Upadek Ricarda Mediny ebook

Okładka

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Projekt okładki: Magdalena Kaczanowska

Adaptacja projektu do druku: Piotr Wszędyrówny

Redakcja: Marcelina Metera

Redaktor prowadzący: Małgorzata Święcicka

Redakcja techniczna: Maciej Grzmiel

Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski

Korekta: Katarzyna Szajowska, Karolina Mrozek

Droga Czytelniczko/Drogi Czytelniku,

ta książka porusza trudne tematy dotyczące między innymi zdrowia psychicznego i depresji. Jeżeli czujesz, że tego typu treści mogą źle na Ciebie wpłynąć lub nie są dla Ciebie odpowiednie, odłóż tę książkę. Twoje samopoczucie jest najważniejsze.

Marysia

Grafiki w środku: magnific.com/pl

© for the text by Maria Krasowska

© for the Polish edition by MUZA SA, Warszawa 2026

ISBN 978-83-287-4299-4

You&YA

MUZA SA

Wydanie I

Warszawa 2026

– fragment –

Ten e-book jest zgodny z wymogami Europejskiego Aktu o Dostępności (EAA).

You&YA

MUZA SA

ul. Sienna 73

00-833 Warszawa

tel. +4822 6211775

e-mail: [email protected]

Księgarnia internetowa: www.muza.com.pl

Wersja elektroniczna: MAGRAF sp.j., Bydgoszcz

Dedykacja

Dla wynalazców leków przeciwbólowych

Bez nich ta książka powstałaby w 100% na leżąco

albo wcale

Air

[er]

Manewr, w którym surfer wyskakuje z deską w powietrze, a następnie ląduje z powrotem na fali.

ASP

Association of Surfing Professionals – globalna organizacja zarządzająca zawodowym surfingiem, która w latach 1983–2014 odpowiadała za organizację mistrzostw świata i oficjalny ranking najlepszych surferów na świecie. Od 2015 roku funkcjonuje jako World Surf League (WSL).

Bottom turn

[botom tern]

wykonywany na dole fali. Często pierwszy manewr po złapaniu fali, który przygotowuje do kolejnych ruchów.

Finy

Płetwy zamocowane pod spodem deski surfingowej, służące stabilizacji.

Heat

[hit]

Pojedyncza runda zawodów surfingowych, w której kilku zawodników (najczęściej 2–4) rywalizuje ze sobą przez określony czas, zazwyczaj około 20–35 minut.

Leash

[lisz]

Smycz przymocowana do deski surfingowej i kostki surfera, zapobiegająca zgubieniu deski po upadku.

Line-up

[lajnap]

Miejsce na spocie, gdzie surferzy siedzą na deskach i czekają na fale.

Longboard

[longbord]

Dłuższa deska surfingowa, zazwyczaj mająca ponad 9 stóp długości, idealna do łapania mniejszych i łagodniejszych fal.

Off-the-lip

[of de lip]

Manewr w surfingu, który polega na dynamicznym skręcie na samej krawędzi fali, często tuż przed jej załamaniem. Jest to bardziej agresywna i widowiskowa wersja top turnu.

Padlowanie

Pływanie na desce surfingowej w pozycji leżącej, polegające na wiosłowaniu rękami.

Pop-up

[popap]

Szybkie wstanie z pozycji leżącej do stojącej na desce surfingowej po złapaniu fali.

Poranny patrol

Surfowanie z samego rana, często nawet przed wschodem słońca, zazwyczaj, aby uniknąć tłumu na spocie.

Priorytet

Pierwszeństwo do przejazdu na fali, które zazwyczaj posiada surfer startujący najbliżej szczytu fali.

Quiver

[kłiwer]

Duży pokrowiec na deski surfingowe.

Set

Grupa kilku większych fal, które nadchodzą w regularnych odstępach czasu, zazwyczaj co kilkanaście sekund.

Shaper

[szejper]

Osoba, która projektuje i ręcznie wykonuje deski surfingowe.

Shortboard

[szortbord]

Krótsza deska surfingowa, zazwyczaj mająca mniej niż 7 stóp długości, zaprojektowana do technicznych, radykalnych i szybkich manewrów na falach.

Spot

Miejsce do surfowania, najczęściej fragment oceanu/morza przy plaży, gdzie łamią się zdatne do surfingu fale. Spoty mają swoje nazwy, które nie zawsze pokrywają się z nazwą plaży.

Swell

[słel]

Seria fal generowanych przez różne warunki pogodowe na otwartym morzu/oceanie, które podróżują na duże odległości i docierają do wybrzeża jako zestaw fal do surfowania.

Top turn

[top tern]

Manewr, w którym surfer wykonuje zwrot na szczycie fali.

Tuba

Fala tworząca pusty tunel, w którym surfer może płynąć.

Staję przed szafką z napisem „Ricardo Medina”, zamykam oczy i biorę głęboki oddech. Przytrzymuję powietrze w płucach, a potem powoli je wypuszczam i odłączam się od rzeczywistości. Słuchawki na moich uszach tłumią dźwięki surferskiej szatni. Teraz jestem tylko ja, mój umysł i ciało gotowe do wygrania zawodów.

Wizualizuję siebie na oceanie. Poluję na dobrą falę, a gdy ta nadchodzi, wskakuję na deskę i wymiatam. Nic nie może mnie zatrzymać, żaden ból ani żaden rywal. Po wygranym półfinale, w którym pokonałem Fontesa, jestem dobrej myśli. Thiago jest przecież świetny, a ja przebiłem go o pięć punktów. W surfingu to przepaść.

To ostatnia godzina, kiedy jestem czterokrotnym mistrzem świata, myślę. Zaraz zgarnę upragniony piąty tytuł. To kwestia dwóch dobrych fal.

Parę oddechów później otwieram oczy i sięgam do szafki po moją najlepszą deskę surfingową. Za chwilę rusza finał i będę miał trzydzieści pięć minut, żeby pokonać Brighta. To najlepszy surfer na świecie – jedyny lepszy ode mnie. Ma na koncie jedenaście tytułów mistrza świata i jest absolutną legendą.

Nie dam mu zdobyć dwunastego pucharu. Zwycięstwo będzie moje, motywuję sam siebie.

– Zawodnicy proszeni na start! – rozlega się komunikat z głośników porozstawianych po wielkim zawodniczym namiocie i całej plaży. – W finałowym heacie wystąpią Jonathan Bright reprezentujący USA oraz Ricardo Medina pod flagą Brazylii!

Dwukrotnie klepię środek deski surfingowej, a potem wybiegam z szatni i pędzę przez plażę. Podskakuję, pełen energii. Otacza mnie wiwatujący tłum, ale ignoruję to. Jestem tylko ja i fale. Oraz Bright, jednak o tym też nie myślę. Żeby wygrać, muszę się skupić na sobie.

Serce wali mi jak opętane.

Wskakuję do wody, wypływam w ocean i siadam na desce w miejscu, gdzie łamią się najlepsze fale. Tam czekam na gong rozpoczynający heat. Chwilę później podpływa do mnie Jonathan i też unosi się na desce, wpatrzony w horyzont. Na co dzień się kumplujemy, ale zasada jest taka, że podczas heatów zawiesza się surferskie przyjaźnie. Milczymy więc. Każdy myśli tylko o wygranej.

Głośny sygnał daje znać, że rozpoczyna się nasze trzydzieści pięć minut.

Do boju.

Siedzę na desce i wpatruję się w horyzont w oczekiwaniu na dobrą falę. Stres dodaje mi energii. Trzynaście lat w trasie ASP World Championship Tour (czyli najbardziej prestiżowych surferskich zawodów) nauczyło mnie, jak można pożytecznie wykorzystywać nerwy. Jako nowicjusz narobiłbym teraz w gacie, ale dzięki doświadczeniu jestem skoncentrowany niczym snajper. Pipeline, na którym siedzę, to jeden z najniebezpieczniejszych spotów na świecie. Kocham adrenalinę, którą tu czuję. Tylko czekam, żeby zjechać ze stromej fali i wytrwać jak najdłużej w śmiertelnym tunelu.

Nadchodzi pierwszy dobry set. Oho! Wygląda obiecująco, cieszę się. Zerkam to na falę, to na Brighta, a potem przebieram rękami z pełną mocą, żeby prześcignąć rywala. Zagryzam zęby. Ten przejazd będzie mój. Mój, powtarzam w głowie, kiedy Jonathan ściga się ze mną.

Wygrywam tę bitwę i zjeżdżam po stromej ścianie wody. Od razu rozpędzam się do szalonej prędkości. Szumi mi w uszach. Idealnie ustawiam się w tubie, uszczęśliwiony, że upolowałem tę falę. Kucam w pozycji, której zwykły człowiek by nie wytrzymał, i ignoruję kłucie w kręgosłupie, które pojawia się niemal zawsze, gdy ujeżdżam tuby. Nie zatrzyma mnie żaden ból. Surfowałem już ze złamaną stopą i z zerwanym więzadłem, więc jestem gotowy na wszystko.

Po paru niesamowitych sekundach tunel wypluwa mnie wraz z masą wody. Zwinnie wyskakuję w powietrze. To najlepsza zabawa. Tłum na plaży wiwatuje, kiedy z uśmiechem wpadam do wody. To była świetna fala – może nawet za dziesiątkę – niestety wiem, że Bright potrafi złapać dwie takie w parę minut. Jeśli chcę wygrać, muszę błyskawicznie wrócić na line-up i zaliczyć jeszcze jeden idealny przejazd.

Niestety nie mam pojęcia, jaką notę dostałem za tę falę. Nie wiem też, co wyczynia mój przeciwnik. Widzę tylko, kto ma pierwszeństwo przejazdu – to pokazują flagi na plaży w kolorze naszych koszulek: jedna jest czerwona, a druga niebieska. Powiewa tam też trzecia, biała, która zjedzie do połowy, gdy zostanie nam pięć minut do końca heatu.

Zerkam tam. Dwie flagi w górze, niebieska w dole, czyli Bright ma priorytet.

Przez ponad pół godziny obaj wyczyniamy szalone rzeczy. Dajemy z siebie dwieście procent. Dyszę od padlowania i cisnę, ile mogę. Nic mnie nie zatrzyma. Łapię jeszcze kilka świetnych fal i zastanawiam się, czy to wystarczy, bo Jonathan też wymiata.

Po gongu wychodzimy na brzeg, zdyszani, a tam serca biją nam jeszcze szybciej. Czekamy na ostateczny wynik.

– Panie i panowie… – rozlega się z głośników chwilę później. – Jonathan kończy finałowy heat z notami 8.50 i 9.70… natomiast Ricardo otrzymał perfekcyjną 10.00 oraz 8.90! 18.20 kontra 18.90! Tegorocznym mistrzem świata zostaje Ricky Medina! Serdecznie gratulujemy piątego tytułu mistrza świata i zapraszamy na scenę – wykrzykuje komentator, a potem rozlega się triumfalna muzyka.

Tłum szaleje. Ja krzyczę z radości. Wyrzucam ręce do góry, kiedy koledzy polewają mnie szampanem, a potem gratulujemy sobie nawzajem z Brightem. Może i jesteśmy rywalami, ale mamy do siebie ogromny szacunek. Pozostali zawodnicy biorą mnie na ramiona i niosą na scenę. Ktoś rzuca mi flagę Brazylii. Rozciągam ją nad głową. Fotografowie robią zdjęcia i już wiem, że w tym miesiącu będę na okładce każdego surferskiego magazynu.

Krzyczę do nieba, przeszczęśliwy. Rozpiera mnie euforia. Nadal leje się po mnie szampan. Warto było przejść przez cały ten ogrom trudów życiowych, by znaleźć się w tym miejscu. Spełniam kolejne marzenie o pucharze i jestem najszczęśliwszym człowiekiem na ziemi. Nic nie może mi tego odebrać.

Jestem pięciokrotnym mistrzem świata.

I jestem niezniszczalny.

Wieczorem krzątam się po domu i szykuję na imprezę. O dwudziestej mam być w domu Billabonga. To za godzinę, ale nie muszę się spieszyć. Mam blisko. Ich posiadłość stoi zaledwie parę posesji dalej. Niemal wszystkie domy w okolicy należą do bogatych surferów lub firm powiązanych z moim ukochanym sportem – nikt inny nie wyda paru milionów na nieruchomość przy Pipeline, kiedy przy innej plaży można kupić coś w lepszym standardzie za połowę ceny.

Ale ja zapłaciłbym każdą kwotę, żeby być przy królowej fal.

Od pięciu lat mieszkam przy Pipeline i nie szkoda mi ani centa z trzech milionów dolarów, które na to poszły. Dałbym nawet więcej – a mam z czego, bo pięć tytułów mistrza świata gwarantuje spore zarobki. Mam paru dobrych sponsorów, od Red Bulla po Billabonga, a poza tym bardzo często wygrywam zawody. Pierwsze miejsce często podbija mi stan konta o kilkadziesiąt tysięcy dolarów.

Szczotkuję idealnie równe białe zęby – wybieliłem je i wyprostowałem, kiedy moja kariera nabierała tempa. Układam też czarne włosy, a potem uśmiecham się do siebie lustrze. Wyglądam jak zwycięzca.

Idę do sypialni, otwieram szafę i wyciągam elegancką koszulę. Pierwszy raz od roku używam żelazka. Na taką okazję warto, w końcu nie codziennie zdobywa się piąty tytuł mistrza świata. Potem jestem już niemal gotowy do wyjścia i zostaje mi tyle czasu, że decyduję się jeszcze odebrać deskę z naprawy. Do jednej kieszeni wkładam portfel (z Billabonga), a do drugiej wypasiony telefon (kupiony niedawno za pieniądze od Billabonga). Potem zgarniam pęk kluczy i wychodzę do samochodu. Już mam otwierać drzwi czarnego Dodge’a Dakoty, kiedy przypadkiem upuszczam kluczyki. Schylam się po nie i…

Pyk.

Oj. Coś mi przeskoczyło w plecach. Mrużę oczy. Zaalarmowany, powoli podnoszę kluczyki i się prostuję.

Chyba nic mi nie jest…

Sprawdźmy.

Robię parę okrążeń biodrami i przechadzam się po podjeździe. Oddycham z ulgą, nie czuję nic alarmującego. Dopiero kiedy próbuję się przeciągnąć, pojawia się kłucie, ale to nic groźnego. Pewnie podrażniłem jakiś nerw. Zaraz mi przejdzie. Wsiadam do samochodu i jadę po deskę.

Ból jednak przypomina o sobie parę minut później podczas parkowania. Kłuje mnie w lędźwiach, kiedy obracam się przy cofaniu. Trudno. Ma prawo boleć. Ostatnie parę dni było intensywne: surfowałem na pełnej, walcząc o mistrzostwo, i nie raz spadłem z deski. Tony wody ciągały mnie po dnie. Nie zdziwiłbym się, gdybym coś nadwyrężył.

Nieważne, zaraz się wyleczy. Takie bóle zawsze przechodzą same. Jestem spokojny, zwłaszcza że czekają mnie trzy miesiące urlopu między końcem tej trasy a początkiem następnej, dlatego zwolnię, odpocznę i zregeneruję się.

Wyskakuję z auta i idę przez ogród do znajomego shapera. Koa robi dla mnie deski od paru lat. Gdyby nie on, nie wygrywałbym aż tak często.

– Medi! – wita mnie długowłosy Hawajczyk z wielkim uśmiechem. – Gratulacje, legendo! Oglądałem cię z plaży, było co podziwiać. Szacun za tę dziesiątkę!

Ściskamy sobie ręce i uśmiechamy się szeroko.

– E tam, od razu legendo. Do legendy potrzeba mi dwunastu tytułów. – Śmieję się. Idziemy do warsztatu. – Ale kiedyś je zdobędę, zobaczysz.

– Zwłaszcza z tak dobrymi deskami. – Koa wręcza mi naprawiony sprzęt. Oglądam ukochanego shortboarda i idealnie zakryty ślad po pęknięciu.

– Ile płacę? – pytam.

– Siedemdziesiąt.

Podaję shaperowi dolary, chwilę rozmawiamy, a potem zmykam, by zdążyć na afterparty po zawodach. Wracam do domu, odkładam deskę na stojak i idę pieszo na imprezę. Mój dobry humor trwa, aż nagle potykam się o krzywy chodnik i przeszywa mnie fala bólu w kręgosłupie. Stękam pod nosem i zamieram na chwilę.

Co to, do cholery, było?!

Prostuję plecy i kładę dłonie na biodrach. Boję się, że ból znów zaatakuje, ale on całkowicie odpuszcza. Marszczę czoło. Nic nie rozumiem. Wiele rzeczy mnie w życiu bolało, ale nigdy w ten sposób. No nic, myślę i ruszam w dalszą drogę, ale teraz już wolniej.

Po paru minutach wkraczam na posesję Billabonga.

– Dzień dobry. Ricardo Medina. – Podaję ochroniarzowi dowód osobisty, a mężczyzna sprawdza, czy widnieję na liście zaproszonych.

– Proszę bardzo. – Gestem zaprasza mnie do środka.

Idę ścieżką i rozglądam się za kolegami, ale zanim któregoś namierzę, podchodzą do mnie reporterzy. To standard na każdym afterparty. Ludzie z mediów, szczególnie tych sportowych i surferskich, chcą zdobyć dodatkowe materiały do swoich publikacji. Odmawiam wywiadów, ale uśmiecham się do kilku zdjęć. Potem wchodzę do domu. Już po paru krokach wpadam na pierwszą znajomą twarz. Pięćdziesięcioletni mężczyzna klepie mnie z dumą po plecach. To Carl, lokalny przedstawiciel Billabonga.

– Jest i mój zawodnik! Gratuluję piątego tytułu mistrza świata. – Lustruje mnie dumnym wzrokiem. – Zaraz ci się skończy miejsce na półce z pucharami.

Wtedy podchodzi do nas Jonathan Bright.

– Chętnie podpowiem, gdzie zamówić większą. Jeszcze raz gratuluję. Jak się czujesz, będąc prawie w połowie tak dobry jak ja? – żartuje, a ja się śmieję.

Oj. Śmiech zdaje się nasilać ból. Nagle odrobinę poważnieję.

– Obolały – odpowiadam. – Ciężar zajebistości siada mi na kręgosłup. – Łapię się za plecy, a Bright chichocze.

– Po całym sezonie to nic dziwnego.

Rozmawiamy przez chwilę, a potem żegnam rywala i idę z Carlem do pokoju dla mediów. Czeka tam już kolejka dziennikarzy, ale porozmawiam tylko z garstką, bo ludzie z „Surfer Magazine” zapłacili za wywiad na wyłączność. Inne media muszą poczekać do przyszłego miesiąca.

Siadam przy stole z reporterem i zaczynamy wywiad. Rozmowa trwa i trwa. Na początku czuję się świetnie i radośnie nawijam o wygranej, ale po kwadransie robię dziwny ruch na krześle i ból w moich plecach ożywa. Ignoruję go, ale on wrzeszczy coraz głośniej. O co chodzi? – dziwię się. Nie potrafię się w pełni skupić. Bełkoczę bzdury z nadzieją, że gadam choć trochę na temat.

Gdy dziennikarz zadaje kolejne pytanie, usiłuję dyskretnie zmienić pozycję. To najbardziej niewygodne krzesło w dziejach, przysięgam w duchu. Doskwiera mi coraz intensywniejsze kłucie i coraz dłużej zajmuje mi odpowiedź na kolejne pytania.

– Leciałeś przez ten sezon jak rakieta! – chwali mnie reporter. – Dopiero rozmawialiśmy o twoim czwartym tytule mistrza świata, a tu proszę, właśnie zdobyłeś piąty! Jaki jest twój sekret? Pędzisz przed siebie i podbijasz fale na całym świecie. Jak to robisz? Po raz kolejny pokonałeś Jonathana Brighta, legendę surfingu, i oficjalnie wskoczyłeś na drugie miejsce wśród najlepszych surferów wszech czasów.

– Nie ma żadnego sekretu – odpowiadam z uśmiechem, chociaż nieco wymuszonym. – Po prostu… wiem, co mam do zrobienia, i robię to. Obserwuję fale i rywali na nich, wyciągam wnioski… Ale to nie sekret. Wszyscy tak robią. – Wzruszam ramionami.

– Czyli przykładasz się na sto procent.

– Na dwieście – odpowiadam. – Surfing to moja największa pasja. Moja miłość. Oddaję się jej w pełni, a wtedy zwyciężam. Często jeszcze przed heatem wiem, że wygram, i rzadko się mylę.

– Nie masz obaw, że ci się nie uda?

– Prawie zero. – Kręcę głową. – Skoro każdy event musi mieć zwycięzcę, to czemu nie mam być nim ja? Zamiast zastanawiać się, jakie mam szanse, po prostu cisnę.

Reporter notuje coś i kiwa głową.

– Od początku taki byłeś czy to coś, czego nauczyłeś się z czasem?

Muszę się potężnie skupić, żeby zignorować ból i odpowiedzieć na pytanie.

– Pół na pół – silę się na luźny ton, choć mam ochotę zagryźć zęby. – Kiedy w latach dziewięćdziesiątych dołączyłem do trasy jako osiemnastolatek, nie miałem w sobie aż tyle wiary. Potem dostrzegłem, że ci, którzy są najpewniejsi swojej wygranej, wygrywają częściej. Zaryzykowałem więc i poszedłem na całość zarówno fizycznie jak i psychicznie. Wkrótce zostałem mistrzem świata i uzmysłowiłem sobie, że chcieć to móc.

– Chcieć to móc – powtarza reporter sentencjonalnie. – Jesteś największym optymistą, jakiego zna świat surfingu. Twój uśmiech to już praktycznie znak towarowy – dodaje z uznaniem.

Szczerzę się dumnie.

– Od zawsze jestem zdania, że do wszystkiego najlepiej podchodzić optymistycznie – odpowiadam, a potem próbuję posłuchać własnej rady. Spycham ból na drugi plan, powtarzając sobie, że przejdzie mi, kiedy się wyśpię.

– Niektórzy twierdzą, że lepiej zakładać najgorsze – mówi mężczyzna. – Wtedy cokolwiek się stanie, będziesz pozytywnie zaskoczony. Rozumiem, że nie popierasz tej metody?

– W życiu! Nastawiając się na porażkę, przegrywasz, zanim jeszcze zacząłeś. Ludzie często widzą tylko najgorsze scenariusze, ale mało kto wyobraża sobie najlepsze – tłumaczę. – Kompletnie tego nie rozumiem. Ja oczekuję najlepszego scenariusza, walczę o niego i się nie poddaję. Wierzę, że jest możliwy.

– Jak widać, ta wiara działa – mówi dziennikarz. Potem zadaje mi jeszcze parę pytań, aż w końcu wywiad dobiega końca. Podajemy sobie ręce, robimy zdjęcie, a ja niemal ze łzami w oczach udaję, że wszystko w porządku.

Prawda jest taka, że z każdą minutą mój ból narasta. Jakoś wysiedziałem te pół godziny i nawet nie było tak najgorzej, dopóki nie musiałem wstać. Teraz rwanie atakuje z podwójną siłą, ale nie daję po sobie niczego poznać. Żegnam się z uśmiechem, pozuję do kilku zdjęć na ściance, a następnie podchodzę do Carla i oznajmiam, że skończyłem wywiad.

– Wszystko w porządku? – pyta mężczyzna, gdy schodzimy na parter. – Mam wrażenie, że trochę zbladłeś.

Nie chcę, by ktokolwiek wiedział, że coś mnie boli, a już na pewno nie mój sponsor, od którego zależą moje finanse.

– Jestem tylko trochę zmęczony – zmyślam. – Wstałem o piątej rano i wygrałem trzy heaty. Muszę to odespać. Zaraz będę się zwijał.

– Och, nie żartuj! – Carl uśmiecha się do mnie i unosi swój napój. – To impreza na twoją cześć! Powinieneś się choć trochę zabawić. Tam jest lodówka z Red Bullami, gdybyś miał ochotę. – Wskazuje na kraniec pomieszczenia pełnego tańczących ludzi. – Do tego na zewnątrz stoi bar, a w nim wszystkie możliwe drinki. Tam właśnie idę.

Nie chcę tak szybko wychodzić z imprezy. Daję się namówić Carlowi i idę za nim, aż wpadam na mojego najlepszego kumpla, Thiaga Fontesa. Wcześniej był na mnie zły, bo pokonałem go w półfinale, ale teraz odnajduje mnie w tłumie i uśmiecha się serdecznie. Nigdy długo nie chowa urazy.

– Medi! Jak się czujesz, mistrzu? – Klepie mnie tak mocno, że przeszywa mnie nowa fala bólu.

– Zmęczony – jęczę. – Zaraz wracam do domu, ale najpierw skoczę z Carlem na drinka.

– Do domu? No co ty, nie gadaj! – Thiago kiwa głową w stronę ogrodu. – Stary, idziesz ze mną. Na zewnątrz jest świetna zabawa! Nie dam ci stąd tak szybko zwiać.

Wychodzimy więc za dom, gdzie tętni muzyka, świecą światła, basen mieni się turkusem, a goście to tańczą, to skaczą do wody. Przyjaciel ciągnie mnie w stronę baru. Alkohol pijam tylko okazjonalnie, ale tak się składa, że dziś jest okazja. Tylko czy chcę z niej skorzystać?

Kiedy, jeśli nie dzisiaj, mówię do siebie w myślach. Jestem akurat po wszystkich zawodach. Jeśli istnieje idealny moment na picie, to jest on dzisiaj.

Thiago coś zamawia, a ja stoję obok i patrzę, jak mnóstwo moich koleżanek i kolegów bawi się dookoła. Chętnie bym z nimi potańczył, ale ten ból kręgosłupa… Czuję się skamieniały w lędźwiach. A także zmęczony.

Alkohol rozluźnia mięśnie, stwierdzam po chwili. Jestem daleki od traktowania trucizny jako lekarstwa, ale jeśli coś może rozluźnić moje spięte plecy, dam temu szansę. Wkrótce wypijam dwa mocne drinki, a że jadłem dość dawno, to szybko odczuwam efekty alkoholu. Tańczę z surferkami z trasy i świetnie się bawię. Za namową jednej z najlepszych dziewczyn tego sezonu, Lucie Evans, piję kolejne mojito – nadal jestem za mało pijany, żeby się z nią umówić, ale chętnie daję się porwać do tańca.

O dziwo, moje plecy naprawdę się rozluźniają. Nic mnie już nie boli. Jest super. Po czwartym drinku zarywam nawet do Reese, jednej z najlepszych surferek w dziejach, ale znamy się na tyle długo, że oboje traktujemy to jako żart. Chwilę później dziewczyna daje mi kosza w komiczny sposób i znów wszyscy się śmiejemy. Impreza trwa w najlepsze. Tłum tylko gęstnieje, a gdy ludzi jest już mnóstwo, biorą mnie na ramiona i śpiewają z okazji mojego zwycięstwa.

Czuję się jak król.

Jakiś czas później otwieram sklejone powieki. Mrugam parę razy. Oślepia mnie światło.

Gdzie jestem?

Jeszcze parę mrugnięć i rozpoznaję swoją sypialnię. Leżę w łóżku i patrzę przez okno wychodzące na plażę. Promienie słońca rażą niemiłosiernie.

Jak się tu znalazłem?

Nie pamiętam powrotu do domu.

Zaciskam oczy i próbuję się skupić, co nie jest łatwe, kiedy boli mnie głowa. W końcu jednak wracają wspomnienia wczorajszego wieczoru, a potem… urywają się.

Matko. Aż tyle wypiłem?

Suszy mnie w gardle. Mam potężnego kaca. Podpieram się na łokciu i powoli zwlekam się z łóżka. Ostrożnie wstaję na nogi. Kładę dłonie na biodrach, bo znowu kłuje mnie w krzyżu, a potem idę do kuchni, krzywiąc się i mrużąc oczy. Wypijam ponad pół litra wody, a później odstawiam szklankę do zlewu głośniej, niż zamierzałem.

Matko, jaki ja jestem nieskoordynowany, zrzędzę w głowie.

To trzeba było tyle nie pić, karcę sam siebie.

– Medi? – Z sypialni dochodzi zachrypnięty głos. Kobiecy! Tak się wzdrygam, że prawie mi gacie spadają (to źle, bo nie mam na sobie nic poza nimi). Zerkam w stronę sypialni. Tam, po drugiej stronie mojego łóżka leży Lucie Evans – trzecia najlepsza surferka tego sezonu. Jej ciemne włosy są mocno zmierzwione.

Nie wierzę własnym oczom.

– Lucie? – sapię zdziwiony. – Co… Co ty tu robisz? – Biorę jeszcze jeden łyk wody i wracam do sypialni. Moje kroki nadal nie są tak pewne, jak bym chciał. Podchodzę do łóżka i wskazuję to na dziewczynę, to na siebie. – Czy my… spaliśmy ze sobą? – sugeruję cicho, a potem rozglądam się i panikuję na widok porozrzucanych po podłodze ubrań.

Lucie siada, zasłaniając się kołdrą. Przeciera swoje piękne zielone oczy.

– Na to wygląda. – Odchrząkuje i też się rozgląda. – Pamiętasz cokolwiek?

– Nic a nic. – Wzdycham. – Musiałem się nieźle upić. Cholera. A ty?

Dziewczyna kręci głową, ale nie wygląda na przejętą. Chociaż tyle dobrego. Oboje próbujemy przypomnieć sobie jak najwięcej i oboje mamy skrzywione miny, gdy wspomnienia się nie pojawiają.

– Wszystko w porządku? – pytam. Nie mam pojęcia, jak się zachować. Nigdy nie byłem w podobnej sytuacji. Zdarzyło mi się parę razy przyprowadzić do domu dziewczynę z imprezy, ale zawsze byliśmy na tyle trzeźwi, żeby pamiętać, co robimy, i przede wszystkim wyrazić na to zgodę.

– Tak. – Lucie wzdycha i drapie swój piegowaty nos. – Naprawdę, wszystko gra – upiera się na widok mojej zmartwionej miny, a potem zerka na biustonosz za szafką nocną. – Podasz mi mój stanik?

– Jasne. – Schylam się i rzucam jej bieliznę.

W momencie, kiedy się prostuję, przeszywa mnie tak niespodziewany ból, że zamieram w pół ruchu. Mam wrażenie, jakby ktoś mi wbił mi w kręgosłup potężną igłę. Lucie łapie biustonosz i spogląda na mnie, gotowa warknąć, że się gapię, ale dociera do niej, że coś jest nie tak.

– Medi? – W jej głosie słychać niepokój. – Co się stało?

Nie odpowiadam. Jęczę z bólu, a potem powoli przysiadam na łóżku.

– Coś cię boli? – pyta ostrożnie Lucie.

– Kręgosłup – sapię. Odwracam wzrok. – To nic groźnego, po prostu zmęczenie po sezonie. – Rozmasowuję dół pleców. – Przejdzie mi. Nie patrzę, możesz się ubierać.

Słyszę szelest ubrań i żałuję, że nie mogę zerknąć za siebie, bo ta dziewczyna od dawna mi się podoba. Próbuję się ruszyć, a wtedy przeszywa mnie kolejna fala bólu. Zaciskam oczy.

Co się ze mną dzieje?

– Spróbujmy sobie przypomnieć, co się wydarzyło – sapię po chwili. – Dobrze byłoby wiedzieć, czy się chociaż zabezpieczyliśmy.

– Pamiętam tylko, że tańczyliśmy na imprezie – mówi Lucie zachrypniętym tonem. – Potem całowaliśmy się na balkonie i… Dalej mam już dziurę w mózgu.

– Całowaliśmy się? – Unoszę głowę, zaskoczony.

– Nie pamiętasz?

– Nie. – Niestety nie.

Targają mną sprzeczne uczucia. Lucie spodobała mi się już cztery lata temu, kiedy dołączyła do trasy, ale nigdy do niej nie podbijałem. Jest ode mnie o jedenaście lat młodsza, a ja mam pewne zasady. Właściwie to miałem, póki nie upiłem się jak świnia. Co ja najlepszego narobiłem?

Nawet nie wiem, jak ją odpowiednio przeprosić.

Mam nadzieję, że chociaż pamiętałem o zabezpieczeniu. Zagryzam zęby, wstaję powoli i idę do szafy po T-shirt. Potem sprawdzam kosz na śmieci. Na widok zużytej prezerwatywy spływa po mnie fala ulgi. Dla pewności zabieram ją do łazienki, nalewam do środka wody i sprawdzam, czy nie pękła. Nie robiłbym tego, gdybym cokolwiek pamiętał, ale nie pamiętam nic.

A szkoda. Wielka, wielka szkoda.

Wracam do sypialni, gdzie Lucie jest już w sukience, Gdy mówię jej, co odkryłem, kiwa głową z ulgą.

– Jest mi tak głupio, że nawet sobie nie wyobrażasz. Strasznie cię przepraszam. – Podchodzę bliżej. – Nie wiem, co mam ci powiedzieć, ale… może masz ochotę na śniadanie? Postaram się zrobić coś wyjątkowo dobrego, co tylko lubisz. Jajecznica? Owsianka? Kawior z homarem? Homar z kawiorem? Załatwię, co sobie zażyczysz.

Lucie parska uroczo pod nosem.

– Homar z kawiorem brzmi świetnie, ale może nie na śniadanie – żartuje, po czym odwraca się do mnie tyłem. – Zapniesz mi sukienkę?

– Jasne.

Powoli zasuwam zamek. Nie mogę się napatrzeć na gładką skórę dziewczyny. Przełykam ślinę i przypominam sobie, że nadal suszy mnie w gardle.

– Dzięki. – Lucie odwraca się i spogląda mi to na oczy, to na usta. Ledwo oddycham, taka jest piękna. Hipnotyzują mnie jej ciemne włosy, zielone oczy, długie rzęsy i mnóstwo piegów…

Odchrząkuję i zwiększam dystans między nami.

– To może masz chociaż ochotę na kawę? – pytam. Stoimy tak jeszcze chwilę, każde bada sytuację, aż w końcu dziewczyna nieco się garbi.

– Wiesz co, jednak pojadę do domu – decyduje, po czym zgarnia torebkę ze stolika nocnego.

– Czekaj. – Idę za nią do wyjścia, ale ledwo nadążam, tak mnie bolą plecy. – Na serio cię przepraszam i chcę ci wynagrodzić tę sytuację.

Dziewczyna wbija we mnie ostry wzrok.

– Miło wiedzieć, że uważasz tę noc za jeden wielki błąd – wścieka się. – Ale jestem głupia, że tu przyszłam! Mogłam cię nie całować. – Rusza do wyjścia.

Mrugam, wyjątkowo nie od mocnego światła.

– To… ty pocałowałaś mnie? – nie dowierzam.

Lucie znów się zatrzymuje, a potem wywraca oczami, zła, że niczego nie pamiętam.

– Tak – rzuca niechętnie.

– A ja… co wtedy zrobiłem?

– Oddałeś pocałunek, jakbyś czekał na niego latami. – Wzdycha, a potem unosi ręce. – Więc nie rozumiem, czemu mnie nagle odrzucasz! Nie mówię, że masz mi tu zaraz klękać na kolano, ale przespałeś się ze mną i nawet jeśli tego nie pamiętasz, miło byłoby wiedzieć, że chociaż trochę tego chciałeś!

Otwieram szeroko oczy.

– To nie tak – próbuję sprostować, zdając sobie sprawę, jak nawaliłem. – Ja… – Nie kończę, bo coś mi świszczy w nosie. – Aaaaa… psik!

Nawet nie wiem, jak opisać falę bólu, która przechodzi mnie podczas kichnięcia. Czuję, jakby ktoś dźgnął mnie nożem tuż nad miednicą, a potem obracał poharatanym ostrzem w środku rany. Zamieram w pozycji wykrzywionej krewetki i nie mogę się ruszyć. Nie mogę się nawet odezwać!

Co mi jest?!

Moje serce wali w panice.

– Medi? Co się stało? – Stojąca w wyjściu Lucie blednie.

Nie wiem!

Próbuję wyskrzeczeć choć słowo, ale nic z tego. Do oczu napływają mi łzy. Chcę zrobić krok w stronę kanapy, ale już przy delikatnym ruchu przeszywa mnie potworna fala bólu i niemal padam na ziemię.

– Nie jest… dobrze… – jęczę przez zaciśnięte gardło. Ledwo widzę, tyle mam wody w oczach.

Lucie podbiega do mnie, niepewna, co zrobić.

– Bolą cię plecy? – zgaduje.

Kiwam głową.

– Aż tak? – dziwi się, a ja znów przytakuję. – Dobra, trzeba cię położyć. – Bierze mnie pod pachę. Jest tak silna, że prawdopodobnie złapałaby mnie, nawet gdybym mdlał z bólu (istnieje ryzyko, że zaraz do tego dojdzie). Pomaga mi dojść do kanapy, ale co z tego, kiedy położenie się wydaje mi się niemożliwe? Nie zegnę ciała tak, by zmienić pozycję ze stojącej na leżącą. To po prostu niewykonalne.

– Dasz radę się położyć? – niepokoi się dziewczyna. – Wiesz co, może lepiej zadzwonię po karetkę. Jesteś ubezpieczony, prawda?

– Jestem, ale nie dzwoń nigdzie. Dam radę. To tylko ból pleców – sapię i powoli się kładę. Zajmuje mi to z minutę, najbardziej bolesną minutę mojego życia, ale w końcu leżę na boku. Rwie mnie jak w piekle, ale leżę. To już coś.

Wpatruję się w ścianę i dyszę ze zmęczenia. Lucie siada obok, przejęta, a ja jestem na siebie zły, bo nie chcę jej tu zatrzymywać wbrew jej woli. Już wystarczająco namieszałem.

– Przyniesiesz mi wodę? – proszę przez zaciśnięte zęby. Dziewczyna podaje mi szklankę, a ja wypijam wszystko. Potem pyta, gdzie i jak mnie boli. Wskazuję na dolny odcinek kręgosłupa i opisuję ból jak najdokładniej, co też okazuje się trudne, bo jak opisać odczucia, na które nie ma słów?

– A w skali od zera do dziesięć, gdzie zero to brak bólu, a dziesięć to najgorsze możliwe tortury, na ile cię boli? – pyta Lucie.

Zastanawiam się nad tym. Skąd mam wiedzieć, ile to jest dziesięć? Nigdy mnie nie torturowano.

Chyba że liczyć ten moment.

– Osiem – odpowiadam. – Jeśli się nie ruszam, to może sześć. A jak się źle ruszę… Wtedy dziewięć i pół. – Mam ochotę powiedzieć dziesięć, ale na pewno są gorsze bóle. Mógłbym na przykład mieć jeszcze złamaną nogę albo leżeć na płonącym stosie. To by było gorsze.

Lucie patrzy na mnie, skrzywiona ze współczucia.

– Trzeba cię zawieźć do lekarza – stwierdza w końcu.

Kręcę głową.

– Nie trzeba. Nic mi nie jest.

– Boli cię ma maksa! To może być coś poważnego.

– Przecież tylko kichnąłem – zbywam ją. – Nie da się narobić wielkich szkód w tak prozaiczny sposób.

– Na imprezie też cię bolało – wytyka mi.

– To akurat pamiętasz? – żartuję, ale natychmiast przestaję się śmiać, bo przy każdym napięciu brzucha ból narasta prawie do dziesiątki. Muszę się rozluźnić. – Ała… – jęczę, bo przypadkiem źle się ruszam i znów mnie potwornie pali.

– Może zrobiłeś sobie coś w nocy i tego nie pamiętamy – ciągnie Lucie.

Wbijam w nią intensywny wzrok.

– Posłuchaj, nic mi nie jest. Poboli i przestanie, jak ze skręconą kostką. Co mi lekarz pomoże? Zagipsuje mi plecy? No co ty. Dostanę leki przeciwbólowe i tyle. Pewnie coś naciągnąłem podczas zawodów, więc przejdzie samo, a jak nie, to pójdę w przyszłym tygodniu do fizjoterapeuty.

– Może idź dzisiaj?

– Jest weekend – zauważam. Próbuję usiąść, ale wystarczy parę centymetrów ruchu i ból powala mnie z powrotem. – Sprawdzisz, czy mam jakąś maść przeciwbólową w szafce nad mikrofalówką? Tyle mi wystarczy. No i nie musisz tu ze mną siedzieć. Pewnie jesteś głodna i w ogóle. Znaczy, możesz wziąć coś z mojej lodówki, ale musisz to zrobić sama, bo nie jestem w stanie… Ała! – Znowu mnie boli, kiedy obracam się w stronę kuchni.

Serce wali mi coraz mocniej. Co to za nieśmieszny żart? Zawsze to ja wygrywam z bólem, a nie on ze mną!

– Nie masz żadnej maści – stwierdza dziewczyna po chwili. – Ani w ogóle nic przeciwbólowego.

– Dziwne. Rok temu smarowałem czymś bark. – Próbuję sobie przypomnieć nazwę leku. – Musi gdzieś leżeć resztka w takiej niebieskiej tubce.

– Nawet jeśli, to pewnie jest już przeterminowana – upiera się Lucie. Jeszcze chwilę grzebie w moich rzeczach, jednak niczego nie znajduje. – Pojadę do apteki i coś ci kupię, chyba że jednak poszedłeś po rozum do głowy i wolisz pojechać do lekarza.

– Nic mi nie jest – upieram się i już mam jej mówić, żeby wracała do siebie i się mną nie przejmowała, ale źle ruszam ręką i ból każe mi przemyśleć tę sprawę. – Chociaż… jeśli chciałoby ci się pojechać po maść, to byłbym bardzo wdzięczny – dodaję po chwili. – Boże, Lucie, ale mi głupio. Najpierw witam cię brakiem pamięci, potem widzisz mnie w takim stanie… Strasznie cię przepraszam. To na pewno nie jest twój wymarzony poranek.

Lucie chwyta torebkę.

– Oj, nie biadol już. Przyszłam tu z własnej woli, tyle wiem. Nie pamiętam, co było potem, ale to już bez znaczenia. Nie zostawię cię samego w takim bólu. Niedługo wrócę, a ty leż.

– Weź moją kartę! – krzyczę za nią, ale już nie słyszy. No nic, oddam jej pieniądze później. Biorę parę oddechów, żeby się choć trochę rozluźnić, i spędzam parę minut w ciszy.

W końcu nie wytrzymuję i zaczynam sprawdzać, przy jakich ruchach czuję najgorszy ból. Wygląda na to, że przy wszystkich. Nie mogę używać żadnych mięśni wpływających choć odrobinę na kręgosłup – czyli zostaje mi kręcenie kostkami, wyginanie nadgarstków, poruszanie żuchwą i lekkie oddychanie. Głębsze już boli. Mruganie też jest okej, ale chciałbym jednak zrobić dziś coś więcej niż na przemian zamykać i otwierać oczy.

Znowu odpoczywam parę minut, a potem ponawiam próbę. Nie może być tak, że nie mogę się ruszać! Sprawdzam, jak się czuję w leżeniu na plecach (potwornie), na brzuchu (zabijcie mnie) i na prawym boku (da się przeżyć, ale jakim kosztem). Leżę więc na lewym, przodem do oparcia kanapy i lekko zginam nogi. W tej pozycji jest najmniej źle. Ruszam stopą. Potem palcami.

Nie cierpię bezczynności.

Mam nadzieję, że ta maść mi pomoże.

Zastanawiam się, skąd te dolegliwości. Wyguglowałbym to, ale mój telefon i laptop zostały w sypialni. Może po nie pójdę? Już chcę spróbować, ale ból sprowadza mnie na ziemię. Wygląda na to, że mogę tylko leżeć. Leżę więc, zamykam oczy i próbuję sobie przypomnieć cokolwiek z zeszłej nocy. Nie wierzę, że przespałem się z Lucie Evans i nawet tego nie pamiętam! Skoro już mi odbiło i poszedłem do łóżka z najpiękniejszą dziewczyną świata, chciałbym zachować w głowie chociaż parę szczegółów.

Kręcę głową, przeklinając mojego pecha.

Wściekam się też na siebie, bo mącę w głowie dziewczynie, z którą i tak nie będę. Co się musiało stać, żebym ją wczoraj przyprowadził do domu? Chyba musiała mnie o to błagać, bo sam bym tego nie zaproponował. Nie dlatego, że bym nie chciał. Nawet teraz robi mi się gorąco na myśl o niej w moich ramionach. Po prostu jestem… odpowiedzialny?

– Chyba tylko w wyobraźni – burczę do siebie.

Lucie długo nie wraca, a mnie coraz bardziej chce się siku. Zwlekam z wyprawą do łazienki, bo te parę metrów dzielących mnie i sedes to przepaść nie do pokonania. W końcu jednak pęcherz każe mi wstać. Jakimś cudem mi się to udaje, ale trwa ze dwie minuty i jęczę przy tym z bólu. Prostuję się (choć to chyba za dużo powiedziane), ściskam dłońmi biodra i małymi kroczkami idę do toalety.

– A niech to… – złoszczę się na widok zamkniętej deski klozetowej. Zagryzam zęby. Nie ma szans, żebym się aż tak schylił, więc sikam do umywalki. Opłukuję ją potem i z trudem wracam na kanapę. Położenie się zajmuje mi kolejną minutę.

A potem jeszcze burczy mi w brzuchu.

Świetnie. Po prostu świetnie!

Jestem potwornie głodny, ale wolę głodować niż spędzić kolejne parę minut na nogach. Nic się nie stanie, jeśli przez jeden dzień nic nie zjem. Trochę dyskomfortu i tyle. Najwyżej zamówię pizzę.

Na myśl o tym, że najpierw będę musiał iść po telefon, a potem otworzyć dostawcy drzwi, znowu mnie skręca.

Medi, ogarnij się. Skoro doszedłeś do toalety, to i do drzwi dasz radę. Poza tym telefon przyniesie ci Lucie. O tyle możesz ją poprosić bez wyrzutów sumienia, wmawiam sobie.

W końcu słyszę, jak ktoś parkuje przy domu, i chwilę później otwierają się drzwi.

– To ja! – krzyczy Lucie. Słyszę stukot zdejmowanych butów i brzęk torebki, a potem… drugą parę nóg? Obracam głowę mimo bólu i widzę, że dziewczyna nie przyszła sama. Towarzyszy jej sporo starszy ode mnie mężczyzna z ciężką czerwoną torbą.

– Dzień dobry – wita się ze mną. – Jestem ojcem Lucindy. Stanley Evans. – Unosi rękę. – Moja córka powiedziała, że jej przyjaciel jest chory, a ja jestem lekarzem, więc… Co się dzieje?

Głupio mi się witać, leżąc przodem do oparcia kanapy, więc obracam się na drugi bok. Potwornie boli, ale staram się nie wyglądać na umierającego. To przecież tylko plecy.

– Leż, leż – mówi mężczyzna, gdy próbuję wstać. – Lucie opowiadała, że łamie cię w krzyżu. Co prawda jestem lekarzem rodzinnym i nie mam rentgenu w oczach, ale i bez tego coś zdziałamy. Na razie postaraj się nie ruszać.

Lucie opowiada tacie, co się stało (pomijając fakt, że obudziła się nago w moim łóżku), a ja czasami uzupełniam informacje. Dopowiadam, że bolało mnie też w ostatnich dniach i w zasadzie od lat w pewnym stopniu.

– Ale kogo nie bolą plecy? – dodaję na koniec.

– Zdrowych ludzi – stwierdza Stanley. Każe mi ruszać palcami od stóp, potem prostować nogi i lekko je unosić. Pyta przy tym, jak i gdzie mnie boli.

– Czyli nie czujesz bólu w żadnej nodze? – upewnia się.

– Nie.

– To dobrze. Żadnego promieniowania do pośladków?

– Hmmm… – Poświęcam chwilę uwagi mojemu tyłkowi. – Wydaje mi się, że nie. Boli tylko w lędźwiach.

– Centralnie czy po bokach?

Znów się skupiam.

– Centralnie najbardziej, jakby ktoś wbił mi nóż tak idealnie w kręgosłup, o tutaj. – Pokazuję. – Ale po bokach też. Ciągnie jak nie wiem, no i trochę pali. Przedziwne uczucie. Nigdy wcześniej tak nie miałem.

Stanley dotyka mojego kręgosłupa, a potem naciska na dolne kręgi. Przy ostatnim parciu aż krzyczę, tak mnie zaskakuje ten ból.

– L4-L5… może też S1 – mamrocze do siebie, a potem mi tłumaczy: – Chodzi o kręgi. Przy tych masz największy stan zapalny.

– Mam stan zapalny? – dziwię się. – Dlaczego?

– Tego nie wiem, ale to nic groźnego. Wygląda na typowe lumbago. Może cię przewiało na zawodach, a może coś lekko naciągnąłeś? Gdybyś tracił czucie w nogach lub w zwieraczach, trzeba by cię było wieźć na operację, ale to nie ten przypadek. Przejdzie ci, tylko trochę poboli. Możesz wstać?

– Mogę, chociaż wolałbym nie. Każda zmiana pozycji boli – jęczę.

– Tylko na chwilę – prosi lekarz. Wyprasza córkę do innego pomieszczenia, a mnie każe stanąć przed nim w bokserkach. – Podejdź do lustra – prosi potem.

– Muszę?

– Jeśli możesz.

Człapię więc do przedpokoju, a gdy widzę swoje odbicie, wybałuszam oczy. Moje ciało układa się nieforemnie, choć próbuję zachować prawidłową postawę. Stoję nierówno, plecy mam wygięte, a miednicę wykręconą. W ogóle tego nie kontroluję. Samo mnie tak skręca. Gdy pozwalam rękom zwisać, jedna zbliża się do pępka, a druga oddala od ciała.

Przypominam paragraf.

– Spróbuj się wyprostować. Delikatnie. Tyle, ile możesz – zachęca Stanley.

Próbuję, ale kiepsko mi idzie. Mógłbym bardziej, gdyby od tego zależało moje życie, ale musiałbym mieć przy głowie pistolet. W innej sytuacji ciało po prostu zabrania mi majstrowania przy nim, tak jak zabroniłoby mi trzymać rękę w ogniu.

– Klasyczny stan zapalny lędźwi – potwierdza lekarz, a potem pomaga mi wrócić na kanapę. – Przepiszę ci leki przeciwzapalne oraz osłonowe. Bierz je przez pięć dni. Po tym czasie powinno ci przejść, a jeśli nie, to zgłoś się do ortopedy, dobrze?

– Tak. – Kiwam głową.

Ojciec Lucie wypisuje mi receptę. Zastanawiam się, ile mnie będzie kosztowała ta impreza, ale Stanley zapewnia, że dla przyjaciół swojej córki robi wszystko pro bono i że ma nadzieję zobaczyć mnie wkrótce na falach. Potem wykonuje dwa zastrzyki, po jednym w każdy mój pośladek. Boli okrutnie, ale nie przez igłę, tylko dlatego, że muszę się obrócić niemal na brzuch (przypominam: zabijcie mnie). Jeden strzał to witamina B12, która ma mi pomóc odbudować zszargane nerwy, a druga to lek przeciwzapalny. Podobno podany prosto w tyłek działa szybciej niż tabletki, więc nie narzekam i wytrzymuję ból.

Kiedy znów kładę się na lewym boku, czuję, jakbym padł na łóżko po paru dniach nieustannej wędrówki. Cudowne uczucie – bolesne, ale towarzyszy mu wielka ulga.

– Możesz chodzić, siedzieć, ale nie surfuj, dopóki ból nie ustanie – zaleca Stanley, pakując torbę. – Twoje ciało potrzebuje odpoczynku.

Stękam w myślach, bo nie cierpię biernie odpoczywać. Najlepiej relaksuję się w oceanie, na zabójczych falach. No cóż. Rozmawiamy jeszcze przez chwilę, a potem mężczyzna wychodzi.

Spoglądam na Lucie i dopiero teraz mogę się jej dokładniej przyjrzeć. Przebrała się, odkąd była tu rano, i teraz nosi dresy z Rip Curla, który jest jej sponsorem. Wygląda w nich równie kusząco jak w sukience. Chyba tylko ona jedna na świecie potrafi dokonać czegoś takiego.

– Mówiłem ci, że nie potrzebuję lekarza – wytykam jej, ale potem lekko się uśmiecham.

Dziewczyna odpowiada tym samym.

– Mówiłeś. I kłamałeś – stwierdza, a potem przynosi reklamówkę. W środku są opakowania z jedzeniem. Skoro nie masz siły zrobić śniadania, kupiłam naleśniki. Mam nadzieję, że je lubisz.

– Nie da się nie lubić naleśników. – Ściska mnie w brzuchu z wdzięczności. – Dziękuję – mówię prosto z serca.

– Nie ma za co.

– Oczywiście, że jest. – Spoglądam jej w oczy. – Perfidnie cię wykorzystałem i nawet o tym nie pamiętam, a ty, zamiast przywalić mi i porysować auto, przywiozłaś naleśniki. – Sięgam po pudełko. Nagle znów krzywię się z bólu i upuszczam jedzenie. Dobrze, że spada w pudełku na podłogę i niczego nie brudzi.

– Możesz przestać się ruszać? – Lucie wzdycha. – Ile razy ma cię zaboleć, żebyś zrozumiał, że masz odpoczywać?

Racja, myślę i czekam pokornie, aż sama poda mi jedzenie. Nie lubię być wyręczanym i aż mnie świerzbi, żeby sięgnąć po widelec, ale co mogę zrobić?

– I przestań pieprzyć głupoty – dodaje Lucie, krzątając się po kuchni. – Gdzie masz sztućce? – pyta, ale potem znajduje je szybciej, niż zdołałem obliczyć, w której szufladzie leżą.

– Jakie głupoty? – dopytuję.

– Nie wykorzystałeś mnie – podkreśla. – Sama chciałam tu przyjść, jestem tego pewna, bo… Jezu no, kto by nie chciał. – Mierzy wzrokiem moje ciało, aż czuję się nagi. – Chociaż, jak widać, ty byś nie chciał – narzeka. – Dupek z ciebie w takim razie, ale nie zostawię cię tu samego, kiedy nie możesz nawet doczłapać do lodówki. Jedz. – Podkłada mi pod nos pokrojone naleśniki, a ja zastanawiam się, jak je zjeść na leżąco, żeby nie zabrudzić kanapy ani się nie udławić. To zaskakująco trudne, ale muszę dać radę. Nie dam się karmić, to już kompletnie poniżej mojej godności. Wolę, żeby bolało.

Opieram się na łokciu.

AŁAAAAAA!

Okej, jednak dam się karmić.

Albo nie.

Udaje mi się nieco podnieść głowę i przełknąć gryza. Sukces dnia. Żuję śniadanie i myślę, co odpowiedzieć.

– To nie tak. – Spoglądam na Lucie. Jest piękna, nawet gdy nie ma najlepszego humoru. – Ja… Jak to powiedzieć, żeby odpowiednio zabrzmiało? Jestem przekonany, że chciałem tego, bo… No, powiedzmy, że podobasz mi się, odkąd dołączyłaś do trasy. Ale jestem dla ciebie za stary! Mam trzydzieści jeden lat i może czuję się na dwadzieścia, ale nie mam dwudziestu. A ty masz – ucinam.

– Jestem dorosła – przypomina mi Lucie. – Mogę podejmować własne decyzje i wczoraj to zrobiłam.

– Pogadamy za dziesięć lat i wtedy się ze mną zgodzisz – upieram się, a potem wracam do jedzenia. Mam całą gębę śliny, taki jestem głodny. Biorę gigantyczne gryzy, żeby jak najszybciej zakończyć ten bolesny proces.

– Ale… chciałeś się ze mną przespać? – upewnia się.

– Niby nie pamiętam, jednak… wiem, że tak – przyznaję w końcu. – Po prostu nie powinienem był tego robić. Mimo największych chęci.

Lucie kiwa głową.

– To miło. Bo wiesz, jak powiedziałeś, że to błąd, poczułam się jak gówno.

– Hej. – Spoglądam na nią ostro. – Jesteś zbyt mądra i ładna, żeby przejmować się, co o tobie myśli jakiś facet. A już szczególnie taki stary dziad jak ja.

– Nie jesteś stary…

– Moje plecy twierdzą inaczej – przerywam. – Daj spokój. Chciałem iść z tobą do łóżka. Jesteś piękna i surfujesz po mistrzowsku. Jeśli to cię pocieszy, to nawet nie wiesz, jak mi przykro, że nic nie pamiętam. Skoro już postradałem rozum, to mógłbym chociaż mieć parę wspomnień.

Lucie uśmiecha się pod nosem i choć chce to ukryć, nie wychodzi jej. Unoszę kącik ust. Nagle mi jakoś cieplej na duchu.

– Ja też nie jestem zadowolona, że urwał mi się film – przyznaje.

– Tylko nie rób sobie nadziei. Było, minęło.

– Spokojnie, nie robię – odpowiada. – Przestań się tak przejmować. To była tylko impreza i nic więcej.

Kończymy jeść, a potem Lucie wraca do apteki, tym razem po lekarstwa na receptę. Daję jej moją kartę płatniczą i czek pokrywający wcześniejsze wydatki. Niestety zapominam poprosić, żeby przed wyjściem podała mi telefon, więc znowu przez kwadrans gapię się w przestrzeń, aż nie wytrzymuję z nudów i sam sobie przynoszę tę komórkę. Lekarz powiedział, że mogę chodzić, tłumaczę sobie, gdy moje ciało krzyczy z bólu. Mam już wprawę w przegadywaniu samego siebie – po większości treningów od lat kąpię się w wannie z lodem. To inny rodzaj bólu, ale oba da się pokonać wystarczającą siłą woli.

Wkrótce wracam na kanapę z telefonem i pilotem do telewizora. Oddaję się rozrywce, aż Lucie wraca z lekami, kolejnym jedzeniem na wynos oraz zakupami spożywczymi, o które nawet nie prosiłem. Wkłada produkty do lodówki, zanim zdążę się odezwać, i przy okazji wymienia, co kupiła: wszystko gotowe do jedzenia od razu lub po odgrzaniu w mikrofalówce.

– Cofam to, co wcześniej mówiłem. Kocham cię – odpowiadam żartobliwie, ale z wdzięcznością.

– Mhm. – Lucie wie, że nie mówię serio, ale się uśmiecha. To dobry znak. – Mogę ci jeszcze jakoś pomóc?

Zastanawiam się, a potem kręcę głową.

– Zrobiłaś już wszystko, co się da. Dziękuję – odpowiadam.

– Żaden problem. W takim razie spadam, bo mam trochę spraw do załatwienia… – Pakuje rzeczy do torebki, a potem podchodzi do mnie ostatni raz. Odblokowuje telefon. – Wpiszesz mi swój numer?

Na widok jej pięknych oczu ściska mnie w brzuchu. Przełykam ślinę, wpisuję dziesięć cyfr i oddaję dziewczynie komórkę. Wtedy puszcza mi sygnał, żebym też miał do niej kontakt.

Albo zaczynam się zakochiwać, albo to leki szumią mi w głowie.

– Napisz po południu, jak się czujesz – prosi. – I wieczorem też. Przekażę wszystko tacie i podam ci jego zalecenia. No i gdybyś czegoś potrzebował, dzwoń śmiało. Jestem pod telefonem.

– Dzięki. Naprawdę nawet nie wiem, jak ci się odwdzięczyć – plączę się w słowach. – Gdyby nie ty, pewnie bym dzisiaj głodował.

– Gdyby nie ja, nie bolałyby cię plecy – odpowiada Lucie z nutą wyrzutów sumienia.

– Nieprawda. Bolały mnie już wczoraj. To nie przez ciebie, tylko przez to…

– Kichnięcie. Wiem – kończy moją myśl. – Ale gdyby mnie tu nie było, to może byś tak pechowo nie kichnął.

– Tego nie wiemy.

– Po prostu pisz, jak cię czujesz, okej? – prosi na koniec.

– Okej.

Najpiękniejsza surferka w dziejach wychodzi z mojego domu, a ja zmieniam pozycję na kanapie i jęczę przy tym z bólu. Zejście z progu dziewiątki do szóstki trwa parę minut, a gdy już jest lepiej, przetwarzam w myślach cały ten poranek. To za dużo na raz. Kręci mi się w głowie. Może to skutek uboczny leków? – zastanawiam się.

Wchodzę w wyszukiwarkę i otwieram mnóstwo stron o bólu kręgosłupa. Chcę się dowiedzieć, co mi jest.

Google twierdzi, że mogę mieć nawet raka.

No oczywiście. Czego ja się spodziewałem?

Odkładam telefon i wracam do seriali. Nie tak chciałem spędzić dzień po zdobyciu piątego tytułu mistrza świata, ale trudno. Teraz odpocznę, po weekendzie skonsultuję się z fizjoterapeutą, a potem zapomnę, że cokolwiek mnie bolało.

Będzie dobrze, jak zawsze. To nie jest moja pierwsza kontuzja.

Koniec darmowego fragmentu książki.

zapraszamy do zakupu pełnej wersji.