Uzyskaj dostęp do tej i ponad 240000 książek od 14,99 zł miesięcznie
Faol od lat żyje z dala od świata, obojętny na jego problemy. Wszystko zmienia się, gdy zaczynają nawiedzać go niepokojące sny, a pod jego drzwi trafia młoda dziewczyna przyprowadzona przez wilki. Wraz z nią powraca przeszłość, o której za wszelką cenę chciał zapomnieć.
Dawna miłość. Tajemniczy znak trójkąta. I przeczucie, że coś nadciąga...
Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:
Liczba stron: 439
Rok wydania: 2026
Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:
Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu książki w środkach masowego przekazu wymaga zgody autora.
Niniejsza powieść jest wyłącznie fikcją. Zbieżność wydarzeń i nazwisk jest przypadkowa.
Redakcja:
Sara Rzeczycka. – Redakcja bez żartów
Korekta:
Monika Baran – Zdalne Zacisze
Skład i łamanie:
Dorota Bębenek. – Literackie Atelier
Projekt okładki:
Marcin Wróbel
Ilustracje:
Emilia Kolosa
Wydanie I, 2026
ISBN: 978-83-982192-1-1
Copyright © by Marcin Wróbel
Copyright for cover © Marcin Wróbel
Przeczucia
Walka zCieniem
Nieprzyjemna znajomość
Cisza przed burzą
Zgrzybienie
Kwestia zaufania
Szaleństwo Orlaith
Pomocnica czarownika
Dramatyczne wejścia
Na ratunek
Smok i dziewica
Kolejny Front
Zwiad
Tajemnice Zamera
Poród
Płonąca granica
Nieproszeni goście
Na granicy
Układy
Spotkanie opólnocy
Błękitna Pełnia
Konfrontacja
Sny i majaki
Bestia wludzkiej skórze
Ogień i Dym
Wyrok, który nadejdzie
Mężczyznę otaczał mrok, jednak powoli zaczął dostrzegać zarysy drzew wygiętych w surrealistycznych pozach. Wszystko zmieniło się oddech później. Lodowate powietrze wypaliło mu płuca, a nogi odmówiły posłuszeństwa. Upadł po raz pierwszy.
Nagle usłyszał głos pogoni. Jego serce załomotało. Poderwał się. Biegnij! Biegnij! – krzyczało coś wewnątrz niego. Niestety ucieczka nie trwała długo. Zahaczył stopą o korzeń i upadł po raz drugi.
W następnej chwili usłyszał szelest materiału, który przeplatał się ze skwierczeniem ognia. Podniósł oczy. Spojrzał na swoich oprawców odzianych w czarne szaty z kapturami skrywającymi oblicza. W rękach dzierżyli pochodnie oświetlające ich sylwetki krwistozłotym światłem.
Rozejrzał się wokoło. Otaczali go szczelnym kręgiem. Jednak nie wykonywali najmniejszego ruchu. Zdawało się to trwać bez końca. Niespodziewanie jeden z nich chwycił sukno na wysokości oczu i jednym ruchem odsłonił twarz… a raczej to, co tam było.
Wielki stalowy trójkąt.
Mężczyzna poderwał się z łoża. Ciężko dyszał niczym niedoszły topielec. Pot spływał po jego skórze zimnymi strugami. Uniósł i obejrzał prawe ramię. Pomimo ciemności widział, jak drżało.
– To tylko sen – powiedział do siebie chropowatym głosem. – Trzeci taki w tym tygodniu.
Przetarł zaspane oczy i skierował je na okno. Tuż nad koronami drzew niebo zaczęło różowieć.
– I tak już nie zasnę. – Uśmiechnął się gorzko pod nosem.
Wymacał koszulę leżącą na pobliskiej skrzyni. Ubranie błyskawicznie przylgnęło do ciała. Otworzył drzwi. Przyłożył dłoń do ściany, przeciągnął nią po chropowatej strukturze splątanych gałęzi, a stopą wyczuł gładki stopień.
Schody prowadziły coraz niżej, aż dotarł do rzędu okien wpuszczających nieco porannego światła. Promienie oświetlały komin, wokół którego ciągnęły się półki obciążone liczną kolekcją książek.
Sięgnął do klamki i pchnął drzwi prowadzące na taras. Gdyby ktoś obserwował je z zewnątrz, zobaczyłby wielkiego, około czterdziestoletniego mężczyznę o długich, brązowych, splątanych włosach i równie zaniedbanej brodzie. Z głęboko osadzonymi oczami o barwie ciemnego błękitu. Jednak ktoś bardziej spostrzegawczy zauważyłby niewielką pomarańczową obwódkę wokół jednej źrenicy. Jego dziki wygląd łagodziły usta wygięte w smutnym łuku. Nadawało to twarzy wygląd melancholijnej zadumy.
Podszedł do balustrady i spojrzał w nadchodzący świt. Wraz ze wschodzącym słońcem wspomnienie koszmaru powoli nikło. Co było dziwne, do tej pory mężczyzna dokładnie pamiętał swoje sny. Tym razem jednak miał wrażenie, jakby ten nie należał do niego. Próbował przypomnieć sobie więcej szczegółów, ale w pamięci zostały jedynie postacie w czerni.
– Szlag, kolejny raz to samo – warknął i zabębnił palcami w drewno.
Jednak jego irytacja nie ustępowała. Zaczął chodzić w kółko, próbując sięgnąć po nędzne resztki wspomnień. Wtedy wzrok mężczyzny padł na drzwi. Kawałek dalej, nad paleniskiem, wisiał miecz.
– A gdyby tak…
Szybkim krokiem wrócił do środka. Obszedł półki i stanął przed dwuręcznym ostrzem. Było białe, jednolite, bez zbędnych zdobień, emanujące pierwotnym surowym pięknem.
Nie odrywając od niego wzroku, przyciągnął stojący obok fotel. Usiadł, splótł dłonie pod brodą i milczał dłuższą chwilę.
– Kalik… długo nie rozmawialiśmy – przerwał ciszę drżącym głosem. – Wiem, że zasłużyłem, ale ostatnio… Miewam sny. Wciąż te same. Zaczynają się ucieczką. – Uśmiechnął się ironicznie. – Może to nie pierwszyzna, ale do tej pory musiałem uciekać z zamków. Tym razem biegnę przez las.
Wziął głębszy oddech, lecz za oknem rozległ się radosny świergot, który na moment rozproszył jego smętne myśli.
– Wiem, jak to zabrzmi, ale mam bardzo złe przeczucia. – Zamilkł i zmrużył oczy, nie odrywając ich od broni. – Naprawdę… Czego ja oczekiwałem? Milczysz od dwudziestu lat. Czemu teraz miałabyś przemówić?
Wstał, odszedł kilka kroków, jednak zatrzymał się na chwilę, wzruszył ramionami i powiedział.
– Mam nadzieję, że wciąż tam jesteś. – Nie doczekawszy się odpowiedzi, ruszył dalej.
Nie widział, jak siatka czarnych żyłek, wypływających z jego środka niczym krople atramentu, przecina ostrze i zmienia stal w marmurowy blok. Rozdzierały biel, formując kształt… Kształt kobiecego oka, które śledziło odchodzącego mężczyznę.
3 miesiące później
Łup… Kolejny kloc rozpadł się z trzaskiem. Człowiek wznosił siekierę do ciosu, gdy powietrze nagle zadygotało. Przez okolicę przetoczyło się basowe, przeciągłe, podszyte nutą strachu wycie. Nie powinno być niczym niezwykłym – szczególnie tu, w głębi lasu – jednak nie w tym przypadku.
Jeden z wielkich wilków wzywał pomocy.
Mężczyznę przeszył lekki dreszcz. Niewiele istot mogło być powodem tej rozpaczliwej prośby. Mechanicznie opuścił ostrze, lecz uderzył niecelnie. Metal jedynie oskalpował korę i wylądował tuż koło jego stopy. Zaklął. Podniósł narzędzie, obejrzał stal, jednak myślami odpłynął gdzie indziej.
Tydzień temu poczuł zimny podmuch na karku. Był jak muśnięcie lodowatego wiatru w letni wieczór. Następnego dnia, podczas łowów, spotkał nieproszonego gościa. – Drzewnego. Smukłą postać o zielonej skórze i koronie cienkich gałęzi opadających na plecy jak długie warkocze. Czaił się w krzakach, niemal niewidoczny. Z pewnością był to zwiadowca. Musiał badać teren pobliskiej watahy. Intruz nie miał pancerza, lecz mogło to wynikać z charakteru jego misji. To było naruszenie traktatu – pomyślał mężczyzna. Zaraz potem zacisnął szczękę. Czyżby wycie miało coś wspólnego z tym najściem? – zastanowił się.
– Dziesięć lat pokoju… wytrzymali tylko tyle? – Zasępił się, a następnie spojrzał na swój dom.
Studnia stanowiła centrum placu z trzech stron otoczonego topornie murowanymi budynkami: szopą, składem oraz słusznych rozmiarów stajnią, między którymi usytuowano solidną dębową furtę.
Część ostatniego boku tworzyło domostwo. Twór o cylindrycznym kształcie, którego symetrię psuła jedynie dobudówka wyrastająca na prawo od drzwi. Całość składała się z nieforemnych głazów, pozornie rzuconych byle jak i zespolonych zaprawą.
W rzeczywistości większość kamieni tworzyła idealne łuki okien i drzwi. Nie były też klejone, lecz zrośnięte. Tłumaczyło to gałęzie wyrastające bezpośrednio z zaprawy. Strzelały we wszystkich kierunkach i tworzyły koronę w miejscu dachu. Kilka metrów wyżej, wśród drzewnej plątaniny, znajdował się niewielki punkt obserwacyjny.
Jak długo jeszcze będzie tu tak spokojnie? – zadał sobie pytanie.
Miał już wracać do pracy, gdy poczuł coś znajomego. Otulił go delikatny, chłodny powiew, nieco lepki, przesycony wilgocią. Wpełzł po jego plecach niczym stado niematerialnych mrówek. Mężczyzna pociągnął nosem raz, drugi, trzeci. Wtedy wyczuł ożywczą woń.
W następnej chwili wyprostował się jakby ktoś go zdzielił batem. Podejrzliwie spojrzał za siebie. Podszedł do furty i sprawdził, czy jest porządnie zaryglowana. Wtedy usłyszał grzmot.
– Burza? – mruknął pod nosem, po czym ogarnął go dziwny niepokój.
Ruszył biegiem. Drzwi. Schody. Drabina. Na drewnianą platformę obserwacyjną wypadł cały zdyszany i mokry. Zlustrował widnokrąg, szukając zagrożenia. Zauważył je na północy.
Na horyzoncie kłębiły się ciężkie czarnogranatowe chmury. Tuż za nimi znikało słońce, oświetlając je z góry jaskrawymi pomarańczowoczerwonymi promieniami. Płonęły niczym rozgrzane węgle. Jednak ten ogień szybko przygasał, połykany przez żarłoczne obłoki.
Bez ostrzeżenia ścianę mroku rozerwała błyskawica. Oświetliła całun, wypełniając go setkami poskręcanych kształtów, przypominających przerażające mityczne bestie. W okamgnieniu wszystko zgasło, a ciszę rozdarł grzmot.
Po pierwszym piorunie przyszły następne. Nastała kotłowanina – jak bitwa armii potępieńców. Nic dziwnego, że ludzie lękali się każdej nawałnicy. On jednak poczuł… ulgę. Wszystko było normalne, naturalne. Nigdzie nie zauważył nawet cienia czerwieni.
Niepokój ulotnił się niczym poranna mgła. Mógł teraz napawać się straszliwym majestatem natury. Był nim przesycony każdy podmuch wiatru targający kilkusetletnimi konarami, błyskawica rozrywająca je na strzępy, kropla deszczu siekąca skały zakorzenione w ziemi od początku świata. Do domu zagonił go dopiero ten majestat kąsający przez przepocone ubranie. Wrócił przemoczony i zziębnięty, jednak miał na to niezawodny sposób.
Woda w balii była przyjemnie gorąca, a słodki zapach trójniaka idealnie komponował się z żywicznym aromatem drewna. Krople wybijały swoją melodię na okiennicach. Idealny akompaniament do czarnych myśli.
– Dlaczego? – powiedział do siebie po raz kolejny. – Dlaczego pomyślałem o Szkarłatnej Burzy? Ostatnia była kiedy? No tak… jakieś dwadzieścia lat temu.
Kolejny łyk słodkiego trunku nie przybliżył go do rozwiązania ani o jotę. Źródło niepokoju wciąż pozostawało tajemnicą. Odchylił głowę, przenosząc wzrok na sufit, i zamknął oczy. Pod powiekami ponownie wyrył mu się obraz nawałnicy. Jednak zamiast zimnego, jasnego światła, widział krwistoczerwone błyski przecinające karmazynowe niebo.
Zadrżał i szybko otworzył oczy. Skarcił przy tym swoją wyobraźnię.
– Weź się w garść – mruknął, po czym pociągnął łyk z kufla i odłożył go na bok. – To tylko burza.
Coś jednak nie dawało mu spokoju. Próbował stępić to odczucie, lecz miód nie pomagał. Powinien sprowadzić delikatną mgiełkę zobojętnienia. Zamiast tego słodycz tylko podkreślała dziwny, gorzki posmak, który czuł w ustach. Ponownie utkwił spojrzenie w hipnotyzujących językach płomieni. Powieki ciążyły mu coraz bardziej i bardziej.
Tym razem sen był inny.
Mężczyzna otworzył oczy, stojąc na wzgórzu skąpanym w promieniach słońca. W niewielkiej dolinie poniżej ujrzał wioskę, którą otaczało suche morze żyta. Łagodny wiatr przyniósł dziecięce śmiechy, uderzenia cepów i rzucane co jakiś czas przekleństwa.
Nagle to wszystko ucichło, a okolicę zalał karmazynowy blask. Znikąd zaczęły pojawiać się plamy przypominające krople wina na nieboskłonie. Setki. Na ich krawędziach skondensowały się równie krwiste obłoki, nieustannie wirujące w dzikim tańcu. Gęstniały z każdą chwilą, przechodząc od jasnej czerwieni do niemal czarnego szkarłatu.
W następnej chwili rozpętało się piekło. Powietrze przecięły rubinowe błyskawice, rozcinające rzeczywistość. Widział, jak jedna uderzyła w dom. Jego dach dosłownie wpłynął do środka, a po chwili wybiegł stamtąd przerażony staruszek. Tuż po nim w wejściu ukazał się powód tej trwogi.
Była to czteronożna masa mięsa, z której w losowych miejscach wystawały głowy i ręce. Wszystkie należały do członków rodziny. Jednak w następnej chwili ta abominacja przestała być zmartwieniem dziadka. Karminowy błysk uderzył go w pierś. Okolicę zalało światło, a gdy odeszło, wszystko zdawało się niezmienione. Dopiero po chwili zauważył, że staruszek ledwo oddycha i nie opiera się o płot, lecz jest w niego wtopiony. Jakby scalili się w jedno.
Zbudziła go kakofonia. Uderzyła jak taran, wrzynając się głęboko w uszy, wypełniając je wyciem, szczeknięciami i ujadaniem. Warknął pod nosem. Wiedział, kim są goście. Dawno niewidziani. Próbował zignorować ten jazgot, lecz szybko okazało się, że nie zamierzają odpuścić.
– Co im strzeliło do tych kudłatych łbów?
Deszcz, jak na złość, nie chciał zagłuszyć dobiegających zza drzwi dźwięków. Mężczyzna westchnął zrezygnowany i otarł twarz. Osuszył się, ubrał długą koszulę, wsunął stopy do butów i narzucił ciężki kapitański płaszcz z kapturem.
O ile dwie pierwsze części garderoby wyglądały na stosunkowo nowe, to ostatnia była wyjątkowa. Praktycznie w całości składała się z łat, mniejszych lub większych. Ich liczba sugerowała, że kapota ma co najmniej stulecie.
Tak ubrany stanął przed drzwiami. Wziął wdech, by opanować zdenerwowanie. Potem spojrzał w bok. Na skrzyni koło futryny stała masywna, topornie wykonana latarnia, zamknięta ze wszystkich stron solidnymi metalowymi płytami. Odsunął jedną z nich i ze środka wystrzelił snop mocnego światła, zbyt intensywnego jak na płomień. Chwycił ją i nacisnął klamkę.
Dookoła panowała nieprzenikniona ciemność. Mężczyzna uniósł latarnię, która rozdarła mrok jak świetlisty nóż. Westchnął ciężko i ruszył szybkim krokiem do bramy. Odsunął rygle, a następnie pchnął jednoskrzydłowe wrota, które otworzyły się z przeraźliwym skrzypnięciem.
Po chwili stanął oko w oko z dziesiątkami świecących ślepi. Krążyły wokół, wydając od czasu do czasu gardłowe chrząknięcia, mlaśnięcia i warknięcia. Krople wody rozpryskiwały się na potężnych kudłatych cielskach, tworząc aureole migotliwych błysków, łowiących nawet najmniejsze promienie z jedynego źródła światła. Wszystko to było skropione zapachem mokrego futra.
Trochę ci zeszło, Faolu – usłyszał wilczy głos w swojej głowie.
Z boku wyrosła potężna sylwetka, prawie dorównująca mu wzrostem. Skierował na nią światło, które odsłoniło granatowoniebieskie tęczówki przypominające ametystowe geody, otoczone przez oprawę ze smolistego futra.
– Cień.
Opuścił nieco lampę. Wilk podszedł dostojnie, jak przystało na władcę tego skrawka puszczy. Oboje pochylili głowy na znak powitania.
– Kopę lat – zaczął mężczyzna chłodno. – Ile to się nie widzieliśmy? – dodał po chwili.
Zbyt długo.
Obwąchał człowieka.
Przez moment panowała niezręczna cisza.
– Skoro grzeczności mamy już za sobą, to powiedz łaskawie, co cię sprowadza? – zapytał, nie siląc się na uprzejmy ton. – Do tego o tak nieludzkiej porze.
Basior uśmiechnął się bezzębnie i kilka razy machnął ogonem.
No proszę. Czyżby humor dopisywał?
Faol mimowolnie uśmiechnął się półgębkiem
– No tak, gry słowne. – Szczęknął zębami. – Jaką masz sprawę? Wybacz, ale obecnie nie mam chęci na towarzystwo.
Wilk obrzucił go zmęczonym spojrzeniem
Czyli przez ostatnie pięć lat nic się nie zmieniło.
Mężczyzna westchnął, a po niedawnym błysku humoru nie został ślad.
To bardziej „nasza” sprawa.
Na jego ciche warknięcie stado rozstąpiło się, a mężczyzna skierował światło w wolne miejsce.
Widok był co najmniej zaskakujący. W pierwszej chwili serce zabiło mu szybciej, bo zdawało się, że ma przed oczami upiora.
Jednak pomiędzy wilkami stała przemoknięta kilkunastoletnia dziewczynka. Ciemne blond włosy oklejały jej drobną trójkątną twarz o wysokim czole. Duże, przestraszone, błękitne oczy wlepiały się w niego błagalnie. Zamoknięta suknia oblepiała małe drętwe ciało, zimny deszcz musiał boleśnie kąsać je każdą kroplą.
Faol nie wiedział, jakim cudem tu dotarła. Jednak jego podziw bardzo szybko wyparował, bo podejrzewał już, o co może chodzić Cieniowi.
– Mam ci ją przyprawić przed podaniem, czy co? – zapytał zimnym tonem, mrużąc przy tym oczy.
Dziecko jęknęło ze strachu, zrobiło dwa kroki do tyłu, omal nie upadając, po czym zaczęło wymachiwać szaleńczo rękami, by w końcu chwycić najbliżej stojącego samca. Był to Szarouchy, pierworodny przywódcy.
Młody stał ze zbolałym pyskiem, lekko odsłaniając zęby, gdyż dziewczyna chwyciła go mocno za sierść. Dzięki temu oparciu nie padła prosto w błoto. Po chwili stanęła o własnych siłach, ale zaczęła dygotać na całym ciele.
Musiałeś? – mruknął basior smętnie i skierował na niego ametystowe oczy, oczekując odpowiedzi.
– A skąd ta troska? Wilk zapałał miłością do ludzi? – Faol spróbował to powiedzieć lekkim tonem.
Grr… Waż słowa.
Wilk nieco odsłonił kły.
– To powiedz, czemu ją przyprowadziłeś? I skąd? Wygląda, jakbyście przeciągnęli ją przez cały las.
Pół lasu – poprawił. – Idzie z nami od Kamiennej Ścieżki.
Tak nazywali szlak wyrąbany jakieś pół wieku temu. Łączył on dwa królestwa, i tylko częściowo wyłożono go kamieniem, dlatego niewielu wybierało tę drogę… chyba że musiało.
Jeszcze bardziej niepokojące było coś innego. Pokonanie tej drogi zajmowało około tygodnia. I to z tamtej strony Faol słyszał wycie.
– To daleko, poza waszym terenem.
Ano, daleko.
Odczekał chwilę, ale wilk nie dodał nic więcej.
– To dlaczego przez tyle dni prowadziliście tu człowieka? – drążył.
Pachnie podobnie do ciebie – odpowiedział Cień po chwili, wyraźnie akcentując ostatnie słowo.
Faol przysłonił swoją twarz, jednocześnie łapiąc palcami nasadę nosa.
– Tłumaczyłem ci już. U ludzi to tak nie działa – westchnął znużony.
Było to irytujące, lecz wyjaśniało, dlaczego dziewczyna nie stała się stertą bobków, gdzieś w tych leśnych ostępach.
– Niedaleko jest wioska. – Wyciągnął ramię wskazując kierunek. – Zostawcie ją tam, naróbcie trochę hałasu, to ktoś ją zobaczy i przygarnie – zasugerował zrezygnowany.
Ledwie dotarła tutaj. Spójrz, nie zrobi już kroku – rzekł wilk smutnym tonem.
Biedne dziewczę wpatrywało się w Faola błagalnym i bojaźliwym wzrokiem, jego żelazna wola zaczynała delikatnie rdzewieć.
Może jednak ją przyjąć? Tylko na moment, potem odesłać gdzieś dalej – łamał się.
Zapatrzył się przed siebie.
– Stwórco, żeby to było tak łatwe – mruknął pod nosem.
Zamknął oczy, próbując znaleźć jakieś rozwiązanie.
W następnym momencie coś przylgnęło do jego płaszcza. Z początku myślał, że to jakiś bardziej ciekawski szczeniak. Skierował spojrzenie w dół i napotkał tam parę szafirowych oczu.
– Proszę… Błagam… już nie mogę – wypowiedziała dziewczynka ledwie słyszalnym głosem.
Jej uścisk szybko osłabł i puściła okrycie. Faol osłupiał na moment, lecz po chwili jego ręka wystrzeliła z szybkością błyskawicy. Mimo to nie zdążył złapać dziewczyny.
Wpadła prosto w błoto. Wtedy coś błysło między fałdami sukni – czy raczej szmaty, która po niej została – i wypadło na rozmiękłą ziemię. Przykucnął i delikatnie wydobył błyszczący przedmiot. Medalion. Metalowy, lecz dziwnie ciepły w dotyku. Pomimo ciemności można było zauważyć kunszt, z jakim został wykonany.
– Czyli to na pewno nie jest zagubiona chłopka – szepnął do siebie.
Obrócił błyskotkę, by zobaczyć przód. Był tam herb. Gdy tylko Faol go zobaczył, krew odpłynęła mu z twarzy, oddech przyśpieszył, a skórę zrosił zimny pot.
– Zajmę się nią – powiedział ostro, podnosząc bezwładne ciało.
Przez chwilę czuł delikatny ucisk na potylicy, dziwną mieszankę ciekawości i… wściekłości, która nie była jego.
– Powiedziałem, że się nią zajmę! Won!
Skonsternowany wilk potrząsnął łbem, jakby próbował pozbyć się natrętnych myśli, potem odszedł. Następnie, jeden za drugim, dołączały do niego pozostałe. Poza Szarouchym, który przez chwilę spoglądał na człowieka, żeby w końcu szczeknąć na pożegnanie i pognać za resztą stada.
Wataha błyskawicznie pokonywała kolejne staje, gnana głodem. W powietrzu unosił się zapach krwi i ofiary. Podczas jednego z postojów, gdy zerwał się trop, Cień zerknął na syna. Ten nerwowo oblizywał nos i kilka razy otrzepał futro, mimo że padać przestało już dawno.
Coś cię martwi?
Ojcze… co się tam stało? – zapytał po chwili, wyraźnie zakłopotany. – Człowiek był ze stadem. A dzisiaj… Chciał zaatakować?
Nie wiem – prychnął Cień sfrustrowany. – To coś, co to szczenię miało na szyi, bardzo go zdenerwowało.
To była właśnie ta najbardziej irytująca cecha ludzi. W jednej chwili są przyjaźni, a w następnej rozszarpują gardło. Dlatego byli tak niebezpieczni.
Bał się… Czułem to… – kontynuował młody.
Może.
Czy dalej jest przyjacielem?
Niepewny, ponury ton, który Cień usłyszał od syna, tylko pogłębił jego troski.
Zadał dobre pytanie. Potrzebowali go, szczególnie teraz, gdy dawne urazy odżyły, podszyte głodem.
Tak – odpowiedział najmocniej, jak potrafił. Reszta stada musiała to odczuć, bo zwrócili się ku nim.
Nie rozumiem.
Szarouchy był jeszcze bardziej zdezorientowany.
Ja też. – Pokręcił czarną głową. – Ale teraz potrzebujemy go bardziej niż kiedykolwiek, podobnie jak wszelkich możliwych sojuszników.
Stali przez chwilę w milczeniu. Zwiadowcy dalej szukali tropu. Cień ciągle obserwował syna, coś mu mówiło, że ich człowiek to nie jedyne, co go trapi.
Martwi cię coś jeszcze?
Młody spojrzał na swoje łapy.
Dlaczego nie wspomniałeś o Złotookiej? – wydusił w końcu.
Cień postawił uszy, twardo spoglądając na swoje szczenię. Nagle jeden ze zwiadowców zawył przeciągle, a wszyscy wokoło zamarli, czekając na rozkaz.
Idźcie – nakazał stadu. – Zaraz do was dołączymy.
Odczekał, aż łowcy nieco się oddalą.
Wiesz kim ona była? Co ich łączyło?
Wiem, nie raz o tym wspominałeś.
Więc tego nie można przekazać ot tak. Szczególnie, że teraz przyjął tego szczeniaka.
Młody zwiesił smętnie łeb.
Nie znam na tyle ludzi. Wiesz lepiej.
Cień skierował na niego oczy, jednak myślami zabłądził gdzieś daleko.
Dożyłeś paskudnych czasów, martwi wracają z krainy wiecznych łowów. Tak nie powinno być.
Zwiesił łeb, wpatrując się w ściółkę i uważnie śledząc robaka pełznącego między uschłymi liśćmi.
Jego myśli krążyły wokół Faola. Pierwsze spotkanie, wiele zim temu. Szybkonoga, jego samica, leżała opodal strumienia, z łapą uwięzioną pomiędzy żelaznymi szczękami. Nie potrafił rozgryźć pułapki. Stado musiało ruszyć na polowanie, a wilczyca została sama. Gdy wracali, zobaczył łowcę. Znał go.
Wprowadził się na ich teren zeszłej zimy, unikał watahy, a oni jego. Wszystkim to pasowało. Ale wtedy podchodził do samicy. Broń odłożył na bok i rozłożył ręce. Jeszcze nie wiedzieli, że ten gest oznacza „Nie chcę ci nic zrobić”.
Wszyscy nerwowo dreptali, oczekując sygnału do ataku. Wstrzymał się. Nakazał otoczyć polanę. Szybkonoga warczała i pokazywała zęby. Jednak człowiek dalej podchodził. Mimo powolnego kroku, wkrótce był tuż przy niej.
Zęby Szybkonogiej kąsały powietrze tuż koło ludzkiego gardła, gdy jakaś niewidzialna siła dogniotła wilczycę do ziemi. Położył po sobie uszy, nie wiedząc co robić. Wtedy łowca wyjął wielki nóż. Stal powoli wychodziła z okrycia jak wielki szary kieł, powoli pięła się ku górze, by zaatakować niczym orzeł.
Cień napiął wszystkie mięśnie, gotowy do ataku. Czekał tylko na odpowiedni moment, lecz człowiek przerwał ruch, jego ręka była zgięta w połowie. Bez ostrzeżenia uderzył ostrzem między szczęki pułapki, a szybkie pociągnięcie rozwarło jej uścisk.
Samica nie wiedziała, co się stało. Jednak, gdy tylko poczuła wolność, błyskawicznie odskoczyła i z piskiem wylądowała na zranionej nodze. Szczeknął krótko, a stado ruszyło.
Chwilę później człowiek stał tyłem do jednego z drzew, z tym samym nożem wyciągniętym przed siebie. Wataha powoli zaciskała pętlę, wściekle warcząc i pokazując kły. Stanął z nim oko w oko. Instynkt mówił, że on musi zginąć. Jednak po tym, co zobaczył, naszły go wątpliwości. „Zabić, nie zabić?”. Jego myśli szaleńczo krążyły pod czaszką, gdy między nimi wyrosła Szybkonoga.
Kłapnęła kilka razy, szarpiąc powietrze tuż przed nosami towarzyszy. Pozostali odskoczyli, jednocześnie stawiając uszy w wyrazie zdziwienia. Samica spojrzała po kolei na każdego, a następnie odwróciła się i podeszła do niedoszłej ofiary. Tak oto wataha zyskała swojego człowieka.
Teraz przyprowadzili mu szczenię. Niefortunnie. Czasy nie były dobre dla młodych. Cień podniósł głowę i jeszcze raz spojrzał na pierworodnego.
Wtedy zaatakowało go dziwne pragnienie, bardzo chciał coś ugryźć, rozerwać na strzępy. Potrząsnął łbem i odegnał natrętne uczucia, choć mimo prób zostały gdzieś na krańcu świadomości.
Ruszajmy! – warknął nieco ostrzej, niż zamierzał. – Inaczej stado zje bez nas.
Dwa wilki pobiegły za watahą. Żaden nie podejrzewał, że z góry uważnie śledzi je para zimnych czarnych oczu.
Mężczyzna delikatnie podniósł dziewczynkę. Błoto solidnie oblepiło suknię i utrudniało chwyt. Jednak to nie ona najbardziej mu ciążyła. Każdy kolejny krok pokonywał jakby w otępieniu. Gdy przekroczył próg, nie czuł nawet przyjemnego ciepła, które powinno rozlewać się po pokoju.
Przygotował posłanie przy kominku, ułożył ją tam, a następnie napoił naparem z macierzanki, odwarem z dzikiej róży oraz łyżką oksymelu. Wszystko to zrobił automatycznie, jego myśli krążyły gdzieś indziej.
Medalion.
Zajął się nim zaraz po swojej pacjentce. Oczyścił z błota, osuszył i umieścił na jasnym płótnie. Trzeba było przyznać, że w każdym calu ukazywał kunszt rzemieślnika. Niezwykła robota, kosztowna, być może na zlecenie księcia – ocenił.
Podstawą ozdoby były dwa koncentryczne mosiężne kręgi. Mniejszy obejmował swym uściskiem złoty dysk, znacznie szerszy od kciuka. Z jego dołu dwa pęki drutu – złoty i srebrny – które, niczym pełznące nitki, oplatały większą obręcz, podobnie do bluszczu. Pięły się ku szczytowi, nadając całości łezkowaty kształt. U szczytu tej konstrukcji wstawiono trzy pąki. Każdy był oprawą dla jednego żółtego diamentu. Jednak to złoty dysk nieustannie ściągał spojrzenie jak magnes.
Na środku wyryto heraldyczny kwiat. Jednak nie była to róża czy inne tego typu powszechne symbole, lecz niewielka pospolita roślina o płatkach zwieszonych niczym zamodlony kapłan. Nazywana Śnieżyczką lub Żałobnikiem. Wyryta w złocie, z płatkami z kości słoniowej, miała w sobie o wiele więcej dostojeństwa niż te pojawiające się wczesną wiosną. Faol wpatrywał się w ten herb niewidzącym wzrokiem.
Do tej pory pamiętał tamten plac. Okrąg świeżego, lepkiego błota, dookoła którego, między resztkami śniegu, kwitły kępki białych kwiatów, rozsiewające słodki zapach przemieszany z wonią wilgotnej ziemi.
Naprzeciw niego stał chłopiec, najwyżej szesnastoletni, o blond włosach i niebieskich oczach zatopionych w surowym obliczu. Ubrany był w sfatygowaną zbroję, zbyt wielką jak na niego, a dłoń zaciskał na starym, wysłużonym mieczu. Młodzian oddał mu honory, podczas gdy on jedynie parsknął kpiąco.
Ruszyli na siebie, walka trwała długo, przechylając szalę zwycięstwa to na jedną, to na drugą stronę, aż w końcu Faol trafił stopą na kamień ukryty tuż pod cienką warstewką gleby. Noga odjechała w tył, stracił równowagę, upadł na ziemię, a w następnej chwili chłopaczek przyłożył mu sztych do gardła. Pomimo upływu lat ta porażka ciągle rozlewała się goryczą po jego gardle, lecz nie dlatego, że przegrał…
Pociągnął łyk ze stojącego obok kielicha, by zabić ten smak, i ponownie wlepił oczy w medalion. Wzrokiem odnalazł zapinkę, była zmyślnie ukryta pod jednym z liści. Nacisnął delikatnie.
Wieczko okazało się szczelne, w środku nie znalazł ani grama wody czy błota. Za to był obraz. Miniatura rodziny. Rodzice z czwórką dzieci, trójka chłopców i jedna dziewczynka. Podniósł go nieco, żeby lepiej przyjrzeć się jednej z postaci. Bez wątpienia była to jego pacjentka, choć na płótnie wyglądała na młodszą. Wodził palcami po pierścieniach tego cuda, zadając sobie rzekę pytań, na które zapewne nikt już nie znał odpowiedzi.
Jego dziwne uczucia, wilki, Drzewni, sny. Wszystko to sprawiało, że na jego usta powróciły wypowiedziane wcześniej słowa.
– Mam bardzo złe przeczucia.
Nic nie zapowiadało nadchodzących kłopotów. Pierwszego dnia obserwował poprawę. Zdawało się, że dziewczę odsypia ostatnie wrażenia. Lecz było coraz gorzej. Rankiem jeszcze raz sprawdził temperaturę, brzuch, skórę i język. Wszystko byłoby w jak najlepszym porządku…
Gdyby nie te dreszcze. Zaraz po nich przychodziło ciche mamrotanie. Usłyszał je dopiero, gdy pochylił się nad pacjentką.
Jakiekolwiek rozwiązanie wymykało się pojmowaniu.
Niespodziewanie usłyszał wycie.
Dochodziło z oddali. Miał wrażenie, że jest bardzo… desperackie. Spróbował je zignorować, lecz jakiś czas później zabrzmiało ponownie, tym razem zdecydowanie bliżej.
Zamknął oczy i wziął wdech.
– Przesłyszało mi się. Na pewno mi się przesłyszało – mruknął uspokajająco.
Lecz czuł coś innego, jakby zimny ciężar tuż przy żołądku.
Gdy już prawie uwierzył we własne słowa, usłyszał wilka po raz trzeci. Tym razem spod bramy. Jego nadzieja właśnie zgasła.
– Czego tym razem chce? – warknął cicho.
Szybkimi krokami przemierzył plac, przy wrotach uchwycił ledwie słyszalny dźwięk skrobania. Ręka zawisła mu tuż nad skoblem. Lecz chwilę później zawiasy skrzypnęły. Pod wrotami kręcił się Szarouchy. Miał podkulony ogon i płasko położone uszy. Jednak postawił je szybko, gdy tylko ujrzał człowieka.
W następnej chwili uderzyła kanonada myśli. Biły chaotycznie jak morze szarpiące samotną skałę. Pod tym mentalnym naporem zrobił krok w tył i złapał się za głowę.
Nagle ucisk zniknął. Wilk spuścił łeb i zaczął chodzić w kółko, emanując bezradnością. Jednak nie dawał za wygraną, znowu zarzucił mężczyznę potokiem obrazów, emocji oraz dźwięków bez ładu i składu. Od tego chaosu zaczęła mu pulsować potylica.
– Siad! – syknął.
Myśli ustały, a czarny łeb powędrował w jego kierunku, delikatnie pokazując zęby.
– Skup się. Zachowujesz się jak roczny szczeniak. Zapomniałeś już wszystkich naszych ćwiczeń?
W odpowiedzi dostał głośniejsze warknięcie.
– Dobrze, może zaczniemy od nauki manier?
Faol podszedł powoli, nieco z boku, wyciągnął dłoń i czekał. W końcu wilgotny nos dotknął jego skóry. Potem poczuł przypływ melancholii. Podobnie jak wtedy, gdy poznał Cienia. Podrapał go ostrożnie za uchem, po czym podniósł dłonią futrzaną szczękę.
– Nie wiem, co chcesz przekazać, ale rozumiem, że to ważne i podejrzewam, kogo dotyczy – mówił spokojnym głosem. – Zbierz myśli po jednej, jak oddech, a potem wypuść. Jeden oddech, jedna myśl.
Zamknął oczy i czekał.
Powoli, bardzo powoli zaczęły krystalizować się konkretne ładunki mentalne. Jeden, dwa, dziesięć.
Ojciec… dziwny… chory… atakuje… nie słyszy. Zmęczone dyszenie, które usłyszał potem, mówiło, jak kosztowne było te kilka słów.
– Dobrze. Odpocznij.
Tym razem to on zaczął chodzić w kółko. Para ametystowych oczu cierpliwie śledziła tę wędrówkę. Mieląc brodę pociągłymi ruchami, rozmyślał:
To dziecko powinno już dawno wstać. Cień szaleje. Czyżby te dwa przypadki były jakoś powiązane? Te same rzeczy mogą inaczej działać na wilki i ludzi. Hipoteza: zatrucie. Wymaga potwierdzenia. Co może być przyczyną?
W końcu go oświeciło: nie co, tylko gdzie. Przypomniał sobie to uczucie sprzed dwóch dni. I spojrzał na zachód, gdzieś tam była Kamienna Ścieżka.
– Kiedy dołączyła do was ta mała… coś zdarzyło się po drodze?
Szarouchy postawił uszy.
– Jak daleko?
Zakłopotany wilk kręcił łbem, unikając spojrzenia.
– Wybacz. Mój błąd.
Pomyślał przez chwilę.
– Dobiegłbyś tam, zanim słońce będzie najwyżej?
Przytaknięcie.
– A wróciłbyś do tego czasu?
Kolejne potwierdzenie.
– Hmm… to już coś. Zabierzesz mnie tam?
Ojciec… niebezpieczny… muszę… strzec…
– Dobrze.
Faol wziął oddech. Przez chwilę panowała głęboka cisza. Nawet wiatr przestał muskać korony drzew, jakby czas stanął w miejscu.
– Musimy go spętać. Wiesz, co to oznacza.
Powietrze nabrało ciężaru ołowiu.
„Wilki polują kłami i pazurami, ludzie podstępem. Jeśli zachowasz się jak człowiek, będziesz potraktowany jak on” – tak głosiło prawo, a wilcze prawo było… mało elastyczne.
Szarouchy nerwowo oblizywał nos i chodził w kółko, tocząc wewnętrzną walkę. Nie było w tym nic dziwnego, przecież wiedział, co kładzie na szali. Nagle stanął, spojrzał tęsknie na otaczający ich las i kiwnął głową na znak zgody.
– Zwołaj stado i zwab go tutaj. Ja będę czekał – rzucił ciężko Faol.
Jak? – zapytał wilk zdesperowaną myślą.
– To już zależy od ciebie, tylko… nie daj się zabić.
Młody posłał mu spojrzenie pełne rezygnacji i kilka chwil później zniknął w mrocznej gęstwinie.
– Szarouchy… ojciec będzie z ciebie dumny – mruknął mężczyzna pod nosem. – Bardzo dumny.
Poszło szybciej, niż się spodziewał. Słońce uniosło się jedynie o dwa palce, gdy poczuł delikatne drżenie. Podszedł do okna. Gdzieś w oddali upadło drzewo.
Szybko zabrał potrzebne rzeczy i wyszedł na plac. Oparł się wygodnie o studnię, założył nogę na nogę i czekał. W jednej ręce ściskał szmatkę umoczoną w świeżej krwi, a w drugiej mały metalowy cylinder.
Naczynie nie wyróżniało się znacząco, lecz jego zawór – pozwalający jednym ruchem palca wypuścić zgromadzony wewnątrz gaz – był majstersztykiem sztuki rzemieślniczej. Naprawdę niewielu potrafiłoby coś takiego wykonać.
Spojrzał przez bramę, na skraju puszczy pojawił się niewielki tuman pyłu, ściółki i liści, a wkrótce przez wrota wpadła rzeka futer. Na samym końcu Szarouchy. Faol odetchnął głęboko i wytarł spoconą dłoń w kapotę. Próbował też przy tym uspokoić drżenie ręki.
Zaraz potem przybył sprawca całego zamieszania. Powoli wkroczył przez otwartą bramę. Pierwsze, co Faol zauważył u Cienia, to oczy przypominające dwa rubiny. Do tego nastroszone futro splamione posoką, a wszystko okraszone krwawym odorem.
– Niedoczekanie, przyjacielu – westchnął.
Gwizdnął przeciągle, a kiedy to nie podziałało, zwinął w kulkę zakrwawioną szmatę i rzucił prosto w kudłaty łeb. Zrządzeniem losu trafił prosto w oko. Bestia cofnęła się o krok, potrząsając głową, mrugnęła kilka razy, po czym warknęła rozeźlona.
– Ty stara, kudłata łajzo! Racz podejść.
Mężczyzna machnął kilka razy ręką.
Cień powoli obrócił głowę, odsłaniając przy tym komplet potężnych zębów zdolnych do zmiażdżenia zbroi. Warknął i ruszył na lekko ugiętych łapach, gotowy do skoku.
– Tak, tak. Właśnie tak. Za mną.
Ruszył tyłem ku szopie umiejscowionej w rogu placu. Spoglądał prosto w wilcze ślepia, a od czasu do czasu próbował ucieczki w bok.
Chwilę później zniknął za drzwiami. Wilk przekroczył próg zaraz za nim, przez moment uważnie oglądając nowe miejsce. Potem oczy odnalazły swój cel, widząc go przypartego do muru. Skoczył w mgnieniu oka.
Masa czarnego futra była w połowie drogi, gdy człowiek uchylił się półobrotem. Następnie powietrze przeszył trzask dartego materiału. Siła rozpędu rzuciła bestię wprost na kamienną ścianę. Przez chwilę stała ogłuszona tym uderzeniem.
Faol doskoczył i otworzył zawór. Rozległ się syk, a ze środka wystrzelił srebrzysty obłok, okalający kudłaty łeb. Dwa oddechy później Cień znieruchomiał.
– Było blisko – podsumował, spoglądając na naderwany rękaw płaszcza. Jednocześnie czując na sobie żądne krwi spojrzenie. Przymknął oczy i ze smutkiem powiedział: – Musisz mi wybaczyć to, co teraz zrobię. – I spiął go mocnymi sznurami. – To dla twojego dobra, jestem pewien, że po wszystkim jeszcze mi podziękujesz – westchnął głęboko. – Szarouchemu również. Jeszcze nie wiesz, co poświęcił.
W międzyczasie nad jego ramieniem wyrosła futrzasta głowa.
Co… jest…? – zapytał młody z wysiłkiem.
– Jad bazyliszka. Unieruchomi go do jutra.
Faol jeszcze raz sprawdził więzy. Cały czas śledziło go kilka wilczych ślepi, które z ciekawością zaglądały do środka.
Nie… wiem… jest. – Myśli były coraz szybsze.
– Wielka bestia, zostawia takie znaki na granicy terenu.
Wykonał rękoma podwójne drapnięcie, a wilk położył po sobie uszy.
– Wiesz już, o kogo chodzi?
Wilk skinął głową.
Nic… będzie?
Nerwowo oblizał nos.
– Nie. Sprawdzałem kiedyś na sobie. Nie mogłem poruszyć nawet palcem, ale tylko przez dwa dni.
Dwa paskudne dni – pomyślał, lecz to zachował dla siebie.
Młody nerwowo obwąchał więzy, stadu też one nie odpowiadały. Warczeli cicho, lecz nieustannie.
– To niezbędne, nie chcę, żeby zaczął szaleć, jeśli coś pójdzie nie tak.
Ruszył ku wyjściu, a kątem oka dostrzegł, że młody spogląda na ojca. Po chwili odwrócił łeb i również podążył na plac. Tam oboje poczuli pełną wrogość bijącą od watahy. Odsłonięte zęby, nastroszone futra i uszy położone po sobie. Lecz nie spoglądali na człowieka.
– Nie powiedziałeś im? – mruknął mężczyzna półgębkiem.
Inaczej… nie… pomogli…
Wysunął jedną łapę do przodu.
– Pięknie. Jeśli nas tu rozszarpią…
Zajmę… tym…
Zrobił kilka kroków w przód i uniósł łeb.
Wszystko wokół zamarło. Faol cofnął się pod ścianę, próbował zrozumieć tą mentalną debatę, ale było to jak słuchanie kakofonii w obcym języku. Jedyne słowa, jakie wychwycił, to: zdrada, władza i walka.
Nagle wszystko ucichło, a największy basior stanął naprzeciw Szarouchego, rzucając mu wyzwanie. Oboje warknęli i uderzyli jednocześnie. Przez dobrych kilka minut wymieniali się ugryzieniami, ale żadne nie dosięgło przeciwnika. Odskoczyli od siebie i krążyli, powarkując cicho.
Przyszedł czas na kolejną rundę. Tym razem nie obyło się bez ran. Pretendent złapał młodego za nogę i silnym szarpnięciem wywrócił na brzuch. Jednak kosztowało go to ugryzienie w pysk. Przeciwnicy ponownie odskoczyli, zaczynając zwyczajowy ruch po okręgu.
Faol zauważył coś niepokojącego. – Szarouchy kulał. Jego rywal również to dostrzegł. Poczekał, aż uzurpator stanie na zranionej łapie. Wtedy skoczył. Noga odmówiła Szarouchemu posłuszeństwa. Basior złapał konkurenta za bok szyi i powoli zaczął dociskać go do ziemi. Walka wyglądała na skończoną, przynajmniej z pozoru. Nagle powietrze przeciął krótki pisk. Basior dostał pazurem prosto w oko. Zabolało. Rozluźnił chwyt, a to go zgubiło. Nie zauważył ataku od dołu. Cios był tak silny, że poderwał go z ziemi. Szarouchy zacisnął szczęki na jego gardle. Jedyne, na co było stać przegranego, to potulne piski. Młody puścił go i spojrzał kolejno każdemu wilkowi w oczy. Żaden nie podniósł wzroku. W ten sposób dokonał uzurpacji, nie z chęci, ale konieczności.
Faol podszedł do zwycięzcy. Przyłożył dłoń do jego rany. Na kilka uderzeń serca spowiła ją delikatna błękitna poświata. Gdy skończył, pozostały jedynie drobne blizny.
– A teraz pokaż mi, gdzie było to „coś”.
Słońce uniosło się o dwie dłonie, nim dotarli do urokliwej polanki opodal kamienistego strumienia. Szemrząca woda delikatnie pieściła skalne odłamki, które obrosły zielonym futrem mchu i podobne były do niektórych bestii zamieszkujących głębsze partie lasu. Okoliczne drzewa nieśmiało zbliżały się do wody, stanowiąc dom dla świergoczących ptaków.
Tę harmonię zburzyła wyłaniająca się z cieni wataha oraz człowiek dosiadający czarnej jak jesienna noc klaczy o ognistorudej grzywie i pęcinach. Do tego z jej czoła wyrastał potężny róg.
Nosiła imię Żagiew i była jednym z dwójki koni, które Faol posiadał, chociaż lepszym określeniem byłoby – które mu towarzyszyły. Z grzbietu wierzchowca dokładnie dało się objąć wzrokiem cały ten zakątek.
Miejsce bitwy od razu rzucało się w oczy. Było jak świeża rana na ciele. Zryta ściółka, połamane gałęzie, rozpruta kora. A w centrum tego rozgardiaszu ujrzał czarną plamę szeroką na jakieś trzynaście, może czternaście kroków, z niewielkim wzgórkiem pośrodku.
Podjechał bliżej. Tuż przy strefie czerni sięgnął do sakwy, w środku znajdowało się nieco egzotycznego wyposażenia mogącego się przydać. Między innymi grube skórzane rękawice, które założył.
Zeskoczył na ziemię i zaczął badać skraj plamy. Początkowo myślał, że pokrywała ziemię jak zwarta skorupa. Jednak, gdy wpił w nią dłoń i zacisnął pięść, wyszarpał bez kłopotów spory kawałek. Chwycił go koniuszkami palców. Całość przecinały chaotycznie zgrubienia przypominające splot konopny. Do tego wyczuwał stęchliznę, zupełnie jakby strzępek przeleżał rok w jakiejś przeżartej pleśnią skrzyni.
Przekręcał go, żeby zobaczyć każdą stronę. Wtedy zauważył pył opadający na ziemię. W głowie zaświtała mu myśl. Sięgnął do juków by wydobyć monokl. Cudo inżynierii zrodzone z umysłów Żelaznej Akademii.
Rzędy różnego rodzaju szkieł zamkniętych w cylindrycznej ramie długiej na pół dłoni. Do tego zestaw kół, pokręteł i mnóstwo innej maszynerii zespolone razem. Całą tę konstrukcję osadzono w mosiężnym gnieździe połączonym z szeregiem skórzanych pasów pozwalających wygodnie osadzić urządzenie na głowie. Nałożył je, a następnie przekręcił kilka pokręteł.
Spojrzał na czarny materiał. Ze zgrubień wyrastały setki kolumn z kopulastymi zwieńczeniami. Niektóre wyrzucały co jakiś czas chmury zarodników. Bez wątpienia był to grzyb. Niebezpiecznie znajomy grzyb.
Pojawił się w lesie niemal dekadę temu. Zajmował niewielką polanę blisko granicy między wilkami a Drzewnymi. Rozrastał się, lecz nie więcej niż kilka łokci w ciągu roku. Co robił tutaj? – zadał sobie kolejne pytanie.
Następnie Faol podszedł do niewielkiego wzgórka na środku. Przerosty grzybni były tu grubsze, przypominały czarne żyły. Chwycił jedną, obrzydliwie miękką, i rozdarł.
Zgniłozielona mgiełka buchnęła w jego kierunku, chwilę później uderzył go również niesamowity smród. Paskudny zapach szczypał w oczy, drapał w gardle i kopał w żołądek. Zasłaniając ręką nos, odbiegł aż na krawędź plamy. Dopiero kiedy wiatr rozwiał ten paskudny opar, spróbował kolejnego podejścia.
Sięgnął do utworzonej przez siebie dziury. W końcu wymacał jakiś kształt, chwycił i wyciągnął zdobycz. W dłoniach trzymał odgryzioną rękę. Rękę obrośniętego pancerzem Drzewnego. Niezwykle dużą, główne szpony miały co najmniej dwa łokcie długości, mogły śmiało konkurować z mieczem. Zauważył również specyficzne złotawe obwódki wokół ich nasady.
Na chwilę wstrzymał oddech. Znał ten barwnik i osobę, która go używała. Długo oglądał pazurzastą dłoń, po czym odegnał natrętne myśli.
– Ona nie żyje – mruknął do siebie, jakby chcąc dodać sobie pewności.
Po chwili wrócił do oględzin. Tuż za szponami zaczynał się korowy pancerz, twardy niczym stalowe łuski lub dobra kolczuga. Zwykle okalał on całego Drzewnego i zanikał jedynie w okolicach stawów. Mężczyzna spojrzał na miejsce ugryzienia. Dokładnie pomiędzy barkiem a łokciem, gdzie zbroja była najgrubsza. Mógłby się założyć, że żłobienia ciągnące się przez całą długość rany idealnie pasowały do wilczych zębów.
Nagle coś kapnęło na ziemię. Z kończyny wciąż wypływała krew przemieszana z żywicznymi sokami, rosząc ziemię szkarłatno-bursztynowymi kroplami. Co dziwne, nigdzie nie było widać żadnych śladów rozkładu. Faol podszedł ze swoją zdobyczą do rumaka. Żagiew spojrzała na niego sceptycznie i parsknęła gniewnie kilka razy.
– Tak, wiem – uspokoił wierzchowca, gładząc go parokrotnie po szyi. – Nie marudź, i tak mam już dość problemów – powiedział smętnie.
Następnie podpalił grzybnię. Płomienie pożerały czarną płachtę jak wygłodniałe psy. Zadbał o to, by przygasły dopiero, gdy dotarły do krawędzi plamy. Jedyne, co pozostało po wypalaniu to krąg dymu.
Położył znalezisko na zakurzonym stole w pracowni. Przyblakłe światło kryształu wiszącego powyżej sugerowało, że wymaga on ładowania – zanotował w pamięci, by jutro wynieść go na słońce – jednak było wystarczające.
Zaczął drobiazgowe badanie kończyny. W załomach kory można było dostrzec znajomy czarny materiał. Jednak tutaj dobrze wrósł. Próbował go usunąć na kilka sposobów, lecz bezskutecznie. Jedyne, co dostał, to górka czarnych nici.
Przeszedł dalej. Szpon na pierwszy rzut oka wydawał się drewniany. Jednak dokładniejsza obserwacja ukazywała jego złożoność: twarde, ostre przerosty, osadzone na coraz bardziej elastycznym drewnie. Dawało to niezwykłą, ząbkowaną klingę, wykraczającą poza wyobrażenia większości metalurgów.
Szponów było pięć. Wskazujący i środkowy długie na dwa łokcie, proste niczym miecze. Pozostałe, kształtem i rozmiarem przypominały orli pazur. Zwykle Drzewni przycinali je wszystkie, jednak ten z jakiegoś powodu pozwolił im tak wyrosnąć.
Obrzucił szpony wzrokiem raz jeszcze. Przyglądał się właśnie złotawym obwódkom u ich nasady, kiedy dostrzegł niewielki ubytek, wręcz zadrapanie. Ślady po zębach znaczyły nasadę kciuka. Pasowały akurat do ust dziecka.
– Hmmm… dziewczyna ugryzła kawałek.
Poniósł kończynę bliżej oczu.
– Czyli broniła się.
Spojrzał jeszcze raz na ślady i przeszedł wzrokiem na ranę, która pozbawiła Drzewnego kończyny. Dotarło do niego, że oboje musieli nieco „zjeść”.
– Czyżby żołądek?
Pobrał kawałeczek grzyba, wrzucił do małego tygla i dodał miarę vitriolu. Po chwili ciecz delikatnie zabulgotała. Odczekał jeszcze chwilę i powąchał zawartość.
Senność uderzyła go jak obuch, a powieki zaczęły ciążyć. Padł na kolana, gdzieś w oddali usłyszał trzask pękającego naczynia.
Nie pamiętał nawet, kiedy opuścił pracownię, ale wtedy zaczął wracać do żywych. Gdy poczuł się na siłach, wstał i już wiedział, co trzeba zrobić. Dla nikogo nie miało to być przyjemne.
Nasączył wodą kawałek materiału, uzyskując dzięki temu prowizoryczną maskę, która powinna go ochronić przed wyziewami. Do tego przygotował miednicę oraz kubek mocno osolonej wody. Osłonił nos, położył naczynie na kolanach dziewczyny, następnie podparł plecy i ustawił głowę tak, aby udrożnić gardło.
– Cóż, może nawet kiedyś mi za to podziękujesz – mruknął, po czym wlał solankę w jej usta.
Przez chwilę nic się nie działo. Potem otworzyła oczy. Targnął nią spazm i zwróciła zawartość żołądka wprost do misy. Omiotła pokój nieobecnym wzrokiem, a później ponownie zapadła w sen.
Faol rzucił okiem na naczynie. Czarna maź skrywała kawałki surowego mięsa oraz fragment kory. Natychmiast wrzucił to wszystko do pracowni i szczelnie zamknął.
Przyszedł czas na drugiego pacjenta, który był bardziej problematyczny. Ten raczej nie będzie współpracował – pomyślał.
– Chyba jest tylko jedno wyjście.
Wtedy poczuł tąpnięcie. Rozejrzał się dookoła i dopiero po chwili zrozumiał, skąd mogło pochodzić. Wybiegł przed dom. Tym razem poza wibracjami słychać było łoskot, wilki zaczęły odwracać łby w kierunku szopy.
– Cholera…
W tym momencie pojawił się obok niego Szarouchy.
Budzi się. Mówiłeś… spał.
– Powinien. Każ im uciekać, szybko!
Co? Czemu?
Zdezorientowany młody starał się jakkolwiek zrozumieć sytuację.
– Szybko! – Mężczyzna krzyknął, biegnąc co sił. Na chwilę przystanął w progu. – Idź i pilnuj go. Zaraz będę.
Zbiegł do piwnicy, a następnie z trzaskiem drzwi wpadł do magazynu. Przy odrobinie inwencji mógłby z jego pomocą wytruć całą armię. Solidne półki wypełnione były pod sufit wszelkiej maści odczynnikami. Część słojów i butli przykrywała pokaźna ilość kurzu, wskazując, iż zostały pozostawione same sobie.
Kolejne tąpnięcie. Szybko złapał niewielką skrzynkę leżącą z tyłu pomieszczenia. Jej zawiasy zaskrzypiały niczym ranny zwierz. Sięgnął do środka, wydobywając ceramiczny słój.
Rzucił się do drzwi. Na drugim stopniu dobiegł go świst pękających sznurów. Kilka chwil później wpadł do szopy. Stając w drzwiach, zobaczył scenę katastrofy. Szarouchy leżał pod ścianą, próbując wstać. Cień stał nad nim gotowy rozerwać mu gardło w każdej chwili.
– To będzie głupie – mruknął pod nosem.
Złapał leżący opodal odłamek drewna i cisnął go przed siebie. Kilka oddechów później sztacheta pacnęła niedoszłego pacjenta w tył głowy. Ten odwrócił łeb. Utkwił w człowieku żądne mordu spojrzenie.
Faol cofnął się o krok. Wciągnął powietrze. Wtedy uświadomił sobie, że ciągle ma na sobie maskę z resztkami wilgoci. Powinno starczyć na jeszcze jeden wdech – pomyślał z nadzieją.
Otworzył słój. Machnął nim kilka razy, aby opary szybciej dotarły do celu. Kilka chwil później potężnym cielskiem wstrząsnęły spazmatyczne skurcze. Na klepisko wyleciała zielono-żółta maź. Przez chwilę na pysku zastygł wyraz ulgi, by zaraz ustąpić zaskoczeniu. Kilka skurczów później została już tylko mieszanka żółci. Całość miała trwać jeszcze przez wiele godzin. Był jednak jeden mały problem…
Nie ten wilk.
Czarna masa mordu ciągle kroczyła, nic nie robiąc sobie z „oczyszczającego” gazu. Nagle rzuciła się do przodu, ale jej cel odskoczył w bok. To uratowało mu głowę, lecz nie wyszedł bez szwanku.
Bestia zawadziła go ciałem i posłała wprost na ścianę. Uderzenie wybiło mu z płuc trochę powietrza, lecz ciągle ściskał w rękach pojemnik. Spróbował go zamknąć, ale palce trafiły na pustkę.
Uniósł nieco głowę. Tylko po to, by zobaczyć jeden z najgorszych możliwych scenariuszy. Granatowy dysk wylądował dokładnie w połowie drogi do wściekłego wilka.
Mężczyzna musiał działać. Nagle odskoczył w bok i ruszył do przodu. Cień przewidział ten fortel. Szczęki minęły jego rękę o włos. Wrócili do patowej sytuacji. Mężczyźnie zaczynało brakować powietrza. Wziął ostatni bezpieczny haust.
Dlaczego? Dlaczego nie działa? Dawka? – głowił się sfrustrowany.
Zmrużył oczy, patrząc wprost na zachodzące słońce, następnie szybko przerzucił wzrok na słój. W jego umyśle wykiełkował plan. Przełożył naczynie do jednej ręki, drugą odpiął zapinkę płaszcza, a następnie spróbował go zdjąć.
Wilk wyczuł moment i ruszył jak czarny pocisk. Był tuż, tuż. Rozwarł szczęki, z pyska buchnął krwawy odór. Wtedy trafił na niewidzialną przeszkodę.
Faol wyciągnął rękę, posyłając w jego kierunku strumień wiatru. Napastnik kłapnął jeszcze kilka razy, łapiąc powietrze. Lecz po chwili mozolnie ruszył do przodu siłując się z tym niewielkim huraganem.
Jego pazury ryły głębokie ślady, walcząc z niewidzialną siłą. Wygrywał tę walkę, zbliżał się krok po kroku. Gdy był ledwie o włos od dłoni… opór nagle znikł, a człowiek skoczył w bok. Wilk nie zdążył powstrzymać spiętych mięśni i poleciał w przód, wpadając na kamienny mur, który zadygotał pod ciosem tonowego cielska.
Zamroczony stał bez ruchu. Nawet gdy niedoszła ofiara zarzuciła mu płaszcz na głowę. Dopiero po chwili zaczął gryźć i rzucać łbem. W końcu udało mu się. Trzask rozdzieranego ubrania przeszył powietrze. Cień patrzył prosto w słońce.
Ta chwila oślepienia była zgubna. Na jego nosie wylądował słój. Oddech później naczynie spadło na ziemię, a przed sobą zobaczył ofiarę. Łapy napięły się jak łęczysko kuszy.
Wtedy coś się stało. Oczy bestii stanęły w słup, przez ciało przeszedł dreszcz. Nagle opuściła je fala czarnej mazi.
Faol rzucił się do pojemnika, potem do pokrywki, o którą walczył. Płuca łaknęły powietrza. Powstrzymywał je tylko siłą woli. Gdy zamknął słój, z rozmachem odrzucił maskę i wziął potężny wdech. Wtedy na podniebieniu poczuł paloną siarkę.
Dotarła do niego straszliwa prawda. Gwałtowne mdłości, a potem bolesny skurcz żołądka, który zwinął ciało. W takich okolicznościach zapadała ciemność. Towarzyszyły mu jedynie jego własne jęki i skomlenie wilków.
Była jutrzenka, gdy zbudził się cały zziębnięty i mokry. Chlap, chlap. Cichy miarowy plusk podrażnił mu ucho. Rozchylił powieki, przez półotwarte oczy dostrzegł Szarouchego, który delikatnie siorbał wodę ze stojącego obok cebrzyka. Zaraz potem zakołatało mu w głowie jedno słowo „Pić!”.
Przewrócił się na brzuch i pełznąc, łokieć po łokciu, dotarł do drewnianego zdroju łask. Bezceremonialnie wepchnął tam głowę. Oburzone szczeknięcie wiele powiedziało mu o ludzkich manierach. Skończył dopiero, kiedy ponownie rozbolał go żołądek, na szczęście po chwili strachu wszystko wróciło do normy.
Padł na wznak, oddychając ciężko.
Nigdy… nigdy… więcej – usłyszał słaby głos Szarouchego.
– Racja – odparł równie słabo. – Nigdy… więcej…
Z innej strony coś zaszurało i ruszyła się wielka czarna góra. Cień stawał na nogi, powoli i ostrożnie, jakby chodził po tłuczonym szkle. Odruchowo powęszył, po czym równie bezceremonialnie dopchał się do wody. Młody jęknął przeciągle i zrezygnowany odczłapał kawałek, by legnąć pod murem.
Co? Co to… było? – Niedawny pacjent, miał problemy z zebraniem myśli.
– Kamień… Nizerski – odpowiedział ciężko Faol. – Przydatny, kiedy trzeba wywołać wymioty. – Łapał głębokie wdechy. – Tylko trzeba go używać nieco inaczej.
To czemu nie zrobiłeś, jak trzeba?
– Twoje podziękowania są jak miód na serce – odparł ironicznie. – Zwykle pacjent nie chce cię rozszarpać na strzępy.
Wybacz. Pamiętam tylko krew i głód.
Głęboki żal dało się wyczuć w powietrzu. Dosłownie orał umysł.
– Wybaczam – stęknął cicho.
Powinienem być ostrożniejszy, ostatnio wielu naszych to dopadło.
Ruszył pod murek, tam poszedł w ślady syna.
Faol spojrzał na niego zdziwiony.
– Jak to wielu? Przecież to ledwie…
Urosło. Bardzo. I ciągle zabiera coraz więcej. To już nie jest polanka, którą pamiętasz.
– Mogłeś powiedzieć.
Kiedy? Unikałeś nas. Zakopałeś się w tej norze.
– Dobrze. – Mężczyzna machnął ręką. – Odłóżmy kazanie na potem. Jedyne, o czym teraz marzę, to ciepłe łóżko.
Złapał krawędź murku i podciągnął się ostrożnie.
– Stwórco drogi – jęknął.
Pomimo solidnego oparcia większość ciała chciała pozostać tam, gdzie padł.
– Krok za krokiem. Krok. Krok – powtarzał, aż dotarł do drzwi. Spojrzał jeszcze za siebie. Dwa kudłate pagórki oddychały miarowo pośród obrazu zniszczenia.
– Trzeba to będzie naprawić – westchnął cicho.
Izba była zimna i ciemna. Zagaśnięte palenisko ledwie pamiętało ostatnie płomienie. Zamknął za sobą drzwi. Następnie, stękając i jęcząc, pokonał kolejne metry, potem stopnie, by w końcu paść na łoże. Po chwili zasnął, nie zdając sobie sprawy, że jego wejście śledziła para przestraszonych oczu.
Obudził ją błysk światła. W następnej chwili przesłoniła je potężna postać, która stała w miejscu, lekko chwiejąc się na boki, potem ruszyła przed siebie, wydając kakofonię jęków i stękań. Dziewczyna przez chwilę myślała, że to jeden z potworów, o których opowiadała jej piastunka.
Wszystko obserwowała przez wąską szparę między kocami a posłaniem. Czuła się jak postacie z zasłyszanych od Matyldy bajek. Monstrum szło w jej stronę, niewysłowiony smród wymiocin wyprzedzał je niczym herold. Było coraz bliżej.
Po raz pierwszy zanosiła szczere modlitwy do Stwórcy i Swara, tak jak uczyła ją matka. „Pomóż choć raz!”. Jednak bogowie milczeli.
Wiedząc, że nie ma co liczyć na siłę wyższą, zrobiła szybki rachunek sumienia i zamknęła oczy, czekając na koniec. Ten jednak równie uparcie nie nadchodził. W końcu usłyszała ciche skrzypienie, potem następne i jeszcze jedno. Każde coraz dalsze. Dopóki nie nastała cisza.
Młoda kobieta zebrała się na odwagę, otworzyła wpierw jedno, potem drugie oko. Izba tonęła w półmroku, rozświetlana kilkoma zagubionymi promykami słońca. Poszerzyła szparę, ale przy pierwszym szeleście zamarła. Odczekała chwilę. Jednak nic nie wskazywało, by potwór miał wrócić.
W końcu powoli – niezwykle powoli – odsłoniła głowę. Dopiero teraz zaczęły dochodzić do niej odgłosy otoczenia, wcześniej tłumione przez materiał. Gdzieś za ścianą ptak dawał swój koncert, a z góry docierały ledwie słyszalne, miarowe oddechy. Rozejrzała się po pomieszczeniu, było okrągłe i szerokie na co najmniej dwadzieścia kroków.
Wyłowiła wzrokiem coś, co przypominało futrynę, i ostrożnie ruszyła w jej kierunku. Kiedy dłonie natrafiły na znajomą drewnianą fakturę, zaczęła macać krawędzie, aż palce wyczuły klamkę. Zimny metal wywołał niemal ekstazę. Z poczuciem tryumfu nacisnęła uchwyt i pchnęła drzwi. Jednak kawał drewna ani drgnął, pozostając niewzruszony. Druga próba miała podobny efekt. Ze złością kopnęła nieposłuszne deski. Skończyło się tylko bólem dużego palca. Syknęła cicho i ponownie skupiła się na drzwiach.
Nieco niżej trafiła na skobel, to on blokował wyjście. Przesunęła go szybko i ponownie naparła, tym razem ostrożniej. Osiągnęła równie mizerny efekt, co poprzednio. Tym razem zrezygnowała z kopniaka, zamiast tego zdzieliła je silnie.
Nagle pojaśniało. Drzwi otaczała teraz delikatna, jasna poświata. Chwyciła klamkę, tym razem pociągnęła ją do siebie. Ustąpiły.
– Idiotka. Cymbał. Gdybyś myślała jeszcze odrobinę wolniej, to stałabyś w miejscu.
Ta krótka samokrytyka pozwoliła jej się skupić. Wzięła głęboki oddech i pociągnęła skrzydło, otwierając na oścież.
Uderzyło ją oślepiające słońce poranka. Oczy przywykły do niego dopiero po dłuższej chwili, lecz mrugnęła kilka razy, tak dla pewności. To, co zobaczyła, przypominało małe pole bitwy.
Na placu walały się popękane deski i nieco kamieni, zauważyła też kilka kałuż o dziwnych czarnych i zielonych kolorach. Po drugiej stronie placu dostrzegła otwarte wrota, jednak tuż obok nich spały dwa wilki. Więc równie dobrze mógł tam stać mur. Ponad zabudowaniami widać było korony drzew, a przez wspomniany otwór ścianę lasu. Las… ciągle las.
Powoli zaczynała nienawidzić tych wszystkich drzew, krzewów. Tęskniła za miejskim zgiełkiem, ludźmi, a nawet tym specyficznym smrodem ulic. Tam przynajmniej nikt nie chciał mnie zabić – pomyślała. Przymknęła drzwi i ze skrzywioną miną wróciła do izby, a w zasadzie komnaty. Dziwnej komnaty.
Jej środek zajmowało koliste palenisko, szerokie na jakieś trzy stopy, wsparte na czterech kolumnach przechodzących w łuki murowane z nieforemnych kamieni. Miało bardzo pierwotny charakter, jakby wyrwano je z trzewi góry albo dzikich krain. Komin ginął bezpośrednio w suficie, musiał prowadzić aż na sam dach.
Za paleniskiem dostrzegła schody biegnące wzdłuż ściany. Mimowolnie dotknęła jednej z kolumn – przypominała korę wiązu lub splątane gałęzie.
Dopiero wtedy zauważyła, że w kamienistej ścianie znajduje się wyrwa – coś na kształt łuku wykonanego z pobieżnie ociosanych wapieni. W jego wnętrzu osadzono okute stalą drzwi. Pchnęła je, ale ani drgnęły.
Samo pomieszczenie wypełniały różnego rodzaju meble, skrzynie i inne przedmioty codziennego użytku. W większości solidnie sponiewierane. Dla przykładu, jedną nogę stołu stanowiła prymitywnie ociosana kłoda, podczas gdy pozostałe były heblowane i zdobione. Wtedy też strach zaczął odpełzać – skoro znajdowały się tu meble, to musiał w tym miejscu mieszkać człowiek. Może to jakiś pustelnik? – przyszło jej na myśl.
Całkowicie zapomniała o niebezpieczeństwie, pochłonęło ją odkrywanie tego niezwykłego miejsca. Podłoga była jednolita – gładka, bez widocznych łączeń między deskami, jakby wykonano ją z jednego kawałka drewna. Zmiana zachodziła dopiero w pobliżu paleniska, gdzie drewno przeplatało się z kamieniami jak zaprawa.
Dziewczyna podeszła do jednego z okien, chcąc wpuścić do środka nieco światła, jednak napotkała niewidzialną barierę. Była śliska i zimna w dotyku.
Szkło? Skąd u licha szyby na krańcu świata? – zdziwiła się.
Podobnie jak w przypadku drzwi, zbadała krawędzie ramy. Znalazła kilka zasuwek, otworzyła je wszystkie i ostrożnie pociągnęła do siebie. Następnie pchnęła okiennicę. Pomieszczenie zalała jasność. Przymknęła nieco metalową ramę. Miała rację. Snop światła przechodził idealnie.
Co za jakość! Jak w pałacu – pomyślała z uznaniem.
Cofnęła się do stołu i wpatrzyła w drobinki kurzu tańczące w promieniach słońca. Gdy oparła się o mebel, jej ręka trafiła na jakąś lepką powierzchnię.
– Ughhh… – jęknęła i natychmiast obrzuciła stół wzrokiem.
Nic jednak nie wyglądało podejrzanie. Dopiero kiedy przejechała palcem po środku blatu, poczuła warstwę lepkiego brudu.
– Czy on nigdy nie sprząta? – Skrzywiła się i zlustrowała resztę pomieszczenia.
Po zbadaniu parteru podeszła do schodów, jednak gdy miała wkraczać w nieznane, przyszło zawahanie i tłuczone do głowy od najmłodszych lat zasady etykiety.
To nie twój dom, powinnaś czekać na gospodarza.
Jednak co jakiś czas jej oczy spoglądały w kierunku drewnianych stopni. Podchodziła do nich kilka razy. Za którymś nie wytrzymała. Pierwszy krok. Cisza. Drugi. Kolejny. Przy każdym nasłuchiwała. Podobnie czuła się, kiedy podsłuchiwała matkę planującą jej zaręczyny.
Jeden ze stopni skrzypnął delikatnie, przywołując ją z powrotem do rzeczywistości. A gdy w następnej chwili dotarła na piętro, serce zabiło silniej. Najpierw poczuła zapach pergaminu, starego papieru i wyprawionej skóry, chwilę potem jej oczom ukazała się biblioteka.
Mimowolnie zrobiła krok i sięgnęła po pierwszy z brzegu tom, ledwie utrzymała go w rękach. Pięknie dekorowany wolumin okuty na rogach miedzią, miał wytłoczoną nazwę:
– Avaris Exarchum – odczytała cicho.
Prawdziwy biały kruk spisany jeszcze w języku starosarmackim. Widziała go raz, kiedy ojciec zabrał ją do Wielkiej Żerczyni.
Odłożyła cenne tomiszcze na miejsce i przebiegła wzrokiem po reszcie półki. Niektóre z ksiąg pokrywały ciągi dziwnych znaków. Krocząc między półkami, zastanawiała się, kim był gospodarz.
– Może to czarownik? – mruknęła do siebie, wpatrując się w jedną z tych dziwnych okładek.
Przez chwilę żołądek ścisnął jej się ze strachu.
– Nie. Wtedy mieszkałby bliżej ludzi. No i chyba by mnie związał? Przecież nie chciałby, żeby kolacja zniknęła mu sprzed nosa.
Pomimo logiczności jej rozważań, dłonie zrosił delikatny pot.
– Może to jeden z tych dziwnych uczonych-pustelników?
Jednego kiedyś widziała, ale ten mieszkał w ledwie skleconym szałasie.
W końcu nogi zaprowadziły ją na środek pomieszczenia, tam dostrzegła miecz wiszący nad kominkiem. Gdy podeszła bliżej, jej oczom ukazało się przepiękne śnieżnobiałe ostrze, bez jakiejkolwiek skazy. Co prawda, przez chwilę widziała czarne żyłki tworzące fantazyjne wzory, niczym kawałek pięknie rzeźbionego marmuru, jednak gdy mrugnęła, zniknęły. Potrząsnęła głową, zamknęła oczy i ponownie je otworzyła. Miecz pozostał taki sam.
– Przywidziało ci się – próbowała uspokoić myśli.
Potem dostrzegła coś jeszcze. Broń pokrywała gruba warstwa kurzu. Jakby nie ruszano jej od lat. Nieco bliżej ściany zauważyła czarną pochwę, całą pokrytą wytłaczanymi i obszytymi złotem liśćmi paproci, idealnie kontrastującą ze śnieżnobiałą głownią, która przyciągała wzrok.
