Royal. Tom 4. Korona ze stali - Valentina Fast - ebook
Opis

Zmagania w pałacu dobiegają końca. Kandydatki wyruszają w objazd po Królestwie, a pod koniec tournée książę ma wyjawić swoją tożsamość. Tatiana miota się między uczuciem do Phillipa a przywiązaniem do Henry’ego. Dopiero wspólna wycieczka po Królestwie otworzy jej oczy – nie tylko w sprawach dotyczących jej poranionego serca, ale również prawdziwych planów króla…

Historia o świecie pod kopułą, miłości i odwadze, która zmierza ku intrygującemu finałowi.

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
10
Windows
Phone

Liczba stron: 291

Odsłuch ebooka (TTS) dostepny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS

Popularność


Tytuł oryginału: EINE KRONEAUS STAHL
Copyright © by Carlsen Verlag GmbH, Hamburg 2015 First published in Germany under the title Royal 4: Eine Krone aus Stahl All rights reserved
Copyright © 2019 for the Polish edition by Media Rodzina Sp. z o.o.
Projekt okładkiEwa Beniak-Haremska
Zdjęcie na okładceShutterstock
Wszelkie prawa zastrzeżone. Przedruk lub kopiowanie całości albo fragmentów książki – z wyjątkiem cytatów w artykułach i przeglądach krytycznych – możliwe jest tylko na podstawie pisemnej zgody wydawcy.
ISBN 978-83-8008-572-5
Media Rodzina Sp. z o.o. ul. Pasieka 24, 61-657 Poznań tel. 61 827 08 [email protected]
Konwersja: eLitera s.c.
.

SERIA ROYAL

Królestwo ze szkła

Kraina z jedwabiu

Zamek z alabastru

Korona ze stali

Przysięga ze złota

Miłość z aksamitu

CZĘŚĆ CZWARTA

PROLOG

Ilekroć wspominam ostatnie dni zmagań w pałacu, za każdym razem przenika mnie dreszcz. Odzyskałam wprawdzie wspomnienia, lecz zniekształcone obrazy, które pojawiały się w mojej głowie, w żaden sposób nie pomogły mi w zrozumieniu tego, co się stało. Męczył mnie strach. Strach i niepewność.

A przecież pierwsze zakochanie powinno dawać wyłącznie szczęście i radość! Niestety, nie w moim przypadku. Byłam zagubiona, bardzo niepewna i rozbita. A w dodatku wściekła.

Wciąż nie mogłam przestać myśleć o Phillipie, choć sprawiał mi taki ból, jakby wbijał w serce nóż.

Jak bardzo wtedy chciałam to wszystko rzucić, odciąć się i odejść – a jednak zostałam. Zbyt wielkie odczuwałam pragnienie, by odkryć tajemnicę Królestwa, i zbyt mocno chciałam poznać prawdę – o ile coś takiego jak prawda w ogóle istniało.

No i był jeszcze Henry... Henry, który nadal dawał mi lekcje walki i wspierał, jak tylko mógł. A jednocześnie okłamywał mnie niemal równie bezwstydnie jak Phillip.

Spotkało mnie wyjątkowe szczęście, że w tym trudnym czasie miałam u swego boku kogoś takiego jak Claire. Moją jedyną prawdziwą przyjaciółkę. Otwartą, szczerą i bardzo bystrą. Uwielbiałam w niej to, że zawsze wiedziała, co powiedzieć, i że nie bała się mówić, co naprawdę myśli. Nasza przyjaźń w Wyborze wcale nie była oczywista, bo wszystkie tu ze sobą rywalizowałyśmy, a im bliżej końca, tym było nas mniej i tym większą wrogość dało się wyczuć.

Nie chcę jednak wystawiać na próbę Waszej cierpliwości i ciekawości, jak dalej potoczyła się moja historia. Lada chwila miałyśmy wyruszyć w objazd po Królestwie, a pod koniec tego tournée książę miał wyjawić swoją tożsamość. Bez wątpienia ten czas zmienił mnie na zawsze, mimo że najchętniej wymazałabym go z pamięci. To jednak niełatwe, bo moje blizny zawsze będą mi o nim przypominać.

Rozdział 1

NIENAWIDZĘ CIĘ KOCHAĆ

Claire i ja poszłyśmy na obiad. Miałyśmy starannie ułożone włosy, a nasze usta zdobiły piękne uśmiechy. Przyjaciółka ujęła mnie pod ramię i idąc, mocno je ściskała. Od kiedy wiedziała, co zaszło między mną a Phillipem, znacznie lepiej rozumiała moje wahania nastrojów i emocjonalne zachowania. Dotychczas zawsze słuchała ze współczuciem i pozwalała mi się wypłakiwać, mimo że nie miała pojęcia, dlaczego i na co tak reaguję. Jako prawdziwa przyjaciółka starała się mnie pocieszyć, nie oczekując, że będę jej się tłumaczyła ze swoich czasem sprzecznych zachowań, i dawała mi czas, którego potrzebowałam, żeby się pozbierać.

Na pałacowym tarasie jeszcze nic się nie działo i byłyśmy w zasadzie same, jeśli nie liczyć kilku służących, wykładających jedzenie na bufecie. Usiadłyśmy przy jednym ze stolików na uboczu. Przyjemny spokój i cisza nie trwały jednak długo.

– No proszę, kogo my tu mamy! – zawołała Claire zalotnym tonem i podbródkiem wskazała miejsce za moimi plecami.

Odwróciłam się i zobaczyłam Fernanda z Henrym. Szli w naszą stronę, szeroko się uśmiechając, a Fernand nie odrywał oczu od mojej przyjaciółki. Widok ich szczęścia napawał mnie radością.

Dopiero dzisiaj zauważyłam, że ciemne włosy młodzieńca mają dość wyraźny rudawy odcień. To sprawiało, że wyglądał młodziej i... bardziej dynamicznie. Odniosłam także wrażenie, że Henry wydoroślał. Jego szlachetna twarz zyskała zdrową opaleniznę, chyba głównie dzięki temu, że wiele czasu spędzaliśmy na dworze podczas treningów. Ciemniejszy kolor skóry podkreślił zieleń jego oczu. Ostatnio często zdarzało mi się wyobrażać go sobie w stroju księcia, choć, prawdę mówiąc, ta myśl ani trochę mi się nie podobała. Nie miałam jednak pojęcia dlaczego.

Henry zauważył moje spojrzenie i uśmiechnął się do mnie przyjaźnie.

– Cześć. Co tu robicie? – zapytałam zaskoczona, starając się pospiesznie ukryć zakłopotanie wywołane faktem, że zostałam przyłapana na tym, jak bez żenady się na niego gapię.

Bez słowa przysiedli się do naszego stolika, przy czym Fernand zajął miejsce tuż obok Claire. Moja przyjaciółka zachichotała radośnie i oblała się rumieńcem, a jej oczy rozbłysły jak brylanty. Rzadko kiedy widywałam ją tak nieśmiałą, niemal zawstydzoną i musiałam przyznać, że Fernand miał na nią zbawienny wpływ.

– Zobaczyliśmy was z okna i postanowiliśmy zejść, żeby dotrzymać wam towarzystwa. Ale oczywiście wypatrywaliśmy was nie bez przyczyny – wyjaśnił Fernand i popatrzył na nas przyjaźnie, po czym położył ramię na oparciu krzesła Claire.

Natychmiast i ja się rozpromieniłam.

– A cóż to za zagadkowa p r z y c z y n a?

– Zapraszamy was dzisiaj na podwójną randkę. Co wy na to? Ale nie wieczorem, tylko teraz, zaraz. Po obiedzie. Nie będziecie żałować – wyjaśnił Henry i z tajemniczą miną puścił do nas oko.

Przekrzywiłam głowę i popatrzyłam na niego, nagle poważniejąc.

– Trudno będzie to ukryć przed pozostałymi kandydatkami, jeśli znikniemy gdzieś we czwórkę. Przecież zostało nas już tylko osiem.

Henry stracił nieco rezon i rozejrzał się niespokojnie, aż zrobiło mi się go trochę żal.

– Zostawcie to nam, wszystkim się zajmiemy. Charles obiecał, że coś wymyśli. Poza tym już jutro rano ruszamy na objazd Królestwa, więc dzisiaj nie ma popołudniowych zajęć. Wszyscy będą się pakować i w ogólnym zamieszaniu nikt pewnie nie zwróci uwagi, że nas nie ma – dodał już ze znacznie większą pewnością siebie i uśmiechnął się, podekscytowany czekającą nas przygodą.

Przyglądałam mu się z zainteresowaniem, starając się jednocześnie ukryć, jak bardzo miałam ochotę się dowiedzieć, co takiego zaplanowali.

– Ej, no nie dręczcie nas tak strasznie. Zdradźcie jakiś szczególik albo dwa – przekomarzałam się z nimi.

– Nie licz na to! Jak niespodzianka, to niespodzianka – wtrącił się Fernand i uciął dyskusję. – Tylko jeszcze jedna sprawa: postarajcie się ubrać tak, żeby nie rzucać się za bardzo w oczy. Albo nie, inaczej: poczekajcie na Ericę, ona przygotuje wam odpowiednie ubrania. Spotykamy się o czwartej przy stajniach. Wiecie, gdzie to jest? – zapytał Fernand, zwracając się w zasadzie tylko do Claire. Ona jednak była zbyt zaabsorbowana jego bliskością, żeby rozumieć poszczególne słowa, nie mówiąc już o odpowiadaniu na pytania.

– Tak – odezwałam się więc zamiast niej. – Widziałam je podczas treningu. Stoją niedaleko muru, prawda?

Henry potaknął.

– Właśnie tam. Takie drewniane budynki po prawej stronie. Tylko bardzo proszę, bądźcie ostrożne. Postarajcie się, żeby nikt was nie widział i nie poszedł za wami – dodał tak pełen zadowolenia, że pomimo ucisku w żołądku poczułam, jak udziela mi się jego entuzjazm.

– Uuu, to brzmi niebezpiecznie! Już mi się podoba! – szepnęłam zachwycona, starając się powstrzymać radosną ekscytację.

– Co brzmi niebezpiecznie? – zapytał niespodziewanie ktoś zza moich pleców. Gwałtownie nabrałam powietrza. Nie musiałam wstawać ani się odwracać, żeby odgadnąć, kto to jest.

Henry potrząsnął głową. Nie wiedziałam, do kogo kierował ten gest: do mnie czy do Phillipa.

– Umówiliśmy się na dziś, na czwartą po południu.

Phillip prychnął niezadowolony.

– Świetnie. W takim razie Charlotte i ja chętnie się do was przyłączymy.

Z przerażenia otworzyłam szeroko oczy, a Claire zrobiła chyba równie przestraszoną minę.

Opanowałam kłujący ból w piersi i ze łzami wściekłości w oczach poderwałam się z krzesła.

Spojrzał na mnie, jakby przestraszony moją reakcją, i otworzył usta, lecz nic nie powiedział.

Z wysiłkiem przełknęłam ślinę i starając się zignorować jego czekoladowe oczy, podeszłam i zatrzymałam się tuż przed nim. Mimo butów na obcasach byłam o pół głowy niższa, więc musiałam patrzeć w górę, żeby widzieć jego twarz. Zrobiłam jeszcze pół kroku. Nie cofnął się. Stał w miejscu i patrzył mi w oczy trudnym do zinterpretowania wzrokiem.

– Jeśli będziesz miał czelność pojawić się w jej towarzystwie gdziekolwiek w pobliżu mnie, na cały wieczór uczepię się Henry’ego jak rzep. No chyba że tego właśnie chcesz, to proszę bardzo. Ale jeśli cokolwiek z tego, co mówiłeś, jest prawdą, jeśli choć odrobinę ci na mnie zależy, będziecie trzymali się od nas z daleka – wyszeptałam roztrzęsiona tak cicho, żeby tylko on mógł mnie usłyszeć.

Phillip zmrużył oczy. Nie wiedziałam, czy z zaskoczenia, czy raczej z oburzenia, że tak otwarcie mu zagroziłam. W końcu spuścił wzrok, jakby chciał spojrzeć na moje buty.

– Bardzo cię przepraszam... A w ogóle to chciałem powiedzieć, że pięknie dziś wyglądasz... – odpowiedział również szeptem i z tymi słowami odwrócił się i podszedł do jednego ze stolików, zostawiając mnie całkowicie rozbitą i zdezorientowaną.

W pewnej chwili Henry ujął mnie za rękę i poprowadził z powrotem na miejsce. Stamtąd raz jeszcze spojrzałam na Phillipa. Usiadł tak, żeby móc mnie obserwować. Popatrzyłam mu prosto w oczy i zaskoczona dostrzegłam w nich głęboki smutek. I choć tego zupełnie nie chciałam, czułam, że właśnie to nas łączy.

Kiedy Fernand i Claire wrócili do swojej rozmowy, Henry nachylił się i popatrzył na mnie rozbawiony.

– Przesłyszałem się, czy przed chwilą w zawoalowany sposób mu zagroziłaś, że będziemy się całować? – zapytał.

– Słyszałeś, co mówiłam? – drgnęłam i się zaczerwieniłam.

Henry się roześmiał i zbliżył twarz do mojego policzka. Z daleka musiało to wyglądać, jakby dotykał go ustami, choć przecież tego nie robił. Poczułam, że dostaję gęsiej skórki i zadrżałam.

– Bardzo dobry pomysł, świetnie to wymyśliłaś. Zobaczysz, pęknie teraz z zazdrości – wyszeptał mi na ucho.

Powoli się odsunęłam i spojrzałam mu w oczy. Mimowolnie się zaczerwieniłam i uśmiechnęłam zawstydzona.

– Idealnie! O taką reakcję mi chodziło. Ale musi być teraz wściekły! Patrz na mnie i nie odwracaj wzroku. – Skinął zachęcająco głową i znów uśmiechnął się szeroko. Posłuchałam go, jednocześnie starając się zrozumieć, co sama czuję.

Popatrzyłam na Henry’ego, kiedy odwrócił głowę i odszukał wzrokiem Phillipa, który siedział przy jednym stoliku z Charlesem. Zaskoczyło mnie – nie po raz pierwszy – jak bardzo zależało mu na tym, by wywołać w Phillipie zazdrość. Powoli rodziło się we mnie poczucie, że to podejrzane. Coś musiało się za tym kryć. Przecież zazwyczaj człowiek nie zachowuje się w taki sposób wobec swoich najlepszych przyjaciół. Henry coś przede mną skrywał, a ja koniecznie chciałam się dowiedzieć co takiego.

Niespodziewanie mój towarzysz przy stole wybuchnął głośnym śmiechem. Potem otoczył mnie ramionami i mocno przytulił.

– Połknął haczyk. Chyba będzie lepiej, jeśli Fernand i ja się przesiądziemy – szepnął do mnie. – Spróbuj do końca posiłku nie patrzeć w jego stronę. Będzie wściekły jak nie wiem co!

Skinęłam głową. Dopiero wtedy Henry wypuścił mnie z objęć i zwrócił się do przyjaciela:

– Fernand, powinniśmy zmienić stolik. I to szybko, zanim Phillip zacznie rzucać w nas krzesłami – poprosił ze śmiechem, po czym jeszcze raz pogłaskał mnie czule po policzku.

– Ech, życie... Henry, nie moglibyśmy choć raz zjeść z nimi? – Fernand jęknął żałośnie i puścił do mnie oko.

– Chodź, nie gadaj! Czuję, że Phillip lada moment oderwie nogę od stołu i ruszy do ataku. Jeszcze chwilę tu posiedzisz, a następny posiłek zjesz sobie na moim pogrzebie – zażartował Henry, uścisnął moją dłoń i pociągnął przyjaciela do kolejnego stolika.

– Co to w ogóle miało być? – zapytała Claire wyraźnie zdezorientowana, kiedy młodzieńcy nie mogli nas już usłyszeć.

Odwróciłam się tak, żeby siedzieć plecami do Phillipa, a przodem do przyjaciółki.

– Henry chciał wzbudzić zazdrość w Phillipie. Ale nie pytaj mnie dlaczego, bo nie mam zielonego pojęcia – wyjaśniłam ze zmarszczonym czołem i nerwowym ruchem potarłam brwi.

Claire westchnęła zaskoczona, a potem odchyliła się na oparciu, splotła ramiona na piersi i spojrzała na mnie uważnie.

– Gdybym nie znała sytuacji, pomyślałabym, że Henry nastawia się na coś więcej niż tylko przyjaźń.

Jeszcze bardziej zmarszczyłam czoło.

– Prawdę mówiąc, sama już nie wiem, może to nie byłoby takie złe... – mruknęłam cicho. – Ta nasza bliskość jakoś tak sama z siebie stała się... – przełknęłam ślinę i spojrzałam na nią ze smutkiem – stała się taka piękna...

Claire potaknęła ze zrozumieniem, sięgnęła nad stołem i położyła swoje dłonie na moich.

– Wiem, o czym mówisz. Może to jest tak, że człowiek musi się na nowo zakochać, żeby móc zapomnieć o dawnym uczuciu. Henry jest bardzo fajny i z pewnością byście do siebie pasowali.

Pogłaskałam jej dłoń.

– Jest świetny, bez dwóch zdań. Ale to nic nie zmienia i dalej jesteśmy tylko przyjaciółmi. Tak naprawdę sama nie wiem, czego chcę. Najpierw Phillip, a potem Henry... nie sądzę, żeby to było w porządku – wyjaśniłam smutno i zwalczyłam pragnienie, by zerknąć na młodzieńców. – Poza tym zbyt silne jest to, co czuję do Phillipa.

Przyjaciółka uśmiechnęła się dobrodusznie.

– Znajdziemy jakieś rozwiązanie, zobaczysz. A teraz chodź, przyniesiemy sobie coś do jedzenia – oznajmiła, wstała i pociągnęła mnie za rękę. W ten sposób wyrwała mnie z zamyślenia i katapultowała z powrotem do rzeczywistości. Moje spojrzenie padło na dwa puste krzesła obok, a potem odruchowo się rozejrzałam. I niewiele brakowało, a dostałabym ataku serca: nieco dalej stały Emilia i Charlotte pochłonięte ożywioną rozmową z Phillipem i Charlesem. Pospiesznie się odwróciłam i przyspieszyłam kroku, żeby dogonić Claire.

– Zawsze, kiedy widzę ich razem, odczuwam fizyczny ból – wyznałam jej z rozpaczą i westchnęłam. Przyjaciółka zaprowadziła nas do bufetu.

Ledwie skończyłyśmy nakładać jedzenie, tuż za nami jak spod ziemi wyrosły Charlotte i Emilia. Dziwnym zbiegiem okoliczności akurat teraz musiały wymieniać się plotkami. Rozmawiały wystarczająco głośno, żebyśmy słyszały każde ich słowo.

– Po prostu uwielbiam Phillipa! Wyobraź sobie, że wczoraj wieczorem wyznał mi, że mnie kocha! Naprawdę! Czy to nie fantastyczne? – piszczała Charlotte, a Emilia obejmowała ją zachwycona.

– No cudownie! Niesamowicie! Od początku mówiłam, że jesteście dla siebie stworzeni. Poza tym nawet nie wiesz, jak się cieszę, że Charles dzisiaj znowu zaprosił mnie na randkę.

Przełknęłam głośno ślinę i zesztywniałam. Claire natychmiast zauważyła, co się dzieje i popatrzyła na moje zaciśnięte pięści i zbielałe kostki. Pospiesznie złapała mnie pod ramię i odciągnęła od tych piszczących z radości wariatek. Zaprowadziła mnie wprost do stolika, przy którym siedziały już dwie dziewczyny. Przyjrzały się nam ponurym wzrokiem, ale nie skomentowały naszego pojawienia się. Ja również poczułam się zaskoczona wyborem Claire.

Przyjaciółka odchrząknęła i się przywitała.

– Cześć. Możemy się do was dosiąść?

Blondynka o imieniu Babette zmarszczyła brwi, a jej koleżanka o ciemnych włosach, Venya, skrzywiła się – nie przesadzam – z odrazą.

– Dlaczego akurat tutaj?

Claire uśmiechnęła się słodko.

– Bo jeśli jeszcze chwilę spędzimy w pobliżu tych dwóch zarozumiałych psycholek, moja przyjaciółka Tania zamorduje jedną z nich nożem do masła. Więc jeśli nie chcecie, żeby nasza wspólna przygoda w pałacu zakończyła się w tak brutalny sposób, byłoby super, gdybyście przystały na nasze towarzystwo.

Dziewczęta zaniemówiły i popatrzyły najpierw na siebie, a potem na mnie. Już myślałam, że i tak nie będą chciały nas przy swoim stoliku, lecz one zaniosły się głośnym śmiechem. Venya chwyciła mnie za rękę i posadziła na krześle obok siebie.

– Każdy, kto nie znosi Charlotte i Emilii, automatycznie staje się naszym przyjacielem – wyjaśniła i podała mi dłoń. Zaskoczona ujęłam ją i delikatnie uścisnęłam.

Uświadomiłam sobie – nie po raz pierwszy zresztą – jak mało wiem o pozostałych kandydatkach.

– Dzięki – wymamrotałam i spojrzałam na Claire. Moja przyjaciółka uśmiechnęła się szeroko i również zajęła miejsce przy stole.

– To się świetnie składa. W takim razie smacznego – powiedziała uradowana.

Ja nie byłam w stanie przełknąć ani kęsa. Wpatrywałam się tylko w swój talerz i tak mocno ściągałam brwi, że po chwili niemal rozbolała mnie głowa. Nie mogłam też uspokoić rozszalałych myśli.

Czy to możliwe, że Henry się we mnie zakochał? Nawet jeśli byłaby to ostatnia rzecz, jakiej bym sobie życzyła? Zastanawiałam się, dlaczego bezustannie próbuje wyprowadzić z równowagi Phillipa, który – wszystko na to wskazywało – był już niemal zaręczony z Charlotte...

– Tatiano?

Drgnęłam zaskoczona i spojrzałam na Venyę, która przyglądała mi się z zainteresowaniem.

– Tak, słucham? Przepraszam, zamyśliłam się.

Dziewczyna mlasnęła językiem.

– Chyba rzeczywiście jesteś jeszcze bardziej zakręcona, niż na to wyglądasz! Ale to dobrze. Nikt nie lubi ludzi idealnych. W każdym razie chciałam zapytać, czy wiesz, jak będzie wyglądał kolejny etap.

Jej komplement – bo tak odebrałam te słowa, choć brzmiały jak przytyk – zaskoczył mnie i zmieszał jeszcze bardziej.

– Hm. Wiem tylko tyle, że w przyszłym tygodniu ten z młodzieńców, który jest księciem, wyjawi to publicznie i wybierze dwie kandydatki, które wezmą udział w wielkim finale. Trzech pozostałych też podejmie jakieś decyzje.

Venya potaknęła zamyślona.

– W sumie szkoda, że zostało nam już tylko kilka dni.

– Dlaczego tak mówisz? – Spojrzałam na nią, a potem na Babette.

– Bo to przecież jasne, że młodzieńcy już dawno zdecydowali, kogo wybiorą. Można by robić zakłady – wyjaśniła Babette słodziutko, a ja dopiero teraz zwróciłam uwagę, jak bardzo działa mi na nerwy jej wysoki ton głosu.

– No tak, chyba tak – potwierdziłam odruchowo, na co obie dziewczyny zaczęły chichotać.

– Co się stało? Powiedziałam coś zabawnego?

Venya pokręciła głową.

– Nie, no coś ty. Chodzi o to, że największą zagadką jesteś ty, bo cały czas nie wiemy, którego z nich wybierzesz. – Zachichotała ponownie, spojrzała na Babette i obie zaniosły się śmiechem.

Z jakiegoś powodu miałam wrażenie, że się ze mnie nabijają.

– Słucham? Niby dlaczego to ja miałabym kogokolwiek wybierać?

– Przecież to oczywiste! Nie udawaj, że tego nie widzisz. – Babette pokręciła głową. – Według mnie sprawa wygląda tak, że podobasz się wszystkim młodzieńcom i mogłabyś mieć każdego z nich... – przerwała, spojrzała szybko na Claire i odchrząknęła. – No dobra, prawie każdego. To jasne jak słońce, że jedzą ci z ręki.

W tym momencie moja przyjaciółka uniosła dłoń i im przerwała.

– Zaraz, sekunda! Żeby wszystko było jasne: to młodzieńcy dokonują wyboru kandydatek, a nie na odwrót, i to dlatego, że któraś z dziewcząt im się podoba, a nie z tego powodu, że Tania dała im kosza i szukają pocieszenia! Powiem szczerze, że to zwyczajnie podłe rozsiewać takie plotki. Skąd wam przychodzą do głowy takie pomysły? I jak można za cokolwiek winić Tanię?

Splotłam nerwowo dłonie.

– To, że dogaduję się ze wszystkimi czterema młodzieńcami, nie znaczy od razu, że ich podrywam – wyjaśniłam cicho, nie odrywając wzroku od talerza z nietkniętym jedzeniem.

Może to jednak był błąd i powinnyśmy były usiąść z Charlotte i Emilią.

– Nie musisz się tłumaczyć! Mam tylko nadzieję, że wybierzesz księcia. To byłoby takie romantyczne! No i wtedy ani Charlotte, ani Emilia by nie wygrały – wyjaśniła Venya i znów zachichotała.

Claire parsknęła.

– Może byście się tak, z łaski swojej, zamknęły? Co z wami jest nie tak?! – syknęła wściekła, zmrużyła oczy i zmierzyła je złym wzrokiem.

Venya i Babette skrzywiły się niezadowolone, ale w końcu zamilkły i zabrały się do jedzenia. Podziękowałam Claire szybkim spojrzeniem, na co ona z niedowierzaniem pokręciła głową.

Już chciałam zabrać się za swój posiłek, choć nie miałam apetytu, kiedy nagle tuż obok mnie rozległ się znajomy głos.

– Hej, Taniu.

Uniosłam głowę i spojrzałam prosto w roześmiane oczy Henry’ego.

Zmarszczyłam czoło.

– Tak?

– Mogę cię na chwilę poprosić? – zapytał przyjaźnie i podał mi dłoń.

Zanim zdążyłam wstać, obok Henry’ego pojawił się Fernand i zabrał Claire do swojego stołu. My jednak poszliśmy w innym kierunku.

Zdezorientowana i jednocześnie uradowana nieoczekiwanym wybawieniem z nowo poznanego towarzystwa pozwoliłam mu się poprowadzić przez taras, aż weszliśmy do pałacu. Kiedy znaleźliśmy się poza zasięgiem wzroku pozostałych kandydatek, nie wytrzymałam.

– Dokąd mnie zabierasz?

Spojrzał na mnie, nie zwalniając kroku.

– Wyglądałaś na strasznie wkurzoną, ale jednocześnie bardzo głodną, więc pomyślałem, że powinienem wziąć cię gdzieś, gdzie z dala od niedobrych spojrzeń uda ci się coś wrzucić na ruszt. Nie chcę, żebyś zasłabła w czasie naszej randki.

– Jesteś najwspanialszym facetem w całym Królestwie, wiesz o tym? – Poczułam obezwładniającą ulgę.

– Tak, ale lubię tego słuchać – odparł i puścił do mnie oko.

Dałam mu przyjaznego kuksańca w ramię.

– Nie bądź taki zarozumiały. Ale zgoda, jak się słucha tych jędz, można stracić apetyt. Jak ja nienawidzę plotek i uprzedzeń – mruknęłam i podparłam się pod boki. – Tylko nie jestem pewna, czy powinniśmy się tak wykradać. To chyba nie było szczególnie grzeczne, co?

Henry roześmiał się szczerze.

– Przestań się wszystkim przejmować. – Potem nagle spoważniał. – A to, co mówisz o plotkach i uprzedzeniach... skąd ja to znam. Wszyscy myślą, że życie w pałacu to bajka. Ale spróbuj sobie wyobrazić, jak to jest, kiedy nikomu nie wolno ci zdradzić, kim naprawdę jesteś. W takiej sytuacji nie możesz żyć swoim życiem i się rozwijać. Zupełnie jakbyś była cieniem, więźniem, który zostanie uwolniony dopiero po osiągnięciu pełnoletniości.

Jego gorzkie, pełne tęsknoty słowa sprawiły, że zatrzymałam się w pół kroku. Odwrócił się, a ja podeszłam do niego.

– Przepraszam – powiedziałam. – Ty też nie masz lekko, a ja wciąż tylko zawracam ci głowę własnymi problemami. – Uniosłam ręce, objęłam go za szyję i stając na palcach, przytuliłam bardzo mocno.

Czułam, że z początku się zawahał, ale szybko odpowiedział mi równie serdecznie. Skrzyżował ramiona na moich plecach i westchnął, wtulając twarz w moją szyję.

– Nie musisz mi jakoś szczególnie współczuć. Nikt, kto tu mieszka, nie ma łatwo.

Puściłam go i odsunęłam się powoli nieco zawstydzona.

– A teraz rzeczywiście powinniśmy coś zjeść. Już nie mogę się doczekać naszej wspólnej randki – zapewniłam drżącym głosem i stłumiłam dziwne uczucie, które mnie niespodziewanie ogarnęło.

Henry skinął głową, chwycił mnie za rękę i poprowadził do pomieszczenia, w którym jedliśmy ostatnio. W kuchni pracowała ta sama starsza kucharka, która po chwili dyskretnie zostawiła nas samych. Czekało na nas wspaniale przygotowane drugie śniadanie dla dwojga. Henry bez wahania odsunął krzesło i pomógł mi usiąść, a potem, jak przystało na dżentelmena, nałożył mi na talerz same pyszności.

– To tutaj zawsze się jada wszystkie posiłki? – spytałam zaskoczona.

Henry potrząsnął głową.

– Nie, ona zrobiła to wszystko specjalnie dla nas.

Zaskoczona uniosłam brwi i zmarszczyłam czoło.

– Jak to dla nas? Dlaczego? I skąd ona...?

Młodzieniec odgryzł kawałek świeżego chleba i uśmiechnął się, wyraźnie delektując się jego smakiem.

– Oj, no wiesz, prawie nigdy nic nie jesz, kiedy siedzisz na tarasie ze wszystkimi... A mnie bardzo zależało, żebyś była dzisiaj w dobrej formie.

Skinęłam powoli głową i wróciłam do jedzenia. Z dala od nerwów i problemów rozkoszowałam się posiłkiem i spokojem. Henry pilnował, żebym zjadła wszystko, co mi nałożył. Jego nadopiekuńczość zupełnie mi nie przeszkadzała, wręcz przeciwnie. Przez cały czas czułam się dziwnie podekscytowana i szczęśliwa. Co prawda nie spodziewałam się, że poza treningami będę z nim spędzać czas sam na sam, ale wiedziałam na pewno, że bardzo mi się to podoba.

Po jedzeniu wróciliśmy na taras, gdzie siedziały pozostałe kandydatki, Phillip i Charles. Fernand i Claire stali nieco z tyłu i zatopieni w cichej rozmowie sprawiali wrażenie, że przebywają w swoim małym świecie. Przez chwilę się wahałam, czy powinnam im przeszkodzić, ale niespodziewanie poczułam dłoń Henry’ego na plecach. Odwróciłam się i spojrzałam na niego. Pocałował mnie delikatnie w policzek, a ja od razu poczułam falę ciepła, która wypełniła mój brzuch i rozlała się po całym ciele. Spojrzałam na niego i uśmiechnęłam się onieśmielona. Czułam pieczenie policzków, ale miałam nadzieję, że nie są aż tak czerwone, jak mi się wydawało. W końcu odwróciłam się i zdecydowanym krokiem podeszłam do Claire i Fernanda.

– Co to miało być? No wiesz, to przed chwilą? Czy coś mnie ominęło? – zapytał Fernand zaskoczonym tonem i popatrzył na mnie z niedowierzaniem.

Machnęłam dłonią i siląc się na obojętność, pokręciłam głową.

– Henry się uparł, żeby zmusić Phillipa do zazdrości. Nie mam pojęcia, dlaczego to dla niego takie ważne, no ale tak robi i już.

Młodzieniec potaknął, ale nie wyglądał na przekonanego.

– A czy to nie jest tak, że ty mu się naprawdę podobasz? – zapytała Claire i zamyślona wysunęła dolną wargę, co w połączeniu z rudą czupryną i niezliczonymi piegami wyglądało naprawdę słodko.

Zmarszczyłam czoło i zastanowiłam się nad jej słowami. W końcu jednak pokręciłam głową, bo nie chciałam już roztrząsać, jakie by to mogło mieć dla nas konsekwencje i w rezultacie postanowiłam zignorować jej pytanie.

– Wracam do wieży. Nie chcę się rozminąć z Ericą. Fernandzie, widzimy się niedługo przy stajniach, tak? – Poczekałam, aż potwierdzi skinieniem głowy, i dopiero wtedy ruszyłam do naszego mieszkania. Wiedziałam, że moja przyjaciółka i jej wybranek potrzebują jeszcze co najmniej pół godziny na pożegnanie, zanim rozstaną się choćby na chwilę.

Idąc powoli, bezustannie spoglądałam w stronę lasu. Na widok gęsto rosnących drzew ogarniały mnie mieszane uczucia. Tak wiele tam przeżyłam! Dopiero kiedy byłam blisko wieży, udało mi się odwrócić głowę i zaprzestać roztrząsania tych samych myśli. Wsunęłam klucz w zamek, otworzyłam drzwi i weszłam do środka.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Recenzentki polecają

Cieszę się, że dałam szansę tej serii, ponieważ jest ona naprawdę bardzo przyjemna. Wprowadza czytelnika do iście bajkowego świata, który ma w sobie coś, co sprawia, że chciałoby się przeżyć chociaż jeden dzień na miejscu naszych bohaterek. Ja bym chciała.

Aga Bruchal, @niekonczace_sie_marzenia, agaaa006.blogspot.com

Już od pierwszego tomu Valentina Fast zauroczyła mnie swoją serią i wciąż pozostaję pod jej urokiem.

Martyna, @zaplatanamaja, majkabloguje.blogspot.com

Za każdym razem jestem ciekawa, czym tym razem zaskoczy nas autorka, bowiem jej pomysłowość nie ma granic.

Natalia, @bookparadise_portal, www.bookparadise.pl

Świat wykreowany przez autorkę jest dla mnie z jednej strony znajomy i bliski, z drugiej strony pełen niespodzianek i tajemnic, które tylko czekają na odkrycie.

Weronika, @ksiazkowapasja, ksiazkowapasja.blogspot.com

Każda dziewczyna, młodsza czy starsza, powinna zakochać się w tym magicznym świecie.

Kasia Fołta, @kasiareads, zycieblondynki.wordpress.com

Polecam serię Royal młodszym i starszym czytelniczkom.

Każda z nas, niezależnie od wieku, potrzebuje czasem literackiego cukierka o smaku Kopciuszka. Osłodzi nam on życie i umili czas.

Edyta @WPępkuTrójmiasta, edytka28.blogspot.com

Valentina Fast jest mistrzynią odkrywania tajemnicy swojej historii kawałeczek po kawałeczku.

Katarzyna, @zmora.czytelnicza, zmoraczytelnicza.blogspot.com

Podoba mi się w tej serii wszystko; bajkowy świat wymieszany z fantastyką i romansem, nietypowe reality show, tajemnice, które mnożą się z każdym kolejnym tomem, i przede wszystkim odważna, niezależna i silna główna bohaterka.

Monika, @maitiri_books, maitiribooks.wordpress.com

Ja zdecydowanie zaliczam się do grupy rozmarzonych i marzących. Z przyjemnością przeniosłam się na królewski dwór i z zapartym tchem śledziłam show, w którym miała zostać wybrana żona dla następcy tronu.

Monia, @onalubi, onalubi.com

To powieść dla nastolatek, przypominająca mi prezent na Gwiazdkę, gdzie cała historia i emocje jej towarzyszące jest zapakowana w pudełko i opakowana papierem w piękny pałac, suknie i bajkową przygodę. A także miłość na horyzoncie.

Malwina, @nasze.recenzje, naszerecenzje.wordpress.com

Ja, czytelniczka z dużym stażem, zaczytuję się w tej historii od pierwszego tomu i śmiało mogę napisać, że nie zawsze wiek odgrywa kluczową rolę. Z tomu na tom bawię się coraz lepiej i absolutnie nie zamierzam porzucić mojej przygody z serią Royal.

Ellie Moore, @thievingbooks, thievingbooks.blogspot.com

Valentina Fast umiejętnie odsłania mechanizmy rządzące produkcjami typu talent show i reality show. Demaskuje to, co dzieje się za kulisami, i pokazuje, że to, co widzi widz, jest tylko maleńkim, specjalnie wyreżyserowanym fragmentem, który ma być spójny z wizją reżysera.

Aneta Kunowska, @Kulturantki, www.kulturantki.pl

Cały tomik to rollercoaster uczuć 😁😱 Miłosne uniesienia, zranione serca, nienawiść, śmiech i zdrada 😱 Polecam.

Natalia, @zaczytanasowka, zaczytanasowka.pl

Jestem prawie pewna, że tutaj wcale nie chodzi o wybranie tej jedynej. To jest po prostu gra, która pomoże Królestwu osiągnąć zamierzony cel.

Teraz nasuwa się dobre pytanie – co jest tym celem?

Sabina @slowamiksiazek, slowamiksiazek.blogspot.com

Jedno wam zdradzę – tajemnice się mnożą, a czytelników trzyma przy lekturze już nie tylko chęć odkrycia tożsamości księcia. Gra zdaje się toczyć o wyższą stawkę, a autorka swoimi aluzjami nieustannie podsyca naszą ciekawość.

Iga, @nasz.książkowir, naszksiazkowir.blogspot.com

Manewrowanie wśród tylu sekretów jeszcze nigdy nie było tak trudne. Czy niepokorna Tatiana znajdzie to, czego szuka? Jaka gra toczy się pod przykrywką Eliminacji do serca Księcia? Czy naprawdę w tym wszystkim chodzi o miłość?

Ewelina, @redgirl_books, redgirlbooks.blogspot.com

Walka o koronę nabiera tempa, ale to, co istotne, wciąż pozostaje ukryte. Jestem zaintrygowana i czekam na więcej.

Patrycja, @poczujmagieksiazek, ksiazkowyswiatpatrycji.blogspot.com

Potężna dawka rosnącej adrenaliny, złości, współczucia i co najważniejsze, ciekawości sprawia, że czytelnik pochłania tę książkę w tempie ekspresowym i krzyczy, że chce więcej!

Kamila Malec, @MamaNaPetardzie, mamanapetardzie.blogspot.com

Ach, tyle pytań siedzi w mojej głowie, że pozostaje tylko czekać na następny tom. A czy wspomniałam już, że książki czyta się zdecydowanie ZA SZYBKO?

Agnieszka Garczyńska, @nighttskys_reads, 3telnik.pl

Kto zgarnie klucz do serca księcia?

Kamila, @themagicofbooks_ _, themagicofbooksinwords.blogspot.com