Pocztówki z wnętrza głowy. Pocztówki z wnętrza głowy - ogród życia ebook

i

Paweł Krupski

POCZTÓWKI Z WNĘTRZA GŁOWY

OGRÓD ŻYCIA

Wrocław 2025

© Paweł Krupski, 2025

© Ilustracje Zuzanna Mukoid, 2025

Pomysł serii Pocztówki z Wnętrza Głowy: Paweł Krupski

www.pocztowkizwnetrzaglowy.pl

[email protected]

Fotografie pocztówek: Joanna Płotkowiak-Krupska, Paweł Krupski

Ilustracje według pomysłów własnych i szkiców autora: Zuzanna Mukoid

Oprawa graficzna zdjęć: Zuzanna Mukoid

Na okładce zdjęcie Magdaleny Wasiczek

Wydawca Branzo Agencja Artystyczna

ul. Stefana Jaracza 57/3, 50-305 Wrocław

Realizacja procesu wydawniczego atonce.pl

Redakcja językowa i korekta: Marta Zawadzka

Projekt layoutu, skład i łamanie: Tomasz Smołka

Projekt okładki według pomysłu autora: Marta Turska

Przygotowanie wersji cyfrowej (EPUB): Have a Book

ISBN 978-83-977982-1-2

Dla Joanny – ukochanej Żony

WSTĘP

Miałem o tym nie opowiadać nikomu. Taka była umowa. Przysięga. Własna i wewnętrzna. Ten świat i ten czas miały pozostać tajemnicą.

Wszystkie ukradkowe spotkania i emocje, których doświadczyłem w tym miejscu, praktycznie minęły. A jedynym żywym świadkiem byłem ja.

Cała reszta, która to ze mną widziała, od lat milczała. Po części zapewne dlatego, że z naszego punktu widzenia Natura głosu nie ma, co jest oczywiście kolejnym kompletnym absurdem zadufanego w sobie człowieczeństwa.

Mimo to ja naprawdę czułem, a konkretne przesłanki pozwalały mi wierzyć, że wszystkie te historie kołaczące się w mojej głowie pozostaną w ukryciu.

Tymczasem, jak zwykle, najsłabszym ogniwem okazał się człowiek. Nie potrafiłem poradzić sobie ze sobą samym. Z kiełkującymi we mnie zalążkami myśli. I nagle, w jednej chwili, te ułamki wydarzeń, drobiny czasu przeszłego, mierzone w skali pojedynczego mrugnięcia okiem, czyli czegoś, co właściwie nie istnieje w osi czasu, zaczęły mnie uwierać niczym okruchy lodu źrenicę baśniowego Kaja.

Starałem się je wyprzeć, traktować jako złudzenie, zapomnieć albo roztopić jedno po drugim, by dochować jednak obietnicy. Ale im cześciej o tym myślałem, im bardziej skupiałem się na tych ulotnych wrażeniach, tym bardziej stawały się większe, realne, prawdziwe. To, co wydawało się jedynie wyobrażeniem, nabierało kształtu, rosło i oddawało energię. Magia i siła tego miejsca działały i nie miałem na to wpływu.

Naturalne ciepło, zimno, zapach, wilgoć, strach, radość czy spokój wracały. Z płaskiej formy dwóch, trzech zapisanych słów, jak je lokowałem w głowie, gdzieś głęboko, w szufladach minionych czasów, wychodziło nagle teraz coś realnego, dużego. Kształtując dynamicznie swoją trójwymiarowość, szło zaraz o krok dalej, w ten kolejny tajemny wymiar duchowy. Ten, którego jesteśmy świadomi jako dzieci, jako zakochani czy jako praktykujący wiekowe medytacje, ale który jest pomijany przez większość śmiertelników.

Każda taka stop-klatka w pamięci stawała się całą historią. Dużą i piękną. Przerastało mnie to po wielokroć. Nie umiałem chować tego tylko dla siebie. I nie byłem w stanie upchnąć tego z powrotem do głowy.

Miałem wrażenie, że chodzę z dowiązaną nad głową niewidoczną chmurą tematycznych balonów z helem, o różnych kształtach i formatach, kłębiących się tłumnie, wpadających jeden na drugi przy najmniejszym moim ruchu, gdyż każdy łączyła ze mną taśma wspomnień. A jedynym sposobem, by uporządkować ten emocjonalny, pączkujący chaos, było przyjrzenie się im, jednemu po drugim, cierpliwe wędrując po tych wstążkach, by rozpleść łączące nas więzi i wypuścić te historie w świat.

Oto ulotne obrazy chwil, które stały się opowiadaniami… a może esejami, wierszami, bajkami, historyjkami, notkami… czy zabawą słowem, po prostu?

Styczeń 2024

SPIS POCZTÓWEK I LISTÓW

prolog13

i piach13

ii grudka14

iii garść15

iv podmuch19

list nr 1od autora wrzesień 202521

pocztówka iAmbra-Kadabra!23

pocztówka iiOrigami ze słów codziennych31

list nr 2x x x maj 199037

pocztówka iiiArcheolog i Reporter39

pocztówka ivMoje własne Sza47

pocztówka vKamienne Krowy55

pocztówka viWędrowna Oliwka61

list nr 3styczeń 198967

pocztówka viiDywizjon 34669

pocztówka viiiParasol z liści77

pocztówka ixWir87

list nr 4Ogród kwiecień 201595

pocztówka xLądowisko97

pocztówka xiZnak zapytania105

list nr 5drzewo czerwiec 2012111

pocztówka xiiPłot, którego nie było113

pocztówka xiiiWindy do nieba119

list nr 6galaktyka „Bogini” marzec 2015129

pocztówka xivGwiazdozbiór z chmur131

pocztówka xvGłowa do góry141

pocztówka xviBaśń o oku145

list nr 7statki miłości sierpień 1999159

pocztówka xviiRysowane wyobraźnią161

pocztówka xviiiMapa167

pocztówka xixKtórędy na Madagaskar175

list nr 8barwimy czas lipiec 2015185

pocztówka xxWynurzenie187

pocztówka xxiGdy bogowie czekają, aż spadnie im z nieba…195

pocztówka xxiiSmak sekretu199

list nr 9list walentynkowy luty 2015205

pocztówka xxiiiPrzypominajka207

pocztówka xxivOpowieść wigilijna213

pocztówka xxvJeśli221

list nr 10przed snem grudzień 1989225

pocztówka xxviSamotność w plemieniu227

pocztówka xxviiTo takie proste245

pocztówka xxviiiNa trzy!251

list nr 11mów mi Kamyczku maj 1990263

pocztówka xxixZaproszeni265

pocztówka xxxSabat271

pocztówka xxxiPieśni ognia279

epilog285

list nr 12Dom maj 1990287

o seriipocztówki z wnętrza głowy291

podziękowania294

PROLOG

i piach

Surrealizm Salvadora Dali czy architektura Antonio Gaudiego zawsze mnie fascynowały i były mi bliskie. Nie spodziewałem się, że stworzenie Ogrodu przy naszym Domu stanie się źródłem tylu wydarzeń tak niezwykłych, że wręcz absurdalnych. A odkrywanie niesamowitych kształtów Natury będzie jak wędrówka w głąb własnej duszy. I że moje wcześniejsze fascynacje sztuką znajdą odbicie tak blisko codzienności.

Budowę Ogrodu i zaszczepienie życia wokół nowo wybudowanego Domu, w obszarze dotychczas pustym, od początku kreowała moja Żona.

Ja potrzebowałem czasu, by otworzyć się na ten nowy szlak. Początkowo byłem biernym wykonawcą, fizycznym pionkiem. Ale już chwilę później, kiedy nasza wspólna pielęgnacja tego świata szła dziarsko ramię w ramię w znoju dnia powszedniego, a dni zamieniły się w lata, odczułem bezpośrednio Ogród i jego puls. Każdy rok pozwalał mi dostrzec niezwykłe formy i historie. Uczyłem się tego stopniowo, sezon po sezonie, dojrzewając jak wszystko wokół. Nieudolnie, lecz stale, macając po omacku ziemię pod nowe korzenie, starałem się być partnerem do dialogu z Naturą.

I robiłem postępy. Fascynujący mnie od dziecka świat Indian, współżyjących u boku przyrody, o których czytałem jako dorastający młodzik, stawał się z roku na rok coraz bliższy. Jego mądrość i prawda przytłaczały. Kiedyś powiedziałbym, że to absurd. Dziś mówię, że to jest właśnie Życie.

ii grudka

Czas spędzony tutaj stał się dużo ważniejszy niż to, co działo się w pracy. Odkryłem, że wspieranie czyjejś pasji może być zaraźliwe i że sprawia mi satysfakcję.

A kiedy ja otworzyłem się na Ogród, on pokazał mi, że jego przestrzenie nie mają końca. Zarazem uniósł mnie w górę i zabrał głęboko pod ziemię.

Jakbym nabrał wiatru w żagle i ruszył na odkrycie nieznanych lądów na tym polnym oceanie okolonym płotem, na którym jednak nie było żadnych granic.

Miałem niezwykłą możliwość widzieć te wszystkie formy – rośliny, przedmioty, historie – takimi, jakie były naprawdę. Od dnia pojawienia się u nas, przez kolejne sezony; w słońcu, w deszczu, nocą i za dnia. Widziałem je pod pierzyną śniegu, poparzone słońcem i zastygłe rano we mgle. Patrzyłem na ich pierwotne kształty i odkrywałem coroczne zmiany.

Czasami nie pracowałem, ale podglądałem to wszystko, spacerując.

Innego dnia – leżąc i patrząc z leżaka z filiżanką cappuccino w dłoni.

Ale te najciekawsze obrazy i myśli zjawiały się zazwyczaj podczas pracy na powietrzu, kiedy wykonywałem w Ogrodzie sezonowe działania. Żmudne i niełatwe, trwające zazwyczaj kilka godzin i wymagające fizycznie dla ciała, a zwłaszcza mojego długiego kręgosłupa. Często zamierałem, spięty bólem. Kurczyłem się nagle, po czym dźwigałem znów wolno, jęcząc cicho pod nosem.

I wtedy, jakby w zamian, Natura głosem ptaków, ruchem liści, błyskiem słońca na kamieniu uchylała mi rąbka tajemnicy. Przestawałem oddychać, oślepiony doznaniem, zapominając w ułamku sekundy o niemocy ciała, gdy Ogród nakładał na nie kojący plaster swoją cudowną obecnością.

iii garść

Teraz wiem, że otwierał przede mną swoje rozdziały stopniowo. Nawet nie miesiąc po miesiącu, ale rok po roku. Obdarzał mnie ⁠historiami z całego świata, przywianymi przez dalekie wiatry w półmroku kłębów chmur, niosących ze sobą zmianę temperatury, i przybyłych wraz z nowymi gośćmi. Czasem wręcz oślepiał palącym słońcem, odcinając wyrazistość barw. Machał kruchym, mizernym, wypalonym źdźbłem trawy jak palcem, by ukazać coś istotnego.

W inne dni atakował głośno. Krótko – jak telegraf. Wdzierał się do przestrzeni słuchu krzykiem wydartym z wielu dziobów. Szumem skrzydeł przelatujących kluczy, które historie tysiąca przebytych mil drukowały ciemnymi sylwetkami na majestacie nieba. Obserwowałem je, czując posmak tajemnic odległych krain, który osiadał we mnie niczym egzotyczne chińskie znaczki pisane prawdziwym gęsim piórem na pergaminie myśli.

Ogród zaskakiwał; uczył pokory, zmiany punktu widzenia, zachowania dystansu do wszystkiego. Analizy tematów z różnych stron. Oddalania się i skupiania nagle na istotnym detalu. Niczym doświadczony reżyser cierpliwie podsuwał kadry, pozwalając rozpędzić się naszej wyobraźni; przez pryzmat własnej wrażliwości odebrać i przetworzyć obraz, dźwięk czy ciszę.

Jak mantrę powtarzał, by pamiętać o nieznajomości własnego losu i uległości wobec czasu. W jednej chwili oferował dziesiątki pięknych i bajkowych scen, by nagle w ułamku sekundy mocą zbliżoną do tej, która przed laty pyłem wulkanu zamknęła usta setek istot w antycznych Pompejach, przypomnieć o ułomności i kruchości. Pukał w nasze okno pustym uderzeniem ptaka o szybę. Obnażał cywilizacyjną ułudę odbitej przestrzeni – niczym slogan reklamy lepszego życia, które oferuje perspektywy, ale w wypadku jednego błędu przekreśla wszystko. Martwym spojrzeniem zderzał nas z twardą rzeczywistością. Śmiał się przy tym z naszej zapobiegliwości i ciemnych sylwetek ptasich drapieżników naklejonych na szybach. Bezradnych wobec decyzji Wszechświata.

A potem znów beztrosko, jakby nic się nie stało, cieszył oczy pięknem i uczył dostrzegać je wszędzie, kolorowo i barwnie, zawsze inaczej w palecie zjawisk kolejnych miesięcy.

Miałem wrażenie, że aby prosto wyjaśnić sedno istnienia w wielkim kręgu życia, niczym Leonardo da Vinci w swoim witruwiańskim szkicu, wpisywał moją sylwetkę człowieka w okrągły cykl pór roku. Na nowo korygował i kreślił zasady, karcił zbyt dumnie uniesioną głowę i ambicje, grubą kreską znacząc fakt, że przemijanie wszystkiego bez wyjątku jest zasadą podstawową. Uczył, by czasem podnosić ręce i się cofnąć. Przygotowywał. A w renesansie własnych myśli dawał nadzieję na odrodzenie. Jako nowe. Kolejne. Lepsze.

Tak. Natura nauczyła mnie spokoju, zamkniętego w klamry dwóch przeciwieństw.

Zmian.

Przemijania.

Odejścia i nadchodzenia.

Mocy przebijania się i walki o swoje.

Współpracy i korzystania z cienia, wsparcia innych.

Każda z tych chwil zadumy była jak punkt mądrości z wielkiej Biblii Życia. I jeśli mogę coś z tego spisać i przekazać, to chcę spróbować, tylko po to, by podzielić się tymi chwilami z innymi. Na kontrze do głupoty jednostek i masy ludzkiej, zalewającego nas ⁠morza cierpienia i łez oraz faktu, że nie każdy przecież dzień niesie nam dobre wieści – chcę skupić się w tym tomie na pogodnej karcie życia.

Stoję przed kramem ze wspomnieniami i mogę sięgnąć na stojak, wybrać i szybko wysłać do odbiorców pocztówkę słoneczną, pozytywną, może nawet przelukrowaną momentami i lekko groteskową w swojej formie, ale taką, która pozwoli na chwilę zapomnieć o ciemnych stronach życia. Wywoła uśmiech i da nadzieję, siły na zrobienie następnego kroku, i dalej, i jeszcze.

Wiedza, która przyszła i na co dzień przychodzi do mnie z Ogrodu, przydaje mi się w zderzeniu z innymi ludźmi. Relacje ⁠są bardzo istotne. Mamy na siebie ogromny wpływ. Akcja uruchamia reakcję. Zwłaszcza że jesteśmy elementem większej całości, biegniemy ⁠w stadzie, ale przecież nie możemy zapominać, że ostatecznie żyjemy sam na sam… ze sobą.

W każdej chwili zadumy, w czasie choroby, w złości, radości, zamyśleniu, podczas gapienia się w lustro – zawsze – możemy spojrzeć w oczy tylko… sobie samemu.

I kiedy nagle to do nas dociera, zazwyczaj raptownie, gdy czujemy, że tak naprawdę jesteśmy sami, czemu tak bardzo nas to zaskakuje?

Bo przecież jako sławetni Homo sapiens (wszak sami określamy się tak mądrze), pretendując na co dzień do miana Człowieka, czujemy moc. Ten tytuł ma wartość i siłę.

Ulatuje nam jednak to, że jest on zarezerwowany dla osobnika jako jednostki. Bo gdy obok nas pojawia się druga osoba, zmieniamy się nagle w Ludzi. A wzajemne oddziaływania, wpływy, animozje, postawy, gombrowiczowskie gęby i różne rodzaje zachowań niosą za sobą natychmiast gmatwaninę relacji. Zmiany postępowania. Dobre i niestety często złe. A wtedy nasz gatunek traci momentalnie punkty w rankingu.

W tej laurce, kalkomanii wielu dni, szukam zatem promieni słońca. Bo wydaje mi się, że im bardziej jesteśmy świadomi dobrej strony naszego człowieczeństwa jako jednostki, tym więcej potem z tego możemy ofiarować innym w codziennym kontakcie.

W jednej z przypowieści był już poruszany motyw ogrodu jako miejsca idyllicznego:

Kiedy to: „Dawno, dawno temu…” nasi prarodzice, Adam i Ewa, żyli w utopijnym, bajecznym raju. Ale przez człowiecze słabości utracili skarb i musieli ruszyć na tułaczkę, by szukać do niego drogi na nowo. Jak widać, niełatwy to cel.

Ufni jednak drepczemy dalej, od tysiącleci wypatrując miejsca, gdzie moglibyśmy się schować przed całym złem tego świata. Odpocząć. Nabrać sił. Wiary.

Szukamy, wędrując tym szlakiem.

W tej literackiej wizji pozwalam sobie mieć wrażenie, że każdy z nas ma swój ogród wokół siebie. Jest duży lub mały, w mieście, wiosce, na plaży, w górach, na łodzi, w aucie, na biurku, na stole, gdziekolwiek. Człowiek kreuje go sobie na swój indywidualny sposób – odzwierciedla bowiem to, czym się otaczamy.

Może nas żywić, bawić, kreować, uczyć czy pozwalać nam wypocząć, ale może też nas deprymować, smucić, przygnębiać, wpędzać w chorobę, a nawet powoli zabijać. Zależy, jak chcemy go widzieć, bo sami tworzymy ten jego wizerunek.

Dla mnie Ogród Życia zaczyna się w głowie. Patrząc z perspektywy czasu, tak było też w naszym przypadku.

Wizja. Reakcja. Praca i jeszcze raz praca. Nad wszystkim wokół i nad samym sobą.

Dostaliśmy szansę obcowania z czymś niezwykłym, znajdującym się tuż pod nosem, a jednocześnie byliśmy po części jego kreatorami i budowniczymi. Teraz wiem, że te relacje i efekty, które powstały, są echem nas samych. Dlatego zapewne tak mi tu dobrze.

Łapię się na tym, że szukam chwil, kiedy wyłączę się ze świata ludzi i ruszę na dźwiękowy, wizualny czy mentalny spacer z tą energią wokół naszego Domu. Złapię kontakt z bliską mi przestrzenią na zasadzie energii, a nie Bluetootha.

Zgodnie ze swoim rytuałem po powrocie z pracy zdejmuję zegarek i odkładam telefon. To taka próba zatrzymania czasu. Bo czas nie ma znaczenia. Cieszę się, że jestem, póki jestem.

Mam wielkie szczęście i chciałbym o nim opowiedzieć, podzielić się z Wami.

To jest mój i nasz Ogród Życia.

A te zapiski z przydługiego prologu są jak wiadomość rzucona w butelce przez rozbitka na fale życia i niosą treść, która mogłaby zaskoczyć znalazcę. Bo brzmi: „Nie ratujcie mnie. Jest mi tu dobrze. Zostaję”.

iv podmuch

Choć dawniej na rewersie wysyłanej kartki kreślono tylko kilka słów, Pocztówki z Wnętrza Głowy zawierają ich ciut więcej, bo chciałbym, by stały się one dla Kogoś podmuchem dobrego wiatru w żagle codzienności.

Są ludzie, którzy potrafią malować; uchwycić daną chwilę na płótnie.

Inni budują w odbiorcach świat, układając dźwięki na pięciolinii.

Ja staram się w ramach białej kartki zeszytu złapać moment z życia, kiedy obrazy w mojej głowie i myśli tworzą pewien pomost pomiędzy rzeczywistością wokół a marzeniami, i pozaginać go, poukładać tak, by stworzył czytelną formę, której widok da mi nową energię. A najczęściej ma to miejsce w relacji z Naturą.

Mam świadomość, że wokół żyją tysiące istnień, tuż obok nas, a jednocześnie w swoich własnych światach. Każde z nich ma swoje wspaniałe „ja”. W zebranych tu opowieściach niejako oddaję im głos, ale w formie osobistej liryki, bo całość wychodzi bardzo ze mnie, przez mój pryzmat. Czując, jak bardzo te nasze światy się przenikają i są ze sobą splecione, pozwalam sobie, czasem bezczelnie, wejść w rolę tego czegoś lub też kogoś z drugiej strony. Całkiem „po ludzku” zerknąć na ten świat i siebie, ale z innej perspektywy; z perspektywy zwierzęcia, rośliny, rzeczy. Dlaczego nie? Tak modne jest obecnie szukanie tożsamości przecież.

To trochę wyraz mojego buntu romantycznego, chęci odrzucenia norm i stworzenia cyklu łączącego różne style literackie, a trochę na pewno efekt wykształcenia aktorskiego, gdzie granie innych ról jest szukaniem drogi „do i dla siebie samego”.

A każdy ogród ma przecież wiele własnych dróg i ścieżek. Innych dla każdego. Drepczemy po nich. Błądzimy. Ważne, by odnaleźć w końcu własny szlak. I dobrze się na nim czuć. Czego i Wam życzę.

list nr 1

wrzesień 2025

To list do czytelników, który powstał, gdy autor przeczytał na spokojnie wszystko, co napisał i zebrał w tym tomie.

od autora

to jest Laurka na czas wojny

na czas znieczulicy emocji

na codzienny spacer wśród medialnych budek

karmiących nas papką sensacyjnych newsów

na czas, gdy w rozmowie zamiast oczu naprzeciw

widzimy ekran ikonek i kreacje sztuczności

na czas kultu kryminałów

gdzie ofiary stają się bohaterami literackimi

a mordercy idolami

na dziś, gdy sensacja jest monetą

a wiral zasięgu gwarantuje chleb

gdy mądre treści przestają się liczyć

bo liczy się tylko suma lajków

na godziny pracy, której za dużo

na lęki, które gryzą

i na wszystkie inne smutki

na dobry dzień i lepszy sen

na wielość potrzeb zagubionego człowieczeństwa

ofiarowuję ten panegiryk naszych czasów

w koszu kartek niosę bukiet lukrowanych słów

bo wierzę, że warto szukać własnej utopii

która jak dawniej baśnie i opowieści przy ogniu

da nam siły na dalej

pocztówka i

Ambra-Kadabra!

bajka na wschód dnia

Nie zawsze była mała

Ale tak się przyjęło i tak już ją wołali

Mała, ale nie Malutka

I może dlatego, że była taka

I życie jej nie oszczędzało

Stała się mądra i mocna

A ci, którzy ją spotkali, wiedzieli o tym

Bardzo dobrze

Dawno, dawno temu

Usłyszała, że jest Ktoś, kto zna

Przyszłość i ma kontakty po drugiej stronie

Nie wierzyła we wróżby… ale poszła

Pytała o różne rzeczy i wiele się dowiedziała

Dziwne było to doznanie

I rozmowa była dziwna

Zwłaszcza kiedy na koniec nagle ta Kobieta

Wcisnęła jej w dłoń zawiniątko

Mała poczuła kulkę papieru w palcach

Zanim zdążyła się wzbronić

„To ziarno i słowa, schowaj dobrze” – rzekła Wieszczka

„Gdy dojdziesz tam, gdzie będziesz chciała osiąść

I już zostać…” – zwiesiła głos

„Tam zasadź to ziarno

To krzew, który jest balsamem” – odparła na pytanie

Które zdawały się zadawać rozszerzone źrenice Małej

„Tylko pamiętaj, musi być podlany na początek miłością

A potem…” – Wieszczka spojrzała jej głęboko w oczy

Mała poczuła, jak coś dotyka jej stóp od wnętrza

Przenika ją całą

Jakby stała się przezroczysta

„Potem” – mówiła Baba dalej

A Mała starała się skupić, choć cała dygotała

Nie chciała uronić żadnego słowa

„Po trzykroć wypowiedz zaklęcie, które jest tu zapisane

Nie! Nie odwijaj teraz!” – Wieszczka złapała Małą za rękę, widząc, co chce zrobić

„Idź już” – fuknęła nagle. „Inni czekają

Nie jesteś sama na świecie z problemami”

Więc Mała wyszła

A potem długo, długo szła

Za nią zostały liczne dni i noce

Wędrowała latami. Zimą i wiosną

A zawiniątko ściskała pod sercem

Aż doszła do lasu przy stawach

W których nie było wody

Obok jak okiem sięgnąć ciągnęło się pustkowie

Może nie pustynia czy step

Ale na pewno też nie łąka

„Mogłaby nią być” – pomyślała Mała

I uśmiechnęła się

I zaczęła patykiem rysować fundament

Tu zbuduje swój szałas, blisko lasu…

Niezwykły Dom. Bo już miała wizję

Kręgu, który spaja mury

Trzeba było tylko czasu, by powstał

Ale w końcu zaczął rosnąć w oczach

A nie tylko w wyobraźni

To dawało jej nowe siły

Spodobał się jej, a także ludziom

I zamieszkała w nim, na górce pod lasem

Jak wykrakała jej Baba nie Jaga

Pewnej nocy nie mogła spać

Żaby kumkały w stawie, ptaki śpiewały

I wiatr gwizdał na tyczkach szałasu

Noc jak każda inna tutaj – zdawałoby się

Ale Mała leżała z otwartymi oczami

I słuchała bicia własnego serca

Tocząc poważną rozmowę

Sama ze sobą

Wtedy podjęła decyzję

I w jednej chwili poczuła się Duża

Po raz pierwszy

Jakby już zrobiła coś wielkiego

Wyszła przed Dom do Ogrodu

Było ciepło, a jej zrobiło się nawet gorąco

Gdy bezwiednie ruszyła dalej

Zrobiła dziewięć dużych kroków na początek

Na boso

Od skraju tarasu w głąb Ogrodu, w stronę wielkiej pustki

A potem dotknęła zawiniątka na swoim brzuchu

Tego, które nosiła od dawna przy sobie

Nie pamiętała już, co prawda, od ilu dni kryła pod sercem to ziarno

Coś podarowanego jej przez obcą osobę

Nie pamiętała już, ile dni wierzyła

Że wydarzy się coś niezwykłego, dobrego

Nie miała pojęcia, co dojrzewało cały czas

Ale czuła

Że teraz jest gotowe

I w tej nieświadomości swojej – małej

Która nie znała zagrywek Absolutu

Czuła intuicyjnie, że tak trzeba

Wyciągnęła zawiniątko na wyprostowanej dłoni

I ostrożnie odwinęła pogiętą karteczkę

Którą ściskała i upychała od dawna

W kieszeniach, chustach, schowkach

Jakby odbezpieczała granat, nie znając siły jego rażenia

„Wiesz, w życiu nie jest łatwo” – powiedziała do małego ziarna

Tak jak tamta Kobieta mówiła wtedy do niej

Ukazało się jej na dłoni i było naprawdę drobne

I wtedy poczuła się Duża po raz drugi

Cieszyła się, że dotarła do tego momentu

Bo można dokonać wielu rzeczy, jeśli się bardzo chce

Jeśli wyobraża się je sobie

Dotyka się ich w myślach i wierzy w sukces

„Nie martw się, będziesz tu sobie rosło, malutkie, a ja cię osłonię”

Uklękła i zrobiła palcem otwór w stepowej glebie

Czekała chwilę, aż pierwsze promienie słońca wyjdą zza lasu

I zasadziła krzak o świcie

Nie za głęboko, jakby nie chciała się rozstawać z ziarenkiem

Dopiero wtedy spojrzała na dziwne litery

Które były wyrysowane na pogiętej kartce

I przeczytała je powoli, sylabizując prawie

„Am-bra-Ka-da-bra”

I powtórzyła

I trzeci raz ciut głośniej

Sama nie wiedząc czemu, zapłakała nagle

Z radości i szczęścia, jakie czuła

A kiedy jej łzy spadły na grunt nad ziarnem

Otworzyło się niebo i spadł deszcz

Chociaż nie padało od wielu dni

Nawet nie zauważyła wcześniej chmur

Nie wiedziała, skąd przyszedł ten deszcz

Tego dnia jednak świat wokół był mokry

I ona też

Na początku nic się nie wydarzyło

Aż nagle wszystko zaczęło się dziać bardzo szybko

Tak szybko, że ciężko to opisać

Bo najpierw doleciało ją echo słów

Ambra-Kadabra – jakby z głębi serca

Choć głos wydobywał się spod ziemi

I wtedy z gleby wyłonił się mały pęd

Który przemówił, a może bardziej wymamrotał

„Ja cię osłonię, Mała”

O dziwo, znał jej imię

I mimo że sam zdumiony był nieco światem, do jakiego trafił

To otrząsnął się w okamgnieniu

I niczym zielony wąż ruszył w górę

Wijąc się w powietrzu wokół niewidzialnej osi

I zanim Mała się obejrzała

Urósł błyskawicznie o kilka długości

„Miałeś być krzewem” – chciała powiedzieć

Gdy zadarła za nim głowę w niebo

Ale zatrzymała tę myśl niewypowiedzianą

Tak bardzo zachwyciło ją to, co widziała

A roślina podzieliła się i stała się naraz dwoma pniami jednego

I pchała się w górę dalej, barwiąc przestrzeń bajecznymi kolorami liści

Od jaskrawozielonych, przez tonacje żółci i brązu, do bordo czy czerwieni nawet

„Jak malarka szukająca najlepszego odcienia i rozmazująca próbki na kawałkach płótna

Albo jak dama, która stroi się na bal i nie umie wybrać sukni” – pomyślała Mała

Ale nie powiedziała tego głośno

Bo jej dusza uniosła się nagle

Patrzyła teraz na to wszystko z lotu ptaka

A może po prostu z okna na dachu domku

Widziała, jak drzewo, które miało być krzewem

Rośnie, tworząc oś w centrum Ogrodu

I nagle wiedziała już, gdzie sadzić inne rośliny

By mogły mościć się w jego cieniu

Znajdywać swoje miejsca i lokować się wygodnie

Czuła, że teraz łatwiej jej komponować Ogród

Jakby zasilanie całości było wsparte mocą podziemnych korzeni Ambrowca

Które pchały w górę i wspierały tych mniejszych wokół

I służyły im za wzór

Mała poczuła się Duża po raz trzeci

A jej dusza często się unosiła

I krążyła nad tym wszystkim

Nocą, kiedy spała, a czasem za dnia

Gdy zamykała na chwilę oczy na leżaku w słońcu

To wystarczyło, by potem wiedziała, gdzie dotknąć

Co zmienić w Domu-Ogrodzie

A gdy kończyła pracę, stawała na chwilę przed drzewem

Wspierała i zawieszała na nim wzrok

Zawsze, gdy rozpoczynała i gdy kończyła swój spacer

Bo było tu osią

Epicentrum Ogrodu

„Jesteś okładem dla duszy” – powiedziała mu kiedyś

„Wiem” – odparł Ambrowiec, patrząc z góry

„Bo na drugie mam… Balsamiczny, Malutka”

I zaśmiał się, jak to tylko drzewa potrafią

Głośno, aż liście posypały się na trawę

I śmiała się wtedy razem z nim, długo

Przypominając sobie, że kiedyś przecież była zwana Śmiechacką

A z nimi rechotali wszyscy wokoło, jak żaby

Nawet płot trzeszczał rubasznie

Aż prawie się rozleciał cały

PS. Fajnie, jak nas nosi wzdłuż konkretnej osi.

pocztówka ii

Origami ze słów codziennych

nie lubię umierać o świcie

zwisającą nogą grzebać się

w kapciach

do tej niechęci śmierci trzeba wstać

po to tylko, by się potem znów układać

z ludźmi

wolę leżeć sam

oni i tak przyjdą

do mnie

Na dworze jeszcze szarówka, ale obudziłem się już chwilę temu. Ciało nie lubi, gdy każę mu wstawać. Czuję to tu i tam, boleśnie dochodząc do schodów.