedział, tylko z nową energią i zawziętością zaatakował marmur. Pot ściekał mu z czoła. Elias odgarnął włosy. Palce jego dłoni były połączone delikatnymi jak pajęczyna błonami.

– Gotowe – oznajmił w końcu, z westchnieniem siadając na piętach.

– Dobrze. – W głosie mężczyzny brzmiało zadowolenie. – Zaczynajmy.

– Pieniądze...

– Mówiłem ci. Dostaniesz zapłatę dopiero po tym, jak porozmawiam z Agramonem. Nie wcześniej.

Elias wstał z podłogi i zdjął kurtkę. Mimo otworów, które w niej wyciął, nadal nieprzyjemnie uciskała mu skrzydła. Rozprostował je z ulgą i zaraz złożył, wprawiając w ruch zastałe powietrze. Były czarne i mieniły się tęczowymi kolorami jak plama ropy na wodzie. Mężczyzna odwrócił z niesmakiem wzrok, ale chłopiec nic nie zauważył. Zaczął okrążać pentagram zgodnie z ruchem wskazówek zegara i śpiewać w języku demonów, który brzmiał jak trzask płomieni.

Rysunek nagle buchnął płomieniami z takim sykiem, jaki wydaje uchodzące z opony powietrze. W dwunastu ogromnych oknach odbiło się dwanaście płonących pięcioramiennych gwiazd.

W pentagramie coś się poruszyło, coś czarnego i bezkształtnego. Elias śpiewał coraz szybciej, unosząc błoniaste ręce, palcami kreśląc w powietrzu delikatne wzory. W ich miejsce pojawiał się trzaskający niebieski ogień. Mężczyzna nie potrafił płynnie mówić po chtońsku, w języku czarowników, ale znał dość słów, żeby zrozumieć powtarzającą się pieśń: Agramonie, wzywam cię. Zprzestrzeni między światami wzywam cię.

Mężczyzna wsunął rękę do kieszeni. Uśmiechnął się, gdy jego palce natrafiły na twardy, zimny metaliczny przedmiot.

Elias przestał chodzić wokół pięcioramiennej gwiazdy. Stanął przed nią, nadal powtarzając słowa monotonnej pieśni. Niebieskie płomienie trzaskały wokół niego jak błyskawice. Nagle ze środka pentagramu wzniósł się pióropusz dymu, popłynął spiralą do góry, rozrósł się i zestalił. W cieniu pojawiła się para oczu, błyszczących niczym klejnoty uwięzione w pajęczej sieci.

– Kto mnie przywołał poprzez światy? – zapytał Agramon głosem, który przypominał brzęk tłukącego się szkła. – Kto mnie wzywa?

Elias przestał śpiewać. Stał przed pentagramem, powoli poruszając skrzydłami. W pomieszczeniu cuchnęło rdzą i spalenizną.

– Agramonie, jestem czarownik Elias. To ja cię wezwałem.

Przez chwilę w pokoju panowała cisza. Potem demon się roześmiał – jeśli tak można nazwać unoszący się z jego ust i żrący jak kwas dym.

– Głupi czarownik – wysyczał Agramon. – Głupi chłopiec.

– To ty jesteś głupi, jeśli myślisz, że możesz mi grozić – odparł Elias, ale jego głos drżał, podobnie jak skrzydła. – Będziesz więźniem tego pentagramu, Agramonie, dopóki cię nie uwolnię.

– Naprawdę?

Dym ruszył do przodu, formując coś w rodzaju macki. Ta z kolei zmieniła się w ludzką rękę i musnęła brzeg płonącego pentagramu. Następnie chmura przekroczyła brzegi gwiazdy i rozlała się po niej jak fala przerywająca tamę. Płomienie zaskwierczały i zgasły, a Elias zatoczył się z krzykiem do tyłu. Zaczął szybko śpiewać po chtońsku zaklęcia uwięzienia i odegnania. Nic się nie stało. Czarny dym nieustępliwie sunął dalej, przybierając nowy kształt: zdeformowanej, ogromnej, szkaradnej postaci o oczach wielkich jak spodki, gorejących straszliwym blaskiem.

Mężczyzna obserwował z chłodnym zainteresowaniem młodego czarownika, który wrzasnął i rzucił się do ucieczki. Nie dotarł jednak do drzwi, bo Agramon pochłonął go jak jęzor wrzącej smoły. Elias jeszcze przez chwilę walczył słabo... a potem znieruchomiał.

Czarna postać cofnęła się, zostawiając na marmurowej podłodze wykrzywione ciało czarownika.

– Mam nadzieję, że nie zrobiłeś mu nic, co by sprawiło, że stanie się dla mnie bezużyteczny – powiedział mężczyzna. Już wcześniej wyjął z kieszeni zimny metalowy przedmiot i teraz się nim bawił. – Potrzebuję jego krwi.

Czarny słup odwrócił się i utkwił spojrzenie przerażających diamentowych oczu w mężczyźnie w drogim garniturze, o wąskiej, niewzruszonej twarzy, z czarnymi Znakami na skórze i lśniącym przedmiotem w dłoni.

– Zapłaciłeś dzieciakowi, żeby mnie wezwał? – spytał. – I nie powiedziałeś mu, co potrafię?

– Właśnie.

– To było sprytne – przyznał Agramon z niechętnym podziwem.

Mężczyzna zrobił krok w stronę demona.

– Jestem bardzo sprytny. I jestem teraz twoim panem. Mam Kielich Anioła. Musisz mnie słuchać albo pożałujesz.

Demon milczał przez chwilę, po czym opadł na podłogę w parodii poddańczego gestu... o ile istota pozbawiona ciała może uklęknąć.

– Jestem do twoich usług, panie...

Mężczyzna się uśmiechnął.

– Możesz nazywać mnie Valentine.

Część pierwsza

Sezon w piekle

„Sądzę, że znajduję się w piekle, więc jestem w nim”.

– Arthur Rimbaud

1

Strzała Valentine’a

– Nadal jesteś wściekły?

Alec, oparty o ścianę windy, spiorunował Jace’a wzrokiem.

– Nie jestem wściekły.

– Owszem, jesteś.

Jace oskarżycielskim gestem wycelował palec w przybranego brata i syknął, kiedy ból przeszył jego ramię. Cały był obolały po tym, jak po południu przeleciał przez trzy piętra zbutwiałego drewna i wylądował na stosie złomu. Nawet palce miał posiniaczone. Alec, dopiero niedawno odstawiwszy kule, których musiał używać po walce z Abbadonem, nie wyglądał dużo lepiej od niego. Jego ubranie pokrywały zaschnięte grudy błota, włosy wisiały w strąkach, na policzku widniała długa cięta rana.

– Nie jestem – rzucił Alec przez zęby. – Mówiłeś, że smocze demony dawno wymarły...

– Powiedziałem, że są prawie wymarłe.

– Prawie wymarłe to niedostatecznie wymarłe. – Głos Aleca drżał z wściekłości.

– Rozumiem. Każę zmienić wpis w podręczniku demonologii z „prawie wymarłe” na „niedostatecznie wymarłe zdaniem Aleca. On woli potwory, które naprawdę wymarły”. Czy to cię uszczęśliwi?

– Chłopcy, chłopcy, nie kłóćcie się – skarciła ich Isabelle, przyglądając się swojej twarzy w lustrze windy. Odwróciła się do nich z promiennym uśmiechem. – Fakt, że było więcej akcji, niż się spodziewaliśmy, ale w gruncie rzeczy niezła zabawa.

Alec spojrzał na nią i pokręcił głową.

– Jak to robisz, że nigdy nie masz na sobie błota? – zapytał.

Jego siostra wzruszyła ramionami.

– Mam czyste serce – odparła filozoficznie. – To odpycha brud.

Jace prychnął tak głośno, że Isabelle łypnęła na niego, marszcząc brwi. Przybrany brat pomachał do niej umorusanymi palcami. Za paznokciami miał żałobę.

– Brud w środku i na zewnątrz.

Isabelle już miała mu coś odpowiedzieć, kiedy winda zatrzymała się z przeraźliwym zgrzytem.

– Czas ją wreszcie naprawić – stwierdziła, otwierając drzwi.

Jace wyszedł za nią na korytarz. Już nie mógł się doczekać, kiedy pozbędzie się broni, zrzuci zbroję i wskoczy pod gorący prysznic. Przekonał przybranego brata i siostrę, żeby wybrali się z nim na polowanie, choć oboje niechętnie opuszczali Instytut, odkąd zabrakło Hodge’a, udzielającego im instrukcji. Jace jednak pragnął odwrócenia uwagi, brutalnej rozrywki i zapomnienia, które mogła dać walka, a nawet odniesione rany. Alec i Isabelle się zgodzili, wiedząc, że właśnie tego mu potrzeba. Pełzli więc przez brudne, opuszczone tunele, aż znaleźli i zabili smoczego demona. We trójkę działali jak zgrany zespół. Jak rodzina.

Jace rozpiął kurtkę i powiesił ją na kołku wbitym w ścianę. Alec siedział obok niego na niskiej drewnianej ławie i zdejmował zabłocone buty. Nucił niemelodyjnie pod nosem, by pokazać, że wcale nie jest zły. Isabelle wyjmowała szpilki z długich ciemnych włosów. Kiedy opadły wokół niej jak kurtyna, oznajmiła:

– Jestem głodna. Chciałabym, żeby mama tu była i coś nam ugotowała.

– Lepiej, że jej tu nie ma – powiedział Jace, odpinając pas z bronią. – Już by krzyczała, że brudzimy dywany.

– Masz rację – usłyszał za plecami chłodny głos.

Jace znieruchomiał z rękami przy pasie i odwrócił głowę. W drzwiach, z rękoma skrzyżowanymi na piersi, stała Maryse Lightwood. Miała na sobie czarny strój podróżny. Jej włosy, czarne jak u Isabelle, były ściągnięte w gruby koński ogon sięgający połowy pleców. Spojrzenie lodowatych, błękitnych oczu przesunęło się po całej trójce, jak snop światła z reflektorów.

– Mama! – Isabelle pierwsza odzyskała zimną krew. Podbiegła do matki i uściskała ją serdecznie.

Alec wstał z ławy i dołączył do siostry, starając się nie utykać.

Jace został na swoim miejscu. W oczach Maryse dostrzegł wyraz, który go zmroził. Z pewnością to, co powiedział, nie było aż takie straszne. Często żartowali z jej obsesji na punkcie starych dywanów...

– Gdzie tata? – zapytała Isabelle, odsuwając się od matki. – I Max?

Maryse zawahała się ledwo dostrzegalnie.

– Max jest w swoim pokoju, a twój ojciec, niestety, nadal w Alicante. Pewna sprawa wymagała jego obecności.

– Coś się stało? – zainteresował się Alec, na ogół bardziej niż siostra wyczulony na wszelkie nastroje.

– To raczej ja mogłabym zadać ci to pytanie. – Ton matki był suchy. – Utykasz?

– Ja...

Alec był fatalnym kłamcą. Isabelle gładko wybawiła go z kłopotu.

– Mieliśmy starcie ze smoczym demonem w podziemnych tunelach. Ale to nic takiego.

– Zapewne Wielki Demon, z którym walczyliście w zeszłym tygodniu, to też nic wielkiego?

Nawet Isabelle straciła rezon. Spojrzała na Jace’a.

– To nie było zaplanowane. – Jace miał trudności ze skupieniem się. Maryse jeszcze się z nim nie przywitała, nie powiedziała mu nawet „cześć” i nadal spoglądała na niego oczami twardymi jak sztylety. Ucisk, który czuł w żołądku, powoli rozpływał się po całym brzuchu. Nigdy wcześniej tak na niego nie patrzyła, choćby nie wiadomo co zrobił. – To był błąd...

– Jace! – Najmłodszy z Lightwoodów przecisnął się obok matki i wpadł do pokoju, umykając przed jej ręką. – Wróciłeś? Wszyscy wróciliście. – Z zadowoleniem uśmiechnął się do Aleca i Isabelle. – Tak mi się wydawało, że słyszę windę.

– A mnie się wydawało, że miałeś zostać w swoim pokoju – powiedziała Maryse.

– Nie pamiętam – odparł Max z takim dostojeństwem, że nawet Alec się uśmiechnął.

Max był mały jak na swój wiek – wyglądał na siedem lat – ale tak poważny i samodzielny, że, zwłaszcza w połączeniu ze zbyt dużymi okularami, wydawał się starszy. Alec zmierzwił mu włosy, ale chłopiec wpatrywał się płomiennym wzrokiem w przybranego brata. Jace poczuł, że zimna pięść zaciśnięta w jego żołądku trochę się rozluźnia. Max zawsze wielbił jak bohatera właśnie jego, a nie Aleca, pewnie dlatego, że Jace lepiej tolerował jego obecność.

– Słyszałem, że walczyliście z Wielkim Demonem – powiedział chłopiec. – Był straszny?

– Był... inny – odparł Jace wymijająco. – Jak Alicante?

– Super. Widzieliśmy fajne rzeczy. W Alicante jest ten wielki arsenał. Zabrali mnie w parę miejsc, gdzie wyrabia się broń. Pokazali mi nowe sposoby robienia serafickich noży, żeby dłużej przetrwały. Spróbuję namówić Hodge’a, żeby mi pokazał...

Jace zerknął na Maryse z wyrazem niedowierzania na twarzy. Więc Max nie wiedział o Hodge’u? Nic mu nie powiedzieli?

Maryse dostrzegła jego spojrzenie i zacisnęła wargi.

– Wystarczy, Max. – Wzięła najmłodszego syna za ramię.

Chłopiec zadarł głowę i popatrzył na nią zaskoczony.

– Ale ja rozmawiam z Jace’em.

– Widzę. – Matka pchnęła go lekko w stronę siostry. – Isabelle, Alec, zaprowadźcie brata do jego pokoju. Jace – jego imię wymówiła tak, jakby niewidzialny kwas wypalił sylaby w jej ustach – doprowadź się do porządku i przyjdź do biblioteki najszybciej, jak będziesz mógł.

– Nie rozumiem – odezwał się Alec, przenosząc wzrok z matki na Jace’a i z powrotem. – Co się dzieje?

Jace poczuł zimny pot na plecach.

– Chodzi o mojego ojca? – zapytał.

Maryse drgnęła, jakby słowa „mój ojciec” były policzkiem.

– Biblioteka – rzuciła przez zęby. – Tam porozmawiamy.

–To, co się wydarzyło, kiedy was nie było, to nie wina Jace’a – powiedział Alec. – Wszyscy braliśmy w tym udział. A Hodge mówił...

– O Hodge’u też porozmawiamy później – przerwała mu matka ostrzegawczym tonem, zerkając na Maksa.

– Ale, mamo – zaprotestowała Isabelle. – Jeśli zamierzasz ukarać Jace’a, powinnaś ukarać również nas. Tak byłoby sprawiedliwie. Robiliśmy dokładnie to samo.

– Nie – rzekła Maryse po dłuższej chwili, kiedy już się wydawało, że nic nie powie. – Tak nie było.

***

– Zasada anime numer jeden – powiedział Simon. Siedział oparty o stos poduszek rzuconych na podłogę obok łóżka, z paczką chipsów ziemniaczanych w jednej ręce i pilotem w drugiej. Miał na sobie czarną bawełnianą koszulkę i dżinsy z dziurą na kolanie. – Nigdy nie zadzieraj ze ślepym mnichem.

– Wiem. – Clary wzięła chipsa z torebki i umoczyła go w misce z sosem stojącej na tacy między nimi. – Z jakiegoś powodu oni zawsze lepiej walczą niż mnisi, którzy widzą. – Zerknęła na ekran. – Czy ci faceci tańczą?

– Nie tańczą. Próbują się pozabijać. Ten gość jest śmiertelnym wrogiem tego drugiego, nie pamiętasz? Zabił jego tatę. Dlaczego mieliby tańczyć?

Clary chrupała chipsa, patrząc w zamyśleniu na ekran, gdzie między dwoma skrzydlatymi mężczyznami, którzy fruwali wokół siebie ze świetlnymi mieczami w rękach, falowały animowane kłęby różowo-żółtych chmur. Od czasu do czasu bohaterowie coś mówili, ale ponieważ był to japoński film z chińskimi napisami, dialogi niewiele wyjaśniały.

– Ten w kapeluszu to zły facet? – spytała.

– Nie, facet w kapeluszu był ojcem. Zły to ten z mechaniczną ręką, która mówi.

W tym momencie zabrzęczał telefon. Simon odłożył paczkę chipsów i zrobił ruch, jakby zamierzał wstać i go odebrać, ale Clary położyła dłoń na jego nadgarstku.

– Nie. Niech dzwoni.

– To może być Luke. Może dzwonić ze szpitala.

– To nie Luke – powiedziała Clary z przekonaniem, którego w rzeczywistości wcale nie czuła. – Zadzwoniłby na moją komórkę, a nie na twój domowy numer.

Simon patrzył na przyjaciółkę przez dłuższą chwilę, po czym opadł z powrotem na dywan obok niej.

– Skoro tak twierdzisz.

Clary słyszała powątpiewanie w jego głosie, ale również niewypowiedziane słowa: „Ja tylko chcę, żebyś była szczęśliwa”. Nie wierzyła, że to w ogóle jest możliwe w sytuacji, kiedy matka leżała w szpitalu podłączona rurkami do piszczącej aparatury, a Luke siedział na twardym plastikowym krześle przy jej łóżku i wyglądał jak zombie. W dodatku Clary przez cały czas martwiła się o Jace’a. Dziesiątki razy sięgała po telefon, żeby zadzwonić do Instytutu, i odkładała słuchawkę, nie wykręciwszy numeru. Gdyby Jace chciał z nią rozmawiać, sam by się odezwał.

Może popełniła błąd, zabierając go ze sobą do szpitala, żeby zobaczył Jocelyn. Była pewna, że matka się obudzi, kiedy usłyszy głos pierworodnego syna. Niestety, nie obudziła się, a Jace stał sztywno obok łóżka, z pustym, obojętnym wzrokiem. Clary w końcu straciła cierpliwość i na niego nakrzyczała, na co on też zareagował krzykiem i wypadł z sali. Luke, który obserwował go z klinicznym zainteresowaniem malującym się na zmęczonej twarzy, zauważył:

– Po raz pierwszy zobaczyłem, że zachowujecie się jak brat i siostra.

Clary nie odpowiedziała. Nie było sensu mówić, jak bardzo chciała, żeby Jace nie okazał się jej bratem. Nie można zmienić DNA, choćby nie wiadomo jak się tego pragnęło. Choćby nie wiadomo jak by ją to uszczęśliwiło.

Ale nawet jeśli nie mogła być szczęśliwa, przynajmniej tutaj, u Simona, w jego sypialni, czuła się swobodnie, jak u siebie. Znała go dostatecznie długo, by pamiętać, że kiedyś miał łóżko w kształcie wozu strażackiego i stosy klocków lego leżące w kącie pokoju. Teraz miał futon z kołdrą w kolorowe paski, prezent od siostry, a na ścianach wisiały plakaty z zespołami takimi jak Rock Solid Panda i Stepping Razor. W kącie, gdzie kiedyś walały się klocki, teraz stał zestaw perkusyjny, a w drugim komputer, na którego ekranie widniał zamrożony obraz z „World of Warcraft”. Czuła się tutaj prawie jak we własnym domu... który już nie istniał, więc dobrze, że przynajmniej miała tyle.

– Za dużo chibi – stwierdził ponurym tonem Simon. Wszystkie postacie na ekranie zmieniły się w calowe dziecięce wersje samych siebie i goniły się wokół garnków i patelni. – Zmieniam kanał. – Sięgnął po pilota. – Znudziło mi się już to anime. Nie wiem, na czym polega intryga, a w dodatku nikt tutaj nie ma płci.

– Oczywiście, że nie – powiedziała Clary, biorąc następnego chipsa. – Anime to zdrowa rodzinna rozrywka.

– Jeśli jesteś w nastroju do mniej zdrowej rozrywki, moglibyśmy spróbować kanałów porno – zaproponował Simon. – Wolisz „Czarownice z Cyckowa” czy „Kiedy kładę się z Dianne”?

– Daj mi to! – Clary sięgnęła po pilota, ale Simon ze śmiechem przerzucił na inny kanał.

Ucichł tak raptownie, że Clary spojrzała na niego zaskoczona. Zobaczyła, że przyjaciel gapi się tępo w telewizor. Leciał w nim stary, czarno-biały „Dracula”. Oglądała kiedyś ten film razem z matką. Na ekranie akurat pojawił się Bela Lugosi, chudy, o białej twarzy, w znajomej szacie z wysokim kołnierzem. Pokazując w uśmiechu ostre zęby, oświadczył z twardym węgierskim akcentem:

– Nigdy nie piję... wina.

– Uwielbiam, kiedy pajęczyny są zrobione z gumy – powiedziała Clary, siląc się na lekki ton. – Od razu to widać.

Ale Simon już wstał z podłogi, rzucił pilota na środek łóżka i mruknął:

– Zaraz wracam.

Jego twarz miała barwę zimowego nieba tuż przed deszczem. Clary odprowadziła go wzrokiem, przygryzając wargę. Po raz pierwszy, odkąd jej matka znalazła się w szpitalu, uświadomiła sobie, że może Simon też nie jest zbyt szczęśliwy.

***

Wycierając włosy ręcznikiem, Jace z marsową miną patrzył na swoje odbicie w lustrze. Znak uzdrawiający poradził sobie z najgorszymi obrażeniami, ale nie pomógł na cienie pod oczami ani na drobne zmarszczki w kącikach ust. Głowa go bolała, był nieco oszołomiony. Powinien rano coś zjeść, ale zaraz po obudzeniu się miał mdłości i ciężko dyszał po nocnych koszmarach. Nie chciał tracić czasu na jedzenie, tylko rzucić się w wir fizycznej aktywności, żeby wymazać sny siniakami i potem.

Cisnął ręcznik na bok i pomyślał z tęsknotą o słodkiej czarnej herbacie, którą Hodge parzył z nocnych kwiatów rosnących w oranżerii. Napar łagodził skurcze głodowe i szybko dodawał energii. Po zniknięciu nauczyciela Jace próbował gotować liście w wodzie, żeby osiągnąć ten sam efekt, ale otrzymał w rezultacie gorzki płyn o smaku popiołu. Zakrztusił się nim i zaczął pluć.

Boso poszedł do sypialni, włożył dżinsy i czystą koszulkę. Odgarnął w tył mokre blond włosy, marszcząc brwi. Stwierdził, że są już za długie; wpadały mu do oczu. Za takie rzeczy Maryse zawsze go karciła. Choć nie był ich biologicznym dzieckiem, Lightwoodowie traktowali Jace’a jak syna, odkąd adoptowali go w wieku dziesięciu lat po śmierci jego ojca. Rzekomej śmierci, poprawił się w myślach Jace. Natychmiast wróciło uczucie pustki w brzuchu. Przez kilka ostatnich dni czuł się tak, jakby wyrwano mu widelcem wnętrzności, a zarazem przyklejony uśmiech nie schodził z jego twarzy. Jace często się zastanawiał, czy cokolwiek z tego, co wiedział o swoim życiu albo o sobie, w ogóle jest prawdą. Uważał, że jest sierotą, a wcale nim nie był. Sądził, że jest jedynakiem, a miał siostrę.

Clary. Ból wrócił, jeszcze silniejszy, ale Jace go zdusił. Jego wzrok padł na odłamek lustra leżący na komodzie. Zachował się w nim obraz zielonych gałęzi i kawałka błękitnego nieba. W Idrisie zapadał zmierzch. Niebo miało kobaltową barwę. Dręczony przez uczucie pustki, Jace wciągnął buty i ruszył na dół do biblioteki.

Zbiegając po kamiennych stopniach, zastanawiał się, co Maryse chce mu powiedzieć na osobności. Wyglądała, jakby chciała odciągnąć go na bok i uderzyć. Nie pamiętał, kiedy ostatni raz podniosła na niego rękę. Ligthwoodowie nie uznawali kar cielesnych, co stanowiło odmianę po metodach wychowawczych Valentine’a, który wymyślał najróżniejsze bolesne sposoby, żeby wymusić posłuszeństwo. Skóra Nocnego Łowcy szybko sie goiła, nawet z najgorszych ran. W dniach i tygodniach po śmierci ojca Jace pamiętał, jak szukał blizn na ciele, śladów, które stanowiłyby pamiątkę wiążącą go fizycznie ze zmarłym rodzicem.

Gdy dotarł do biblioteki, zapukał raz i otworzył drzwi. Maryse już na niego czekała, siedząc w starym fotelu Hodge’a przy kominku. W świetle wpadającym przez wysokie okna Jace dostrzegł pasma siwizny w jej włosach. Trzymała w ręce kieliszek czerwonego wina. Na stoliku obok niej stała karafka z rżniętego szkła.

– Maryse – powiedział.

Drgnęła, rozlewając trochę wina.

– Jace. Nie słyszałam, jak wszedłeś.

– Pamiętasz piosenkę, którą śpiewałaś Isabelle i Alecowi, kiedy byli mali i bali się ciemności?

– O czym ty mówisz? – Maryse wyglądała na poruszoną.

– Słyszałem was przez ścianę – powiedział Jace. – Sypialnia Aleca była wtedy obok mojej.

Maryse milczała.

– Była po francusku. Ta piosenka.

– Nie wiem, dlaczego miałbyś coś takiego pamiętać. – Patrzyła na niego z taką miną, jakby o coś ją oskarżał.

– Mnie nigdy jej nie śpiewałaś.

– Ty nigdy nie bałeś się ciemności – odparła Maryse po chwili wahania.

– A jaki dziesięciolatek nie boi się ciemności?

Jej brwi powędrowały w górę.

– Siadaj, Jonathanie – rzuciła rozkazującym tonem.

Jace ruszył przez pokój. Szedł specjalnie wolno, po to, by ją zirytować. Opadł na jeden z foteli z wysokim oparciem, stojących przy biurku.

– Wolałbym, żebyś nie nazywała mnie Jonathanem.

– Dlaczego? To twoje imię. – Popatrzyła na niego badawczo. – Od jak dawna wiesz?

– Co wiem?

– Nie udawaj głupiego. Dobrze wiesz, o co pytam. – Obróciła kieliszek w palcach. – Od jak dawna wiesz, że Valentine jest twoim ojcem?

Jace zastanowił się nad kilkoma odpowiedziami i wszystkie odrzucił. W takich sytuacjach zwykle radził sobie, rozśmieszając przybraną matkę. Należał do nielicznych osób, które potrafiły pobudzić ją do śmiechu.

– Prawie od tak dawna jak ty.

Maryse pokręciła głową.

– Nie wierzę.

Jace usiadł prosto. Dłonie spoczywające na oparciach fotela zacisnęły się w pięści. Widział, że jego palce lekko drżą, i zastanawiał się, czy kiedykolwiek wcześniej przytrafiło mu się coś takiego. Nie sądził. Zawsze miał ręce pewne jak bicie serca.

– Nie wierzysz mi?

Usłyszał niedowierzanie we własnym głosie i skrzywił się. Oczywiście, że mu nie wierzyła. To było oczywiste od chwili, kiedy wróciła do domu.

– To nie ma sensu, Jace. Jak mogłeś nie wiedzieć, kto jest twoim ojcem?

– Mówił mi, że jest Michaelem Waylandem. Mieszkaliśmy w wiejskim domu Waylandów...

– A twoje imię? Jak brzmi twoje prawdziwe imię.

– Przecież je znasz.

– Jonathan. Wiedziałam, że tak miał na imię syn Valentine’a. Wiedziałam, że Michael również miał syna o imieniu Jonathan. To imię dość powszechne wśród Nocnych Łowców. Nigdy nie uważałam za dziwne tego, że dwaj chłopcy noszą takie samo imię, a jeśli chodzi o drugie imię syna Michaela, nie zapytałam o nie nigdy. Nie mogę jednak przestać się zastanawiać. Jak brzmiało drugie imię syna Michaela Waylanda? Jak długo Valentine snuł swój plan? Od kiedy wiedział, że zamorduje Jonathana Waylanda...? – Maryse umilkła, wpatrując się w Jace’a. – Nigdy nie byłeś podobny do Michaela. Choć czasami dzieci nie są podobne do rodziców. Nie myślałam o tym wcześniej, lecz teraz dostrzegam w tobie Valentine’a. W tym, jak na mnie patrzysz. Wyzywająco. Nie obchodzi cię to, co mówię, prawda?

Obchodziło, ale skutecznie to przed nią ukrywał.

– A to jakaś różnica?

Maryse odstawiła na stolik pusty kieliszek.

– Odpowiadasz pytaniem na pytanie, żeby mnie zbyć, tak jak zawsze robił Valentine. Powinnam była się domyślić.

– Może nie. Nadal jestem tym samym człowiekiem, którym byłem przez ostatnie siedem lat. Nic się we mnie nie zmieniło. Jeśli wcześniej nie przypominałem ci Valentine’a, dlaczego teraz miałoby być inaczej?

Przesunęła po nim wzrokiem, jakby nie potrafiła spojrzeć mu w oczy.

– Z pewnością, kiedy rozmawialiśmy o Michaelu, musiałeś wiedzieć, że nie mamy na myśli twojego ojca. To, co o nim mówiliśmy, zupełnie nie pasowało do Valentine’a.

– Mówiliście, że był dobrym człowiekiem. – W Jasie narastał gniew. – Dzielnym Nocnym Łowcą, kochającym ojcem. Myślałem, że to dość dokładny opis.

– A co ze zdjęciami? Musiałeś widzieć zdjęcia Michaela Waylanda i zorientować się, że to nie człowiek, którego nazywałeś ojcem. – Maryse przygryzła wargę. – Pomóż mi, Jace.

– Wszystkie zdjęcia przepadły w czasie Powstania. Tak mi powiedzieliście. Teraz się zastanawiam, czy to nie Valentine je spalił, żeby nikt nie wiedział, kto należał do Kręgu. Nigdy nie miałem żadnej fotografii – oświadczył Jace. Zastanawiał się, czy gorycz, którą czuł, słychać również w jego głosie.

Maryse pomasowała skronie, jakby bolała ją głowa.

– Nie mogę w to wszystko uwierzyć – powiedziała bardziej do siebie. – To niedorzeczne.

– Więc uwierz mnie. – Jace’owi coraz bardziej drżały dłonie.

Przybrana matka opuściła rękę.

– Myślisz, że nie chcę?

Przez chwilę Jace jakby słyszał dawną Maryse, która przychodziła w nocy do jego sypialni, kiedy miał dziesięć lat i wpatrywał się w sufit, myśląc o ojcu. Siadała na brzegu łóżka i czekała, aż Jace wreszcie zaśnie, tuż przed świtem.

– Nie wiedziałem – powtórzył. – A kiedy poprosił mnie, żebym wrócił z nim do Idrisu, odmówiłem. Nadal jestem tutaj. Czy to o niczym nie świadczy?

Przybrana matka spojrzała na karafkę, jakby się zastanawiała, czy nie dolać sobie wina, ale najwyraźniej się rozmyśliła.

– Chciałabym, żeby tak było. Ale jest tyle powodów, dla których twój ojciec mógł chcieć, żebyś został w Instytucie. Nie mogę pozwolić sobie na ufanie komuś, na kogo Valentine miał wpływ.

– Na ciebie też miał wpływ – zauważył Jace i, gdy zobaczył wyraz jej twarzy, natychmiast tego pożałował.

– Ja się od niego uwolniłam – oświadczyła Maryse. – A ty? Potrafiłbyś? – Jej niebieskie oczy miały taki sam kolor jak u Aleca, ale przybrany brat nigdy nie patrzył na niego w taki sposób. – Powiedz mi, że go nienawidzisz, Jace. Powiedz, że nienawidzisz tego człowieka i wszystkiego, co on reprezentuje.

Minęła dłuższa chwila. Jace opuścił wzrok i zobaczył, że knykcie ma całkiem zbielałe. Tak mocno zaciskał pięści.

– Nie mogę tego powiedzieć.

Maryse wciągnęła z sykiem powietrze.

– Dlaczego?

– A dlaczego ty nie możesz zapewnić, że mi ufasz? Mieszkałem z wami przez pół swojego życia. Chyba powinnaś mnie już poznać?

– Wydajesz się taki szczery, Jace. Zawsze byłeś uczciwy, nawet wtedy, gdy jako mały chłopiec próbowałeś zrzucić winę, za to, co zrobiłeś, na Isabelle albo Aleca. Spotkałam tylko jedną osobę, która potrafiła być równie przekonująca jak ty.

Jace poczuł w ustach smak miedzi.

– Masz na myśli mojego ojca.

– Dla Valentine’a istniały na świecie tylko dwa rodzaje ludzi – powiedziała Maryse. – Ci, którzy należeli do Kręgu, i ci, którzy występowali przeciwko niemu. Ci drudzy byli wrogami, ci pierwsi bronią w jego arsenale. Widziałam, jak próbował uczynić ze wszystkich swoich przyjaciół, nawet z własnej żony, broń w walce o Sprawę, i ty chcesz, bym uwierzyła, że nie zrobił tego samego ze swoim synem. – Potrząsnęła głową. – Znałam go lepiej. – Po raz pierwszy Maryse spojrzała na niego bardziej ze smutkiem niż z gniewem. – Jesteś strzałą wypuszczoną prosto w serce Clave, Jace. Jesteś strzałą Valentine’a. Czy zdajesz sobie z tego sprawę, czy nie.

***

Clary zamknęła drzwi sypialni, w której ryczał telewizor, i poszła szukać Simona. Znalazła go w kuchni, pochylonego nad zlewem. Rękami ściskał jego brzegi, z kranu płynęła woda.

– Simon?

Kuchnia była jasna, pomalowana na wesoły żółty kolor, na ścianach wisiały oprawione w ramki szkolne prace Simona i Rebekki. Rebecca miała trochę talentu plastycznego, natomiast na rysunkach jej brata ludzie wyglądali jak parkometry z kępkami włosów.

Przyjaciel nie spojrzał na nią, ale po napięciu mięśni jego ramion Clary zorientowała się, że ją usłyszał. Podeszła do zlewu i położyła dłoń na plecach Simona. Przez cienką bawełnianą koszulkę wyczuła kręgi i zaczęła się zastanawiać, czy przypadkiem ostatnio nie schudł. Patrząc na niego, nie potrafiła tego stwierdzić, ale z drugiej strony, widywała go prawie codziennie, więc mogła nie zauważyć drobnych zmian w jego wyglądzie.

– Dobrze się czujesz?

Zakręcił wodę gwałtownym ruchem.

– Jasne. Wszystko w porządku.

Ujęła go pod brodę i odwróciła do siebie jego twarz. Pocił się, ciemne włosy miał przyklejone do czoła, choć powietrze wpadające przez uchylone kuchenne okno było chłodne.

– Nie wyglądasz dobrze. Chodzi o film?

Nie odpowiedział.

– Przepraszam – bąknęła Clary. – Nie powinnam była się śmiać. To tylko...

– Nie pamiętasz? – Mówił ochrypłym głosem.

– Ja... – Clary urwała. Kiedy spoglądała wstecz, z tamtej nocy zostały jej niewyraźne wspomnienia ucieczki, krwi i potu, cieni w drzwiach, spadania. Pamiętała białe twarze wampirów, niczym papierowe wycinanki na tle ciemności, i Jace’a, który ją trzymał i krzyczał jej coś do ucha. – Niezupełnie. Wszystko jest zamazane.

Simon się zawahał.

– Wydaję ci się inny? – spytał w końcu.

Clary uniosła wzrok. Jego oczy miały kolor mocnej kawy, były nie całkiem czarne, tylko ciemnobrązowe z domieszką szarej albo orzechowej barwy. Czy wydawał się inny? Może miał trochę więcej pewności siebie od dnia, kiedy zabił Abbadona. Ale była w nim również czujność, jakby na coś czekał albo czegoś wypatrywał. Zauważyła ją również u Jace’a. A może po prostu uświadomił sobie własną śmiertelność.

– Nadal jesteś Simonem.

Przymknął oczy, jakby z ulgą. Clary zauważyła, jakie wydatne są jego kości policzkowe. A jednak schudł, pomyślała, i już miała to powiedzieć, kiedy nachylił się i ją pocałował.

Gdy poczuła dotyk jego ust, była taka zaskoczona że zesztywniała i chwyciła się brzegu zlewu. Nie odepchnęła go jednak, a on najwyraźniej wziął to za zachętę, bo objął dłonią tył jej głowy i rozchylił jej wargi swoimi. Usta miał miękkie, delikatniejsze niż Jace, a ręka spoczywająca na jej szyi była ciepła i delikatna. Smakował solą.

Clary zamknęła oczy i przez chwilę czuła się jak pijana, kiedy Simon przeczesywał palcami jej włosy. Ze stanu oszołomienia wyrwał ją ostry dzwonek telefonu. Odskoczyła do tyłu, jakby Simon ją odepchnął, choć nawet się nie poruszył. Patrzyli na siebie przez chwilę, jak ludzie, którzy nagle znaleźli się w całkiem obcej okolicy.

Simon pierwszy się odwrócił i sięgnął po telefon wiszący na ścianie, obok półki na przyprawy.

– Halo? – Mówił normalnym głosem, ale jego pierś unosiła się i opadała szybko. Podał jej słuchawkę. – To do ciebie.

Clary nadal czuła dudnienie serca aż w gardle, niczym trzepot skrzydeł owada uwięzionego pod skórą.

To Luke. Dzwoni ze szpitala. Coś się stało mamie.

Przełknęła ślinę.

– Luke? To ty?

– Nie. Tu Isabelle.

– Isabelle? – Clary uniosła wzrok i zobaczyła, że Simon ją obserwuje. Rumieniec już zszedł z jego policzków. – Dlaczego... to znaczy... o co chodzi?

– Jest u was Jace? – Głos Isabelle brzmiał tak, jakby powstrzymywała płacz.

Clary odsunęła od ucha słuchawkę i popatrzyła na nią ze zdziwieniem.

– Jace? Nie. Dlaczego miałby tu być?

Oddech Isabelle niosący się echem przez linię telefoniczną przypominał stłumiony okrzyk.

– Chodzi o to, że on... zniknął.

2

„Księżyc Łowcy”

Maia nigdy nie ufała pięknym chłopcom i dlatego znienawidziła Jace’a Waylanda od chwili, kiedy go ujrzała.

Jej starszy brat Daniel urodził się ze skórą koloru miodu, po matce, i z wielkimi ciemnymi oczami, a okazał się osobnikiem, który podpalał skrzydła motylom, żeby obserwować, jak płoną i umierają w locie. Ją również dręczył, wymyślając różne wredne sposoby. Szczypał ją w takich miejscach, że nie zostawiał żadnych śladów, zamieniał szampon w butelce na wybielacz. Szła wtedy na skargę do rodziców, lecz oni jej nie wierzyli. Nikt nie wierzył, patrząc na Daniela; wszyscy mylili jego urodę z niewinnością i łagodnością. Kiedy złamał jej rękę w dziewiątej klasie, uciekła z domu, ale rodzice sprowadzili ją z powrotem. W dziesiątej klasie potrącił go na ulicy samochód. Daniel zginął na miejscu, a kierowca uciekł. Stojąc obok rodziców nad jego grobem, Maia wstydziła się, że czuje ulgę.

Bóg, pomyślała, z pewnością ukarze mnie za to, że cieszę się ze śmierci brata.

W następnym roku rzeczywiście tak zrobił. Poznała Jordana: długie, ciemne włosy, wąskie biodra w wytartych dżinsach, podkoszulki z nazwami zespołów grających alternatywny rock i rzęsy jak u dziewczyny. Nigdy nie sądziła, że się nią zainteresuje – tego typu chłopcy zwykle wolą chude, blade dziewczyny w okularach z grubymi oprawkami – ale wyglądało na to, że jemu podobają się jej zaokrąglone kształty. Między pocałunkami mówił jej, że jest piękna. Pierwsze kilka miesięcy upłynęło jak sen, kilka ostatnich – jak koszmar. Jordan stał się zazdrosny, zaborczy. Kiedy się na nią rozgniewał, warczał i wymierzał jej policzki grzbietem dłoni, zostawiając ślady podobne do rumieńców. Gdy próbowała z nim zerwać, popchnął ją i zdzielił pięścią na jej własnym podwórku, zanim zdążyła wbiec do domu i zatrzasnąć drzwi.

Później specjalnie pozwoliła, żeby zobaczył, jak całuje się z innym. Nie pamiętała nawet imienia tego chłopca. Pamiętała tylko, że kiedy tamtej nocy wracała do domu na skróty przez park, deszcz pokrywał jej włosy mgiełką drobnych kropelek, błoto brudziło nogawki dżinsów. Pamiętała ciemną postać, która wyskoczyła tuż przed nią zza metalowej karuzeli. Wielkie i mokre wilcze cielsko powaliło ją na trawę. Pamiętała potworny ból, kiedy szczęki zacisnęły się na jej gardle. Krzyczała i walczyła, czuła w ustach własną krew, a głos w jej umyśle krzyczał: „To niemożliwe! Niemożliwe!”. W New Jersey nie było wilków, nie na zwykłych przedmieściach, nie w dwudziestym pierwszym wieku.

Jej wrzaski sprawiły, że w okolicznych domach zapaliły się światła. Wilk ją puścił. Z pyska stwora skapywały strużki krwi i strzępki ciała.

Dwadzieścia cztery szwy później leżała w swojej różowej sypialni, a koło niej skakała zaniepokojona matka. Lekarz z pogotowia powiedział, że to wygląda na pogryzienie przez dużego psa, ale Maia wiedziała swoje. Zanim wilk rzucił się do ucieczki, usłyszała znajomy szept przy uchu:

– Teraz jesteś moja na zawsze.

Nigdy więcej nie zobaczyła Jordana. On i jego rodzice spakowali się i wynieśli z mieszkania, żaden z jego przyjaciół nie wiedział, dokąd pojechali, albo się do tego nie przyznał. Maia nie była zaskoczona, kiedy przy następnej pełni księżyca poczuła tak silne i rozrywające bóle w nogach, że aż padła na ziemię, a jej kręgosłup wygiął się jak łyżeczka pod okiem magika. Gdy jej zęby wyskoczyły z dziąseł i zagrzechotały o podłogę jak rozsypane pastylki gumy do żucia, zemdlała. Albo tak jej się wydawało. Obudziła się wiele mil od domu, naga, umazana krwią. Blizna na szyi pulsowała do rytmu jej serca. Tamtej nocy wsiadła do pociągu jadącego na Manhattan. Nie była to trudna decyzja. Życie mieszańca na konserwatywnych przedmieścia nie należało do łatwych. Bóg wie, jak ich mieszkańcy potraktowaliby wilkołaka.

Nie miała trudności ze znalezieniem stada. Na samym Manhattanie było ich kilka. Przyłączyła się do sfory ze śródmieścia, która zajmowała stary budynek komisariatu policji w Chinatown.

Przywódcy się zmieniali. Pierwszym był Kito, potem Veronique, po niej Gabriel i wreszcie Luke. Owszem lubiła Gabriela, ale Luke okazał się lepszy. Miał wygląd godny zaufania, łagodne niebieskie oczy i nie był zbyt przystojny, więc nie znielubiła go z miejsca. Czuła się dobrze w stadzie, nocowała w starym komisariacie, grała w karty, jadła chińskie potrawy w te noce, kiedy księżyca przybywało lub ubywało, w czasie pełni polowała w parku, a następnego dnia leczyła kaca Przemiany w „Księżycu Łowcy”, jednym z najlepszych w mieście podziemnych barów dla wilkołaków. Serwowano tam piwo w wysokich szklanicach i nikt nie sprawdzał, czy zamawiający ma dwadzieścia jeden lat. Likantrop szybko dojrzewa, a dopóki raz w miesiącu wyrastają mu sierść i kły, może spokojnie popijać w „Księżycu”, nieważne ile lat skończył według ludzkich kryteriów.

W tamtych czasach Maia rzadko myślała o rodzinie, ale kiedy do baru wkroczył chłopak w długim, czarnym płaszczu, zesztywniała. Niezbyt przypominał Daniela. Jej brat miał ciemne włosy, kręcone na karku, i miodową skórę, a ten chłopak był blondynem. Obaj jednak mieli takie same szczupłe ciała, taki sam sposób chodzenia, jak pantera szukająca zdobyczy, tę samą pewność siebie i przekonanie o własnej atrakcyjności. Maia kurczowo zacisnęła palce na szklance i nakazała sobie spokój. On nie żyje. Daniel nie żyje.

Po wejściu nowego klienta przez bar przebiegł szmer, niczym spieniona fala rozchodząca się przed dziobem łodzi. Chłopak zachowywał się tak, jakby niczego nie zauważył. Nogą odsunął stołek barowy i usiadł na nim, opierając łokcie na kontuarze. W ciszy, która zapadła po szeptach, Maia usłyszała, że zamówił single malt. Trunek miał taki sam kolor jak jego włosy. Blondyn wprawnym ruchem uniósł szklaneczkę i wychylił pół drinka. Kiedy odstawiał naczynie na ladę, Maia zobaczyła grube, spiralne, czarne Znaki na jego nadgarstkach i grzbietach dłoni.

Bat siedzący obok niej – kiedyś się z nim umawiała, ale teraz byli tylko przyjaciółmi – mruknął pod nosem coś, co zabrzmiało jak Nefilim.

A więc to tak. Nieznajomy wcale nie był wilkołakiem, tylko Nocnym Łowcą, członkiem tajnej światowej policji, która dbała o przestrzeganie Prawa i Przymierza. Nikt nie mógł do niej wstąpić tylko dlatego, że tego chciał; musiał pochodzić z rodu Nocnych Łowców. Krążyło o nich wiele plotek, większość niepochlebnych. Wyniośli, dumni i okrutni, patrzyli z góry na przyziemnych i pogardzali nimi. Niewielu istot likantrop nie znosił bardziej od nich, może z wyjątkiem wampirów.

Mówiono również, że Nocni Łowcy zabijają demony. Maia dobrze pamiętała, kiedy pierwszy raz usłyszała o istnieniu demonów i o tym, co robią. Przyprawiło ją to o ból głowy. Wampiry i wilkołaki to byli po prostu chorzy ludzie, tyle rozumiała, ale jak uwierzyć w całe to gadanie o niebie i piekle, diabłach i aniołach, skoro nikt nie potrafił jej zapewnić, że istnieje Bóg, albo wyjaśnić, gdzie idzie się po śmierci? Teraz wierzyła w demony – widziała, co potrafią, nie mogła więc zaprzeczyć ich istnieniu – ale żałowała, że wie.

– Pewnie nie podajecie tutaj srebrnej kuli – odezwał się chłopak, oparty łokciami o bar. – Za dużo złych skojarzeń? – Jego oczy się jarzyły, wąskie i błyszczące jak księżyc w trzeciej kwadrze.

Barman, Freaky Pete, tylko na niego spojrzał i zdegustowany potrząsnął głową. Gdyby gość nie był Nocnym Łowcą, przypuszczała Maia, Pete wyrzuciłby go z „Księżyca”, ale w tej sytuacji przeszedł do drugiego końca baru i zajął się wycieraniem kieliszków.

– Nie serwujemy tego piwa, bo to wyjątkowe świństwo – odezwał się Bat, który nie potrafił się nie wtrącać.

Chłopak zwrócił ku nim błyszczące oczy i uśmiechnął się. Większość ludzi nie uśmiechała się, kiedy Bat na nich patrzył. Miał sześć i pół stopy wzrostu, połowę jego twarzy szpeciła gruba blizna w miejscu, gdzie srebrny proch wypalił mu skórę. W przeciwieństwie do innych członków stada, którzy nocowali w starych celach komisariatu, miał swoje mieszkanie, a nawet pracę. Był dobrym przyjacielem do chwili, kiedy rzucił Maię dla rudowłosej wiedźmy o imieniu Eve, mieszkającej w Yonkers i wróżącej z ręki w swoim garażu.

– A ty co pijesz? – zapytał chłopak, przysuwając się tak blisko do Bata, że wyglądało to na prowokację. – Trochę sierści psa, który wszystkich gryzie?

– Naprawdę myślisz, że jesteś zabawny?

W tym momencie reszta stada nadstawiła uszu, gotowa wesprzeć Bata, gdyby postanowił przytrzeć nosa aroganckiemu smarkaczowi.

– Bat – rzuciła ostrzegawczo Maia. Zastanawiała się, czy tylko ona z całego stada wątpi w to, że Bat potrafi pozbawić chłopaka przytomności do następnego tygodnia. Nie dlatego, że nie wierzyła w przyjaciela. Chodziło o oczy nieznajomego. – Nie rób tego.

Bat ją zignorował.

– Tak? – rzucił zaczepnie.

– Kimże jestem, żeby zaprzeczać temu co oczywiste? – Wzrok Nocnego Łowcy przesunął się po Mai, jakby była niewidzialna, i wrócił do wilkołaka. – Pewnie nie zechcesz mi powiedzieć, co się stało z twoją twarzą? Wygląda, jakby... – Nachylił się do Bata i powiedział coś tak cicho, że Maia nie usłyszała.

W następnej chwili Bat zamachnął się do ciosu, który powinien roztrzaskać chłopakowi szczękę, ale jego już nie było przy barze. Stał dobre pięć stóp dalej i roześmiał się, kiedy pięść wilkołaka trafiła w jego szklankę i posłała ją łukiem przez całą salę. Naczynie uderzyło w przeciwległą ścianę i roztrzaskało się w drobny mak.

Freaky Pete znalazł się w dwóch susach przy Bacie i chwycił go za koszulę, zanim Maia zdążyła mrugnąć powieką.

– Wystarczy – syknął. – Nie powinieneś się przejść, żeby ochłonąć?

Bat wykręcił się z jego uścisku.

– Przejść się? Słyszałeś...

– Słyszałem. – Pete mówił cichym głosem. – On jest Nocnym Łowcą. Idź lepiej na spacer, szczeniaku.

Bat zaklął i odsunął się od barmana. Dumnym krokiem, sztywno wyprostowany, ruszył do wyjścia. Trzasnął drzwiami.

Chłopiec przestał się uśmiechać i popatrzył na barmana z urazą, jakby Freaky Pete zabrał mu sprzed nosa zabawkę.

– To nie było konieczne – powiedział. – Sam umiem sobie radzić.

Pete zmierzył go wzrokiem.

– Martwię się o bar – wyjaśnił krótko. – Może poszedłbyś gdzie indziej, Nocny Łowco, jeśli nie chcesz kłopotów.

– Nie mówiłem, że nie chcę kłopotów. – Chłopak usiadł z powrotem na stołku przy kontuarze. – Poza tym, jeszcze nie skończyłem drinka.

Maia obejrzała się na mokrą od alkoholu ścianę.

– Wygląda na to, że skończyłeś – zauważyła.

Przez chwilę blondyn patrzył na nią pustym wzrokiem. Potem w jego złotych oczach pojawiła się iskra rozbawienia. W tym momencie tak przypominał Daniela, że Maia miała ochotę uciec.

Zanim chłopak zdążył coś odpowiedzieć, Pete postawił przed nim następną szklaneczkę bursztynowego płynu.

– Proszę – burknął i przesunął wzrok na Maię. Czyżby w jego oczach malowała się nagana?

– Pete... – zaczęła Maia, ale nie dokończyła zdania, bo drzwi baru otworzyły się szeroko.

W progu stał Bat. Minęła chwila, zanim Maia spostrzegła, że przód jego koszuli i rękawy są czerwone od krwi.

Zsunęła się ze stołka i podbiegła do przyjaciela.

– Bat! Jesteś ranny?

Jego twarz była szara, srebrna blizna przecinająca policzek wyglądała jak skręcony drut.

– Atak – wykrztusił. – W zaułku leży ciało. Martwy dzieciak. Krew... wszędzie. – Potrząsnął głową i spojrzał na siebie. – To nie moja krew. Nic mi nie jest.

– Ciało? Ale kto...

Odpowiedź Bata zagłuszyło szuranie krzeseł, kiedy stado zerwało się od stolików i popędziło do drzwi. Pete też wybiegł zza kontuaru i pognał do wyjścia. Tylko Nocny Łowca został na swoim miejscu i spokojnie sięgnął po drinka.

W drzwiach kłębił się tłum, tak że Maia dostrzegła jedynie szare płyty chodnikowe zbryzgane krwią, która jeszcze nie zdążyła skrzepnąć; spływała w pęknięcia niczym czerwone pędy jakiejś rośliny.

– Ma poderżnięte gardło? – spytał Pete, zwracając się do Bata, któremu tymczasem wróciły kolory. – Jak...

– Ktoś był w alejce. Ktoś nad nim klęczał. – Bat mówił zdławionym głosem. – Nie wyglądał jak człowiek, raczej cień. Uciekł, kiedy mnie zobaczył. Chłopak jeszcze żył. Ledwo. Pochyliłem się nad nim, ale... – Bat wzruszył ramionami. Żyły na jego szyi nabrzmiały niczym grube korzenie oplatające pień drzewa. – Nic nie powiedział. Umarł.

– Wampiry – skwitowała piersiasta likantropka stojąca przy drzwiach. Miała na imię Amabel. – Nocne Dzieci. Nikt inny.

Bat spojrzał na nią, po czym odwrócił się i pomaszerował do baru. Chwycił Nocnego Łowcę za tył płaszcza... albo przynajmniej próbował, bo chłopak zeskoczył ze stołka i obrócił się płynnym ruchem.

– O co chodzi, wilkołaku?

Bat stał z wyciągniętą ręką.

– Ogłuchłeś, Nefilim? – warknął. – W uliczce leży martwy chłopak. Jeden z naszych.

– Masz na myśli likantropa czy jakiegoś innego Podziemnego? – Blondyn uniósł brwi. – Wszyscy jesteście dla mnie jednakowi.

Maia usłyszała ciche warczenie i z lekkim zdziwieniem stwierdziła, że wydobywa się ono z gardła Freaky Pete’a, który już wrócił do baru i, otoczony przez resztę stada, wpatrywał się w Nocnego Łowcę.

– Był jeszcze szczeniakiem – powiedział. – Miał na imię Joseph.

Imię nic nie mówiło Mai, ale widząc zaciśnięte szczęki Pete’a, poczuła skurcz żołądka. Stado wstąpiło na ścieżkę wojenną i jeśli Nocny Łowca miał choć odrobinę rozsądku, powinien natychmiast uciekać gdzie pieprz rośnie. Ale on stał bez ruchu i patrzył na nich złotymi oczami, z uśmieszkiem na twarzy.

– Mały likantrop? – rzucił chłopak.

– Należał do stada – odparł Pete. – Miał dopiero piętnaście lat.

– A czego właściwie ode mnie oczekujecie? – zapytał Nocny Łowca.

Barman spojrzał na niego z niedowierzaniem.

– Jesteś Nefilim – przypomniał. – W tych okolicznościach należy się nam ochrona Clave.

Chłopak powoli rozejrzał się po barze, z tak bezczelną miną, że na twarzy Pete’a rozlał się rumieniec.

– Nie widzę tutaj nic, co wymagałoby ochrony – stwierdził Nocny Łowca. – Chyba że przed kiepskim wystrojem i grzybem na ścianach. Ale na to drugie wystarczy trochę wybielacza.

– Pod drzwiami baru leży martwy chłopiec – odezwał się Bat, starannie formułując słowa. – Nie sądzisz...

– Sądzę, że dla niego jest już za późno na ochronę, skoro nie żyje – stwierdził chłopak.

Pete nie spuszczał z niego wzroku. Jego uszy zrobiły się spiczaste, zęby przybrały kształt wilczych kłów.

– Doradzam ci ostrożność – wywarczał. – Dużą ostrożność.

Chłopak odwzajemnił spojrzenie.

– Naprawdę?

– Więc nic nie zamierzasz zrobić? – zapytał Bat.

– Zamierzam dokończyć drinka – odparł Nocny Łowca, zerkając na prawie pełną szklaneczkę stojącą na kontuarze. – Jeśli mi pozwolicie.

– Więc tak wygląda postawa Clave tydzień po Porozumieniach? – skomentował z oburzeniem Pete. – Śmierć Podziemnego nic dla ciebie nie znaczy?

Gdy chłopak się uśmiechnął, po plecach Mai przebiegł dreszcz. Wyglądał dokładnie jak Daniel tuż przed wyrwaniem skrzydełek ważce.

– Czy Podziemni oczekują, że Clave posprząta za nich bałagan? Myślicie, że można nam zawracać głowę tylko dlatego, że jakiś głupi szczeniak postanowił zabrudzić swoją krwią ulicę...

I zakończył słowem, którego wilkołaki nigdy nie używały, brzydkim, nieprzyjemnym określeniem sugerującym niewłaściwe relacje między wilkami a ludzkimi kobietami.

Zanim ktokolwiek zdążył się ruszyć, Bat skoczył na intruza, ale Nocny Łowca zniknął. Bat potknął się i rozejrzał, wytrzeszczając oczy. Stado zgodnie westchnęło.

Maia rozdziawiła usta. Chłopak stał na barze, na szeroko rozstawionych nogach. Wyglądał jak anioł zemsty szykujący się do wymierzenia boskiej sprawiedliwości, co należało do zadań Nocnych Łowców. Ale on wykonał ręką gest znany jej z podwórkowych zabaw: „Złap mnie”. Sforze to wystarczyło.

Bat i Amabel wskoczyli na bar. Chłopak okręcił się tak szybko, że jego odbicie w lustrze za barem wyglądało jak rozmyte. Wymierzył kopniaka i dwójka wilkołaków runęła na podłogę pośród brzęku tłuczonego szkła. Nocny Łowca się roześmiał. Ktoś próbował ściągnąć go z kontuaru, ale on rzucił się w tłum z lekkością, która świadczyła, że zrobił to z własnej woli. Potem Maia już go nie widziała w plątaninie wymachujących rąk i nóg. Zdawało jej się jednak, że nadal słyszy jego śmiech. Zobaczyła błysk stali i z sykiem wciągnęła powietrze.

– Dość tego!

Głos był cichy i spokojny jak bicie serca. Głos przywódcy. Maia odwróciła się i zobaczyła, że w drzwiach baru stoi Luke, jedną ręką oparty o ścianę. Wyglądał nie tyle na zmęczonego, ile na wyniszczonego, jakby coś zżerało go od środka. Mimo to powtórzył opanowanym tonem:

– Wystarczy. Zostawcie chłopaka.

Stado odsunęło się od Nocnego Łowcy. Został przy nim tylko Bat, który jedną ręką nadal ściskał tył jego koszuli, a w drugiej trzymał nóż o krótkim ostrzu. Chłopak miał zakrwawioną twarz, ale nie wyglądał na kogoś, kto potrzebuje ratunku. Uśmiechał się ironicznie. Podłogę baru zaściełało rozbite szkło.

– To nie jest żaden chłopiec, tylko Nocny Łowca – zaprotestował Bat.

– Nocni Łowcy są tutaj mile widziani – rzekł Luke neutralnym tonem. – Są naszymi sojusznikami.

– Powiedział, że to nie ma znaczenia – rzucił z gniewem Bat. – O Josephie...

– Wiem – przerwał mu Luke i przeniósł spojrzenie na niesfornego klienta. – Przyszedłeś tutaj, żeby wywołać bójkę, Wayland?

Nocny Łowca uśmiechnął się, a z rozciętej wargi pociekła mu na brodę wąska strużka krwi.

– Luke.

Kiedy z ust Nocnego Łowcy padło imię przywódcy stada, zaskoczony Bat puścił jego koszulę i bąknął:

– Nie wiedziałem...

– Nie szkodzi – uspokoił go Luke znużonym głosem.

– Powiedział, że Clave nie obchodzi śmierć jednego likantropa, nawet dziecka – wtrącił grzmiącym basem Freaky Pete. – Jest tydzień po Porozumieniach, Luke.

– Jace nie występuje w imieniu Clave – odparł Luke. – I nic nie mógłby zrobić, nawet gdyby chciał. – Spojrzał na Nocnego Łowcę. – Zgadza się?

Chłopak był bardzo blady.

– Skąd...

– Wiem, co się stało – przerwał mu Luke. – Wiem o Maryse.

Jace zesztywniał, a Maia dostrzegła pod maską dzikiego rozbawienia mrok i udrękę. Wyraz oczu Nocnego Łowcy przypominał jej raczej ten, który widywała, przeglądając się w lustrze, niż kiedyś u brata.

– Kto ci powiedział? Clary?

– Nie Clary.

Maia nigdy wcześniej nie słyszała tego imienia, ale obaj wymówili je tonem, który sugerował, że jest to dla nich ktoś szczególny.

– Jestem przywódcą stada, Jace. Słyszę różne rzeczy. Chodźmy do biura Pete’a i porozmawiajmy.

Jace wahał się przez chwilę, a potem wzruszył ramionami.

– Dobrze, ale jesteś mi winien za szkocką, której nie wypiłem.

***

– To był mój ostatni domysł – powiedziała Clary z westchnieniem rezygnacji. Opadła na stopnie przed Metropolitan Museum of Art i ze smutkiem spojrzała na Piątą Aleję.

– Całkiem dobry. – Simon usiadł obok niej, wyciągając przed siebie długie nogi. – To facet, który lubi broń i zabijanie, więc dlaczego nie największa kolekcja broni w całym mieście? Zresztą ja zawsze chętnie odwiedzam ten dział muzeum. Nasuwają mi się tam dobre pomysły do mojej kampanii.

Clary spojrzała na niego zaskoczona.

– Nadal grasz z Erikiem, Kirkiem i Mattem?

– Jasne. Dlaczego miałbym nie grać?

– Myślałam, że gra straciła dla ciebie atrakcyjność, odkąd...

Odkąd nasze życie zaczęło przypominać jedną z twoich kampanii. Dobrzy i źli faceci, groźna magia i bardzo ważne zaczarowane przedmioty, które trzeba znaleźć, żeby wygrać.

Tyle że w grze dobrzy faceci zawsze wygrywali, pokonywali złych i wracali do domu ze skarbami. Natomiast w prawdziwym życiu tracili skarby, a w dodatku czasami nie było nawet wiadomo, kto jest dobry, a kto zły.

Clary spojrzała na Simona i ogarnął ją smutek. Gdyby zrezygnował z grania, byłaby to jej wina, tak jak wszystko, co mu się przydarzyło w ostatnich tygodniach. Pamiętała jego bladą twarz nad zlewem tego ranka, tuż przed tym, jak ją pocałował.

– Simon... – zaczęła.

– Teraz gram duchownego, półtrolla, który chce się zemścić na orkach, którzy zabili jego rodzinę – wyjaśnił wesołym tonem. – Świetne.

Zaśmiała się i w tym momencie zabrzęczała jej komórka. Clary wyłowiła ją z kieszeni i otworzyła. To był Luke.

– Nie znaleźliśmy go – powiedziała, zanim zdążył się przywitać.

– Ale ja znalazłem.

Usiadła prosto.

– Żartujesz. Jest obok ciebie? Mogę z nim porozmawiać? – Dostrzegła spojrzenie Simona i ściszyła głos. – Wszystko z nim w porządku?

– Raczej tak.

– Co to znaczy raczej?

– Wdał się w bójkę ze stadem wilkołaków. Ma parę ran i siniaków.

Clary przymknęła oczy. Dlaczego, och, dlaczego Jace wdał się w bójkę ze stadem wilkołaków? Co go opętało? Z drugiej strony, to był Jace. Wszcząłby bójkę z ciężarówką, gdyby naszła go taka ochota.

– Myślę, że powinnaś tutaj przyjechać – stwierdził Luke. – Ktoś musi przemówić mu do rozumu, bo mnie się nie udało.

– Gdzie jesteś? – zapytała Clary.

Odparł, że w „Księżycu Łowcy” na Hester Street. Clary była ciekawa, czy bar jest zaczarowany. Wyłączyła telefon i odwróciła się do Simona, który patrzył na nią z uniesionymi brwiami.

– Powrót marnotrawnego?

– Coś w tym rodzaju. – Dźwignęła się ze chodów i rozprostowała nogi, w myślach obliczając, ile czasu zajmie im dotarcie do Chinatown metrem i czy warto wybulić na taksówkę kieszonkowe, które dał jej Luke. Jednak nie, doszła do wniosku... Jeśli utkną w korku, dojazd potrwa dłużej niż metrem.

– ...pójść z tobą? – dokończył Simon, też się podnosząc. Stał stopień niżej, dzięki czemu byli tego samego wzrostu. – Jak myślisz?

Clary otworzyła usta i szybko je zamknęła.

– Eee...

– Nie słyszałaś ani słowa z tego, co mówiłem przez ostatnie dwie minuty – stwierdził Simon zrezygnowany.

– To prawda – przyznała Clary. – Myślałam o Jasie. Zdaje się, że jest w kiepskim stanie. Przepraszam.

Brązowe oczy przyjaciela pociemniały.

– Domyślam się, że pędzisz, żeby opatrzyć jego rany?

– Luke prosił mnie, żebym przyjechała. Miałam nadzieję, że pojedziesz ze mną.

Simon kopnął stopień.

– Pojadę, ale... po co? Luke nie może odwieźć Jace’a do Instytutu bez twojej pomocy?

– Pewnie może, ale uważa, że ze mną Jace porozmawia chętniej o tym, co się dzieje.

– Myślałem, że moglibyśmy zrobić coś razem dzisiaj wieczorem – powiedział Simon. – Obejrzeć film. Zjeść kolację na mieście.

Clary zmierzyła go wzrokiem. W oddali słyszała plusk wody w fontannie. Pomyślała o kuchni Simona, o jego wilgotnych rękach w jej włosach, ale to wszystko wydawało się bardzo odległe, nawet kiedy próbowała przywołać ten obraz w pamięci, tak jak się ogląda zdjęcia z wypadku, choć samego wypadku już się nie pamięta.

– On jest moim bratem – powiedziała w końcu. – Muszę iść.

Simon sprawiał wrażenie, jakby był zbyt zmęczony nawet na to, żeby westchnąć.

– Więc pojadę z tobą.

***

Biuro „Księżyca Łowcy” znajdowało się na końcu wąskiego korytarza wysypanego trocinami. W niektórych miejscach trociny były poplamione ciemnym płynem, który nie wyglądał jak piwo. Cuchnęło tu dymem i czymś jakby... mokrym psem, stwierdziła Clary, ale nie podzieliła się z Lukiem tą obserwacją.

– Nie jest w dobrym nastroju – uprzedził Luke, zatrzymując się pod drzwiami. – Zamknąłem go w biurze Freaky Pete’a po tym, jak omal nie zabił gołymi rękami połowy mojego stada. Nie chciał ze mną rozmawiać, więc... – wzruszył ramionami – pomyślałem o tobie. – Przeniósł wzrok ze skonsternowanej Clary na Simona. – O co chodzi?

– Nie mogę uwierzyć, że tutaj przyszedł – powiedziała Clary.

– Nie mogę uwierzyć, że znasz kogoś o imieniu Freaky Pete – dodał Simon.

– Znam wielu ludzi – odparł Luke. – Co prawda Freaky Pete nie jest człowiekiem, ale to nieistotne.

Otworzył drzwi. Za nimi znajdował się pokój bez okna, o ścianach obwieszonych sportowymi proporczykami. Na biurku zarzuconym papierami stał mały telewizor, a za nim, na krześle obitym skórą popękaną tak, że wyglądała jak żyłkowany marmur, siedział Jace.

W chwili, gdy drzwi się otworzyły, sięgnął po żółty ołówek leżący na biurku i cisnął nim z całej siły. Ołówek poleciał łukiem przez pokój i trafił w ścianę tuż obok głowy Luke’a. Utkwił w niej, wibrując. Oczy Luke’a się rozszerzyły.

Jace uśmiechnął się słabo.

– Przepraszam. Nie wiedziałem, że to ty.

Clary ścisnęło się serce. Nie widziała Jace’a od wielu dni. Wyglądał jakoś inaczej i nie chodziło tylko o zakrwawioną twarz i siniaki, które teraz były wyraźnie widoczne, ale o to, że skóra na jego policzkach wydawała się ściągnięta, kości mocniej zaznaczone.

Luke wskazał ręką na Simona i Clary.

– Przyprowadziłem ich, żeby z tobą porozmawiali.

Jace powiódł po nich wzrokiem. Jego spojrzenie było puste, oczy wyglądały jak namalowane.

– Niestety, miałem tylko jeden ołówek.

– Jace... – zaczął Luke.

– Nie chcę go tutaj. – Jace wskazał brodą na Simona.

– To niesprawiedliwe. – Clary była oburzona. Czyżby zapomniał, że Simon uratował życie Alecowi, a może i im wszystkim?

– Wynocha, Przyziemny – rzucił Jace, pokazując mu drzwi.

Simon machnął ręką.

– W porządku. Zaczekam na korytarzu.

Wyszedł z pokoju. Clary wyczuła, że z trudem powstrzymał się od trzaśnięcia drzwiami. Odwróciła się do Jace’a.

– Musisz być taki... – Urwała na widok jego miny. Sprawiał wrażenie... obnażonego, podatnego na zranienie.

– Nieprzyjemny? – dokończył za nią. – Tylko w te dni, kiedy moja przybrana matka wyrzuca mnie z domu z żądaniem, żebym nigdy więcej nie przekroczył jego progu. Zwykle jestem bardzo pogodny. Sprawdź innego dnia, który nie kończy się na „a” albo „k”.

Luke zmarszczył brwi.

– Nie przepadam za Lightwoodami, ale nie mogę uwierzyć, że Maryse to zrobiła.

Jace wyglądał na zaskoczonego.

– Znasz ich? Lightwoodów?

– Byli ze mną w Kręgu – odparł Luke. – Zdziwiłem się, kiedy usłyszałem, że kierują tutejszym Instytutem. Zdaje się, że po Powstaniu zawarli umowę z Clave, zapewniając sobie coś w rodzaju łagodniejszej kary, podczas gdy Hodge... no, cóż, wiemy, co się z nim stało. – Milczał przez chwilę. – Czy Maryse mówiła, dlaczego skazuje cię na wygnanie, że się tak wyrażę?

– Nie wierzy, że byłem przekonany, że jestem synem Michaela Waylanda. Oskarżyła mnie, że przez cały czas wspierałem Valentine’a i pomogłem mu uciec z Kielichem Anioła.

– Więc dlaczego nadal tutaj jesteś? – obruszyła się Clary. – Dlaczego nie uciekłeś razem z nim?

– Nie powiedziała tego wprost, ale pewnie uważa, że zostałem jako szpieg. Żmija wyhodowana na ich łonie. Co prawda nie użyła tego określenia, ale tak właśnie myśli.

– Szpieg Valentine’a? – W głosie Luke’a brzmiała konsternacja.

– Według niej Valentine założył, że ze względu na ich uczucia do mnie ona i Robert uwierzą we wszystko, co im powiem, tak więc Maryse doszła do wniosku, że najlepszym rozwiązaniem jest nie żywić do mnie żadnych uczuć.

– To tak nie działa. – Luke potrząsnął głową. – Uczuć nie można wyłączyć jak światła. Zwłaszcza jeśli jest się rodzicem.

– Oni nie są moimi prawdziwymi rodzicami.

– Rodzicielstwo to nie tylko więzy krwi. Lightwoodowie byli twoimi rodzicami przez siedem lat. Pod każdym względem, który się liczy. Maryse po prostu została zraniona.

– Zraniona? – powtórzył z niedowierzaniem Jace. – Ona jest zraniona?

– Kochała Valentine’a, pamiętaj – powiedział Luke. – Tak jak my wszyscy. On bardzo ją zranił i teraz Maryse nie chce, żeby jego syn zrobił to samo. Zadręcza się myślą, że ich okłamałeś. Że oszukiwałeś ich przez wiele lat. Musisz ją uspokoić i odzyskać zaufanie.

Na twarzy Jace’a upór mieszał się ze zdumieniem.

– Maryse jest dorosła! Nie potrzebuje ode mnie żadnego uspokajania.

– Och, daj spokój, Jace – powiedziała Clary. – Nie możesz oczekiwać od wszystkich idealnego zachowania. Dorośli też potrafią wiele rzeczy schrzanić. Wróć do Instytutu i porozmawiaj z nią rozsądnie. Bądź mężczyzną.

– Nie chcę być mężczyzną – oświadczył Jace. – Chcę być gniewnym nastolatkiem, który nie umie poradzić sobie z wewnętrznymi demonami i dlatego wyżywa się werbalnie na innych.

– Cóż, świetnie ci idzie – zauważył Luke.

– Jace – rzuciła Clary pospiesznie, nim zaczęli się kłócić na poważnie. – Musisz wrócić do Instytutu. Pomyśl o Alecu i Izzy.

– Maryse jakoś ich uspokoi. Może powie, że uciekłem.

– Nie uwierzą – stwierdziła Clary. – Isabelle wydawała się bardzo zdenerwowana, kiedy z nią rozmawiałam przez telefon.

– Isabelle zawsze wydaje się zdenerwowana – odparował Jace, ale sprawiał wrażenie zadowolonego. Odchylił się na oparcie krzesła. Siniaki na jego szczęce i kościach policzkowych wyglądały jak ciemne, bezkształtne Znaki. – Nie wrócę tam, gdzie mi nie ufają. Nie mam już dziesięciu lat. Potrafię o siebie zadbać.

Luke zrobił taką minę, jakby wcale nie był tego pewien.

– Dokąd pójdziesz? Z czego będziesz żył?

Oczy Jace’a rozbłysły.

– Mam siedemnaście lat. W zasadzie jestem dorosły. Każdy dorosły Nocny Łowca ma prawo do...

– Każdy dorosły. Ale ty nim nie jesteś. Nie możesz brać pensji od Clave, bo jesteś za młody, a Lightwoodowie są przez Prawo zobowiązani do opieki nad tobą. Jeśli nie będą tego robić, zostanie wyznaczony ktoś inny albo...

– Albo co? – Jace zerwał się z krzesła. – Pójdę do sierocińca w Idrisie? Zostanę podrzucony rodzinie, której nie znam? W świecie Przyziemnych mogę dostać pracę na rok, jak oni wszyscy...

– Nie możesz – odezwała się Clary. – Wiem, co mówię, bo też byłam Przyziemną. Jesteś za młody na pracę, która by ci odpowiadała, a twoje umiejętności... cóż, większość zawodowych zabójców jest od ciebie starsza. I są kryminalistami.

– Nie jestem zabójcą.

– Gdybyś żył w świecie Przyziemnych, tym właśnie byś był – powiedział Luke.

Jace zesztywniał, zacisnął zęby. Clary wiedziała, że słowa Luke’a trafiły w czuły punkt.

– Nie rozumiecie. – W głosie Jace’a raptem zabrzmiała desperacja. – Nie mogę tam wrócić. Maryse chce, żebym powiedział, że nienawidzę Valentine’a, a ja nie mogę tego zrobić.

Uniósł głowę i spojrzał na wilkołaka, jakby się spodziewał, że ten zareaguje drwiną albo zgrozą. Ostatecznie Luke miał więcej powodów, żeby nienawidzić Valentine’a, niż wszyscy inni na świecie. Ale on powiedział tylko:

– Wiem. Ja też kiedyś go kochałem.

Jace odetchnął niemal z ulgą, a Clary nagle pomyślała: Nie przyszedł tutaj, żeby zacząć bójkę, tylko żeby porozmawiać z Lukiem. Bo wiedział, że on go zrozumie.

Nie wszystko, co robił Jace, było szalone i samobójcze, a jedynie takie się wydawało.

– Nie powinieneś być zmuszony do składania oświadczenia, że nienawidzisz swojego ojca – stwierdził Luke. – Nawet po to, żeby uspokoić Maryse. Ona powinna to zrozumieć.

Clary uważniej przyjrzała się Jace’owi, starając się odczytać coś z jego twarzy. Ale oblicze chłopaka było jak książka napisana w obcym języku, który Clary studiowała zbyt krótko.

– Naprawdę powiedziała, że nie chce, żebyś wracał? – zapytała. – Czy tylko uznałeś, że to miała na myśli, więc odszedłeś?

– Powiedziała, że byłoby lepiej, gdybym na jakiś czas znalazł sobie inne miejsce – odparł Jace. – Nie dodała, jakie.

– A dałeś jej szansę? – zapytał Luke. – Posłuchaj, Jace. Oczywiście możesz zostać u mnie, jak długo będzie trzeba. Chcę, żebyś o tym wiedział.

Żołądek Clary wykonał podskok. Myśl o Jasie mieszkającym w tym samym domu, zawsze blisko, napełniła ją radością i jednocześnie przerażeniem.

– Dzięki – mruknął Jace.

Jego głos był spokojny, ale spojrzenie pomknęło na chwilę ku Clary, a ona dostrzegła w jego oczach mieszaninę emocji, które sama odczuwała. Luke, czasami chciałabym, żebyś nie był taki wspaniałomyślny. Albo taki ślepy.

– Powinieneś jednak wrócić do Instytutu, żeby porozmawiać z Maryse i dowiedzieć się o, co naprawdę chodzi – oznajmił Luke. – Wydaje mi się, że ona nie mówi ci wszystkiego. Może jest w tym coś więcej, niż chciałbyś usłyszeć.

Jace oderwał spojrzenie od Clary.

– Dobrze. – Jego głos był zachrypnięty. – Ale pod jednym warunkiem. Nie chcę iść tam sam.

– Pójdę z tobą – zaproponowała szybko Clary.

– Wiem i chcę, żebyś ze mną poszła – zapewnił ją Jace i dodał cicho: – Ale chcę również, żeby poszedł z nami Luke.

Luke wyglądał na zaskoczonego.

– Jace... mieszkam tutaj od piętnastu lat i nigdy jeszcze nie byłem w Instytucie. Ani razu. Wątpię, czy Maryse lubi mnie bardziej...

– Proszę – przerwał mu Jace, a Clary od razu wyczuła, ile wysiłku kosztowało go przełknięcie dumy i wymówienie tego jednego słowa.

– Dobrze. – Luke skinął głową jak przywódca stada przyzwyczajony do robienia tego, co musi, a nie tego, na co ma ochotę. – Pójdę z wami.

***

Simon opierał się o ścianę korytarza pod biurem Pete’a i starał się nie użalać nad sobą.

Dzień zaczął się dobrze. Dość dobrze. Najpierw był przykry epizod z „Draculą”, kiedy to zrobiło mu się niedobrze i słabo, bo film lecący w telewizji przywołał wszystkie emocje i tęsknoty, które on od dawna starał się w sobie zdusić. Mdłości na tyle wytrąciły go z równowagi, że pocałował Clary, na co od lat miał ochotę. Ludzie mówią, że to, o czym marzyli, w rzeczywistości nigdy nie okazuje się takie, jak sobie wyobrażali. Ludzie się mylili.

A Clary odwzajemniła pocałunek...

Teraz jednak była z Jace’em, a Simon czuł w żołądku sensacje, jakby połknął miskę robaków. Do tego nieprzyjemnego wrażenia musiał się ostatnio przyzwyczaić. Wcześniej go nie znał, nawet po tym, jak sobie uświadomił, co czuje do Clary. Nigdy jej nie naciskał, nigdy nie wyjawiał swoich uczuć. Zawsze był pewien, że pewnego dnia ona otrząśnie się z mrzonek o księciu z bajki albo o ożywionych bohaterach kung-fu i zrozumie, co ma w zasięgu ręki. Uważał, że są sobie przeznaczeni. A jeśli nie wydawała się nim zainteresowana, to przynajmniej nie przejawiała zainteresowania nikim innym.