Miałeś mnie zabić ebook

Miałeś mnie zabić

Martyna Nocna

Miałeś mnie zabić

Martyna Nocna

Copyright © 2026 Martyna Nocna

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana, przechowywana w systemie wyszukiwania informacji ani przekazywana w jakiejkolwiek formie bez uprzedniej pisemnej zgody wydawcy.

ISBN: 9788384331064

Wydawca: Tempest & Tale

[email protected]

Wydanie pierwsze, 2026

Ta książka jest dziełem fikcji. Wszelkie podobieństwo do rzeczywistych osób, żywych lub zmarłych, wydarzeń lub miejsc jest całkowicie przypadkowe.

Przed szóstą

Telefon zawibrował na blacie szafki nocnej. Była piąta dziesięć w poniedziałek. Lena od razu wyłączyła budzik i usiadła na brzegu łóżka. Podłoga z jasnych paneli ciągnęła chłodem. Wciągnęła grube wełniane skarpety, narzuciła na piżamę rozpinany sweter i poszła do kuchni.

Mieszkanie na czwartym piętrze bloku na Sośnicy o tej porze tonęło w absolutnej ciszy. Lena nie zapalała górnego światła. Wstawiła wodę, zapaliła małą lampkę pod szafkami i usiadła przy stole. Na blacie leżał zamknięty laptop. Otworzyła go, ekran rzucił jej na twarz bladoniebieską poświatę. Uruchomiła przeglądarkę w trybie prywatnym. Adres zagranicznego serwera wpisała z pamięci, tak samo jak długie, trzydziestojednoznakowe hasło, które składało się z wielkich liter, cyfr i znaków specjalnych, niemożliwych do ułożenia w żadne sensowne słowo. System poprosił o autoryzację. Sięgnęła po telefon, odblokowała aplikację, przepisała sześć cyfr, które zmieniły się sekundę po tym, jak wcisnęła enter.

Skrzynka była pusta, poza jednym folderem roboczym. W środku czekała jedyna wiadomość. Miała zaszyfrowany załącznik, klucz do niego w treści i listę adresatów w polu kopii ukrytej. Lena nie musiała jej czytać, znała każdy adres na pamięć. Dwie skrzynki kontaktowe prokuratury, trzy redakcje śledcze i prywatny mail Haliny Bieleckiej.

Czas wysyłki był ustawiony na dzisiaj, na szóstą zero zero.

Lena najechała kursorem na pole daty. Zmieniła dzień na wtorek. Godzinę zostawiła bez zmian. Zapisała ustawienia i sprawdziła je dwa razy, patrząc na mały, zielony komunikat potwierdzający harmonogram. Wylogowała się, zamknęła okno przeglądarki i wyczyściła pamięć podręczną, choć tryb incognito i tak niczego by nie zapisał. Złożyła ekran.

To był dziewiętnasty poranek z rzędu, kiedy robiła dokładnie to samo.

Woda w czajniku zaczęła szumieć. Lena wstała i zalała kawę w kubku. Oparła się o blat, grzejąc dłonie o gruby ceramiczny brzeg. Kalkulacja była prosta i trzymała ją przy życiu od prawie trzech tygodni. Dopóki codziennie przed szóstą siadała przy tym stole, wiadomość po prostu czekała na serwerze. W dniu, w którym nie usiądzie, nie wpisze hasła i nie przesunie daty, system wyśle maile sam. Każdy, komu zależałoby, żeby któregoś ranka Lena nie wstała z łóżka, musiałby najpierw dowiedzieć się o skrzynce, złamać zabezpieczenia i zadbać o to, żeby kopia ksiąg nigdzie nie poszła. A nikt nie mógł tego zrobić bez hasła, którego nie zapisała na żadnej kartce.

Potem zaczął się zwykły, fizyczny porządek dnia. Wypita na stojąco przy oknie kawa. Gorący prysznic, który zmył resztki nocnego chłodu. Biała bluzka, wyprasowana jeszcze wczorajszego wieczoru, i czarne, wąskie spodnie. Włosy upięte w gładki, ciasny kok na karku. Laptop trafił do szuflady komody w sypialni, przykryty stertą zimowych swetrów.

O szóstej trzydzieści pięć wyszła na klatkę schodową, przekręciła oba zamki i nacisnęła klamkę, żeby upewnić się, że drzwi ani drgną.

Piętnaście minut później zjechała na stację paliw przy drodze wylotowej w stronę bazy. Zatankowała swoją starą toyotę yaris do pełna. Zanim ruszyła spod dystrybutora, otworzyła schowek przed fotelem pasażera i wyjęła zeszyt w kratkę z zagiętymi rogami. Z długopisem w ręku spojrzała na deskę rozdzielczą i przepisała stan licznika w kolejną rubrykę, dodając datę. Trzymała ten zeszyt w każdym samochodzie, od kiedy zrobiła prawo jazdy.

Paragon ze stacji, z wydrukowaną godziną i adresem, złożyła na pół i wsunęła do sztywnej papierowej koperty z napisem „Listopad”. Koperta leżała w bocznej kieszeni drzwi, gruba od papieru. Od wiosny Lena zachowywała każdy rachunek, bilet parkingowy i potwierdzenie płatności, z którego wynikało, gdzie dokładnie była i o której godzinie.

Jola Pawlik wpadła do pokoju księgowości przed południem. Złożyła mokrą, czerwoną parasolkę, z której woda natychmiast skapnęła na szare linoleum, i zrzuciła płaszcz na wieszak.

– Trzeci raz – powiedziała od progu, opierając dłonie na biodrach. – Trzeci raz oblała na tym samym rondzie. Ja nie wiem, czy ona zamyka oczy, jak tam wjeżdża, czy ten facet po prostu ma na nią alergię.

Lena podniosła wzrok znad segregatora.

– Wymusiła pierwszeństwo?

– Gorzej. Zatrzymała się, żeby przepuścić gościa, który jeszcze nawet nie dojechał do pasów. – Jola wywróciła oczami i podeszła do biurka, naśladując kogoś, kto żuje z otwartymi ustami. – A ten egzaminator całą drogę chrupał miętówki. Pytam ją, czemu mu nie zwróciła uwagi, że ją to rozprasza. A ona mi na to, że się bała. Dziecko, mówię, ty masz w rękach tonę żelaza, a boisz się faceta z cukierkiem.

Jola opadła na swój fotel, włączyła komputer i spojrzała na Lenę z ukosa.

– A ty tu siedzisz od siódmej, prawda?

– Ktoś musi.

– Nie masz życia poza tymi segregatorami. Mówiłam ci, że sąsiadka ma syna po rozwodzie? Tomek. Całkiem do rzeczy, własny gabinet, dentysta. Chcesz, to zagadam.

– Nie, dziękuję – odpowiedziała Lena, wpinając fakturę w ringi. – Nie ufam mężczyznom, którzy zawodowo zaglądają ludziom w zęby i każą im za to płacić.

Jola parsknęła śmiechem, głośnym i szczerym, aż obróciła się na krześle. Lena uśmiechnęła się pod nosem i wróciła do równego rzędu cyfr na monitorze.

Drzwi otworzyły się bez pukania. Sebastian Mrozek wszedł do środka, wnosząc zapach mokrego asfaltu i papierosów. Miał na sobie czarną, przeciwdeszczową kurtkę z logo firmy. Podszedł prosto do biurka Leny i położył na nim dwie kartki.

– Nowy list przewozowy i karta drogowa z czwartkowego kursu chłodni – powiedział rzeczowo. – Zbyszek naknocił w starych. Podmień to, a skan starych skasuj z systemu, żeby się nie dublowało przy sprawdzaniu.

Lena spojrzała na dokumenty. Kiwnęła głową, wysunęła szufladę i wyjęła gruby niebieski segregator z napisem „Listopad – Trasy”. Przerzuciła koszulki, znalazła czwartkowy kurs i wyciągnęła stare kartki. Położyła je obok tych, które przyniósł Sebastian.

Jej wzrok zatrzymał się na prawym dolnym rogu listu przewozowego. W rubryce odbiorcy widniała podłużna, niebieska pieczątka firmy z Wrocławia. Nowa wersja też ją miała. Tyle że pieczątka na nowym dokumencie zawierała stary adres wrocławskiej spółki, ten sprzed ich wiosennej przeprowadzki na Bielany.

Ktoś przybił tę pieczątkę tutaj, w bazie. Wyciągnął nieaktualny stempel z czyjejś szuflady, żeby potwierdzić dostawę do Wrocławia, choć chłodnia prawdopodobnie w ogóle tam nie dotarła.

Lena nie zmieniła wyrazu twarzy. Oddała Sebastianowi stare kartki. Mrozek złożył je na czworo, powolnym, wyćwiczonym ruchem, i wsunął do kieszeni kurtki. Nie odszedł od biurka. Stał nad nią i patrzył na ekran jej komputera. Lena najechała kursorem na plik ze skanem. Wcisnęła klawisz usuwania. Plik zniknął z folderu.

– Zrobione – powiedziała spokojnie.

Sebastian skinął głową, odwrócił się i wyszedł na plac. Drzwi zamknęły się za nim z głuchym trzaskiem.

Lena odczekała dziesięć sekund. Słyszała stukanie klawiatury Joli. Szybkim ruchem otworzyła systemowy kosz. Przywróciła usunięty przed chwilą plik PDF. Wróciła do folderu i zmieniła jego nazwę na ciąg przypadkowych cyfr, zaczynający się od roku 2018. Potem przeniosła go do ukrytego folderu ze skanami archiwum sprzed lat, głęboko w strukturze dysku. Mrozek był dokładny. Wiedziała, że kiedyś może poprosić informatyka o przejrzenie kosza z jej komputera.

– Czego chciał? – zapytała Jola, nie odrywając wzroku od swojego monitora.

– Zbyszek znowu pomylił daty na liście przewozowym – skłamała gładko Lena.

Odsunęła dłoń od myszki i objęła obiema rękami swój kubek. Kawa była już zupełnie zimna, ale Lena ścisnęła ceramikę tak mocno, że zbielały jej knykcie.

Około piętnastej w biurze pojawił się Ryszard Bielecki. Wszedł w rozpiętym, ciemnym płaszczu z wełny, prosto ze spotkania w urzędzie miasta. Miał pogodną twarz i siwiejące skronie. Lena odruchowo wyprostowała plecy. Postawił na biurku Joli blaszkę przykrytą papierem do pieczenia.

– Halinka upiekła wczoraj makowiec. Powiedziała, żebym bez kawałka dla was nawet nie wracał do domu.

Na papierze przyklejona była żółta karteczka z odręcznym napisem „Dla dziewczyn z biura”.

– Panie Ryszardzie, nie trzeba było – powiedziała Jola, od razu się rozpromieniając.

– Trzeba było. Podobno Maja miała dzisiaj egzamin? – zapytał Bielecki, ściągając skórzane rękawiczki. – I jak poszło?

Jola machnęła ręką ze zrezygnowaniem.

– Oblała. Trzeci raz.

– Niech się pani nie przejmuje – powiedział ciepło, opierając się o krawędź jej biurka. – Ja za pierwszym razem zgasiłem silnik na samym środku skrzyżowania przy dworcu. Instruktor musiał łapać za kierownicę, bo by we mnie wjechał autobus. Zda. Dobre rzeczy wymagają czasu.

Odwrócił głowę i spojrzał na Lenę. Jego jasne, bystre oczy zatrzymały się na niej z uwagą.

– A jak tam babcia, pani Leno? Lepiej widzi po tej operacji zaćmy?

– Znacznie lepiej, dziękuję. Krople pomagają.

– To dobrze. Trzeba dbać o starszych. A ten najmłodszy kanarek? Zaczął w końcu śpiewać?

Lena poczuła, jak mięśnie karku sztywnieją jej pod kołnierzykiem bluzki. O kanarku wspomniała przy nim dokładnie jeden raz. W połowie września, kiedy czekali na wodę w firmowej kuchni. Rzuciła tę anegdotę, żeby wypełnić ciszę, a on pamiętał ją po dwóch miesiącach.

– Jeszcze nie – odpowiedziała równym głosem. – Babcia uważa, że to samica.

Bielecki uśmiechnął się szeroko. Sięgnął po metalowy nożyk do otwierania kopert, leżący na przyborniku Joli, i precyzyjnym ruchem przeciął ciasto w blaszce. Ostrze zazgrzytało o metalowe dno.

– Proszę odłożyć kawałek dla babci – polecił, przesuwając ukrojony prostokąt w stronę Leny. – I Halinka prosiła, żebym zapytał, czy wpadniecie w grudniu na nasz firmowy opłatek. W tym roku robimy w restauracji przy rynku. Będzie miło.

– Jasne, że będziemy! – zapewniła Jola, ukrawając sobie spory kawałek makowca. – Prawda, Lena?

Lena patrzyła w kołnierz płaszcza Bieleckiego. Granatowa wełna, nieskazitelnie czysta, pachnąca drogą wodą po goleniu. Policzyła w głowie dni. Do spotkania z prokuratorką Beatą Rogalską, zaplanowanego na wtorek za tydzień, zostało dokładnie osiem dni.

– Prawda – odpowiedziała, podnosząc na niego wzrok. – Będziemy.

Na opłatku już jej tu nie będzie.

Kiedy drzwi za Bieleckim zamknęły się, Lena oderwała kawałek papierowego ręcznika, zawinęła w niego porcję makowca i schowała na dno swojej torby. Swój własny kawałek odsunęła na brzeg biurka.

Jola, z ustami pełnymi ciasta, mruknęła z zadowoleniem.

– Jezu, jakie to dobre. Za taki makowiec wybaczyłabym szefowi nawet darmowe nadgodziny.

Do familoka na Zandce w Zabrzu Lena dotarła po zmroku. Na klatce schodowej pachniało wilgotnym tynkiem i smażoną cebulą. Weszła na piętro, ale Gertruda otworzyła drzwi, zanim Lena zdążyła dojść do ostatniego stopnia. Babcia miała na sobie gruby fartuch w kwiaty. Od razu wcisnęła Lenie do ręki mały nożyk z czarną rączką i miskę pełną umytych ziemniaków.

– Obieraj – rzuciła krótko, wracając do kuchni.

Pod oknem stało sześć drucianych klatek, ustawionych na starym, szerokim parapecie. Kanarki przeskakiwały z drążka na drążek, wydając ciche, rytmiczne dźwięki. Lena usiadła przy stole przykrytym ceratą i zaczęła strugać ziemniaki. Gertruda stanęła nad nią, mrużąc operowane oko. Miała osiemdziesiąt lat, dłonie zniszczone pracą, ale wzrok dawnej pielęgniarki ze szpitala górniczego, który nie przepuszczał żadnej fuszerki.

– Za grubo to rżniesz – oceniła, zabierając Lenie obrany ziemniak i sprawdzając grubość obierzyny. – Pół kartofla wyciepujesz do hasioka.

– Cieniej się nie da, nożyk jest tępy.

– Tyś jest tępo. Dej to sam.

Gertruda zabrała jej miskę, wzięła tarkę i zaczęła trzeć ziemniaki na placki, opowiadając przy tym, jak sąsiadka z parteru znowu rozwiesiła pranie na całym strychu.

– Porozwieszała te swoje galoty na wszystkich sznurkach, a wielkie to takie, że z jednego można by spadochron uszyć.

Lena uśmiechnęła się, wchodząc w ten rytm, i sama odruchowo przeszła na godkę, której nigdy nie używała w biurze.

– A godałaś jej, żeby to pościągała?

– Godałach. To mi pedziała, że se moga na polu wieszać. Głupio baba.

Do herbaty po kolacji Gertruda ukroiła makowiec od Haliny Bieleckiej. Przeżuła pierwszy kęs, popiła gorącym naparem i pokiwała głową z dezaprobatą.

– Maku za mało, za wiela cukru. Zęby od tego bolą. Reszta zanieś do pani Krysi na dół, ona takie słodkie lubi.

Po jedzeniu Lena umyła ręce w łazience i wróciła do kuchni. Gertruda siedziała już na krześle, z odchyloną do tyłu głową. Lena stanęła za nią. Delikatnie odciągnęła w dół dolną powiekę prawego oka babci.

– Nie wsadź mi tego prosto w rzęsy – zakomenderowała Gertruda, wpatrując się w sufit.

– Wiem, babciu.

Lena wpuściła jedną kroplę pod dolną powiekę.

– Dobra ręka – oceniła Gertruda, mrugając szybko, żeby rozprowadzić lek. Wyprostowała się i popatrzyła wnuczce w twarz. – Czamu ty tak chudniesz, dziołcha? Chłop czy robota?

Lena zamknęła buteleczkę z kroplami.

– Robota, babciu. Koniec roku idzie, dużo papierów.

– Papiery to ty zawsze miałaś. Ale terozki mosz siwe pod oczami. Zasię sama wszystko dźwigasz, co?

– Nic nie dźwigam, poza segregatorami.

Gertruda prychnęła i spojrzała w stronę okna.

– Ten najmłodszy pieron dalej milczy. Chyba baba z niego będzie. Nic z tego nie bydzie, ino żre i skacze.

Lena oparła się o blat. Zrobiła głęboki wdech, zbierając się w sobie. Chciała jej powiedzieć. Chciała powiedzieć, że we wtorek za tydzień wszystko się skończy, że złoży zeznania, że być może będą musiały na jakiś czas wyjechać, że wszystko jest załatwione i dogadane. Zobaczyła jednak zmarszczki wokół ust Gertrudy i lekko drżące dłonie, które babcia splatała na kolanach. Zrozumiała, że jeśli powie to dzisiaj, Gertruda nie zaśnie do wtorku ani jednej nocy.

– Przyjdę w niedzielę na obiad – powiedziała zamiast tego.

Gertruda kiwnęła głową, usatysfakcjonowana.

Lena podeszła do okna i wzięła ciemne, uszyte z materiału chusty. Przykryła po kolei każdą z sześciu klatek, odcinając ptakom dostęp do światła. Kiedy narzucała materiał na ostatnią, Lucjan, najstarszy samiec, zaśpiewał krótko pod ciemnym materiałem i natychmiast ucichł.

Pół godziny później Gertruda zasnęła w fotelu przed włączonym telewizorem. Lena wyłączyła odbiornik, delikatnie obudziła babcię i zaprowadziła ją do łóżka w pokoju obok. Odkryła kołdrę, poczekała, aż Gertruda się położy, i zwinęła jej koc w nogach.

Wyszła z mieszkania kilka minut przed wpół do dwunastej.

Na klatce schodowej swojego bloku na Sośnicy Lena wcisnęła włącznik światła. Żarówka na parterze zapaliła się z opóźnieniem. Weszła na pierwsze piętro, potem na drugie i trzecie. Pomiędzy trzecim a czwartym automat schodowy odciął zasilanie. Zrobiło się zupełnie ciemno.

Lena nie szukała włącznika na ścianie. Znała każdy stopień, więc po omacku weszła na czwarte piętro. Wyjęła klucze z kieszeni płaszcza, odszukała palcami właściwy zamek i wsunęła metal w otwór. Przekręciła górny zamek, potem dolny. Nacisnęła klamkę i pchnęła drzwi.

W przedpokoju było ciemno, ale z głębi mieszkania biła słaba, niebieskawa poświata.

O tej porze całe mieszkanie powinno być ciemne.

Lena stanęła w progu. Nie zdjęła płaszcza. Odstawiła skórzaną torbę przy prawej nodze. Sięgnęła ręką do włącznika na ścianie i nacisnęła go. Górne światło rozjaśniło wnętrze żółtym blaskiem.

Na kuchennym stole, w dokładnie tym samym miejscu co rano, stał jej laptop. Ktoś wyciągnął go z komody spod warstwy swetrów i zostawił otwarty.

W jej fotelu przy oknie siedział mężczyzna.

Miał na sobie ciemną kurtkę i cienkie, czarne rękawiczki przylegające ciasno do palców. Siedział w całkowitym bezruchu, oparty plecami o materiał fotela, z nogami wyciągniętymi lekko przed siebie. Na jego kolanach, w zasięgu prawej dłoni, leżał czarny, matowy pistolet.

Lena została w progu, czując, jak zimno ze schodów wchodzi jej pod ubranie. Zdrętwiały jej palce.

Znał jej nawyki albo potrafił szukać.

Otworzył laptop, pewnie szukał plików. Bielecki wiedział, że ona coś na niego ma. I musiał to wiedzieć już po południu, kiedy w biurze tak uprzejmie kroił makowiec i pytał o kanarka.

Za jej plecami były otwarte drzwi na klatkę schodową. Wystarczyłoby się odwrócić i zrobić trzy szybkie kroki w stronę schodów.

Spojrzała na broń leżącą na jego udach. Trzy kroki to było o dwa za dużo. Zastrzeliłby ją, zanim zdążyłaby wybiec na półpiętro.

Przeniosła wzrok na jego twarz. Wyglądał na około trzydzieści lat, miał ostre rysy i ciemne włosy. Przyglądał jej się chłodno, jakby spóźniła się na spotkanie, które sam ustalił.

Lena wsunęła zmarznięte dłonie do kieszeni płaszcza.

– Laptop jest czysty – powiedziała. Jej głos zabrzmiał obco, sucho i płasko, odbijając się od ścian przedpokoju. – Nic na nim nie ma.

Mężczyzna patrzył na nią nieruchomo, z pistoletem na kolanach.

– Jeśli przed szóstą nie zatrzymam wysyłki – mówiła dalej, ważąc każde słowo, nie przyspieszając tempa – kopia ksiąg twojego szefa, z zestawieniem wszystkich operacji z ostatnich dwóch lat, trafi na dwie skrzynki kontaktowe prokuratury, do trzech redakcji i na prywatny mail Haliny Bieleckiej.

Zapadła cisza. Słyszała szum agregatu w lodówce.

Mężczyzna przyglądał jej się jeszcze przez chwilę, a potem powoli, ledwie zauważalnie się uśmiechnął.

Lena stała nieruchomo i nie wiedziała, czy właśnie kupiła sobie czas, czy powiedziała coś, za co umrze jeszcze tej nocy.

Czterdzieści jeden faktur

Dawid patrzył na nią w milczeniu. Laptop leżący na stole między nimi był czysty. Wiedział o tym, zanim Lena w ogóle nacisnęła klamkę wejściowych drzwi.

Spędził w tym fotelu prawie dwie godziny, rozbierając cyfrowe życie głównej księgowej na części. Przejrzał foldery, ukryte partycje, pamięć podręczną przeglądarki i kosz. Znalazł wyciągi z jej prywatnego konta, rachunki za prąd, pliki z listami zakupów i zapisany przepis na sernik z brzoskwiniami. Szukał jakiegokolwiek śladu archiwum Bieleckiego, ale dysk był sterylny. To, co powiedziała w progu, było absolutną prawdą, a to oznaczało, że musiał potraktować śmiertelnie poważnie całą resztę.

– Siadaj – powiedział.

Lena nie zdjęła płaszcza. Podeszła do stołu, omijając krzesło stojące najbliżej niego. Wybrała to po drugiej stronie blatu, tyłem do ciemnego okna, a przodem do drzwi. Usiadła na samym brzegu, złączając kolana. Jej oddech był płytki, ale ruchy pozostawały precyzyjne, pozbawione paniki.

– Szef przyniósł nam dzisiaj do biura makowiec – odezwała się, nie odrywając wzroku od czarnego matowego pistoletu na jego udach. – Od żony. Podobno kazała mu nie wracać, jeśli nie ukroi kawałka dla dziewczyn z księgowości.

Dawid nie zmienił wyrazu twarzy, ale w jego głowie natychmiast przewinął się poranek.

Bielecki zadzwonił do niego w poniedziałek równo o ósmej. Użył dokładnie trzech zdań. Podał nazwisko, adres na Sośnicy i polecenie wyczyszczenia problemu bez zostawiania bałaganu. Dawid wypił kawę, ubrał się i pojechał na północ od Gliwic, w stronę zalanego kamieniołomu. Sprawdził polną drogę. Szlaban blokujący dojazd do wody nadal leżał w trawie, wyłamany z zawiasów przez złomiarzy jeszcze we wrześniu. Nikt tam nie zaglądał. Zszedł na brzeg, ocenił głębokość, po czym wrócił do szarej skody octavii zaparkowanej między drzewami. W bagażniku miał już przygotowaną grubą, techniczną plandekę, trytytki, taśmę i ciężarki. Obok leżała pusta sportowa torba. Zamierzał spakować do niej ubrania Leny z szafy, jej kosmetyki i paszport. Rano Bielecki miał poinformować biuro, że główna księgowa zadzwoniła z informacją o nagłym wyjeździe za granicę i rzuciła pracę z dnia na dzień.

Wszystko było zapięte. A teraz dziewczyna, która miała leżeć na dnie kamieniołomu, siedziała w płaszczu w swojej kuchni i opowiadała mu o makowcu.

– Wiem, kim jesteś – powiedziała Lena, kiedy nie doczekała się reakcji. Przesunęła dłonie z kolan na krawędź blatu. – W marcu stałam w oknie na piętrze, kiedy podjechałeś pod bramę bazy. Szef wyszedł ze swojego biura na plac. Nie kazał ci wjeżdżać. Podał ci grubą kopertę przez szybę samochodu. A następnego dnia rano położył mi na biurku żółtą karteczkę.

Dawid przeklinał w myślach ten stary, ostentacyjny nawyk Bieleckiego. Szef lubił wręczać pieniądze osobiście, budując iluzję łaski i bezpośredniej kontroli. Dawid wielokrotnie mówił mu, żeby korzystał ze skrytek, ale Bielecki uważał to za brak szacunku do własnych ludzi.

– Na karteczce były dwie litery. DK – kontynuowała Lena, a jej głos stawał się twardszy, stabilniejszy. – I kwota. Miałam ją przykryć lewą fakturą za doradztwo logistyczne ze spółki słupa, żeby kasa zeszła z oficjalnego konta bez śladu.

– Możesz na mnie mówić Kruk – przerwał jej spokojnie. – Jak wszyscy.

Nie zbił jej z tropu.

– Czterdzieści jeden faktur – wyrzuciła z siebie, patrząc mu prosto w oczy. – Przez ostatnie dwa lata zaksięgowałam czterdzieści jeden faktur opisanych przez szefa jako DK. Znam każdą datę i każdą kwotę. Mam to wszystko w zestawieniu, które leży na serwerze.

Dawid nie drgnął, przypominając sobie kolejne wypłaty od Bieleckiego. To nie były tylko pieniądze za nadzorowanie transportów czy windykację długów. Kilka z tych dat wypadało dokładnie w dniach następujących po nocach, w których ktoś przepadał bez śladu, albo po tygodniach, w których konkurencja Bieleckiego traciła magazyny w pożarach. Po odszyfrowaniu plików prokuratorzy mogliby zestawić jego inicjały z datami zaginięć i pożarów. Księgi firmy wskazałyby, skąd brały się pieniądze na te wypłaty.

– To nie wszystko – dodała Lena. Jej palce zacisnęły się na krawędzi stołu. – Jest jeszcze Opole. Wynajmowane mieszkanie na nowym osiedlu, opłacane od roku. Kobieta, która tam mieszka, nie ma z naszą firmą nic wspólnego, ale czynsz idzie z konta bazy jako comiesięczne delegacje kierowców. Kierowców, którzy nigdy w życiu nie spali w Opolu.

O Opolu Dawid słyszał po raz pierwszy. Znał wszystkie magazyny, trasy przerzutowe i spółki Bieleckiego. Wiedział, gdzie szef trzyma gotówkę i kogo opłaca w urzędach. Najwidoczniej Bielecki miał tam kochankę. Lena opłacała jej mieszkanie i zbierała dowody.

Zrozumiał, dlaczego na liście odbiorców automatycznej wiadomości znalazła się Halina Bielecka.

Poczuł mimowolne uznanie dla kobiety siedzącej po drugiej stronie stołu. Musiał sprawdzić, czy da się zmusić ją do usunięcia kopii.

– Mogę wstać – powiedział powoli, opierając przedramiona na podłokietnikach – podejść do ciebie, przystawić ci tę lufę do kolana i kazać ci zalogować się do skrzynki w tej chwili. Skasujesz wszystko, wyczyścisz serwer, a potem zrobimy to, po co tu przyjechałem.

Lena nie cofnęła się, choć jej ramiona zesztywniały.

– Możesz – przyznała. – Ale wtedy nigdy się nie dowiesz, czy skasowałam ostatnią kopię. Myślisz, że szykowałam to tygodniami po to, żeby zostawić wszystko w jednym miejscu? Skasowanie czegoś pod lufą nie da ci żadnej pewności. A jeśli mnie zabijesz przed świtem, o szóstej zero zero te same daty i inicjały, które właśnie sobie przypomniałeś, i tak trafią do prokuratury z zapasowego serwera.

Grała ostro. Dawid ważył jej słowa. Kobieta, która potrafiła połączyć inicjały z lewymi fakturami i wymyślić automatyczną wysyłkę, rzeczywiście mogła mieć drugi punkt zapalny. Zastrzelenie jej teraz było ryzykiem, którego nie mógł podjąć, jeśli chciał chronić własne nazwisko.

– Zresztą – odezwała się znowu Lena, a jej ton odrobinę opadł, stając się bardziej rzeczowy – to nie bieżące faktury są największym problemem szefa. Kiedy przyszłam do firmy dwa lata temu, kazał mi uporządkować piwnicę. Zeskanowałam całe archiwum. Stare segregatory, dokumenty przewozowe i listy płac sprzed mojego przyjścia do firmy.

Dawid przestał oddychać na ułamek sekundy.

Archiwum.

Bielecki zawsze był pedantem. Wierzył, że papier można kontrolować, jeśli trzyma się go pod kluczem. Dawid wielokrotnie zastanawiał się, co zachowało się w starych pudłach pod bazą. Co takie dokumenty mogłyby zrobić Bieleckiemu, gdyby wpadły w ręce kogoś, kto potrafi czytać między wierszami? Kogoś, kto umie powiązać stare przelewy z ludźmi, którzy już nie żyli.

Piętnaście lat. Tyle minęło.

– Jak daleko wstecz to sięga? – zapytał Dawid. Głos miał niski, całkowicie wyzuty z emocji, ale pytanie padło. – Są tam wypłaty sprzed piętnastu lat?

Lena wpatrywała się w niego przez długą chwilę. Zmrużyła oczy.

– Człowiek przysłany po to, żeby dzisiejsza kopia zniknęła – zauważyła powoli – nie pyta, od którego roku zaczyna się archiwum.

Dawid zorientował się, że odsłonił za dużo. Wziął broń z kolan, wstał i wsunął ją do wewnętrznej kieszeni kurtki. Podszedł do stołu. Lena drgnęła, wciskając plecy w oparcie krzesła, ale nie podniosła rąk.

– Połóż telefon na stole – rozkazał.

Wahała się tylko sekundę. Wyciągnęła z kieszeni płaszcza smartfon i położyła go na blacie. Dawid wziął aparat, przytrzymał boczny przycisk i wyłączył zasilanie, patrząc, jak ekran gaśnie. Wsunął urządzenie do własnej kieszeni.

– Zostajesz tutaj – powiedział, odwracając się w stronę przedpokoju. – Nie zbliżaj się do okna.

Wyszedł na klatkę schodową, zostawiając drzwi wejściowe uchylone na szerokość dłoni. Na czwartym piętrze było zimno. Nie wcisnął włącznika światła. Z dołu, szybem schodowym, ciągnął zapach taniego tytoniu, jakby ktoś palił na półpiętrze kilka godzin wcześniej. Dawid stanął tak, żeby przez wąską szparę w drzwiach widzieć Lenę siedzącą przy stole oraz ciemne okno za jej plecami. Wyjął swój telefon i wybrał numer Bieleckiego. Szef odebrał po piątym sygnale.

– Słucham – powiedział Bielecki szeptem.

Dawid usłyszał cichy skrzyp zawiasów i szelest materiału. Szef zapewne wyszedł z sypialni, w której spała Halina, i zamknął za sobą drzwi. Dopiero wtedy jego oddech w słuchawce wyrównał się.

– Księgowa żyje – zameldował krótko Dawid, obserwując profil Leny przez szparę.

– Co to znaczy, że żyje? – Głos Bieleckiego stwardniał, tracąc resztki zaspanej miękkości. – Miałeś zamknąć temat.

– Temat ma zabezpieczenie. Jeśli jej śmierć sprawi, że rano nie zaloguje się do sieci, o szóstej zero zero kopia twoich ksiąg z dwóch lat trafi w kilka miejsc.

Zapadła cisza.

– Gdzie? – zapytał w końcu Bielecki.

– Dwie skrzynki kontaktowe prokuratury. Trzy redakcje śledcze. I prywatny mail twojej żony.

Po wzmiance o żonie Bielecki zamilkł na tak długo, że Dawid słyszał tylko szum łącza i dalekie tykanie zegara w domu szefa.

– Zmuś ją – powiedział wreszcie Bielecki, a jego szept stał się chropowaty, pozbawiony uprzejmej maski. – Przystaw jej broń do głowy. Niech wejdzie na ten serwer, skasuje wszystko, a potem skończ z nią przed świtem. Nie obchodzi mnie, czy zrobisz to w jej mieszkaniu, czy gdzie indziej. Masz czas do szóstej.

Dawid wpatrywał się w wąski pasek światła padający z kuchni Leny.

– Kasowanie pod lufą nic nam nie da – odpowiedział spokojnie. – Zrobi to, co jej każę, ale nie będziemy wiedzieć, czy nie ma drugiego mechanizmu, o którym mi nie powiedziała. Jeśli ją dzisiaj sprzątnę, ryzykujesz, że za dwa dni odpalą się kolejne maile, których nie wyłapiemy. Muszę ją zabrać z miasta. Będziemy rozbrajać jej zabezpieczenia po kolei, pod moim okiem. Musi żyć, dopóki nie będę miał pewności, że wyczyściła wszystko.

Bielecki oddychał ciężko. Dawid wiedział, że szef nienawidzi tracić kontroli nad harmonogramem, ale nienawidził też ryzyka, którego nie mógł zmierzyć.

– Ile czasu potrzebujesz? – padło pytanie.

Dawid oszacował, ile zajmie mu wywiezienie jej z miasta i sprawdzenie zabezpieczeń.

– Do przyszłego wtorku do południa.

Bielecki milczał przez kilka sekund.

– Dobrze – zgodził się ostatecznie. Znów mówił tonem uprzejmego biznesmena zza biurka. – Dziękuję, Dawidzie. I przepraszam, że wyciągam cię z łóżka o tej porze.

To Dawid zadzwonił, ale nie poprawił szefa. Znał ten rytuał.

– Dokąd ją zabierzesz? – zapytał jeszcze Bielecki.

– Lepiej, żebyś tego nie wiedział – odpowiedział gładko Dawid. – W razie czego nie musisz kłamać.

– Masz rację. Właśnie za to ci płacę. Wtorek, południe. Czekam na kontakt.

Połączenie zostało przerwane. Dawid opuścił telefon, ale nie schował go od razu. Przez szparę w drzwiach widział Lenę. Najwyraźniej sądziła, że na korytarzu jej nie widzi. Chwyciła oburącz krawędź stołu i pochyliła głowę tak nisko, że jej czoło prawie dotknęło blatu. Jej ramiona drżały w rytm szybkich, urywanych oddechów. Dawid miał przez moment ochotę odwrócić wzrok, zamknąć drzwi i dać jej tę chwilę prywatności. Został jednak przy szparze i patrzył. Musiał wiedzieć, z czym ma do czynienia. Po kilkunastu sekundach Lena wzięła głęboki wdech, wyprostowała się i położyła dłonie płasko na blacie. Jej twarz znów była zamknięta, mięśnie karku napięte.

Dawid schował telefon. Stojąc w ciemnościach klatki schodowej, analizował rozmowę z szefem. Wyglądało na to, że najbardziej bał się Haliny. Dawid mógł mu przypomnieć o Opolu, gdyby szef znów zaczął naciskać.

Wciąż nie znał odpowiedzi na pytanie o wypłaty sprzed piętnastu lat.

Pomyślał o ojcu. Pozwalał sobie na to rzadko, zawsze zachowując ostrożność, by wspomnienie nie zmieniło jego zachowania przy szefie. Henryk Kruczek był zwykłym kierowcą i lubił swoją pracę. Kiedy zorientował się, że w chłodniach Bieleckiego jadą przemycani ludzie, odmówił kolejnego kursu. Zapowiedział, że pójdzie na policję. Ten sam uprzejmy człowiek, który przed chwilą dziękował Dawidowi przez telefon, wydał wyrok. Henryk zginął w rzekomym wypadku, a Dawid od dziesięciu lat pracował dla jego mordercy, zdobywając pozycję, pieniądze i zaufanie, czekając na jeden błąd. Na coś, co odbierze Bieleckiemu wszystko, nie tylko wolność.

W kopiach Leny mógł być ślad zapłaty za śmierć Henryka. Musiał je zdobyć, zanim Bielecki straci cierpliwość.

Dawid pchnął drzwi wejściowe, wszedł do przedpokoju i przekręcił zamek, zamykając ich oboje w środku. Lena podniosła na niego wzrok.

– Jedziesz ze mną – powiedział, rzucając swoje klucze na komodę. – Na kilka dni. Spakujesz tylko to, na co ci pozwolę.

– Dokąd? – zapytała, nie ruszając się z krzesła. – I na jak długo?

– Do czasu, aż sama rozbierzesz to, co zbudowałaś.

Patrzyła na niego uważnie, analizując ton jego głosu.

– A co będzie ze mną potem?

Dawid zatrzymał się przy stole.

– Sama wiesz najlepiej, ile ci to zajmie – odpowiedział.

Lena zacisnęła usta, nie odrywając od niego wzroku. Dawid nie dodał nic więcej.

– Mam warunek – oświadczyła, podnosząc brodę. Jej głos znów był twardy. – Codziennie przed szóstą rano potrzebuję zasięgu i kilku minut przy laptopie. Inaczej system wyśle wszystko, bez względu na to, czego ty chcesz. Nie mogę tego zatrzymać na zapas.

Dawid przyjął to bez mrugnięcia okiem.

– Zgoda – powiedział. – Ale będę cię woził do tego zasięgu sam. I będę patrzył ci na ekran przy każdym logowaniu. Wstawaj.

Lena podniosła się z krzesła. Przeszła do sypialni, a Dawid ruszył za nią, zatrzymując się w progu. Pokój był mały, z dużym łóżkiem i szafą wnękową. Lena wyciągnęła z górnej półki czarną, sportową torbę. Zaczęła wyjmować rzeczy z szuflad komody. Dawid oparł się ramieniem o futrynę. Obserwował, jak Lena układa ubrania w równe kupki na narzucie łóżka. Dwa grube swetry. Ciepłe skarpety. Koszulki. Potem sięgnęła po bieliznę. Odliczała sztuki, kładąc je jedna na drugiej. Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem.

Siedem kompletów wystarczyłoby jej na tydzień. Tyle czasu dostał od Bieleckiego.

Przeszli do łazienki. Lena otworzyła szafkę nad umywalką i wyjęła kosmetyczkę. Dawid wyciągnął rękę.

– Pokaż to.

Podała mu saszetkę bez słowa. Rozsunął zamek i zaczął przerzucać zawartość palcami. Wyjął małe, metalowe nożyczki do paznokci i jednorazową maszynkę do golenia.

Lena oparła się o kafelki i skrzyżowała ramiona na piersiach.

– Serio? – Kącik jej ust uniósł się w kpiącym uśmiechu. – Człowiek z pistoletem boi się moich nożyczek do skórek?

Dawid spojrzał na nią chłodno. Wsunął nożyczki i maszynkę do kieszeni kurtki, po czym oddał jej kosmetyczkę.

– Resztę możesz zabrać. Pakuj się.

Wróciła do sypialni, żeby dopakować kosmetyczkę. Dawid wszedł za nią, omiatając wzrokiem pokój. Na blacie komody, obok szkatułki na biżuterię, stała ramka ze zdjęciem. Przedstawiała starszą kobietę w grubym swetrze, stojącą na tle okna. Na parapecie obok niej widać było drucianą klatkę z kanarkiem.

Lena, pakując torbę, zrobiła pół kroku w lewo, subtelnie zasłaniając ramkę własnymi plecami.

Wiedział, jak Bielecki wykorzystywał rodziny swoich pracowników.

Zdążył już zapamiętać rysy starszej kobiety, siwe włosy i okulary. Lena odwróciła głowę i spojrzała na niego. Jej plecy zesztywniały, a dłoń zacisnęła się na uchu torby. Żadne z nich się nie odezwało.

– Portfel i klucze – zażądał Dawid, wyciągając dłoń.

Lena zawahała się, po czym wyciągnęła z torebki skórzany portfel i pęk kluczy. Dawid otworzył portfel. Wyjął jej dowód osobisty, prawo jazdy i dwie karty bankowe. Portfel, dokumenty i karty wsunął do wewnętrznej kieszeni swojej kurtki. Klucze również schował.

– Moje dokumenty – powiedziała ostro.

– Na razie będą u mnie – uciął. – Bierz torbę.

Wyszli do przedpokoju. Dawid przyniósł z kuchni jej laptop i zasilacz i schował sprzęt do swojego plecaka. Lena weszła jeszcze na moment do kuchni. Otworzyła lodówkę, wyjęła karton mleka i wylała zawartość do zlewu. Wrzuciła do kosza resztkę chleba w folii, po czym wyciągnęła worek, zawiązała go na supeł i wróciła do przedpokoju. Wyciągnęła rękę z workiem w stronę Dawida.

– Skoro już mnie porywasz – powiedziała płasko, patrząc mu w oczy – możesz przynajmniej wynieść śmieci. Nie chcę, żeby mi tu śmierdziało przez tydzień.

Dawid wziął foliowy worek, zanim w ogóle zdążył pomyśleć o tym, co robi. Zważył go w dłoni. Spojrzał na Lenę, na jej bezczelną, opanowaną twarz, i złapał się na tym, że go to bawi.

Nie pozwolił sobie na uśmiech.

Szybkim krokiem przeszedł do kuchni, zakręcił żółty kurek gazu przy rurze i sprawdził klamkę okna. Potem sprawdził okno w dużym pokoju. Kiedy wrócił, Lena stała już przy drzwiach, z owiniętym wokół szyi szalikiem. Rozglądała się po przedpokoju, jakby próbowała zapamiętać układ cieni na ścianach.

Dawid zabrał klucze z komody i zarzucił plecak na ramię. Nacisnął włącznik, gasząc górne światło. Mieszkanie zatonęło w mroku, oświetlane tylko pomarańczowym blaskiem latarni z ulicy. Przejął od Leny torbę i otworzył przed nią drzwi. Włączył światło na klatce, a gdy oboje wyszli, zamknął mieszkanie jej kluczem.

Na klatce schodowej panowała absolutna cisza. Dawid szedł jeden stopień za Leną. W prawej ręce niósł jej sportową torbę, w lewej czarny worek na śmieci. Jego wzrok ślizgał się po karku dziewczyny i jej ciemnych włosach upiętych w kok.

– Jeśli kogoś spotkamy – powiedział cicho, tuż nad jej ramieniem – przywitasz się jak zawsze. Żadnych gwałtownych ruchów, żadnego przedłużania rozmowy. Jesteśmy znajomymi z pracy, wyjeżdżamy w delegację. Zrozumiałaś?

Pokiwała głową, nie zwalniając kroku.

Między drugim a pierwszym piętrem automat schodowy odciął zasilanie. Żarówki zgasły z cichym trzaskiem, zostawiając ich w gęstej ciemności. Lena zatrzymała się natychmiast na stopniu. Nie próbowała iść po omacku. Dawid stał tuż za nią, czując ciepło bijące od jej płaszcza. Dzieliły ich centymetry. Mógł wyciągnąć rękę i chwycić ją za szyję, zanim zdążyłaby krzyknąć. Nie odwróciła głowy.

Dawid przesunął się do ściany i uderzył łokciem we włącznik. Światło zalało betonowe schody. Lena ruszyła w dół, jakby ta przerwa w ogóle nie miała miejsca.

Wyszli na zewnątrz. Powietrze było ostre, pachnące mokrymi liśćmi i spalinami. Siąpiła zimna, gęsta mżawka, osiadając na ubraniach drobnymi kropelkami. Osiedle na Sośnicy spało, okna w blokach były czarne.

Dawid podszedł do altany śmietnikowej, otworzył klapę kontenera i wrzucił do środka worek. Odwrócił się i wskazał Lenie kierunek głową. Zamiast na parking pod blokiem, poprowadził ją wąską ścieżką wzdłuż garaży. Minęli starą toyotę yaris zaparkowaną pod latarnią. Lena odwróciła głowę i spojrzała na swój samochód, a potem na pustą przestrzeń obok niego. Dawid zaparkował dwie ulice dalej, żeby nikt z sąsiadów nie powiązał jego wozu z jej blokiem.

Szara skoda octavia kombi stała w cieniu rozłożystego drzewa, zlewając się z mokrym asfaltem. Dawid nacisnął pilot. Zamki odskoczyły z głuchym kliknięciem. Podszedł do tyłu wozu i podniósł klapę bagażnika. Mała, żółta lampka w podsufitce rzuciła światło na wnętrze.

Na czarnej wykładzinie leżała zwinięta, gruba plandeka techniczna w zielonym kolorze. Obok niej spoczywała pusta, szara torba sportowa, taśma izolacyjna i pęk grubych trytytek.

Dawid postawił bagaż Leny obok plandeki, ale nie zamknął od razu klapy. Pozwolił Lenie patrzeć. Stała w mżawce, ze wzrokiem wbitym w sprzęt przygotowany na jej zwłoki. Widział, jak połyka ślinę. Nie odezwała się słowem.

Zatrzasnął bagażnik. Otworzył tylne drzwi za fotelem pasażera.

– Wsiadaj.

Lena wsunęła się na tylną kanapę. Zanim Dawid zamknął drzwi, włączył blokadę przed dziećmi w obu tylnych drzwiach. Obie klamki od wewnątrz przestały działać. Potrzebował jej z tyłu, żeby mieć ją cały czas w lusterku wstecznym, i potrzebował mieć pewność, że nie otworzy drzwi na żadnych światłach. Zamknął drzwi, obszedł wóz i wsiadł za kierownicę. Z wnętrza własnej kurtki wyjął pistolet i wsunął go do głębokiej kieszeni w drzwiach kierowcy, tuż pod lewą dłonią. Odpalił silnik. Ciche mruczenie diesla mieszało się z szumem nawiewu.

Lena siedziała z tyłu, oparta o zagłówek. Jej twarz w lusterku była blada, a oczy ciemne i czujne.

– Zdążymy do zasięgu przed szóstą? – zapytała przez oparcie fotela, ignorując wszystko inne.

Dawid spojrzał na cyfrowy zegar na desce rozdzielczej. Świecił na zielono. Pierwsza czterdzieści.

– Zdążymy – odpowiedział.

Wrzucił bieg i ruszył. Wycieraczki zebrały pierwszą warstwę mżawki z szyby. Plandeka, którą przygotował z myślą o niej, jechała teraz zaledwie kilkadziesiąt centymetrów za jej plecami. Dawid patrzył na mokrą drogę, czując chłodne rozdrażnienie. Plan, z którym tu przyjechał, nadawał się do wyrzucenia.

W zamian miał tydzień.

Wyjeżdżając z Sośnicy, zastanawiał się, jak skłonić ją do współpracy przy starym archiwum. Musiał zdobyć pliki i rozbroić wysyłkę, ale same dokumenty mogły nie wystarczyć: przy nazwiskach i trasach sprzed piętnastu lat potrzebowałby pomocy Leny. Tyle że przy kuchennym stole zdążył już jej zagrozić śmiercią.

Zatrzymał się na ostatnich światłach przed wjazdem na trasę. Czerwone światło odbijało się w mokrym asfalcie.

– Moja babcia – odezwała się Lena z tylnego siedzenia. Jej głos był cichy, ale wyraźny. – Dowie się o tym wszystkim?

Dawid spojrzał w lusterko wsteczne, wprost w jej oczy.

– To zależy już tylko od ciebie.

Dwadzieścia trzy godziny

Lena siedziała na tylnej kanapie skody, złączając kolana i trzymając dłonie głęboko w kieszeniach wełnianego płaszcza. Od wyjazdu z Sośnicy wpatrywała się w ten mały wyświetlacz między przednimi fotelami, używając go jako jedynego stałego punktu w przestrzeni.

Jechali na południe. Zapamiętywała to, co mogła wyłowić zza przyciemnianych szyb. Szeroka, dwupasmowa trasa wylotowa szybko przeszła w ciemny ciąg asfaltu. Mijały ich rzadkie światła ciężarówek, a potem zielone tablice drogowe odbijające blask reflektorów. Najpierw minęli zjazd na Bielsko-Białą. Skoda utrzymała prędkość, a potem zwolniła przy rozjazdach na Skoczów. Droga stawała się coraz węższa, otoczona gęstniejącą ścianą drzew. Kiedy mignęła im biała tablica Ustronia, po obu stronach wznosiły się już czarne, masywne zbocza. Jechali w góry.

Lena była na nogach od piątej dziesięć rano. Zmęczenie przestało być sennym ciężarem, a stało się fizycznym bólem pod powiekami. Kiedy jej broda opadała na kołnierz, a oczy zaczynały się zamykać, zaciskała palce na własnym udzie, szczypiąc się przez gruby materiał spodni i płaszcza. Ostry ból rozjaśniał umysł na kilkanaście minut. Nie mogła zasnąć. Sen oznaczał utratę kontroli nad czasem i kierunkiem.

Dawid prowadził w całkowitym milczeniu. Z tyłu widziała tylko ciemny zarys jego ramion i profil odbity w bocznej szybie, kiedy mijali rzadkie latarnie. Chciała sprawdzić, na ile on w ogóle przygotował się do tego wyjazdu.

– W mieszkaniu został kot – powiedziała w przestrzeń nad zagłówkiem. Jej głos był suchy od samochodowego ogrzewania. – Zdechnie z głodu, jeśli nikt tam nie wejdzie.

Dawid nie odwrócił głowy. Zerknął w lusterko wsteczne.

– W twoim mieszkaniu nie ma miski – odpowiedział równym, beznamiętnym tonem. – Nie ma kuwety, drapaka ani jednego kłaczka sierści na fotelu, w którym przesiedziałem dwie godziny. Nie masz kota.

Lena powoli wypuściła powietrze przez nos. Nie wiedziała, ile zdążył sprawdzić poza mieszkaniem. Pytanie o babcię zatrzymała dla siebie. Na światłach przyznał, że wie o jej istnieniu, posługując się tym samym szantażem co Bielecki, ale Lena nie miała pewności, czy znał adres na Zandce. Każde jej słowo mogło mu podpowiedzieć, gdzie szukać. Tak samo milczała o prokuraturze, o Beacie Rogalskiej i o spotkaniu zaplanowanym na wtorek za tydzień. Kruk nie zapytał o żaden z tych szczegółów. Może nie zdążył ich wyciągnąć od szefa, a może czekał, aż sama popełni błąd.

Za tablicą z nazwą Wisły skoda zwolniła niemal do zera. Dawid zredukował bieg i skręcił z głównego, mokrego asfaltu pod górę. Opony natychmiast zachrzęściły na szutrowej nawierzchni. Droga wiła się stromo przez las, a reflektory wycinały z mroku tylko wąski pas błota i mokrych pni. Lena zaczęła liczyć zakręty. Prawy, długi lewy, znowu prawy, krótki podjazd. Przy siódmym szarpnięciu samochodu straciła rachubę. Ciemność za oknami zlała się w jedną czarną masę.

Kiedy silnik wreszcie zgasł, była po trzeciej w nocy.

Dom stał wyżej niż ostatnie rozrzucone w dolinie światła. Był drewniany, osadzony na kamiennej podmurówce, wbity w pochyłość terenu przy samej krawędzi lasu. Dawid otworzył drzwi z zewnątrz, wypuścił ją z samochodu i wziął jej torbę. Powietrze uderzyło Lenę przeraźliwym, górskim ziąbem. Za tylną ścianą budynku szumiał wezbrany potok, głośny i monotonny.

Wnętrze chaty pachniało starym dymem i lodowatym kurzem. Było tu równie zimno jak na zewnątrz. Dawid postawił bagaż na podłodze, przeszedł przez ciemną sień do głównego pomieszczenia i przekręcił włącznik. Zapaliła się goła żarówka pod sufitem.

Pokój łączył się z kuchnią. Na środku stał potężny, kaflowy piec. Lena została w płaszczu przy ścianie, obejmując się ramionami, i patrzyła na mężczyznę. Dawid kucnął przed żeliwnymi drzwiczkami i bez wahania sięgnął na półkę z boku pieca po pudełko zapałek i rozpałkę z koszyka. Ułożył drewno, podpalił rozpałkę i zamknął drzwiczki, regulując dopływ powietrza.

Lena rozejrzała się po oświetlonej przestrzeni. Zaczęła liczyć to, czego brakowało. Na drewnianych ścianach nie wisiało ani jedno zdjęcie. Na półkach nie było książek, które mogłyby zdradzić czyjeś nazwisko czy zainteresowania. Na drzwiach lodówki nie było ani magnesu, ani kartki. Na suszarce przy zlewie leżały tylko dwa kubki i dwa płytkie talerze. W otwartej szafce widziała równy rząd puszek z konserwami; pod ścianą ułożono z matematyczną precyzją szczapy drewna aż po sam sufit.

Kruk wstał od pieca i wyciągnął z kieszeni swój telefon. Podszedł do okna wychodzącego na dolinę. Przesunął palcem po ekranie, a potem zrobił dwa kroki w stronę kuchni. Zatrzymał się, spojrzał na wyświetlacz i cofnął do szyby. Lena widziała ekran telefonu pod kątem. Na małej ikonie zasięgu świeciła się dokładnie jedna kreska, która znikała całkowicie, kiedy tylko odchodził od okna.

– Pokażę ci resztę – powiedział, chowając aparat do kurtki.

Korytarz był krótki. Dawid pchnął pierwsze drzwi po lewej stronie. Wąski pokój mieścił tylko sosnowe łóżko przykryte grubym kocem w czerwoną kratę, krzesło i małą szafkę. Okno było zasłonięte od zewnątrz ciężką, drewnianą okiennicą. Potem wskazał jej łazienkę na samym końcu korytarza.

– Woda w bojlerze nagrzeje się za godzinę – poinformował rzeczowo. – Wyjeżdżamy stąd piętnaście po piątej. Masz czas do tego momentu.

Zostawił ją w małym pokoju z jej torbą. Lena nie zdjęła płaszcza ani butów. Usiadła na brzegu łóżka, zapaliła małą lampkę z matowym kloszem i wpatrywała się w tarczę swojego zegarka. W domu zaczęło strzelać nagrzewające się drewno. Słyszała głośny trzask ognia w kaflowym piecu, ciężkie kroki Kruka po deskach w głównym pokoju i nieprzerwany szum potoku za oknem. Zegar pokazywał wpół do czwartej. Zmęczenie rozbijało jej myśli na krótkie, urywane klatki, ale strach trzymał ciało w napięciu.

Około czwartej dźwięki z głębi domu zmieniły charakter. Za zamkniętymi drzwiami usłyszała krótkie, mechaniczne warczenie, a potem ostre skrzypienie drewna. Trwało to może minutę. Uznała, że rąbie albo tnie szczapy przy piecu, żeby dołożyć do ognia przed wyjazdem. Zacisnęła dłonie na kolanach. Bała się położyć. Nie wiedziała, czy jeśli zamknie oczy choćby na chwilę, będzie w stanie obudzić się przed piątą.

Przesiedziała w tej samej pozycji kolejną godzinę.

O piątej dziesięć na korytarzu rozległy się kroki. Coś metalicznie szczęknęło tuż za jej drzwiami. Chwilę później Dawid zapukał krótko w drewno. Lena wstała od razu. Miała zupełnie suche usta. Wyszła na korytarz, poprawiając szalik. Dawid stał już w kurtce, trzymając w jednej ręce jej laptop, a w drugiej kluczyki do samochodu.

Wywiezienie jej z domu po ciemku zajęło mu dziesięć minut. Skoda wspinała się po rozjeżdżonym, leśnym dukcie jeszcze wyżej, z dala od szutrowej drogi. Zatrzymali się na szerokiej polanie wyciętej w zboczu. W dole, między koronami drzew, widać było rozsiane, żółte światła miasteczka. Dawid nie zgasił silnika. Dmuchawa pracowała na pełnych obrotach, pompując gorące powietrze do kabiny.

Przekazał jej na kolana laptop i położył telefon na podłokietniku. Lena siedziała na przednim fotelu pasażera. Odchyliła ekran. Dawid usiadł bokiem na fotelu kierowcy, opierając plecy o drzwi i zginając lewą nogę. Był tak blisko, że Lena czuła przez rękaw płaszcza ciepło jego ramienia. Zesztywniała, zanim zdążyła się na niego rozzłościć.

Włączyła przeglądarkę. Przechyliła ekran minimalnie w swoją stronę. Kiedy system zażądał autoryzacji, owinęła lewą dłoń końcem grubego szalika, zasłaniając palce układające się na klawiaturze. Kruk patrzył na nią, ale nie zainterweniował. Pozwolił jej na tę drobną zasłonę. Hasło miało trzydzieści jeden znaków. Lena wbijała je szybko, bez rytmu, uderzając w klawisze z nierówną siłą. Wiedziała, że nawet jeśli on śledzi ruch jej nadgarstka, nie wyłapie całości z takiego kąta. Nacisnęła Enter, sięgnęła po telefon i przepisała kod jednorazowy.

Skrzynka załadowała się na ekranie. Zobaczyła roboczy folder i oczekującą wiadomość. Przesunęła kursor na datę wysyłki. Zmieniła dzień na środę. Zostawiła godzinę bez zmian i zatwierdziła harmonogram. Mały, zielony komunikat błysnął w rogu ekranu.

Dopiero wtedy wzięła pierwszy, głęboki oddech od momentu, w którym weszła w nocy do swojego mieszkania. Kupiła sobie dobę życia.

Jej palce zatrzymały się na touchpadzie. Kursor spoczywał dokładnie nad szarym przyciskiem „Wyślij teraz”.

Jedno kliknięcie. Ułamek sekundy. Zanim Kruk zdążyłby wyrwać jej sprzęt, system przetworzyłby komendę, a pliki poleciałyby w świat.

Nie odrywała wzroku od przycisku. Gdyby to wysłała, nic już nie trzymałoby jej przy życiu. Kruk pociągnąłby za spust jeszcze w tym samochodzie. Babcia zostałaby zupełnie sama w familoku na Zandce, pod adresem, który Bielecki doskonale znał z jej teczki osobowej, gdzie Gertruda figurowała jako jedyna osoba do kontaktu w razie wypadku. Trzy redakcje wydrukowałyby wyrwane z kontekstu kartki, które adwokaci szefa podważyliby i roznieśli w pył w ciągu tygodnia. Prokuratura dostałaby stertę skomplikowanych, powiązanych ze sobą skanów, bez nikogo, kto umiałby je przeczytać, ułożyć w ciąg przyczynowo-skutkowy i obronić przed sądem. A w nagłówkach gazet nazwisko Leny stanęłoby tuż obok nazwiska Bieleckiego. Zostałaby zapamiętana jako ta, która przez dwa lata księgowała brudne pieniądze dla mafii transportowej.

Zabrała palec z lewego przycisku. Chciała żyć i doczekać procesu, na którym usiądzie obok prokurator Rogalskiej, wytłumaczy każdą fakturę, wskaże każdy fałszywy podpis, a potem wyjdzie z sądu pod własnym nazwiskiem.

Zamiast wysłać, zjechała kursorem niżej, do załącznika. Był zaszyfrowany drugim, osobnym hasłem, którego nie znał nikt poza nią. Sprawdziła dyskretnie, czy na samym dole treści oczekującej wiadomości nadal widnieje klucz, bez którego odbiorcy nie otworzyliby archiwum. Dopóki nie dostaną maila, nie dostaną też klucza.

Kliknęła „Pobierz”. Przy dwóch kreskach górskiego zasięgu pasek postępu ruszył z bolesną powolnością. Piętnaście procent. Dwadzieścia.

– Po co ci to na dysku? – zapytał Kruk. Jego głos zabrzmiał nisko, tuż przy jej uchu.

Nie odwróciła głowy.

– Skoro chcesz wiedzieć, co dokładnie jest w księgach twojego szefa, pokażę ci je tam, gdzie nie ma sieci – odpowiedziała, patrząc na rosnący niebieski pasek. – I pokażę ci tylko tyle, ile sama zdecyduję.

Osiemdziesiąt procent. Sto. Plik zapisał się w lokalnym folderze.

Lena wylogowała się ze skrzynki, weszła w ustawienia i wyczyściła całą historię przeglądania. Zrobiła to sprawnie, z nawyku. Kiedy podniosła rękę do pokrywy, dłoń Dawida wyprzedziła jej ruch. Jego palce zacisnęły się na krawędzi obudowy i złożyły ekran z cichym trzaśnięciem plastiku. Zabrał sprzęt z jej kolan i położył go za swoim fotelem.

– Widziałem, nad czym trzymałaś kursor. – Odwrócił się do niej przodem.

Lena spojrzała mu prosto w oczy. Ciepło jego ramienia przestało mieć znaczenie.

– W takim razie – odparła z równym spokojem – widziałeś też, co ostatecznie wybrałam.

W kuchni drewnianego domu panował półmrok wczesnego poranka. Dawid wyciągnął dłoń.

– Telefon.

Lena wyjęła smartfon z kieszeni i położyła go na stole. Dawid wziął aparat i wsunął go do wewnętrznej kieszeni swojej kurtki, zapinając zamek. Patrzyła na materiał skrywający urządzenie. To był numer, pod który Gertruda dzwoniła, gdy coś się działo. Babcia nie używała komunikatorów i nienawidziła aparatów stacjonarnych. Lena odcięła ją właśnie od kontaktu ze sobą.

Dawid podniósł z podłogi jej laptop i zasilacz. Minął kuchnię, skierował się do pokoju przy samych drzwiach wejściowych, w którym rzucił wcześniej swoją torbę, i położył sprzęt na krześle. Zamknął drzwi. Kiedy wrócił do głównego pomieszczenia, Lena stała przy stole ze skrzyżowanymi ramionami.

– Komputer dostaniesz tylko tutaj, na tym stole, kiedy będę siedział obok – oznajmił, podchodząc do kranu i napuszczając wodę do czajnika. – Ładowarka zostaje u mnie. Dostaniesz ją, kiedy bateria spadnie poniżej dziesięciu procent, na czas potrzebny do podładowania komputera.

– Jak mam pracować nad czymś, czego nie wolno mi otworzyć bez ciebie? – zapytała ostro.

Dawid włączył czajnik.

– Ja też nie otworzę tego bez ciebie. Plik jest zablokowany twoim hasłem, prawda? Jesteśmy kwita.

Zostawił ją w kuchni. Lena poszła korytarzem do łazienki. Woda w rurach była lodowata, zanim dopłynęła ciepła z bojlera. Umyła twarz i dłonie, trzęsąc się z zimna. Kiedy chciała zamknąć za sobą drzwi od wewnątrz, jej palce trafiły na puste miejsce pod klamką. Przyjrzała się drewnianej płycie. W miejscu, gdzie powinna znajdować się blokada, widniały dwie małe, czarne dziurki po wykręconym zamku. Mechanizm został usunięty celowo. Wzięła z wieszaka czysty ręcznik i przewiesiła go przez klamkę tak, by materiał zasłonił otwory po zamku, dając jej chociaż iluzję prywatności.

Wracając korytarzem, zwolniła krok. Jej wzrok padł na drzwi pokoju, w którym zostawił ją w nocy.

Od strony korytarza, na wysokości jej klatki piersiowej, do ramy drzwiowej przykręcona była masywna, stalowa zasuwa. Wkręty lśniły nowością. Pod nimi, na jasnych deskach podłogi, leżały drobne, świeże wiórki z wiercenia.

Zatrzymała się. O czwartej rano słyszała wiertarkę, a o piątej dziesięć, tuż przed jego pukaniem, metaliczny szczęk odsuwanego rygla.

Ostatnią godzinę przed wyjazdem na polanę przesiedziała zamknięta od zewnątrz jak zwierzę.

W myślach sprawdzała, którędy mogłaby wydostać się z domu. Dwoje drzwi na zewnątrz – frontowe i te w sieni. Oba zamykane na gruby klucz, który Kruk cały czas nosił przy pasku. Okiennice zakładane od zewnątrz na żelazne haki, niemożliwe do podważenia ze środka bez wybijania szyby i robienia hałasu. Deska w korytarzu, która skrzypiała dokładnie przed drzwiami jego pokoju. Kilkaset metrów w dół zbocza stał jeszcze dom, z którego komina zaczął rano unosić się cienki strumień siwego dymu. Nie byli tu zupełnie sami, ale krzyk nie dotarłby przez wiatr i szum potoku.

Weszła do kuchni. Zbliżyła się do okna i sprawdziła przestrzeń na zewnątrz. Skoda stała zaparkowana przodem do zjazdu. Szutrówka schodziła w las, znikając za pierwszym ostrym zakrętem.

Kruk stał tuż za nią z kubkiem parującej herbaty w dłoni. Nie zasłaniał jej widoku. Czy był tak pewien, że mu nie ucieknie, czy tylko czekał, aż zdradzi się z takim zamiarem?

– Dzień wygląda tak – powiedział, opierając się o blat. – Masz kilka godzin na sen. W południe siadamy przy stole i pokazujesz mi pierwszy plik. Z domu wychodzisz tylko ze mną. Na noc i na czas, kiedy będę musiał wyjść na zewnątrz, zasuwa będzie zamknięta.

Lena nie odwróciła się od okna.

Odprowadził ją do pokoju. Lena weszła do środka. Usiadła na łóżku przykrytym kocem w czerwoną kratę, wciąż w płaszczu. Patrzyła na drewnianą płytę drzwi.

Usłyszała ciężki, metaliczny zgrzyt. Zasuwa przesunęła się w prowadnicy od strony korytarza, blokując wyjście.

Słyszała już tylko szum potoku za ścianą. Lena zamknęła oczy i policzyła. Do jutrzejszej godziny szóstej rano zostały dokładnie dwadzieścia trzy godziny. Dwadzieścia trzy godziny, zanim kopia ksiąg wyśle się sama.

Dawid musiał to wiedzieć równie dobrze jak ona. A to oznaczało, że przed świtem on sam będzie musiał odsunąć ten rygiel.

Trzy na dziesięć

Ciepło z kaflowego pieca wypełniało duży pokój, nagrzewając drewniany blat stołu. Wtorkowe południe za oknem było szare, dusiło się w gęstych chmurach wiszących nisko nad lasem. Lena siedziała na krześle, z laptopem przysuniętym do krawędzi stołu i ekranem odchylonym lekko w swoją stronę.

Dawid zajął miejsce obok. Siedział w milczeniu, z dłońmi opartymi płasko na udach, w odległości, która nie pozwalała jej zapomnieć o jego obecności, ale dawała swobodę ruchów. Patrzył na jej palce.

Wpisała drugie hasło, to odblokowujące zaszyfrowany pakiet pobrany rano z serwera. System przetrawił ciąg znaków. Na ekranie rozwinęła się lista katalogów. Była długa, uporządkowana latami i nazwami dziesiątek mniejszych lub większych spółek, zagnieżdżonych jedne w drugich. Spis nie mieścił się w oknie, suwak po prawej stronie skurczył się do małego paska.

Lena otworzyła główny rejestr faktur kosztowych z zeszłego roku. Tabela załadowała się w ułamku sekundy. Tysiące równych wierszy zalało ekran. Najechała kursorem na pole filtra systemowego, wpisała słowo „mycie” i wcisnęła enter. Tabela zamigotała i skurczyła się. Lena przewinęła kolumnę opisu pozycji. Dawid śledził wzrokiem powtarzające się frazy. Mycie i dezynfekcja komory chłodniczej. Za każdym razem z dopisanym numerem rejestracyjnym naczepy. W rubryce wystawców przewijały się trzy nazwy: Termo-Dez z Tychów, Frigo-Clean z Rybnika i Chłodserwis z Gliwic.

– Chłodnię myje się po każdym rozładunku towaru – odezwał się Dawid. Jego głos był spokojny, zrównany z szumem ognia w piecu. – Zwłaszcza jak wozisz mięso albo nabiał. W takiej kolumnie nie ma nic dziwnego.

– Wybierz dowolny numer rejestracyjny – powiedziała, puszczając touchpad.

Dawid pochylił się nieznacznie. Wskazał palcem naczepę z połowy listy, wiersz z datą z połowy października. Lena najechała na ten numer, skopiowała go i wrzuciła w dodatkowy filtr, zawężając wyniki tylko do tego jednego pojazdu. Na ekranie zostało kilkanaście pozycji z całego roku. Lena zaznaczyła pięć z nich, wszystkie z jednego tygodnia.

– Pięć myć z dezynfekcją w ciągu siedmiu dni – powiedziała, stukając paznokciem w brzeg obudowy. – W tym dwa razy w tę samą środę. Rano w Tychach, po południu w Rybniku.

Zanim zdążył odpowiedzieć, otworzyła obok drugie okno. Wyciągnęła z podfolderu skan karty drogowej z tego samego tygodnia października, wypisanej ręcznie przez kierowcę, z pieczątkami z załadunku i rozładunku. Przesunęła laptop o kilka centymetrów w jego stronę.

Dawid wpatrywał się w skan. Przejechał wzrokiem po datach i nazwach miast. Naczepa wyjechała w poniedziałek z mrożonkami z bazy, we wtorek rano przekroczyła granicę, w środę była w Niemczech, a w czwartek rozładowała towar w Rotterdamie. Wróciła na plac do Gliwic w sobotę późnym wieczorem.

Poczuł satysfakcję: sam wyczytał z tych dokumentów, że naczepę rzekomo myto na Śląsku, kiedy była w Niemczech. Odwrócił głowę ku Lenie. Patrzyła na niego wyczekująco.

– Takich myć jest w zeszłym roku ponad osiemset – powiedziała równym tonem, zamykając kartę drogową. – Każde kosztuje od tysiąca dwustu do tysiąca ośmiuset złotych.

Dawid natychmiast pomnożył to w głowie. Wyszło mu ponad milion złotych wyciągniętych z głównej firmy i zaksięgowanych jako koszty obniżające podatek. Płacono za mycie naczep, które w tym samym czasie stały na niemieckich parkingach, rozładowywały się w Holandii albo w ogóle nie wyjechały z bazy.

Oparł się o oparcie krzesła. Drewno skrzypnęło.

– Księgowałaś to sama? – zapytał.

– Tak.

– Od początku wiedziałaś, co przepuszczasz?

Jej ciemne oczy zatrzymały się na jego twarzy, rejestrując zmianę tonu.

– Mniej więcej po pół roku pracy wiedziałam już dokładnie, co księguję – odpowiedziała.

Dawid przestał myśleć o niej jak o dziewczynie z biura, która przypadkiem zobaczyła za dużo, przetrzymała niewłaściwy dokument i spanikowała. Patrzył na kobietę, która przez półtora roku siadała przy biurku, przyjmowała lewe faktury, autoryzowała przelewy i z pełną świadomością budowała archiwum mające zniszczyć człowieka, który jej płacił. Wczoraj w nocy była równie opanowana jak teraz, gdy przyznawała się do lewych faktur.

Lena wróciła do klawiatury. Otworzyła wyciągi bankowe trzech myjni z tamtego okresu. Ustawiła okna obok siebie.

– Dwa, trzy dni po każdym naszym przelewie za mycie naczep, z kont Termo-Dezu, Frigo-Cleanu i Chłodserwisu wychodzi dalej prawie ta sama kwota – tłumaczyła, wodząc kursorem po pozycjach. – Jako zapłata za usługi podwykonawcze. Pieniądze trafiają do dwóch spółek: Bud-Trans Serwis i Delta Usługi. Delta ma dokładnie ten sam adres co Chłodserwis. To jedno wirtualne biuro w Gliwicach.

Wśród nazw spółek Dawid szukał nazwiska człowieka, do którego ostatecznie trafiały pieniądze.

– Przeskocz do miejsca, w którym pieniądze się kończą – polecił Dawid. Zbliżył dłoń do blatu. – Pokaż mi człowieka, który je wypłaca w gotówce.

Lena położyła lewą dłoń na obudowie laptopa, tuż nad klawiaturą, osłaniając ją. Prawą ręką zamknęła okno z wyciągami.

– Następne ogniwo jest w innym roku i w innym pliku.

– To go otwórz.

– Nie.

Dawid nie cofnął ręki. Lena siedziała prosto.

– Kolejność ustalam ja – powiedziała spokojnie.

Dawid przyglądał się jej profilowi. Już przy fakturach zatrzymywała się na krok przed nazwiskiem. Bez niej nie wiedział, w którym pliku szukać dalej.

– Po co człowiekowi, który został przysłany po to, żeby kopia zniknęła, wiedza o tym, gdzie kończą się pieniądze? – zapytała.

– Chcę wiedzieć, co niszczę – odpowiedział bez wahania.

Spojrzała na niego z bliska. W jej oczach nie było cienia zaufania. Był pewien, że nie kupiła tej wymówki, ale nie drążyła dalej.

Dawid wyciągnął rękę i zamknął pokrywę laptopa. Plastik trzasnął głucho.

– Pora coś zjeść – oznajmił, wstając z krzesła.

Zabrał zasilacz i odwrócił się w stronę aneksu kuchennego. Złościło go, że przez ostatnie dwie godziny słuchał jej z czystą, intelektualną przyjemnością.

Elektryczna płyta kuchenki nagrzewała się wolno. Dawid postawił na jednym palniku mały, poobijany garnek z wodą, a na drugim patelnię. Sięgnął po nóż i zaczął kroić cebulę w grube, nierówne pióra. Z puszki wyciągnął tuszonkę, mięsną mielonkę z grubą warstwą tłustej galarety, i wrzucił całość na rozgrzany metal. Tłuszcz natychmiast zasyczał, strzelając drobnymi kroplami w stronę kafelków.

Lena siedziała przy kuchennym stole, obejmując dłońmi kubek z herbatą. Obserwowała każdy jego ruch.

– Ilu ludzi do tej pory nakarmiłeś? – zapytała, patrząc, jak Dawid miesza mięso drewnianą łopatką.

– Niewielu. – Zrzucił cebulę z deski prosto w topiącą się galaretę. – Nikt się nie skarżył.

– A mieli taką możliwość?

Dawid przestał mieszać. Odwrócił głowę. Przez kilka sekund patrzył na nią bez słowa. Lena nie spuściła wzroku; czekała na odpowiedź z lekko zaczepną miną.

Wrócił do patelni. Woda w garnku zaczęła bulgotać. Otworzył szafkę, wyciągnął paczkę najtańszych świderków i wsypał połowę do wrzątku. Dopiero potem sięgnął po solniczkę.

– Sól daje się do wody przed makaronem – powiedziała Lena znad swojego kubka.

Dawid potrząsnął solniczką nad garnkiem, patrząc na wirujące świderki.

– Nie zmieniam kolejności na życzenie kogoś, kto siedzi – odpowiedział, odstawiając sól na blat.

Makaron gotował się za długo. Kiedy Dawid odcedzał go nad zlewem, świderki były miękkie i blade. Wrzucił je na patelnię, prosto w usmażoną cebulę i tuszonkę, a potem zalał wszystko pomidorami z puszki. Wymieszał, pozwolił całości zagotować się przez minutę i zdjął z palnika. Nałożył porcje na dwa głębokie, wyblakłe talerze. Postawił jeden przed Leną, rzucił obok widelec, a sam usiadł po drugiej stronie stołu ze swoją porcją.

Lena wbiła widelec w czerwoną breję. Nabrała trochę makaronu z kawałkiem mięsa, włożyła do ust i zaczęła żuć. Przeżuwała długo. Dawid patrzył na nią, jedząc swój obiad. Przełknęła, odłożyła widelec na brzeg talerza i oparła łokcie o stół.

– Niedosolone – zaczęła wyliczać, zaginając palce, jakby czytała z protokołu kontroli. – Cebula przypalona z jednej strony, a surowa z drugiej. Makaron rozgotowany do konsystencji papki dla niemowląt. Ocena: trzy na dziesięć. Z czego jeden punkt za to, że jest ciepłe.

Dawid przełknął swój kęs.

– Kuchnia nie podlega negocjacjom – stwierdził.

– Zauważyłam. To pewnie dlatego nikt się nie skarżył.

Zabrała widelec i wróciła do jedzenia. Zjadła wszystko. Dawid obserwował, jak zgarnia z brzegów talerza resztki sosu pomidorowego, nie zostawiając ani jednej nitki cebuli. Od wyjazdu z jej mieszkania tej nocy nic nie jadła. Kiedy skończyła, odłożyła sztuciec i wskazała pusty talerz.

– To nie jest aprobata – zaznaczyła z powagą. – To głód.

Podsunęła mu naczynie po blacie. Dawid wziął patelnię z kuchenki i zsunął dla niej resztę jedzenia. Było tego niewiele, ledwie kilka łyżek, ale wzięła się za nie z tą samą metodyczną dokładnością.

– Od jutra gotuję ja – oznajmiła między jednym a drugim kęsem. – Inaczej nie przeżyję tego tygodnia, a ty nie dostaniesz swoich plików.

Dawid oparł przedramiona o stół.

– Zgoda. Ale kiedy będziesz miała w ręku nóż, ja będę stał obok.

Lena przełknęła makaron. Spojrzała na niego, oceniając to ograniczenie, po czym kiwnęła głową.

– W takim razie dzisiaj ty szorujesz przypaloną patelnię.

Zostawiła talerz na stole i poszła do łazienki.

Dawid wstał, pozbierał naczynia i wrzucił je do zlewu. Puścił ciepłą wodę. Wziął gąbkę, nalał płynu i zaczął zeskrobywać twardą, czarną warstwę spalonej cebuli z teflonu. Stał plecami do korytarza. Rytmiczny dźwięk szorstkiej gąbki o metal wypełniał kuchnię.

Po minucie szorowania zatrzymał rękę.

Od ponad godziny nie pomyślał o zalanym kamieniołomie. Nie pomyślał o plandece leżącej w bagażniku skody ani o tym, dlaczego Bielecki wysłał go na Sośnicę. Złapał się na tym, że stał przy zlewie, zmywał patelnię i zastanawiał się, co kupić w wiejskim sklepie, żeby mogła ugotować coś, co nie będzie smakowało jak trociny.

Uznał to za bardzo niebezpieczne. Wypłukał patelnię w zimnej wodzie, wyłączył kran i wytarł dłonie w ścierkę.

Wieczorem deszcz za oknem przeszedł w gęstą mżawkę, osiadającą na szybach drobnymi kroplami. W głównym pokoju paliła się tylko stojąca lampa z matowym kloszem, rzucając na stół wąski krąg żółtego światła.

Lena otworzyła pakiet. Kiedy na ekranie pojawiła się lista katalogów, Dawid przysunął laptop do siebie, obracając go na blacie.

– Tym razem poszukam sam – powiedział, kładąc dłonie na touchpadzie.

Lena nie zaprotestowała. Odchyliła się na krześle i skrzyżowała ręce na piersi.

Dawid otworzył katalog oznaczony jako skany z piwnicy. Mieściły się w nim setki podkatalogów. Były nazwane numerami kartonów, latami i numerami segregatorów. Kiedy wszedł w pierwszy z brzegu, na ekranie pojawiły się tysiące plików graficznych, ponumerowanych od 0001 wzwyż. Otworzył kilka. To były zdjęcia starych dokumentów, zapisane w wysokiej rozdzielczości, ale bez warstwy tekstowej. Wyblakłe faksy, na których litery zlewały się w szare plamy. Kartki z odręcznymi wpisami robionymi niebieskim długopisem, z nieczytelnymi podpisami. Kolumny cyfr wydrukowane na starych drukarkach igłowych, bez żadnych nagłówków tłumaczących, czego dotyczą.

Wpisał w wyszukiwarkę systemową nazwisko ojca. Komputer nie znalazł nic. Nie mógł przeszukać obrazów.

Dawid zamknął archiwum i przeszedł do bieżących ksiąg, tych z ostatnich dwóch lat. Arkusz kalkulacyjny z numerami kont był gigantyczny. Przewijał tysiące wierszy, próbując wyłapać cokolwiek znajomego. Znał mechanizmy, wiedział, jak działają fikcyjne spółki, ale patrzenie na surowe kolumny oznaczone jako Wn i Ma było jak czytanie w obcym języku, którego znał tylko podstawowe słowa.

Zatrzymał się przy dużej, sześciocyfrowej kwocie z połowy marca, zaksięgowanej na koncie kosztowym.

– To – powiedział z satysfakcją, stukając palcem w ekran. – Skąd to poszło?

Lena nawet nie pochyliła się nad stołem.

– To jest storno faktury, która została anulowana tego samego dnia – odpowiedziała, nie zmieniając pozycji na krześle. Wskazała długopisem, który trzymała w dłoni, na mały znak na ekranie. – Masz minus przed kwotą. Zwykła korekta błędu.

Dawid cofnął rękę. Siedział nad rozświetlonym ekranem i oceniał swoje szanse. Sam czytałby ten plik miesiącami, a nawet wtedy nie wiedziałby, który wiersz jest zwykłym kosztem paliwa, a który kłamstwem ukrywającym wypłatę za pobicie. Dokument, który leżał na serwerze, bez tej kobiety był bezużyteczną stertą cyfr. Bielecki uważał, że wystarczy go wykasować, żeby zlikwidować zagrożenie. Dawid wiedział już, że wykasowanie tego pliku oznaczało zniszczenie jedynej drogi do pogrzebania szefa.

Lena wyciągnęła rękę i przysunęła laptop z powrotem do siebie.

– Pokażę ci, kto stoi za Bud-Transem i Deltą – zaproponowała, kładąc palce na touchpadzie. – Kiedy pozwolisz mi zadzwonić do babci.

Dawid przeniósł na nią wzrok.

– Żadnych kontaktów na zewnątrz.

– Moja babcia jest po operacji zaćmy – powiedziała Lena. Jej ton stwardniał. – Codziennie o ósmej wieczorem dzwonię do niej, żeby przypomnieć jej o kroplach. Sama o nich zapomina. Wczoraj byłam u niej i podałam jej krople osobiście. Dzisiaj rano nie zadzwoniłam. Jeśli nie odezwę się dzisiaj wieczorem, będzie wydzwaniać całą noc. W czwartek rano zadzwoni do firmy. A potem na policję.

Dawid patrzył na nią, analizując scenariusz.

– Policjant pod drzwiami mojego mieszkania na Sośnicy nie przyda się ani tobie, ani Bieleckiemu – dokończyła.