Biegam, bo tak wyszło ebook

„Biegam, bo tak wyszło”

„Prawdziwy poradnik dla ludzi, którzy nigdy nie mieli być biegaczami”

WSTĘP

Czyli jak człowiek, który nie lubił biegać, zaczął biegać za darmo w każdą pogodę

Dlaczego powstała ta książka

Dla kogo ona jest

Dla kogo nie jest

Jeśli myślisz, że „bieganie nie jest dla mnie” — to właśnie dla Ciebie

CZĘŚĆ I

NIGDY NIE MIAŁEM BYĆ BIEGACZEM

Rozdział 1

WF, zadyszka i trauma z biegania

Rozdział 2

Ludzie dzielą się na biegaczy i normalnych. Tak mi się wydawało

Rozdział 3

Pierwszy błąd: chciałem zacząć „idealnie”

Rozdział 4

Pierwsze 2 kilometry i kryzys egzystencjalny

Rozdział 5

Dlaczego większość ludzi rzuca bieganie po tygodniu

Rozdział 6

Wstyd przed bieganiem jest bardziej normalny niż myślisz

CZĘŚĆ II

PIERWSZE KILOMETRY

Rozdział 7

Jak zacząć biegać, żeby się nie zniechęcić

Rozdział 8

Największy sekret początkujących: biegasz za szybko

Rozdział 9

Czy potrzebujesz drogich butów? (i dlaczego i tak je kupisz)

Rozdział 10

Jak oddychać, żeby nie umrzeć po 500 metrach

Rozdział 11

Marszobieg uratował więcej ludzi niż motywacyjne cytaty

Rozdział 12

A co jeśli mam nadwagę?

Rozdział 13

Jak biegać, kiedy nie masz czasu

Rozdział 14

Pogoda zawsze będzie zła

CZĘŚĆ III

MOMENT, W KTÓRYM COŚ KLIKA

Rozdział 15

Pierwszy raz, kiedy bieganie daje satysfakcję

Rozdział 16

Pierwsze zawody i nagły zakup wszystkiego z Decathlonu

Rozdział 17

Medal, którego nikt poza tobą nie rozumie

Rozdział 18

Jak bieganie zmienia głowę

Rozdział 19

Bieganie jako reset od życia

Rozdział 20

Dlaczego czasami najlepszy trening to ten najwolniejszy

CZĘŚĆ IV

RZECZY, KTÓRYCH NIKT CI NIE MÓWI

Rozdział 21

Kontuzje — moment, w którym każdy biegacz poznaje Google’a

Rozdział 22

Rozcięgno podeszwowe, kolano biegacza i inne „atrakcje”

Rozdział 23

Porównywanie się do innych zniszczy Ci frajdę z biegania

Rozdział 24

Garmin nie może decydować, czy masz dobry dzień

Rozdział 25

Bieganie potrafi stać się uzależnieniem

Rozdział 26

Dlaczego czasami będziesz nienawidzić biegania

Rozdział 27

Social media pokazują tylko „epickie treningi”

CZĘŚĆ V

BIEGACZ W PRAWDZIWYM ŻYCIU

Rozdział 28

Jak pogodzić bieganie z pracą i normalnym życiem

Rozdział 29

Rodzina zaczyna podejrzewać, że masz problem

Rozdział 30

Ile naprawdę kosztuje „tani sport”

Rozdział 31

Biegowe zakupy wymykają się spod kontroli szybciej niż myślisz

Rozdział 32

Czy trzeba schudnąć, żeby zacząć biegać?

Rozdział 33

Jedzenie, regeneracja i inne rzeczy, które nagle zaczynają mieć znaczenie

CZĘŚĆ VI

JAK NIE RZUCIĆ TEGO PO MIESIĄCU

Rozdział 34

Motywacja jest przereklamowana

Rozdział 35

System zawsze wygrywa z motywacją

Rozdział 36

Nawet 20 minut ma znaczenie

Rozdział 37

Co zrobić po przerwie albo kontuzji

Rozdział 38

Jak wrócić po „odpuszczeniu”

Rozdział 39

Nie musisz zostać maratończykiem

Rozdział 40

Wystarczy, że wyjdziesz jeszcze raz

ZAKOŃCZENIE

Bieganie nie naprawi całego życia. Ale może zmienić więcej, niż myślisz

DODATKI

Plan dla totalnie początkujących — od kanapy do 5 km

Najczęstsze błędy początkujących biegaczy

Co naprawdę warto kupić na start

Rozgrzewka dla ludzi, którzy jej nie robią

Jak nie zniszczyć sobie biegania przez ambicję

Lista rzeczy, które każdy biegacz mówił, że „nigdy nie kupi”

WSTĘP

Czyli jak człowiek, który nie lubił biegać, zaczął biegać za darmo w każdą pogodę

Gdyby ktoś kilka lat temu powiedział mi, że będę regularnie biegał, prawdopodobnie spojrzałbym na niego z lekkim współczuciem.

Naprawdę.

Bo przez bardzo długi czas uważałem bieganie za jedną z najbardziej absurdalnych aktywności świata.

Ludzie dobrowolnie:

wstają wcześniej,

męczą się,

pocą,

wracają zmęczeni,

a potem jeszcze mówią, że „to ich relaksuje”.

Brzmiało to podejrzanie.

Zwłaszcza dla człowieka, który kojarzył bieganie głównie z:

testami Coopera,

WF-em,

zadyszką,

i traumą po „jeszcze jedno kółko”.

Nigdy nie uważałem siebie za „biegacza”.

I myślę, że właśnie dlatego powstała ta książka.

Nie dlatego, że jestem najszybszy.

Nie dlatego, że wiem o bieganiu wszystko.

Nie dlatego, że przebiegłem tysiące kilometrów więcej niż inni.

Tylko dlatego, że bardzo dobrze pamiętam moment, w którym wydawało mi się, że bieganie kompletnie nie jest dla mnie.

Pamiętam:

pierwsze zadyszki,

pierwsze kryzysy,

wstyd,

frustrację,

i to charakterystyczne uczucie, kiedy organizm po kilkuset metrach pyta:

„Po co my to właściwie robimy?”

I właśnie o tym jest ta książka.

Nie o perfekcyjnym treningu.

Nie o profesjonalnym sporcie.

Nie o byciu maszyną do biegania.

Tylko o normalnym człowieku, który próbował ogarnąć:

własną głowę,

zmęczenie,

motywację,

i życie pomiędzy wszystkim innym.

Bo prawda jest taka, że większość ludzi nie potrzebuje kolejnego sportowego poradnika napisanego przez człowieka, który od dzieciństwa biegał interwały o piątej rano.

Większość ludzi potrzebuje usłyszeć:

„Spokojnie. Możesz zaczynać dokładnie taki, jaki jesteś.”

Bez formy.

Bez kondycji.

Bez idealnej sylwetki.

Bez motywacyjnego soundtracku w tle.

Ta książka jest właśnie dla takich ludzi.

Dla osób, które:

zaczynały dziesięć razy,

wstydzą się biegać,

ciągle odkładają start,

myślą, że są „za słabe”,

albo mają wrażenie, że wszyscy inni urodzili się bardziej sportowi.

Jeśli choć raz pomyślałeś:

„Bieganie chyba nie jest dla mnie”

…

to bardzo możliwe, że ta książka jest dokładnie dla ciebie.

Bo wiesz co?

Większość ludzi, którzy dziś regularnie biegają, kiedyś myślała dokładnie to samo.

Naprawdę.

Internet bardzo lubi pokazywać gotowy efekt.

Medale.

Życiówki.

Idealne zdjęcia.

Uśmiechniętych ludzi po maratonach.

Nie pokazuje natomiast:

pierwszych nieudanych treningów,

marszobiegów,

kontuzji,

kryzysów,

ani momentów, kiedy człowiek siedzi na kanapie i negocjuje sam ze sobą wyjście na trzy kilometry.

A właśnie tam zaczyna się prawdziwe bieganie.

Ta książka nie jest dla ludzi szukających:

elitarnego planu treningowego,

magicznych metod,

albo instrukcji, jak w trzy miesiące zostać maszyną do łamania rekordów.

Nie o to tutaj chodzi.

Ta książka jest dla ludzi, którzy chcą:

zacząć,

wytrwać,

nie zwariować od presji,

i może po prostu poczuć się trochę lepiej we własnym życiu.

Bo bieganie bardzo rzadko zmienia wszystko od razu.

Ale potrafi zmienić zaskakująco dużo.

Powoli.

Po cichu.

Kilometr po kilometrze.

I chyba właśnie dlatego zostało ze mną na dłużej.

Nie dlatego, że nagle pokochałem cierpienie.

Tylko dlatego, że gdzieś po drodze odkryłem coś bardzo ważnego.

Bieganie nie musi być perfekcyjne, żeby miało sens.

Nie musisz wyglądać jak sportowiec.

Nie musisz mieć idealnej formy.

Nie musisz być najlepszy.

Naprawdę.

Czasami wystarczy po prostu:

założyć buty,

wyjść,

i spróbować jeszcze raz.

Nawet jeśli wcześniej wiele razy ci nie wyszło.

A może zwłaszcza wtedy.

Rozdział 1

WF, zadyszka i trauma z biegania

Gdyby ktoś powiedział mi kilka lat temu, że będę dobrowolnie wstawał wcześniej, żeby iść pobiegać, prawdopodobnie uznałbym go za człowieka niespełna rozumu.

Serio.

Dla mnie bieganie przez większość życia było czymś pomiędzy karą a dziwnym hobby ludzi, którzy mają za dużo wolnego czasu i wyjątkowo mocno lubią cierpieć.

Miałem dokładnie takie samo podejście jak ogromna część ludzi:

„Po co biegać, skoro można nie biegać?”

I szczerze?

To było całkiem logiczne.

Bo większość z nas pierwsze skojarzenia z bieganiem ma fatalne.

Nie kojarzymy biegania z:

wolnością,

endorfinami,

resetem głowy,

satysfakcją.

Kojarzymy je z:

WF-em,

testem Coopera,

mokrym T-shirtem,

kolką,

zadyszką,

i nauczycielem krzyczącym:

„No biegnij szybciej!”

WF potrafił skutecznie obrzydzić sport na długie lata.

Zwłaszcza jeśli nie byłeś „tym sportowym”.

Bo zawsze byli oni.

Ci szybcy.

Ci wybierani pierwsi do drużyny.

Ci, którzy wyglądali, jakby bieganie nie sprawiało im żadnego problemu.

A potem była druga grupa.

Ludzie, którzy podczas biegu na kilometr przechodzili przez wszystkie etapy życia.

Od nadziei.

Przez cierpienie.

Po akceptację śmierci.

Ja mentalnie zdecydowanie należałem do tej drugiej grupy.

I myślę, że bardzo dużo osób, które dziś chciałyby zacząć biegać, nadal nosi w sobie tamte emocje.

Bo problem z bieganiem polega na tym, że ono od początku daje ci bardzo brutalny feedback.

Nie oszukasz go.

Możesz oszukać dietę.

Możesz oszukać siłownię.

Możesz zrobić zdjęcie pod dobrym kątem.

Ale biegania nie oszukasz.

Jeśli nie masz kondycji, dowiesz się o tym mniej więcej po trzydziestu sekundach.

To właśnie dlatego tyle osób uważa:

„Bieganie nie jest dla mnie.”

Tylko że prawda jest trochę inna.

Większość ludzi nigdy nie nauczyła się zaczynać dobrze.

Bo wszyscy próbujemy zacząć od wersji „fit influencer”.

Nowe buty.

Nowy zegarek.

Plan treningowy.

Muzyka motywacyjna.

Pełna mobilizacja.

A potem pierwszy trening wygląda mniej więcej tak:

za szybko,

za ambitnie,

za długo.

I kończy się klasycznym:

„Nigdy więcej.”

Największy problem początkujących polega na tym, że próbują biegać tak, jak im się wydaje, że powinno wyglądać bieganie.

Czyli szybko.

Tymczasem większość ludzi powinna zacząć tak wolno, że aż byłoby im głupio wrzucić to na Instagrama.

Ale o tym później.

Na początku jest jeszcze jedna ważna rzecz:

wstyd.

To bardzo dziwne uczucie, ale mnóstwo ludzi wstydzi się biegać.

Bo:

„co ludzie pomyślą”,

„dziwnie wyglądam”,

„mam nadwagę”,

„zaraz się zasapię”,

„wszyscy biegają lepiej ode mnie”.

Prawda?

Tylko że jest jeden problem.

Dosłownie nikt nie zwraca na ciebie aż takiej uwagi.

Ludzie są zbyt zajęci własnym życiem.

A nawet jeśli ktoś cię oceni…

to najczęściej będzie to osoba, która sama nic nie robi.

Zresztą po pewnym czasie odkrywasz coś bardzo ciekawego.

Większość biegaczy wcale nie patrzy na początkujących z góry.

Wręcz przeciwnie.

Bardzo często patrzą z szacunkiem, bo wiedzą, że najtrudniejszy etap biegania to nie maraton.

Najtrudniejsze są początki.

Moment, w którym:

musisz wyjść pierwszy raz,

musisz przeboleć zadyszkę,

musisz zaakceptować, że nie jesteś jeszcze dobry,

musisz przestać porównywać się do ludzi, którzy biegają od dziesięciu lat.

I właśnie wtedy większość ludzi odpada.

Nie dlatego, że są za słabi.

Tylko dlatego, że oczekują od siebie za dużo za szybko.

Internet bardzo zepsuł nam postrzeganie sportu.

Widzimy ludzi:

uśmiechniętych po maratonach,

w idealnych ciuchach,

z wynikami,

medalami,

życiówkami,

pięknymi zdjęciami o wschodzie słońca.

Nie widzimy:

kryzysów,

zadyszki,

marszu po 800 metrach,

kontuzji,

dni bez motywacji,

ani tego, że większość z tych ludzi też kiedyś zaczynała od bardzo przeciętnego poziomu.

Nikt nie rodzi się biegaczem.

To chyba najważniejsza rzecz, którą chciałbym ci powiedzieć już na początku tej książki.

Bo bardzo możliwe, że właśnie teraz myślisz:

„Łatwo mu mówić.”

Nie.

Właśnie nie łatwo.

I właśnie dlatego ta książka powstała.

Nie po to, żeby zrobić z ciebie maszynę do maratonów.

Nie po to, żebyś zaczął wrzucać codziennie wykresy z Garmina.

Nie po to, żebyś kupił siedemnastą parę butów do biegania.

Tylko po to, żeby pokazać ci jedną rzecz:

Bieganie nie jest zarezerwowane dla „sportowych ludzi”.

Czasami jest dla ludzi zmęczonych.

Przebodźcowanych.

Zestresowanych.

Pogubionych.

Takich, którzy po prostu chcą poczuć, że znowu mają nad czymś kontrolę.

I bardzo często wszystko zaczyna się od jednego, niepozornego wyjścia.

Nawet jeśli na początku bardziej przypomina walkę o przetrwanie niż trening.

Rozdział 2

Ludzie dzielą się na biegaczy i normalnych. Tak mi się wydawało

Przez bardzo długi czas naprawdę wierzyłem, że istnieją dwa typy ludzi.

Biegacze.

I cała reszta.

Biegacze byli dla mnie osobnym gatunkiem człowieka. Wstawali wcześnie rano z własnej woli, jedli owsianki bez grama cukru i potrafili rozmawiać o butach do biegania z powagą kardiochirurga analizującego operację serca.

Mieli zegarki droższe od mojego telefonu, kolorowe żele energetyczne w kieszeniach i dziwną potrzebę publikowania każdej aktywności w internecie.

A potem była reszta świata.

Ludzie normalni.

Tacy jak ja.

Ludzie, którzy po pracy chcieli usiąść, odpocząć i nie zastanawiać się, czy ich „easy run” powinien wejść w drugą czy trzecią strefę tętna.

Szczerze mówiąc, długo uważałem bieganie za hobby lekko absurdalne.

Bo z zewnątrz naprawdę tak wygląda.

Ktoś biegnie dla przyjemności.

Męczy się.

Poci się.

Wraca zmęczony.

I jeszcze mówi, że było super.

To trochę tak, jakby ktoś wrócił z wyjątkowo ciężkiej przeprowadzki i stwierdził:

„Ale relaks.”

Najśmieszniejsze jest jednak to, że większość ludzi, którzy dziś regularnie biegają, kiedyś myślała dokładnie tak samo.

Naprawdę rzadko spotkasz osobę, która od dziecka marzyła o tym, żeby w przyszłości robić długie wybiegania w listopadzie przy trzech stopniach i deszczu padającym poziomo.

Większość biegaczy to przypadek.

Ktoś chciał schudnąć.

Ktoś miał ciężki okres w życiu.

Ktoś poszedł raz ze znajomym.

Ktoś założył buty „tylko na chwilę”.

Ktoś pokłócił się z życiem i potrzebował wyjść z domu.

A potem nagle okazywało się, że coś zaczyna się zmieniać.

Problem polega na tym, że z boku widzimy tylko końcowy efekt.

Nie widzimy początku.

Widzimy gościa biegnącego maraton.

Nie widzimy człowieka, który kiedyś zatrzymał się po siedmiuset metrach i udawał, że sprawdza coś w telefonie, żeby złapać oddech.

Widzimy dziewczynę wrzucającą medal z półmaratonu.

Nie widzimy jej pierwszego treningu, po którym przez dwa dni schodziła po schodach bokiem.