Jak przestać wszystko odkładać. Małe kroki, które naprawdę działają ebook i audiobook

Poradnik

Jak przestać wszystko odkładać. Małe kroki, które naprawdę działają

Łukasz Nester

Wydanie elektroniczne

Informacje o publikacji

Autor: Łukasz Nester

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Niniejsza publikacja ma charakter edukacyjny i rozwojowy.

Dostępność

Publikacja ma logiczną strukturę nagłówków, spis treści z odsyłaczami, tekst możliwy do powiększania oraz opisy alternatywne grafik okładkowych.

Wstęp

Nie jesteś leniwy. Po prostu utknąłeś

Ile razy zdarzyło ci się powiedzieć: „Zrobię to później”?

Później odpiszę na wiadomość. Później zacznę ćwiczyć. Później uporządkuję dokumenty. Później zapiszę się do lekarza. Później zacznę oszczędzać. Później zajmę się projektem, który od tygodni chodzi mi po głowie.

Problem w tym, że później bardzo często nie nadchodzi.

Zadanie zostaje na liście. Myśl o nim wraca. Napięcie rośnie. Pojawia się poczucie winy, złość na siebie i obietnica, że jutro na pewno będzie inaczej.

A potem przychodzi jutro.

I wszystko zaczyna się od nowa.

Być może dobrze znasz ten schemat. Masz coś do zrobienia, ale zamiast zacząć, sprawdzasz telefon. Otwierasz kolejną stronę internetową. Robisz kawę. Porządkujesz biurko. Zajmujesz się rzeczami mniej ważnymi, ale łatwiejszymi. Mówisz sobie, że musisz najpierw zebrać myśli, nabrać energii albo poczekać na lepszy moment.

Mija godzina, dzień, czasem tydzień.

Zadanie nadal czeka.

W takich chwilach łatwo pomyśleć, że brakuje ci dyscypliny. Że jesteś leniwy. Że inni potrafią działać, a ty z jakiegoś powodu ciągle stoisz w miejscu.

Ale odkładanie nie zawsze ma cokolwiek wspólnego z lenistwem.

Często odkładamy właśnie te rzeczy, które są dla nas ważne. Te, na których najbardziej nam zależy. Te, przy których boimy się porażki, oceny, błędu albo rozczarowania.

Odkładamy, bo zadanie wydaje się zbyt duże.

Odkładamy, bo nie wiemy, od czego zacząć.

Odkładamy, bo chcemy zrobić coś idealnie.

Odkładamy, bo jesteśmy zmęczeni.

Odkładamy, bo rozpoczęcie oznacza zmierzenie się z dyskomfortem.

Czasami łatwiej jest przez chwilę poczuć ulgę, niż wykonać pierwszy krok. Telefon, serial, media społecznościowe, sprzątanie czy kolejne planowanie dają szybkie poczucie odpoczynku. Zadanie natomiast wymaga energii i koncentracji.

Mózg wybiera więc to, co łatwiejsze teraz, nawet jeśli później zapłacimy za to stresem.

To ważne, ponieważ prokrastynacja nie jest zwykle problemem z zarządzaniem czasem. Częściej jest problemem z zarządzaniem emocjami.

Nie odkładasz zadania dlatego, że nie masz czasu. Odkładasz je dlatego, że myśl o nim wywołuje nieprzyjemne uczucie.

Może to być niepewność.

Może być nuda.

Może być lęk.

Może być presja.

Może być wstyd, że znowu jesteś do tyłu.

Im dłużej odkładasz, tym większe staje się napięcie. A im większe napięcie, tym trudniej zacząć. W ten sposób powstaje błędne koło.

Zadanie wydaje się trudne, więc je odkładasz. Kiedy je odkładasz, zaczynasz czuć się gorzej. Kiedy czujesz się gorzej, masz jeszcze mniej energii, żeby zacząć.

W pewnym momencie niewielka rzecz urasta w twojej głowie do ogromnego problemu.

Mail, którego napisanie zajęłoby dziesięć minut, zaczyna ciążyć przez dwa tygodnie. Telefon, który można wykonać w kilka minut, wraca w myślach każdego dnia. Projekt, który dałoby się rozpocząć jednym małym działaniem, staje się symbolem wszystkiego, czego nie udało ci się zrobić.

Ten audiobook nie ma sprawić, że od jutra staniesz się bezbłędnie zorganizowaną osobą, która realizuje każde zadanie natychmiast.

Nie chodzi również o to, aby wypełnić każdą minutę pracą.

Odpoczynek jest potrzebny. Nuda również bywa potrzebna. Czasem najlepszą decyzją jest z czegoś zrezygnować, przełożyć to świadomie albo uznać, że dane zadanie wcale nie jest ważne.

Problem zaczyna się wtedy, gdy nie podejmujesz decyzji, tylko tkwisz pomiędzy działaniem a rezygnacją.

Nie robisz zadania, ale też od niego nie odpoczywasz. Cały czas nosisz je w głowie.

Celem tego audiobooka jest pokazanie ci prostszego sposobu działania.

Nie będziemy próbować zmieniać całego twojego życia w jeden dzień. Nie będziemy tworzyć skomplikowanych systemów, rozbudowanych harmonogramów ani list zawierających pięćdziesiąt nowych nawyków.

Skupimy się na małych krokach.

Tak małych, że trudno będzie znaleźć powód, aby ich nie wykonać.

Otworzyć dokument.

Napisać jedno zdanie.

Założyć buty.

Odłożyć jedną rzecz na miejsce.

Wykonać jeden telefon.

Pracować przez pięć minut.

Może wydawać się, że takie działania są zbyt małe, by cokolwiek zmienić. Jednak największą przeszkodą bardzo często nie jest samo wykonanie zadania.

Najtrudniejsze jest rozpoczęcie.

Kiedy już zaczniesz, opór zwykle słabnie. Zadanie, które wcześniej wydawało się ogromne, staje się bardziej konkretne. Zamiast walczyć z wyobrażeniem o pracy, zaczynasz wykonywać rzeczywiste działanie.

Nie musisz czuć się gotowy.

Nie musisz mieć idealnego planu.

Nie musisz być zmotywowany.

Nie musisz wiedzieć, jak będzie wyglądał cały proces.

Potrzebujesz jedynie wykonać pierwszy krok.

W kolejnych rozdziałach przyjrzymy się temu, dlaczego odkładasz nawet ważne sprawy, dlaczego czekanie na motywację często nie działa i w jaki sposób zmniejszać zadania, aby przestały wywoływać opór.

Poznasz metodę pięciu minut, zasadę najmniejszego możliwego kroku oraz prosty system działania na każdy dzień. Dowiesz się także, jak ograniczać rozpraszacze, wracać do działania po słabszym dniu i przestać traktować każdy błąd jak dowód własnej porażki.

Nie potrzebujesz kolejnego powodu, żeby się krytykować.

Potrzebujesz sposobu, dzięki któremu ruszysz z miejsca.

Być może odkładasz coś właśnie teraz.

Może jest to małe zadanie. Może ważna decyzja. Może projekt, który od dawna chcesz rozpocząć. A może jedna rozmowa, której unikasz.

Nie musisz jeszcze tego kończyć.

Na razie wystarczy, że przestaniesz myśleć o całej drodze.

Skup się tylko na pierwszym kroku.

Bo zmiana rzadko zaczyna się od wielkiego przełomu.

Najczęściej zaczyna się od drobnej decyzji.

Od jednej minuty.

Od jednego ruchu.

Od prostego zdania:

„Zacznę teraz. Tylko na chwilę”.

Rozdział 1

Dlaczego odkładamy nawet ważne rzeczy?

Najbardziej frustrujące w odkładaniu jest to, że często nie unikamy rzeczy nieważnych.

Odkładamy właśnie to, na czym naprawdę nam zależy.

Przekładamy rozpoczęcie nauki, chociaż chcemy zdać egzamin. Nie wysyłamy ważnego maila, mimo że od niego może zależeć nasza praca. Nie zaczynamy ćwiczyć, choć wiemy, że poprawiłoby to nasze samopoczucie. Nie umawiamy wizyty, nie porządkujemy finansów, nie rozpoczynamy projektu, który od dawna chodzi nam po głowie.

Z zewnątrz może to wyglądać nielogicznie.

Skoro coś jest ważne, powinno być łatwiej się za to zabrać.

W praktyce często jest odwrotnie.

Im bardziej nam zależy, tym większą presję możemy odczuwać. Im większe znaczenie ma zadanie, tym więcej emocji pojawia się wokół niego. A im więcej emocji, tym większa pokusa, żeby choć na chwilę odsunąć je od siebie.

Prokrastynacja nie zawsze oznacza brak chęci.

Czasami oznacza, że chcesz aż za bardzo.

Chcesz zrobić coś dobrze. Chcesz uniknąć błędu. Chcesz nie zawieść innych. Chcesz udowodnić sobie, że potrafisz. Chcesz mieć pewność, że wybierasz właściwie.

W rezultacie zamiast działać, zaczynasz analizować.

Zastanawiasz się, od czego zacząć. Szukasz najlepszego sposobu. Porównujesz możliwości. Przewidujesz problemy. Wyobrażasz sobie, co może pójść nie tak.

Samo zadanie jeszcze się nie rozpoczęło, ale ty już czujesz się zmęczony.

Warto więc przyjrzeć się temu, co naprawdę kryje się za odkładaniem.

Pierwszym częstym powodem jest lęk przed porażką.

Możesz nie mówić sobie wprost: „Boję się, że mi się nie uda”. Zamiast tego możesz pomyśleć: „Nie mam dziś odpowiedniego dnia”, „Najpierw muszę się lepiej przygotować” albo „Zacznę, kiedy będę miał więcej czasu”.

Te zdania brzmią rozsądnie.

Czasem rzeczywiście potrzebujesz przygotowania. Czasem naprawdę warto poczekać. Problem pojawia się wtedy, gdy przygotowanie nigdy się nie kończy, a odpowiedni moment ciągle przesuwa się w przyszłość.

Odkładanie pozwala przez chwilę zachować iluzję, że nadal możesz odnieść sukces.

Dopóki nie zaczniesz, nie możesz też oficjalnie przegrać.

Możesz powiedzieć sobie, że zrobiłbyś to dobrze, gdybyś tylko miał więcej czasu, energii albo lepsze warunki. Twoje możliwości pozostają nietknięte, ponieważ nie zostały jeszcze sprawdzone.

Rozpoczęcie odbiera tę ochronę.

Kiedy zaczynasz, pojawia się ryzyko, że efekt nie będzie idealny. Możesz popełnić błąd. Możesz odkryć, że czegoś nie wiesz. Możesz potrzebować więcej czasu, niż zakładałeś.

Dla wielu osób samo ryzyko takiego odkrycia jest na tyle nieprzyjemne, że wolą jeszcze chwilę poczekać.

Drugim powodem jest perfekcjonizm.

Perfekcjonizm bywa mylony z wysokimi standardami. Jednak wysokie standardy pomagają rozwijać jakość, a perfekcjonizm często uniemożliwia rozpoczęcie.

Osoba z wysokimi standardami może powiedzieć: „Zrobię to najlepiej, jak potrafię, a potem poprawię”.

Perfekcjonista częściej myśli: „Muszę od razu zrobić to bezbłędnie”.

Ta różnica jest ogromna.

Jeżeli pierwsza wersja ma być od razu świetna, każde rozpoczęcie wydaje się ryzykowne. Pusta kartka staje się bezpieczniejsza niż niedoskonały tekst. Niewysłany projekt wydaje się lepszy niż projekt, który ktoś może skrytykować.

Perfekcjonizm podsuwa ci przekonanie, że warto zacząć dopiero wtedy, gdy jesteś całkowicie gotowy.

Problem w tym, że taki moment zazwyczaj nie przychodzi.

Nie da się przewidzieć wszystkiego. Nie da się uniknąć każdej pomyłki. Nie da się stworzyć idealnego efektu bez wcześniejszych prób.

Większość dobrych rzeczy powstaje poprzez poprawianie wersji niedoskonałych.

Pierwszy szkic nie musi być dobry.

Pierwszy trening nie musi być długi.

Pierwszy krok nie musi robić wrażenia.

Ma jedynie uruchomić proces.

Kolejnym powodem odkładania jest brak jasności.

Czasem nie odkładasz zadania dlatego, że jest trudne. Odkładasz je dlatego, że nie wiesz, co właściwie masz zrobić.

Spójrz na takie polecenia:

„Zająć się finansami”.

„Ogarnąć mieszkanie”.

„Zacząć zdrowiej żyć”.

„Przygotować projekt”.

„Rozwinąć firmę”.

Każde z nich brzmi jak zadanie, ale tak naprawdę jest zbiorem wielu różnych działań. Nie wiadomo, gdzie jest początek, co ma być efektem i kiedy można uznać sprawę za zakończoną.

Mózg nie lubi niejasności.

Kiedy zadanie jest rozmyte, trudno ocenić, ile czasu zajmie, jakiej energii wymaga i jaki powinien być pierwszy ruch. To zwiększa napięcie i sprawia, że łatwiej sięgnąć po coś prostszego.

Znacznie łatwiej rozpocząć działanie, gdy brzmi ono konkretnie:

„Otworzyć aplikację bankową i sprawdzić wydatki z ostatniego tygodnia”.

„Włożyć ubrania z krzesła do szafy”.

„Przygotować butelkę wody na jutro”.

„Napisać trzy punkty planu projektu”.

„Wysłać jedną ofertę do potencjalnego klienta”.

W tych zadaniach wiadomo, co zrobić.

Nie musisz rozwiązywać całego problemu. Musisz wykonać konkretny ruch.

Odkładanie może wynikać również ze zmęczenia.

To ważny powód, o którym często zapominamy.

Łatwo obwiniać się o brak dyscypliny, gdy w rzeczywistości od wielu dni śpisz za krótko, pracujesz pod presją, masz zbyt wiele obowiązków albo nie dajesz sobie prawdziwego odpoczynku.

Kiedy zasoby energii są niskie, nawet niewielkie zadania mogą wydawać się ciężkie.

Nie oznacza to, że zawsze powinieneś czekać, aż poczujesz się doskonale. Oznacza jedynie, że warto odróżnić opór przed zadaniem od realnego przeciążenia.

Czasem potrzebujesz wykonać mały krok.

Czasem potrzebujesz się wyspać.

Czasem najrozsądniejszym działaniem jest usunięcie części obowiązków, a nie zmuszanie się do większej produktywności.

Odpoczynek nie jest odkładaniem, jeśli wybierasz go świadomie.

Odkładanie wygląda inaczej.

Nie odpoczywasz naprawdę, ponieważ przez cały czas myślisz o zadaniu. Siedzisz z telefonem w ręku, ale w głowie słyszysz: „Powinienem już zacząć”. Oglądasz serial, ale nie potrafisz się odprężyć. Próbujesz oderwać uwagę, lecz poczucie winy ciągle wraca.

Taki odpoczynek nie daje regeneracji.

Daje jedynie chwilowe odwrócenie uwagi.

Innym częstym powodem prokrastynacji jest potrzeba natychmiastowej nagrody.

Większość ważnych zadań daje korzyści dopiero po czasie.

Trening wymaga wysiłku teraz, a efekty pojawiają się później. Nauka bywa męcząca teraz, a rezultat przychodzi podczas egzaminu. Oszczędzanie oznacza rezygnację z części przyjemności dzisiaj, aby zyskać bezpieczeństwo w przyszłości.

Telefon działa odwrotnie.

Jedno dotknięcie ekranu i natychmiast pojawia się coś nowego. Wiadomość, film, zdjęcie, komentarz, wiadomość ze świata, promocja albo powiadomienie.

Nagroda jest szybka i łatwa.

Nie wymaga przygotowania.

Nie wiąże się z ryzykiem porażki.

Nie ocenia twoich umiejętności.

Nic dziwnego, że mózg wybiera to, co przyjemniejsze w tej chwili.

Nie oznacza to, że telefon jest jedynym problemem. Możesz uciekać również w sprzątanie, zakupy, gotowanie, oglądanie poradników, tworzenie kolejnych planów albo wykonywanie mniej ważnych zadań.

Prokrastynacja nie zawsze wygląda jak bezczynność.

Czasem wygląda jak bardzo intensywna praca nad wszystkim poza tym, co naprawdę ważne.

Możesz przez godzinę odpowiadać na wiadomości, porządkować foldery i poprawiać wygląd dokumentu, żeby nie napisać jednego trudnego akapitu.

Możesz kupić strój sportowy, obejrzeć dziesięć filmów o treningu i przygotować idealny plan, żeby nie wyjść na pierwszy spacer.

Możesz długo analizować dostępne rozwiązania, choć w rzeczywistości decyzja wymaga jednego prostego działania.

To daje poczucie aktywności.

Masz wrażenie, że coś robisz.

Jednocześnie główne zadanie nadal pozostaje nietknięte.

Kolejnym źródłem odkładania jest bunt wobec presji.

Nawet jeżeli to ty sam wyznaczyłeś sobie zadanie, możesz zacząć odczuwać je jak przymus.

„Muszę ćwiczyć”.

„Muszę skończyć projekt”.

„Muszę być bardziej produktywny”.

„Muszę nadrobić zaległości”.

Im częściej powtarzasz sobie słowo „muszę”, tym bardziej zadanie może przypominać karę.

Pojawia się opór.

Część ciebie chce odzyskać poczucie wolności. Wybiera więc coś innego, nawet jeśli wie, że później pojawią się konsekwencje.

Pomaga zmiana języka.

Zamiast mówić: „Muszę to zrobić”, możesz powiedzieć: „Decyduję się to zrobić, ponieważ zależy mi na konkretnym efekcie”.

Nie musisz ćwiczyć.

Możesz wybrać ruch, ponieważ chcesz mieć więcej energii.

Nie musisz wysyłać maila.

Możesz go wysłać, ponieważ chcesz zamknąć sprawę i przestać o niej myśleć.

Nie musisz porządkować finansów.

Możesz poświęcić im kilka minut, ponieważ chcesz poczuć większy spokój.

Nie chodzi o sztuczne udawanie, że wszystko jest przyjemne.

Chodzi o przypomnienie sobie, że działanie ma sens.

Za odkładaniem może kryć się również obawa przed sukcesem.

Brzmi to dziwnie, ale sukces także może budzić lęk.

Jeżeli projekt się uda, mogą pojawić się większe oczekiwania. Jeżeli zaczniesz osiągać dobre wyniki, ktoś może wymagać od ciebie więcej. Jeżeli podejmiesz ważną decyzję, twoje życie może się zmienić.

Czasem pozostawanie w miejscu jest niewygodne, ale znajome.

Zmiana może być lepsza, lecz nieprzewidywalna.

Dlatego człowiek potrafi blokować własne działania nie tylko ze strachu przed porażką, ale też ze strachu przed tym, co stanie się po sukcesie.

Może zastanawiasz się teraz, który z tych powodów dotyczy ciebie.

Lęk przed błędem?

Perfekcjonizm?

Zmęczenie?

Brak jasności?

Zbyt duża presja?

Potrzeba natychmiastowej przyjemności?

Nie musisz wybierać jednego.

Najczęściej działa kilka przyczyn jednocześnie.

Możesz być zmęczony, a zadanie może być niejasne. Możesz bać się oceny i jednocześnie oczekiwać od siebie perfekcyjnego wyniku. Możesz nie wiedzieć, od czego zacząć, więc sięgasz po telefon, aby na chwilę nie czuć napięcia.

Najważniejsze jest zauważenie, że odkładanie ma swoją przyczynę.

Nie jesteś wadliwy.

Nie brakuje ci charakteru.

Twój umysł próbuje ochronić cię przed dyskomfortem.

Problem polega na tym, że ochrona działa tylko przez chwilę.

Kiedy odkładasz zadanie, napięcie na moment spada. Czujesz ulgę. Nie musisz mierzyć się z trudnością.

Mózg zapamiętuje tę ulgę.

Następnym razem, gdy pojawia się podobne zadanie, ponownie podpowiada unikanie.

Tak powstaje nawyk.

Zadanie wywołuje napięcie. Unikasz go. Napięcie na moment maleje. Mózg uczy się, że unikanie działa.

Aby przerwać ten schemat, nie musisz od razu wykonać całego zadania.

Musisz jedynie pokazać sobie, że potrafisz pozostać z niewielkim dyskomfortem i mimo niego wykonać mały ruch.

Nie chodzi o walkę ze sobą.

Chodzi o zmniejszenie progu wejścia.

Kiedy następnym razem zauważysz, że coś odkładasz, nie pytaj od razu: „Dlaczego znowu jestem taki leniwy?”.

Zadaj sobie inne pytania.

Co czuję, kiedy myślę o tym zadaniu?

Czy wiem dokładnie, od czego zacząć?

Czy oczekuję od siebie zbyt wiele?

Czy jestem zmęczony, czy tylko unikam dyskomfortu?

Czego się obawiam?

Co mogę zrobić w ciągu najbliższych dwóch minut?

Te pytania nie mają służyć długiej analizie.

Mają pomóc znaleźć najmniejszy możliwy krok.

Być może nie jesteś gotowy napisać całego raportu, ale możesz otworzyć dokument.

Być może nie masz siły na trening, ale możesz założyć buty i wyjść na dziesięć minut.

Być może nie jesteś gotowy uporządkować wszystkich finansów, ale możesz sprawdzić stan konta.

Być może boisz się trudnej rozmowy, ale możesz zapisać pierwsze zdanie, od którego ją rozpoczniesz.

Właśnie w taki sposób odzyskujesz kontrolę.

Nie poprzez wielką zmianę.

Poprzez rozpoznanie tego, co cię zatrzymuje, i wykonanie jednego małego działania mimo oporu.

W następnym rozdziale przyjrzymy się jednej z największych pułapek związanych z prokrastynacją.

Czekaniu na motywację.

Bo bardzo często nie zaczynamy dlatego, że nie czujemy chęci.

Tymczasem chęć do działania rzadko pojawia się przed pierwszym krokiem.

Najczęściej przychodzi dopiero wtedy, gdy już ruszymy.

Rozdział 2

Pułapka czekania na motywację

Jednym z najczęstszych powodów odkładania jest przekonanie, że najpierw trzeba poczuć motywację.

Mówimy sobie:

„Zacznę, kiedy będę miał więcej energii”.

„Zrobię to, kiedy najdzie mnie ochota”.

„Od poniedziałku wezmę się za siebie”.

„Dzisiaj nie mam odpowiedniego nastroju”.

Brzmi to logicznie. Skoro mamy coś zrobić, dobrze byłoby najpierw poczuć chęć do działania.

Problem polega na tym, że motywacja jest niestabilna.

Jednego dnia pojawia się bez większego wysiłku. Drugiego znika. Czasami rano jesteśmy pełni energii, a kilka godzin później nie mamy ochoty na nic. Wystarczy gorsza noc, trudna rozmowa, stres w pracy, nieprzyjemna pogoda albo kilka drobnych problemów, żeby wcześniejszy entuzjazm całkowicie osłabł.

Jeżeli uzależniasz działanie od motywacji, oddajesz kontrolę nad swoim życiem chwilowemu nastrojowi.

Działasz wtedy, kiedy czujesz chęć.

Kiedy jej nie czujesz, czekasz.

A czekanie może trwać bardzo długo.

Wyobraź sobie osobę, która chce zacząć ćwiczyć. Kupuje strój, wybiera plan treningowy i obiecuje sobie, że od przyszłego tygodnia będzie trenowała trzy razy w tygodniu.

W poniedziałek rzeczywiście pojawia się motywacja. Pierwszy trening zostaje wykonany. Człowiek czuje satysfakcję, energię i przekonanie, że tym razem wszystko się uda.

W środę dzień jest trudniejszy. Pojawia się zmęczenie. Kanapa wydaje się bardziej atrakcyjna niż trening. W głowie pojawia się myśl:

„Dzisiaj odpuszczę. Jutro nadrobię”.

W piątek motywacji również brakuje.

Po kilku dniach plan zaczyna się rozpadać.

Nie dlatego, że ta osoba nie chce poprawić swojej kondycji.

Nie dlatego, że nie rozumie korzyści płynących z ruchu.

Po prostu założyła, że chęć do działania będzie pojawiała się regularnie.

A ona pojawia się nieregularnie.

Motywacja jest przydatna. Potrafi ułatwić rozpoczęcie. Pomaga podjąć decyzję i daje energię na początku.

Nie jest jednak dobrym fundamentem codziennego działania.

Można porównać ją do pogody.

Słoneczny dzień ułatwia wyjście z domu, ale nie możesz planować całego życia, zakładając, że zawsze będzie świeciło słońce.

Czasami trzeba działać przy gorszej pogodzie.

Podobnie jest z nastrojem.

Nie zawsze będziesz gotowy.

Nie zawsze będziesz pełen energii.

Nie zawsze będziesz wierzył w powodzenie.

Nie zawsze będzie ci się chciało.

To nie jest problem.

Problem pojawia się dopiero wtedy, gdy brak chęci traktujesz jak zakaz działania.

Możesz nie mieć motywacji i mimo to wykonać mały krok.

Możesz czuć zmęczenie i napisać jedno zdanie.

Możesz nie mieć ochoty ćwiczyć i wyjść na krótki spacer.

Możesz obawiać się rozmowy i mimo to wybrać numer telefonu.

Możesz czuć chaos i otworzyć dokument, od którego od kilku dni uciekasz.

Nie musisz czekać, aż emocje dopasują się do twojego planu.

Możesz zacząć razem z nimi.

To ważna zmiana w myśleniu.

Wiele osób zakłada, że kolejność wygląda następująco:

Najpierw pojawia się motywacja.

Potem zaczynamy działać.

Na końcu widzimy rezultat.

W rzeczywistości bardzo często kolejność jest odwrotna.

Najpierw wykonujesz małe działanie.

Potem zauważasz pierwszy rezultat.

Dopiero wtedy pojawia się większa motywacja.

Zaczynasz pisać jedno zdanie, a po chwili masz już cały akapit.

Wychodzisz na dziesięciominutowy spacer, a po kilku minutach czujesz, że możesz iść trochę dłużej.

Porządkujesz jedną szufladę i nagle łatwiej zająć się kolejną.

Odpisujesz na jednego maila i odzyskujesz poczucie, że sytuacja jest pod kontrolą.

Działanie tworzy energię.

Postęp daje satysfakcję.

Satysfakcja wzmacnia motywację.

Dlatego nie zawsze musisz znaleźć sposób, żeby poczuć większą chęć.

Czasem wystarczy zrobić coś tak małego, aby chęć mogła pojawić się w trakcie.

Najtrudniejszy moment często trwa zaledwie kilka minut.

To chwila przed rozpoczęciem.

Stoisz obok biurka, ale jeszcze nie siadasz. Patrzysz na buty sportowe, ale ich nie zakładasz. Wiesz, że powinieneś zadzwonić, lecz ciągle przesuwasz telefon po stole.

W tym momencie umysł zaczyna negocjować.

„Może za pół godziny”.

„Najpierw sprawdzę wiadomości”.