Czarci jar ebook

Roz­dział 1

De­vil’s Fall

Czar­no­włosa buch­nęła dy­mem cy­ga­retki, gorzki ty­toń za­wier­cił w noz­drzach, aby na­stęp­nie czmych­nąć w las po­go­niony wia­trem. Zza mar­twych drzew wy­ła­niały się pło­mie­nie po­wy­gi­nane na po­chod­niach na­jem­ni­ków. Tań­czące, po­ma­rań­czowe ję­zyki gi­nęły w mig­da­ło­wych, ko­cich oczach.

Świeży za­pach nocy wkra­dał się do umy­słu, chło­dząc wy­czu­lone zmy­sły, roz­sy­pu­jąc lek­kie dresz­cze na karku.

Mię­śnie drżały, na­pier­śnik uwie­rał, dra­pał. Biała ko­szula koń­czyła się na dłu­gich, ob­ci­słych rę­ka­wi­cach ze sta­lo­wymi szpi­cami na knyk­ciach. Ob­ci­słe, skó­rzane spodnie cho­wały się w wy­so­kich ko­za­kach na oku­tych ob­ca­sach. Długi je­lec mie­cza skry­tego w skó­rza­nej po­chwie od­bi­jał srebrny blask księ­życa, po­dob­nie jak okrą­gła gło­wica oraz runy na na­ra­mien­ni­kach.

– Je­ste­śmy go­towi, pani – rzu­cił drab. – Cze­kamy na sy­gnał.

– Co z Mor­ri­sem? – Ko­bieta łyp­nęła na na­jem­nika.

– Wszystko w po­rządku – od­rzu­cił, pro­stu­jąc plecy. – Tylko ko­nie się nie­cier­pli­wią.

Czar­no­włosa ci­snęła nie­do­pał­kiem. Rzu­ciła okiem na po­wóz, resztę sie­pa­czy.

Nie było od­wrotu.

– Czy to prawda – wtrą­cił drab, dłu­biąc w no­sie – żeś pani wi­działa pie­kło? – Męż­czy­zna na­brał po­wie­trza – I zeń wró­ciła?

Ko­bieta za­ci­snęła dłoń na zdo­bio­nym oplo­cie rę­ko­je­ści mie­cza, skóra rę­ka­wicy za­mru­czała.

– A co? – Utkwiła spoj­rze­nie w drob­nych, sze­roko roz­sta­wio­nych oczach na­jem­nika. – Ko­lejny za­kład? – do­rzu­ciła, ro­biąc sta­now­czy krok ku opry­chowi.

– Lu­bimy wie­dzieć, z kim pra­cu­jemy – żach­nął się.

– Nie pra­cu­jemy ra­zem. Tu­taj wa­sza rola się koń­czy, od­ważni, a prze­sądni. Pew­nie me­szek ze­lżał o kilka fun­tów, co? – Ko­bieta rzu­ciła szy­der­czym spoj­rze­niem.

– Przyj­dzie pora, że ina­czej za­czniesz ga­dać, wiedźmo. – Na­jem­nik splu­nął ob­fi­cie, po­pra­wił kol­czugę i po­spie­szył do po­wozu. Wark­nął do ma­łego okienka, aby w od­po­wie­dzi zo­ba­czyć osten­ta­cyjny pa­lec. Drab za­cie­trze­wił się, smark­nął i do­siadł ry­chło ko­nia.

Ten sam pa­lec wska­zał na czar­no­włosą.

Po­wóz pę­dził za­po­mnia­nym trak­tem Ar Odath. Woź­nica nie szczę­dził bata. Wą­ski szlak przy­tu­lony do stro­mej, ska­li­stej góry wił się wzdłuż urwi­ska; gę­sta mgła od­dzie­lała ga­lo­pu­jące ko­nie od nie­skoń­czo­nej prze­pa­ści. Tylko wrony prze­strze­li­wały się przez mleczne kłęby nocy.

– Po­wiedz mi, Rose – za­czął Mor­ris – dla­czego je­steś taka spięta?

Młody męż­czy­zna po­pra­wił kru­czo­czarne włosy i uśmiech­nął się, mru­żąc oczy­ska.

– Ar Odath – szep­nęła, nie­ustan­nie zer­ka­jąc przez okienko. – Wiesz, co mó­wią o tym miej­scu?

– Oczy­wi­ście – od­parł sto­icko. – Swo­jego czasu har­pie wy­nu­rzały się z ot­chłani, aby po­ry­wać kup­ców, roz­bi­jać ka­ra­wany i zrzu­cać swoje ofiary w cze­lu­ści.

– I tak spo­koj­nie o tym mó­wisz?

– Wierz mi, moja droga, dziś tylko wrony la­tają nad tą prze­klętą dziurą, ale przy­znaję, prze­sąd po­zo­stał, na­wet na­jem­nicy boją się tych stron. – Wy­pro­sto­wał się za­do­wo­lony.

– Zda­jesz so­bie sprawę, że nikt nie od­krył dna Ar Odath? – Czar­no­włosa wbiła spoj­rze­nie w bez­kre­sny błę­kit oczu Mor­risa. Męż­czy­zna po­dra­pał lewy oboj­czyk, od­wró­cił spoj­rze­nie. – Mor­ris Crook – cią­gnęła – znany li­chwiarz, kom­bi­na­tor. – Ko­bieta wy­grze­bała pier­siówkę. – A nie po­trafi skryć dys­kom­fortu sze­lek od re­wol­weru.

– Nic ci nie umknie. – Pod­bró­dek Mor­risa za­drżał, ręka wnet wy­lą­do­wała na udzie.

– To ża­den wstyd. Po pro­stu masz ta­lent w in­nych dzie­dzi­nach. – Za­krętka za­tań­czyła na gwin­cie.

– Ty zaś ła­two ule­gasz de­mo­nom prze­szło­ści.

– Na­dal za­cho­wam ostrość umy­słu, to tylko pół kwa­terki.

– I tyle samo re­fleksu – fuk­nął.

Ka­mienny most wzbi­jał się po­nad tu­many gę­stej mgły. Smo­li­ste opary wiły się wście­kle i za­ma­szy­ście, oka­la­jąc wy­so­kie, po­strzę­pione fi­lary. Na ob­łu­pa­nych, po­szar­pa­nych przez czas ba­lu­stra­dach wzno­siły się la­tar­nie. Nie pa­liły się.

Za­wie­szony po­nad mleczną ko­tło­wa­niną most Rog Arath sta­no­wił główny trakt do De­vil’s Fall, z któ­rego roz­po­ście­rał się wi­dok na roz­ża­rzone la­tar­niami mia­steczko.

Po­wóz czmych­nął po wy­bo­istym wia­duk­cie. Woź­nica ry­czał na ko­nie, a bat strze­lał czę­sto­kroć. Stu­kot ga­lopu oraz rże­nie roz­no­siły się po do­li­nie, po­na­gla­jąc splą­tane, białe kłęby.

W od­dali nio­sły się grzmoty.

– Już nie­da­leko. – Mor­ris po­pra­wił się na sie­dze­niu. – Jesz­cze chwila i bę­dzie po wszyst­kim, a ty, Rose – męż­czy­zna uśmiech­nął się sze­roko – za­ro­bisz po­kaźną sumkę.

– Do­kąd do­kład­nie zmie­rzamy? – Czar­no­włosa ani drgnęła.

– Tuż za De­vil’s Fall, na wzgó­rzu nie­opo­dal traktu wio­dą­cego do Do­liny Za­ko­cha­nych, znaj­duje się dwór po lo­kal­nym, zmar­łym już utra­cju­szu. To tam prze­cze­kamy, aż się wszystko uspo­koi.

– Jed­nak ucie­kasz. – Mig­da­łowe oczy świ­dro­wały z ciem­no­ści.

Mor­ris oparł torbę na ko­la­nach, za­ci­snął rączkę.

– Może ko­goś ści­gam? – burk­nął.

Po­żół­kłe świa­tło la­tarni gi­nęło w za­uł­kach wą­skich uli­czek De­vil’s Fall. Gdzie­nie­gdzie stu­kot ob­ca­sów gi­nął w za­ka­mar­kach wy­so­kich ka­mie­nic, pu­stych obe­rży, są­czą­cych ró­żową barwę za­mtu­zów.

Wą­ska, bru­ko­wana uliczka wio­dła wśród wy­ro­słej za­bu­dowy do rynku. Nie­wielki kwa­dra­towy plac obu­do­wany su­kien­ni­cami na swym środku eks­po­no­wał po­sąg anioła dzier­żą­cego włócz­nię nad upa­dłą po­czwarą, kre­aturą o ko­zim łbie i ludz­kim kor­pu­sie. Tylko wrony wy­ka­zy­wały za­in­te­re­so­wa­nie po­mni­kiem, ob­sia­du­jąc go licz­nie.

– Pa­miątka po walce na Rog Arath. – Mor­ris za­po­mniał o tor­bie. – Wpa­jano mi tę hi­sto­rię od dziecka.

Runy na na­ra­mien­ni­kach za­lśniły. Rose do­pa­dła do okna, wiel­kie oczy­ska wy­pa­try­wały naj­mniej­szego ru­chu, nie­pra­wi­dło­wo­ści.

Pu­sto.

Ko­bieta ude­rzyła pię­ścią w dach, woź­nica strze­lił ba­tem.

Mi­nęli bramę. Sze­roki, piasz­czy­sty go­ści­niec pro­wa­dził wśród pól na wzgó­rze, na któ­rego szczy­cie stał stary dwór. Opusz­czona po­sia­dłość o po­cią­głym ko­mi­nie sta­no­wiła znak z da­leka.

Rose do­sko­czyła do pierw­szego okna, aby za­raz do­rwać się do dru­giego. Mor­ris wtu­lił się w torbę.

– Plebs miał ra­cję. – Crook zmru­żył oczy. – Za­cza­ru­jesz ich? – Męż­czy­zna po­pra­wił szelki od broni.

– Póki co, nie mam kogo! – wark­nęła.

Ko­bieta cap­nęła skó­rzaną torbę, wartko roz­pięła klamry; ze środka wy­rwała srebrny re­wol­wer o sied­mio­ca­lo­wej, kan­cia­stej lu­fie; mocno prze­krę­ciła bę­ben, z uwagą mu się przy­słu­chu­jąc, po czym od­cią­gnęła ku­rek.

– Gdy dam znak – pod­jęła grzmiąco – pad­niesz na pod­łogę!

– Mogę po­móc.

– Po­móż, wy­ko­nu­jąc po­le­ce­nia.

Rose wy­chy­liła się przez otwarte drzwi, ło­mot ko­pyt wpadł do ka­biny wraz z tu­ma­nami ku­rzu, Mor­ris zła­pał się za głowę.

– I co? – krzyk­nęła do woź­nicy.

– Ni­kogo nie ma – huk­nął, nie od­ry­wa­jąc oczu od drogi.

Rose spoj­rzała na go­ści­niec, jej uwagę przy­kuł blask księ­życa fa­li­ście roz­cho­dzący się po trak­cie, ni­czym wzbu­rzona fala wody za­ta­cza­jąca co­raz szer­sze kręgi.

– Ha­muj! – ryk­nęła ile sił w płu­cach.

Woź­nica ścią­gnął lejce, za­pie­ra­jąc się no­gami z ca­łych sił; ko­nie za­rżały, fur­man za­ci­snął zęby, Rose przy­lgnęła do drzwi, zaś Mor­ris przy­warł ple­cami do opar­cia.

Na próżno. Zwie­rzęta wpa­dły w ilu­zję. Ma­giczna po­świata pry­snęła, roz­cho­dząc się fa­li­ście, ujaw­nia­jąc tym sa­mym rów na­je­żony kol­cami oraz si­dłami. Szczęk trza­ska­ją­cej stali mie­szał się z od­gło­sem ła­ma­nego od na­poru drewna, a gul­got pę­ka­ją­cych trzewi z ry­kiem na­bi­ja­nych koni.

Zła­many dy­szel wbił się w na­syp, pod­no­sząc po­wóz, i prze­rzu­cił go na prze­ciwną stronę prze­kopu. Woź­nica wy­strze­lił w pole. Prze­le­ciaw­szy kil­ka­dzie­siąt stóp, wbił się w grudy ziemi, wrza­skli­wie ła­miąc kark.

Rose po­fru­nęła ra­zem z drzwiami, ło­skot wy­ry­wa­nych za­wia­sów ustą­pił ba­so­wemu świ­stowi wi­ru­ją­cej ko­biety. Opa­dała w stronę woź­nicy ni­czym za­plą­tany la­ta­wiec. Huk­nęła z im­pe­tem, wzbi­ja­jąc ob­łok ku­rzu, a na­stęp­nie oplo­tła że­bra rę­koma. Z jej gar­dła wy­do­był się prze­cią­gły, char­czący ryk.

Trzech męż­czyzn do­pa­dło do prze­wró­co­nego po­wozu. Pierw­szy za­nu­rzył się do środka.

– Jest! – huk­nął.

– Da­waj go – syk­nął drugi.

Wy­cią­ga­jąc Mor­risa za nogi, ban­dyta gruch­nął nim o zie­mię.

– Nie tak mocno – po­uczył trzeci, wy­soki bru­net w szy­kow­nie uszy­tym sur­du­cie. – Po­winna być jesz­cze torba – cią­gnął nie­wzru­szo­nym gło­sem. – Ona jest naj­waż­niej­sza.

– Bę­dzie pre­mia – za­re­cho­tał pierw­szy, ocie­ra­jąc ra­por­tówkę brud­nym rę­ka­wem.

Bru­net zdjął rę­ka­wiczkę, otwo­rzył torbę po­wol­nie, wręcz ma­je­sta­tycz­nie.

– Mamy to, pa­no­wie. – Sze­roki uśmiech za­go­ścił na przy­stoj­nej twa­rzy. – Pora na nas.

– A co z nią? – wtrą­cił drugi, wska­zu­jąc sie­kierą na wi­jącą się ko­bietę.

Wy­soki pod­szedł do Rose, po­chy­lił się, cie­płą dło­nią od­gar­nął włosy z umo­ru­sa­nej, za­smar­ka­nej, wy­krzy­wio­nej twa­rzy. Opusz­kami pal­ców po­gła­dził mał­żo­winę, a na­stęp­nie po­li­czek.

Runy biły cią­głym, ży­wym ko­lo­rem.

– Po­wi­nie­nem cię za­bić. – Głos męż­czy­zny wy­peł­niał umysł mimo char­cze­nia do­go­ry­wa­ją­cych koni. – Je­stem jed­nak bar­dzo cie­kaw, do­kąd nas za­pro­wa­dzi ta sy­tu­acja. – Bru­net za­ło­żył rę­ka­wiczkę, za­ci­snął pięść. – Do zo­ba­cze­nia wkrótce. – Plask pię­ści bi­ją­cej w po­li­czek był ostat­nim dźwię­kiem do­cie­ra­ją­cym do Rose.

Wrony ob­sia­dły po­ła­many po­wóz. Strza­skane koła stu­kały nie­po­rad­nie, chy­bo­cząc pi­skli­wie.

Wzbu­rzone niebo chlu­snęło gę­stym desz­czem.

***

In­ten­sywny za­pach me­dy­ka­men­tów, ziół oraz al­ko­holu szybko przy­wró­cił świa­do­mość. Otwar­cie oczu nie bo­lało, w gło­wie nie pa­no­wał tępy ból, ko­lana nie strze­lały przy naj­mniej­szym ru­chu.

Rose usia­dła na brzegu łóżka. Odziana tylko w bie­li­znę oraz cia­sno za­wią­zany ban­daż wo­kół kor­pusu roz­glą­dała się po izbie drew­nia­nej chaty, gdzie licz­nie ze­brane czar­nuszka, ło­pian, szał­wia oraz inne nie­znane jej zioła za­le­gały w po­miesz­cze­niu.

Bacz­nie przy­pa­try­wała się po­kry­temu drob­nymi wy­ta­tu­owa­nymi tek­stami ciału. Nie­koń­czące się za­klę­cia ni­czym mrówki za­kry­wały fi­gurę, dło­nie oraz palce, rząd po rzę­dzie, w rów­nych od­stę­pach, ni­czym sta­ran­nie wy­ryty trak­tat.

Obok, na krze­śle, le­żały uprane, sta­ran­nie zło­żone ubra­nia; miecz oparty o ramę dźwi­gał pas ze srebr­nym re­wol­we­rem, zaś pod krze­słem wci­śnięta torba lśniła bla­skiem świeżo im­pre­gno­wa­nej skóry.

– Co, do cho­lery? – wy­ce­dziła.

Do izby wszedł star­szy męż­czy­zna, nio­sąc wi­kli­nowy ko­szyk. Ob­da­ro­wał ko­bietę cie­płym uśmie­chem. Po­pra­wia­jąc brudną ko­szulę, zbli­żył się do Rose i po­dał lu­sterko.

Blac­kwood zer­k­nęła – twarz nie no­siła żad­nych śla­dów po zaj­ściu na go­ścińcu. Czy­sto.

– Jak to? – wy­du­kała.

– Ból że­ber też po­wi­nien już ustą­pić – do­dał męż­czy­zna ak­sa­mit­nym, acz sta­now­czym gło­sem.

– Kim je­steś? – za­py­tała, pro­stu­jąc się, a za­ra­zem ob­ma­cu­jąc kor­pus.

Roz­mówca nie od­po­wie­dział, do­rzu­cił tylko lub­czyku do wy­waru bul­go­cą­cego na pa­le­ni­sku.

– Ile by­łam nie­przy­tomna? – pod­jęła gło­śniej.

– Wy­star­cza­jąco długo, żeby do­pro­wa­dzić cię do pier­wot­nego stanu.

– Nie ro­zu­miesz, mam tu sprawę do za­ła­twie­nia, nie mogę zwle­kać.

– Masz na my­śli upro­wa­dzo­nego Mor­risa Cro­oka?

– Skąd wiesz? – Rose od­gar­nęła gę­ste włosy z drob­nej twa­rzyczki.

– Po­zna­łem po roz­bi­tym po­wo­zie, poza tym, na miej­scu zna­la­złem to.

Męż­czy­zna rzu­cił złoty pier­ścień. Rose mi­giem zła­pała przed­miot, bez jęk­nię­cia.

– Wi­dzę, że mo­to­ryka też po­wró­ciła – do­dał ura­do­wany.

– Czyli by­wał tu czę­ściej – skon­fun­do­wała, wpa­tru­jąc się w złote słońce. – Sekta?

– Coś w tym stylu – od­parł, po­le­wa­jąc oko­wity. – Choć się z tym kryją, to i tak od po­czątku wie­dzia­łem, o co im cho­dzi.

– Jest ich wię­cej? – Blac­kwood ostroż­nie do­sia­dła się do drew­nia­nego, ma­syw­nego stołu. – Czego szu­kają? – Pa­ląca ciecz prze­lała się przez prze­łyk. Rose ode­tchnęła.

– Przej­ścia. – Star­szy męż­czy­zna prze­chy­lił drew­niany ku­bek. – Oni wszy­scy pra­gną tego sa­mego – za­wy­ro­ko­wał.

– Byli u cie­bie. – Ko­jące cie­pło roz­lało się po ner­wach ko­biety.

– Tak, ale od­mó­wi­łem – od­parł dumny, sia­da­jąc na zy­dle.

– Ta­kim lu­dziom można od­mó­wić?

– Każ­demu można, kwe­stia ar­gu­men­tów i ukry­tych so­lu­cji.

– Ostrożny je­steś – skwi­to­wała wiedźma.

– Na wy­gna­niu trzeba uwa­żać. Po pew­nym cza­sie ro­dzą się na­wyki, zwy­czaje, prze­wi­dy­wa­nia, o które wcze­śniej się czło­wiek nie po­są­dzał.

– Je­steś sza­ma­nem. – Rose kiw­nęła na bu­telkę. – To dla­tego czuję się tak do­brze.

– Tro­chę od­po­wied­nio po­łą­czo­nych ziół oraz drobne za­klę­cia po­tra­fią nie­kiedy zdzia­łać cuda. – Męż­czy­zna pu­ścił oko.

– To aku­rat prawda. – Ko­bieta za­wie­siła spoj­rze­nie na spo­koj­nych oczach męż­czy­zny. – Jak mnie od­na­la­złeś?

– Wrony mi po­wie­działy, te same, które cię zdra­dziły przy po­mniku.

– Runy… ni­gdy nie kła­mią. – Rose szybko łyk­nęła go­rzałki.

– Trzeba umieć słu­chać. Dziś nikt nie słu­cha, nikt.

– Słu­chają, tylko zwy­kle jest już za późno – od­chrząk­nęła.

– A ty jak na­tra­fi­łaś na Mor­risa? – Sza­man na­peł­nił mi­ski wrzącą zupą.

– Po­trze­bo­wał ochrony, do­brze pła­cił, grze­chem było nie sko­rzy­stać. Na­jem­nicy bali się Ar Odath, za­wszeni pro­stacy, choć raz się przy­dali, dzięki nim mo­głam pod­bić stawkę. Mor­ris, wbrew ocze­ki­wa­niom, nie tar­go­wał się, przy­stał na wa­runki. Za­sko­czył mnie. Przed pod­ję­ciem ro­boty sta­ram się wy­ba­dać zle­ce­nio­dawcę, czę­sto to po­maga w prze­wi­dy­wa­niu ewen­tu­al­nych kom­pli­ka­cji. Jed­nak w przy­padku Cro­oka wszystko zda­wało się normą, ko­lejny cwa­niak, który do­ro­bił się na ukła­dach i li­chwie, usta­wia­nych au­kcjach, cza­sem drob­nych wy­mu­sze­niach, ale tylko dla do­bra wła­snych in­te­re­sów oraz kon­fra­terni. Kla­syka.

– Wiedźma na­jem­nik. Tego jesz­cze nie grali. – Męż­czy­zna mie­szał łyżką, nie od­ry­wa­jąc oczu od mar­chewki.

– Może po pro­stu lu­bię ba­wić się ma­gią? – par­sk­nęła.

– I cał­kiem przy­pad­kiem po­sia­dasz na­ra­mien­niki z kuźni Norl Kelgs Um, któ­rych lu­dzie pół­nocy uży­wają do wy­kry­wa­nia dia­bel­skich be­stii pod­czas za­mieci.

Rose prze­stała dmu­chać na zupę.

– Je­steś bar­dzo obe­znany jak na sza­mana z De­vil’s Fall. Jak masz na imię?

– Gu­staw… dawno nie wy­ma­wia­łem wła­snego imie­nia. – Roz­mówca zer­k­nął na dno kubka.

– Po­le­waj, Gu­sta­wie. Dziś ja cię wy­słu­cham za wszyst­kie twoje zmar­no­wane lata.

***

Wzgó­rze ła­god­nie opa­dało, roz­le­wa­jąc bujną zie­leń aż do ka­mien­nego brzegu stru­mie­nia. Zaś po jego dru­giej stro­nie stromo wzno­siło się wzgó­rze, na któ­rego wy­ja­ło­wio­nym grzbie­cie tkwiły za­tarte, po­krzy­wione na­grobki, uschłe bu­kiety i po­roz­bi­jane bu­telki.

Za­po­mniane epi­ta­fia gę­stym krę­giem ota­czały ka­plicę. Mar­twa bu­dowla zio­nęła za­po­mnie­niem i sa­mot­no­ścią. Szpi­cza­ste, łu­ko­wate wej­ście wa­biło, roz­ta­cza­jąc smo­li­sty, wręcz na­ma­calny mrok.

– Do­lina Za­ko­cha­nych – za­czął Gu­staw. – Miej­sce scha­dzek lo­kal­nej mło­dzieży oraz sa­mo­zwań­czych po­szu­ki­wa­czy przy­gód. – Męż­czy­zna zła­pał się za uszy.

– Sły­szysz je. Zer­k­nijmy.

Ko­bieta się­gnęła do skry­tej pod białą, prze­wiewną ko­szulą skó­rza­nej ka­lety po drobny fla­ko­nik z zie­lo­nym py­łem. Żwawo wy­cią­gnęła ko­rek, usy­pała drobną por­cję na dłoń, a na­stęp­nie dmuch­nęła z ca­łych sił.

De­for­mu­jąca się zo­rza buch­nęła sze­ro­kim pier­ście­niem, od­sła­nia­jąc nie­wy­raźne po­stury tłum­nych dusz cmen­tar­nych. Zjawy, z nie­na­tu­ral­nie sze­roko roz­dzia­wio­nymi gę­bami, czmych­nęły poza krąg, prze­cią­gle za­wo­dząc, pi­skli­wie ję­cząc i wi­jąc się w zie­lo­nym ob­łoku.

– Sporo ich – pod­jęła. – Tyle wi­dzia­deł w jed­nym miej­scu… To musi być szcze­gólne miej­sce, o wiel­kiej mocy.

– Ża­den ko­ściół nie sły­szał tylu ję­ków i szlo­chań, co te na­grobki.

– Za­raza? – za­py­tała.

– Ze­słana przez pie­kło za ry­tu­ały, jak to na­zwa­łaś, sekty.

– Lo­kalni lu­dzie już zdą­żyli uknuć teo­rię na ten te­mat.

– Z tego po­wodu wy­pro­wa­dzi­łem się z mia­sta. – Gu­staw za­ci­snął pięść. – Miej­scowi nie od­pusz­czali. Co­dzien­nie do­bi­jali się do drzwi o po­moc, a kiedy od­ma­wia­łem, za­częli oskar­żać o czary i za­bo­bony.

– Wła­śnie tacy są lu­dzie. Gdy nie da­jesz im tego, czego pra­gną, za­czy­nają przy­spa­rzać pro­ble­mów. Ty­powe. – Blac­kwood splu­nęła.

– Nie ro­zu­miesz, Rose. – Głos męż­czy­zny za­drżał. – Zroz­pa­czeni ro­dzice pro­sili o wskrze­sza­nie ich dzieci, osa­mot­nione dziatki o matki i oj­ców. Bu­dze­nie zmar­łych to nie moja bajka.

– Do­brze po­stą­pi­łeś, Gu­sta­wie. Ta­kie prak­tyki ni­gdy nie koń­czą się we­dług planu.

– Coś o tym wiesz, prawda? – Spoj­rzał ba­daw­czo.

– Trudno jest ulżyć przy­wo­ła­nym du­chom. – Rose klep­nęła roz­mówcę po ra­mie­niu, ten od­po­wie­dział, po­da­jąc pier­siówkę. – A na końcu i tak mu­sisz ucie­kać, od lu­dzi.

– Jed­nak ktoś pró­bo­wał. – Męż­czy­zna wska­zał na opa­da­jącą zo­rzę, a wraz z nią roz­pły­wa­jące się zjawy.

– Sekta – po­twier­dziła.

– Gdy mnie od­wie­dzili – Gu­staw po­cią­gnął mocno z pier­siówki – po­zna­łem Mor­risa. Pro­sili o po­moc w od­na­le­zie­niu przej­ścia na drugą stronę. Od­mó­wi­łem, więc sami od­pra­wili ry­tuał. Przy­wo­łali du­chy, któ­rym nie po­tra­fili po­móc. Gdy wszel­kie za­klę­cia za­wio­dły, okul­ty­ści ucie­kli, zo­sta­wia­jąc zroz­pa­czone zjawy przy­pad­kowi.

– Ni­gdy nie po­rzu­caj, coś przy­wo­łał – żach­nęła się Rose.

***

Rose, klęk­nąw­szy przed spi­cza­stym wej­ściem do ka­plicy, roz­sta­wiła świece wo­kół sie­bie, za­ta­cza­jąc nie­równy krąg.

Pstryk­nię­cie pal­ców za­pa­liło knoty. Ko­bieta spoj­rzała po­wy­żej wej­ścia, na ga­le­rię ze zgro­ma­dzo­nymi che­ru­bi­nami, i wes­tchnęła.

– Mam wię­cej – wtrą­cił Gu­staw.

– Tyle wy­star­czy, po­daj mi jesz­cze bu­telkę.

– A pier­siówka?

Ko­bieta spoj­rzała wy­mow­nie.

– Uwa­żaj – po­uczył ją to­wa­rzysz. – Zbyt duża ilość al­ko­holu to nie­kon­tro­lo­wany sty­mu­la­tor za­klęć.

Rose wy­peł­niła drobny drew­niany ku­be­czek al­ko­ho­lem, na­stęp­nie wy­szep­tała za­klę­cie i za­ma­szy­stym ru­chem za­to­czyła pół­krąg. Czar roz­pro­szył wil­gotną mgiełkę roz­le­gle po na­grob­kach, zra­sza­jąc je ni­czym wio­senna po­ranna rosa. Odór spi­ry­tusu roz­prze­strze­nił się bły­ska­wicz­nie. Gu­staw po­cią­gnął z pier­siówki, a Rose z bu­telki. Mocno się za­krztu­siła, ob­lała so­bie po­liczki, za­rzę­ziła i od­sta­wiła bu­telkę nie­równo. Za­char­czała, po czym otarła twarz bia­łym rę­ka­wem. Zer­k­nęła za­mglo­nymi oczami na sza­mana.

– No to jazda – rzu­cił, za­ci­ska­jąc zęby.

Czar­no­włosa splo­tła dło­nie i za­mknęła oczy. Szep­cząc, ści­skała palce co­raz moc­niej. Pło­mie­nie świec tań­czyły, a ka­myki drżały co­raz sil­niej, ni­czym w rytm zbli­ża­ją­cych się bęb­nów wo­jen­nych. Ko­bieta rap­tow­nie wy­cią­gnęła ra­miona ku niebu. Unio­sła po­wieki, oczy za­szły biel­mem; białe kule świ­dro­wały kłę­biące się chmury. Gu­staw znów gol­nął. Ko­bieta wy­krzy­ki­wała nie­znane sza­ma­nowi za­klę­cia, brzmiące ni­czym roz­kazy rzu­cane wście­kłym psom. Z każdą na­stępną chwilą krzy­czała co­raz gło­śniej, zdzie­ra­jąc gar­dło – jakby chciała, żeby ją usły­szano w naj­wyż­szych krę­gach nieba.

Wy­soki słup pia­chu wzbił się nie­spo­dzie­wa­nie wy­soko. Po­rwał ko­szulę i świsz­cząc ni­czym po­cisk, za­mknął wiedźmę w cia­snym tu­nelu. Rów­nie szybko opadł, za­sy­pu­jąc świeczki, a przy tym od­kry­wa­jąc liczne du­sze skłę­bione w zbi­tym, wy­so­kim pier­ście­niu. Zjawy krą­żyły wo­kół Blac­kwood, ję­cząc, za­wo­dząc, pi­skli­wie wy­krzy­ku­jąc swoje krzywdy, żale, prze­wi­nie­nia wzglę­dem bli­skich. Prze­krzy­ki­wały się, szar­pały w ob­ci­słym oplo­cie, wi­ro­wały, prze­ści­ga­jąc się na­wza­jem.

Wiedźma oplo­tła rę­koma brzuch, schy­liła głowę, wzięła głę­boki wdech, po czym wartko roz­ło­żyła ra­miona, wy­krzy­ku­jąc gar­dłowe dźwięki. Głę­boki ryk zda­wał się nie koń­czyć. Spinka do wło­sów pę­kła, wy­pusz­cza­jąc bu­rzę czar­nych lo­ków, fal wierz­ga­ją­cych w cen­trum hu­ra­ganu ni­czym dziki ogier.

Blac­kwood za­mil­kła.

Tor­nado dusz za­sty­gło.

Rose ob­su­nęła się na bok. Pod­parła się drżą­cymi rę­koma, dy­sząc chra­pli­wie.

Zjawy w bez­ru­chu spo­glą­dały na sie­bie. Trwały w ocze­ki­wa­niu nie­wzru­szone ni­czym po­sągi. Za wy­jąt­kiem jed­nej du­szy – mło­dej ko­biety odzia­nej w ob­dartą czarną suk­nię z wian­kiem uschnię­tych po­lnych kwia­tów oraz drob­nym ob­umar­łym bu­kie­tem róż.

Ko­bieta spo­glą­dała na Rose wiel­kimi oczy­skami, z któ­rych biło zimno. Ko­ści­ste, dłu­gie palce z po­ła­ma­nymi pa­znok­ciami za­ci­skały drobne ło­dyżki. Ciemne, prze­rze­dzone włosy spły­wały po wy­chu­dzo­nej twa­rzyczce, opa­da­jąc na ko­lię w dro­giej opra­wie.

– Ja­kim pra­wem przy­wo­łu­jesz zmar­łych, śmier­tel­niczko? – prze­mó­wiła zjawa ża­łob­nym, sła­bym gło­sem, ni­czym ktoś w ago­nii.

– Je­stem – pod­jęła wiedźma, ła­piąc się za bo­lące gar­dło – Rose Blac­kwood. Szu­kam Mor­risa Cro­oka – cią­gnęła, z tru­dem prze­ły­ka­jąc ślinę. – Wiem, że tu był. Po­móż mi go od­na­leźć. – Ochry­pły głos skie­ro­wał na nią spoj­rze­nia zjaw. – Ma pro­blemy, mu­szę mu po­móc.

Ci­sza.

Zjawy wbi­jały mętne spoj­rze­nia w wiedźmę. Ta szu­kała wspar­cia u Gu­stawa, jed­nak cia­sny krąg dusz nie prze­pusz­czał sza­mana. Męż­czy­zna cze­kał; łap­czy­wie opróż­niał pier­siówkę, wy­ba­łu­sza­jąc oczy.

– Igrasz z mo­cami, któ­rych nie po­ko­nasz, wiedźmo – za­częła zjawa. – Odejdź, póki mo­żesz. Ten, któ­rego szu­kasz, jest stra­cony.

– Obie­ca­łam, że go wy­bro­nię.

– Nie zdo­łasz go ochro­nić przed sa­mym sobą. – Mętna twarz zjawy biła chło­dem i obo­jęt­no­ścią. – Jest to czło­wiek po­grą­żony w ba­da­niu sfer, które w końcu go znisz­czą.

– Czyli jesz­cze żyje – za­wy­ro­ko­wała wiedźma, zer­ka­jąc spode łba na wę­gle w oczo­do­łach. Szybko opu­ściła spoj­rze­nie.

– Tak – od­parła prze­cią­gle. – Po­win­naś wie­dzieć, że Mor­ris za­trud­nił cię nie dla ochrony, tylko dla two­jej po­mocy w do­pro­wa­dze­niu do przej­ścia.

– Za­sady usta­li­li­śmy już na po­czątku, nie było mowy o…

– Nic nie ro­zu­miesz, wiedźmo – wtrą­ciła zjawa. – Mor­ris do­sko­nale zdaje so­bie sprawę z tego, że ucie­kłaś z pie­kła, i pra­gnie to wy­ko­rzy­stać. Sta­łaś się przed­mio­tem zle­ce­nia, które miast przy­spo­rzyć ci for­tuny, skaże cię na ko­lejną wę­drówkę w mrok. Mor­ris nie ta­kich jak ty zmu­szał do dzia­ła­nia we­dle wła­snej woli. Je­steś ko­lejną ofiarą.

– A wy­pa­dek na go­ścińcu? – Rose drżała na samą myśl o do­rwa­niu Cro­oka.

– Izrem Ro­ge­them. Wy­słany przez ciem­no­ści do wy­tro­pie­nia Mor­risa. Ma go zgła­dzić, za­nim twój zle­ce­nio­dawca od­naj­dzie przej­ście. To jego mia­łaś po­chwy­cić i prze­słu­chać, a na­stęp­nie od­szu­kać bramę. Stało się jed­nak ina­czej. – Głos zjawy za­wi­bro­wał ża­łob­nie.

– Straż­nik pie­kieł – wes­tchnęła Rose i prze­tarła zmę­czone oczy.

– Od­najdź Izrema. Za­bij, za­nim on za­bije Mor­risa. Je­śli tego do­ko­nasz, od­wdzię­czysz się za po­moc.

– Nic za darmo – rzu­ciła.

– Tylko wtedy opu­ścimy wy­miar mię­dzy ziem­skim pa­do­łem a nie­zna­nym. Na­sza obec­ność, nasz ból i ża­łoba, tę­sk­nota za bli­skimi, któ­rych mamy na wy­cią­gnię­cie dłoni, a nie mo­żemy spo­tkać, trzyma straż­nika w tym świe­cie. Gdy go za­bi­jesz, odej­dziemy.

– A sekta? To oni was przy­wo­łali.

– Ich dni są po­li­czone, po­trak­tuj ich jak zu­żyte, zbędne na­rzę­dzia. To my, za­gu­bione du­szyczki, je­ste­śmy po­wo­dem, dla któ­rego przy­był straż­nik. Wy­czuł nas, nie sektę.

– Mor­ris miał teczkę – cią­gnęła po­de­ner­wo­wana.

– Tak – od­rzu­ciła nie­chęt­nie. – Od­najdź i zgładź Izrema, a po­wiem ci, co skrywa ak­tówka Mor­risa.

– Jak od­najdę straż­nika? Jak spo­tkam się z tobą? Mogę nie zdo­łać przy­wo­łać cię po­now­nie. To zbyt dużo kosz­tuje.

– Izrem lubi ziem­skie ucie­chy, gdy z nim skoń­czysz, przyjdź na cmen­tarz tuż przed pół­nocą, aura jest wtedy naj­sil­niej­sza, ry­tuał bę­dzie ła­twiej­szy. Pod­czas za­klęć wy­krzycz moje imię, to uła­twi cały pro­ces. Pa­mię­taj, aby przy­nieść do­wód, żeś ubiła straż­nika.

– Wiesz, że po­da­nie imie­nia zwiąże nas. – Wiedźma ob­ni­żyła głos, nie kry­jąc za­wodu.

– Eli­sa­beth – szep­nęła nie­wzru­szona ko­bieta. – Mam na imię Eli­sa­beth, a ty, Rose – pier­ścień dusz za­wi­ro­wał rap­tow­nie – po­mo­żesz za­koń­czyć na­szą wę­drówkę.

– Eli­sa­beth! – krzyk­nęła. – Skąd tyle wiesz o Mor­ri­sie? – Fala lo­ków sza­lała w tor­na­dzie dusz. – Mów!

– To oczy­wi­ste – od­parła nie­spiesz­nie – Mor­ris jest moim mę­żem.

***

Igla­ste la­tar­nie ob­rzu­cały wą­tłymi pro­mie­niami ka­mienną uliczkę. Le­niwy deszcz stu­kał o strome da­chy i małe, le­dwo roz­świe­tlone okna. Za­pach mo­krego drewna niósł się wśród stu­kotu ob­ca­sów, a szepty obi­jały się o za­ciem­nione, za­wil­go­cone za­ułki De­vil’s Fall. Przy­pad­kowi prze­chod­nie, ze spusz­czo­nymi gło­wami, nie od­ry­wali wzroku od mi­go­czą­cych na dro­dze pro­mieni po­ma­rań­czo­wego świa­tła, jakby wska­zy­wały im drogę, i kro­czyli ni­czym we śnie.

Nikt nie spo­glą­dał w za­ka­marki mi­jane po dro­dze.

Wsparta o ścianę ciem­nego za­kątka Rose spo­glą­dała na mi­go­czącą za­bu­dowę ulicy. Ły­piąc ko­cimi oczyma spod sze­ro­kiego kap­tura, śle­dziła prze­chod­niów. Blask okuć oraz kla­mer wy­so­kich bu­tów gi­nął wśród od­bły­sków ka­łuż, zaś sre­brzy­ste ję­zyki skó­rza­nej kurtki cho­wały się pod zwi­chrzo­nymi, he­ba­no­wymi wło­sami.

Cze­kała.

Do cięż­kich, oku­tych drzwi za­mtuza zbli­żył się je­go­mość. Za­stu­kał w grube drewno wolno, acz­kol­wiek sta­now­czo. Mała, me­ta­lowa za­suwa z do­no­śnym pi­skiem od­sko­czyła w lewo, wy­pusz­cza­jąc czer­wone świa­tło na zmę­czoną twarz męż­czy­zny. Ten stał nie­wzru­szony. Klapka z jesz­cze do­no­śniej­szym pi­skiem wró­ciła na swoje miej­sce. Klo­co­wate drzwi roz­warły się ze stę­kiem, wpusz­cza­jąc go­ścia w ob­łok ole­istej czer­wieni.

– Z bro­nią cię nie wpusz­czą – za­czął Gu­staw skryty w ciem­no­ściach. – Co gor­sza, nie wiemy, ilu jest w środku.

– Na­wet nie wiemy, czy Izrem jest w bur­delu – od­rzu­ciła za­pa­trzona w drzwi. – Po da­chach nie przejdę, zbyt śli­sko – skon­sta­to­wała, uprze­dza­jąc męż­czy­znę.

– Da­remny trud. Pew­nie ma ob­stawę – od­parł prze­jęty.

– W bur­delu? – par­sk­nęła.

– Na par­te­rze znaj­duje się karczma, gdzie ser­wują przedni trój­niak. Tam można prze­cze­kać.

Gu­staw usły­szał wy­raźne char­ko­ta­nie oku­tego ob­casa ob­ra­ca­ją­cej się Rose, szczę­śli­wie mrok skry­wał wy­mowne spoj­rze­nie ko­biety.

– To jest je­dyny trop – fuk­nęła. – Nie za­mie­rzam cze­kać.

– Nie mamy wyj­ścia. Na­wet je­śli do­sta­niemy się do środka, to jest mi­sja sa­mo­bój­cza.

– My? – Za­ło­żyła ręce. – Nie wie­dzia­łam, że je­ste­śmy w tym ra­zem.

– A co? Mam sie­dzieć w sta­rej cha­cie i cze­kać na śmierć? Nie ma mowy! – Spo­waż­niał wnet. – Idę z tobą.

Białe zęby bły­snęły od uśmie­chu wiedźmy.

Ci­sza.

Znu­dzony Gu­staw okle­py­wał kie­sze­nie oraz torbę w po­szu­ki­wa­niu cho­ciażby kwa­terki al­ko­holu. Da­rem­nie. Męż­czy­zna wes­tchnął prze­cią­gle i za­czął dra­pać się po kil­ku­dnio­wym za­ro­ście, roz­my­śla­jąc o peł­nym ku­flu.

– Na­dal chcesz się tam pchać? – pod­jął wi­docz­nie znu­dzony.

– Chcę za­stać Izrema z opusz­czo­nymi por­t­kami, wtedy na­wet miecz nie bę­dzie mi po­trzebny.

– Skoro Izrem jest jed­nym ze straż­ni­ków pie­kła, my­ślę, że bę­dziesz po­trze­bo­wała o wiele wię­cej.

– Wąt­pię, żeby wsz­czął awan­turę w ta­kim miej­scu. Na go­ścińcu wy­ka­zał się zimną krwią. – Wiedźma zła­pała się za bok. – Dla­czego mia­łoby dojść do walki przy in­nych? Trzy­maj – rzu­ciła do Gu­stawa, wrę­cza­jąc mu sze­roki pas z mie­czem. Pil­nuj. To świetna stal.

Rose, pew­nie kro­cząc, wy­ło­niła się z mroku. Sta­lowy stu­kot ob­ca­sów niósł się wy­raź­nie. Cięż­kie kro­ple desz­czu spły­wały po skó­rza­nej kurtce ni­czym strużki rtęci. Bu­rza gę­stych wło­sów unio­sła się jesz­cze bar­dziej od wil­goci. Świeży za­pach desz­czu koił zmy­sły. Gwar do­cho­dzący z za­mtuza zbli­żał się. Gu­staw miał ra­cję. Karczma na par­te­rze tęt­niła od re­cho­tów, krzy­ków i nie­skład­nych to­a­stów.

– Gdzie idziesz? – wark­nął.

– Po ten trój­niak – uśmiech­nęła się zza bu­rzy lo­ków.

Z ma­lut­kiego okienka zer­kał sze­roki ochro­niarz o wy­so­kim czole. Zmie­rzył wiedźmę wzro­kiem, roz­warł gębę, wark­nął, po czym trza­snął me­ta­lową za­suwą. Blac­kwood wes­tchnęła, za­stu­kała po­now­nie, moc­niej. Okute knyk­cie hucz­nie obi­jały drew­niane drzwi.

Za­suwa po­now­nie za­pisz­czała. Opry­szek za­char­czał, wy­krzy­wił wargi.

– Czego, babo? – wy­du­sił z sie­bie prze­cią­gle ni­czym opa­da­jący ko­los.

Rose za­świe­ciła zło­tym pier­ście­niem o em­ble­ma­cie pro­mie­niu­ją­cego słońca. Drab zmru­żył oczy, zer­kał raz na sy­gnet, raz na wiedźmę. Stro­piony za­ję­czał, aby na­stęp­nie par­sk­nąć do­no­śnie. In­ten­sywny odór piw­ska ob­lał twarz ko­biety.

Ciężki za­mek huk­nął, to­porna klamka za­ję­czała, a opa­słe drzwi wy­pu­ściły smo­li­stą, czer­woną po­światę na ulicę.

– Na pierw­szym pię­trze – wy­ar­ty­ku­ło­wał po­wol­nie. Sta­rał się. – Po­dwójne drzwi, nie po­my­lisz się – do­koń­czył za­sa­pany.

Pi­jani męż­czyźni gę­sto ob­sia­dli okrą­głe sto­liki; prze­krzy­ki­wa­nia, re­chot oraz har­mi­der pi­jac­kiej swa­woli po­chło­nęły obec­nych bez reszty. Zde­rza­jąc się ku­flami czy kie­li­chami, wzno­sili to­a­sty i prze­ko­ma­rzali się w bła­hych kwe­stiach.

Każdy pod bro­nią.

Rose za­klęła gorzko.

Wy­star­czyła iskra, je­den nie­wła­ściwy krok, krzyk.

Młody lut­ni­sta, zaj­mu­jący miej­sce na po­de­ście obok szynk­wasu, pró­bo­wał się prze­bić przez gę­sty ru­mor. Da­rem­nie.

Za­bru­dzony, mo­kry od roz­la­nego al­ko­holu kon­tuar sta­no­wił pod­porę dla tych, któ­rzy już za­koń­czyli swój wie­czór.

Nie­wzru­szony, krępy karcz­marz bez emo­cji roz­le­wał ko­lejne por­cje al­ko­holu.

Do akor­dów lutni do­łą­czył de­li­katny głos ar­ty­sty. Pieśń o stę­sk­nio­nej za mło­dym żoł­da­kiem dziew­czy­nie. Naj­bliż­szy sto­lik ryk­nął char­czą­cym śmie­chem.

Karcz­marz po­krę­cił głową.

Dwóch męż­czyzn zbli­żyło się chwiej­nym kro­kiem do lut­ni­sty, ofe­ro­wali spo­rawy ku­fel za prza­śne, skoczne me­lo­die.

Na wprost od drzwi wej­ścio­wych, wzdłuż po­żół­kłej ściany wzno­siły się schody. Dwóch ro­słych na­jem­ni­ków pil­no­wało wej­ścia, nie zwra­ca­jąc uwagi na wrzawę i ogólne roz­ba­wie­nie. Rose ru­szyła.

Złoty pier­ścień znów za­bły­snął.

Męż­czyźni bez żad­nego wy­razu na twa­rzy roz­stą­pili się, a zgrzyt zbroi ni­czym sy­gnał ze­zwa­lał na przej­ście. Ko­cim su­sem Rose zna­la­zła się na ostat­nim stop­niu. Gwar stra­cił na mocy. Ko­bieta ode­tchnęła.

Roz­pi­na­jąc kurtkę, się­gnęła pod ko­szulę i wy­do­była drobny re­wol­wer. Od­cią­gnęła ku­rek. Z wy­so­kiego ko­zaka Blac­kwood wy­cią­gnęła smu­kły szty­let. Pod­rzu­ciła go, po czym zła­pała za rę­ko­jeść ostrzem w dół.

Czar­no­włosa skrę­ciła w prawo do naj­da­lej po­ło­żo­nej izby – tuż nad karczmą. Wą­ski ko­ry­tarz dwóch są­sia­du­ją­cych po­miesz­czeń utrud­niał ewen­tu­alną walkę. Ko­bieta znów za­klęła. Ostroż­nie po­stę­pu­jąc, tłu­miła stu­kot oku­tych ob­ca­sów. Lekko ugięta w ko­la­nach zbli­żała się do po­dwój­nych drzwi sali uciech. Chi­chot prze­pla­tany per­li­stym śmie­chem prze­bi­jał się przez drzwi.

Rose przy­warła ple­cami do pro­sto­pa­dłej ściany. Lufą na­ci­snęła drobną klamkę le­wego skrzy­dła. De­li­kat­nie po­pchnęła, jed­no­cze­śnie pro­stu­jąc ra­mię z bro­nią w kie­runku wnę­trza.

Drzwi nie­spiesz­nie się roz­warły, wy­pusz­cza­jąc cierpką woń wina. Za­brzmiał plask na­gich stóp, syl­wetka ko­biety mi­gnęła w żół­tej po­świa­cie, po chwili zni­ka­jąc w ką­cie izby. Znów chi­chot, ktoś psyk­nął.

– No chodź, chodź – za­wo­łał mę­ski głos. – Nic ci nie grozi, za­pra­szam.

Kon­ster­na­cja. Wcho­dząc na mięk­kich ko­la­nach, Rose ce­lo­wała w za­rys po­staci męż­czy­zny sie­dzą­cego na sze­ro­kim łożu z ada­masz­ko­wym bal­da­chi­mem.

– Po­zwól, że po­mogę – za­ofe­ro­wał.

Knoty po­zo­sta­łych lamp wnet za­jęły się pło­mie­niem. Rzadko roz­sta­wione świece buch­nęły żół­tymi ję­zy­kami. Męż­czy­zna nie drgnął, za to wrony na pa­ra­pe­cie otwar­tego okna za­kra­kały chra­pli­wie, otrze­pu­jąc mo­kre skrzy­dła.

W ką­cie izby, przy to­a­letce, na bo­gato zdo­bio­nym krze­śle sie­dział su­kub pod po­sta­cią pięk­nej, wy­so­kiej ko­biety o mocno za­ry­so­wa­nej ta­lii i dłu­gich, pro­stych wło­sach kon­tra­stu­ją­cych z ciem­nymi, wy­krę­co­nymi ku gó­rze ro­gami o ostrych szpi­cach. Skrom­nie owi­nięta prze­ście­ra­dłem, prze­ło­żyła nogę na ko­lano, de­li­kat­nie przy­gry­za­jąc wargę. Uśmiech­nęła się, pusz­cza­jąc oczko.

– Czę­stuj się. – Izrem wska­zał na bo­gato za­sta­wiony stół w prze­ciw­le­głym ką­cie izby. – Jak wi­dzisz, sami swoi – ro­ze­śmiał się, po­pra­wia­jąc po­miętą ko­szulę. – Wiedźma, su­kub i ja – do­koń­czył, wy­trzesz­cza­jąc ciemne śle­pia. – Sia­daj – cią­gnął. – Tylko scho­waj broń, pro­szę. Nie bę­dzie po­trzebna, zdaje mi się. – Su­kub za­re­cho­tał.

– Do­brze się ba­wisz? – za­częła Rose, uspo­ka­ja­jąc od­dech.

– Ko­rzy­stam, póki mogę – od­parł usa­tys­fak­cjo­no­wany. – Rzadko wy­cho­dzę na po­wierzch­nię.

– My­śla­łam, że skoro je­steś w de­le­ga­cji, to zde­cy­du­jesz się na lo­kalne atrak­cje. – Rose tak­so­wała su­kuba.

– Eira? – ob­ru­szył się. – Jest bar­dziej lo­kalna niż cała ta ha­ła­stra na dole, wierz mi, Rose. Była tu­taj na długo przed tą mie­ściną.

– Skąd wie­dzia­łeś, że przyjdę?

– Skąd wie­dzia­łaś, że tu będę? – zri­po­sto­wał rap­tow­nie. – In­tu­icja, Rose, in­tu­icja – za­ak­cen­to­wał. – Tak na mar­gi­ne­sie, człon­ko­wie tego brac­twa – wska­zał na kie­szonkę w kurtce skry­wa­jącą złoty pier­ścień – mogą przy­cho­dzić na spo­tka­nia w orężu.

– Nie je­ste­śmy człon­kami sekty – od­parła nie­wzru­szona.

– I tak, i nie. – Wy­pro­sto­wał się. – Wi­dzisz, ty masz sy­gnet, co na naj­bliż­szym kon­sy­lium może zo­stać pod­dane pod gło­so­wa­nie. Ja zaś, je­stem ich… – za­my­ślił się – zdal­nym zwierzch­ni­kiem, po­wiedzmy. Co w ich hie­rar­chii sta­wia mnie cał­kiem wy­soko, szcze­rze mó­wiąc.

– Je­steś cy­niczny – za­ry­zy­ko­wała.

– Moja ulu­biona ludzka ce­cha – za­wy­ro­ko­wał, uno­sząc ką­cik ust.

Czar­no­włosa zwol­niła ku­rek, scho­wała re­wol­wer i skryła szty­let w wy­so­kim bu­cie, nie spusz­cza­jąc wzroku z męż­czy­zny.

– Za­sta­na­wiam się – skrzy­wił się. – Szyb­ciej do­bę­dziesz broni czy rzu­cisz za­klę­ciem?

Blac­kwood oparła się o fra­mugę za­mknię­tych drzwi i wzięła się pod boki.

– Nie bę­dzie awan­tury – skwi­to­wała. – Nie je­steś na tyle nie­roz­sądny, aby wda­wać się w bi­ja­tykę w ta­kim miej­scu.

– Wi­dzisz, tu się róż­nimy. – Izrem wstał. Pod­szedł do stołu, na­peł­nił kie­li­chy, za­ofe­ro­wał tru­nek Rose. Ta fuk­nęła, Eira znów prych­nęła. – Sta­ram się za­ska­ki­wać, byle głu­piec może wy­zwać dru­giego głupca na udep­taną zie­mię. Grunt to zwa­bić ofiarę, sku­tecz­nie ude­rzyć i nie po­nieść zbyt wy­so­kich strat. Ty zaś za­wsze pchasz się w cen­trum za­dymy. Na co li­czysz? Łut szczę­ścia? Tak bar­dzo ufasz swoim umie­jęt­no­ściom?

– Wie­rzę w nie­do­sko­na­łość planu prze­ciw­nika, butę, zgubne cwa­niac­two – stwier­dziła, roz­glą­da­jąc się po izbie, nie tra­cąc su­kuba z kąta oka.

– Na go­ścińcu wpa­dłaś jak ama­tor. – Izrem po­dał kie­lich Eirze.

– Prze­oczy­łam pe­wien szcze­gół. – Wiedźma otarła usta skó­rzaną rę­ka­wicą, ćwieki na knyk­ciach bły­snęły.

– Ja to wi­dzę ina­czej. – Za­my­ślił się. – Je­steś zbyt harda, wbita w dumę, albo masz ży­cze­nie śmierci.

Su­kub wstał, prze­ście­ra­dło roz­lało się po zgrab­nej fi­gu­rze ni­czym sukno po sta­ro­żyt­nej bo­gini. Eira prze­chy­liła kie­lich, rzu­ciła na­czy­niem w kąt izby. Zbli­żyła się na od­le­głość od­de­chu do wiedźmy.

– Precz z nudą, Izrem – pod­jął su­kub, opie­ra­jąc się łok­ciem tuż obok twa­rzy wiedźmy. Żółte tę­czówki dry­lo­wały ciemne oczy Blac­kwood. – Cza­row­nica ma cie­kaw­sze py­ta­nia, na przy­kład co się dzieje z Mor­ri­sem – za­koń­czyła sze­ro­kim uśmie­chem.

Od­dech Rose przy­spie­szył, piersi unio­sły się, re­wol­wer kor­cił.

– Gdzie go trzy­ma­cie? – za­py­tała bez par­donu.

– Jest cały i zdrowy – za­czął po­waż­nie Izrem. – Nie li­cząc kilku siń­ców i obo­la­łej mę­skiej dumy. – Eira, na­dal oparta o ścianę, wbi­jała spoj­rze­nie w wiedźmę. – Mu­szę przy­znać, że twój zle­ce­nio­dawca na­ro­bił nie­złego ra­banu. Ta hi­sto­ria z du­chami w Do­li­nie Za­ko­cha­nych. Co im od­biło? Po­wiem ci, że Crook bar­dzo sta­ran­nie przy­go­to­wał eks­pe­dy­cję do przej­ścia. I wiesz co? – Ro­ge­them od­sta­wił kie­lich. – Pra­wie im się udało.

– Do czego jest wam po­trzebny? – Rose wy­pro­sto­wała się, pra­wie sty­ka­jąc się czub­kiem no­ska z Eirą.

– Mor­ris za­cią­gnął u nas dług – od­parł su­kub.

– My­ślisz, że ot tak nas przy­wo­łał? – wtrą­cił męż­czy­zna. – To jego wpi­sowe. – Izrem wy­cią­gnął z kie­szeni spodni broszkę w kształ­cie róży na cier­ni­stej ło­dyżce. – Mor­ris sprze­dał du­szę wła­snej żony w za­mian za wta­jem­ni­cze­nie.

– Co ty bre­dzisz, Izrem?

– Nie był li­chwia­rzem tylko w wa­szym świe­cie. – Su­kub tak­so­wał wiedźmę.

– A ty, Eira – czar­no­włosa spo­glą­dała na usta ko­biety – je­steś tylko skrom­nym po­moc­ni­kiem.

Rose splo­tła dło­nie na szyi ko­biety. Prze­chy­liw­szy płyn­nie głowę, Blac­kwood od­gar­nęła zwi­chrzone włosy. Uśmiech­nęła się, ciemne śle­pia bły­snęły. Eira roz­warła usta w za­sko­cze­niu.

– Różne rze­czy sły­sza­łam o wiedź­mach – szep­nęła. – Ale żad­nej nie za­sma­ko­wa­łam.

– Naj­pierw – od­parła Rose, de­li­kat­nie od­cią­ga­jąc za włosy głowę su­kuba – za­klę­cie.

Blac­kwood przy­gry­zła wargę.

Izrem po­spiesz­nie do­le­wał wina.

Eira znie­ru­cho­miała.

– Hej, dziatki, krzycz­cie do matki, oto wiedźma leci na wa­sze chatki. Skacz­cie w tar­ninę, bo was czar nie omi­nie. A kto ładny i gładki, bę­dzie z niego po­da­rek rzadki – wy­re­cy­to­waw­szy, su­kub roz­warł usta sze­rzej.

Izrem za­stygł z kie­li­chami w dło­niach. Wo­dził spoj­rze­niem od jed­nej ko­biety do dru­giej.

– Te­raz się ro­zu­miemy. – Rose uśmiech­nęła się sze­roko, przy­my­ka­jąc ospale oczy.

Za­ci­snąw­szy palce we wło­sach su­kuba, Blac­kwood od­sko­czyła w oka­mgnie­niu, ob­ra­ca­jąc się w kie­runku drzwi. Na­brała krót­kiego roz­pędu i z ca­łych sił ci­snęła głową ko­biety w fu­trynę, roz­bi­ja­jąc jej nos i wcie­ra­jąc krew w odra­paną de­skę fra­mugi.

Eira osu­nęła się bez­wład­nie po ścia­nie.

Ro­ge­them od­rzu­cił kie­li­chy. Zbyt późno.

Rose, od­wra­ca­jąc się do męż­czy­zny, za­ma­szy­stym ru­chem rzu­ciła za­klę­cie. Sku­mu­lo­wana fala po­wie­trza ci­snęła na­past­ni­kiem o łóżko, siła po­dmu­chu ze­rwała ko­szulę z Izrema. Gę­sto za­sta­wiony stół wy­le­ciał w po­wie­trze i huk­nął o ścianę; sze­roko roz­pierz­chły się po izbie je­dze­nie, kie­li­chy oraz dzbany, tłu­kąc się do­szczęt­nie. Szyba w oknie pę­kła, ptaki czmych­nęły w po­pło­chu, reszta je­dze­nia wraz ze szkłem wy­sy­pała się na ulicę.

Izrem ocię­żale ze­brał się z bar­łogu, za­ci­ska­jąc dłoń na piersi. Rzę­ził, ła­pał od­dech. Spoj­rzał na wiedźmę skrzy­wiony.

Wy­ce­lo­wany w czoło re­wol­wer ani drgnął. Rose od­dy­chała głę­boko, mu­siała opa­no­wać od­dech, stłu­mić emo­cje. Ko­bieta stała nie­ru­chomo, uda­jąc nie­wzru­szoną.

– Masz pięć se­kund – wy­rzu­ciła. – Gdzie jest Mor­ris?

– Tam, na go­ścińcu, mo­głem cię za­bić – wy­ce­dził.

– Gdzie teczka? – za­war­czała.

– Nic ci do tego, wiedźmo!

Pa­dły dwa strzały.

Ko­lana męż­czy­zny chrap­nęły. Je­den z po­ci­sków prze­bił się przez tkankę, zry­ko­sze­to­wał od ramy łóżka, świ­snął obok ucha ko­biety, po czym utkwił mocno w drzwiach.

Do izby wpa­dli dwaj uzbro­jeni na­jem­nicy. Pierw­szy po­tknął się o nie­przy­tom­nego su­kuba. Za­chwiał się, ma­cha­jąc rę­koma i ła­piąc po­wie­trze. Rose w dwóch su­sach zna­la­zła się przy męż­czyź­nie i za­ma­szy­stym kop­nię­ciem w kro­cze usa­dziła skom­lą­cego dry­blasa na pod­ło­dze. Okuty ob­cas mi­gnął w pół­ob­ro­cie, po czym roz­łu­pał lewy po­li­czek męż­czy­zny. Ten zwa­lił się mocno na pod­łogę z twa­rzą przy­po­mi­na­jącą roz­bi­tego ar­buza.

Drugi, krępy od­sko­czył pod ścianę, do­był mie­cza, uniósł ostrze do cię­cia wy­soko, po­nad głowę; cze­kał na od­po­wiedni mo­ment. Zdy­szana Rose wy­ce­lo­wała, znów pa­dły dwa strzały. Pierw­szy na­de­rwał lewe ucho – męż­czy­zna ryk­nął, a na­stęp­nie prze­klął wiedźmę. Drugi po­cisk wbił się w na­pier­śnik, na wy­so­ko­ści serca. Na­jem­nik przy­warł ple­cami do ściany, spoj­rzał na wklę­śnię­cie w pan­ce­rzu, łyp­nął na wiedźmę, a na­stęp­nie uniósł ką­ciki ust w szy­der­czym za­do­wo­le­niu.

– Za mały ka­li­ber, wiedźmo – wark­nął.

Męż­czy­zna ru­szył na Rose pew­nym kro­kiem.

Piąty strzał, ostatni, nie­wy­pał.

Rose ci­snęła re­wol­we­rem w kąt izby. Na­jem­nik za­mach­nął się sze­roko, do pła­skiego cię­cia, tuż na wy­so­ko­ści ta­lii. Wiedźma rzu­ciła się na łóżko, prze­ska­ku­jąc wy­ją­cego z bólu Izrema. Prze­tur­lała się po bar­łogu i spa­dła na pod­łogę. Wartko ze­rwała się na nogi, po czym do­bie­gła do okna. Wy­koń­czona walką i po­tęż­nym cza­rem mu­siała ucie­kać. Spi­na­jąc się do skoku, roz­warła sze­rzej małe okienko i za­parła się dłońmi o ramę. Ryk i ciężki krok na­jem­nika były tuż za ple­cami.

Na mo­ment przed sko­kiem Rose uj­rzała nad­la­tu­jący miecz. Wy­ła­nia­jący się z mroku nocy je­lec bły­snął, za­krę­cił w lo­cie, a na­stęp­nie ude­rzył wiedźmę w czoło.

Ko­bieta ru­nęła na pod­łogę, wzbi­ja­jąc tu­man ku­rzu na dy­miące świece. Za­mro­czona, le­żąc na wznak, ma­cała ner­wowo pod­łogę w po­szu­ki­wa­niu zna­jo­mej rę­ko­je­ści.

Krępy na­jem­nik uniósł klingę, na­brał po­wie­trza, ude­rzył. Wy­szczer­biona głow­nia, bi­jąc pręż­nie, oparła się na skó­rza­nej po­chwie pa­ru­ją­cego mie­cza.

Rose dy­szała, drobna strużka krwi cie­kła od czoła do po­wiek. Męż­czy­zna znów uniósł ostrze. Wiedźma wartko po­de­rwała się, wy­cią­gnęła miecz z po­chwy, po czym wbiła sztych w łydkę i prze­krę­ciła. Męż­czy­zna za­ry­czał, gę­sta ślina bu­chała z war­czą­cego gar­dła.

Na­jem­nik nie­równo ciął. Blac­kwood od­biła cios, za­wi­ro­wała w młyńcu i chla­snęła prze­ciw­nika w szyję, tuż pod pra­wym uchem. Krew try­snęła gę­stym stru­mie­niem, na­past­nik za­chwiał się, upu­ściw­szy miecz, i zła­pał się za szyję. Bul­go­cząc, z wy­ba­łu­szo­nymi śle­piami ru­nął na pod­łogę, do­go­ry­wa­jąc w drgaw­kach.

Wiedźma chy­bo­tli­wie po­de­szła do Izrema, mie­rząc w męż­czy­znę czub­kiem mie­cza. Ro­ge­them mil­czał. Dy­sząc, spo­cony, spo­glą­dał na ko­bietę mści­wym wzro­kiem.

Miecz za­tań­czył, krót­kie pro­mie­nie błysz­czą­cej stali za­wi­bro­wały po­wie­trzem. Cię­cie, plask i krótki zgrzyt pę­ka­ją­cej ko­ści uprze­dziły huk opa­da­ją­cej głowy. Blac­kwood wy­tarła klingę o kurtkę na we­wnętrz­nej stro­nie przed­ra­mie­nia. Miecz wsko­czył do po­chwy. Rose spraw­nie usa­dziła broń za pa­sem.

Roz­trzę­siona zła­pała tro­feum, nie­dbale za­wi­nęła w prze­ście­ra­dło, po czym zer­k­nęła na drzwi. Wy­peł­nia­jąca ko­ry­ta­rzyk pi­jana ga­wiedź stała w bez­ru­chu, roz­wie­ra­jąc gęby na za­stany stan rze­czy. Nikt nie się­gnął po broń.

Rose prze­tarła czoło, zo­sta­wia­jąc prze­cią­gły, czer­wony ślad. Drżącą dło­nią wy­do­była broszkę z kie­szeni trupa, a na­stęp­nie wy­szła przez okno na strome, krót­kie za­da­sze­nie. Roz­trzę­sione nogi z tru­dem trzy­mały się mo­krych da­chó­wek. Ba­lan­su­jąc, ko­bieta ocie­rała czoło z krwi i desz­czu oraz od­gar­niała zwi­chrzone włosy, zaś drugą dło­nią dzier­żyła ocie­ka­jące lepką krwią tro­feum.

Krót­kie pęk­nię­cie uprze­dziło ślizg wy­ła­ma­nej da­chówki. Wiedźma wy­gięła się, sku­liła, a na końcu ru­nęła na plecy. Wbiła ob­casy w po­kry­cie da­chu i tak su­nęła ku kra­wę­dzi. Le­cąc bez­wład­nie w dół wraz z ka­wał­kami da­chó­wek, Rose spa­dła na Gu­stawa.

Męż­czy­zna, chwy­ciw­szy wiedźmę w moc­nym uści­sku, upadł pierw­szy. Krzyk­nął, za­ję­czał, prze­krę­cił oczyma, po czym zrzu­cił z sie­bie na wpół przy­tomną ko­bietę. Wstał, otrze­pał się, a na­stęp­nie zła­pał mocno wiedźmę. Znów ję­cząc, pod­niósł Blac­kwood i prze­rzu­cił na ra­mię ni­czym wo­rek.

– Wie­jemy – wy­mam­ro­tała.

– Znowu się wpa­ko­wa­łaś – wy­stę­kał, wrzu­ca­jąc ko­bietę na wóz.

– Taka ro­bota – od­parła zza bu­rzy wło­sów zle­pio­nych krwią.

– To on? – Gu­staw sma­gnął ko­nia lej­cami.

– Tak, cał­kiem ła­two po­szło, dał się za­sko­czyć.

– My­śla­łem, że oni wszy­scy są sprytni – prze­krzy­ki­wał tę­tent koni.

– Do­brze knują, źle im­pro­wi­zują.

– Ten czar, co za siła, szkła po­sy­pały się na ulicę. Do­brze, że to tylko pierw­sze pię­tro, bo mo­gło być go­rzej.

– Je­stem wy­koń­czona – oznaj­miła.

– Wi­dzę, mu­sisz go­rzałkę od­sta­wić – osą­dził. – Byle moc­niej­sze za­klę­cie po­wala cię na ko­lana, a co mó­wiąc o dal­szej walce.

– Prze­cież da­łam radę – burk­nęła. – A tak na mar­gi­ne­sie, skąd wzią­łeś wóz?

– Ukra­dłem – oznaj­mił ura­do­wany. – Ni­gdy nie zro­bi­łem nic głu­piego, aż do te­raz. Czuję się wspa­niale. – Gu­staw ema­no­wał szczę­ściem.

– A flaszki nie skub­ną­łeś przy­pad­kiem?

– Prze­cież ci po­wie­dzia­łem, dieta.

Wje­chali w boczną uliczkę, a po­tem w ko­lejną, wą­ską, brudną i po­dej­rzaną, byle szyb­ciej do bramy, a póź­niej na go­ści­niec i w las, gę­sty i ciemny.