„Jestem filozofem świata” (Κόσμου φιλόσοφός εἰμι). Roman Witold Ingarden (1893–1970). Część pierwsza: lata 1893–1938 ebook

Życiorys Romana Witolda Ingardena przypomina zstępowanie z rajskich wyżyn w otchłań dantejskiego piekła. W młodości: uczeń znakomitych filozofów – Twardowskiego i Husserla, studiował we Lwowie, Getyndze i Fryburgu. Wykształcenie i napisane prace uplasowały go w elitarnym gronie światowych fenomenologów. Przyjaźnił się z Edmundem Husserlem i jego żoną Malwiną, a także z Edith Stein, Adolfem Reinachem, Aleksandrem Koyrém, Aleksandrem Rosenblumem, czy też z małżeństwem Conradów (Hedwig i Theodorem Hansem). Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości rozpoczął działalność dydaktyczną w lubelskich, warszawskich i toruńskich szkołach średnich, aby po uzyskaniu habilitacji przenieść się do Lwowa na Uniwersytet Jana Kazimierza. Stabilizacja nie trwała jednak długo. Druga wojna światowa to czas walki o przetrwanie własne i rodziny. Pisze też wtedy swoje najważniejsze dzieło – Spór o istnienie świata, uczestniczy w tajnym nauczaniu. Po 1945 roku następuje najtrudniejszy chyba okres w życiu naukowym Ingardena. Filozof bierze wówczas aktywny udział w zmaganiach o reaktywację ośrodków akademickich, czasopism i towarzystw filozoficznych, broniąc przy tym autonomii polskiej filozofii i nauki oraz dorobku filozofii lwowskiej. Chronologiczny zakres dwutomowej biografii obejmuje lata 1893–1938 (tom I) oraz 1939–1970 (tom II). Praca została napisana w oparciu o materiały źródłowe, spośród których największą wartość mają dokumenty archiwalne. Książka opatrzona została także niepublikowanymi dotąd zdjęciami. (Od redakcji)

Spis treści

Spiritus movens 7
Komentarz historyka 10
Podziękowania 16
„Jestem filozofem świata” (Κόσμου φιλόσοφός εἰμι). Roman Witold Ingar­den (1893–1970). Część I: 1893–1938
I. Bo to się zwykle tak zaczyna 19
II. Szkoła zwykle bywa nudna 62
III. Kantowska definicja oświecenia 96
IV. Ucieczka do Getyngi 115
V. Towarzysze z Getyngi 141
VI. Rozterki serca 151
VII. Już tylko Husserl 156
VIII. Rozterek sercowych ciąg dalszy 169
IX. Przełomowe dwa semestry w latach 1913–1914 178
X. Wpływy i koneksje naukowe Adolfa Reinacha 188
XI. Koniec świata pierwszych dwóch pokoleń fenomenologów w Getyndze 199
XII. Kolejny raz w Getyndze u Husserla 206
XIII. Zawieszony między młotem a kowadłem 212
XIV. W pogoni za Husserlem do Fryburga 217
XV. Pierwsze koty za płoty 229
XVI. Jak pech, to pech! 237
XVII. Nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło 257
XVIII. Ku odrodzonej Polsce! 276
XIX. Kiedy ślub? 299
XX. Warszawa, czas niespełnionych marzeń 308
XXI. Parowcem w nieznane do Torunia 330
XXII. W mieście Mikołaja Kopernika 344
XXIII. Alarm panny Stein 351
XXIV. Toruńskie pierniki Ingar­dena 358
XXV. Polemiki z Leonem Chwistkiem i Tadeuszem Kotarbińskim 367
XXVI. Husserl chciał, abym szybko napisał habilitację 388
XXVII. Czterdzieści jeden dni wyrwanych z kalendarza 413
XXVIII. Karuzela habilitacyjna 423
XXIX. Jestem zły – znowu będę musiał pisać po niemiecku! 434
XXX. Dzień sądu habilitacyjnego Ingardena 448
XXXI. Schyłek toruńskiego wygnania 452
XXXII. Tylko we Lwowie! 475
XXXIII. Europejska eskapada Ingar­dena 512
XXXIV. Paryż i kilka niedokończonych spraw z Ajdukiewiczem 533
XXXV. Wróciłem do Lwowa i co dalej? 547
XXXVI. Wszystko zaczęło się kręcić wokół decyzji Twardowskiego 558
XXXVII. Nieoczekiwana szansa Ingar­dena 569
XXXVIII. I znowu: Nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło 613
XXXIX. Pomysł powołania we Lwowie „Studia Philosophica” 641
XL. Z Witkacym po raz drugi 674
XLI. I to by było na tyle… (cdn.) 734
Bibliografia 748
Zusammenfassung 833
Fotografie 835
Indeks osób 861