Uzyskaj dostęp do tej i ponad 240000 książek od 14,99 zł miesięcznie
16 osób interesuje się tą książką
Włochy, rok 1999. Beatrice próbuje odnaleźć własną drogę w cieniu trudnej relacji z rodzicami. Oparcie dają jej wyłącznie malarstwo i rysunek – zamiłowania, które realizuje w ukryciu. Posiada rzadki dar: potrafi na płótnie uchwycić ludzką duszę, jej najgłębsze tajemnice w postaci lęków, niespełnionych pasji lub tego, co dopiero ma dla niej nadejść. Poszukiwanie artystycznej prawdy i podjęcie jednej, ryzykownej decyzji może na zawsze odmienić jej los.
Malarka dusz to historia snująca się w otoczeniu Werony i górzystych rejonów jeziora Garda, pachnąca włoskimi przysmakami. Opowiada o pasji, która może być miłością, ale i przekleństwem. O tym, że twórczość, podobnie jak miłość, aby wyrazić się w pełni, wymaga od człowieka zrzucenia pancerza. O odwadze wyciągania rąk, mimo strachu przed odrzuceniem. Jak również o ciszy – o tej, która koi, i o tej, która rozdziera serce.
Czy połączą się losy kobiet tworzących w odległych czasie i przestrzeni?
Czy dwoje zranionych ludzi odważy się uwierzyć, że najtrudniejsza droga może prowadzić do bliskości?
Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:
Liczba stron: 457
Rok wydania: 2026
Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:
Redakcja i korektaJoanna Wysłowska
WspółpracaRobert Ratajczak
Projekt okładki, skład i łamanieNatalia Jargieło
Przygotowanie e-bookaArtur Kaczor, KompART
© Copyright by Anna Purowska© Copyright by Wydawnictwo Vectra
Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody Wydawcy.
Wydanie I
ISBN 978-83-68293-79-1
WydawcaWydawnictwo VectraCzerwionka-Leszczyny 2026www.arw-vectra.pl
– Mami, smakuje ci?
– Tak, dlaczego pytasz?
– Bo taka jesteś zamyślona. Taka bezsłowna mami.
Książkę dedykuję mojemu synkowi – Bartusiowi.
Synku, potrafisz odczytać każdą moją emocję i każdą część mnie, nawet tę, którą chciałabym ukryć.
I każdemu, kto obawia się bliskości, a jednocześnie za nią tęskni
„
Co, jeśli spotkasz człowieka,
którego naprawdę pokochasz?
Schowam się.
Tak, by mnie nie odnalazł.
Bo tylko wtedy będę pewna, że nigdy go nie stracę.
MONIKA STANISŁAWOWSKA
„
Pisanie jest proste.
Siadasz przy maszynie do pisania i krwawisz.
ERNEST HEMINGWAY
W ciszy rozpadam się na kawałki. Czuję w sobie dygot, słyszę dźwięk tłukącego się szkła, bo oto roztrzaskuje się wszystko, co tworzyłam, w co wierzyłam, czemu ufałam.
Cisza jest jak znak, za którym życie nagle się zatrzymuje. Jak przepaść, w której się zapadam, tracąc oddech.
Cisza splątuje mi ręce i zaciska na nich ciasno sznur.
Cisza budzi w nocy, denerwuje podczas pracy, odciąga od wszystkiego, co mogłoby choć odrobinę pocieszyć.
Niczym królowa przejmuje władzę nad moim życiem.
Zachowuje się jak nieproszony gość, który rozsiada się przy stole, zrzuca wazon z kwiatami, wytrąca z rąk nadzieję. Odchodzi tylko na trochę, a później wraca, by mnie uczyć, że życie bez niej nie jest możliwe.
Szukam słów o sobie w ciszy Canale di Tenno. Muszę je odnaleźć, bo nie chcę całe życie otaczać się tylko tymi, które mi o mnie powiedziano. Chcę wiedzieć, kim jestem, a nie kim mnie ulepiono z przekonań. Z okna kamiennego Casa degli Artisti patrzę, jak góry przeglądają się w jeziorze, i po raz kolejny słucham Tutte storie. Każdy trzask igły o płytę odbieram jak bicie serca kogoś, kto czuł lub czuje to samo co ja. Patrzę na puste płótno i nie wiem, o kim teraz opowiem. A opowiadać umiem tylko prawdziwą tęsknotą duszy. Najszczerszą. Chwytam jej wibracje i ujmuję w kolory, w kształty, w wizje, które mnie nachodzą.
Tęskniłam za wszystkimi duszami, nim do mnie przyszły.
Wciąż mnie to zadziwia – czy można tęsknić za nieznanym?
Wybrał klimatyczne miejsce. Restauracja azjatycka schowana pomiędzy blokami nowego osiedla, w ciemności rozproszonej pomarańczowym światłem latarń. W ciemności, bo pierwszy dzień jesieni, i jak na złość noszone jeszcze wczoraj sandałki należało drastycznie odciąć od wizji stroju na dziś i zamienić na botki. Drastycznie. Tak wygląda życie. O wielu istotnych kwestiach człowiek nie jest wcześniej informowany. Jednego dnia przechadza się wałami nad Odrą w upale, w kwiecistej, letniej sukience, w promieniach słońca, a kolejnego, piętnaście stopni mniej, swetrowa sukienka i kryjące rajstopy. Czarne. Wszystko czarne, bo na jesień i zimę nie przewiduję innych kolorów.
W ulubionym czasopiśmie przeczytałam, że dwudziesty drugi września w tym roku to wyjątkowa data, ponieważ spotyka się Nów Księżyca, Nowy Pierwszy Rok Numerologiczny oraz równonoc. Podobno ten czas jest niczym kosmiczne zielone światło, jak monumentalny reset, który występuje tylko raz na wiele lat. Według autorki artykułu właśnie dziś wszystko można zacząć od nowa, co więcej – wszechświat daje w tym momencie potrójne wsparcie. Śledzę fazy Księżyca, owszem, dlatego przeczytałam artykuł. Mój nadgarstek ozdabia bransoletka z ametystem, który podobno redukuje stres wywołany negatywnymi wydarzeniami. I noszę go, bo go rzeczywiście potrzebuję.
Na tyle mam dość końców, które mnie przeczołgały, że nie dam się ponieść nadziei na spektakularne początki, choćby i dziesięć wszechmocnych sił działało w tym czasie na moją korzyść.
Przez chwilę patrzę w oczy tak ciemne i w spojrzenie tak głębokie, że ogarnia mnie niekontrolowana błogość. Od razu nasuwa mi się skojarzenie z gorącą czekoladą pitą w chłodny dzień, kiedy mróz szczypie w policzki, a dłonie wypełniają się ciepłem kubka, które powoli płynie do serca. Nawet czuję na końcu języka słodkawy posmak. Odwracam wzrok, by przez chwilę odetchnąć. Weszłam tu kilka minut wcześniej uśmiechnięta i harda. Tak, harda! Mimo że przepłakałam cały dzień, zdołałam się całkiem ładnie ubrać, pomalować i wyjść z domu z uniesioną głową. Nie mogę teraz tracić fasonu.
Czekał na mnie, a gdy tylko weszłam, od razu wstał. Stał i przyglądał mi się, jakby ostatnie nieproszone łzy, które spłynęły mi po policzkach, zostawiły po sobie jasne bruzdy wyryte w porcelanowym wizerunku. Taką siebie widziałam. Silną i dobrze ukrytą, z możliwymi śladami po wewnętrznej bitwie. Patrzył na mnie, jakby chciał uciec albo powiedzieć, że już żałuje tego spotkania. Zatrzymała mnie jego postawa, bo niemal wbiegłam do środka, a on, wysoki, spoglądając z góry, opuścił przede mną szlaban. Wcisnął mnie swoim dystansem w siedzenie fotela zaraz po szybkiej wymianie: „dzień dobry” za „dzień dobry”.
A więc harda już byłam. Niezbyt często udzielam wywiadów na gorąco, tu i teraz. Zdarza się to kilka razy do roku, w radiu, czy podczas spotkań autorskich, ale zazwyczaj po prostu dostaję maila z pytaniami, na które odpowiadam przy własnym biurku, popijając herbatę z ulubionego kubka. Lubię spotkania z czytelnikami, lubię też audycje w radiu. Co więc uwiera mnie teraz, kiedy mężczyzna o oczach niczym gorąca czekolada kładzie między nami telefon i oznajmia, że zaczyna nagrywać? Sukienka staje się zbyt ciepła, czuję pod nią przyśpieszone uderzenia serca, a pierwsze pytanie cały czas we mnie brzmi.
– Pisze pani o miłości, która nie jest cukierkowym romansem, nie jest prezentem, który wpada nam w dłonie, a raczej nagrodą za pokonanie własnych słabości i trudnych okoliczności życiowych. Za to, co człowiek sam w sobie zdołał przezwyciężyć. Dlatego zainteresowało mnie, czym dla pani jest miłość. Dla pani. Nie dla bohaterów.
– Oczywiście, rozumiem…
Każde słowo wrzyna się we mnie kolcami, przed którymi nieudolnie próbuję się obronić.
– Pisze pani o emocjach w taki sposób, że wielu czytelników odczuwa je w sobie. Pisze pani o miłości, zaglądając bohaterom w dusze.
– Moi bohaterowie to postacie ciekawsze niż ja.
Chcę jeszcze coś dodać, ale on zdecydowanie mi przerywa:
– Tego bym nie powiedział.
Zatrzymuje na mnie spojrzenie, a ja, choć mam przed sobą czerwony napar z hibiskusa, znów czuję w ustach posmak czekolady, która rozgrzewa mnie swoim ciepłem. I dreszcze. Powtarzam w myślach jego pytanie, a gdy próbuję zajrzeć tam, gdzie prowadzi mnie jakikolwiek trop, rozpościera się przede mną przestrzeń ciemna i głucha. Miejsce dawno zapomniane, opustoszałe, gdzie na próżno szukać sensu jego istnienia, a już tym bardziej odpowiedzi.
– Możemy pominąć to pytanie? – Upijam łyk ciepłego, lekko kwaskowego naparu. Trzymam fason, jakby się nic nie wydarzyło, choć czuję, że moja zasłona do lekkich nie należy, a dodatkowo grzmi we mnie obcy, przerażająco głęboki głos, jakby nawołujący z próżni: „Nie wiesz, nie masz pojęcia, zapomniałaś, a może nigdy nie czułaś”.
– Przepraszam. – Chwyta telefon i chowa do kieszeni.
– Możemy dalej rozmawiać – mówię pewnie, próbując pozbyć się wrażenia tonięcia w bezkresie. Siedzący naprzeciwko przenosi wzrok w kierunku moich palców oplatających pękatą filiżankę. Drżą, a pomalowane intensywną czerwienią paznokcie połyskują w blasku ciepłych lamp.
– To mój pierwszy wywiad. Teraz wydaje mi się, że pytanie było zbyt osobiste. Nie przemyślałem tego, nie chciałem pani wprawić w zakłopotanie.
– Zakłopotanie? – Próbuję strącić z siebie wszelkie myśli, które przejmują nade mną kontrolę. Te, które przywołują wspomnienia i które dobijają się, by mi jednak napomknąć, czym jest miłość, czym była, czym mogła się stać. I że w ogóle mogła.
Wysilam się na uśmiech, ale mężczyzna naprzeciwko zanurza spojrzenie w kubku z naparem. Pisał mi, że prowadzi media społecznościowe na temat książek. Planuje rozszerzyć swoje działania o wywiady. Rozczulił mnie tym, że miałabym być jego pierwszą rozmówczynią, że chciał mnie poznać, że zaproponował spotkanie i że czytał moje książki. Od kilku miesięcy mnie obserwował i reagował na dodawane przeze mnie posty oraz relacje. Zerknęłam więc na jego profil, zobaczyłam obrączkę na jednym ze zdjęć. Nie to, żebym się przyglądała, po prostu była widoczna.
Po raz pierwszy na żywo widzieliśmy się dwa tygodnie temu, przypadkiem, właściwie przelotnie, trzy minuty rozmowy podczas wieczoru autorskiego, na który każde z nas przyszło jako gość.
Byłam wtedy w innym świecie, czternaście dni temu. Niebywałe, a jednak w letniej, kwiecistej sukience i fuksjowych sandałkach na obcasie, według znajomych – promieniałam. Podobno zauważyli to wszyscy, za to nikt nie miał możliwości dostrzec, jak kilka dni później zastygłam. Promienie we mnie zgasły gdzieś pomiędzy „unoszę się na różowym obłoku” a „czołgam się z braku sił, z tęsknoty i niezrozumienia”. Wciąż nie mogę pojąć, że w wieżę z zaufania budowaną przez kilka miesięcy bez zapowiedzi uderzyła stalowa kula wyburzeniowa.
A więc tak, dwa tygodnie temu wymieniłam kilka grzecznościowych zdań z człowiekiem, którego twarz pojawiała mi się za każdym razem, ilekroć wrzuciłam w media jakiekolwiek zdjęcie. Wydawał mi się tamtego wieczoru samotny, więc kiedy napisał z propozycją wywiadu, postanowiłam mu pomóc, tak po prostu, a jednak chyba mi się to nie uda. Widzę doskonale, jak coraz bardziej się miesza.
Atmosfera robi się gęsta. Mam wrażenie, że oboje zaczynamy się deprymować, jakby nam ktoś odłączył dopływ tlenu.
– To ja pana przepraszam, moja postawa jest zupełnie nieprofesjonalna i proszę mi wierzyć, nigdy jeszcze mi się nie zdarzyło, żebym się tak zacięła na pytaniu. – Próbuję ograć sytuację kolejnym uśmiechem, ale mój rozmówca nie daje się zabrać tam, gdzie chciałabym go wyciągnąć. Nie idzie za moim pozytywnym nastawieniem, które staram się w sobie od jakiegoś czasu wykrzesać.
– Nie odebrałem pani milczenia w taki sposób. – Zniża głos i podpiera się pod brodę. Palcami częściowo przysłania czerwone, wydatne usta, gładzi się po zaroście. – To była bardzo szczera reakcja. Może dajmy sobie chwilę i jeśli będzie miała pani ochotę, wrócimy do wywiadu.
Opieram się wygodnie, biorę głęboki wdech i czuję, jak unosi mi się brzuch, a napięcie w ramionach odpuszcza. Myślałam, że będę musiała unieść tę sytuację za nas oboje. A jednak jego łagodność pozwala mi odetchnąć. Wciąż rozciąga się przede mną ciemna i głucha przestrzeń, która otworzyła się za sprawą jednego pytania, ale spokojne przyzwolenie, by nie odpowiadać na nie, sprawia, że mogę zostać tu, gdzie jestem, i przyglądać się z bezpiecznej odległości. Mężczyzna za swoim szlabanem dystansu też wydaje się odrobinę spięty, chyba mu trochę głupio, ale to przecież nie było złe pytanie. Trafiło po prostu na słaby grunt.
– Co pan robi poza czytaniem książek?
– Pracuję w radiu. – Unosi wzrok, a kąciki jego ust drgają nieznacznie.
– Naprawdę? Uwielbiam radio! I tak dawniej wyobrażałam sobie pracę moich marzeń. Co dokładnie pan robi?
– Ratuję świat przed ciszą, podróżuję w czasie, przywracam do życia legendy… – Wpatruje się we mnie niepewnie, a jego usta rozciągają się w uśmiechu, który próbuje blokować, dzięki czemu na policzkach, pod zarostem pojawiają się zagłębienia.
– A więc koniecznie muszę posłuchać.
– Radio Retro, znajdziesz je bez problemu. Znajdzie pani.
– Julia. – Wyciągam rękę przez stół.
– Piotr. – Otula mnie ciepłem i po chwili wypuszcza. – Jakie masz zimne ręce!
– U mnie to normalne. – Podnoszę filiżankę i staram się odtworzyć chwilowe uczucie, które mnie oplotło, gdy on uchwycił moją dłoń, ale szybko się przekonuję, że ceramika, nawet mocno nagrzana, nie zastąpi dotyku drugiego człowieka.
Czas między nami się roztapia, nie czuję go, jakby przestał istnieć, jakby przestrzeń wokół zastygła. Za to pojawiają się słowa, tak po prostu zaczynają między nami płynąć. Piotr opowiada o swoich wieczornych audycjach, a ja wyobrażam go sobie w dużych słuchawkach, siedzącego w przytulnym studiu, gdy za oknami noc. Widzę, jak dywaguje o muzyce, dokładnie tak, jak teraz przy mnie, a jego oczy rozbłyskują iskrami, kiedy mówi o piosenkach zespołu ABBA, o tym, jak pokochał je jako dziecko i jak z nim zostały do dziś. Swoimi opowieściami przypomina mi, że jako mała dziewczynka miałam w pokoju radio, które grało niemal całe dnie. Gdy nieco podrosłam, nagrywałam z radia na kasety ulubione piosenki.
– Co to było za wyzwanie, aby wyczuć odpowiedni moment i uchwycić utwór od początku! – Piotr chwyta się za głowę.
– I żeby spiker nie mówił za długo, i żeby nie wciął się zbyt wcześnie, pod koniec piosenki!
– Najlepiej do takich nagrywek nadawały się listy przebojów.
– Zdecydowanie! Wtedy udawało się wychwycić najwięcej hitów.
– I zawsze najpierw zapowiadano, więc człowiek od razu spinał się w blokach startowych, żeby nacisnąć magiczny guzik o nazwie REC.
Nasz śmiech niesie się po pomieszczeniu, a ja myślę o tym, że wróciła do mnie moja dawna radość, ta dziecięca, młodzieńcza, ta, która potrafiła się pojawić z każdym drobiazgiem.
– Też masz to wrażenie, że wtedy było inaczej? – Decyduję się zapytać o to, co sprawiło, że poczułam ukłucie w brzuchu.
Piotr mruży powieki, a na jego twarz wstępuje wyraz rozżalenia i tęsknoty.
– Oczywiście, że tak. Wychowywaliśmy się bez Internetu, odrabialiśmy lekcje, korzystając z wielkich tomów encyklopedii.
– I z zasobów bibliotek. Do dziś pamiętam, jak siedzę w czytelni i odrabiam zadanie o egipskich piramidach. Miałam kolekcję gazetek ze „Świata Wiedzy”. To był cały Internet naszej generacji.
– Właśnie, ja też je kolekcjonowałem. Uwielbiałem wpinać kolejne numery do segregatora. Z tymi czasami kojarzy mi się brak jakichkolwiek dylematów. Obiad podany, koledzy czekający na boisku. – Zamyśla się, zerkając w kierunku szyb, za którymi panuje zupełna ciemność, tylko latarnie i światła za oknami rozjaśniają mrok. – Chyba zatęskniłem. – Uśmiecha się smutno.
I mnie uciska myśl, że coś przeminęło bezpowrotnie. Że nie ma już możliwości, by przywołać chwile, których wtedy w ogóle nie zauważałam, a dopiero teraz, po ponad dwudziestu, może i trzydziestu latach jestem w stanie docenić ich wartość.
Piotr podpiera się pod brodę i długo nie wraca do rozmowy. Naprawdę wybrał się tam, gdzie zdecydowanie było mu dobrze. Mam nawet wrażenie, że jego nostalgia to coś więcej niż tylko nagły powrót wspomnień. Że słowa o dziecięcej sielance to nie wszystko, co go obecnie zatrzymało.
– Za czym zatęskniłeś najbardziej?
Może nie wypadało o to pytać, ale łączące nas przeżycia i śmiech sprawiły, że poczułam się dość swobodnie. Że dałam sobie przyzwolenie na odrobinę śmiałości, a jednak widząc, jak Piotr mruży oczy, mam ochotę przeprosić go za wciskanie się tam, gdzie pewnie nie powinnam.
– To już trochę inna historia, inaczej zabarwiona. Bliska. – Spuszcza wzrok, a ja zaczynam się zapadać. – Zjadłabyś deser? Na pewno podają tu coś nieprzyzwoicie słodkiego i pysznego. – Za zasłoną jego uśmiechu wyczuwam tęsknotę.
Wyczuwam wiele, czasem nawet zbyt wiele. Do dziś nie rozstrzygnęłam – to moja zaleta czy wada, ale towarzyszy mi od zawsze. Ludzkie głosy brzmią dla mnie prawdą. Nie ma znaczenia, jak mocno moi rozmówcy próbują maskować własne uczucia i emocje, ja rozszyfrowuję ich intencje. Czy mi to w życiu pomaga? Niekiedy tak, często jednak przeszkadza, wytrąca, wkurza. Czasem wolałabym nie być tak wyczulona, po prostu żyć bez prowadzenia wewnętrznych analiz otoczenia. I absolutnie nie jest to magiczna wiedza, która mnie w życiu ratuje. Otóż zdarza mi się lekceważyć moje czujki, bo ich działanie często wprawia mnie w konsternację. Nieraz, kiedy chciałam komuś mocno zaufać, a one zaczynały żarzyć się czerwienią, mówiłam sobie, że to pewnie tylko wrażenie, ignorowałam je. Czy żałowałam? Oczywiście, ale nie umiem być idealna. Nie podejmuję tylko dobrych decyzji, popełniam ogrom błędów, spod których tygodniami się odkopuję, analizuję i jednak zawsze dochodzę do wniosku, że można było dostrzec i wziąć pod uwagę jeden mały, na pozór nic nieznaczący detal. Tak, detal. Bo skoro w człowieku wszystko wydaje się w porządku, a we mnie odpala się alarm z powodu drżenia strun głosowych na nieodpowiedniej częstotliwości, to przecież chyba każdy popukałby się w głowę i stwierdził: daj spokój, to nie może mieć aż takiego znaczenia, twoje wrażenie nie może zaburzać całego, niemal idealnego obrazu.
A więc w przypadku dziennikarza muzycznego Piotra moje wewnętrzne przeczucie wskazuje na głęboki smutek. Jestem nawet w stanie wyczuć jego intensywność, ciemną i pozbawioną dna, niczym pierwszy jesienny wieczór.
Tak, mogę przyjąć deser, uśmiechnąć się i dalej rozmawiać o czasach kaset, o czytelniach i starych piosenkach. Ale żadna porcja słodkości nie przysłoni mi smutku w czekoladowych męskich oczach. Żadne słowa, które on teraz wypowie, nie sprawią, że zapomnę, jak zadrżał mu głos, gdy zapatrzył się w czerń za oknami i odpłynął.
Nasze pierwsze, przypadkowe spotkanie trwało trzy minuty, podczas drugiego zdążyłam być już zażenowana własną reakcją na pytanie, które usłyszałam, dokopać się do wspomnień z dzieciństwa i młodości, odbyć podróż do próżni opatrzonej hasłem „Miłość”, śmiać się, wzruszać. Nie wiem, jak długo siedzę w wygodnym fotelu, ale mam wrażenie, że przetoczyły się między nami fale najprzyjemniejszych treści i że do każdego z nas dotarły wątki, które niczym zimne podmuchy wiały nam w twarze, a my próbowaliśmy się przed nimi osłonić.
Podczas naszego drugiego, ale pierwszego prawdziwego spotkania, Piotr wyciąga z mojego talerza czekoladowego pierożka, a mnie nakłada piankę obsypaną wiórkami kokosowymi, co ani trochę mi nie przeszkadza, a wręcz przeciwnie – uśmiechamy się do siebie, kosztując deserów, wymieniamy wrażeniami. Oba są ciepłe, słodkie, rozpływające się w ustach, a gałka lodów waniliowych sprawia, że połączenie smaków staje się wprost obłędne. Nigdy nie jadłam azjatyckich przysmaków, ale już marzę o tym, by wizytę w tym miejscu powtórzyć.
I jedna myśl nie daje mi spokoju, odkąd jego prawa dłoń zawisła tuż nad moim talerzem. Na palcu nie dostrzegłam obrączki. Może po prostu jej nie włożył. Za to kilka bransoletek na nadgarstku skutecznie przykuwa moją uwagę. Jest wśród nich pleciony, skórzany pasek, czerwony sznurek i ciąg czarnych, matowych kamieni w postaci koralików.
Podobają mi się takie gadżety u mężczyzn, lecz zaraz po fali ciepła, która przetacza mi się przez całe ciało, atakuje mnie chlust zimnej wody jako wspomnienie ostatniego męskiego zniknięcia, szok, niezrozumienie, brak odpowiedzi. Atakuje mnie na tyle skutecznie, że odwracam wzrok i skupiam go na ostatnim kęsie czekoladowej pyszności.
A jednak niełatwo pozbyć się uczucia, które znów zaczyna nade mną panować. Pociesza mnie myśl, że chociaż na krótko odcięłam się od ataków płaczu, od wspomnień cudownych chwil, które jeszcze niedawno przeżywałam. Od człowieka, który zdawało mi się, był uzależniony od mojego głosu i który uwielbiał mój dotyk. Chociaż na moment, to ważne i odrobinę uwalniające. Biorę głęboki wdech i próbuję wrócić do chwili obecnej.
– Lubisz atmosferę zabytkowych miast czy tylko o nich piszesz? – pyta, odsuwając talerz na brzeg stołu.
– Uwielbiam, najchętniej przyglądałabym się każdej kamienicy, każdej fontannie, każdej okiennicy i każdemu zaułkowi.
– Od razu się rozpromieniasz, kiedy mówisz o tym, co lubisz.
Rzeczywiście, od razu czuję klimat błądzenia po brukowanych uliczkach, zapachy potraw, smaki świeżych owoców.
– Mam plan, aby niedługo pojechać do Drezna.
– Drezna? – Czuję, jakby ktoś nagle zatrzymał film, który oglądałam, i boleśnie pociągnął mnie za włosy.
– A co? Złe miasto wybrałem? Coś z nim nie tak? – Wpatruje się we mnie pełen niezrozumienia.
Jeśli mój wyraz twarzy zdradza to, co w tej minucie się we mnie dzieje, ani trochę nie dziwi mnie niepewna mina Piotra.
– Skąd ten pomysł, wspaniałe. Drezno, no cóż… – Kiedy tylko wypowiadam nazwę, czuję otulenie, błogość i beztroskę. Przeżywam dokładnie takie emocje, jakie mnie wtedy niosły.
– Powiedz, o co chodzi. – Marszczy brwi. – Może wcale nie powinienem tam jechać, jeszcze mnie spotka jakieś nieszczęście. – Jego głos zabarwia się nutą ironii. – Słyszałem, że ładne miasto i warto je zwiedzić, ale jak widać pani Sterling ma z nim związaną jakąś ciekawą przygodę. – Milknie, a mnie gorąco uderza w sam czubek głowy. – Jeśli nie chcesz, to nie mów. – Wzrusza ramionami i odwraca spojrzenie, ale widzę wyraźnie, że go zainteresowałam i tylko czeka, czy będę kontynuować.
– Zapomniałam zabrać plecak z pociągu, gdy wracałam.
– Jak to? – Znów wpatruje się we mnie zaintrygowany.
– Jechałam z torebką, laptopem, lnianą torbą z przekąskami, ale niestety plecak położyłam na górnej półce, czego nigdy nie robię. Zorientowałam się dopiero, gdy wysiadłam z taksówki przed domem.
– A co miałaś w środku? Coś cennego? Udało ci się ten plecak odzyskać?
Wzdycham głośno, przypominając sobie tę sytuację i swoją bezradność.
– Niby nie miałam nic bardzo cennego, ulżyło mi, gdy się zorientowałam, że pieniądze, telefon, dokumenty i klucze mam jednak przy sobie, no ale… Największe brawa należą się tu taksówkarzowi, bo gdy tylko dotarło do mnie, co się zdarzyło, on wciąż stał przy mojej klatce, więc zawróciłam i powiedziałam mu o nieszczęściu, zaznaczając, że jestem sama i nie wiem, co robić. I że pewnie zaraz zacznę płakać. – Przysłaniam twarz, przypominając sobie sytuację.
– Nie przejmuj się, daj spokój. Mimo stresu postąpiłaś właściwie. I co dalej? Opowiadaj, bo mnie zaciekawiłaś.
– Taksówkarz był wolny, więc od razu zabrał mnie z powrotem. W drodze dzwoniłam do obsługi kolei, a urzędniczka tylko wzdychała, ale wzięła opis plecaka i kazała czekać. Obiecała oddzwonić. Kierowca okazał się aniołem, którego wtedy potrzebowałam. Rozmawiał ze mną spokojnie, pełen wyrozumiałości, cały czas powtarzał, że szybko działamy i że na pewno sprawa skończy się dobrze. Oczywiście też pytał, co miałam w środku, a ja zaczęłam sobie przypominać. – Przysłaniam twarz.
– Co takiego? – Nachyla się przez stół i zaczyna się śmiać. – Tylko nie przerywaj w takim momencie. Wkręciłem się już zupełnie.
– Nic nadzwyczajnego, ale jak pomyślę, że obcy ludzie tam zaglądali… bo wiesz, porzucony bagaż w pociągu wiąże się z całą procedurą. – Zalewa mnie fala zażenowania.
– Według mnie zachowałaś spokój i nie tylko taksówkarz, ale i ty zasługujesz na brawa.
– Czy ja wiem? Od razu go uprzedziłam, że jestem po nieprzespanej nocy, cała w emocjach.
– O rety. – Robi minę, jakby zobaczył szczeniaczka. – To urocze, nie widzę w tym nic złego. Mów, co zobaczyli, jak otworzyli twój plecak.
– Klapki, kosmetyki, perfumy, sukienkę. Szpilki. – Podpieram rozgrzane policzki chłodnymi dłońmi.
– Szpilki i sukienka? Co ty, z jakiejś imprezy wracałaś? – Przygląda mi się uważnie, po czym poważnieje. – Aha, okej, nie musisz się tłumaczyć.
Przypominam sobie, po co tam pojechałam. Na kilkanaście godzin. Przypominam sobie szaleństwo, jakie mną wtedy rządziło, i determinację, jaka mną kierowała. Nic mnie nie mogło powstrzymać. To była jedna z najcudowniejszych przygód mojego życia. I choć obecnie podszyta jest smutkiem, nie umiem zastopować uśmiechu, gdy myślę o powodzie mojej wizyty w obcym mieście, w obcym kraju, jedynie na moment. Mój słaby uśmiech przeradza się w chichot, którego nie potrafię ukryć, a Piotr jedynie kręci głową. Czegoś się domyślił, ale nie mogę mu zdradzić, o co dokładnie chodziło. Nie powinien tego o mnie wiedzieć.
– Czyli ostatecznie nic złego się nie stało, poza tym, że pojeździłaś po mieście taksówką. Oddali ci plecak?
– Tak, wszyscy z obsługi, którzy mnie po drodze z tym plecakiem widzieli, śmiali się ze mnie.
– A może do ciebie. – Potakuje serdecznie i mruga tak, że zauważam, jak długie i ciemne są jego rzęsy.
– Może do mnie? Byli sympatyczni, a taksówkarz czekał cierpliwie z resztą moich rzeczy. Powiedział, żebym je zostawiła i załatwiła wszystko na spokojnie.
– Spotykasz dobrych ludzi, chyba masz do nich szczęście.
Parskam, słysząc te słowa, choć wcale nie jest mi z tym komfortowo. Może i spotykam życzliwych ludzi, ale nie tylko takich.
– Spotykam różnych ludzi, jak każdy.
– W porządku, czyli do Drezna na dwa dni można jechać? Nie spotka mnie tam nic strasznego? Twoja mina na początku nie zachęcała.
– Pilnuj bagażu. – Staram się opanować uśmiech, który próbuje mi wstąpić na usta, i właściwie nie udaje mi się to.
Kiedy staje nad nami kelnerka i oznajmia, że za chwilę zamyka lokal, rozglądamy się, jakby ktoś nas wybudził ze snu. Wokół jest zupełnie pusto, na większości stolików pozakładane są krzesła. Piotr od razu pyta, czym przyjechałam, i proponuje, że odprowadzi mnie na przystanek.
Wychodzimy na ulicę, którą rozświetla rząd ciągnących się w dal latarni i ciepłych świateł w oknach domów.
– Chętnie bym cię odwiózł, ale auto zostawiłem byłej żonie, żeby mogła wozić do przedszkola naszą córkę.
Słowa Piotra spadają na mnie niczym chłodne krople deszczu. Zatrzymuję się i spoglądam na niego niepewnie. Nie spodziewałam się tego, a czuję wyraźnie żal w jego głosie. Jednocześnie niewypowiedziany „rozwód” brzmi dla mnie długą historią, którą sama w sobie niosę. Rozlega się we mnie echem, w którym słyszę lata upokorzeń, wstydu, domysłów, samotności, miesiące walki, która być może wcale nie miała sensu. Jedno słowo, a dźwięczy w głowie niepokojem, jakby rozsypały się w niej całe, liczne zdania, których nie sposób ułożyć w logiczną, sensowną wypowiedź.
Pamiętam rozprawy, sale, spotkania z prawnikiem, wysoki sąd – o wiele za wysoki, by uwierzyć kobiecie, by się pochylić nad jej sytuacją i zrozumieć. No tak, bo ja za dużo wymagam. Bo to przecież sąd, nie człowiek.
Zatrzymujemy się na przystanku i zwracamy ku sobie. Wokół panuje półmrok. Balansując wzrokiem między pomarańczowym blaskiem a cieniem, dostrzegam, jak wysoki, dojrzały mężczyzna kuli się w swoim wnętrzu, jak obejmuje ramionami. Wiem, jest zimno, ale jemu wyraźnie trzeba czegoś więcej niż kubka herbaty do rozgrzania dłoni. Mam wrażenie, że patrzę na siebie sprzed kilku lat. Drżałam podobnie, mój głos brzmiał niemal identycznie, jakby się wycofywał, i chyba w oczach pojawiał się podobny zamęt. Wiem, co czuje Piotr. A przynajmniej tak mi się zdaje.
– Przykro mi. Jak sobie radzisz? – Tylko na tyle mnie stać, co więcej mogę zrobić?
– W porządku, coraz lepiej. Na razie zamieszkałem u siostry, ale… może to głupie, nie chciałem być sam. Przynajmniej jeszcze nie teraz.
Mam ochotę uciec, a jednocześnie zostać tu z nim. Odzywa się we mnie głos ciszy i nawoływanie pustki. Jak brzmią? Wiem doskonale, nasłuchałam się ich w pustym mieszkaniu, wśród białych ścian, pośród obcych mebli i przestrzeni, których sama niczym nie potrafiłam wypełnić. Bo zabrakło mi na to siły, bo szkoda mi było czasu, a tak właściwie nie wystarczyłoby mi pieniędzy.
Mężczyzna o oczach niczym gorąca czekolada wpatruje się we mnie i widzę doskonale jego zażenowanie.
– Nie bądź sam – mówię niemal szeptem. – Nie w takiej sytuacji, bo samotność wcale jej nie poprawi. To dobrze, że jesteś z rodziną.
– Wiesz, oni mają dwójkę dzieci.
– Rozumiem.
– Śpię na kanapie w salonie, ale pomagam chłopakom w lekcjach, Emilia dobrze gotuje, piecze. Tak, nie brzmi to zbyt prestiżowo.
– W życiu nie chodzi o prestiż. Brzmi to tak, że otrzymałeś wsparcie. Nie bądź dla siebie surowy, nie teraz.
Nie mogę zapytać, co się stało, z jakiego powodu ten rozwód. Nie czuję, bym miała do tego prawo, boję się też, by nie pomyślał, że zaspokajam swoją ciekawość. Wiem tylko, że jego głos brzmi cierpieniem i głębokim smutkiem. Mój też taki był? Czy ludzie wokół mnie także potrafili rozpoznać, że oto zakończyłam cudownie rokujące i szczęśliwe, w opinii innych, małżeństwo?
– Ja też przez to przechodziłam – decyduję się wyznać szybko.
– Nie miałem pojęcia, niewiele zdradzasz o życiu prywatnym, choć uważam to za plus.
Potakuję i wcale nie chcę kończyć tego wieczoru, jednocześnie poruszony temat sprawia, że chciałabym, aby autobus już nadjechał. Chłód wdziera mi się za kołnierz krótkiej, skórzanej kurtki, wspomnienia kilku trudnych rozpraw wgryzają się w brzuch, a smutek człowieka, który patrzy mi w oczy, zdaje się również moim. Jego historia, choć jeszcze niewiele o niej wiem, przypomina mi moją.
– Dawno?
– Skończyło się dwa lata temu, ale cały proces trwał trzy.
– To już szmat czasu! O rety! Dwa lata po rozwodzie?! A dlaczego… – Zatrzymuje się. – Hm… Długo było ci trudno? – W jego oczach dostrzegam zalążki tlącej się nadziei. Nie chcę ich przygaszać, ale nie chcę też mówić nieprawdy.
– Cały czas jest.
Prostuje się zaskoczony. Mam nadzieję, że nie zdruzgotałam w nim ufności. Po wielu doświadczeniach ostatnich lat wybieram prawdę. Mimo że niewielu znam ludzi, którzy jej potrzebują i którzy chcą w nią wierzyć. Mnie już oni nie zajmują. Dla mnie liczy się tylko moje sumienie.
Nadjeżdża autobus, mówimy krótkie „dziękuję” w jednym momencie i jednocześnie uśmiechamy się do siebie.
Siadam i myślę o tym, jak bardzo chciałam go przytulić. Odbieram jego każdą troskę, jakby była moją. Po chwili słyszę dźwięk wiadomości.
Piotr:
Nie wiem, kiedy minęły cztery godziny!
Julia:
Niesamowite :-)
Piotr:
Dopiero teraz rozumiem, dlaczego to pytanie mogło Cię wytrącić. Nie spodziewałem się zupełnie. Przepraszam.
Julia:
Nie przejmuj się. Ale wywiad! Nie zrobiliśmy go.
Piotr:
Może kiedyś.
Może kiedyś. Brzmi, jakbyśmy się mieli więcej nie spotkać. Chciałam mu pomóc, a chyba w żaden sposób nie potrafię, na żadnym polu mi to nie wyszło.
„Czym dla pani jest miłość?”
Powtarzam w głowie, licząc na pojawienie się odpowiedzi, ale wciąż jest głucho i pusto.
Ostatnie motyle odfrunęły z mojego serca pod koniec lata. Dlaczego się tego nie spodziewałam? W końcu nieraz słyszałam, że nic nie trwa wiecznie. A jednak one mogły mieszkać we mnie dłużej, mogły się nawet zadomowić, bo wierzyłam beztrosko, że ich obecność jest znacząca. Gdyby jeszcze ich odlot był spowodowany naturalnym biegiem wydarzeń, gdyby opuszczały mnie powoli, sukcesywnie, dając jedynie nikłe, ciche znaki, że coś się zmienia. Gdyby emigrowały jeden po drugim, z pewnością miałabym okazję obyć się z sytuacją i przygotować na to, że kiedyś być może nie zostanie ze mną ani jeden.
A jednak moje motyle zostały spłoszone. Zaatakowano je wystrzałem, który padł w ciepły, wrześniowy wieczór, podczas rozmowy telefonicznej. I o dziwo, to chyba ja go wykonałam. Ja. Nigdy bym się nie spodziewała, że to moje słowa odbiją się we mnie rykoszetem i pozbawią tego, co mnie przez kilka miesięcy karmiło dobrem, ciepłem i nadzieją.
Nie było tego warte, jeśli zniknęło, mówią mądrzy tego świata. Możliwe. A być może i pewne. Ale ta myśl nie jest w stanie zmienić moich odczuć, nie odcina mnie od wspomnień ani nie daje ukojenia. Jeszcze nie teraz. Teraz wiem tylko jedno – kiedy pytam i oczekuję odpowiedzi, w zamian mogę otrzymać pustkę. Kiedy wychodzę z prawdą o sobie, mogę się spotkać z odrzuceniem. Kiedy wyciągam rękę, ktoś naprzeciwko może odwrócić wzrok.
Cisza. Wiem, że istnieje ta, która koi, ale znam też wymiar tej, która rani.
Lubię spotkania autorskie, a te w małych, przytulnych bibliotekach mają szczególny urok. Siedzę na miękkiej sofie, pomiędzy regałami pełnymi książek, piję herbatę z imbirem i snuję historie. Opowiadam o moich bohaterach, o tym, jak układam ich drogi, jak planuję ich losy i jak oni sami mi podpowiadają, którędy chcieliby podążać oraz jaką trasę najlepiej dla nich wybrać. Mówię o tym, jak stają mi przed oczami, jak ukazują swoje największe problemy i jak ja staram się je rozwiązywać, a czasem i dokładać kolejnych. Bo nie jestem tylko od tego, by po dylematach gładko się prześlizgiwać. Nie jestem autorką prostych romansów, stronię od powtarzalności, od wtłaczania siebie w szablon. Idę zawsze tam, gdzie trudno, tam, gdzie boli, gdzie wewnętrzna krytykująca szepcze do mnie: „Tu sobie nie poradzisz, zawracaj, weź coś prostszego, mniej się narobisz, mniej nadenerwujesz, a najlepiej odetnij serce”. I być może chciałabym, aby poszło łatwiej, ale nauczyło mnie życie, że gdy moja pisarska ścieżka prowadzi pod górę, to nie powinnam zawracać. Wiem to od pierwszej takiej wyprawy. Owszem, polały się łzy, zmagałam się z ogromem zwątpienia, pokonywałam strome wzniesienia, raniące kamienie, rwące, chłodne potoki, ale kiedy już zdobyłam szczyt w postaci ostatniej kropki, zobaczyłam widok zachwycający bardziej niż kiedykolwiek wcześniej i wtedy też postanowiłam – nigdy więcej taryfy ulgowej, pani Sterling, bo tam, gdzie jest ci trudno, tam też się dzieją rzeczy ważne i piękne.
Za witryną księgarni mrok tuli się do okien, ale ciepłe iluminacje w środku i lampki zawieszone na regałach nie pozwalają mu wtargnąć do środka. Czuję spokój emanujący nie tylko ze światła, ale i z ludzi. Obserwuję tych, którzy przyszli mnie posłuchać, i widzę w ich oczach ogrom życzliwości, zrozumienia dla kreowanych przeze mnie postaci, a nawet współczucia. Otacza mnie aura łagodności i wzrusza uczucie, że zgromadzeni wokół mnie żyją moimi powieściami, że odnajdują siebie w kreowanych przeze mnie historiach, że w jakiś sposób staję się im bliska, a oni mnie. Bo choć się nie znamy, poruszyła nas ta sama opowieść.
„Nigdy nie chciałam pisać, chciałam opowiadać” – przyznaję, a w pomieszczeniu rozlega się cichy pomruk, kilka westchnień, i znów otrzymuję potwierdzenie, że ludzie czują moje słowa głęboko, że są ze mną, że im odpowiadam taka, jaka jestem. Bo taka, jaka jestem ja, jest też moja literatura. Bo kiedy już decyduję się opowiadać, to tylko sercem. Rozum ma za zadanie wyłapywać błędy, liczyć znaki, łączyć wątki i je domykać, ale cała opowieść musi płynąć z wnętrza.
Kiedy przychodzi czas na pytania od czytelników, odpowiadam na każde, ze spokojem, z wdzięcznością za to, że są, że chcą ze mną rozmawiać i również za to, że nikt nie przekracza granicy, za którą mogłabym się zmieszać i zaciąć. Skupiamy się na kwestiach tylko związanych z pracą, a ja naprawdę lubię w nią wtajemniczać. Uwielbiam obserwować rozbawienie obecnych, kiedy mówię, że wszystkie zimowe powieści pisałam wiosną. Słuchałam wtedy świątecznych piosenek, nakładałam legginsy z reniferami, bluzę z bałwankiem lub sweter z ogromną, czerwoną kokardą, by jak najlepiej wczuć się w klimat. Mnie samej to już nie dziwi, ale zgromadzeni na spotkaniach z niedowierzaniem kręcą głowami i szepczą do siebie, kiedy opowiadam, że sesję zdjęciową do jednej z takich książek robiłam latem. W ponad trzydziestostopniowym upale miałam na sobie ciepły sweter, w tle błyskały światełka i leciało Last Christmas, a w dłoni dzierżyłam filiżankę z parującą herbatą. Całe zamieszanie odbywało się na parterze kamienicy, w samym centrum miasta, gdzie okna otwarto na oścież, a przechodnie zatrzymywali się i przyglądali mi z niedowierzaniem.
A kiedy czytelnicy pytają o moją rozpoznawalność, zdradzam im szczerze, że sama do siebie jeszcze jej nie dopuszczam. Bo kiedy zatrzymała mnie na ulicy jakaś kobieta i oświadczyła: „Julia Sterling? Czytam wszystkie pani książki!”, rozejrzałam się wtedy, po czym dopytałam, czy chodzi o moje. W odpowiedzi dostałam wybuch śmiechu i stwierdzenie, że powinnam zacząć w siebie wierzyć i doceniać. Oraz że mój wizerunek i moja aura „jakiejś takiej efemeryczności” są zdecydowanie charakterystyczne i nie sposób mnie z żadną inną kobietą pomylić.
Tak. Ludzie lubią słuchać, kiedy im opowiadam, a ja zdecydowanie czerpię przyjemność z ich reakcji, z zaciekawienia, z uśmiechów i wzruszeń.
Spotkanie dobiega końca, mogę odetchnąć, bo przyznaję, gdzieś na końcu świadomości ciągle jest ze mną pytanie Piotra. Odkąd mnie z nim zostawił i dał nam wolność, ono wcale mnie nie opuściło. Może, gdybym odpowiedziała cokolwiek, a nasz wywiad popłynąłby dalej, tamten wieczór przebiegłby zupełnie inaczej. Może po prostu byłaby to typowa wymiana zdań między zadającym pytania blogerem, dziennikarzem i odpowiadającą mu pisarką. A jednak Piotr, odpuszczając mi udzielenie odpowiedzi, sprawił, że poruszony przez niego wątek oplótł mnie i do mnie przylgnął.
Nie chcę się tego tematu pozbywać, ale też nie chcę na niego odpowiadać. Na razie wsłuchuję się w ciszę, którą we mnie rozpościera. Obawiam się jej, ale nie boję. Zieje pustką, ale się jej nie poddaję. Mam wrażenie, że próbuje mnie nawet kąsać, ale na to nie pozwalam. Trzymam to pytanie na dystans, a jednocześnie nie chcę od siebie separować. Ono o czymś mi przypomina i nie potrafię go zupełnie odrzucać.
– Kiedy kolejna książka? – pada na koniec z sali, a ja przypominam sobie ostatnie dwanaście miesięcy, w trakcie których napisałam cztery powieści, jedną po drugiej, bez żadnej przerwy, a jednocześnie doświadczyłam zawodu, który przeczołgał moje serce. Ono się tak po prostu zmęczyło, wypłukało, bo przecież trzeba skądś wlewać, by tworzyć.
W trakcie tworzenia wciąż dokładam, by wykreować klimat, by iskrzyło, by było o czym opowiadać. Dolewałam przez ostatnie lata sukcesywnie, a ostatni rok wybitnie. Oddałam nie tylko część siebie, ale i cała ja poszłam w moje historie.
„Nie wiem, mam puste serce”.
Naprawdę to powiedziałam czy tylko pomyślałam? Na twarzach czytelników zgromadzonych w księgarni zaczyna się malować konsternacja, a po chwili odczytuję z nich szczere zasmucenie… ale chyba nie informacją o tym, że nie wiem, kiedy kolejna książka. Reakcja dotyczy raczej mnie, mojego serca. Znają je z moich książek, wiedzą, że Julia Sterling opowiada o miłości na swój własny sposób, że odnajduje ją tam, gdzie innym ciężko dostrzec, że opisuje ją głęboko i że nie tylko wydźwięk romantyczny ma w jej twórczości znaczenie.
Że miłość to również ta do własnych pasji, do siebie, choćby się siebie chciało karcić i karać za nieodpowiednie posunięcia.
Że miłość niosą ludzie, którzy się w naszym życiu pojawiają, czasem tylko na chwilę, czasem na dłużej.
Że miłość to lekcje, które dostajemy od losu, najczęściej te, z których odrabianiem za bardzo się nie spieszymy, ale ostatecznie niosą za sobą wielką wiedzę, uczą nas tego, co już do nas nie należy, i ukazują nam to, co nasze.
Pisanie o tym jest dla mnie naturalne. Ale straciłam pewność, czy będę w stanie stworzyć cokolwiek więcej. Czuję, jakby po napisaniu dziesięciu książek kran, z którego pomysły i inspiracje czasem kapały, a czasem wręcz się przelewały, nagle został przykręcony.
– Gromadzę w sercu najróżniejsze sytuacje, uczucia i emocje. Potrzebuję się sycić, napełniać, karmić tym, co dobre, ale też smutne. Cały czas chłonę z otoczenia, jakby moja dusza była gąbką i przyjmowała skraplające się doznania. Zamierzam pisać, ale odnoszę wrażenie, że przez ostatni bardzo pracowity rok wypłukałam się ze wszelkich emocji, że jest we mnie pustka i że nie umiem jej wypełnić. Nie posiadam obecnie żadnego źródła, nie mam z czego nalać. Chciałabym chwilę odpocząć i kontynuować pisanie, ale przyznam szczerze, nie wiem, co będzie dalej.
Powiedziałam.
Zapada cisza, a ja nie wiem, jak ją przerwać. Wyczułam doskonale drżenie swojego głosu, gdy mówiłam ostatnie zdanie, bo niczego więcej prócz moich książek i miłości do pisania nie mam, a nawet jeśli coś zamajaczyło, to ulatywało. Pisanie to moja jedyna stałość, jedyne, co było dla mnie pewne, a teraz i to zaczyna się chwiać. Zupełnie nie planowałam takiego wyznania, jednak postawiłam na szczerość, a teraz widzę po twarzach moich czytelników, że chcą mi dodać otuchy.
Podpisuję książki, przyjmuję, prócz tradycyjnych bukietów, własnoręcznie wykonane kwiaty z bibuły, zawieszki na choinkę (mimo że jest wrzesień, ale do świąt w sumie niedaleko), słodycze i drobne prezenty z Japonii (bo czytelniczka akurat była tam na urlopie). Wymieniam kilka słów z każdym, kto tego potrzebuje. Uśmiecham się do zdjęć. Na samym końcu zostaje kobieta w wieku około sześćdziesięciu lat. Wpisuję dla niej dedykację, a ona pochyla się nade mną tak nisko, że czuję słodki zapach jej perfum:
– Niech pani nie przestaje pisać. Nigdy.
Unoszę głowę i patrzę jej w szkliste oczy.
– Ja nie wiem… – Tak naprawdę, nie wiem, co powiedzieć. Widzę w jasnej twarzy kobiety ogrom emocji, jej usta drżą, a dolne powieki ledwo utrzymują wzbierające za nimi łzy.
– Proszę. Pani książki leczą moją duszę.
Wstaję i robię jedyne, co mogę, tak po prostu ją obejmuję, a ona niczym ciepła kuleczka przylega do mnie i otacza dobrocią. Otacza być może i nadzieją, ale tej nie umiem w sobie wykrzesać.
– Postaram się – mówię tylko tyle, ile daję radę. Nie chcę obiecać czegoś, czego nie będę w stanie zrealizować.
Za każdym razem, kiedy słyszę tak mocne słowa na temat mojej twórczości jak dziś, pierwsze, co myślę, że to pomyłka. Czyżby ta kobieta mnie z kimś pomyliła? Czy na pewno mówi o książkach Julii Sterling, a nie innej autorki? Zawsze potrzebuję czasu, by zrozumieć, że pomyłka w takim przypadku jest owszem możliwa, ale prawdopodobnie chodzi jednak o mnie. I że moje wyczucie podczas pisania naprawdę wpływa na całość. Że każda decyzja, którą podejmuję, może zaważyć na czyimś nastroju, na wyborach, na… życiu? Być może? Leczenie duszy to poważna kwestia, spada na mnie spora odpowiedzialność, a ilekroć zaczyna to do mnie docierać, dociera też znacznie więcej… strachu.
Przed mieszkaniem staję, szamocząc się z prezentowymi torebkami i kwiatami. Ostatecznie odkładam wszystko na podłogę i upada mi na nią pęk kluczy, robiąc przy tym brzęczący hałas. Słyszę skrzypienie i otwierają się drzwi naprzeciwko.
– Już jesteś, myślałam, że się nie doczekam. – Moja sąsiadka staje w drzwiach i przebiera nogami.
– Maja już śpi?
– Tak, a Paweł wrócił z pracy, więc… pomogę ci.
Dominika od razu zaczyna zbierać podarunki z podłogi i pomaga mi je wnieść do mieszkania. Układamy wszystko na stole, ja szukam wazonu, jedynego, jaki mam, i słoika po kawie, który pełni tę samą rolę, ale jeden bukiet wciąż pozostaje bez przydziału. Dominika proponuje, że przyniesie swój wazon, i już po chwili wszystkie kolorowe kwiaty zdobią moją mini kuchnię.
– Przepraszam, myślałam, że będę mogła z tobą chwilę porozmawiać i że mi opowiesz o spotkaniu. Ale Mai wychodzi ząb, przebudziła się i chce tylko mamę. – Opiera ręce na biodrach i głośno wzdycha.
– Absolutnie, idź do niej. Ona cię teraz potrzebuje, a ja opowiem ci innym razem.
Kiedy tylko zostaję sama, włączam media i odczytuję powiadomienia, odpisuję na wiadomości, oglądam relacje i posty, w których zostałam oznaczona, kilka udostępniam i – odkładam telefon. Oddycham ciszą, która we mnie zapada. Tą, która stanowi wytchnienie po spotkaniu wielu ludzi w jednym czasie, a jednocześnie tą, która mnie kąsa od kliku dni. Włączam płytę Hard Land of Wonder Anity Lipnickiej i kładę się na sofie. Jeszcze raz zaglądam do telefonu. Brak wiadomości od jednej konkretnej osoby jest dla mnie jak cios, mimo ogromu wsparcia od obcych. Pustka osacza mnie boleśnie, choć przecież dopiero co byłam otoczona gronem wspaniałych, wspierających i doceniających mnie czytelników. Zanurzam się w głębokie, niskie brzmienie fortepianu i przypominam sobie dzień, w którym go poznałam.
Mówią, żeby nie wierzyć aplikacjom randkowym, że tam miłość na nikogo nie czeka. A jednak są tacy, którzy się w ten sposób poznali i zbudowali szczęśliwe związki. Wiem, bo znam, na własne oczy widziałam, co pokazało mi, że można i że po kilku latach samotności być może warto spróbować. Poszłam na parę spotkań w ciągu paru miesięcy, ale bez żadnego efektu. Miałam za sobą rozwód, więc byłam już dość wyczulona, a jednocześnie nieufna. Nie wierzyłam we wszystko, co mi opowiadano, nie rozpływałam się, słysząc komplementy. A jednocześnie podskórnie pragnęłam, aby ktoś zerwał ze mnie wszystkie kable z czujnikami, którymi latami się owijałam i których wciąż musiałam sobie dokładać. Najczęściej już podczas pierwszego spotkania wiedziałam, że bez sensu umawiać się na kolejne.
Pamiętam doskonale tego, który spóźnił się godzinę i na wejściu zamiast przeprosin zapytał: „Długo czekasz?”. Mogłam nie czekać, ale on pisał, że trafił na wypadek po drodze, a ja nie chciałam mieć później do siebie wyrzutów, że być może przez zbieg okoliczności i własną niecierpliwość straciłam coś ważnego. Otóż wraz z nim nic istotnego się nie pojawiło. Nie padło nawet jedno, magiczne słowo, nie było żalu, a jedynie wzruszenie ramion.
Pamiętam też tego, któremu przy zamawianiu kawy zaproponowałam, że zapłacę za swoją, a jeszcze lepiej zapadła mi w pamięć jego nonszalancka odpowiedź: „Dobra, już wezmę ci tę kawę”. Natrafiłam i na takiego, który na identyczną propozycję zareagował maksymalnie entuzjastycznie, cały się rozpromienił i zapytał, czy za niego też zapłacę. Zapłaciłam owszem, ale tylko za siebie i z przekonaniem, że się więcej nie spotkamy. Choć następnego dnia przyszła od niego wiadomość: „Mam wyrzuty sumienia, zapłaciłaś, a zjadłem kawałek twojego ciasta”. Odpisałam mu tylko, żeby potraktował to jak prezent, po czym kontakt zerwał się już definitywnie.
Pamiętam tego, który po pierwszym spotkaniu kolejne proponował u siebie. Pamiętam tego, który cały czas mówił o tym, że relacje bolą i że tylko będziemy się ranić. Pamiętam człowieka, który chciał tapetować moimi słowami swoje mieszkanie, po czym zniknął i nigdy nie wrócił. Nie wiem, być może cały czas jest w trakcie poważnego remontu. Pamiętam faceta, który wydawał się normalny: odpowiedzialna praca, nastoletnie córki, przyzwoity wygląd, a zupełnie bez przyczyny ani kontekstu wysłał mi zdjęcie swojego członka i nie mógł pojąć, dlaczego nie skaczę z tego powodu z radości. Pamiętam i takiego, który dopiero po dwóch tygodniach intensywnych rozmów przypomniał sobie, że ma żonę. Następny musiał coś załatwić i miał się odezwać później, po czym zniknął na zawsze.
Wiosną znalazłam się już na skraju, postanowiłam usunąć aplikację i zapomnieć, że kiedykolwiek próbowałam uwierzyć w jej moc i sprawcze działanie. A jednak przyszła ta jedna, całkiem miła wiadomość. Nie była zwyczajna, dlatego mnie zatrzymała. Pytanie o plany na wakacje od razu spowodowało, że zaczęła się rozmowa o zamiłowaniu do morza, o ulubionych miejscowościach nad Bałtykiem, o plażach… I od tamtej chwili powoli, dzień po dniu poznawaliśmy się coraz lepiej. Najpierw przez wiadomości, a później przez długie rozmowy telefoniczne. Mieszkał trzysta kilometrów ode mnie, pracował dla zagranicznej firmy i większość czasu spędzał w rozjazdach. A mimo wszystko znajomość się rozwijała, bez żadnych oczekiwań, zupełnie naturalnie. Kiedy się w końcu spotkaliśmy po raz pierwszy, uznałam, że owszem, na zdjęciach prezentował się nieźle, ale na żywo po prostu mnie oczarował. Nasze opowieści splatały się ze sobą i płynęły, a obiad przeciągnął się do deseru, spaceru i kolacji. Kiedy wracałam tego dnia do domu, bolały mnie policzki, tak mocno się uśmiechałam i zupełnie nie potrafiłam tego powstrzymać. Wiktor wydawał mi się podobny do mnie, a rachunki płacił tak dyskretnie, że nawet nie byłam w stanie tego zauważyć, czym dawał mi komfort i poczucie, że nie muszę się tym przejmować, a zawsze kwestia płacenia na takich spotkaniach stanowiła dla mnie dylemat.
Wchodziłam w tę relację, jakby mnie nikt nigdy nie zranił. Jakby mnie nikt nigdy nie zawiódł. Jakbym nie trafiła na ogrom ludzi, którzy nie pasują, jakbym nie straciła nadziei. Jakbym nie przeżyła trudnych małżeńskich scen i długiego rozwodu. Jakbym nie doświadczyła nocy pełnych samotności i dni płynących potokami łez. Jakbym nie leżała na zimnej podłodze, na dywaniku łazienkowym, na kafelkach, bez reakcji, kiedy było mi już wszystko jedno.
Wchodziłam w tę relację wolna, spokojna, zauroczona faktem, iż każdego kolejnego dnia około godziny dziewiątej rano przychodzi wiadomość o treści „Dzień dobry” i że niezależnie, ile kilometrów od siebie będziemy, w jakim kraju aktualnie zakotwiczy Wiktor, każdego wieczoru znajdzie czas, żeby ze mną porozmawiać.
Ach, i jeszcze Drezno. Chciałabym kiedyś odczarować sobie wizję tego miasta, które na razie widzę przez pryzmat Wiktora. Musiałam być naprawdę zauroczona, skoro zdecydowałam się spotkać z nim właśnie tam, bo akurat wypadło mu zawitać całkiem blisko polskiej granicy.
„Przyjadę na jeden wieczór, moglibyśmy zjeść coś razem i porozmawiać. Wynajmę ci pokój w tym samym hotelu, żebyś czuła się niezależna, zarezerwuję wszystko na ciebie, żebyś miała pewność, że w każdej chwili możesz iść do swojego pokoju i że będziesz tam bezpieczna”.
Kolejne spotkanie możliwe było dopiero za kilka tygodni, bo jego praca targała go po całej Europie, a ja akurat z nim nawiązałam nić porozumienia. I on ze mną. I rzeczywiście, gdy zaproponował to dwa dni wcześniej, wcale nie przyszło mi łatwo podjąć decyzję. Jak dziś pamiętam moment, kiedy zaczynałam pisać nową powieść. Rozłożyłam na stole notatki, książki, które mnie miały inspirować, i teraz, gdy do tej chwili wracam, odnoszę wrażenie, jakby Wiktor tak po prostu ze mną był. Był, kiedy przeczytałam wiadomość i od razu mu odmówiłam, i kiedy oboje podziękowaliśmy sobie za zrozumienie. On mnie, bo go nie wyśmiałam i nie wytknęłam mu, że się zagalopował, i ja jemu, bo zrozumiał rozpoczęcie mojej pracy, potrzebę skupienia i niepewność, jaka mną wtedy szargała. Mam nieodparte wrażenie, że był również wtedy, gdy przez cały dzień dojrzewała we mnie myśl, by się odważyć, by wyruszyć na spotkanie dobra, jakie mi przez ostatnie dni okazał. Był obecny tak mocno, gdy w skupieniu podejmowałam sama w sobie decyzję, i gdy podczas wieczornej rozmowy mogłam mu o niej powiedzieć. I gdy zapadła cisza – ta dobra, ta zwiastująca pozytywne emocje. I gdy zaraz po jej wybrzmieniu zapytał: „A zrobisz to tak, aby nie dopadły mnie wyrzuty sumienia, że cię odciągam od pracy?”. I gdy mu odpowiedziałam: „Mam plan, dam radę”.I gdy czułam ekscytację, determinację – moją i jego, jego i moją na zmianę. I gdy od razu rezerwował dla mnie pokój, byśmy mogli się spotkać, bym tylko nie zmieniła zdania.
Gdzieś głęboko pragnęłam, by wsiąść w pociąg i po prostu jechać, bo to zaledwie trzy godziny w jedną stronę, można w tym czasie pracować, a przecież okazja jest niepowtarzalna. Marzyłam o tym spotkaniu, choć do super odważnych nigdy nie należałam, ale kiedy człowiekiem rządzi determinacja, co tam strach! Zdradziłam Dominice namiary na Wiktora oraz na hotel, a sama spakowałam się w plecak i ruszyłam w nieznane. Prawdziwe nieznane. Podczas podróży towarzyszyły mi tylko najwyższe wibracje. Żadnego stanu lękowego, żadnych przemyśleń podszytych strachem, żadnych czarnych wizji. Tego słonecznego, letniego dnia pociąg pędził, mijając złociste pola rzepaku, czerwone morza maków i zielone łąki, a ja pisałam i co chwilę zerkałam na malownicze krajobrazy.
Nie obawiałam się nawet, gdy wysiadłam w Niemczech, w zupełnie obcym mi mieście i ruszyłam przed siebie, choć na dworcu tłum rozchodził się w dwie strony. Wykorzystałam intuicję, podjęłam decyzję i trafiłam do odpowiedniego wyjścia. Dla pewności zapytałam kogoś o drogę w kierunku szukanej przeze mnie ulicy i dawałam się nieść radości. Żadna siła nie mogła mnie wtedy powstrzymać, tamtego dnia to ja byłam siłą.
Być może dlatego, że nie opuszczało mnie wrażenie jego ciągłej, bliskiej obecności. Że choć poruszał się po Europie, wciąż zmieniał miejsca pobytu, to jednocześnie cały czas przy mnie był.
Był, gdy przekraczałam próg hotelu, gdy się zameldowałam, a później zapadłam się w miękkiej, skórzanej sofie. I wtedy, choć zobaczyłam go po raz drugi, czułam, jakby był od zawsze. Szedł w moim kierunku wysoki, szczupły i piękny – takiego go zobaczyłam i takiego go zapamiętałam. Szedł ubrany idealnie, w błyszczących butach, białej koszuli i niebieskim garniturze. Szedł i rozkładał ręce w geście powitania, a ja sobie uzmysławiałam, że te ręce są po to, aby mnie przyjąć. Mnie – taką, jaką jestem, tak sądziłam.
Wtedy, kiedy po raz drugi przytrafił mi się naprawdę, przywitał się ze mną, całując w policzek, pytając o drogę i dziękując za czas, który zdecydowałam się mu podarować. A później on mi go dał, bym rozgościła się w pokoju i przygotowała do wyjścia. Przyszedł po mnie, trzymając w rękach trzy opakowania czekoladek Lindtt, jakich nigdy dotąd jeszcze nie widziałam. Opowiadał mi o nich nieraz, więc zrozumiałam, że i ja będę miała okazję poznać ich smak. Włożyłam czarną, opiętą sukienkę, fuksjowe sandałki na obcasach, a on, gdy tylko zamknęły się za nami drzwi windy, powiedział, zerkając na moje stopy: „Od dziś to jest mój ulubiony kolor”.
Jedliśmy kolację, spacerowaliśmy i właściwie każde z nas jak najszybciej chciało znaleźć się w hotelowym pokoju. Czułam to w nim i w sobie, jakby jakiś niepokój nie pozwalał nam skupiać się na miejscu, otoczeniu, smaku czy czymkolwiek wokół. Istnieliśmy tylko my, chęć odcięcia się od świata i celebracja, że mimo ciągłych przeszkód terytorialnych i czasowych w końcu udało się znaleźć w tym samym miejscu, o tej samej porze. I wiedzieliśmy doskonale, że czas do łaskawych tego dnia nie należał, a zegarek bezlitośnie odliczał sekundę za sekundą, minutę za minutą – nasze cenne chwile razem, które sobie wyszarpaliśmy, każde ze swojego grafiku oraz ja ze swojego strachu.
Pamiętam dokładnie, jak po naszej pierwszej rozmowie telefonicznej on napisał: „Znasz ten stan, kiedy po alkoholu kładziesz się do łóżka i zaczyna wirować ci w głowie? Tak się właśnie teraz czuję”.Za to ja, siedząc w przytulnym, hotelowym pokoju, podczas naszego drugiego spotkania, piłam wodę, którą on wciąż dolewał mi do szklanki, jakby to było najlepsze wino. Upajałam się, doświadczając tego uczucia pierwszy raz bez ani kropli alkoholu, z każdym kolejnym łykiem jego bliskości i spokoju znajdowałam w sobie coraz więcej luzu. Siedzieliśmy w cichym pokoju, pozwalając, by ballady z lat osiemdziesiątych tworzyły nam tło muzyczne. Siedzieliśmy twarzą w twarz, opowiadając, śmiejąc się, a we mnie każdy mięsień się rozluźniał, a całe serce rosło w radości. Wiktor upił mnie litrem wody w szklanej butelce. Upił mnie swoim zachwytem nad zapachem malin w moich perfumach i nad wonią balsamu na mojej skórze. Upił sposobem, w jaki ujął i głaskał moje dłonie, a później ręce, upił tak po prostu swoją spokojną, stateczną aurą.
A później upajał mnie swoimi pocałunkami, delikatniejszymi niż dotyk skrzydeł motyla, jakby mnie niemal nie dotykał, a jednak muśnięcia te odbijały się drżeniem w całym ciele. Upajał poznawaniem ust z ustami, niemal niewyczuwalnym, łagodnym, jakiego nigdy nie doświadczyłam. Jego policzek przy moim, jego miękka broda na mojej twarzy, pod moimi palcami. Zawsze chciałam, żeby ktoś mnie tak całował.I cała noc poznawania się bez rozbierania. Cała noc zachwytu obecnością.
– Jesteś cudem.
– To ty jesteś cudem.
– Oboje możemy być.
Dźwięk budzika o szóstej rano zwiastował trudne rozstanie, znów na długo, ale z myślą, że za jakiś czas będziemy mogli kontynuować.
Miasta, o którym wiele razy słyszałam, nie miałam okazji zobaczyć. Nie tak, jak być może bym to zaplanowała, gdyby sytuacja była inna. Drezno czułam zapachem jego męskich perfum, smakiem jego ust, ciepłym otuleniem. I takie we mnie zostało.
W pustym, małym mieszkanku pełnym kwiatów i prezentów brzmią wokół mnie jego słowa: „Chcę wrócić do tego poranka w hotelu o szóstej rano, kiedy musiałem cię zostawić. Chcę wrócić i zostać”.Wiem, że tego już nie ma, że Wiktor odciął się kilka dni temu i że prawdopodobnie nasze drogi już nigdy się nie skrzyżują. A jednak ja wciąż chcę w to miejsce wracać.
Zabrał mi siebie, zabrał wszystko, czym mnie obdarował, zabrał powitania rano i wieczorne rozmowy. Strącił mnie z chmurki, na której płynęłam w nieznane, poddając się nurtowi wiatru, pozostając z zaufaniem, że niesie mnie ona tylko tam, gdzie spokój nie będzie miał końca. Upadłam na twarde podłoże, zderzyłam się ze skamieniałym, zimnym gruntem, nagle, tak po prostu, pewnego dnia, bez uprzedzenia.
Liczę dni, bo podobno każdy kolejny może być niczym lekarstwo, a jednak nie czuję się lepiej, a wręcz przeciwnie, boję się następnego poranka. Obawiam się własnej reakcji na brak wiadomości, na brak jego obecności, na ciszę.
Leżę na sofie w moim małym salonie, przyglądam się lampkom zawieszonym na książkowych regałach i lampie w rogu, jedynym źródłom światła, jakie mi teraz rozjaśniają mrok. Płyta się skończyła, więc słucham cichych odgłosów za ścianą i nad sufitem. Czuję zupełny brak sił, by się podnieść, by wejść do wanny, by położyć się do łóżka.
Serce bije mi szybko, za szybko, wiem o tym. Że mu się chce tak gonić, kiedy całe ciało nie ma nawet siły, by leżeć. Skąd ono ma jeszcze moc i energię? Jakim cudem daje radę pracować i trzymać mnie w ryzach? Wciąż robi dla mnie wiele, mimo że ja wcale nie jestem dla niego zbyt łaskawa. Opróżniłam je do cna. Sprawiłam, że uleciały z niego uczucia, historie, inspiracje. Pozbawiłam je jakichkolwiek emocji, zabrałam z niego to, co dla mnie istotne, bo ono zbyt ochoczo się wszystkim radowało, było zbyt wyrywne do ludzi, za mocno ufało, że oni nie krzywdzą, że nie ranią, nie znikają nagle i w niewyjaśnionych okolicznościach.
A teraz bije, pracuje dla mnie, ale ja nie przechowuję już w nim tego, co najcenniejsze. Bo już nigdy, przenigdy nie chcę poczuć się upojona obecnością, ciepłem, otuleniem. Nigdy więcej nie chcę odfrunąć tak wysoko, gdzie zapomnę, że poza dwójką ludzi istnieje świat. Nigdy, choćby mnie korciło, nie mogę sobie pozwolić, by uwierzyć w męskie, dobre intencje. Faceci znikają, nie wiem, jak i dlaczego to robią, ale mają umiejętność rozpływania się w powietrzu niczym gwiezdny pył. Ulatniają się ich dobre chęci, starania, zainteresowanie. Ulatuje spokój, cisza, wyrozumiałość, chęć słuchania i bycia blisko. Zmywają się oni, tak po prostu, pewnego pięknego dnia, w którym nic nie mogło zwiastować katastrofy.
Mam puste serce.
I ani odrobiny chęci, by je znów wypełniać.
Przed monitorem mija godzina, może dwie, sama nie wiem. W tym czasie przewinęło mi się przed oczami kilka historii. Spotkanie w Dreźnie przerobiłam z dokładnością co do sekundy, czując na sobie dotyk i w sobie szeptane słowa Wiktora. Obejrzałam zdjęcia Aten, gdzie próbuję osadzić swoją najnowszą książkę. Bretońskich, malowniczych wybrzeży i tajemniczych, bawarskich zamków, bo kusi mnie, by jednak tam się wybrać. Ale żaden pomysł nie ciągnie mnie za sobą tak jak poprzednie, jakbym się wyczerpała. Jakbym nie umiała już tworzyć, jakby bohaterowie odwrócili się ode mnie i nie chcieli mi się pojawiać na drodze. Ludzie, gdzie się podzialiście? Jak to było, że was wcześniej tak po prostu mogłam zobaczyć, doświadczyć, poznać i dokładnie przedstawić, opisać, posłać w świat? Gdzie historie, które układały się przede mną niczym droga, jaką mogłam stąpać i odkrywać światy, o jakich nie miałam dotąd pojęcia.
Niepewnie zerkam w telefon, a tam… pustka. Razi mnie głębokie ukłucie, łzy zbierają się pod powiekami. To tylko kolejny dzień, staram się być dla siebie pocieszająca, nie karcić za tęsknotę. Dzień. Kolejny z tych następnych, z których każdy, łudziłam się, będzie odrobinę lżejszy. Nie jest lżej! Chciałabym choć na moment usłyszeć głos Wiktora, poczuć jego bliskość i ciepło, rozpłynąć się w jego czułości, w jego ramionach.
Przecieram powieki i patrzę w pusty plik, którego biel zaczyna mnie razić w oczy. Trzeba więc zrobić coś innego. Staję przed szafą z ubraniami i podejmuję decyzję o porządkach. Taki ruch z pewnością odświeży mi umysł. Otwieram drzwi i biorę głęboki wdech, a jednak nie mam siły, by cokolwiek wyjąć, by to oglądać i by segregować, składać. Czuję się, jakby uleciała ze mnie energia, co więcej, nie jestem w stanie podejmować decyzji. Zatrzaskuję drzwi i znów próbuję dać sobie szansę przed komputerem.
Nie wrócił. Nie zatęsknił. Naprawdę odszedł. I tak po prostu żyje, funkcjonuje, nie czuje straty? Nie ma potrzeby, by jednak być, by, jak powiedział – kontynuować? Bo chciał kontynuować, nieraz mówił: musimy to powtórzyć, zrobimy to następnym razem. Dzięki swoim licznym służbowym wyjazdom zwiedził ogrom miejsc. W jego oczach odbijały się świąteczne iluminacje Malagi i turkusowe wody szwajcarskich jezior. Jego serce biło rytmem wieczornych, ciemnych uliczek Liverpoolu, gdzie zza otwartych szeroko okien wybrzmiewają piosenki The Beatles i Oasis. W ruchach, które wykonywał, rozpoznawałam lekkość portugalskich żaglowców na Atlantyku, powściągliwą elegancję londyńskich parków spowitych mgłą i tajemnicę rozległych, szkockich wrzosowisk. „Muszę cię zabrać do baśniowego zamku Neuschwanstein i tętniącą kolorami Barcelonę muszę ci pokazać”. I tym wszystkim, każdym słowem i zapałem w spojrzeniu mnie upewniał, że będzie i że to, o czym mówi, będziemy realizować.
Idąc do łazienki, zatrzymuję się przy lustrze. To naprawdę ja? Opuchnięte powieki, przekrzywiony kok na czubku głowy i mnóstwo włosów rozczochranych dookoła. Mam na sobie piżamę i różowy, miękki szlafrok, właśnie wygrzebałam się spod kołdry, choć z pewnością jest już południe. Obraz nędzy i rozpaczy na każdym polu, w każdym wydaniu. Wzruszam ramionami, bo przecież bardzo chciałam coś ze sobą zrobić, choćby szafę uprzątnąć, ale nie mogłam. Skąd we mnie ten marazm, ta niemoc? Napisałam dziesięć książek, żeby się tylko nie okazało, że to już koniec. Koniec Sterling – autorki, bo ja się do niczego innego w życiu nie nadaję, i w każdej innej pracy po prostu polegnę. Poza tym ja mam pisać. Przypominam sobie słowa kobiety ze spotkania autorskiego. Moje książki mogą leczyć duszę? Gdyby czytelnicy zobaczyli, jak wygląda moje życie uczuciowe, niechybnie uznaliby mnie za oszustkę. Gdyby tylko zobaczyli, jak sobie wspaniale nie radzę, jak bez powodzenia walczę z apatią, blokadą, jak sobie nie umiem życia ułożyć, jak tęsknię, jak się snuję rozczochrana, wymięta i zupełnie beznadziejna, z pewnością nie kupiliby ani jednej mojej książki.
Prawda jest taka, Sterling – wskazuję na siebie palcem w odbiciu – ułożyłaś życie wielu ludziom, dawałaś im, zabierałaś, a oni się w większości podnosili, szli dalej, czasem znów upadali, a później znów podnosili. Uwielbiasz pisać o fighterach. O ludziach, którzy samych siebie przezwyciężają. A ty? Tak trudno ci zmienić pościel, wykąpać się i przebrać?
Wyliczam to sobie, otwierając paczkę ciastek. Zażenowana. Z kolejnymi łzami napływającymi do oczu. Słyszę dźwięk esemesa, ale go ignoruję. Obecnie przychodzą do mnie tylko wiadomości dotyczące promocji w salonach obuwniczych, informacje od operatora sieci i alerty RCB. Przegryzam słodkie Oreo i myślę o tym, jak mi ostatnie lata szybko upłynęły. Za pół roku skończę czterdziestkę – patrzę w kuchenne okno, w błękitne niebo i fruwające ptaki. Coraz starsza, coraz bardziej odizolowana, zdegustowana sobą. Samotna! I nawet kota nie mam, do cholery, żeby mój wizerunek dało się chociaż wtłoczyć w jakiś szablon… szablon starej panny. Ale ja nie lubię szablonów, dlatego nie będzie kotów. Zaglądam do lodówki i wywracam oczami. Trzeba coś kupić, bo i jeść trzeba. Niestety.
Nachylam się niechętnie nad telefonem i sprawdzam powiadomienia. Na zdjęciach z wczorajszego spotkania pojawia się dziewczyna w czerwonej sukience, o długich, czarnych włosach niemal do pasa, uśmiechnięta, przytulająca ludzi, przyjmująca kwiaty, prezenty, wzruszona. To też ja? Dziś i wczoraj? Niebywałe. Oszustka, mówiłam. Chyba prowadzę podwójne życie i nawet nie mam pojęcia, które z nich jest prawdziwe. Bo może żadne? A może oba?
Odczytuję wiadomość. Od Piotra? Sądziłam, że on swoim „może kiedyś” zakończył naszą znajomość, a jednak… Wczytuję się, bo muszę przetrawić jego słowa.
„Czy chciałabyś pójść jutro ze mną na koncert? Piosenki ABBY. Wiadomo, że to nie to, co oryginał, ale może być ciekawie. Mam bilety”.
