Gwiazd­kowy galimatias ebook i audiobook

Copyright © 2026 by IWR WE sp. z o.o.

Copyright © 2026 by Katarzyna Sosnecka

redaktor prowadzący: Magdalena Kędzierska-Zaporowska

korekta: Anna Strakowska

redakcja techniczna i projekt okładki: Paweł Kremer

zdjęcie na okładce: Adobe Firefly

zdjęcie autorki: Andrzej Weber Fotografia

Wydanie I | Kraków 2026

isbn ebook: 978-83-8404-222-9

Zamawiaj nasze książki przez internet: boskieksiążki.pl lub bezpośrednio w wydawnictwie: 603 957 111, [email protected]

Wydawnictwo eSPe, ul. Meissnera 20, 31-457 Kraków

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotował Jan Żaborowski

Rozdział I

Rozmowy w toku

Czy wy też, gdy słyszycie słowo „święta”, niemal automatycznie tworzycie w tęskniącej za tą wyjątkową magią wyobraźni obraz pachnącego mandarynkami domu, w którym pomiędzy cichym refrenem z Last Christmas a odgłosami intensywnej kuchennej krzątaniny słychać nieśmiałe mikołajowe „hohoho”? U Klementyny Goździk święta właśnie tak… nie wyglądały. Jedyne „ho”, jakie można było wówczas usłyszeć, to to, od którego zaczyna się zdanie „Choo­lera, Cynamon, ja się przez ciebie w tej kuchni kiedyś naprawdę zabiję! Plączesz mi się wiecznie pod nogami. Osioł jesteś, wiesz?”. Cynamon osłem co prawda nie był, był za to młodym, bo zaledwie dwuletnim, biszkoptowym golden retrieverem. Ale – uwzględniając typowe dla tej rasy usposobienie – mógłby zdecydowanie z powodzeniem wygryźć osła z jego wieloletniej pozycji w szopce bożonarodzeniowej, stanowiąc dla niego nie lada konkurencję.

– Dzień dobry, że tak pozwolę sobie skłamać – wycharczała nagle ledwo słyszalnym głosem Kasia Goździk, przesuwając leniwie przez próg kuchni obute w ciepłe kapcie stopy. – Kawa jest? – zapytała tonem błagającym o ratunek.

Tysia – jak bliscy zwykli nazywać Klementynę – bez słowa wyjęła z górnej szafki lekko utrącony przy uchu biały kubek i podstawiła pod ekspres. Po kuchni natychmiast rozszedł się intensywny, pobudzający aromat. Po krótkiej chwili dodała dwie łyżki cukru i podała siostrze gorący, parujący zastrzyk kofeiny.

Na powitanie Kasi Cynamon radośnie zamerdał ogonem.

– Piesku, nie podchodź za blisko, bo jeszcze się wścieklizną zarazisz – skomentowała ironicznie Klementyna, nadymając teatralnie wargi.

– Klem, błagam, zlituj się – odparła zdesperowana ze zmęczenia Kasia.

– Wiesz co? Ty serio jesteś żywym dowodem na to, że najczęściej występujący gatunek misiów w tym kraju, to „nie chce mi się” – zripostowała siostra.

– Kiedy mi się zawsze chce… Spać na przykład – mruknęła Kasia.

– Właśnie! Uważasz, że to normalne? Masz niecałe trzydzieści lat, a najchętniej przeleżałabyś w łóżku całą dobę. Jest już prawie ciemno! – Klementyna uważnie przyjrzała się siostrze. Może powinna ją wysłać na jakieś badania?

– No i to byłby genialny plan. Zresztą, co byłoby w tym złego? Przecież Ziemia jest w ciągłym ruchu, tak? Czyli nawet kiedy leżę, to właściwie można powiedzieć, że nieustannie ćwiczę. Jak widzisz, moja droga, wszystko to kwestia perspektywy. Odpowiedniej perspektywy.

– Kaśka! – ofuknęła ją Klementyna. – To nie jest śmieszne. Życie mamy jedno, więc powinnaś poważnie pomyśleć o wizycie u lekarza.

– Siostrzyczko, na wizytach u nich to można tylko zdrowie stracić i ewentualnie odchudzić portfel. A ja już i tak zbyt często mam za mało pieniędzy na koniec miesiąca. – Kaśka lekko się uśmiechnęła. – I zamiast ciągle myśleć o najgorszym, weź ciasteczko. Ciasteczko pomaga na wszystko – zawyrokowała, zanurzając rękę w ogromnym świątecznym słoiku pełnym korzennych kupnych pierników.

Klementyna niepewnie odpowiedziała nieśmiałym uśmiechem, jednocześnie gwałtownie wypuszczając z dłoni stanowiący namiastkę dzisiejszego obiadu, gorący jeszcze tost, który dopiero co wyskoczył z poprzypalanego ze starości tostera. Na jej twarzy pojawił się taki grymas, jakby na skórce przypieczonej kromki hojnie posypano nie mąkę, a sporą dawkę sproszkowanych pigułek cyjanku.

Ostatni kęs przełykała już w przedpokoju, wygrzebując spod sterty sfatygowanych kapci swoje wysokie zimowe kozaczki kupione niecały rok temu na jednej z przedświątecznych wyprzedaży. Naciągnęła na uszy grubą wełnianą czapkę z ogromnym kolorowym pomponem i trzymając w ręku czerwoną długą smycz, usiłowała namówić swojego psiego towarzysza na wspólny spacer. Wolała wybrać się na przechadzkę, dopóki świat zachowywał jakąś widoczność, bo za niecałą godzinę ogarną go egipskie ciemności.

Jak to w przypadku goldenów bywa, wybranie się na spacer o porze wybranej przez właściciela nie należało do najłatwiejszych. W końcu jednak misja zakończyła się sukcesem. Choć właściwie trudno jednoznacznie orzec, kto komu oddawał przysługę. Klementyna – Cynamonowi, zabierając go na przechadzkę, podczas której mógł załatwić swoje potrzeby fizjologiczne, czy też Cynamon – swej pani, zapewniając jej pół godziny świętego spokoju.

Kiedy wyszli na zewnątrz, Klementyna odniosła wrażenie, że znalazła się na górskim czarnym szlaku. Czarnym nie tylko z nazwy, ale – na nieszczęście Tysi i innych przechodniów – dosłownie szczelnie pokrytym tym mało pozytywnym kolorem. Jak to już od lat w polskim i tak niełatwym klimacie bywa, kapiący już teraz leniwie deszcz, a wcześniej padający dość obficie, stopił wierzchnią warstwę śniegu, odsłaniając rozległe pola minowe pozostawione przez licznych czworonogów. Klementyna musiała wykrzesać z siebie niewielkie od urodzenia pokłady wielozadaniowości. Z jednej strony czuła się niczym małe dziecko przeskakujące pomiędzy wszędobylskimi czarnymi punktami jak w dawno zapomnianej grze w klasy. Z drugiej – stała się bezwzględnym nadzorcą Cynamona, niemal co chwilę wrzeszczącym: „Zostaw to natychmiast, słyszysz? Nie wolno tego jeść!”. To oczywiście zdawało się nie tylko do Cynamona nie docierać, lecz także najwyraźniej zupełnie go nie obchodzić. Klementyna miała nieodparte wrażenie, że wbrew własnej woli uczestniczy w jakimś absurdalnym teleturnieju z ukrytą kamerą w tle z równie niedorzecznymi zasadami.

Skocz w lewo.

Przeskocz kałużę.

Nie nadepnij.

Odciągnij psa.

Nie przewróć się.

Uśmiechnij się do sąsiadki.

O ile jako mała dziewczynka – choć nadal była niska, a parę centymetrów przybyło jej zdecydowanie nie tam, gdzie by sobie tego życzyła – ubóstwiała wszelkiego rodzaju fizyczne wyzwania, o tyle teraz ta dziwaczna gra w klasy zdecydowanie jej się nie podobała.

Z tego wielowymiarowego skupienia niespodziewanie wyrwał Klementynę przeszywający ból kolana, które właśnie usiłowała wyswobodzić ze splątanej smyczy po bolesnym poślizgnięciu na mokrym chodniku. Podniosła chmurne, rzucające gromy spojrzenie, by zlokalizować wyjątkowo zadowolonego ze swojego akrobatycznego wyczynu Cynamona. Siedział tuż obok niej. I chyba nie za bardzo zdawał sobie sprawę z tego, że obecny obrót spraw to nie zaproszenie do zabawy. Klementyna nagle poczuła silny chwyt męskiej dłoni, która jednym, gwałtownym acz pewnym ruchem, podniosła ją z powrotem na nogi.

– Wszystko w porządku? – usłyszała przejęty autentyczną troską niski męski głos.

Klementyna, skupiona na ocieraniu wolną ręką umorusanej błotnistej mazi z twarzy, zdołała tylko przytaknąć ruchem głowy. Męski głos, nie zważając na jej beznadziejne próby odsłonięcia swego prawdziwego oblicza, kontynuował rozmowę zapoznawczą:

– Piotr Święty.

– Jasne, a ja jestem chińska cesarzowa Chodźnotu Pierwsza! – odparła z nieukrywanym przekąsem, wciąż ściskając dłoń swego wybawcy. – W każdym razie dzięki za pomoc – dodała po chwili, wyraźnie zawstydzona zaistniałą sytuacją.

– Nie ma sprawy. W razie czego polecam się na przyszłość – podsumował mężczyzna, serdecznie się uśmiechając.

Klementyna znów tylko delikatnie skinęła głową, bo o żadnej przyszłości z tym przystojnym i jak widać dobrze wychowanym mężczyzną w jej wypadku nie mogło być mowy. Szarpnęła smyczą, by zdyscyplinować biegającego jak gdyby nigdy nic wokół nich Cynamona. Żwawym – oczywiście na miarę swych aktualnych możliwości – krokiem ruszyła w stronę domu. A właściwie to do niego pokuśtykała, pogięta jak choinka wynoszona po Trzech Królach – trochę krzywa, pozbawiona czaru, ale próbująca zachować swą godność. Mijali kolejne bloki, dzieci wracające ze szkoły, kobietę ciągnącą zakupy i młodego chłopaka jadącego na elektrycznej hulajnodze, który omal nie wjechał w kałużę.

– Uważaj! – zawołała odruchowo.

Chłopak w ostatniej chwili skręcił.

– Dzięki! – krzyknął przez ramię, oddalając się znacznie szybciej, niż powinien w tym miejscu i w tych okolicznościach.

– Nie ma sprawy – odparła, głęboko wzdychając. Nie czuła się odpowiedzialna za wychowywanie okolicznej młodzieży, choć czasem miała ochotę przypomnieć co niektórym o zasadach savoir-vivre’u, a przynajmniej kodeksu drogowego.

Po kilku następnych metrach Cynamon ponownie postanowił zmienić kierunek. Tym razem dostrzegł coś niezwykle interesującego przy krawężniku.

– Nie…

Pies przyspieszył.

– Nie!

Nachylił głowę.

– Nawet o tym nie myśl!

– Hau!

– To nie jest argument!

Przechodząca obok młoda kobieta parsknęła śmiechem.

– Przepraszam, ale słysząc pani rozmowę z psem, nie mogłam się powstrzymać.

– Proszę się nie martwić. Wiem, że to żałosne, ale nie mam wyjścia. Prowadzę takie negocjacje codziennie.

– I kto częściej wygrywa?

– Jak pani widzi… on.

Obie wybuchnęły śmiechem, choć akurat Klementynie wcale nie było wesoło. Miała stłuczone kolano, umazaną błotem twarz, brudne płaszcz i spodnie, a w domu czekała na nią wiecznie zmanierowana siostra, na której w żadnej sprawie właściwie nie mogła liczyć. Do tego za nieco ponad tydzień przypadała Wigilia, a z tego w obecnych okolicznościach trudno było jej się cieszyć.

Gdy dotarła w końcu pod drzwi mieszkania, do katalogu nieszczęść dołożyła jeszcze smutną konstatację, że wszyscy mężczyźni najwyraźniej nie traktują jej poważnie. I nie chodziło tylko o jej psa.

– Śniegu brak, a bałwanów nadal pełno! Święty Piotr? Też mi dowcip – parsknęła, kręcąc nerwowo starym kluczem w zamku do równie niemłodych już drzwi mieszkania po rodzicach, które od niespełna trzech lat samotnie dzieliły z siostrą.

Rozdział II

Komu w drogę, temu… pierogi

Gdy wreszcie po długiej batalii z zamkiem Klementyna zdołała otworzyć drzwi, Cynamon niemal natychmiast wskoczył do mieszkania i skierował się od razu na łóżko nakryte dopiero co wypranym białym, puszystym pledem. Po tym jak pozbył się całego błota zgromadzonego w bujnej sierści, niezwykle zadowolony z siebie opadł na wielkie poduchy. Klementynie też opadły – tyle że – ręce z powodu dojmującego poczucia bezradności wobec coraz bardziej szalonych pomysłów jej czworonożnego pupila. Bez szczególnego namysłu postanowiła podążyć za hasłem, które już od dobrych kilku lat stosowała w sytuacjach kryzysowych: „Kiedy nie wiesz, co zrobić, zrób sobie kawę”. Przemknęła więc szybkim krokiem przez niewielki salon do równie niedużej kuchni i starając się ze wszystkich sił ominąć wzrokiem piętrzące się sterty brudnych talerzy, włączyła ekspres i wysłuchawszy dochodzących z niego niepokojących dźwięków mielenia i bulgotania, napełniła kawą ulubioną filiżankę w czerwoną kratę.

Z kawą w dłoni ruszyła ku kuchennemu blatowi. O ile dla własnego już i tak nadszarpniętego zdrowia psychicznego czekające od rana na umycie naczynia zdołała umyślnie zlekceważyć, o tyle wiadomości od Kaśki, napisanej wielkimi kulfonami na kartce A4 przyklejonej na lodówce, odzobaczyć już nie zdołała.

„Te Bieszczady to nie był taki zły pomysł. Ojciec Krzyśka pożyczył nam swoje auto i pojechaliśmy na parę dni… No, w sumie to na trochę dłużej. I poczęstowaliśmy się tą wielką miską pierogów, którą miałyśmy w lodówce. W końcu klimat świąt trzeba jakoś zachować, co nie? Jak wrócę, to będę. Wiesz, że w górach z zasięgiem kiepsko, tak że nie dzwoń. Aha, no i wesołych, siostra! Kaśka”.

Klementyna z niedowierzaniem osunęła się na podłogę. Siedząc oparta plecami o kuchenne meble, ukryła twarz w dłoniach i głośno westchnęła.

– Smacznego, siostra – wyszeptała leniwie. – I wesołych świąt! – dodała po chwili do znajdującego się tuż obok niej wiernego Cynamona.

Pies machał wesoło ogonem, jakby chciał podnieść na duchu swą zdesperowaną panią. Dziewczyna w podziękowaniu za tę troskę podrapała go lekko za lewym uchem. Opróżniła do końca filiżankę z kawą, po czym pokonując ból kolana, powoli wstała, by w końcu uruchomić czekającą na wykonanie swojego zadania zmywarkę. Przetarła zmęczone, lekko zaczerwienione oczy, próbując usunąć resztki natrętnie powracającej senności. Pół ostatniej nocy poświęciła na lepienie pierogów, które spałaszowano zapewne w jakieś pięć minut. Miał to być jej wkład w rodzinną wigilię.

– No dobra, to jeszcze raz. Co my tu mamy… – wymamrotała do siebie zrezygnowana, przyciskając opuszką ikonkę wyszukiwarki w telefonie.

Kliknęła w link znalezionego jeszcze w listopadzie topowego według internautów przepisu na wigilijne pierogi. Przejrzała w pośpiechu domowe zapasy i stwierdziła, że z tego, co posiada, zdoła coś jeszcze ulepić. Czy jednak będą to pierogi, pewności nie miała.

Zabrała się energicznie do pracy, ale brak wprawy zdecydowanie nie ułatwiał jej zadania. O ile przygotowanie nadzienia nie wymagało specjalnych zdolności, zagniecenie i wywałkowanie odpowiednio cienkiego oraz elastycznego ciasta stanowiło dla Klementyny spore wyzwanie. Nie wspominając o estetycznym zlepieniu brzeżków tak, by nadzienie nie wydostawało się poza nie. Dobrze wiedziała, że to mogłoby skutkować rozklejeniem się pierogów i wigilijną katastrofą. Cała procedura zajęła jej więc zdecydowanie więcej czasu, niż powinna zająć wprawnej pani domu. Takiej, jaką była jej mama.

Gdy Klementyna wyjmowała ostatnią partię wstępnie ugotowanych pierogów, zegar wskazywał niemal północ. Ze zmęczenia nie zapamiętała następującej potem sekwencji zdarzeń. Nawet nie wiedziała, jak zdołała doczłapać do łóżka. Wyczerpana nadmiarem wrażeń minionego dnia niemal natychmiast usnęła.

Obudziła się – a właściwie została bez choćby jednego ostrzeżenia wyrwana ze snu – w okolicach godziny dziewiątej. Wnioskując po dochodzących jej uszu odgłosach, w pierwszym odruchu Tysia pomyślała, że bez krzyża w ręku do źródła tych złowrogich odgłosów się nie zbliży. Dopiero po chwili zrozumiała, że to nie żadne piekielne pomruki, lecz dzwony pobliskiego kościoła.

Zamyśliła się na dłuższą chwilę, po czym przez okno zerknęła na stojącą niemal naprzeciwko jej domu świątynię. Jej wieża wystawała ponad dachy kamienic dokładnie tak samo jak dwadzieścia kilka lat temu.

– No proszę… – mruknęła pod nosem. – I jeszcze jedna rzecz się w moim smutnym życiu nie zmienia. Kościół stoi i budzi mnie co rano, mimo że ja nieustannie próbuję ignorować jego istnienie. – Gdy wypowiedziała te słowa, Cynamon, do tej pory leżący w nogach jej łóżka, niespokojnie się poruszył i zaszczekał. Jakby chciał jej zasygnalizować coś więcej niż potrzebę wyjścia na spacer.

Pamięć bywała przewrotna. O rachunkach, zleceniu czy nawet konieczności przejrzenia lodówki Klementyna nigdy nie pamiętała, ale wystarczyło jedno spojrzenie na kościelną wieżę, aby nagle wróciło ogromne poczucie zawodu i pytanie „dlaczego”, połączone w dziwny sposób ze wspomnieniami z dzieciństwa.

– Klementynko! Wstawaj! – głos mamy rozbrzmiewał w całym mieszkaniu z siłą godną strażackiej syreny. – Za godzinę msza!

– Mamusiu… Pan Jezus chyba nie sprawdza obecności…

– Nie sprawdza, ale babcia owszem.

To był argument nie do podważenia. Babcia Zosia potrafiła po niedzielnej Eucharystii odpytać każdego wnuka z treści kazania z dokładnością, której pozazdrościłby niejeden egzaminator na studiach.

– O czym mówił ksiądz?

– O… Jezusie…

– To wiem. A konkretniej?

– Że trzeba być… – Tu następowała gorączkowa analiza twarzy dorosłych. – …dobrym?

– To oczywiste. Ale tak konkretnie?

Jeżeli odpowiedź nie padła, babcia wzdychała teatralnie:

– Dziecko, ty chyba całą mszę liczyłaś anioły na suficie.

A to, prawdę mówiąc, nie było dalekie od rzeczywistości.

Mała Klementyna uwielbiała kościół… pod warunkiem, że nie musiała słuchać kazania. Znacznie ciekawsze było zastanawianie się, który anioł na witrażu wygląda najbardziej na znudzonego, ilu świętych ma brody i dlaczego wszyscy dorośli nagle przypominają sobie o kaszlu dokładnie wtedy, gdy w kościele zapada cisza.

Najbardziej fascynowała ją jednak kościelna akustyka. Wystarczyło, że mama szepnęła: „Nie wierć się”, a Klementyna odnosiła wrażenie, że usłyszała to połowa parafii.

Zapamiętała też słynną „niedzielę z cukierkiem”. Tata, chcąc zachęcić córkę do grzecznego zachowania podczas mszy, obiecał jej landrynkę.

– Tylko pamiętaj – ostrzegł ją poważnym tonem. – Cukierka można zjeść po błogosławieństwie.

Klementyna kiwała głową z pełnym przekonaniem, zapewniając ojca, że oczywiście rozumie, iż podczas mszy nie wolno jeść. Wytrzymała w swym uporze całe trzy minuty.

Landrynka, zapakowana w folię, która szeleściła niczym rozrywany z ogromną siłą worek z cementem, stanowiła ogromne wyzwanie dla woli kilkulatki.

Mimo to dziewczynka podjęła ryzyko. Walczyła dzielnie z odgłosami wydawanymi przez opakowanie cukierka, by zminimalizować efekty akustyczne towarzyszące popełnianemu właśnie świętokradztwu.

Milimetr.

Przerwa.

Milimetr.

Przerwa.

Szelest.

Szelest.

Szelest.

Starsza pani z pierwszej ławki odwróciła się z miną pełną dezaprobaty. Jakby ktoś puścił w kościele fajerwerki, a nie szeleścił, otwierając mikrocukierka.

Mama zamknęła oczy.

Tata uciekł wzrokiem ku sklepieniu kościoła, jakby tam właśnie pojawiło się jakieś niespodziewane zjawisko.

Landrynka zaś, gdy wreszcie wydostała się z opakowania, wyślizgnęła się z palców Klementyny, odbiła od klęcznika i z charakterystycznym stukaniem potoczyła się przez pół kościoła.

Dziewczynka patrzyła za nią z rozpaczą.

– Mamo… – wyszeptała z przerażeniem w oczach.

– Cicho, dziecko… – odparła poirytowana mama, mocno ściskając Klementynę za rękę.

– Ale ona uciekła…

– Trudno. To tylko cukierek.

– To był malinowy…

Mama głośno westchnęła, a tata nachylił się i szepnął:

– Myślę, że jakiś anioł właśnie dostał słodki poczęstunek.

Jeszcze przez wiele lat Klementyna była przekonana, że gdzieś pod kościelnymi ławkami naprawdę mieszkają anioły żywiące się zagubionymi landrynkami.

Gdy ucichły dzwony, do jej uszu dobiegły zupełnie inne dźwięki. Otrząsnęła się gwałtownie i wróciła do rzeczywistości. Mimo wszystko te najwcześniejsze wspomnienia związane z kościołem sprawiły jej przyjemność, ale nie zamierzała zagłębiać się w nie dalej. Dobrze wiedziała, że te miłe uczucia szybko by ją opuściły.

Usiłując zlokalizować zaginionego lewego kapcia, jeszcze na moment, wbrew swemu postanowieniu sprzed chwili, wyruszyła w pamięci w podróż ku najdalszym zakątkom umysłu, próbując przypomnieć sobie jakąś modlitwę egzorcyzmu. Wszystko to na wypadek, gdyby po dotarciu do kuchni przyszło jej zmierzyć się z buszującymi po szafkach mocami piekielnymi. Odgłosy, które teraz słyszała, zdecydowanie miały coś wspólnego z siłami nieczystymi.

Gdy odnalazła oba pantofle, szybkim krokiem ruszyła do kuchni. Stanąwszy w jej drzwiach, z bolesną satysfakcją musiała przyznać, że w ocenie pochodzenia dziwnych dźwięków wiele się nie pomyliła. Przynajmniej to jedno w życiu jej wychodziło – bezbłędnie rozpoznawała katastrofy, niestety tylko, które już zaistniały, bo w przewidywaniu tych nadchodzących była raczej kiepska.

Cynamon, zwany nierzadko diabłem wcielonym, gdy ona wspominała dawne czasy, czmychnął do kuchni. Teraz zaś krztusił się stającym mu w gardle ostatnim z pierogów pozostawionych wczoraj nieopatrznie na blacie… To był ten brakujący element sekwencji wydarzeń. Klementyna zamiast włożyć półmisek do lodówki, zostawiła go na pastwę losu. A raczej zębów golden retrievera.

Gdybyśmy chcieli przytoczyć dosłownie reakcję Klementyny na ten niecodzienny widok, musielibyśmy zapisać dobre pół strony słowami, których w przyzwoitej powieści umieszczać się nie powinno. Dlatego spuścimy w tym miejscu zasłonę milczenia.

Cynamon, odnotowawszy wiszące w powietrzu napięcie, chyba poczuł wyrzuty sumienia, bo niemal natychmiast wypluł przysmak, którym tak ochoczo poczęstował się bez pozwolenia. Klementyna zastanawiała się, czy powinna być teraz wdzięczna swojemu włochatemu pupilowi za ten natychmiastowy zwrot. Czy nie zasłużył na pochwałę? Jakkolwiek by na to patrzeć, oddał to, co niepytany wziął. Przerobił to na w miarę gładką masę, a nawet ubogacił skład, dodając do pierogów pozostałą zawartość swojego żołądka.

Mimo tego ubogacenia o podaniu rodzinie takiej wersji wigilijnej potrawy raczej nie było mowy. Ale podobno liczą się chęci. A Tysia lepić pierogów po raz kolejny nie miała ani chęci, ani tym bardziej czasu. Przed świętami większość ludzi wybiegała z pracy o szesnastej, z hukiem zatrzaskując drzwi. Wszyscy spieszyli się do domów, by dokończyć świąteczne porządki, zrobić zakupy czy wybrać się z dziećmi na mikołajkowe imprezy. Klementyna nie robiła żadnej z tych rzeczy, więc obarczano ją dodatkowymi dyżurami. A właściwie sama się nimi obarczała, żeby nie musieć rozmyślać nad tym, dlaczego w jej życiu wszystko wychodzi jak te nieszczęsne pierogi.

Nawet jeśli coś ulepi, los i tak zmienia to w bezkształtną masę.

Dalsza część w wersji pełnej

Spis treści

Okładka

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

Spis treści

Rozdział I. Rozmowy w toku

Rozdział II. Komu w drogę, temu… pierogi

Punkty orientacyjne

Okładka

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Spis treści

Meritum publikacji