Wiedźma zwana miłością (edycja kolekcjonerska) - Tricia O'Malley - ebook

Wiedźma zwana miłością (edycja kolekcjonerska) ebook

Tricia O'Malley

4,0
14,99 zł

lub

0 zł
jeśli wykorzystasz 149 punktów Klubu Mola Książkowego


Możesz zamówić 2 tytuły w miesiącu bez dopłaty, wykorzystując punkty. Oferta dla wybranych użytkowników.

Ten tytuł znajduje się w Katalogu Klubowym+.

Dowiedz się więcej o KMK i KK+
Opis

Ona jest przeklęta. On wściekły.

A dla najbardziej magicznego miasteczka w Szkocji, ich konflikt może oznaczać katastrofę.

Sloane MacGregor przysięgła, że nigdy nie wróci do Briarhaven, ale zbliżające się dwudzieste piąte urodziny — dzień, w którym czarownice uzyskują swoją moc — zmuszają ją do powrotu. Babcia żąda od niej wykonania jednego, drobnego zadania: złamać przekleństwo ciągnące się przez wieki w ich rodzie.

Knox Douglas, ponury burmistrz Briarhaven, niestrudzenie pracuje, by uczynić miasteczko azylem dla magicznych istot.

Ostatnią rzeczą, jakiej potrzebuje, jest przeklęta MacGregor, która wszystko zepsuje.

Nieważne, że kiedyś się w niej podkochiwał. Dla dobra Briarhaven Sloane musi odejść.

Ale magia ma własne plany — a w Briarhaven miłość naprawdę jest czarownicą.

„Czarujące, pełne ciepła i urocze – LOVE'S A WITCH to wszystko, czego można sobie życzyć od romantycznej historii o czarownicach – i jeszcze więcej! Pełna rodzinnych więzi, uroku szkockiego miasteczka i absolutnie wspaniałego kota-przewodnika uwielbiającego ser, ta książka wciąga tak bardzo, że nie chce się jej opuszczać!”

– Sarah Beth Durst, autorka bestsellerów The New York Times, “Magia spod lady”

„Gdybym miała opisać Love’s a Witch jednym słowem, byłoby to: ‘czarująca!’ Ta romantyczna komedia fantasy, osadzona w małej szkockiej wiosce, zachwyci każdego, kto szuka gorących facetów w kilcie, błyskotliwych dialogów i pradawnych magicznych klątw. Niezwykle satysfakcjonująca lektura!”

– Elizabeth Hunter, autorka bestsellerów USA Today

„Tricia O'Malley z wdziękiem tka magiczny świat czarownic, romansu i siostrzeństwa w tej przezabawnej komedii romantycznej o wrogach, którzy zostają kochankami. Love's a Witch pełna jest uroku małego miasteczka, błyskotliwych dialogów i ekscentrycznych postaci, w których zakochałam się od pierwszej strony.”

– Helena Hunting, autorka bestsellerów The New York Times

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)

Liczba stron: 372

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
Oceny
4,0 (2 oceny)
1
0
1
0
0
Więcej informacji
Więcej informacji
Legimi nie weryfikuje, czy opinie pochodzą od konsumentów, którzy nabyli lub czytali/słuchali daną pozycję, ale usuwa fałszywe opinie, jeśli je wykryje.
Sortuj według:
n_armata

Całkiem niezła

Rodzina McGregor niegdyś została przeklęta, bo jedna czarownica poczuła się urażona bo ukochany wybrał inną z tego rodu a nie właśnie ją. Od teraz żadna kobieta z tego rodu nie może przebywać w jednym miejscu zbyt długo ,ponieważ gdy już zacznie uważać go za swój dom dzieją się straszne rzeczy. Sloan wraz z siostrami i babcią wracają do swojego rodzinnego miasteczka ,ponieważ zbliżają się 25 urodziny kobiety a w tym wieku u czarownic objawia się ich rodzaj magii. Niestety burmistrz miasteczka oraz jego mieszkańcy nie są do nich dobrze nastawieni ponieważ wiedzą o klątwie. Knox robi wszystko aby kobiety odeszły z jego miasta mimo, że one pragną złamać jedynie klątwę ,która na nich ciąży. Muszę przyznać ,że ta książka naprawdę przypadła mi do gustu mimo początkowych oporów. Nie należy ona do nie wiadomo jak dynamicznej historii ,przez co czyta się ją dość powolnie. Czasami są takie momenty w ,których czytelnik może się lekko nudzić ,ale za to klimat jest mocno jesienny. Bohaterki tr...
00



Tytuł ory­gi­nału: Love’s A Witch

Wydawca: Joanna Laprus-Mikul­ska Redak­tor pro­wa­dzący: Pau­lina Kostrzyń­ska Redak­cja: Karo­lina Saga­now­ska Korekta: Marzena Kłos

Copy­ri­ght © by Tri­cia O’Mal­ley, 2025 Copy­ri­ght © for the Polish trans­la­tion by Ember Reid, 2025

Pro­du­cent Dres­sler Dublin Sp. z o.o. 05-850 Oża­rów Mazo­wiecki, ul. Poznań­ska 91 e-mail: sekre­ta­riat@dres­sler.com.pl tel. + 48 22 733 50 00 www.dres­sler.com.pl

Dane do kon­taktu Wydaw­nic­two Świat Książki 02-103 War­szawa, ul. Han­kie­wi­cza 2 e-mail: biuro@swiatk­siazki.pl tel. + 48 22 45 70 402 www.wydaw­nic­two­swiatk­siazki.pl

War­szawa 2026

Księ­gar­nie inter­ne­towe: swiatk­siazki.pl, ksiazki.pl, czy­tam.pl

Dys­try­bu­cja Dres­sler Dublin Sp. z o.o. 05-850 Oża­rów Mazo­wiecki ul. Poznań­ska 91 e-mail: dys­try­bu­cja@dres­sler.com.pl tel. + 48 22 733 50 31/32 www.dres­sler.com.pl

ISBN 978-83-68812-15-2

Wer­sję elek­tro­niczną w sys­te­mie Zecer przy­go­to­wała Róża Rozaxa

Dedykacja

Blue – mojemu Anam Cara.

Slán abha­ile1

Od autorki

Od autorki:

Anam Cara to gaelicki ter­min, który można luźno prze­tłu­ma­czyć jako „przy­ja­ciel duszy” lub „towa­rzysz duszy”. To ide­alne okre­śle­nie dla Blue, mojego słod­kiego psiaka, któ­rego stra­ci­łam na początku tego roku. Trzy­ma­cie w rękach pierw­szą książkę, którą napi­sa­łam bez moich obu chłop­ców u boku, ale mam nadzieję, że czu­je­cie zarówno moją, jak i ich miłość na kar­tach wszyst­kich moich ksią­żek oraz, że będę na­dal mogła załą­czać cząstkę moich pie­sków w kolej­nych opo­wie­ściach. Nie­któ­rym może wyda­wać się to dziwne, ale ni­gdy nie zaczę­ła­bym pisać, gdyby nie moje psy. W mojej pierw­szej książce zawar­łam histo­rię o tym, jak został mi skra­dziony mój boston terier Briggs i o tym, jak zdo­ła­łam go odzy­skać. Opi­sa­łam też histo­rię adop­cji Blue. Obie pły­nęły z głębi mojego serca i skło­niły mnie do pod­ję­cia ryzyka i odda­nia się pisa­niu kolej­nych ksią­żek, w tym tej, którą wła­śnie czy­ta­cie.

Jeśli więc tylko macie dzi­siaj oka­zję: zjedz­cie odro­binę sera i uśmiech­nij­cie się pro­mien­nie, myśląc o czy­stej rado­ści, jaką te słod­kie zwie­rzęta wno­szą do naszego życia.

Cytat

The heart aye’s the part aye,

That makes us right or wrang.

Robert Burns2

Słowniczek szkockich słów i wyrażeń

Słow­ni­czek szkoc­kich słów i wyra­żeń:

bit o’ ban­ter/byt o banta/ – Szkoci uwiel­biają się nawza­jem draż­nić; doku­cza­nie sobie jest bar­dzo mile widziane

blo­ody/bladi/ – słowo uży­wane dla pod­kre­śle­nia; prze­kleń­stwo

bon­nie/boni/ – ładny

brek­kie /breki/ – śnia­da­nie

cèilidh/kejli/ – impreza towa­rzy­ska ze szkocką muzyką ludową i śpie­wem lub tra­dy­cyjny szkocki taniec

eejit/idżyt/ – idiota

give it laldy/lal­die /gyw yt laldi/ – (tryb roz­ka­zu­jący) rób coś z ener­gią lub entu­zja­zmem

grit­ter/gry­ter/ – pojazd słu­żący do posy­py­wa­nia dróg solą w warun­kach oblo­dze­nia lub poten­cjal­nego oblo­dze­nia

guising /gaj­zyn/ – zbie­ra­nie cukier­ków

hen – kobieta

High­land coo3/haj­land ku/ – krowa

Irn Bru /ajn bru/ – szkocki napój gazo­wany

„It’s a dre­ich day”/ytz e drichk dej/ – zimno, wil­gotno, ponuro

och – uży­wane do wyra­ża­nia wielu emo­cji, zazwy­czaj zasko­cze­nia, żalu lub nie­do­wie­rza­nia

quaich/kłajk/ – małe naczy­nie z dwoma uchwy­tami, czę­sto uży­wane pod­czas szkoc­kich wesel

sled­ging /sle­dżyn/ – jazda na san­kach

sto­vies/sto­uwiz/ – danie z ziem­nia­ków duszo­nych w garnku

tea/ti/ – w Szko­cji ter­min „tea” czę­sto odnosi się do posiłku spo­ży­wa­nego w porze kola­cji

tet­chy/teczi/ – zrzę­dliwy, roz­draż­niony

wee/łi/ – mały, nie­wielki

whe­esht (haud your whe­esht) /łiszt (hod yer łiszt)/ – bądź cicho, zamknij się

Rok 1713

Prolog. Bonelle MacGregor

Pro­log

Bonelle Mac­Gre­gor

Dnia świę­to­wa­nia nie powinno koń­czyć się klą­twą, ale nie zawsze można prze­wi­dzieć, co przy­nie­sie przy­szłość.

Nie­za­leż­nie od tego, jak wielką magią się dys­po­nuje.

Mabon4 zwia­sto­wał nadej­ście jesieni, pod­kre­śla­jąc rów­no­wagę świa­tła i ciem­no­ści, lecz dla jed­nego magicz­nego mia­steczka poło­żo­nego wśród wzgórz Szko­cji ozna­czał rów­nież długo ocze­ki­wany powrót ich księ­cia. Briar­ha­ven było domem zarówno dla cza­row­nic, wró­żek, jak i śmier­tel­ni­ków i wła­śnie wrzało z pod­eks­cy­to­wa­nia z powodu przy­by­cia ich uko­cha­nego, a co naj­waż­niej­sze – samot­nego, księ­cia.

Cho­dziły słu­chy, iż to wła­śnie w tym roku wybie­rze sobie żonę.

Nie­jedna panna obu­dziła się dziś z uśmie­chem na ustach i nadzieją w sercu, ponie­waż ist­niała szansa, nie­ważne jak nikła, że zakoń­czy go z koroną na gło­wie.

Miesz­kała tu też jed­nak jedna młoda cza­row­nica, dla któ­rej powrót księ­cia nie miał więk­szego zna­cze­nia.

W wieku dwu­dzie­stu czte­rech lat Bonelle Mac­Gre­gor nie obcho­dziły ani kapry­śne miłostki ani poszu­ki­wa­nie męża. Zamiast tego z nie­cier­pli­wo­ścią ocze­ki­wała roz­kwitu swo­jej magii w nad­cho­dzą­cym roku. Już czuła, jak pierw­sze pędy roz­wi­jają się w niej, zapo­wia­da­jąc nadej­ście mocy. Bonelle z rado­ścią, a wręcz nie­cier­pli­wo­ścią wycze­ki­wała tego momentu. Spi­sała wiele gry­mu­arów wła­snymi zaklę­ciami, które bar­dzo chciała jak naj­szyb­ciej wypró­bo­wać. W duchu czuła, że gdy tylko jej magia roz­kwit­nie, będzie mogła zro­bić wiele dobrego dla ludzi ze swo­jego mia­steczka.

Podob­nych trosk nie miała by­naj­mniej jej naj­lep­sza przy­ja­ciółka, Vaila, która nie przej­mo­wała się, czy będzie mogła wyko­rzy­sty­wać swoją magię do pomocy innym, skoro prze­cież cze­kał na nią poszu­ku­jący mał­żonki książę. Vaila tak bar­dzo prze­ży­wała powrót następcy tronu, że tego ranka już dwu­krot­nie wpa­dła w histe­rię, nie mogąc wybrać, którą suk­nię zało­żyć na tańce przy ogni­sku. Po trze­ciej zmia­nie wstą­żek we wło­sach Vaili, Bonelle czmych­nęła na zewnątrz pod byle pre­tek­stem. Musiała zba­dać praw­dzi­wość plotki, którą zasły­szała wcze­śniej tego dnia.

Do mia­steczka miał przy­być nie­znany wędro­wiec.

Mając nadzieję na zna­le­zie­nie nowych ksiąg, szcze­gól­nie jeśli zawie­ra­łyby egzo­tyczne zaklę­cia z odle­głych krain, Bonelle wymknęła się z miej­sca, gdzie więd­nące polne kwiaty zdo­biły łąki ota­cza­jące wio­skę. Docho­dzący do jej uszu rytm bęb­nów dorów­ny­wał biciu jej serca. W cie­niu drzew stał powóz, a obok niego męż­czy­zna o sze­ro­kich ramio­nach i szczu­płej syl­wetce, którą nie­wąt­pli­wie zawdzię­czał tru­dom życia w podróży. Przy­bysz wykła­dał wła­śnie swoje towary.

– Witaj­cie, uprzejmy panie. – Ski­nęła lekko głową. Wóz, choć z daleka wyda­wał się skromny, z bli­ska pre­zen­to­wał się oka­zale.

– Witaj­cie, sza­nowna panienko. Czy mogę pozwo­lić sobie zapre­zen­to­wać moje dobra? – Męż­czy­zna był brudny, jak to bywa w przy­padku ludzi, któ­rzy życie spę­dzają głów­nie na szlaku. Twarz miał pokrytą kurzem, a za paznok­ciami doj­rzała błoto. To jed­nak od jego nie­zwy­kłych błę­kit­nych oczu nie mogła ode­rwać spoj­rze­nia. Zda­wało jej się, że dostrzega w nich wiru­jące tysiące prawd, a także magię, tajem­nicę i wła­dzę. Zabra­kło jej słów.

– Może coś błysz­czą­cego dla ślicz­nej dziew­czyny? – Wędro­wiec poru­szył się, pod­no­sząc kawa­łek aksa­mit­nej tka­niny, zasła­nia­ją­cej tacę ze złotą biżu­te­rią. To wystar­czyło, by urok prysł. Zmarsz­czyła nos.

– Nie prze­pa­dam za bły­skot­kami. – Bonelle zaci­snęła usta, celowo sta­ra­jąc się nie patrzeć wprost na męż­czy­znę, aby nie zro­bić cze­goś głu­piego. Na przy­kład zacząć wypy­twać o sekrety wszech­świata. – Ale uwiel­biam książki. Czy ma pan opo­wie­ści z dale­kich krain? Bar­dzo chcia­ła­bym powięk­szyć swoją biblio­tekę. Książki zawie­rają nie­skoń­czoną ilość świa­tów i tyluż nowych towa­rzy­szy.

– Nie mogę się nie zgo­dzić, mała cza­row­nico. – Jego łagodny głos spra­wił, że prze­szedł ją dreszcz, a jakaś nie­wi­dząca nić zaczęła ją do niego przy­cią­gać. – Moż­liwe, że mam coś spe­cjal­nie dla cie­bie.

Podróż­nik wrę­czył jej trzy opra­wione w skórę księgi, któ­rych okładki były zabar­wione na ten sam piękny nie­bie­ski kolor, co jego wagon.

– Jestem pewna, że nie mogę sobie na nie pozwo­lić – zaopo­no­wała Bonelle, zasko­czona jako­ścią opraw.

– Potrak­tuj je, jako pre­zent.

– Ach, nie jestem aż tak naiwna, by przyj­mo­wać pre­zenty od nie­zna­jo­mych podróż­ni­ków. – Roze­śmiała się, wpa­tru­jąc się w niego. Musiał być wró­żem, oni zawsze byli sko­rzy do psi­ku­sów. – Mam pie­nią­dze.

Się­gnęła do kie­szeni i poło­żyła trzy srebrne monety w jego dłoni, po czym wzdry­gnęła się, poczuw­szy iskrę ener­gii prze­bie­ga­jącą po jej ramie­niu.

– Skoro nale­gasz. – Męż­czy­zna zamknął palce na mone­tach, a kiedy ponow­nie otwo­rzył rękę, nie został po nich nawet ślad. Zanim zdą­żyła zapy­tać go o jego podróże po dale­kich kra­inach, za jej ple­cami roz­le­gły się głosy zbli­ża­ją­cych się klien­tów. Bonelle odwró­ciła się bły­ska­wiczne i pobie­gła w stronę domu, aby scho­wać gymu­ary w bez­piecz­nym miej­scu w swo­jej chatce. Cho­ciaż bar­dzo chciała nie­zwłocz­nie zanu­rzyć się w każ­dej histo­rii zawar­tej na tych deli­kat­nych stro­nach, nie­chęt­nie scho­wała je i wró­ciła na uro­czy­sto­ści. W końcu obie­cała Vaili, że będzie z nią tań­czyć wokół ogni­ska.

– Tu jesteś. – Przy­ja­ciółka chwy­ciła ją za ramię i popro­wa­dziła w kie­runku plą­sa­ją­ych panien. Ogień trza­skał rado­śnie. – Nie patrz w tam­tym kie­runku, ale przy­był książę! Powie­dziano mi, że zaprosi jedną z dziew­cząt, aby dziś wie­czo­rem usia­dła obok niego przy głów­nym stole.

– I to jest dobra wia­do­mość? – zapy­tała Bonelle z pełną powagą, ale Vaila tylko prze­wró­ciła oczami i pocią­gnęła przy­ja­ciółkę do przodu.

Roz­brzmiały bębny, dołą­czyły do nich dudy, a Bonelle pod­nio­sła głowę, gdy lodo­waty wiatr musnął jej policzki, nio­sąc ze sobą zapo­wiedź zimy. Pozła­cane liście fru­wały na wie­trze, gdy tan­cerki zaczęły poru­szać się w jed­no­staj­nym ryt­mie. Poczuła dreszcz, prze­szy­wa­jący jej ramiona, a gdy spoj­rzała za sie­bie, roz­po­znała podróż­nika, któ­rego spo­tkała wcze­śniej tego dnia. Stał z zało­żo­nymi rękami i pochy­loną głową, zajęty roz­mową z męż­czy­zną, któ­rego roz­po­znała rów­nie szybko.

Książę.

Ubrany był w tunikę w kolo­rze głę­bo­kiej czer­wieni, a na gło­wie nosił pro­stą złotą koronę. Jego mio­dowo-blond włosy falo­wały na wie­trze, a lodo­wato nie­bie­skie oczy pozo­sta­wały sku­pione na tan­cer­zach, mimo że pochy­lał się, by słu­chać wędrowca.

Taniec dobiegł końca, zanim zdą­żyła głę­biej zasta­no­wić się, skąd podróż­nik może znać księ­cia. Następca tronu wystą­pił naprzód, klasz­cząc w dło­nie. Bonelle zasty­gła w miej­scu. Za jej ple­cami trzesz­czał ogień.

– To już – syk­nęła Vaila do jej ucha.

– Dla­czego nie pozwo­lił nam dokoń­czyć tańca? – zapy­tała Bonelle z iry­ta­cją. Tra­dy­cja pozo­sta­wała tra­dy­cją, a taniec był jej czę­ścią.

– Ponie­waż był tak zachwy­cony moją urodą, że od razu wybie­rze mnie na swoją damę do towa­rzy­stwa pod­czas dzi­siej­szej kola­cji. A może nawet na swoją żonę. – Paznok­cie Vaili wbiły się bole­śnie w ramię Bonelle, ale ta powstrzy­mała gry­mas na twa­rzy.

– Moje uro­cze panie… – Książę wycią­gnął ręce przed sie­bie, uśmie­cha­jąc się. – Pro­szę wyba­czyć, iż prze­ry­wam ten piękny taniec, ale byłem tak zachwy­cony jedną z was, piękne damy, że po pro­stu nie mogłem zwle­kać z wybo­rem jej na swoją towa­rzyszkę pod­czas dzi­siej­szego wie­czoru.

Ramiona Bonelle napięły się na te słowa. Jej magia zadrżała: obez­wład­nia­jące emo­cje wypeł­niły powie­trze i przy­wo­łały moc tuż pod powierzch­nię. Książę pod­szedł bli­żej i sta­nął przed nimi, a Vaila wypu­ściła powoli powie­trze, odchy­la­jąc głowę do tyłu i uno­sząc wysoko pod­bró­dek.

– Moja cza­ru­jąca pani, czy zechcesz mi towa­rzy­szyć tego wie­czoru? – Wycią­gnął rękę.

– Ależ oczy­wi­ście… – Słowa Vaili zamarły, gdy dłoń księ­cia zatrzy­mała się tuż poni­żej mostka Bonelle, cze­ka­jąc, aż ona ją ujmie. Dziew­czyna wpa­try­wała się w dłoń, na któ­rej u pod­stawy palca wska­zu­ją­cego spo­czy­wał gruby złoty pier­ścień z mister­nym her­bem. Z tru­dem łapała oddech, pod­czas gdy Vaila sap­nęła obok niej.

– Nie. – Ciche, pro­ste słowo porwane przez wiatr, a jed­nak zdo­łała je uchwy­cić. Serce ści­snęło jej się na widok cier­pie­nia Vaili. Po raz kolejny poczuła magię roz­grze­wa­jącą się pod skórą, jakby bła­ga­jącą o uwol­nie­nie, a jed­nak zwią­zaną nie­mymi zasa­dami. W prze­ci­wień­stwie do Vaili, która wkro­czyła w swoją magię rok wcze­śniej, Bonelle nie wolno było uwol­nić swo­jej magii przed ukoń­cze­niem dwu­dzie­stu pią­tego roku życia.

Czas zwol­nił.

Bonelle zigno­ro­wała kon­we­nanse i pod­no­sząc głowę, zwró­ciła się do swo­jej naj­lep­szej przy­ja­ciółki, któ­rej twarz wykrzy­wiona była w gnie­wie. Ciemna magia wycie­kała z jej skóry, gdy zaczęły pły­nąć słowa:

Na zmory i osty, na cierni pełne dło­nie,

Prze­kli­nam twę magię, niech słab­nie i pło­nie.

Nie­szczę­ście nawie­dzie każde miej­sce, w któ­rym zapu­ścisz korze­nie,

przy­no­sząc smu­tek, ruinę i nie­na­wistne spoj­rze­nie.

Lepka klą­twa spa­dła na Bonelle, i oto­czyła ją, niczym paję­czyna. Zato­czyła się do tyłu i pod­nio­sła ręce, usi­łu­jąc powstrzy­mać krwawą magię, która wyle­wała się ze zła­ma­nego serca Vaili.

Zaczęły zale­wać ją cie­nie, a chmury, do tej pory jedy­nie szare, nabrały odcie­nia mor­der­czej czerni. Krzyk roz­darł niebo, a krew zamar­zła w żyłach Bonelle. Odwró­ciła się, by ucie­kać, lecz zacze­piła stopą o korzeń i nie­omal by się potknęła, gdyby czy­jeś ramiona nie przy­trzy­mały jej, zacią­ga­jąc w cień drzew, gdzie bez­ce­re­mo­nial­nie upu­ściły ją na zie­mię. Upa­dła na kolana, pal­cami chwy­ta­jąc wil­gotny mech pokry­wa­jący ściółkę lasu. Łzy napły­nęły jej do oczu, ale powstrzy­mała je, łap­czy­wie łapiąc powie­trze. W jej gło­wie wiro­wały setki myśli.

– Zbli­żają się żaro­wilki. Musisz ucie­kać. – Na te słowa Bonelle zerwała się na równe nogi, ogar­nięta stra­chem.

– Wezwała żaro­wilki? – wykrzyk­nęła. Serce zabiło jej moc­niej, gdy w końcu przyj­rzała się męż­czyź­nie, który zacią­gnął ją do lasu. Nie był to byle straż­nik, ale podróż­nik we wła­snej oso­bie.

– Jej klą­twa je wezwała. Każde mia­sto, w któ­rym się zatrzy­masz, spo­tka nie­szczę­ście.

Bonelle gapiła się na niego z otwar­tymi ustami, po czym odwró­ciła się, by spoj­rzeć w kie­runku miej­sca, gdzie jesz­cze przed chwilą bawili się ludzie. Teraz pozo­stały po nich jedy­nie roz­rzu­cone na tra­wie opa­dłe liście. Skrę­ciło ją w żołądku na widok cie­nia żaro­wilka prze­my­ka­ją­cego przez łąkę.

– Kim jesteś? – Bez­sen­sowne pyta­nie w naj­gor­szym moż­li­wym momen­cie, ale Bonelle musiała poznać imię męż­czy­zny, który wła­śnie ska­zy­wał ją na wygna­nie.

– Eoin Douglas. Pierw­szy Rycerz Zakonu Żela­znego Ostu5, obrońca Briar­ha­ven.

– Obroń mnie. Pro­szę – bła­gała Bonelle.

Zamarł, spo­glą­da­jąc to na nią, to na łąkę, ale kiedy kolejny krzyk zatrząsł gałę­ziami nad ich gło­wami, pod­jął decy­zję.

Bonelle znała ją, jesz­cze zanim się ode­zwał.

– Ucie­kaj, Mac­Gre­gor. Zabie­raj swoją klą­twę i ucie­kaj stąd.

Teraz

Rozdział 1. Sloane MacGregor

Roz­dział 1

Slo­ane Mac­Gre­gor

Witaj­cie w Briar­ha­ven, naj­bar­dziej magicz­nym mia­steczku w całej Szko­cji.

Zer­k­nę­łam na film odtwa­rzany na tele­fo­nie mojej sio­stry Lyry i doj­rza­łam kobietę w różo­wym kostiu­mie i ide­al­nie uło­żo­nych blond wło­sach, szcze­rzącą zęby do kamery. Jej uśmiech kon­tra­sto­wał z napiętą skórą twa­rzy, a sze­roko otwarte oczy miały w sobie coś sza­lo­nego.

– Wydaje się nieco spięta – zauwa­ży­łam, ponow­nie kie­ru­jąc wzrok na drogę wijącą się wśród koron drzew o poskrę­ca­nych gałę­ziach.

– Wygląda, jak jakaś andro­idka – stwier­dziła Nova, naj­młod­sza z naszej trójki, pochy­la­jąc się do przodu z tyl­nego sie­dze­nia.

– Pamię­taj­cie, żeby zare­zer­wo­wać bilety z wyprze­dze­niem, aby móc sko­rzy­stać z oferty VIP, którą ofe­ru­jemy w Briar­ha­ven. Jeśli będzie­cie mieli szczę­ście, może nawet uda wam się otrzy­mać pod­wyż­szony stan­dard naszego Pakietu Pełni Księ­życa! – Głos Różo­wego Kostiu­miku brzmiał tak samo sztucz­nie, jak pre­zen­to­wała się jej twarz.

– Przy­po­mina mi tro­chę ludzi, któ­rzy nama­wiają cię na zakup dodat­ko­wego ubez­pie­cze­nia, gdy kupu­jesz jakiś nowy gadżet elek­tro­niczny – doda­łam.

– I pamię­taj­cie… w Briar­ha­ven wie­rzymy w trzy rze­czy: magię, radość i arkana! Czary-mary odfru­wamy!

– Czary-mary, odfru­wamy? – powtó­rzyła Nova, odchy­la­jąc się do tyłu. Par­sk­nę­łam śmie­chem.

– Arkana? – Lyra powoli cedziła sylaby. – Kiedy ostatni raz sły­sza­ły­ście, żeby ktoś użył słowa „arkana”?

– Zda­rza się – powie­działa Nova, mru­ga­jąc do mnie we wstecz­nym lusterku. – Cho­ciaż moim zda­niem zde­cy­do­wa­nie zbyt rzadko.

Zwol­ni­łam, gdy zbli­ża­ły­śmy się do wąskiego zakrętu na wzgó­rzach.

– Arkana życia i przy­szło­ści. – Lyra spoj­rzała groź­nie, wyda­jąc z sie­bie ciche wes­tchnie­nie i opa­da­jąc na sie­dze­nie.

Uśmiech­nę­łam się do mojej bole­śnie pięk­nej sio­stry. Lyra miała ten typ urody, który spra­wiał, że oglą­dali się za nią zarówno męż­czyźni, jak i kobiety. Zatrzy­mu­ją­cym ją poli­cjan­tom bra­ko­wało słów i ni­gdy nie wysta­wiali jej man­da­tów, a doro­śli męż­czyźni wysy­łali jej eks­tra­wa­ganc­kie pre­zenty. Naj­bar­dziej eks­tra­wa­ganc­kim pre­zen­tem, jaki ja kie­dy­kol­wiek otrzy­ma­łam od chło­paka, był kupon na lody „kup jeden, drugi dosta­niesz gra­tis” w Dairy Queen.

Jak na zawo­ła­nie, zza zakrętu wyło­nił się pokryty pną­czami i cier­niami rusty­kalny drew­niany znak. Zda­wał się cho­wać przy dro­dze pod cie­ni­stą altaną drzew, które sta­wały się gęst­sze i ciem­niej­sze w miarę, gdy zbli­ża­ły­śmy się w ich stronę.

„Briar­ha­ven. Liczba miesz­kań­ców: 3333”.

– Cztery trójki, jakże ory­gi­nalne. – Nie­mal sły­sza­łam, jak Nova prze­wraca oczami na tyl­nym sie­dze­niu.

Nova przy­wo­dziła mi na myśl kolce ukryte wśród róż. Była począt­ku­jącą tatu­ażystką, która zdo­by­wała rze­sze obser­wa­to­rów w mediach spo­łecz­no­ścio­wych i od chwili naro­dzin była o wiele faj­niej­sza, niż ja kie­dy­kol­wiek będę miała szansę się stać.

– Zaraz zaraz, czy wy to widzi­cie? Cho­lera, to mia­sto fak­tycz­nie prze­szło nie­złą meta­mor­fozę. – Lyra pochy­liła się do przodu, gdy opu­ści­ły­śmy tunel drzew i przed nami roz­cią­gnęło się Briar­ha­ven w całej oka­za­ło­ści. Poło­żona u pod­nóża spi­cza­stych gór wio­ska była kolo­rowa i uro­cza, jakby ktoś doma­lo­wał na płót­nie koloru głę­bo­kiej zie­leni tuziny róż­no­barw­nych plam. Złote drzewa, któ­rych liście wła­śnie zaczy­nały przy­bie­rać bursz­ty­nowy odcień, pokry­wały wzgó­rza, a w oddali sre­brzy­ście lśniło jezioro. Od czasu naszej ostat­niej wizyty mia­sto wyda­wało się prze­mie­nić w park roz­rywki. Dosłow­nie przy­po­mi­nało jedną wielką atrak­cję tury­styczną.

Zszo­ko­wane tą prze­mianą, mogły­śmy tylko gapić się z otwar­tymi ustami, powoli prze­jeż­dża­jąc przez rynek. Zło­ci­ste pro­mie­nie słońca prze­bi­jały się przez puszy­ste, śnież­no­białe chmury. Chod­niki były pełne tury­stów: nie­któ­rzy ubrani byli w kostiumy z cza­ro­dziej­skimi kape­lu­szami lub sztucz­nymi uszami wró­żek. Wiatr roz­wie­wał poma­rań­czowe liście po uli­cach, a przy chod­niku usta­wiono stra­gan ze świeżo zebra­nymi jabł­kami. Pla­kat infor­mu­jący o zbli­ża­ją­cym się kon­kur­sie kostiu­mów na Hal­lo­ween był przy­kle­jony do czar­nego słupa ze sta­ro­modną latar­nią na szczy­cie. Pokrę­ci­łam głową. Jak tury­ści mogliby kon­ku­ro­wać z praw­dzi­wymi magicz­nymi isto­tami w kwe­stii prze­bie­ra­nia się na Hal­lo­ween?

– Nie­sa­mo­wite, co zdo­łali osią­gąć w ciągu ostat­nich ośmiu lat. Pra­wie nie poznaję tego miej­sca – rze­kła Nova. Ski­nę­łam głową, czu­jąc nara­sta­jące napię­cie, bo wła­śnie skrę­ci­ły­śmy w ulicę dosko­nale znaną mi z naszego dzie­ciń­stwa. Prze­mknęło mi przez myśl, że wygląda jak aleja wspo­mnień. Zgod­nie zamil­kły­śmy, gdy zatrzy­ma­łam się przed zanie­dbaną chatą ukrytą pośród rzędu domów jed­no­ro­dzin­nych, które prze­szły taką samą rewo­lu­cję, jak reszta mia­steczka. Nasz dom zde­cy­do­wa­nie odsta­wał od reszty i to w nega­tyw­nym tego słowa zna­cze­niu.

– Obraz nędzy i roz­pa­czy.

– Żad­nej nędzy, raczej… – urwa­łam, patrząc przez okno samo­chodu na dom, w któ­rym spę­dzi­ły­śmy więk­szość dzie­ciń­stwa. Dwu­pię­trowy, poro­śnięty blusz­czem zasła­nia­ją­cym szare kamienne ściany, z jedną, ledwo wiszącą i do tego prze­krzy­wioną, okien­nicą. Dosko­nale rozu­mia­łam nie­pewną sytu­ację tej okien­nicy: ja też się ledwo trzy­ma­łam.

– Totalna rudera – zasu­ge­ro­wała Lyra. Nova ski­nęła głową w zgo­dzie, a ja wes­tchnę­łam.

– Poten­cjał. – Odpią­łam pas bez­pie­czeń­stwa, uchy­li­łam drzwi samo­chodu, wsta­łam i prze­cią­gnę­łam się. Rześka jesienna bryza musnęła moje włosy, a kolo­rowe liście opa­dły mi pod stopy. Pre­zent od natury, poże­gnalna feria barw przed zimo­wym snem roślin. Przyj­rzaw­szy się uważ­nie, dostrze­głam nici wspo­mnień owi­ja­jące dom – frag­menty kłótni, nie­udane zaklę­cia, rzad­kie chwile, gdy roz­brzmie­wał tu śmiech. Uwa­ża­łam to miej­sce za dom, ponie­waż to wła­śnie tutaj klan Mac­Gre­go­rów miesz­kał naj­dłu­żej. Udało nam się zostać w tym miej­scu kilka lat, zanim klą­twa, która nękała naszą rodzinę – niczym brzę­czący komar, gdy despe­racko pra­gniesz snu – zmu­siła nas do odej­ścia.

Minęły lata, odkąd ostatni raz były­śmy w Briar­ha­ven i ni­gdy bym tu nie wró­ciła, gdyby nie jeden kon­kretny powód.

Powo­dem była kobieta, któ­rej nie mogłam odmó­wić. Wezwała mnie do domu, abym zła­mała klą­twę rzu­coną na naszą rodzinę.

Owa kobieta stała teraz w otwar­tych drzwiach naszego zruj­no­wa­nego domu z cho­dzi­kiem ozdo­bio­nym jedwab­nymi wstąż­kami, w podomce i oku­la­rach, które błysz­czały z daleka. Ele­gancka, siwa fry­zura w stylu boba ota­czała rado­sną twarz, która dopiero zaczy­nała zdra­dzać oznaki wieku, a na jej ramie­niu sie­dział cze­szący swoje pióra sokół. Broca Mac­Gre­gor, panie i pano­wie. Legenda we wła­snej oso­bie.

– Wyglą­dasz, jak­byś cze­kała na wia­do­mość o śmierci swo­jego boga­tego męża w jakichś podej­rza­nych oko­licz­no­ściach – zawo­ła­łam.

– Męża? – zapy­tała Broca tonem, jak­bym wła­śnie poka­zała jej peł­za­ją­cego kara­lu­cha. – Po co brać męża, skoro o wiele wię­cej rado­ści spra­wia samo rand­ko­wa­nie?

– I to mówi kobieta, która ma na kon­cie pię­ciu byłych mężów. – Obe­szłam samo­chód i otwo­rzy­łam bagaż­nik, aby wyjąć nasze torby i walizki, pod­czas gdy Lyra i Nova wysko­czyły z samo­chodu. Pobie­gły uści­skać naszą bab­cię, która przy­je­chała do mia­steczka wcze­śniej tego samego dnia, praw­do­po­dob­nie na tro­nie nie­sio­nym przez kilku krzep­kich osob­ni­ków płci męskiej. Jako matriar­chalna cza­row­nica, Broca była dotknięta tą samą klą­twą, co my i spę­dziła ostat­nie osiem lat meto­dycz­nie prze­ska­ku­jąc od męż­czy­zny, do męż­czy­zny w całej Euro­pie, z któ­rych każdy był bar­dziej eks­cen­tryczny od poprzed­niego.

– I wła­śnie z tego powodu wiem, że faceci są lekko strawni jako kochan­ko­wie, ale ledwo zno­śni jako mężo­wie.

– Czy musimy już roz­ma­wiać o two­ich kochan­kach? Dopiero co przy­je­cha­ły­śmy po cało­nonc­nej podróży, a ja potrze­bo­wa­łam kie­liszka wina, zanim będę w sta­nie pod­jąć się tego typu roz­mowy. Się­gnę­łam do bagaż­nika, wyję­łam swoją torbę i poło­ży­łam ją na ziemi. Obok niej wylą­do­wała chmura płat­ków śniegu.

Shite6.

Jęk­nę­łam, wypro­sto­wa­łam się i zoba­czy­łam, że wszyst­kie trzy kobiety patrzą gniew­nie w niebo. Sokół Broki – jej zwie­rzę opie­kuń­cze o imie­niu Iris – zapro­te­sto­wał gło­śnym skrze­kiem, wzbił się w powie­trze i znik­nął wśród wzgórz.

Kilka stu­leci temu pewna cza­row­nica o zła­ma­nym sercu rzu­ciła na naszą przod­ki­nię nie­zwy­kle pomy­słową, choć bar­dzo iry­tu­jącą klą­twę. W rezul­ta­cie od tam­tej pory żadna z kobiet klanu Mac­Gre­gor nie była w sta­nie osie­dlić się na dłu­żej w jed­nym miej­scu, ponie­waż gdy tylko zamiesz­ki­wa­ły­śmy gdzieś na dłu­żej, mia­sto doty­kały róż­no­ra­kie fatum i klę­ski żywio­łowe. Co wię­cej, kiedy w wieku dwu­dzie­stu pię­ciu lat wkra­cza­ły­śmy w pełni w świat magii, czę­sto musia­ły­śmy radzić sobie z jej nie­prze­wi­dy­wal­nym zacho­wa­niem.

– Czy to musi być aku­rat śnieg? – zapy­tała Lyra, ude­rza­jąc o zie­mię obca­sem szpilki od Chri­stiana Loubo­utina.

– Przy­naj­mniej nie kolejna plaga gąsie­nic. – Nova zapięła skó­rzaną kurtkę i zmru­żyła oczy, patrząc na zgro­ma­dzone nad nami ciemne chmury.

– Fuj. – Lyra odwró­ciła się w jej stronę. – Uzgod­ni­ły­śmy chyba, że ni­gdy wię­cej nie będziemy o tym wspo­mi­nać. Mie­sią­cami nie mogłam spać przez kosz­mary o roba­lach.

– Nic dziw­nego, skoro larwy zagnieź­dziły ci się we wło­sach. Może myślały, że to ich nora.

Lyra sap­nęła i wygła­dziła swoje bujne włosy. Potrze­bo­wała trzy­dnio­wego week­endu w luk­su­so­wym spa, aby upew­nić się, że pozbyła się wszel­kich śla­dów śluzu. Dopiero wtedy była w sta­nie zapo­mnieć o tej kon­kret­nej wer­sji naszej klą­twy.

– Gąsie­nice nie cho­wają się w norach. Two­rzą gniazda i wycho­dząc, prze­obra­żają w zja­wi­skowe pięk­no­ści.

– Nie gniazda, tylko kokony, Lyra.

– Jak dla mnie, to jedno i to samo. – Prze­szedł ją widoczny dreszcz, gdy podmuch wia­tru okrył nasze stopy śnie­giem.

Uśmie­cha­jąc się, bo sprzeczki moich młod­szych sióstr były dla mnie dziw­nym źró­dłem pocie­sze­nia, dotar­łam do drzwi wej­ścio­wych.

– Wejdźmy do środka i włączmy ogrze­wa­nie, Broco. – Wybu­do­wany na pla­nie pro­sto­kątu dom miał cztery sypial­nie i dwie łazienki na pię­trze oraz salon z otwartą kuch­nią i jadal­nią na par­te­rze. Cho­ciaż został zbu­do­wany w cza­sach, gdy pokoje były małe i wszę­dzie wsta­wiano drzwi, praw­do­po­dob­nie w celu zatrzy­ma­nia cie­pła, gdzieś po dro­dze ściany zostały usu­nięte, aby stwo­rzyć jedną prze­stronną strefę miesz­kalną, a dwa ceglane filary peł­niły rolę głów­nych pod­pór fun­da­men­to­wych. Jako dziecko bie­ga­łam wokół tych fila­rów, ucie­ka­jąc przed pró­bu­ą­cym mnie zła­pać tatą, pod­czas gdy mama popi­jała kawę w fotelu przy oknie, przez które przez więk­szą część poranka wpa­dało słońce. Tak wła­śnie pamię­ta­łam dobre dni.

Zosta­wiw­szy torbę przy drzwiach, pode­szłam powoli do Broki, która kie­ro­wała się w stronę fotela z moich wspo­mnień, i pomo­głam jej usiąść. Lyra prze­szła do kuchni, aby przej­rzeć zawar­tość sza­fek, praw­do­po­dob­nie w poszu­ki­wa­niu her­baty, pod­czas gdy Nova spraw­dzała, czy z kra­nów leci bie­żąca woda. Rozej­rza­łam się i wes­tchnę­łam. Pozo­stałe meble pokry­wały zaku­rzone prze­ście­ra­dła, w rogach okien gro­ma­dziły się paję­czyny, a wię­cej niż jedna żarówka już dawno się prze­pa­liła.

Usły­szaw­szy puka­nie do drzwi odwró­ci­ły­śmy się jed­no­cze­śnie w ich stronę. Ktoś wszedł do środka, zanim zdą­ży­łam porząd­nie rozej­rzeć się po pokoju, nie mówiąc już o podej­ściu, by mu otwo­rzyć.

– Kto tak po pro­stu wcho­dzi do cudzego domu? – zapy­ta­łam, prze­cho­dząc przez salon, gotowa do walki.

Zamar­łam z otwar­tymi ustami.

W drzwiach stał naj­sek­sow­niej­szy męż­czy­zna, jakiego kie­dy­kol­wiek widzia­łam na żywo. Twarz miał jak z bajki, musku­larne ramiona ide­al­nie pre­zen­to­wały się w przy­le­ga­ją­cym do ciała T-shir­cie, który miał na sobie, nie zwa­ża­jąc na wiru­jący na zewnątrz śnieg.

Bez­wstyd­nie gapi­łam się na faceta sto­ją­cego w progu, myśląc jedy­nie o tym, jaki był wspa­niały. Nie­po­skro­mione ciemne włosy, prze­ni­kliwe nie­bie­skie oczy i ostro zary­so­wany pod­bró­dek pokryty ciem­nym zaro­stem spra­wiały, że nie chcia­łam ode­rwać od niego wzroku. Tak na wszelki wypa­dek, jakby miało się oka­zać, że znik­nie. Był jak cza­ru­jący książę z bajki, a nie męż­czy­zna z krwi i kości.

– O rany – wes­tchnęła Lyra z dru­giego końca pokoju, a ja ski­nę­łam głową w mil­cze­niu, w pełni się z nią zga­dza­jąc.

– Dro­gie panie – jego głos, słodki niczym whi­sky, spra­wił, że w mojej piersi roz­lało się cie­pło. Moja magia zami­go­tała we mnie, jakby prze­cią­gała się po dłu­gim odpo­czynku, gotowa powi­tać świat. Ona być może była gotowa, ale ja nie. Ostat­nią rze­czą, jakiej potrze­bo­wa­łam, było roz­bu­dze­nie mojej magii dzie­sięć sekund po nie­chcia­nym powro­cie do Briar­ha­ven. Cho­ciaż do moich dwu­dzie­stych pią­tych uro­dzin pozo­sta­wały jesz­cze dwa dni, świa­do­mość, że wkrótce osią­gnę peł­nię mocy, towa­rzy­szyła mi już od lat. Dla więk­szo­ści cza­row­nic był to dzień świę­to­wa­nia. Dla mnie? Coś jak ocze­ki­wa­nie na ude­rze­nie młotka sędziego ogła­sza­ją­cego wyrok.

– Nie­stety, będę musiał pro­sić was o opusz­cze­nie tego miej­sca.

Po tych sło­wach schy­lił się, pod­niósł moją torbę, wyszedł na śnieg i wło­żył ją z powro­tem do bagaż­nika mojego samo­chodu.

Ni­gdy wcze­śniej moja opi­nia o kimś nie zmie­niła się rów­nie szybko. Odwró­ci­łam się i spoj­rza­łam gniew­nie na pozo­stałe kobiety.

– Widzi­cie? Wie­dzia­łam, że powrót był błę­dem. – I wybie­głam na zewnątrz.

Rozdział 2. Sloane

Roz­dział 2

Slo­ane

Nie może­cie tutaj zostać.

Jego głę­boki głos wywo­łał dreszcz na mojej skó­rze. Zatrzy­ma­łam się gwał­tow­nie przy naszym pospiesz­nie zaku­pio­nym samo­cho­dzie, który zde­cy­do­wa­nie swoje dobre dni miał już za sobą. Spoj­rza­łam w górę, w górę i w górę, aż pochmurne, ark­tycz­nie nie­bie­skie oczy spo­tkały moje.

Oczy­wi­ście był też nie­zno­śnie wysoki. To naprawdę nie­spra­wie­dliwe, że nie­któ­rzy ludzie, jak Lyra, tra­fiają gene­tyczną szóstkę w totka. Oczy­wi­ście piękno jest kwe­stią subiek­tywną, ale podej­rze­wam, że trudno byłoby mi zna­leźć kogoś, kto nie uznałby tego męż­czy­zny za atrak­cyj­nego.

– Słu­cham? Mogę robić, co tylko zechcę, dzię­kuję bar­dzo. – Zamru­ga­łam, wycią­ga­jąc torbę z bagaż­nika i zmu­si­łam się do prze­ła­ma­nia hip­nozy, którą piękni ludzie nie­świa­do­mie wywie­rają na innych. Nie mogli nic na to pora­dzić, czego nauczy­łam się, mając Lyrę jako sio­strę. Ale jeśli chciało się prze­pro­wa­dzić sen­sowną roz­mowę, naj­le­piej było nie patrzeć im bez­po­śred­nio w oczy. Coś, jak z patrze­niem w stronę słońca.

– Nie do końca, nie w tej kwe­stii. Musi­cie wyje­chać z Briar­ha­ven. – Praw­dziwa twarz cza­ru­ją­cego księ­cia z bajki. Gapi­łam się na niego, gdy wyrwał mi torbę z ręki i ponow­nie wło­żył ją do samo­chodu.

Jedną z lek­cji, jakie wycią­gnę­łam z czę­stych prze­pro­wa­dzek w związku z nęka­jącą nas klą­twą, była ogra­ni­czona tole­ran­cja na słabe zagrywki ludzi. Nie musia­łam akcep­to­wać takiego zacho­wa­nia. W małych mia­stecz­kach ludzie w więk­szo­ści musieli utrzy­my­wać dobre sto­sunki z sąsia­dami, nawet jeśli mieli odmienne poglądy lub byli nie­przy­jemni. Ale nie ja. Ni­gdy nie miesz­ka­ły­śmy gdzieś wystar­cza­jąco długo, aby musieć doga­dy­wać się z sąsia­dami lub pole­gać na nich pod­czas kata­strofy w mie­ście lub innej tego typu sytu­acji, więc kiedy ludzie zacho­wy­wali się jak dupki, mogłam po pro­stu zwró­cić im na to uwagę, nie zasta­na­wia­jąc się, jak może to poten­cja­nie wpły­nąć na moją repu­ta­cję. Dokład­nie tak mia­łam zamiar postą­pić ze swoją nową naj­mniej ulu­bioną osobą na świe­cie.

– Masz pro­blemy ze słu­chem? Mogę robić, co tylko mi się podoba. Spa­daj na drzewo, Cza­ru­siu. – Wycią­gnę­łam torbę z samo­chodu i pobie­głam w kie­runku domu.

– Uwa­żasz, że jestem cza­ru­jący? – Odwró­ci­łam się i zoba­czy­łam, jak kącik jego ust unosi się w sek­sow­nym pół­u­śmie­chu, zamra­ża­jąc mnie w miej­scu w pró­bie zigno­ro­wa­nia nagłego przy­pływu pożą­da­nia. Krzyk­nę­łam cicho, gdy prze­mknął obok, zatrzy­mu­jąc mnie kilka kro­ków od drzwi i chwy­ta­jąc za uchwyt mojej torby. Wyry­wa­jąc ją z moich rąk, ruszył z powro­tem w stronę samo­chodu, odpy­cha­jąc mnie jak komara. Ogar­nęła mnie wście­kłość. Rzu­ci­łam się do przodu i chwy­ci­łam drugą stronę mate­riału, zmu­sza­jąc go do zwol­nie­nia tempa. Auten­tyczne zdzi­wie­nie wykwi­tło na jego twa­rzy.

– Co ty, do dia­bła, wypra­wiasz? – zapy­ta­łam, szar­piąc moc­niej.

Cza­ruś pocią­gnął bagaż do przodu, jakby prze­są­dza­jąc, że postawi na swoim, a ja śli­zga­łam się na śniegu, który już zdą­żył zgro­ma­dzić się u naszych stóp.

– Uwa­żaj sobie, kolego. Nie zamie­rzam…

Pośli­zgnę­łam się po raz kolejny i zabra­kło mi tchu, gdy macha­jąc rękoma usi­ło­wa­łam zła­pać rów­no­wagę, po czym pra­wie wylą­do­wa­łam w śniegu. Nie­stety, a może na szczę­ście, w zależ­no­ści od punktu widze­nia, w panice zdo­ła­łam zła­pać za klej­noty rodowe Cza­ru­sia. Sap­nął zasko­czony, ale jakimś cudem udało mu się uchwy­cić mnie jedną ręką, zanim upa­dłam na chod­nik, drugą się­ga­jąc w stronę swo­ich dóbr cie­le­snych.

I powiem wam, z cał­ko­wi­cie obiek­tyw­nego punktu widze­nia, jego dobra były wyso­kiej jako­ści.

Żaden męż­czy­zna nie powi­nien być obda­rzony tak wie­loma pozy­tyw­nymi cechami fizycz­nymi. Ozna­czało to nie­wąt­pli­wie, że w innych obsza­rach musiały wystę­po­wać u niego poważne braki. Praw­do­po­dob­nie cho­dziło o jego oso­bo­wość. Albo o jego oczy­wi­ste ocze­ki­wa­nie, iż wszy­scy powinni wyko­ny­wać jego pole­ce­nia. Sku­pia­jąc się na nega­tyw­nych aspek­tach, aby zigno­ro­wać pra­gnie­nie, które trze­po­tało w mojej piersi jak motyl pró­bu­jący uciec, spoj­rza­łam gniew­nie na jego ide­alną twarz. Jego ramię na­dal obej­mo­wało moją talię i nie mogłam nie zauwa­żyć, że był zbu­do­wany prak­tycz­nie z samych mię­śni.

No jak­żeby ina­czej.

Cza­ruś deli­kat­nie popra­wił swoją pozy­cję, lekko się skrzy­wił, a ja posła­łam mu swoje naj­tward­sze spoj­rze­nie.

– Nie zamie­rzam za to prze­pra­szać. Sam się o to pro­si­łeś.

– Zro­zu­mia­łem. – W jego gło­sie dało się wyczuć deli­katną nutę akcentu pół­noc­nej Szko­cji, a moje wnętrz­no­ści skrę­ciły się na ten dźwięk. Męż­czy­zna miał czel­ność odwró­cić się i ponow­nie ruszyć w stronę mojej torby, a ja mia­łam ochotę pode­tnąć mu nogi szyb­kim kop­nia­kiem. Powstrzy­mała mnie świa­do­mość, że praw­do­po­dob­nie zła­ma­ła­bym sobie stopę o te jego wszyst­kie mię­śnie. Nie­mniej jed­nak może uda­łoby mi się zadać mu cios karate w oboj­czyk, aby go odstra­szyć. Wes­tchnę­łam, sta­nę­łam mię­dzy nim a torbą i mach­nę­łam mu ręką przed twa­rzą.

– Halo? Pro­szę pana? Czy jest tam ktoś?

Uniósł brwi, ale nie odpo­wie­dział.

– Nie? Nic? Jesteś po pro­stu tym typem sil­nego, mil­czą­cego męż­czy­zny, co? Jestem pewna, że to działa na więk­szość kobiet w oko­licy, ale nie na nas. Cokol­wiek wypra­wiasz, po pro­stu prze­stań. To jest dom naszej babci i mamy pełne prawo ją odwie­dzać.

– Wiem dokład­nie, kim jesteś, Slo­ane.

Dla­czego, no dla­czego moje imię brzmiało tak dobrze w ustach tego gościa? Mia­łam ochotę wygiąć się w łuk jak kotka i przy­tu­lić do niego. Absur­dalne uczu­cie.

– W takim razie masz nade mną prze­wagę, bo ja nie mam poję­cia, kim jesteś ty. – Prze­szył mnie dreszcz, gdy zerwał się wiatr, a śnieg top­niał na moich policz­kach.

– Knox Douglas.

– Knox? – Otwo­rzy­łam usta ze zdzi­wie­nia. Ostatni raz, kiedy widzia­łam Knoxa Douglasa, był chu­dym chłop­cem z pry­wat­nej szkoły, ale nawet wtedy wszyst­kie dziew­czyny w mie­ście były w nim zako­chane. To naprawdę nie­spra­wie­dliwe, jak bar­dzo ten męż­czy­zna roz­kwitł od czasu, kiedy widzia­łam go po raz ostatni. U mnie jedyne „roz­kwity” to potówki na twa­rzy – efekt tego, że Lyra zacią­gnęła mnie do siód­mego kręgu pie­kła, czyli na swoje zaję­cia pila­tesu. Wyszłam stam­tąd, łapiąc powie­trze i przy­się­ga­jąc, że oddam swoje pier­wo­rodne dziecko, byle już ni­gdy wię­cej w nich nie uczest­ni­czyć.

Zanim zdą­ży­łam mru­gnąć, on ponow­nie chwy­cił bagaż. Zablo­ko­wa­łam go, ude­rza­jąc ręką w jego brzuch i odsu­wa­jąc od torby.

– Jesteś jedną z tych osób, któ­rym nikt nie odma­wia, prawda? – zapy­ta­łam.

Na twa­rzy Knoxa poja­wił się wyraz zdzi­wie­nia, jakby ni­gdy wcze­śniej nie brał pod uwagę moż­li­wo­ści, że ktoś mógłby odmó­wić wyko­na­nia jakie­go­kol­wiek z jego pole­ceń.

– Ach, lass7, tra­fi­łaś w sedno. W końcu jestem bur­mi­strzem.

– Założę się, że byłeś jedy­nym kan­dy­da­tem. – Uśmiech­nę­łam się sar­ka­stycz­nie, wyry­wa­jąc mu bagaż z rąk i wcią­ga­jąc go do środka, gdzie moja rodzina stała kilka kro­ków dalej, cho­wa­jąc się przed śnie­giem wpa­da­ją­cym do środka.

– Aye8, zga­dza się. – Potężna syl­wetka Knoxa wypeł­niła nasze drzwi.

– Jestem w szoku. – Męż­czyźni tacy jak on iry­to­wali kobiety takie jak ja. Nie iry­to­wali Lyry, ponie­waż oboje mówili tym samym języ­kiem świata, w któ­rym drzwi same się przed nimi otwie­rały, pre­zenty poja­wiały się na progu, a rachunki za kola­cję były zawsze w cudowny spo­sób opła­cane. Ale ja? Ja nie żyłam w tam­tym świe­cie.

– No pro­szę, czy to nie wee Knox Douglas, ależ wydo­ro­śla­łeś. Dawno cię nie widzia­łam. – Broca pode­szła na tyle bli­sko, na ile pozwa­lał jej cho­dzik, a Knox uśmiech­nął się do niej. To wła­śnie ten uśmiech mnie urzekł.

Prze­sta­łam myśleć logicz­nie.

– Czy to nie słynne cza­row­nice z klanu Mac­Gre­gor powró­ciły do Briar­ha­ven? Miło cię widzieć, Broco, nawet jeśli wyglą­dasz na odro­binę poobi­janą.

– Och, to tylko nie­wielki siniak. Nie ma się czym przej­mo­wać. – Uio­słam brwi, przy­słu­chu­jąc się babci flir­tu­ją­cej z Kno­xem. Nie wyda­wało mi się, że wymianę stawu bio­dro­wego można by zakwa­li­fi­ko­wać do kate­go­rii nie­wiel­kiego siniaka.

– Skoro tak miło jest ją widzieć, to dla­czego pró­bu­jesz nas wyrzu­cić?

Knox odwró­cił się w moją stronę, a uśmiech znik­nął z jego twa­rzy. W duchu pochwa­li­łam swoją umie­jęt­ność iry­to­wa­nia nawet naj­przy­stoj­niej­szych męż­czyzn.

– Cie­szy mnie, że wszystko u was dobrze – popra­wił się Knox. – Ale Briar­ha­ven nie wydaje się mieć dobrze przy waszej obec­no­ści, w związku z czym naprawdę muszę nale­gać, aby­ście wyje­chały.

– Kto powie­dział, że Briar­ha­ven nie ma się dobrze? – zapy­tała Nova, która swoim ponu­rym spoj­rze­niem i z wyta­tu­owa­nymi ramio­nami wyglą­dała na praw­dziwą twar­dzielkę. Mogła dodać zaczep­nym tonem: „Masz pro­blem, koleś?” i praw­do­po­dob­nie uszłoby jej to na sucho.

Ja wyglą­da­ła­bym jak zrzę­dliwa biblio­te­karka, który karci kogoś za odda­nie książki z opóź­nie­niem.

– No wła­śnie, kto tak twier­dzi? – Wow, świetna odzywka, brawo ja.

Spoj­rze­nie Knoxa powró­ciło w moją stronę, a mnie zaparło dech w pier­siach i poczu­łam, że pochy­lam się, naprawdę pochy­lam, do przodu, jakby jego bli­skość w jakiś spo­sób przy­cią­gała mnie swoją siłą gra­wi­ta­cyjną. Czyżby sto­so­wał na mnie jakąś magiczną sztuczkę, która miała mnie do niego prze­ko­nać? Jeśli tak, to tylko potę­go­wało to moją iry­ta­cję, ponie­waż nie cier­pia­łam, gdy ludzie uży­wali na mnie magii, czy jakich­kol­wiek innych środ­ków przy­musu. Knox odwró­cił się i wska­zał na fron­towe drzwi, za któ­rymi sza­lał śnieg.

– Dowód rze­czowy A.

– Nic nie­zwy­kłego w Szko­cji – prych­nęła Nova, krzy­żu­jąc ręce na piersi.

– A może odro­bina śniegu wystar­czy, żebyś uciekł z powro­tem do swo­jego zamku peł­nego prze­cią­gów?

– Nie ucie­kam, a mój zamek jest wystar­cza­jąco szczelny, bym nie przej­mo­wał się mroź­nymi, zimo­wymi nocami.

Zapo­mnia­łam, że mieszka w zamku. Moja iry­ta­cja się­gnęła zenitu.

– Dro­gie panie, rozu­miem, że chce­cie być w domu, aby pomóc Broce, ale wasza obec­ność tutaj ma nega­tywny wpływ na tury­stykę. Minęło już tro­chę czasu, odkąd rodzina Mac­Gre­go­rów miesz­kała w mie­ście, a od czasu waszego wyjazdu wiele się tu zmie­niło. Ciężko pra­co­wa­li­śmy, aby zbu­do­wać naszą repu­ta­cję, zapro­jek­to­wać sta­ran­nie prze­my­ślane i dobrze zapla­no­wane mia­sto, któ­rego motyw prze­wodni pozwala ludziom takim jak my bez­piecz­nie tu miesz­kać, a także zachęca tury­stów do wyda­wa­nia pie­nię­dzy. To sytu­acja, na któ­rej wszy­scy zyskują, a o którą ciężko wal­czy­li­śmy. Ostat­nią rze­czą, jakiej potrze­bu­jemy lub chcemy, jest trio roz­trze­pa­nych cza­row­nic, które wszystko nam zepsują.

– Roz­trze­pa­nych? – Unio­słam brew, odsu­wa­jąc Lyrę na bok i zbli­ża­jąc się do niego. Przy­po­mi­na­jąc sobie coś z dzie­ciń­stwa, szturch­nę­łam Knoxa w klatkę pier­siową. – Nie jesteś już mile widziany w tym domu.

Ku mojej ogrom­nej rado­ści magia sta­rego domu na­dal dzia­łała. Knox został wyrzu­cony ze środka na ganek, a drzwi zatrza­snęły się z hukiem przed jego nosem.

– No, cał­kiem fajna sztuczka – stwier­dziła Nova.

– Czy on jest wam­pi­rem? Myśla­łam, że to działa tylko na wam­piry. – Lyra odwró­ciła się do mnie, a na jej ślicz­nej twa­rzy malo­wało się zdzi­wie­nie.

– To zaklę­cie ochronne – powie­działa Broca, pod­cho­dząc do nas. – Nała­do­wa­łam bariery, kiedy wró­ci­łam, i muszę przy­znać, że jestem z sie­bie bar­dzo zado­wo­lona. Zadzia­łało świet­nie. Dobra robota, Slo­ane.

Roz­le­gło się puka­nie do drzwi.

– Idź sobie! – krzyk­nę­ły­śmy rów­no­cze­śnie.

– Dro­gie panie, musimy poroz­ma­wiać. Wasza klą­twa znisz­czy mia­sto, a ja nie mogę na to pozwo­lić. Podaj­cie swoją cenę.

Spoj­rza­ły­śmy po sobie.

– Czy on wła­śnie pró­buje nas prze­ku­pić? – Nie kry­łam zdzi­wie­nia.

– Cie­kawe, ile zaofe­ruje. Mia­łam na oku nowy robot kuchenny. – Lyra dotknęła wypie­lę­gno­wa­nym paznok­ciem swo­ich ust. Była uro­dzoną influ­en­cerką, a jej talen­tem była umie­jęt­ność świet­nego goto­wa­nia. Pro­wa­dziła popu­larny kanał kuli­narny na YouTube, dzięki czemu mogła sobie pozwo­lić na tyle robo­tów kuchen­nych, ile tylko pra­gnęła.

– Może wystar­cza­jąco, żeby otwo­rzyć salon tatu­ażu? – zasta­na­wiała się Nova.

– Nie potrze­bu­jemy jego pie­nię­dzy – przy­po­mniała im Broca. Bycie cza­row­nicą miało swoje zalety, a jedną z nich była nie­zwy­kła umie­jęt­ność traf­nych inwe­sty­cji na prze­strzeni lat. Może nie nazwa­ła­bym tego kon­kret­nie wyko­rzy­sty­wa­niem pouf­nych infor­ma­cji, ale nie powie­dzia­ła­bym też, że nasze inwe­sty­cje nie były tu i ówdzie dodat­kowo wspie­rane przez magiczne zdol­no­ści.

Puka­nie nie usta­wało.

– Ni­gdzie się nie wybie­ram.

Wyobra­zi­łam sobie, jak sie­dzi na naszym ganku, aż cały pokrywa się śnie­giem i tro­chę zro­biło mi się go żal. Wes­tchnę­łam, uchy­li­łam drzwi i wyj­rza­łam na zewnątrz. Śnieg na­dal padał, grube, puszy­ste płatki tań­czyły w świe­tle latarni, osa­dza­jąc się na ide­al­nej linii szczęki Knoxa.

– Ktoś mógłby powie­dzieć, że głu­potą byłoby sie­dze­nie na ganku i zamar­z­nię­cie na śmierć pod­czas śnie­życy, więc chcia­ła­bym wie­rzyć, że masz wystar­cza­jąco dużo instynktu samo­za­cho­waw­czego, aby wró­cić do domu.

– Pójdę sobie, gdy wy sobie pój­dzie­cie. – Knox uniósł brodę, a w jego oczach poja­wił się uparty błysk.

– Ile ty masz lat, dwa­na­ście? Pójdę, jeśli ty pój­dziesz? – Pod­nio­słam ręce. – Ty serio mówi­łeś prawdę: ludzie ni­gdy ci nie odma­wiają, co? – Zamru­gał, a w jego oczach poja­wiła się fru­stra­cja.

– Jak już wspo­mnia­łem, nie zda­rza się to tutaj zbyt czę­sto.

– A więc potrak­tuj to jako lek­cję życia. – Bez­czel­nie się­gnę­łam przez drzwi i pokle­pa­łam go po policzku w naj­bar­dziej pro­tek­cjo­nalny spo­sób, jaki tylko potra­fi­łam. Fru­stra­cja na jego przy­stoj­nej twa­rzy zmie­niła się w iry­ta­cję, a ja nie mogłam być bar­dziej zado­wo­lona z sie­bie. – Dla two­jej wia­do­mo­ści, jeste­śmy tu, aby prze­ła­mać klą­twę. Wkrótce wszystko napra­wimy, a twoje cenne mia­sto nie ucierpi. W mię­dzy­cza­sie pro­po­nuję wycią­gnąć łyżwy i cie­szyć się wcze­sną zimą.

Jego oczy zwę­ziły się.

– Cudowny pomysł. – Sar­kazm wycie­kał z każ­dego słowa. – Cho­ciaż zde­cy­do­wa­nie wolę łatwiej­sze roz­wią­za­nie – wasz wyjazd.

– Nie zawsze możemy dostać to, czego chcemy, czyż nie?

– Powta­rzam, że zazwy­czaj nie spo­ty­kam się z tego typu pro­ble­mem.

– Mówił ci ktoś kie­dyś, że jesteś aro­gancki? – Czy on naprawdę nie zamie­rzał zosta­wić nas w spo­koju? Cała sytu­acja prze­stała być iry­tu­jąca i stała się wku­rza­jąca.

– Nie przy­po­mi­nam sobie. – Knox skrzy­żo­wał ramiona, roz­wa­ża­jąc moje słowa. Naprawdę je roz­wa­żał, a nie tylko uda­wał, żeby mnie zbyć. – Po pro­stu zazwy­czaj wszystko idzie po mojej myśli. – Nie mia­łam co do tego wąt­pli­wo­ści, bio­rąc pod uwagę jego urok i przy­stojną apa­ry­cję.

– Potra­fię to zro­zu­mieć – zgo­dziła się Lyra za moimi ple­cami.

– Posłu­chaj, Knox. Jeste­śmy w Briar­ha­ven od około trzech sekund. W tym cza­sie ledwo zdą­ży­łam przy­tu­lić bab­cię, nie mówiąc już o tym, żeby wymy­ślić, jak i kiedy prze­ła­mać klą­twę. Czy mogę więc uprzej­mie zasu­ge­ro­wać, żebyś się odcze­pił i dał nam chwilę na zła­pa­nie odde­chu? Z praw­nego punktu widze­nia nie masz pod­staw, aby nas eks­mi­to­wać, a jeśli będziesz na­dal spra­wiał kło­poty, zadzwo­nię na poli­cję.

W odpo­wie­dzi uśmiech­nął się sze­roko, ujaw­nia­jąc dołe­czek w jed­nym z policz­ków. Wes­tchną­łam i lekko ude­rzy­łam głową o fra­mugę drzwi.

– Pro­szę, nie mów mi, że jesteś też poli­cjan­tem?

– Nie ma tu zbyt­niego zapo­trze­bo­wa­nia na poli­cję, Slo­ane.

Znów to samo: moje imię na jego ustach. Dla­czego brzmiało tak dobrze?

– Pro­szę, po pro­stu odejdź. Bła­gam cię. Jecha­ły­śmy tutaj całe wieki. Poin­for­muję cię o postę­pach w znie­sie­niu klą­twy, jak tylko będę cokol­wiek wie­działa. Wiesz, co na pewno nie będzie pomocne?

– Co takiego? – Knox skrzy­żo­wał ręce na piersi.

– Ty. Twoja obec­ność tutaj. Prze­szka­dza­nie nam. – Po tych sło­wach zamknę­łam drzwi, a kiedy zapa­dła cisza, wypu­ści­łam drżący oddech. Tępy ból pul­so­wał mi w czole i zda­łam sobie sprawę, że nie pra­gnę niczego bar­dziej, niż zanu­rzyć twarz w poduszce na jakieś dzie­sięć godzin.

– Idę do łóżka. Uprzej­mie pro­szę wszyst­kich, aby zosta­wili mnie w spo­koju.

Wbie­głam po scho­dach, kie­ru­jąc się auto­ma­tycz­nie do swo­jego pokoju z dzie­ciń­stwa, a głos Novy cią­gnął się za mną.

– Nie przej­muj się Slo­ane, Broco. Ma po pro­stu zły humor. I, szcze­rze mówiąc, pro­wa­dziła samo­chód przez wiele godzin. Wyśpi się, to poczuje się lepiej.

– Nie przy­pusz­czam, aby to jazda samo­cho­dem wpra­wiła ją w taki nastrój.

Rozdział 3. Sloane

Roz­dział 3

Slo­ane

Prze­bu­dzi­łam się, jak zwy­kle, bar­dzo szybko. Nawyk bły­ska­wicz­nego prze­cho­dze­nia ze snu do stanu peł­nego roz­bu­dze­nia wyro­bi­łam sobie przez lata spę­dzone w podróży. Zamru­ga­łam, patrząc na przy­kle­jone do sufitu pla­sti­kowe gwiazdy świe­cące w ciem­no­ści i poświę­ci­łam chwilę na ponowne zorien­to­wa­nie się w sytu­acji.

Byłam w Briar­ha­ven.

Leża­łam w moim dzie­cię­cym łóżku, które oka­zało się zaska­ku­jąco wygodne, bio­rąc pod uwagę, jak wiele czasu minęło, odkąd spa­łam w nim po raz ostatni. Zapach śnia­da­nia draż­nił mi noz­drza, a przez lekko uchy­lone drzwi sypialni docie­rały do mnie strzępki roz­mów. Przez chwilę pozwo­li­łam swoim myślom wędro­wać w stronę wspo­mnień z dzie­ciń­stwa.

W te dobre poranki grała muzyka disco, a ubrana w coś kolo­ro­wego lub błysz­czą­cego Broca śpie­wała, a może nawet tań­czyła, poru­sza­jąc bio­drami, w rytm pio­se­nek z radia. Była okropną kucharką, ale kochaną bab­cią, a moja miłość do muzyki i nie­wy­bred­nych posił­ków pocho­dziła bez­po­śred­nio od niej. Więk­szość ludzi zapy­tana o swoje ulu­bione śnia­da­nie z dzie­ciń­stwa, praw­do­po­dob­nie myślała o czymś w rodzaju nale­śni­ków lub gofrów. Moim ulu­bio­nym daniem był ser w tubce – oczy­wi­ście naj­le­piej marki Pri­mula9 – na kra­ker­sach Ritza z jed­nym małym kawał­kiem bekonu na wierz­chu. W połą­cze­niu z fili­żanką paru­ją­cej her­baty sta­no­wiło to moje ide­alne śnia­da­nie. Broca nie była osobą, która zwra­ca­łaby uwagę na szcze­góły, jak prze­pisy kuli­narne, czy wyko­ny­wa­nie nud­nych prac domo­wych. Po co mia­łaby to robić, skoro cze­kały przy­jem­niej­sze rze­czy, na przy­kład taniec czy naucza­nie magii?

W poranki, któ­rych nie wspo­mi­nam naj­le­piej, moja matka krzy­czała na ojca lub to on krzy­czał na nią i przy­naj­mniej jedno naczy­nie zawsze zosta­wało stłu­czone. Moja matka miała talent do dra­ma­ty­zo­wa­nia i cza­sami zasta­na­wia­łam się, czy lubiła się kłó­cić tylko po to, żeby mieć pre­tekst do roz­bi­cia cze­go­kol­wiek. Jej magia zaj­mo­wała się sprzą­ta­niem bała­ganu, więc roz­bi­ja­nie tale­rzy nie miało żad­nych kon­se­kwen­cji poza abso­lut­nie nie­pa­su­jącą do sie­bie zastawą sto­łową. No i prze­ra­że­niem córek. Nie­któ­rzy ludzie chyba roz­bi­jali rze­czy dla czy­stej potrzeby rzu­ce­nia czym­kol­wiek.

Zauwa­żyw­szy moją torbę u stóp łóżka, wes­tchnę­łam z ulgą. Nova praw­do­po­dob­nie zmie­rzyła się ze śnie­giem i wcią­gnęła ją po scho­dach. Prze­cią­ga­jąc się, narzu­ci­łam na sie­bie koc i pode­szłam do okna, aby przyj­rzeć się Briar­ha­ven w świe­tle dzien­nym. Śnieg na­dal padał, ale nieco mniej inten­syw­nie, niż poprzed­niego wie­czoru. Star­szy męż­czy­zna odśnie­ża­jący chod­nik przed swoim domem doj­rzał mnie w oknie, wypro­sto­wał się i uniósł dwa palce, by­naj­mniej nie w geście pokoju. Przy­glą­dał mi się spod krza­cza­stych brwi, więc uśmiech­nę­łam się pro­mien­nie, macha­jąc do niego entu­zja­stycz­nie, celowo błęd­nie inter­pre­tu­jąc jego nie­grzeczny gest.

Nocą musiało gęsto sypać, bo śnieg osią­gnął co naj­mniej kil­ka­ście cen­ty­me­trów głę­bo­ko­ści, a w miej­scach, gdzie wiatr zepchnął go w zaspy, musiało być go jesz­cze wię­cej. Pia­skarki roz­rzu­cały sól na uli­cach. Prze­je­chał Śnie­go­żerca i wybuch­nę­łam śmie­chem, przy­po­mi­na­jąc sobie skłon­ność Szko­tów do nada­wa­nia pia­skar­kom zabaw­nych nazw. Moim ulu­bio­nym był Harry Pług­ger, cho­ciaż Lyra wolała Eda Śnie­żana. Nova pre­fe­ro­wała Pług Vadera i Płu­gi­na­tora i nie mogłam jej za to winić. Obie nazwy mogły śmiało kon­ku­ro­wać o tytuł naj­ory­gi­nal­niej­szej. Sól roz­sy­py­wała się na świeżo oczysz­czo­nej ulicy, ale śnieg padał coraz inten­syw­niej, jakby ziry­to­wany fak­tem, że ktoś pró­bo­wał zruj­no­wać jego ciężką pracę.

Wes­tchnę­łam. Byłam przy­zwy­cza­jona do życia z klą­twą, co nie ozna­czało, że w pełni ją akcep­to­wa­łam. Nie mogłam winić Broki za naka­za­nie nam powrotu do domu, aby spró­bo­wać prze­ła­mać tę prze­klętą… no cóż, klą­twę, i żyć bez zasad narzu­co­nych nam przez pewną bar­dzo roz­gnie­waną cza­row­nicę o zła­ma­nym sercu. Tym bar­dziej że cała sytu­acja miała miej­sce wieki temu. Czę­ste prze­pro­wadzki sta­wały się męczące, a była to tylko część pro­blemu, z któ­rym zmu­szona była mie­rzyć się moja rodzina.

Nie­źle się zapo­wiada, prawda? No wła­śnie nie bar­dzo.

Otu­li­łam się moc­niej kocem, czu­jąc nie­po­kój w głębi serca. Pomy­śla­łam o kolej­nej czę­ści klą­twy, która, według wszyst­kich zna­ków na nie­bie i ziemi, miała mnie dopaść już następ­nego dnia.

Dwu­dzie­ste piąte uro­dziny. Dzień, kiedy wszyst­kie cza­row­nice osią­gały peł­nię mocy.

Z miej­sca, z któ­rego spo­glą­da­łam na mia­sto, Briar­ha­ven roz­cią­gało się krę­tymi ulicz­kami, two­rząc swego rodzaju labi­rynt, a nad wszyst­kim góro­wał wysta­jący zza wzgó­rza zamek. W świe­tle dzien­nym, z pokry­tymi śnie­giem dachami, dymem wydo­by­wa­ją­cym się z komi­nów i słoń­cem prze­świ­tu­ją­cym przez cięż­kie chmury, mia­sto wyglą­dało uro­czo i przy­tul­nie. Sank­tu­arium dla magicz­nych istot – cza­row­nic, wró­żek, skrza­tów i wielu innych – o któ­rym zwy­kli ludzie nie mieli poję­cia, a także jedyne miej­sce, w któ­rym Mac­Gre­go­ro­wie zdo­łali miesz­kać dłu­żej niż rok. W tej chwili część mnie pra­gnęła się tu osie­dlić, głów­nie dla­tego, że byłam zmę­czona cią­głym podró­żo­wa­niem. Jed­no­cze­śnie przy­gnę­bia­jące wspo­mnie­nia z dzie­ciń­stwa spra­wiały, że nie mogłam się docze­kać, aby wyje­chać.

Może Broca miała rację. Może jej wizja o trzech sio­strach łamią­cych klą­twę mogła się speł­nić. Nie byłaby to pierw­sza sytu­acja, w któ­rej Broca miała rację, cho­ciaż sta­ra­łam się, żeby ni­gdy jej o tym nie wspo­mi­nać. Nie ma potrzeby kar­mić jej i tak już wybu­ja­łego ego.

Moje oczy skie­ro­wały się w stronę zamku. Czy Knox stał wła­śnie w oknie? Może patrzył w mil­cze­niu na swoje mia­sto i z daleka posy­łał nam nie­na­wistne spoj­rze­nie?

Ku mojej nie­zmier­nej iry­ta­cji, poja­wił się w moich snach.

Przy­ci­snął mnie do samo­chodu, a jego grzeszne usta wędru­jące po mej szyi spra­wiały, że lodo­waty śnieg top­niał na naszej roz­grza­nej skó­rze.

– Slo­ane? Nie śpisz? – Dobiegł mnie głos Novy sto­ją­cej u pod­nóża scho­dów.

– Nie, już scho­dzę. – Naj­le­piej będzie od razu prze­rwać myśle­nie o nim, ponie­waż brak męż­czyzn w moim życiu miał na mnie naj­wy­raź­niej bar­dzo zgubny wpływ. Wło­ży­łam podartą bluzę z kap­tu­rem – pre­zent od Broki, którą zosta­wi­łam w swoim pokoju lata temu. Cekiny na przo­dzie ukła­dały się w świe­cący napis „Mam różdżkę i nie zawa­ham się jej użyć”. Wcią­gnę­łam na nogi leg­ginsy i grube weł­niane skar­pety, po czym zeszłam na pogrą­żony w cha­osie par­ter domu.

Broca sie­działa w fotelu z nogami wycią­gnię­tymi do góry, ubrana w jaskra­wo­ró­żowy szla­frok z pió­rami na man­kie­tach i dokle­jo­nymi sztucz­nymi dia­men­tami. Rów­nie dobrze mogłaby wyle­gi­wać się na pokła­dzie eks­klu­zyw­nego jachtu, a nie na wybla­kłym fotelu pod oknem w salo­nie. W tle roz­brzmie­wała muzyka disco, a bab­cia trzy­mała rękę w powie­trzu, lekko manew­ru­jąc naczy­niami za pomocą magii, pod­czas gdy Lyra i Nova cho­wały się w kuchni.

– Nie poma­gasz – wark­nęła Lyra z iry­ta­cją.

Wszystko opa­dło na blat, gdy roz­le­gło się puka­nie do drzwi.

– Kto, u licha, ma czel­ność pukać do naszych drzwi przed ósmą rano? Nie mają nic lep­szego do roboty? Na przy­kład pójść do pracy? – Uda­łam, że posy­łam komuś prawy sier­powy, wyobra­ża­jąc sobie Knoxa ponow­nie sto­ją­cego na naszym ganku. Prze­szłam przez pokój i otwo­rzy­łam drzwi, gotowa powie­dzieć mu, co o nim myślę, ale zamiast niego ujrza­łam kobietę w jasno­ró­żo­wym kostiu­mie z ide­al­nie uło­żo­nymi blond wło­sami i sztucz­nym uśmie­chem na twa­rzy. Za nią stały jesz­cze dwie kobiety, jedna uśmiech­nięta, druga patrząca na śnieg z nie­ukry­waną iry­ta­cją.

– Witamy w Briar­ha­ven!

– O cho­lera, to ta andro­idka – syk­nęła Nova, sta­jąc za moimi ple­cami i kła­dąc mi rękę na ramie­niu.

– Jeste­śmy sza­le­nie rade, iż cza­row­nice z klanu Mac­Gre­gor w końcu powró­ciły, tym bar­dziej że były­śmy zmu­szone wziąć na swoje barki cię­żar waszych obo­wiąz­ków w Uro­kach. Na pewno jeste­ście zmę­czone podróżą, a bio­rąc pod uwagę stan tego domu… – kobieta spoj­rzała ponad naszymi ple­cami na zaku­rzone prze­ście­ra­dła pokry­wa­jące więk­szość mebli w salo­nie, a jej twarz wyra­żała nie­skry­waną dez­apro­batę – …pomy­śla­łam, że nie będzie­cie miały sił, by cokol­wiek ugo­to­wać. Przy­nio­słam wam zapie­kankę, powinna wystar­czyć na dzi­siaj.

– Uroki? – szep­nęła Nova. Wzru­szy­łam tylko ramio­nami, nie­pewna, czy bez­piecz­nie jest wyko­ny­wać jakie­kol­wiek gwał­towne ruchy w pobliżu andro­idki. Cof­nę­łam się, gdy wszyst­kie trzy kobiety weszły do środka i unio­słam brwi, gdy Różowy Kostiu­mik się­gnęła do swo­jej małej torebki i wyjęła z niej paru­jącą zapie­kankę. Pojem­nik był co naj­mniej trzy razy więk­szy od torebki.

– Przy­znaję, sprytna sztuczka – rze­kła Lyra.

– Nazy­wam się Mandy Meadows, jestem przy­wód­czy­nią Uro­ków i chcia­łam wraz z moim komi­te­tem ofi­cjal­nie was powi­tać – wykrzyk­nęła Mandy rado­snym, mecha­nicz­nym gło­sem. – Co prawda wasza bab­cia zdo­łała zacho­wać należne wam miej­sca, uczest­ni­cząc w naszych spo­tka­niach przez Zoom, ale o ileż lepiej będzie spo­ty­kać się na żywo, teraz, gdy jeste­ście na miej­scu.

Nie do końca rozu­mia­łam papla­ninę Mandy, za bar­dzo sku­pia­jąc się na jej sztucz­nym uśmie­chu i wytrzesz­czo­nych nie­bie­skich oczach.

– Chwi­leczkę, co pro­szę? Należne nam miej­sca gdzie? – Obró­ci­łam się, aby spoj­rzeć na Brocę. – O czym ona mówi?

– Och, kocha­nien­kie, o waszym saba­cie oczy­wi­ście.

– Naszym saba­cie? – Lyra z pod­eks­cy­to­wa­niem nabrała powie­trza. Zawsze naj­bar­dziej z naszej trójki inte­re­so­wała się opo­wie­ściami o cza­row­ni­cach, które ser­wo­wała nam mama. Mnie na rękę było igno­ro­wa­nie naszego pocho­dze­nia, ponie­waż jak dotąd przy­no­siło nam ono tylko nie­szczę­ście i zakłó­cało codzienną rutynę. Poja­wie­nie się Mandy Meadows, wyglą­da­ją­cej jak człon­kini eli­tar­nego klubu dla wyż­szych sfer, w dodatku na lek­kim haju, przy­wró­ciło nas do rze­czy­wi­sto­ści i przy­po­mniało o naszym dzie­dzic­twie.

– Wasza matka nie opo­wia­dała wam o naszym saba­cie? – Broca zmarsz­czyła brwi.

– Nie. – Nie­omal wark­nę­łam.

– Ależ nie ma mowy o pomyłce. – Mandy uśmiech­nęła się pro­mien­nie i kiwała głową, moim zda­niem nieco zbyt entu­zja­stycz­nie, jak jedna z tych figu­rek z ruchomą głową, które kupuje się na sta­cjach ben­zy­no­wych i przy­cze­pia do deski roz­dziel­czej. – Przy­słu­gują wam dzie­dziczne miej­sca w naj­bar­dziej eli­tar­nym saba­cie w Briar­ha­ven – Uro­kach.

Dobra, czas zdu­sić to nie­po­ro­zu­mie­nie w zarodku.

– Nie mam poję­cia, o czym mówisz. – Pode­szłam do Mandy, deli­kat­nie chwy­ci­łam ją za ramię i popchną­łam w stronę drzwi. – Ale jestem pewna, że znaj­dziemy inny moment, żeby o tym poroz­ma­wiać. Mamy za sobą kilka dłu­gich dni w podróży i nie widzia­ły­śmy naszej babci od lat. – Mama zro­biła wszystko, co mogła, żeby odciąć nas od Broki, cią­ga­jąc nas za sobą po Sta­nach Zjed­no­czo­nych, a kiedy byłam już wystar­cza­jąco doro­sła, aby zająć się moimi sio­strami, sku­pi­łam się po pro­stu na pró­bie usa­mo­dziel­nie­nia. I szcze­rze mówiąc, żadna z nas nie była wtedy gotowa na powrót do Szko­cji. Teraz, widząc Brocę ponow­nie, zda­łam sobie sprawę, jak bar­dzo za nią tęsk­ni­ły­śmy.

– Znam świetną panią od sprzą­ta­nia – padło z ust jed­nej z kobiet, która wyglą­dała, jakby koniecz­nie chciała jakoś pomóc. Ubrana była w neo­no­wo­ró­żowy kostium. Stała z roz­czo­chraną fry­zurą i ogromną torbą na ramie­niu, która wyglą­dała, jakby mogła pomie­ścić broń wystar­cza­jącą do poko­na­nia małej armii.

– Jestem Feli­city She­ri­dan, wice­pre­ze­ska Uro­ków. Zero dramy, tylko czary! – Przy­się­gam, że pra­wie zasa­lu­to­wała. Spoj­rza­łam przez ramię na Novę, która bez­gło­śnie powtó­rzyła: „Zero dramy, tylko czary”. Posła­łam jej ostrze­gaw­cze spoj­rze­nie, po czym odwró­ci­łam się ku trze­ciej kobie­cie, patrzą­cej na mnie z wyra­zem zro­zu­mie­nia. – Tam Sul­li­van. Skarb­nik i twar­dzielka w każ­dym calu, jeśli wypada mi tak o sobie powie­dzieć. – Tam uści­snęła moją dłoń z taką siłą, że aż zatrzesz­czały mi kości. Była kobietą po pięć­dzie­siątce, ubraną w dres Adi­dasa, z krótko przy­strzy­żo­nymi wło­sami i błysz­czą­cymi, inte­li­gent­nymi oczami. – Nie pozwól tym dwóm zro­bić sobie pra­nia mózgu.

– Na litość boską, Tam. Dopiero co je pozna­łaś – syk­nęła Mandy, posy­ła­jąc kole­żance gniewne spoj­rze­nie.

– Ktoś musi przy­go­to­wy­wać ludzi na wasz tem­pe­ra­ment.

– Doprawdy? Czyż­by­śmy miały aż tak trudne cha­rak­tery? Lubię myśleć, że wszy­scy nas lubią. Jak watę cukrową czy lizaki. – Feli­city poło­żyła ręce na bio­drach, przy­po­mi­na­jąc wście­kłego gnoma z nie­chluj­nym kokiem na gło­wie.

– Od kiedy to wszy­scy lubią watę cukrową? – Tam scho­wała ręce w kie­sze­niach.

Feli­city jęk­nęła, jakby Tam wła­śnie powie­działa jej, że codzien­nie przed śnia­da­niem topi kocięta.

– Austra­lij­czycy nazy­wają watę cukrową wróż­ko­wymi nit­kami – zauwa­żyła Lyra. Kiedy były­śmy dziećmi, nie było żad­nych rado­snych rodzin­nych wycie­czek do cyrku. Gdy tylko prze­pro­wa­dzi­ły­śmy się do Sta­nów Zjed­no­czo­nych i prze­ję­łam obo­wiązki opieki nad sio­strami, sta­ra­łam się to zmie­nić. Teraz nie mogłam ode­rwać wzroku od tych trzech oso­bli­wych kobiet.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

1.Slán abha­ile – zwrot w języku irlandz­kim. Uży­wany, gdy życzymy komuś bez­piecz­nej drogi do domu. Wszyst­kie przy­pisy pocho­dzą od tłu­maczki. [wróć]

2.Jedy­nie z serc pły­nie – Robert Burns Z wier­szy szkoc­kich, Pierw­szy list do Daviego kolegi po pió­rze, Pań­stwowy Insty­tut Wydaw­ni­czy, War­szawa 1956, s. 32. [wróć]

3. High­land coo – krowa szkoc­kiej rasy High­land, samiec teo­re­tycz­nie nazywa się High­land bull, ale powszech­nie używa się nazwy High­land coo rów­nież dla sam­ców. [wróć]

4. Mabon – święto rów­no­nocy jesien­nej. [wróć]

5. Oset to naro­dowy kwiat Szko­cji i jeden z jej sym­boli. [wróć]

6. Shite – (czyt. szajt) szkocka wer­sja angiel­skiego słowa shit, które w tym kon­tek­ście prze­tłu­ma­czy­li­by­śmy na nasze „cho­lera”. [wróć]

7.Lass – dziew­czyna (słowo uży­wane powszech­nie w Szko­cji). [wróć]

8.Aye – tak (słowo uży­wane powszech­nie w Szko­cji). [wróć]

9. Pri­mula – bry­tyj­ska marka znana z pro­duk­cji serów topio­nych w tub­kach, zało­żona w 1924. [wróć]