Ziemia 2.0 ebook

Projekt okładki: Julia Filip

Redaktorka prowadząca: Iga Czarzasty-Wachnik

Redakcja: Julia Diduch-Stachura

Korekta: Dominika Gołowin, Monika Kociuba

Redakcja techniczna: Sylwia Rogowska-Kusz

Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski

Copyright © Luiza Janus

ISBN 978-83-67094-93-1

Wydanie I

Warszawa 2026

Wydawca:

Oh book!

00-833 Warszawa

ul. Sienna 73

www.ohbook.pl

–fragment–

Ten e-book jest zgodny z wymogami Europejskiego Aktu o Dostępności (EAA).

Oh book!

00-833 Warszawa

ul. Sienna 73

www.ohbook.pl

Wersja elektroniczna: MAGRAF sp.j., Bydgoszcz

WSTĘP

Nie traktuj tej książki jako źródła nowej prawdy, lecz jako jednej z wielu interpretacji sensu ludzkiego istnienia, którą możesz rozważyć lub odrzucić.

Każdy postrzega rzeczywistość w granicach tego, co sam uznaje za możliwe. Niech ta lektura poprowadzi Cię w głąb siebie, ku wewnętrznej ciszy, gdzie pytania same znajdują odpowiedzi.

ROZDZIAŁ 1

Popołudniowe słońce rozpalało twarz Abla. Le­żał w parku na trawie, a jej szorstkie źdźbła łaskotały go w dłonie. Miał zamknięte oczy. Słyszał śpiew ptaków dochodzący z koron drzew. Wdychał obłędny zapach wszystkiego, co wokół rozkwitało. Był pierwszy dzień lata, które nadeszło z ogromną upalną siłą. Planował go spędzić w gmachu szkoły, prowadząc ostatnią lekcję przed wakacjami, jednak blask słonecznych promieni przedostający się przez szyby sali nie pozwalał mu się skupić. Zdecydował przenieść się z uczniami w plener – w końcu był to ostatni dzień nauki.

Od wczoraj był trzydziestolatkiem. Od sześciu lat miał dyplom magistra, natomiast od trzech – pracę w prywatnej szkole średniej. Abel nie uważał się za tradycjonalistę, a jego metody dydaktyczne oddawały jego niekonwencjonalną osobowość. Zawsze starał się wykrzesać z uczniów drzemiące w nich pokłady spontaniczności, aby przy każdej możliwej okazji wychodzili poza ramy wpojonego im obrazu świata. Był nauczycielem, ale nie miał intencji, by ich nauczać, a tym bardziej pouczać. Chciał, aby sami odnajdywali znaczenie wszystkiego, co ich otacza, jednak siebie uważał za pomocnika w tym procesie. Pozwalał uczniom mówić do siebie po imieniu. Nie widział żadnego powodu, dla którego mieliby go formalnie traktować. Jego podopieczni bynajmniej nie protestowali i miał wrażenie, że nawet cenili go bardziej, gdy nie było między nimi bariery wymuszonego szacunku i nadmuchanego patosu. On sam czułby się wręcz skrępowany formą grzecznościową, która w jego przekonaniu była archetypem zaburzającym równość, utrudniającym porozumienie i dystansującym ludzi wobec siebie. A on zdecydowanie nie zamierzał wprowadzać podziałów, nikogo poróżniać czy rozróżniać, wolał raczej zbliżać, jednoczyć – i tego samego pragnął dla całej ludzkości. Czuł, że świat powinien wyglądać inaczej – choć nie wiedział jeszcze jak.

Otworzył oczy, po czym spojrzał na uczniów wylegujących się wokół niego. Część z nich przysypiała, odurzona męczącym słońcem, a ci, którzy pozostawali świadomi, patrzyli w niewidzialny punkt gdzieś w oddali.

– Zadam wam tylko jedno pytanie. Jak odpowiecie, to możecie iść do domu czy gdzie tam chcecie, aby celebrować koniec roku szkolnego.

Przebudzili się niechętnie, ziewając ospale, a on sam podniósł się z ziemi.

– Naprawdę nas puścisz, jak odpowiemy? Czy może to tylko motywacyjna zagrywka? – zapytał jeden z nich.

– Żadna zagrywka. Możecie w ogóle mnie nie słuchać i opuścić nasze spotkanie. Wybór zawsze należy do was.

Wymienili spojrzenia. Rudowłosy chłopak, bawiący się źdźbłem trawy, odezwał się:

– Ale gdy zwiejemy ci z lekcji, to nasze zachowanie wpłynie na twoją opinię o nas.

– Jest takie prawdopodobieństwo, chociaż być może wasza nieobecność niczego by nie zmieniła w moim nastawieniu do was. Tego nie wiecie. Każda decyzja pociąga za sobą konsekwencje, jednak to wy decydujecie o tym, co chcecie zrobić z daną chwilą, a ja tylko przedstawiam wam opcje i do niczego was nie namawiam.

Zaśmiali się kpiąco.

– Życzyłbym sobie, abyście zostali tu nie dla obecności czy mojej opinii o was, ale z ciekawości i dla szansy potencjalnej dyskusji. Każde pytanie to znakomita okazja do odkrycia – zawiesił na chwilę głos – do odkrycia odpowiedzi oczywiście! A jej wariantów może być tyle, ilu jest ludzi na tej planecie. To otwiera nam możliwości spojrzenia na daną rzecz z różnych perspektyw.

– Zaczynasz filozofować, Abel. Może zadaj to pytanie, bo jak się rozkręcisz w swoich wywodach, to wszyscy tutaj pośniemy – odparł ktoś za jego plecami i tym komentarzem wywołał zbiorowy śmiech.

– No dobrze… Powiedzcie mi, co każdy z was zmieniłby na naszej Ziemi.

Odpowiedział mu śpiew ptaków. Zobaczył przed sobą twarze uczniów zniechęcone upałem oraz przymusem zmobilizowania się do produktywnego myślenia. Po chwili kontemplacji jeden z nich się wyrwał:

– Ja bym chciał, żeby wszystkie laski na świecie leciały tylko na mnie!

– Nie masz na to szans z takimi tekstami – zakpiła piękna dziewczyna siedząca obok, a reszta jej koleżanek zachichotała.

„W nastoletnich umysłach podoba mi się to, że ich wła­­ści­ciele często najpierw mówią, potem myślą. Gdy już pójdą do pracy i zaczną dorosłe życie, to z jakichś powodów ta odważna umiejętność zazwyczaj zanika” – pomyślał Abel.

– Ciekawy pomysł, Romeo. Jednak zanim o to poprosisz, zastanów się, jak mało miałbyś czasu dla siebie, gdyby każda dziewczyna na Ziemi zawracała ci głowę. Podejrzewam, że najdalej po tygodniu byłbyś wykończony psychicznie, obawiam się, że fizycznie też – stwierdził Abel. – Skończyłoby się to chroniczną frustracją, a w późniejszym czasie być może również psychoterapią i dobrowolną samoizolacją. Jak to mówią, co za dużo, to niezdrowo, nawet w kwestii, która wydaje się niebiańsko przyjemna. Uważaj, czego sobie życzysz, bo… sami wiecie, jak to dalej leciało.

Abel podziękował w myślach grupowemu amantowi za ożywienie ospałej atmosfery.

– Pomyślcie, proszę, o tym pytaniu w kontekście globalnym.

– Dobra, jeszcze raz, ale tym razem poważnie – odezwał się ponownie Romeo. – Chciałbym, żeby nikt nikogo do niczego nie zmuszał.

Tą wypowiedzią zaskarbił sobie przychylność kolegów.

– Jak ustaliliśmy na początku, ja wam niczego nie narzucam, więc jeśli o mnie chodzi, popieram pomysł. Zróbmy zatem dobrowolną burzę mózgów – zachęcił ich Abel.

– Okej, no to ja bym chciał, żeby wszyscy mieli mnóstwo pieniędzy, to znaczy żeby nikomu niczego nie brakowało – zaczął ktoś siedzący naprzeciw.

– Ja bym chciała, żeby Ziemia była bezpiecznym miejscem – dodała cicho dziewczyna, podkurczając nogi.

Abel spojrzał zachęcająco na resztę grupy.

– Żeby nie było chorób, przynajmniej tych ciężkich – odezwał się chudzielec w białej koszulce.

– A ja bym chciała, żeby nie było wojen i nienawiści, bo ciągle ktoś kogoś tłucze na tym świecie – wtrąciła ponuro jego sąsiadka.

– Dobrze to sformułowałaś – podkreślił Abel.

– I chciałabym, aby każdy każdego szanował i nikt nikogo nie oceniał – dodała.

– I żeby nie było szkoły. Co wy na to, dobre, nie? – rzucił najwyższy z całej grupy chłopak.

– Dobre, dobre – wtórował mu Abel, co wywołało oklaski grupy.

– A ja bym chciał, żeby nie było rządów i rządzących, bo tylko wprowadzają chaos – burknął chłopak z kapturem na głowie, przerywając harmider wywołany przez jego poprzednika.

– No i więcej relaksu na tej Ziemi by się przydało, bo wszyscy żyją w ciągłym napięciu. W szkole stres, po szkole nauka, a jak patrzę na dorosłych… W pracy i poza nią nie lepiej! – dorzuciła jego koleżanka, siedząca obok.

– Olać to, ja bym sobie życzyła, żebym zawsze była młoda! – podniosła głos przesadnie umalowana dziewczyna, wyglądająca na dużo starszą od reszty. – To znaczy, żeby nikt na Ziemi się nie starzał – poprawiła się, przypominając sobie, jak dokładnie brzmiało pytanie.

– A ja może naiwnie: niech miłość rządzi! – krzyknął jej chłopak, cmokając ją w policzek.

– A ty, Abel, co byś zmienił? – zapytała dziewczyna z długim warkoczem, siedząca najbliżej niego.

Oślepiało go słońce i nie był pewien, kto zadał mu pytanie. Poczuł, że kręci mu się w głowie. Przysłonił twarz dłonią, jakby ten gest mógł uchronić go przed obezwładniającym upałem.

– Ja chciałbym… żeby każdy z nas mógł spełnić wszystkie swoje marzenia, ale by nikt za niczym nie musiał gonić. I… aby nikomu na Ziemi nie zabrakło wody. Można oszaleć od dzisiejszej temperatury! Jak to możliwe, że w czerwcu jest tak gorąco? Komu chce się pić?

Odpowiedział mu las rąk i koncert okrzyków na tak.

– To w takim razie zróbmy chwilę przerwy. Pójdę do szkoły po butelki z wodą, a wy tymczasem przedyskutujcie wasze odpowiedzi. Wrócę za pięć minut, więc nie zasypiajcie i nie uciekajcie jeszcze.

Abel chwiejnym krokiem udał się w głąb parku. Wystarczyło przejść dwie krótkie alejki, aby znaleźć się na szkolnym dziedzińcu. Nie czuł się dobrze.

„To ten upał musiał mnie tak osłabić” – pomyślał.

Pot spływał mu po czole, kapiąc na niebieską lnianą koszulę. Droga, którą zazwyczaj przemierzał w ciągu dwóch minut, dłużyła mu się w nieskończoność.

„To ciekawe, że czasami minuta wydaje się godziną”.

Nawet w chwilach złego samopoczucia miał tendencję do rozmyślania o rozmaitych zagadkach istnienia. Odnosił wrażenie, jakby szedł przez Saharę, tracił orientację w dotychczas znanym mu terenie. Podwinął rękawy, by ochłodzić choć fragment swojego ciała.

– A cóż to takiego? – powiedział zaskoczony.

Zobaczył przed sobą masywny dzwon wiszący kilka metrów nad ziemią. Spojrzał ku górze, chcąc dostrzec, na czym jest zawieszony, lecz ujrzał tylko słońce wdzierające się do jego oczu. Mocny podmuch wiatru odrzucił go na bok i rozkołysał całą konstrukcję, która zaczęła się obracać po kole. Abel zatoczył się, zaraz jednak odzyskał równowagę.

„Ciekawe… Standardowy dzwon powinien się poruszać w przód i w tył… Jest mi tak gorąco, jakbym zaraz miał spłonąć” – myślał chaotycznie.

Był coraz bardziej zaniepokojony swoją sytuacją. We wnętrzu machiny ujrzał spiralę migoczącą różnymi kolorami. Wydawała się roztapiać w dusznym powietrzu, którym oddychał.

– Co to, do cholery, jest?!

Rozejrzał się w poszukiwaniu sojuszników, ale był zupełnie sam. Słyszał tylko szelest liści trącanych przez wirujący dzwon, który przyciągał go całą mocą rozmachu. Nie miał siły się opierać i nawet nie chciał. Im bliżej był zagadkowego obiektu, tym mocniej czuł powiew wiatru niosący dziwny spokój. Stanął w samym środku barwnej spirali tańczącej wokół własnej osi. Czuł się skołowany i zupełnie stracił poczucie czasu.

„Która godzina… Nie wiem, gdzie jestem… Słabo mi”.

Wyciągnął rękę w górę i zamknął oczy.

ROZDZIAŁ 2

Abel ocknął się na zimnej podłodze. Przesunął dłonią po posadzce, która sprawiała wrażenie, jakby była ze szkła. Z powodu silnego bólu głowy opierał się przed otwarciem oczu. Czuł się zdezorientowany.

„Skąd się wzięła szklana podłoga w parku? Przecież sze­dłem żwirową drogą w kierunku szkoły, dziwne…”

Nasilający się ból w skroniach przerwał dalszy ciąg myśli. Abel zagłębił się w pustej ciszy umysłu, wsłuchując się w swój oddech.

„Chyba ciągle żyję… I czuję zapach… konwalii?”

Starał się sobie przypomnieć, czy widział w parku te kwiaty, ale nie potrafił przywołać ich widoku. Może upadł gdzieś w ich pobliżu? Zapach był bardzo intensywny, przywoływał wspomnienie dzieciństwa spędzonego na wsi. Abel miał sentyment do tych białych, drobnych dzwoneczków, choć rzadko je widywał. Pragnął jedynie delektować się ich zapachem, nie otwierając oczu. Nie czuł już upalnego powietrza, lecz kojący chłód, idealnie dopasowany do temperatury jego ciała. Myśląc o konwaliach, usłyszał cichą muzykę, której dźwięki dobiegały jakby z innej przestrzeni.

„Zaraz, zaraz… ja to znam. To przecież Offenbach – Barcarolle z Opowieści Hoffmanna – jeden z moich ulubionych operowych utworów”.

Abel był wielbicielem muzyki. Uważał, że w każdym gatunku można odnaleźć coś interesującego. Starał się więc nie ograniczać i słuchał wszystkiego, co wydawało mu się wartościowe. Nie przepadał za operą jako formą widowiska, choć samą muzykę operową bardzo cenił. Kiedyś przyjaciel zarzucił mu, że opery nie można jednocześnie cenić i odrzucać – w zależności od tego, czy jej się tylko słucha, czy się ją ogląda i jej słucha, gdyż jedno i drugie stanowią spójną całość. Abel nie zgadzał się z tą opinią i stanowczo uważał, że opera jako przedstawienie z oprawą muzyczną co najmniej irytuje, jednak sama muzyka, bez sceny z toczącą się fabułą, jest piękna.

Leżał na plecach, wchłaniając obezwładniający zapach konwalii i słuchając czarującej muzyki. Nie potrzebował w tej chwili niczego więcej. Nawet ból głowy ustąpił, jakby również uległ pięknu melodii i delikatności unoszącego się zapachu. Strach gdzieś odpłynął, choć w dalszym ciągu nie potrafił odnaleźć w sobie poczucia czasu. Przestał się tym faktem przejmować. Postanowił otworzyć oczy.

„Czy nastał wieczór? Chyba przed chwilą paliło mnie słońce. Dlaczego teraz jest ciemno?”

Nie widział nad sobą zbyt wiele, gdyż – gdziekolwiek był – panował tam mrok.

„Zdecydowanie nie jestem w parku”. Poderwał się, słysząc swoje coraz szybciej bijące serce. „Może umarłem? Pamiętam przecież, że bardzo źle się poczułem, może coś mi się stało i jestem w… zaświatach… czy cokolwiek jest tam po śmierci?”

Nie był w stanie rozpoznać, w jakim miejscu się znajduje. Nagle zobaczył blask w oddali. Wydawało mu się, że jest w jakimś tunelu i że muzyka, która w nim pobrzmiewa, dochodzi od strony światła. Był prawie pewien, że nie żyje.

„Przecież wszyscy, którzy przeszli śmierć kliniczną, opisywali to w ten sposób!”

Pomyślał, że to ciekawe: kiedy niefortunnie się złożyło, że umarł, ktoś zadbał o oprawę muzyczną i zapach, który dobrze wspomina.

„To bardzo miłe… W zaświatach chyba muszą mnie znać” – uśmiechnął się do siebie.

Postanowił iść w kierunku światła według zaleceń, o których kiedyś czytał. Z każdym krokiem melodia stawała się coraz donośniejsza, a zapach konwalii się nasilał.

„W zaświatach też mają kwiaty?”

Podążał przed siebie. Był już blisko wyjścia. Światło coraz bardziej go oślepiało. Wyłaniał się z czerni, wkraczając w jasność bieli. Wyszedł z tunelu.

ROZDZIAŁ 3

Znalazł się w widnym, przestronnym pomieszczeniu bez okien. Naprzeciw niego, w odległości kilku metrów, stały dwie osoby. Muzyka ucichła i nastała cisza. Odruchowo wyrzucił z siebie szereg pytań.

– Co się ze mną stało, gdzie jestem? I kim wy jesteście? Jak się tutaj znalazłem, możecie mi to wyjaśnić?!

Przy wypowiadaniu ostatniego pytania z emocji podniósł głos. Pomyślał nawet przez chwilę o ucieczce.

„Może wrócę do tunelu i będę biegł do wyjścia?”

Pospiesznie rozejrzał się, ale szybko porzucił tę myśl – coś w spokojnych twarzach nieznajomych go powstrzymało. Sprawiali wrażenie, jakby cierpliwie czekali, aż się uspokoi. Postanowił do nich podejść, jednak w tym samym momencie to oni zbliżyli się do niego. Mógł przyjrzeć się im lepiej. Kobieta i mężczyzna, oboje odziani w białe ubrania. Ona – blondynka o jasnej cerze i włosach połyskujących złotem. On – mahoniowy brunet o ciepłym odcieniu skóry.

– Witaj, mam na imię Lamia, a to jest mój współpracownik i przyjaciel, Argo.

Abel pomyślał, że to ciekawe, dlaczego wybrała tę kolejność, bo gdyby to on pracował z przyjacielem, to przedstawiłby go odwrotnie: przyjaciel i współpracownik. Zbliżyli się do niego jeszcze bardziej. Zauważył, że dziewczyna była bardzo atrakcyjna. Miała smukłą figurę i idealny wzrost. Dostrzegł jej kolor oczu.

„Magiczny lapis lazuli. Wygląda zupełnie anielsko”.

Jej towarzysz był od niej nieco wyższy i miał doskonałą atletyczną sylwetkę. Jego oczy wydawały się mieć kolor bursz­tynu, co dobrze komponowało się z oliwkową karnacją. Abel pomyślał, że oboje mieli niespotykaną barwę tęczówki. Kobieta uśmiechnęła się serdecznie. Wyglądała bardzo młodzieńczo, a delikatne rysy i pełne usta dopełniały ten obraz.

„Jaka ona jest ładna i dobra” – pomyślał, zdziwiony tym, jak odbiera dopiero co poznaną osobę.

Mężczyzna nie przejawiał oznak rozweselenia na twarzy i sprawiał wrażenie raczej sztywnego.

„Może to jej przełożony?”

Abel postanowił również się przedstawić:

– Mam na imię Abel.

– Tak, wiemy – odrzekł mężczyzna.

– Jak to? Skąd wiecie? Ponawiam pytanie: kim jesteście i co ja tu robię? I jeszcze raz: jak się nazywacie? Wybaczcie, ale miałem sporo emocji w ostatnim czasie i nie zapamiętałem.

– Nic nie szkodzi, doskonale to rozumiemy. Ja mam na imię Lamia, a to jest Argo.

– Lamia i Argo? To chyba imiona z mitologii greckiej? – Starał się przypomnieć sobie ich znaczenie.

– Cóż, my nazywamy ją mitologią pradawnej Ziemi, ale poniekąd masz rację – odparła.

„Mitologia pradawnej Ziemi? Jakiś nurt w literaturze, o którym nie słyszałem?”

– To, co ci się przytrafiło, jest w tej chwili dla ciebie niezrozumiałe, ale powoli wszystko ci wytłumaczymy. Wybraliśmy cię spośród wielu ludzi, gdyż masz w sobie nieprzeciętny potencjał, choć nie zdajesz sobie z niego sprawy. Z nami będziesz miał szansę go rozwinąć i poznać to, co teraz jest dla ciebie nieznane.

„Potencjał? Wybrali mnie? Gdzie ja, do cholery, jestem?!”

– Powiedzcie mi w końcu, co to za miejsce? Umarłem i jestem w zaświatach? A może zostałem porwany przez obcych? Będziecie na mnie przeprowadzać eksperymenty? Ja się stanowczo na to nie godzę! – Abel gwałtownie się obrócił i pobiegł w stronę tunelu, jednak drzwi się zamknęły, zanim udało mu się przez nie wybiec. – Co jest! Wypuście mnie, nie macie prawa! Zostawiłem moich uczniów w parku, czekają na mnie i z pewnością zgłoszą moje zaginięcie! Wszyscy na pewno zaczęli mnie szukać, ale możecie mnie jeszcze uwolnić i po sprawie. Obiecuję wam, że puszczę ten incydent w niepamięć. A może to wszystko to tylko sen?

Lamia i Argo wydawali się nieporuszeni histerią Abla. Ich stoicyzm i cierpliwość odrobinę go zirytowały. Usłyszał swój przyspieszony oddech i zrobiło mu się trochę głupio, gdy spoglądał na te dwie do cna spokojne twarze. Postanowił w tej całej surrealistycznej abstrakcji spróbować się opanować.

„Nie ma wyjścia, ale są dwie przynajmniej z pozoru przyjazne osoby. Chyba nie chcą zrobić mi krzywdy. A może to wszystko to jakiś szkolny żart? A jeśli to jednak kosmici, to może dostanę od nich jakąś supermoc?” – zaśmiał się w myślach.

Miał tendencję do popadania w groteskowy humor w sytuacjach silnego stresu. Pomyślał, że jeśli są obcymi w ludzkich ciałach, to wybrali bardzo atrakcyjne okazy, gdyż oboje wyglądali jak modele. Myśląc o wyglądzie, zdał sobie sprawę, że w tej chwili sam, spocony, z potarganymi włosami, chyba nie prezentuje się zbyt zachęcająco. Nigdy nie uważał się za kogoś szczególnie urodziwego – szarozielone oczy, niesforna fryzura, nic nadzwyczajnego. Przeciętny, ot i wszystko. Choć dołeczki w policzkach były jego cichym atutem, resztę niedoskonałości skutecznie przykrywał ciepłą osobowością. Poczuł nieuzasadnioną chęc wywarcia dobrego wrażenia, zwłaszcza kiedy spoglądała na niego Lamia.

„To ciekawe, że nawet w niejasnej, chaotycznej i lękowej sytuacji odzywa się w człowieku pragnienie przypodobania się innym”.

Przeczesał palcami włosy, które nie były tak ciemne, jak by tego sobie życzył, gdyż w zeszłym roku oszroniły je nitki dojrzałości. Nazywał je srebrem mądrości, rekompensując sobie w ten sposób utratę ich dawnej barwy.

– Przepraszam, poniosło mnie, ale chyba rozumiecie, że cała ta sytuacja jest dla mnie zaskakująca i niezbyt komfortowa. Zacznijmy jeszcze raz. Proszę, powiedzcie mi, co się ze mną stało, i… po prostu wytłumaczcie mi to. Wysłucham wszystkiego, tym razem w spokoju, obiecuję, proszę tylko o szczerość… Zniosę najgorszą i najdziwniejszą prawdę, jestem na nią gotowy.

Lamia odpowiedziała mu kojącym uśmiechem.

– Chcemy, abyś wiedział, że nic ci nie grozi i jesteś bezpieczny.

– Nie skrzywdzimy cię – dodał Argo. – Jesteś dla nas kimś ważnym i niezbędnym dla naszego istnienia.

Abel pomyślał, że raczej faktycznie nie krzywdzi się kogoś, kto jest tak pożądanym osobnikiem jak on teraz w ich oczach, i przez chwilę poczuł się odrobinę spokojniejszy. Jednak zaraz potem zaczął się zastanawiać, co tak naprawdę znaczą ich słowa.

„Przecież można być ważnym królikiem doświadczalnym, którego najpierw ugoszczono wspaniałościami, a potem zjedzono…”

Przerwał ten tok myślenia, gdyż spowodował on kolejne przyspieszenie rytmu serca.

Argo kontynuował:

– Sprowadziliśmy cię do naszego świata poprzez przejście, które potrafimy otwierać i zamykać.

Abel podchwycił ostatnie słowa.

– Do waszego świata, czyli gdzie? Jestem na innej planecie, a wy jesteście obcą cywilizacją? – zapytał, jednocześnie unosząc brwi i nie kryjąc zdziwienia. Pomimo wcześniejszych szalonych podejrzeń wątpił w to, co właśnie usłyszał. Spojrzał pytająco na mężczyznę.

– Jesteśmy ludźmi, tak jak ty, i jesteś na Ziemi. Poniekąd znajdujemy się nawet w tym samym miejscu, w którym ostatnio byłeś.

Nagle białe ściany w pomieszczeniu zrobiły się przeźroczyste. Miał wrażenie, że pokój, w którym przebywają, jest zbudowany ze szkła, z widocznymi jedynie konturami przeszklonej konstrukcji. Pomieszczenie to było częścią piętrowego budynku osadzonego w dobrze mu znanym parku widocznym na zewnątrz. Nad sufitem znajdowały się kolejne pokoje i korytarze, Abel zobaczył też kilkanaście osób przechadzających się na różnych poziomach. Po chwili ściany i sufit znowu stały się mlecznobiałe.

– Jak to zrobiłeś? Nie zauważyłem, abyś miał w ręce pilota do obsługi tego systemu odsłaniania i zasłaniania.

– Sterujemy wszystkim za pomocą naszych umysłów – odpowiedział mu Argo. – Dla ciebie brzmi to może abstrakcyjnie, ale inspiracją do zrozumienia tego fenomenu jest sama nauka. Ale nie brnijmy teraz w szczegóły.

Abel skinął głową, choć w środku miał jeszcze ochotę podrążyć temat. Przeniósł wzrok na ściany, za którymi przed chwilą widział znajome otoczenie.

– Nie przypominam sobie, bym widział taki budynek w pobliżu, więc skoro jesteśmy w tym samym miejscu, w którym przed chwilą byłem, to jak to wszystko jest możliwe? – Abel spoglądał na Argo zdezorientowany.

– Jesteśmy w tym samym parku, ale w innej przestrzeni kosmosu niż ta, którą ty zamieszkujesz. Na pewno pamiętasz, że zmierzając po wodę, miałeś zawroty głowy i czułeś się chaotycznie. To była nasza ingerencja. Połączyliśmy się z twoim umysłem, sprawiając, że trafiłeś do urządzenia, które cię do nas sprowadziło.

– Do przyszłości? – przerwał mu Abel.

– Nie do końca, choć w pewnym sensie, i w twoim rozumieniu pojęcia czasu jest w tym ziarnko prawdy. Zależy, jak na to spojrzeć. Lamia wytłumaczy ci to powoli, krok po kroku. Jest naprawdę dobra w wyjaśnianiu złożonych rzeczy w możliwie najprostszy sposób, aby nawet przeciętnie rozwinięty umysł to pojął.

Abel po tej wypowiedzi poczuł się jak półgłówek, któremu trzeba wykładać podstawy czegoś, co najwidoczniej dla nich jest banałem. Pomyślał, że chyba w tej chwili prezentuje się nawet jak niezbyt inteligentny osobnik, gdyż jego mimika właśnie to zdradzała. Szybko się wyprostował, starając się wyglądać na bardziej bystrego. Nie miał ochoty, aby ich pierwsze wrażenie na jego temat podało w wątpliwość jego intelekt. Przecież wstępnie uznali go za kogoś godnego zaproszenia tutaj – cokolwiek oznacza tutaj – jedynego wybranego z wielu, powinien więc być w stanie sprostać własnej legendzie.

– Lamio, czy mogłabyś?

– Tak, oczywiście, ale może najpierw usiądźmy. Wygodniej się nam będzie rozmawiało.

Lamia wskazała znajdujące się po lewej stronie pomieszczenia trzy białe fotele, których mózg Abla wcześniej nie zarejestrował. Obok był również stolik – także biały. Usiedli. Fotel wydał mu się zaskakująco wygodny, choć z wyglądu sprawiał wrażenie niekomfortowego. Był obity materiałem przypominającym sztuczną skórę.

– Właściwie powinniśmy zacząć od zaproponowania ci czegoś do picia. Jak mogliśmy o tym zapomnieć? Miałbyś ochotę na wodę albo herbatę?

Abel pomyślał, że ze względów bezpieczeństwa nie będzie niczego pił ani jadł do czasu, aż dowie się nieco więcej na temat tego, gdzie się znajduje, chociaż był bardzo spragniony.

„Przecież nie mam pewności, czy nie dodadzą jakiegoś środka nasennego do wody ani tym bardziej, czy będzie zdatna do picia. To w końcu nie jest dokładnie moja Ziemia” – spekulował, by dojść ostatecznie do wniosku, że ostrożności nigdy za wiele.

– Nieee… dziękuję… może później.

– No dobrze. Lamio, proszę, przejdź do wyjaśnień. – Argo wyglądał na nieco znudzonego.

– Dobrze, wytłumaczę to, co najważniejsze, a reszty dowiesz się później. – Lamia wzięła głęboki oddech, tak jakby chciała przygotować się do oznajmienia czegoś istotnego. – Wyobraź sobie, że teraźniejszość, przeszłość i przyszłość istnieją jednocześnie. Niczego, o czym mówię, nie zrozumiesz, jeżeli będziesz przywiązany do stereotypowego dla twojej Ziemi postrzegania czasu. Ludzie ujarzmili go, tworząc zegar odliczający godziny, minuty i sekundy doby. Podział na dwadzieścia cztery godziny przejęli od starożytnych Egipcjan, minuty i sekundy zawdzięczają babilońskiemu systemowi sześćdziesiętnemu, a strefy czasowe wprowadzili w dziewiętnastym wieku głównie dla potrzeb kolei. Założyli, że godzina trwa sześćdziesiąt minut, a minuta sześćdziesiąt sekund, choć równie dobrze mogli przyjąć inny podział. I niektórzy rzeczywiście próbowali. Podczas rewolucji francuskiej przez krótki okres obowiązywał czas dziesiętny, gdzie doba dzielona była na dziesięć części, a każda z nich na sto mniejszych, ale ostatecznie powrócono do dawnych przyzwyczajeń. Na podstawie zegara stworzyliście system organizujący wasze życie, nadając mu ramy mierzalności, gdzie przeszłość już minęła i nie wróci, przyszłość jeszcze się nie wydarzyła, a teraźniejszość dzieje się w obecnej chwili. Odmierzanie godzin stało się podstawowym elementem codzienności. Zegar ustala rytm, bez którego cywilizowany świat na twojej Ziemi zapewne stałby się chaotycznym miejscem. To jeden z tych wynalazków, które jednocześnie są bardzo przydatne i bardzo niechciane, gdyż jest on często powodem największych napięć.

Abel zaczął mimowolnie przywoływać sytuacje, kiedy czuł się zestresowany lub sfrustrowany goniącym czasem, ale słuchał cierpliwie, starając się skupić swoje myśli na każdym słowie wypowiadanym przez Lamię.

– Czy jeśli wszystkie możliwe zegary stanęłyby w tym samym momencie i pozostały nieaktywne, to wiedziałbyś, która jest godzina? – kontynuowała Lamia. – Po ich uruchomieniu zapewne starałbyś się wyliczyć zagubione chwile i na nowo wpasować się w rytm doby, ale nie miałbyś pewności, że ponownie ustalony przez ciebie czas byłby faktycznie odpowiednikiem dziewiątej, a może dziesiątej czy ósmej. Dostosowałbyś się szybko do nowych reguł, takich, jakie sam założyłeś w swoich wyliczeniach i owych okolicznościach. Czas jest więc umowny, w zależności od sytuacji, perspektywy danej osoby czy tradycji. Przedstawiłam ci ten przykład, abyś lepiej zrozumiał, że zegary pokazują tylko jeden z wielu możliwych sposobów mierzenia czasu.

Abel pomyślał, że gdyby wszystkie zegary stanęły i nigdy nie ruszyły, to byłby wniebowzięty. Z jakichś nie do końca zrozumiałych dla niego powodów poczuł się zrelaksowany.

– A są na to jakieś dowody naukowe? – Odważył się zapytać. – Że czas naprawdę jest tylko umową?

– To sięga głębiej – wtrącił się Argo. – Z perspektywy fizyki kwantowej, jaką znasz z twojego świata, rzeczywistość może być pozbawiona czasu w tradycyjnym sensie, co chociażby sugerował wasz naukowiec Carlo Rovelli. W relacyjnej interpretacji mechaniki kwantowej czas nie jest tłem, na którym rozgrywa się życie, lecz wyłania się między obiektami, zdarzeniami, tobą a mną. Nie istnieje gdzieś na zewnątrz, ale powstaje w relacji z tym, co cię otacza.

– Dobrze to ująłeś – potwierdziła szybko Lamia. – Wyobraź więc sobie, że przeszłość, przyszłość i teraźniejszość istnieją jednocześnie i są jednym, niepodzielnym teraz. Choć tak naprawdę to teraz też nie jest tym, czym nam się wydaje, dopóki nasza świadomość nie nada mu takiej formy. Lepiej byłoby powiedzieć, że wszystko jest naraz. Postrzeganie czasu i jego mierzalność dokonują się jedynie w obszarze ludzkich umysłów i to ty oraz inni mieszkańcy twojej planety nadajecie im kształt, przyjmując wspólne ramy percepcji. Bez świadomości czas, jaki znasz, byłby iluzją. – Lamia spojrzała badawczo na Abla, który słuchał z zaciekawieniem. – To, co przed chwilą powiedziałam, jest już przeszłością, lecz gdybyśmy się do niej cofnęli, ten miniony moment znów stałby się naszym teraz. To, co nastąpi za chwilę, wydaje się przyszłością, jednak gdy się w niej znajdziemy, również będzie teraźniejszością. Ludzki umysł nakłada na czas sztywne granice, postrzegając przeszłość, przyszłość i teraźniejszość jako odrębne rzeczywistości. Aby zrozumieć nasze dalsze wyjaśnienia, musisz te granice przekroczyć, a wszystko stanie się możliwe i przejrzyste.

Lamia i Argo zerknęli na siebie, a potem na Abla. Milczeli przez chwilę, czekając na jego reakcję.

– Czy brzmi to dla ciebie sensownie? – zapytała Lamia.

– Tak… Jak na razie wszystko jest dość logiczne, jeżeli oczywiście w mojej sytuacji cokolwiek może takie być.

Uśmiechnęli się, rozbawieni tą odpowiedzią.

– Właściwie mam do was jedno pytanie. Nadążam za waszym tokiem myślenia, że tak naprawdę wszystko jest teraźniejszością, bo to, co minęło, kiedyś nią było, a to, co się wydarzy, też wtedy będzie chwilą obecną, jednak wspomniałaś, że wszystko istnieje jednocześnie. Przecież teraźniejszość nie rozgrywa się w tym samym momencie, w którym toczy się przeszłość czy przyszłość – odezwał się zdezorientowany.

– Rozumiem twoje zdziwienie – zaczęła Lamia – to jedna z tych kwestii, które trudno objąć umysłem przyzwyczajonym do linearności. Blokowy wszechświat, eternalizm, tak właśnie fizycy i filozofowie z twojego świata nazwali bezczasową rzeczywistość. Wyobraź ją sobie jako przestrzeń, w której przeszłość, teraźniejszość i przyszłość istnieją równolegle jak fale oceanu. Czas jest tu czwartym wymiarem, tak jak wynika to z teorii względności Alberta Einsteina i czterowymiarowej czasoprzestrzeni Hermanna Minkowskiego. Wszystkie są częścią tej samej wody, choć ty czujesz w danej chwili tylko jedną z nich.

Abel odetchnął głębiej, jakby ten obraz coś w nim rozluźnił, a słowa Lamii płynęły dalej.

– To prowadzi nas do kolejnej kwestii: superpozycji kwantowej, czyli stanu, w którym każdy element materii zawieszony jest pomiędzy wszystkimi swoimi możliwymi wersjami, dopóki świadomość nie wyłoni jednej z nich z bezkresu możliwości. Pomyśl o tym, jak o niespełnionym marzeniu, falującym w przestrzeni jednocześnie w różnych wariantach, dopóki je nie urzeczywistnisz. Choć może wydać ci się to zaskakujące, istnienie nie jest faktem dokonanym, lecz polem potencjału, które dopiero przez świadomość przybiera kształt rzeczywistości. Podobnie i czas nie płynie, lecz jest strukturą możliwości, po której nasza świadomość przemieszcza się, doświadczając stanów istnienia i jego pozornego przepływu.

Lamia przystanęła na chwilę, dając swojemu słuchaczowi czas na przemyślenie tego, co powiedziała.

– Więc to, co już przeżyłem, i to, co dopiero przede mną, istnieje jednocześnie, choć ja doświadczam tego jedno po drugim? – upewnił się Abel.

– Właśnie – przytaknęła Lamia – a to nie wszystko. – Zerknęła na Argo, który nie czekając, aż skończy, i nie dając Ablowi odetchnąć, wtrącił się:

– Bo skąd w tobie to przekonanie, że jedno musi być przed drugim? Że przeszłość była, a przyszłość jeszcze nie istnieje?

– No cóż… To wydawało mi się oczywiste. Chyba po prostu tak jest… – Abel wzruszył ramionami.

– A jednak da się to wytłumaczyć – odparł spokojnie Argo. – Fizycy z twojego świata zauważyli pewien wzorzec. Rozbity talerz nie składa się sam z powrotem, dym nie wraca do komina, a świeca, która się spaliła, nie odzyskuje swojej pierwotnej formy. Tę prawidłowość w przebiegu procesów fizycznych nazwali strzałką czasu. To jedna z teorii tłumaczących, dlaczego możesz mieć wrażenie, że czas płynie tylko do przodu. Ta sama zasada tłumaczy też, dlaczego twój umysł odczuwa porządek jako przeszłość, a chaos jako przyszłość. Z jakiegoś powodu przeszłość wydaje ci się czymś pewnym i konkretnym, a przyszłość mglistym i nieznanym. Każde doświadczenie zostawia w umyśle ślad, jak odciski stóp w mokrym piasku. Przyszłość natomiast jest dla niego pustą kartą, bo jeszcze nie miała kiedy się w nim odbić. Stąd właśnie bierze się twoje poczucie, że czas płynie od tego, co znane, ku temu, co nieznane, i że przeszłość już była, a przyszłość dopiero będzie.

Abel słuchał uważnie, jakby wszystko powoli zaczynało mu się układać w całość.

– Dwóch naukowców z twojego świata, Don Page i William Wootters, podobnie jak wspomniany przeze mnie Rovelli, również zgłębiali naturę czasu – kontynuował Argo. – Zaproponowali model, w którym wszechświat jako całość jest bezczasowy. Żadnego przed, żadnego po. Ale gdy dwie jego części wchodzą ze sobą w kontakt, gdy niejako zwracają się ku sobie nawzajem, między nimi rodzi się coś, co nazywasz czasem. Sam czas więc nie istnieje samodzielnie. Pojawia się jedynie w przestrzeni między jednym obiektem a drugim. Jesteś nierozerwalnie spleciony z całością, tak jak fala z oceanem, o którym mówiła Lamia. – Argo spojrzał na Abla z ciekawością, wyglądał, jakby zastanawiał się, jak daleko potrafi podążyć za tym, co zaraz powie. – W szerszej perspektywie, czas nie jest fundamentem wszechświata, lecz powstaje dopiero w zetknięciu twojej świadomości z rzeczywistością. Wszystkie chwile istnieją naraz, ty przesuwasz się przez nie jako obserwator, a twój umysł nadaje temu ruchowi nazwę: przeszłość, teraźniejszość, przyszłość. Rovelli powiedziałby, że czas jest warstwą nałożoną przez umysł na coś, co samo w sobie jest bezkształtne i wieczne. Dodamy tylko jedno: ten czas, który odczuwasz, nie jest obiektywnym prawem wszech­świata, lecz twoim własnym doświadczeniem rzeczywistości. I właśnie to czyni go dla ciebie prawdziwym.

Abel siedział nieruchomo, jakby ostatnie zdania dopiero w nim osiadały.

– Czyli całe życie myślałem, że gonię czas – odezwał się po chwili – a to on był we mnie?

Lamia kiwnęła głową.

– I między nami – dodała, zadowolona, że sam doszedł do sedna.

Abel milczał, wpatrując się w biały sufit. Poczuł, że pościg dobiegł końca.

koniec darmowego fragmentu zapraszamy do zakupu pełnej wersji