Strzaskane królestwo ebook

Nie mogłabym też pominąć moich wspaniałych Patronek 🖤

Dziękuję Wam za zaufanie, zaangażowanie i za to, że zechciałyście objąć ostatni tom swoją opieką. Za każdą recenzję, udostępnienie, przygotowaną grafikę i każde dobre słowo, dzięki któremu ta historia mogła dotrzeć do kolejnych osób. Wiem, ile serca wkładacie w promowanie książek i ogromnie doceniam czas, który poświęcacie również moim bohaterom. Dziękuję, że pomagacie mi nieść ich historię dalej i że stałyście się częścią tej przygody. Mam nadzieję, że Strzaskane królestwo dostarczy Wam wielu emocji i zostanie z Wami na długo.

Cieszę się, że mogłam podzielić się z Wami tym ostatnim rozdziałem historii Lilith i Sonara 🖤

Powrót

Lilith

Kilka godzin temu przekroczyliśmy granicę. Wiele kosztowało mnie, by wjechać do Thalvornu z wysoko uniesioną głową. I choć patrzyłam prosto przed siebie, z moich oczu biła pustka. Z trudem trzymałam plecy prosto. Miałam wrażenie, że na moich barkach spoczął ciężar całego świata. I lada moment upadnę.

Gdy ciało Sonara zniknęło pod piachem pustyni, moje serce rozpadło się na milion kawałeczków. Teraz wiedziałam, że już nigdy nie zdołam poskładać go na nowo. Straciłam wszystkich, których kochałam. Rodziców, siostrę, Cedricka, Sonara… Nigdy nie sądziłam, że jestem w stanie wypłakać wszystkie łzy. A jednak tak się stało. Byłam otępiała, nie czułam bólu ani zmęczenia.

Przez pierwszych kilka dni nie docierało do mnie, co tak naprawdę się wydarzyło. W środku nocy budziłam się z krzykiem, pewna, że Sonar zjawi się u mojego boku z pytaniem, co się stało. Za każdym razem, kiedy odwracałam głowę i szukałam jego wzroku, cierpiałam katusze. Selene płakała po cichu nocami, myśląc, że nikt o tym nie wie. Kaelen rzadko spał, mało mówił, a po jego ironicznym poczuciu humoru nie został nawet ślad.

Poprawiłam się w siodle. Na granicy czekały na nas cztery konie. Ich widok dogłębnie mną wstrząsnął. Selene wyglądała, jakby chciała ukatrupić zwierzę tylko za to, że tam stało. Kaelen wymruczał pod nosem kilka niezrozumiałych słów.

Żadne z nas nie powiedziało ani słowa na temat tego, co się wydarzyło. Nie mogliśmy zabrać jego ciała. Rozpacz sprawiła, że nawet wojna przestała się dla mnie liczyć. Najgorszy ból wywoływała świadomość, że nie zdążyłam mu wyznać tego, co czułam. Przez cały czas go odpychałam, będąc pewna, że mamy dla siebie całe życie.

Jak bardzo się myliłam.

Kaelen zrównał z moim swojego konia i bez słowa podał mi bukłak z wodą. Z wdzięcznością go przyjęłam, na co lekko skinął głową. Kiedy wyciągnęłam rękę, wzrok wampira na sekundę uciekł w kierunku palca serdecznego. Tego, na którym widniał tatuaż z imieniem Sonara. Podążyłam za jego spojrzeniem. Po raz kolejny żadne z nas nic nie powiedziało.

Wjeżdżając do obozu, poczułam, jak ściska mnie żołądek. W porównaniu z pustynią ten zdawał się wiosenną bryzą. Zapach spalenizny mieszał się z wonią wilgotnej ziemi, a ja niemal słyszałam echo krwi, która została tu przelana. Wozy stały w nieładzie, namioty były porozrywane, część strażników zajmowała się rannymi, a reszta krzątała się między stosami broni.

Spojrzałam na zebrane tu istoty: elfy, wampiry, czarownice. Zmęczonych, ale w pełni przytomnych. To był nasz pierwszy obóz odkąd wydostaliśmy się z pustyni. Nikt jeszcze nie wiedział o śmierci króla, a my potrzebowaliśmy raportów na temat wojsk Varyna.

Dowódca znalazł się przy nas w mgnieniu oka. Ze skrzywieniem zsunęłam się z konia. Selene i Kaelen od razu poszli w moje ślady.

– Wasza wysokość. – Mężczyzna pochylił głowę z szacunkiem. – Gdzie jest król?

Zesztywniałam. Selene zerknęła na mnie, Kaelen pospiesznie wystąpił o krok.

– Nie żyje – powiedziałam, kiedy generał otworzył usta.

Dowódca zbladł.

– Zginął z rąk Eryndorczyków – wyjaśnił Kaelen.

Mężczyzna upadł na kolana. Wzrok pozostałych istot natychmiast powędrował w naszą stronę.

– Co tylko rozkażesz, Pani! – wykrzyczał jednym tchem.

– Wstań – powiedziałam cicho, lecz stanowczo.

Dowódca poderwał się z powrotem na nogi.

– Udajmy się do jednego z namiotów – kontynuowałam. – Powiesz nam, gdzie aktualnie znajdują się wojska Varyna i czy on jest z nimi.

– Tak jest.

Ruszył przodem. Chciałam przepuścić Kaelena i Selene, ale oni czekali. No tak, to ja miałam iść pierwsza. Przechodząc przez obóz, czułam na sobie wzrok znajdujących się w nim istot. W ich oczach odbijał się lęk, gniew i coś innego.

Zaufanie.

To ja miałam poprowadzić ich przez to piekło.

Lawirowałam między namiotami z mocno bijącym sercem. Każdy krzyk, jęk i stukot zbroi wzmagał w mojej piersi gniew. Myśl o Sonarze paliła mnie od środka, ale nie mogłam pozwolić, by ten ból mnie sparaliżował.

Zatrzymałam się na środku obozu, patrząc na chaos, który miałam uporządkować. To był mój lud, moja ziemia, moje królestwo i to ja miałam wziąć je w swoje ręce. I choć serce krwawiło po stracie ukochanego, wiedziałam jedno: tu i teraz nie mogłam być nikim innym niż królową.

Weszłam do namiotu, przeszłam kilka kroków i zatrzymałam się przed stołem, na którym leżały mapy. Powiodłam wzrokiem po rozmieszczonych wojskach, zwracając uwagę na to, jak zostały rozstawione, w jakich ilościach i miejscach. Kaelen zatrzymał się po drugiej stronie, również uważnie studiując mapy. Selene usiadła pod ścianą.

– Musimy ustalić, które z królestw są gotowe nam zaufać. Varyn nie spocznie, dopóki nas nie złamie – mruknęłam. – Czy elfy zgodziły się z nami sprzymierzyć?

Dowódca pokręcił głową, na co zacisnęłam usta.

– Idioci – syknęła Selene. – To istne samobójstwo.

– Jakie mamy bez nich szanse? – zapytałam.

Kaelen przez chwilę nie odpowiadał.

– Niewielkie. Jest nas zbyt mało, aby pokonać Varyna. Potrzebujemy sojuszników.

Spojrzałam mu w oczy.

– Jak wygląda nasza sytuacja na arenie międzynarodowej? – Przeniosłam wzrok na Selene. – Co mówią o nas na innych dworach?

– Intrygi i plotki, jak zawsze – odparła Selene, marszcząc brwi. – Wieść o śmierci Sonara szybko się rozejdzie. Będą uważali, że bez króla Thalvorn stanie się łatwym celem. Varyn korzysta z każdej możliwości, by nas osłabić.

– A nasze wojska? – wtrąciłam, gorączkowo szukając jakiegoś rozwiązania. – Ilu jest gotowych do marszu, a ilu wciąż liczy straty po bitwach?

Dowódca położył rękę na mapie, wskazując miejsca, gdzie wojska były rozlokowane.

– Pani, z tego, co wiemy, w okolicach granicy z Eryndorem mamy trzy główne formacje gotowe do walki. Stacjonują tu elfy z północy, wampiry z południa i garstka Mrocznych Elfów. Reszta jest w rozsypce lub zajęta odbudową.

Skinęłam głową. Jeśli reszta elfów nie przyłączy się do nas, musimy jak najszybciej nawiązać sojusz z innym krajem. Z naszej wizyty w Dolinie zakładałam, że nie możemy liczyć na ich pomoc. Westchnęłam cicho.

Selene prychnęła.

– Wydałeś polecenie, by sprowadzić tu resztę wojsk?

Dowódca popatrzył na naczelnego szpiega Thalvornu.

– Tak, ale część wysłałem na zamek. Zakładam, że to tam się kierują. Jeśli zdobędą twierdzę, wygrają wojnę.

Kaelen westchnął.

– Wciąż mamy szansę, ale musimy szybko reagować. Rozmieśćmy dobrze oddziały i wykorzystajmy teren.

Spojrzałam na niego.

– To nie wystarczy. Varyn już zaatakował. Jeśli nie zdobędziemy sojuszników… – zamilkłam na chwilę. – Na czyją pomoc możemy liczyć?

Selene odwróciła się do mnie, gniew i troska walczyły w jej oczach. Zignorowałam ją, nie znosiłam współczucia.

Spojrzałam na mapę, przyglądając się możliwym sojusznikom. Lasy Ghalmor nie odpowiedzą, ich wierność była ulotna i już nie mogliśmy na nich polegać. Elfy odmówią, nie staną do walki po stronie Sonara. Wampiry z południa są wierne, ale zbyt nieliczne. Pozostawała jeszcze Kraina Mgławic, której król niedawno zmarł oraz Królestwo Gór. Jest nadzieja, że ci ostatni mogli pamiętali dawną pomoc naszego kraju.

Kaelen pochylił się nad mapą, przesuwając palcem wzdłuż granic.

– Możemy też wysłać posłańców do Krainy Mgławic. Ich oddziały zawsze były niezawodne w walce na trudnym terenie.

Selene prychnęła, marszcząc brwi.

– Czy to oznacza, że wyruszamy w podróż dyplomatyczną, zanim Varyn nas dosięgnie? Każde opóźnienie kosztuje życie.

Skinęłam głową, czując, że ciężar odpowiedzialności mnie dusi. Kaelen postukał palcem w stół, nie odrywając wzroku od mapy.

– Masz rację. Będziemy potrzebować każdej jednostki, jaką mamy. I musimy działać szybko.

– Dlatego musimy jak najszybciej skontaktować się w pierwszej kolejności z Królestwem Gór – powiedziałam, wskazując miejsca na mapie. – Zwołamy posłańców i rozstawimy nasze wojska tak, aby móc przejąć inicjatywę, zanim Varyn znów nas zaskoczy.

– Wyślemy posłanników? – zapytał mnie Kaelen.

Przygryzłam policzek od środka.

– Sprawa jest zbyt poważna. Powinniśmy jechać osobiście.

Selene uniosła brwi.

– Widzisz tę mapę? To daleko, stracimy wiele dni.

– Dlatego się rozdzielimy – zadecydowałam z ciężkim sercem. – Kaelenie, udasz się na zamek i dopilnujesz, aby żołnierze Eryndoru nie zdobyli twierdzy. Ja i Selene – przeniosłam na nią spojrzenie – odwiedzimy inne dwory i przekonamy władców, aby wystąpili z nami przeciwko Varynowi.

Selene wstała.

– To oznacza, że musimy działać bez wytchnienia. Nie będzie czasu na żałobę.

Skinęłam głową.

– Czas żałoby minął na pustyni. Teraz będziemy walczyć.

Tęskniłeś za mną?

Sonar

Obudziłem się w ciemności, zakuty w łańcuchy. W ustach czułem suchość, wargi miałem popękane. Całe moje ciało pokrywał piasek. Ziarenka dostały się nawet pod powieki. Zmusiłem się do zmiany pozycji, siadając z jękiem. Byłem słaby i kręciło mi się w głowie.

Wspomnienie przerażenia wypisanego na twarzy Lilith, kiedy upadłem, prześladowało mnie w snach. Miecz tamtego elfa mnie nie zabił, ale zranił wystarczająco, bym stał się bezbronny. Magia Varyna musiała zadziałać w sposób, jakiego nie pojmowałem. Czy zostałem przeklęty i wystarczyła kropla krwi, aby pustynia zareagowała i mnie wchłonęła?

Przez cały ten czas zastanawiałem się, gdzie byli Lilith, Selene i Kaelen. Czy również zostali pojmani? Jeśli tak, gdzie trzymał ich ten sukinsyn?

W ciemnościach nie wiedziałem, ile minęło dni. Tygodni? Miesięcy? Byłem za to pewien, że nie zjawią się tutaj, aż nie uznają mnie za wystarczająco bezbronnego. Nie dostarczali mi krwi, czekając, aż opadnę z sił.

Dlatego zmuszałem się do choćby kilku kroków. Musiałem być przygotowany na chwilę, gdy po mnie przyjdą. Każda minuta spędzona tutaj przypominała mi o mojej bezsilności. Zakuty w łańcuchy, z twarzą zniszczoną przez brak krwi, mogłem tylko patrzeć przed siebie i czekać na tortury.

Wtem zaszeleściły kroki. W oddali usłyszałem cichy kobiecy śmiech.

– Witaj, Sonarze – powiedziała tonem, który mroził krew w żyłach. – Wreszcie mamy wystarczająco czasu, by porozmawiać. Tęskniłam za tobą.

Kiara wyłoniła się z cienia z uśmiechem, rozkoszując się moim cierpieniem. Ten widok sprawiał jej przyjemność. Wciąż była piękna, ale jednocześnie zupełnie obca. Jej twarz wyrażała teraz chłód i okrucieństwo. Nie znałem jej motywów ani nie wiedziałem, w jaki sposób stała się narzędziem Varyna.

Przez chwilę przyglądałem się jej w milczeniu, szukając czegoś znajomego w twarzy kobiety, którą kiedyś kochałem.

– Tęskniłeś za mną? – rzuciła słodkim głosem.

Posłałem jej pełne nienawiści spojrzenie.

– Czego chcesz? – warknąłem.

Jak to możliwe, że przeżyła? Przecież widziałem, jak ginie. Byłem świadkiem jej śmierci!

Przechyliła głowę na bok, przeszywając mnie spojrzeniem.

– Pogawędzić – wymruczała.

Siląc się na beztroskę, uniosłem jedną brew. W mojej piersi palił się gniew. Nie pozwolę na to, by ktoś decydował o moim losie.

– Za późno na czcze pogawędki, nie sądzisz?

Kiara podeszła bliżej, jej oczy lśniły okrutnym zadowoleniem. Nie zdążyłem wpełni zareagować, gdy w ręku elfki pojawił się rozżarzony pręt. Skąd ona go wytrzasnęła? Bez cienia emocji przytknęła narzędzie do mojej skóry. Poczułem palący, przeszywający ból, który rozlał się od ramienia aż do kręgosłupa. Brzdęknęły łańcuchy, kiedy szarpnąłem się z całych sił. Z moich ust wyrwał się jęk, gdy walczyłem, usiłując zdusić krzyk.

– Cudowny dźwięk, Sonarze – szepnęła z uśmiechem. – Twoje wrzaski są dla mnie najpiękniejszą muzyką. Sprawię, że będziesz tak śpiewał godzinami.

Zazgrzytałem zębami. Zabiję tę sukę.

– Gdzie jest Ostrze Cienia?

W duchu uśmiechnąłem się szeroko. Jej pytanie zdradziło mi wszystko to, co chciałem wiedzieć. Nie mieli Lilith, bo Ostrze posiadali moi przyjaciele. A to oznaczało, że moja żona była bezpieczna.

Po raz kolejny przystawiła rozgrzany pręt do mojej skóry. Szarpnąłem się, wyginając plecy i ciągnąc łańcuchy. Z moich ust wyrwał się syk.

– Mogę tak bez końca – wyznała. – Szkoda, że ty nie. Świetnie się bawię.

Kiara sięgnęła po kolejne narzędzie. Tym razem był to cienki nóż, którym przeciągnęła wzdłuż mojego ramienia, nie rozcinając skóry, ale każąc nerwom tańczyć w agonii. Krzyk uwiązł mi w gardle, a całe ciało zadrżało.

– Czy coś ci to przypomina, Sonarze? – zagadnęła, stając nad moją głową. – Pamiętasz te dni przepełnione cierpieniem, kiedy dawno temu byłeś niewolnikiem Varyna? Tak strasznie żałuję, że to nie ja wtedy mogłam się z tobą zabawić.

Pod wpływem bólu w mojej krwi buzowała adrenalina połączona z wściekłością. Każde pchnięcie noża i kontakt gorącego metalu ze skórą przypominał mi o Lilith. I o tym, że za żadne skarby nie mogłem się poddać.

– Opowiedz mi o swojej królowej – poprosiła łagodnie.

Milczałem, na co zaśmiała się dźwięcznie. Wpatrywałem się z chęcią mordu w twarz kobiety, którą kiedyś bezgranicznie kochałem.

– Wstań – rozkazała, chwytając mnie za włosy i szarpiąc do góry.

Spróbowałem się podnieść, ale nogi odmawiały mi posłuszeństwa. Kolana uginały się pod ciężarem ciała, a każdy ruch sprawiał, że przeszywały mnie ostre, palące fale bólu. Czułem, jak łzy napływają mi do oczu, choć starałem się je powstrzymać.

– Jesteś taki żałosny… – Jej głos był słodki, prawie melodyjny, ale w słowach kryła się trucizna. – Patrząc na ciebie czuję jedynie obrzydzenie.

Uderzyła mnie mocno w żebra. Wygiąłem się pod siłą ciosu, z trudem zachowując równowagę.

Kiara doskonale się bawiła, wypróbowując kolejne narzędzia. Używała ich precyzyjnie i metodycznie, w perfekcyjny sposób potęgując tym moje cierpienie. W takich chwilach próbowałem myśleć o Lilith. O jej gniewie, niezłomności i spojrzeniu, które było moją iskrą nadziei. I choć ciało krzyczało, a nerwy płonęły, w umyśle tworzyłem mapę tego miejsca. Planowałem, jak wykorzystać każdy detal, od łańcucha po krzywiznę podłogi, by pewnego dnia uciec.

– Myślisz, że jesteś w stanie znieść więcej bólu, mój słodki Sonarze? – spytała, gdy po raz kolejny uderzyła mnie w bok. – Zapewniam cię, że nie przetrwasz tego, co dla ciebie przygotowałam.

Zadaniem Kiary było złamać mnie psychicznie. To wszystko miało na celu przygotowanie mnie na to, co planował Varyn. Ale ja tak bardzo kochałem pewną elfkę, że miłość do niej podnosiła mnie z kolan.

– Nigdy ci się to nie uda – wyszeptałem, ignorując ból. – Nigdy mnie nie złamiesz.

Kiara uśmiechnęła się szeroko, przybliżając twarz do mojej.

– Nie udawaj takiego twardziela – powiedziała, ocierając palcami świeże rany. – Każdego można złamać. A w razie, gdybyś zapomniał, jestem bardzo cierpliwa.

Nachyliła się, przyciskając rozżarzony pręt do poranionej skóry. Syknąłem, a zapach palonego ciała uniósł się w powietrzu. Elfka uśmiechnęła się szeroko. Na jej twarzy odmalowała się chora satysfakcja.

– Wiesz, dlaczego tak mnie to bawi? – zapytała miękko, przesuwając pręt coraz niżej. – Bo to nie tylko rozkaz Varyna. To moja zemsta.

Patrzyłem jej wyzywająco w oczy, podczas gdy słodki głos kobiety wwiercał się w moją czaszkę.

– Cedrick… – wyszeptała, a pręt zasyczało na moim boku. – Znasz to imię, prawda?

Zamknąłem oczy. Tak, znałem. Jego twarz była jedną z wielu, które minąłem na swojej drodze. Nic dla mnie nie znaczył, choć swego czasu był ważny dla mojej żony.

– Był moim sprzymierzeńcem, partnerem i wiernym psem Varyna. Zapłacisz za to, że mi go odebrałeś – kontynuowała, ściskając moją szczękę tak mocno, że usłyszałem trzask własnych zębów.

Przysunęła twarz do mojej na tyle blisko, że poczułem na policzku jej gorący oddech. Przyłożyła nóż do mojego uda i powoli, niemal czułym ruchem, przeciągnęła nim po skórze. Ból był ostry, przenikliwy, jakby wbijała we mnie tysiące igieł naraz. Krew trysnęła na jej tunikę. Zdławiłem krzyk.

– Nie tylko dla mnie był ważny – dodała, prostując się. – Dla Varyna był jak brat. Zaufany, lojalny, oddany do samego końca.

Jej oczy zapłonęły szaleństwem, gdy przycisnęła pręt ponownie, tym razem do mojego ramienia.

– Dlatego nigdy nie skończę. Nawet, jeśli Varyn powie dość, dla mnie nigdy nie będziesz cierpiał wystarczająco. Potem sprowadzę tu twoją sukę i sprawię, że będziesz patrzył, jak obdzieram ją żywcem ze skóry.

Poczułam w ustach metaliczny smak krwi.

– Jeśli Cedrick był tak sprytny, jak mówisz, to sam doskonale wiedział, że stanięcie na mojej drodze oznacza śmierć – wychrypiałem.

Cios spadł natychmiast. Mocny, szybki, wycelowany prosto w żebra. Poczułem, jak pękają pod ciężarem pręta, a oddech został mi brutalnie wyrwany z płuc.

Kiara nachyliła się nade mną, jej twarz wykrzywiła się nienawiścią. Chyba zrozumiała, że nic więcej ze mnie nie wyciągnie, bo wyprostowała się i popatrzyła na mnie z góry. W końcu odwróciła się na pięcie i odeszła, znikając w ciemności.

Po raz kolejny zostałem sam. Nie zdołałem dłużej utrzymać własnego ciężaru ciała. Kiedy upadłem na kolana, z mojego gardła wyrwał się przeciągły jęk. Czułem, jak piecze mnie całe ciało. Podczas gdy tkwiłem w agonii, w moim czarnym sercu narodziła się iskra, której nie mogły zgasić żadne tortury. Gniew, determinacja i myśl o Lilith sprawiały, że walczyłem o kolejny oddech.

Jeśli miałem przeżyć, musiałem znaleźć sposób, by do niej wrócić.

Pewnego dnia się uwolnię i znów będziemy razem.

Za Sonara

Lilith

Ogień trzaskał, rzucając ciepłe światło na zmęczone twarze. Wraz z Selene i Kaelenem siedzieliśmy w trójkę, otuleni kocami. Cisza w obozie była niemal namacalna, przerywana tylko odgłosami nocnych strażników.

Trzymałam w ręku gliniany kubek, który przyniósł Kaelen. Upiłam łyk wina, wpatrując się w płomienie.

– Dobrze ci dziś poszło – odezwał się generał.

Zwróciłam ku niemu twarz. Na widok moich zmarszczonych brwi uśmiechnął się lekko.

– W namiocie zachowałaś się jak prawdziwa królowa – doprecyzował.

– Dziękuję – wymamrotałam. Nie byłam przyzwyczajona do słów uznania ze strony Kaelena. Raczej przywykłam do przytyków.

– Ledwo przechodzi mi to przez gardło, ale zgadzam się z nim – mruknęła Selene.

O mało nie zakrztusiłam się winem. Wampirzyca zauważyła moją minę i zmrużyła oczy.

– Przywidziało ci się – mruknęłam.

Kaelen zachichotał. To był pierwszy raz, kiedy jedno z nas okazało przejaw jakiejkolwiek radości. Wydawało mi się to takie dziwne… Nie na miejscu.

Selene wyprostowała nogi, bawiąc się kubkiem w dłoni.

– Wiecie, nigdy nie spodziewałam się, że dożyję chwili, w której go zabraknie – wyznała cicho.

Kaelen spoważniał.

– Ja też – przytaknął. – Bez niego jest tak… pusto.

Skinęłam głową.

– Ciągle nie mogę w to uwierzyć – wyszeptałam. – Zawsze wydawał mi się taki potężny, niezwyciężony.

– Nawet, jeśli w większości czasu był wrzodem na tyłku – stwierdziła Selene.

– I fiutem – dodał Kaelen.

Uśmiechnęłam się słabo.

– Bez niego nie wiem, co robić – powiedziałam zgodnie z prawdą.

– Jesteśmy od tego, żeby służyć i wspierać. Poza królową, jesteś też naszą przyjaciółką. Pamiętaj o tym. – Głos Kaelena brzmiał poważnie.

Uniosłam kubek.

– Za Sonara. Niech pamięć o nim będzie naszym światłem w dniach przepełnionych ciemnością.

Kaelen skinął głową, a Selene uniosła swój.

– Za Sonara. I za to, żebyśmy nigdy nie zapomnieli, że nawet w najgłębszej ciemności można rozpalić ogień.

– Za przyjaciół, których straciliśmy. Za wrogów, których pokonamy. I za nas, abyśmy dotrwali do dnia, w którym ta wojna będzie już tylko wspomnieniem – dodał Kaelen.

Kiedy nasze kubki stuknęły się cicho, a płomienie zatańczyły jakby mocniej, poczułam, że coś niewidzialnego związało naszą trójkę. Nie tylko wspólna strata i gniew, ale też obietnica, że przetrwamy.

Pijąc wino, rozmawialiśmy cicho o naszych planach. Kaelen postanowił zostać jeszcze kilka dni w obozie, a my miałyśmy wyruszyć z samego rana do Królestwa Gór. Na myśl o podróży sam na sam z Selene przechodził mnie dreszcz. Jednak podczas wizyty na innych dworach potrzebowałam naczelnego szpiega.

W pewnym momencie poczułam ogarniające mnie zmęczenie, pożegnałam się z nimi i udałam do swojego namiotu. Kładąc się do łóżka, myślałam tylko o tym, że muszę dać radę.

Dla niego.

Świt zastał mnie na nogach. Obóz wciąż spał, pogrążony w ciszy, którą przerywało tylko rżenie koni i stłumione odgłosy strażników. Powietrze było chłodne, a mgła snuła się tuż nad ziemią, jakby chciała przykryć zmęczone ciała wojowników. Ten widok tak bardzo kontrastował z targającym mną chaosem.

Selene pojawiła się pierwsza, opatulona w płaszcz i z włosami w lekkim nieładzie. Zerknęła na mnie znad plecaka, do którego upychała resztę prowiantu na drogę.

– Gotowa? – zapytała, jakbyśmy miały przed sobą zwykły dzień, a nie podróż, która mogła zadecydować o naszej przyszłości.

Skinęłam głową.

Kaelen dołączył chwilę później, ubrany już w zbroję. Zdawał się nie spać całą noc. Obrzuciłam go uważnym spojrzeniem, po raz pierwszy widząc wampira takim wydaniu. Stanął przede mną i Selene, po czym oparł się o miecz wbity w ziemię.

– Uważajcie na siebie – powiedział. Jego głos był szorstki i zmęczony. – Droga przez góry jest zdradliwa.

Spojrzałam mu w oczy i przez chwilę nie byłam w stanie nic powiedzieć. Wczorajszy wieczór, śmiech, wspomnienia o Sonarze – to wszystko nagle wydało mi się odległe. Teraz była tylko chłodna rzeczywistość.

– Wiesz już, kiedy wyruszasz? – zapytałam cicho.

Kaelen podniósł wzrok ku wschodzącemu słońcu.

– Zostanę tu jeszcze kilka dni. Muszę ich przygotować, zanim wrócę na zamek.

Selene westchnęła teatralnie.

– Typowe. Zawsze ostatni odchodzisz od ognia.

Generał uśmiechnął się krzywo.

– Ktoś musi dopilnować, żeby nie zgasł.

Milczenie zawisło między nami, ciężkie od niewypowiedzianych słów. W końcu zrobiłam krok do przodu, wyciągając dłoń. Kaelen spojrzał na nią z wahaniem, po czym ujął ją mocno.

– Spotkamy się znowu – powiedziałam.

– Oby szybciej, niż myślisz – odparł.

Puściłam jego rękę i wskoczyłam na koński grzbiet. Obok mnie Selene dosiadła swojego wierzchowca. Mgła zaczynała się rozrzedzać, ukazując ścieżkę prowadzącą w stronę Królestwa Gór.

– W razie, gdyby coś… – urwałam na chwilę. – Gdybyśmy nie wróciły, chcę, żebyś zajął moje miejsce.

Kaelen zacisnął zęby.

– To rozkaz – dodałam, widząc jego zaciętą minę.

Na te słowa skłonił głowę.

– Jak sobie życzysz, pani – odparł.

Zerknęłam na Selene, w razie, gdyby chciała coś dodać, ale pokręciła głową. Ściągnęłam wodze i zmusiłam konia do ruchu. Nie oglądałam się za siebie. Nie mogłam. Ale wiedziałam, że Kaelen wciąż tam stoi, obserwując, jak znikamy na horyzoncie.

Jechałyśmy długie godziny, zanim zdecydowałyśmy się zrobić przerwę. W tym czasie wypytywałam Selene o Królestwo Gór.

– Nigdy tam nie byłam. Czego mogę się spodziewać?

Wanpirzyca uśmiechnęła się pod nosem.

– Poza tym, że zimno, zdradliwe ścieżki i ludzie, którzy patrzą na ciebie tak, jakby zastanawiali się, czy zepchnąć cię w przepaść?

– Brzmi gościnnie – mruknęłam. – A ich król?

– Król Deymar – odpowiedziała, spoglądając na mnie kątem oka. – Twardy jak sam granit, który ich otacza. Jest już stary, ale nikt mu nie podskoczy. Ponoć zna każdy tunel w tych górach i każdą runę wyrytą na ścianach twierdzy.

– A jego syn? Ma następcę? – drążyłam dalej.

Selene zawahała się.

– Książę Aric. Inny niż jego ojciec. Młody, ale nie naiwny. Lud go kocha, bo często zjawia się między nimi w karczmach i na rynkach. Niektórzy mówią, że to właśnie on jest prawdziwą nadzieją Gór, nie Deymar.

– Kogo łatwiej będzie przekonać do sojuszu?

– To zależy, jakim językiem przemówisz – odparła. – Deymar szanuje siłę, Aric zaś spogląda w przyszłość. Obaj nienawidzą słabości i będą patrzeć na ciebie jak na zagadkę. Pytanie, czy zechcą tę zagadkę rozwiązać, czy pogrzebać.

– A więc Deynarowie szanują siłę – mruknęłam.

Rzuciła mi pociągłe spojrzenie.

– Dasz sobie radę, jesteś twarda.

Jakby to miało mnie pocieszyć. Westchnęłam.

– Mam tylko nadzieję, że nie rzucą mnie na pożarcie smokom.

– O ile nie wkurwisz ich już na samym starcie – skwitowała.

Przechyliłam głowę na bok.

– Przypomnij mi, proszę, dlaczego zabrałam cię ze sobą – burknęłam.

Selene zaśmiała się krótko.

– Bo, moja droga królowo, potrzebujesz mojej wiedzy.

Uniosłam brew.

– A ja myślałam, że morderczych instynktów.

Wyszczerzyła zęby.

– Jedno nie wyklucza drugiego. – Wzruszyła niedbale ramionami.

Psychopatka. Moje życie znajdowało się teraz w rękach psychopatki.

Audiencja u króla

Sonar

Niedługo później odwiedzili mnie uzdrowiciele, których celem było oczyszczenie ran na tyle, aby nie wdało się do nich żadne zakażenie. Musieli utrzymać mnie przy życiu, bo przecież byłem ważnym więźniem. Z pewnością będą chcieli wykorzystać mnie jako kartę przetargową.

Jakiś czas po tym, jak Kiara zniknęła w ciemnościach, drzwi mojej celi otworzyły się ponownie. Światło wlało się do środka, oślepiając mnie na dobrych kilka sekund. Przed sobą po raz kolejny zobaczyłem elfkę. Tym razem wyglądała nieco inaczej, ale twarz kobiety przypominała tę samą zimną maskę, co wcześniej. Z tą różnicą, że tym razem ubrana była w wojskowy mundur. W ręku trzymała pęk kluczy, a za nią stało dwóch strażników z pochylonymi głowami.

– Wstawaj – powiedziała krótko głosem wypranym z wszelkich emocji. – Masz audiencję u króla.

Dziki błysk w jej oczach sprawił, że zacząłem się zastanawiać, czy to nie będzie moja ostatnia audiencja w życiu. Dwóch strażników wyminęło Kiarę i podeszło do mnie. Bez wysiłku chwycili za barki i dźwignęli na nogi, po czym związali mi ręce za plecami. Wypchnęli mnie z celi i poprowadzili korytarzem. Po drodze przyglądałem się uważnie kamiennym ścianom. Strażnicy szli blisko, jakby bali się, że spróbuję im się wyrwać. Kiara rozpoczynała ten pochód.

Na zewnątrz powietrze było inne, nie był to pustynny żar. Zaskoczył mnie fakt, że nie znajdowałem się gdzieś w centrum pustyni. Zapewne zostałem wywieziony do jednego ze specjalnych więzień, w obawie, że ktoś mógłby spróbować mnie uwolnić.

Czekał na nas powóz z zasłoniętymi szybami. Po drodze zauważyłem skierowane w moją stronę ciekawskie spojrzenia. Niektóre z nich były pełne politowania. Wszyscy wiedzieli, że byłem łupem, trofeum do pokazania.

Wsiadłem do środka, a zaraz za mną Kiara i jeden ze strażników. Drugi zajął miejsce przy woźnicy. Rozparłem się wygodnie na miękkim siedzeniu, będąc wdzięczny za takie wygody po czasie spędzonym w lochu. Spod przymkniętych powiek obserwowałem siedzącą na wprost mnie kobietę.

– Nie wiem, czy mam odpowiedni strój, by spotkać się z twoim królem – zagaiłem.

Kącik jej ust drgnął w szyderczym uśmiechu.

– Lepszego nie będziesz miał – powiedziała beznamiętnym tonem.

Poruszyłem ramionami. Nie umknęło mojej uwadze, jak jej wzrok uciekł na chwilę w kierunku napiętych bicepsów.

– Może mógłbym się chociaż umyć?

– Bierzesz mnie za idiotkę? – spytała z kpiną w głosie. – Jeśli marzysz o kąpieli, to jeden ze strażników musiałby umyć ci plecy.

Przechyliłem głowę na bok, niezrażony cynicznym tonem.

– Liczyłem na to, że byłabyś to ty.

Prychnęła, odwracając wzrok. Stłumiłem uśmiech cisnący mi się na usta. Jeżeli ta popieprzona kobieta żywiła do mnie jeszcze jakiekolwiek uczucia, to istniała szansa, że wydostanę się stąd żywy.

Nie pojechaliśmy bezpośrednio na zamek Varyna, jak podejrzewałem. Najpierw przewieźli mnie przez stolicę i główny plac, gdzie mieszkańcy zbiegali się, by zobaczyć upadłego króla wampirów. Dzieci wyciągały szyje, mężczyźni wskazywali mnie palcami, kobiety odwracały głowy. Ktoś rzucił kamieniem, trafiając w szybę. Inne istoty odwracały się z obrzydzeniem. To była chwila tryumfu Varyna.

Gdy dotarliśmy na dziedziniec pałacu, powietrze stało się ciężkie, przesycone kadzidłem i metalem. Bramę strzegły wysokie figury wyrzeźbione z kamienia. Po bokach stały sztandary Varyna z wyhaftowanym na nim wirującym piachem. Wszystko było przesadzone, bo tutejszy król lubił, aby jego dom wyglądał na jeden z cudów świata.

Prowadzący strażnicy popchnęli mnie po szerokich schodach, w dół korytarza prowadzącego aż do sali audiencyjnej. W środku panowała cisza. Zatrzymaliśmy się naprzeciw tronu, na którym w półcieniu siedział sam król. Dłonie trzymał luźno splecione, twarz odzwierciedlała maskę spokoju. Obok niego stanęła Kiara, ale tym razem nie uśmiechała się podle. Spojrzała na mnie z góry, jakbym był nic nieznaczącym śmieciem.

– Synu Thalvornu – odezwał się Varyn, jego głos odbił się echem. – Słyszałem o tobie wiele rzeczy. Nie sądziłem jednak, że jesteś na tyle głupi, by postawić nogę na mojej ziemi.

Przyjąłem to ze spokojem, pilnując, by moja twarz również niczego nie zdradzała.

– Dlaczego mnie tu sprowadziłeś? – zapytałem, przyglądając mu się bez skrępowania.

Kiara wykrzywiła wargi.

– Pokłoń się królowi – rozkazała.

Ani drgnąłem. W odpowiedzi podszedł do mnie jeden ze strażników i zdzielił rękojeścią miecza pod kolanami. Opadłem na podłogę.

Varyn uśmiechnął się zimno.

– Potrzebuję, żebyś powiedział mi, gdzie znajduje się Ostrze Cienia – odparł, przyglądając mi się ze zwycięskim uśmiechem. – Ale nie tylko. Jesteś mi potrzebny żywy, Sonarze. Może zdradzisz też, co powinienem myśleć o twojej królowej.

Kiara przyglądała mi się uważnie. Czułem na sobie jej palące spojrzenie. Zmusiłem się, aby nie zareagować na wzmiankę o Lilith.

– Nie ujawniam swoich sekretów – odpowiedziałem. – Nie wiem, gdzie jest twoje Ostrze, Varynie. Przez cały czas przebywałem w lochu, czego się spodziewałeś?

Varyn zaśmiał się cicho, jakby spodobałaby mu się ta odpowiedź.

– Sprawdzimy to – zapewnił mnie. – A nowa królowa? Moi ludzie twierdzą, że wraz z twoim szpiegiem i generałem przekroczyła granicę. Cóż za rozczarowanie. Byłem pewien, że po ciebie przybędzie.

O mało nie osunąłem się na podłogę z ulgi. Udało im się wrócić!

Skinął ręką i strażnicy dźwignęli mnie na nogi, a następnie popchnęli dalej, ku krótszej ławce na środku sali.

– Twoje milczenie mnie nudzi. Zobaczymy, czy uda mi się sprawić, abyś był nieco bardziej rozmowny.

Kiara wyszła naprzeciw i pochyliła się w moją stronę. Nie odwróciłem wzroku i spojrzałem jej wyzywająco w oczy. Nie zareagowała.

– Co zamierzacie zrobić ze sztyletem? – zapytała mnie.

– Nie wiem – odparłem zgodnie z prawdą. – Musielibyście zapytać królową.

– Przykujcie go – rozkazał Varyn. – Wiesz, jaki miał na celu twój marsz przez moje ziemie?

Zacisnąłem zęby.

– Wieści szybko się rozchodzą, Sonarze. Do twojej ukochanej dotrze wiadomość, że żyjesz i znajdujesz się w naszej niewoli. A wtedy ona przybędzie, by cię uratować. I przyniesie mi Ostrze Cienia.

Niemal parsknąłem śmiechem.

– Uważasz, że Lilith zaryzykuje wygranie wojny, żeby mnie ratować? – spytałem, unosząc brew.

Strażnicy przykuli mnie łańcuchami. Przyglądałem im się beznamiętnie, kiedy to robili.

– Twój lud zrobi wszystko, by cię uwolnić. Nawet za cenę przegrania wojny – powiedział zadowolony z siebie Varyn.

Nie zrobi tego. Nie wymieni Ostrza na mnie.

Łańcuchy zacisnęły się tak mocno, że ledwie mogłem oddychać. Elfka zbliżyła się po raz kolejny, rozciągając wargi w szaleńczo obłąkanym uśmiechu.

– Od dziś staniesz się naszym honorowym gościem, Sonarze. Wyprawimy dla ciebie bal i zrobimy wszystko, żeby do twoich przyjaciół dotarła informacja o tym, że żyjesz. A przez ten czas staniesz się moją zabawką.

– Nie słyszałaś, że nie popełnia się dwa razy tego samego błędu?

Wymierzyła mi siarczysty policzek. Głowa odskoczyła na bok, a skóra zapiekła w miejscu, gdzie pał cios. Uśmiechnąłem się arogancko.

– Czy zaprosisz mnie też do swojej sypialni?

Jej policzki zapłonęły na czerwono, a oczy rozbłysły ledwo tłumioną wściekłością. Myślałem, że znowu mnie uderzy, ale ona cofnęła się o krok.

Zamknąłem oczy i przygotowałem się na to, co miało teraz nastąpić. Domyślałem się jego zamiarów. Varyn nie był głupi, zamierzał jak najlepiej wykorzystać moją sytuację. Wiedziałem też, że planują publiczne użycie mojej osoby. Sam postąpiłbym w ten sposób na jego miejscu.

Zebrana publiczność dawała mi kilka możliwości: każdy manipulator potrzebuje widzów, strażnik ma swoją rutynę, a w tłumie zawsze znajdzie się zbłąkany sprzymierzeniec.

Gdy rozpoczęto przygotowania do balu, ogarnęło mnie obrzydzenie. Jeśli mam umrzeć, umrę walcząc. Jeśli mam żyć, wykorzystam każdy fałsz, gest dobroci i grzech jako paliwo, żeby wrócić do niej.

Kiara wyszła, zostawiając mnie związanym i wystawionym na publiczny lincz. Zamierzałem wykorzystać to na swoją korzyść, ukradkiem przyglądając się wszystkiemu, co mnie otaczało.

W tym przypadku czas był moim sojusznikiem. Zacząłem więc układać plan.

Chrzest bojowy

Lilith

Droga do Królestwa Gór była coraz węższa i bardziej kręta. Wysokie skalne ściany otaczały nas z obu stron, sprawiając, że konie wyglądały przy nich jak dziecięce zabawki. Cienie wydłużały się na ścieżce. Z kolei powietrze było czystsze niż na pustyni, pachniało żywicą i wilgocią. Po raz pierwszy od dłuższego czasu miałam wrażenie, że naprawdę oddycham.

Selene jechała obok mnie. Cieszyłam się otaczającym nas spokojem, natomiast moja towarzyszka wyglądała na lekko znudzoną. Nie sądziłam, że brak Kaelena będzie jej tak doskwierał.

– Nie wspomniałaś, czy książę z rodu Deynarów słynie z urody – zagadnęłam, chcąc, by zniknęła jej zasępiona mina.

Selene uniosła brew, powoli odwracając głowę w moją stronę.

– Mało ci książąt? – spytała chłodno. – Nie wspomniałam, bo nie zwróciłam na niego uwagi.

– Byłaś zajęta podziwianiem urody Kaelena?

Selene spiorunowała mnie wzrokiem.

– Powiesz tak jeszcze raz, a przekroczysz granicę pieszo.

Parsknęłam śmiechem, poprawiając pas, na którym wisiały moje ostrza.

– Możesz tego nie przyznać, ale mnie brakuje jego głupiego poczucia humoru.

– Kaelen to prawdziwy dupek – mruknęła Selene, poprawiając się w siodle. – W jego przypadku nie trzeba się martwić, że będzie chciał czegokolwiek poza własnym lustrem.

Przewróciłam oczami.

– Jaki jest twój ideał?

– Żaden – odpowiedziała natychmiast. – Żyję tak długo, żeby nie marzyć o mężczyznach.

– Więc może o kobietach? – zadrwiłam.

Selene zerknęła na mnie spod rzęs, jej wargi wykrzywił uśmiech pozbawiony ciepła.

– Uważaj, Lilith. Mogę jeszcze uznać to za propozycję.

Śmiech uwiązł mi w gardle, gdy kilkadziesiąt kroków dalej zobaczyłam trzech mężczyzn stojących na środku drogi. Wyglądali jak typowi najemnicy z pogranicza. Brudne kolczugi, za duże pasy nabijane metalem, miecze, które widziały lepsze dni. Jeden z nich opierał się nonszalancko na mieczu, drugi czyścił paznokcie nożem. Trzeci, najwyraźniej ich przywódca, podniósł rękę, gdy się zbliżyłyśmy.

– Co do… – zaczęłam, chwytając za wodze.

Wyglądali jak szakale, które zwietrzyły łatwy łup.

– Daleko zaszłyście jak na samotne podróżniczki – odezwał się tubalnym głosem. – Dalej droga jest zamknięta. Chyba że zapłacicie.

Kątem oka widziałam, jak Selene unosi brew, nawet nie kryjąc rozbawienia.

– Zamknięta? – powtórzyłam chłodno. – Z tego, co widzę, droga ma się świetnie.

– Droga tak, ale przejście nie. – Uśmiechnął się szeroko, ukazując żółte zęby. – Zostawicie konie, sakwy i może jeszcze coś więcej, a pozwolimy wam przeżyć.

Selene parsknęła śmiechem i oparła łokieć na siodle.

– To już nawet nie jest próba zastraszenia tylko żałosna parodia. – Jej głos ociekał sarkazmem.

– Dwie panienki w drodze na zabawę. – Ich przywódca miał bliznę ciągnącą się przez policzek aż do szyi.

– To nie wasza sprawa – odparłam beznamiętnym głosem.

Selene zrównała ze mną swojego konia, jej ostrza lśniły w nikłym świetle.

– Proponuję, żebyście poszukali sobie łatwiejszej zdobyczy – powiedziała spokojnie.

Najemnicy roześmiali się głośno.

– Łatwiejszej? – Bliznowaty splunął pod nogi. – Wyglądacie jak dwie zguby, które same proszą się o to, żeby was ogołocić ze wszystkiego.

Mężczyzna zmrużył oczy, ale to nie on, tylko ten z nożem zrobił krok naprzód, wyciągając rękę w stronę mojej wodzy.

– Zostaw to – warknęłam, a palce same zacisnęły mi się na rękojeści sztyletu.

Nie posłuchał. Dotknął uprzęży mojego konia.

Błysk ostrza przeciął powietrze, nim zdążyłam się zastanowić. Jego krzyk odbił się od ścian, gdy ostrze rozcięło mu dłoń. Cofnął się gwałtownie, a jego kompani wyciągnęli broń.

– Zła decyzja – mruknęła Selene.

Krew uderzyła mi do skroni, a serce przyspieszyło. Świat zwęził się do wąskiej przestrzeni przełęczy, błysku metalu i oddechów przeciwników. Jeden z nich ruszył do przodu, machając toporem. Zeskoczyłam z konia i ugięłam nogi, szykując się do walki. Nie dałam mu dojść nawet na krok. Skoczyłam, ostrze przecięło powietrze i wbiło się prosto w jego bok. Warknął, chwytając się za ranę, a ja szarpnęłam sztylet, odpychając go nogą.

Potem wszystko potoczyło się błyskawicznie.

Dwóch rzuciło się na Selene. Wampirzyca poruszała się z szybko. Unik, błysk ostrza, bulgot z poderżniętego gardła. Pierwszy padł, zanim zdążył krzyknąć. Drugi ledwie zdążył podnieść broń, a już leżał ze sztyletem wbitym pod żebro.

Przywódca parł na mnie, machając ciężkim mieczem. Cios spadł z góry, zmuszając mnie do uskoku. Kamienie pod butami zachrzęściły i poczułam, jak adrenalina płonie w żyłach. Ostrze minęło mnie o włos. Wbiłam sztylet w jego ramię, ale on chwycił mnie drugą ręką i szarpnął, rzucając na ziemię. Skądś pojawili się kolejni.

– Lilith! – krzyknęła Selene, ja zareagowałam instynktownie.

Zasłoniłam się, kiedy miecz opadł raz jeszcze. Stal zazgrzytała, a potem poczułam ciepło krwi na policzku. Nie mojej. Selene stała za nim, jej ostrze wystawało z jego pleców.

Zanim zdążyłam odetchnąć, kolejnych dwóch rzuciło się na mnie. Ostrza zderzały się z moimi sztyletami, huk rozchodził się echem po wąwozie. Dyszałam ciężko, prowadząc tę walkę o życie. Jeden z nich zamachnął się na mój brzuch, kucnęłam, tnąc go po udzie. Upadł z rykiem, a ja odwróciłam się w stronę drugiego.

Selene tańczyła między napastnikami, jej ostrza lśniły jak srebrne błyskawice. Krew kapała na ziemię, rozlewając się po kamieniach.