Nic oprócz pieśni ebook

Nic oprócz pieśniZdjęcie na okładce: Shutterstock Copyright © 1988, 2020 Ewa Siarkiewicz i SAGA Egmont Wszystkie prawa zastrzeżone ISBN: 9788726524437

1. Wydanie w formie e-booka, 2020

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.

SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont

(uwaga – w książce proszę umieścić ten tekst po „Najwyższym Prawie”. To jakby pewnego rodzaju kontynuacja. Dzieje się po wydarzeniach z tamtego opowiadania.)

Być może wyda się wam to nieprawdopodobne, ale nigdy nie chciałem opuścić Halsy, by na własne oczy zobaczyć ten wielki świat, o którym tak często wam śpiewałem. Naprawdę, ostatnią rzeczą, o której marzyłem, było znaleźć się w centrum wydarzeń, o których później powstają pieśni, przekazywane z ust do ust, jak świat długi i szeroki; przekazywane z pokolenia na pokolenie, aż wreszcie stają się legendami, a ich bohaterowie mitycznymi herosami. Jestem pieśniarzem z małego miasteczka leżącego na uboczu głównych traktów. Wy, powracający z podróży, przywozicie mi nowe wieści, a ja układam o nich pieśni; czasem zabłąka się jakiś wędrowny harfiarz, którego niespokojne serce pcha z miejsca na miejsce – biorę od niego pieśni, których nie znam, dając mu w zamian swoje. Śpiewam je potem sobie, wam, drzewom i owcom, które pasę. Czyż to nie jest pełne szczęście?

Jestem Aris, pieśniarz. Nie biorę zapłaty za muzykę, gdyż jest ona mną, a nie chciałbym nigdy sprzedawać siebie po kawałku, nawet za całe złoto tego świata. Jestem szczęśliwy, gdy słuchając mnie, zapominacie o swych troskach, a gdy widzę, jak w waszych oczach zapala się blask marzenia, dziękuję bogom, że dali mi ten dar. Wasze marzenia czynią was podobnym bogom, gdyż kreujecie w wyobraźni świat waszych pragnień. I jesteście wtedy szczęśliwi – gdyż marząc, czujecie również i nadzieję, a jest to skarb ubogich, którego nie wolno zmarnować.

Moje marzenia? Spełniam je co dzień, biorąc harfę do ręki. Muzyka jest moją nadzieją.

Późną wiosną, w ciepły poranek pasłem stado owiec na wschodnim stoku Starego Wierchu. Układałem pieśń urodzinową dla mojego przyjaciela, który tego dnia kończył dwadzieścia pięć lat. To był mój prezent dla niego. Starałem się zawrzeć w niej całą moją radość i przyjaźń, jaką do niego czułem. Kończy¬łem już, gdy dojrzałem stojącego opodal człowieka w czerni. Spojrzałem mu w oczy i nagle z harfy wydobył się dźwięk, który zmroził moją duszę. Pociemniało mi w oczach, a gdy na powrót dostrzegłem jasność dnia, nikogo na stoku już nie było.

Wieczorem starałem się śpiewać mą pieśń jak najradośniej, choć na sercu jakby kamień mi leżał. Zimny kamień lęku. Bałem się.