Dotyk zła - Alex Kava - ebook
Opis

Miasteczko Platte City w Nebrasce ogarnia panika. Zamordowano dziesięcioletniego chłopca, a obok jego naznaczonego stygmatami ciała znaleziono też krzyż, kawałek sznura i strzępek materiału. Wygląda to na rytualną zbrodnię, więc Nick Morelli, szef lokalnej policji, wzywa na pomoc agentkę FBI, Maggie O’Dell. Ta specjalistka od portretów psychologicznych seryjnych morderców natychmiast odkrywa podobieństwo tej zbrodni do tych, których sprawcą był, skazany kilka miesięcy wcześniej i stracony, seryjny morderca Ronald Jeffreys. Czyżby ta zbrodnia – dokonana przez bez wątpienia inteligentnego naśladowcę – była celową kopią poprzednich? Aby znaleźć odpowiedź, trzeba działać szybko, bardzo szybko, tym bardziej że odkryto dwa kolejne ciała dzieci pozbawionych życia w identyczny sposób. Jakby mordercę opanowało nagłe szaleństwo. Platte City pogrąża się w lęku j koszmarze. Maggie O”Dell i Nick Morelli angażują się bez reszty w walkę przeciwko Złu...

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
10
Windows
Phone

Liczba stron: 469

Odsłuch ebooka (TTS) dostepny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS

Popularność


Alex Kava

Dotyk zła

Tłumaczyła

PROLOG

Więzienie stanowe w Nebrasce

Lincoln, Nebraska

Środa, 17 lipca

– Pobłogosław mnie ojcze, bo zgrzeszyłem – zachrypiał jednostajnym głosem Ronald Jeffreys, jakby rzucał wyzwanie, a nie spowiadał się ze skruchą.

Ksiądz Stephen Francis wpatrywał się jak zahipnotyzowany w dłonie Jeffreysa, w jego grube kłykcie i krótkie palce z obgryzionymi do żywego mięsa paznokciami. Palce, którymi zwijał, czy raczej skręcał i zgniatał z całej siły, róg swojej niebieskiej więziennej bluzy. Stary ksiądz wyobraził sobie, jak te same palce w identyczny sposób zdusiły życie w małym Bobbym Wilsonie.

– Tak się zaczyna?

Ksiądz wzdrygnął się.

– Tak – odparł szybko.

Spocone dłonie przyklejały mu się do oprawionej w czarną skórę Biblii. Koloratka zacisnęła się na szyi. W więziennej celi śmierci nie było dość powietrza dla dwu mężczyzn. Zamykały ich szare betonowe ściany tego pudełka, w którym było tylko jedno maleńkie okno, teraz czarne z powodu nocy. Ostra woń zielonego pieprzu i cebuli przyprawiała starego księdza o mdłości. Zerknął na resztki ostatniej kolacji Jeffreysa: kawałki pizzy i krople lepkiej oranżady. Nad okruchami sernika bzyczała mucha.

– Co dalej? – spytał Jeffreys, czekając na instrukcje.

Ksiądz Francis nie potrafił się skupić, kiedy Jeffreys wbijał w niego wzrok, a na zewnątrz, na więziennym parkingu, wył tłum. Okrzyki rosły w siłę wraz ze zbliżającą się północą. Alkohol lał się strumieniami. Ludzie urządzili sobie barbarzyński, wrzaskliwy piknik. To było chore.

– Smaż się, Jeffreys, smaż! – rozlegało się wciąż od nowa, powtarzane jak dziecięca rymowanka albo piosenka kibiców, której szaleńcza i przerażająca melodia natychmiast wpada w ucho.

Jeffreys zdawał się całkowicie na nią odporny.

– Nie pamiętam, co dalej.

– Tak, co dalej? – Ksiądz Francis miał pustkę w głowie. Spowiadał od pięćdziesięciu lat i naraz nic nie wiedział. – Twoje grzechy – wykrztusił wreszcie, pokonując ściskanie w gardle. – Wyznaj swoje grzechy.

Teraz Jeffreys zawahał się. Zdążył już wystrzępić brzeg swojej koszuli, owinął nitkę wokół palca wskazującego tak ciasno, że czubek palca mocno poczerwieniał. Ksiądz ukradkiem spojrzał na mężczyznę rozpartego na krześle z prostym oparciem. Więzień w niczym nie przypominał człowieka z prasowych fotografii ani telewizyjnych migawek. Z ogoloną głową i brodą zdawał się bezbronny niczym psotny dzieciak, bo nikt by mu nie dał dwudziestu sześciu lat. Po sześciu latach spędzonych w celi śmierci był dużo tęższy, wciąż jednak miał w sobie coś chłopięcego. Księdzu zrobiło się nagle smutno, że ta młoda twarz nie doczeka się zmarszczek. Wtedy Jeffreys podniósł na niego swoje lodowato błękitne oczy. Jak szkło, które kaleczy. Puste i przezroczyste. Tak, tak właśnie wygląda zło, pomyślał ksiądz, zamrugał i odwrócił głowę.

– Synu, wyznaj mi swoje grzechy – powtórzył, żałując, że głos tak mu się trzęsie. Ledwo oddychał, jakby więzień umyślnie zawłaszczył całe powietrze tej klitki. Odchrząknął i powiedział: – Grzechy, za które szczerze żałujesz.

Jeffreys popatrzył na niego. Potem ni stąd, ni zowąd zaśmiał się. Ksiądz Francis podskoczył na krześle, na co Jeffreys zareagował jeszcze głośniejszym śmiechem. Ksiądz przyglądał się skazańcowi, ściskając w drżących dłoniach Biblię. Czemu upierał się, żeby strażnik zdjął więźniowi kajdanki? Przecież nawet Bóg nie uratuje głupca. Krople potu spływały po plecach kapłana. Chciał uciec, zanim Jeffreys zda sobie sprawę, że jeszcze jedno morderstwo i tak nie odmieni jego losu. Przypomniał sobie, że drzwi są zamknięte od zewnątrz.

Tymczasem Jeffreys przestał się śmiać równie nagle, jak zaczął. Na moment zapadła cisza.

– Jesteś taki jak inni – stwierdził Jeffreys. Pokazał w uśmiechu drobne ostre zęby z dłuższymi siekaczami. – Czekasz tylko, żebym przyznał się do czegoś, czego nie zrobiłem. – Gwałtownymi ruchami pruł brzeg koszuli. Ten dźwięk działał na nerwy.

– Nie rozumiem. – Ksiądz Francis podniósł rękę, żeby poluzować koloratkę, i zaniepokojony przekonał się, że ręce wciąż mu drżą. – Wydawało mi się, że sam prosiłeś o księdza. Że chciałeś się wyspowiadać.

– Taa... tak, chciałem. – Znowu ten monotonny ton. Jeffreys zawahał się na krótki moment. – Zabiłem Bobby’ego Wilsona – rzekł tak spokojnie, jakby zamawiał jedzenie na wynos. – Położyłem ręce... palce na jego szyi. Najpierw jakoś tak zacharczał, jakby miał knebel, a potem już nic. – Mówił cicho i beznamiętnie, niemal chłodno, jak gdyby powtarzał wyćwiczoną wcześniej mowę. – Prawie się nie rzucał. Ledwo co. Chyba wiedział, że umrze. Nie walczył. Nawet kiedy go pieprzyłem. – Zrobił pauzę, sprawdzając reakcję księdza, szukając na jego twarzy zgrozy i uśmiechając się, gdy ją spostrzegł. – Zaczekałem, aż umrze, i dopiero potem go pociąłem. Raz i drugi, i znowu. No i jeszcze raz go pieprzyłem. – Przekrzywił głowę, jakby nagle coś mu przeszkodziło. Czyżby wreszcie dotarły do niego radosne okrzyki zza murów więzienia?

Ksiądz Francis czekał. A może Jeffreys usłyszał łomotanie jego serca, które zdradzało go podobnie jak ręce? Zupełnie jak u Edgara Allana Poe.

– Już raz się spowiadałem – ciągnął skazany. – Zaraz jak to się stało, ale tamten ksiądz... No, zdziwił się trochę, nie? Teraz spowiadam się Panu Bogu, rozumiesz? Wyznaję, że to ja zabiłem Bobby’ego Wilsona. – Wciąż strzępił materiał szybkimi, nerwowymi ruchami. – Ale tamtych dwóch nie zabiłem. Słyszysz? – Jego głos wyrósł ponad monotonny rytm. – Nie zabiłem żadnego Harpera ani Paltrowa. – Cisza. Głupi uśmiech na twarzy Jeffreysa. – Bóg to wie. Tak, proszę księdza?

– Bóg zna prawdę – odparł ksiądz Francis, który nie wytrzymał lodowatego spojrzenia błękitnych oczu i znów szybko się odwrócił. Jeszcze ujawniłoby się jego własne poczucie winy.

– Chcą mnie zabić, bo uważają mnie za seryjnego mordercę – rzucił Jeffreys przez zaciśnięte zęby. – Zabiłem Bobby’ego Wilsona i miałem z tego frajdę. Może nawet zasłużyłem sobie tym na śmierć. Ale Bóg wie, że nie tknąłem tamtych dwóch chłopców. I że gdzieś tam, proszę księdza, na wolności jest ten potwór. – Ponownie skrzywił usta w uśmiechu. – A jest dużo gorszy ode mnie.

W korytarzu zaszczękał metal. Ksiądz Francis zadygotał, Biblia wylądowała na podłodze. Jeffreys nie śmiał się już. Spojrzeli sobie w oczy. Żaden z nich nie podniósł świętej księgi. Może idą po Jeffreysa, pomyślał ksiądz. Ale chyba jeszcze za wcześnie, chociaż nikt nie spodziewał się odroczenia wyroku.

– Żałujesz za swoje grzechy? – wyszeptał spowiednik, jakby znalazł się z powrotem w swoim bezpiecznym konfesjonale w kościele św. Małgorzaty.

Tak, wyraźnie zbliżały się jakieś kroki. A więc już czas. Jeffreys siedział jak sparaliżowany, wsłuchując się w klik, klak maszerujących obcasów, z każdą chwilą bliższe.

– Żałujesz za swoje grzechy? – powtórzył ksiądz z większym naciskiem, prawie jak rozkaz. Dobry Boże, ledwie da się oddychać. Okrzyki na parkingu brzmiały coraz donośniej, przeciskając się przez zamknięte szczelnie okno.

Jeffreys wstał. I znowu wymienili spojrzenia. Dźwięk otwieranych krat odbijał się echem o betonowe ściany. Więzień zadrżał, ale zaraz się uspokoił i wyprostował. Boi się? Ksiądz Francis szukał odpowiedzi w jego oczach, ale stalowy błękit był nieprzenikniony.

– Czy żałujesz za swoje grzechy? – spróbował ponownie, nie mogąc dać rozgrzeszenia bez odpowiedzi na to pytanie.

Drzwi otworzyły się, wysysając z pomieszczenia resztki powietrza. Zablokowali je barczyści strażnicy.

– Już czas – oznajmił jeden z nich.

– Czas na przedstawienie. – Usta Jeffreysa skrzywiły się na zaciśniętych zębach. Jego wzrok był ostry i czysty, ale pusty. Skazaniec odwrócił się do trzech mundurowych i wyciągnął przed siebie ręce.

Ksiądz Francis zadrżał na trzask kajdanek. Potem słyszał już tylko dobiegający z korytarza stukot obcasów, któremu towarzyszyło beznadziejne szuranie.

Nieświeży powiew wtargnął przez otwarte drzwi i ochłodził mokrą, lepką skórę księdza. Po plecach przeszły mu ciarki. Chwytał łapczywie powietrze krótkimi astmatycznymi wdechami, aż poczuł w płucach lekkość, która zastąpiła bolesny ucisk.

– Boże, dopomóż Ronaldowi Jeffreysowi – szepnął nie wiadomo do kogo.

Dobrze przynajmniej, że nieszczęśnik powiedział mu prawdę. Nie zabił tamtych chłopców. Ksiądz Francis wierzył w to, jednak wcale nie dlatego, że przed chwilą o tym usłyszał. Wiedział to, bo trzy dni wcześniej potwór bez twarzy, który zamordował Aarona Harpera i Erica Paltrowa, wyznał mu to przez czarną drucianą siatkę konfesjonału u św. Małgorzaty. Tajemnica spowiedzi nie pozwalała księdzu przekazać tej informacji żywej duszy.

Nawet Ronaldowi Jeffreysowi.

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Pięć mil za Platte City w stanie Nebraska

Piątek, 24 października

Nick Morrelli byłby szczerze zadowolony, gdyby leżąca pod nim kobieta nie była tak bardzo wypacykowana. Oczywiście zdawał sobie sprawę, że to idiotyczne. Wsłuchiwał się w jej ciche, kocie pojękiwania. Jak kot ocierała się o niego, przesuwając gładkie uda w górę i dół jego tułowia. Była więcej niż chętna, ale on nie mógł myśleć o niczym innym, jak tylko o niebieskim cieniu rozmazanym na jej powiekach. Nawet w ciemności kolor pozostał wyryty w jego umyśle niczym fluorescencyjna, świecąca po ciemku farba.

– Kochanie, masz takie twarde mięśnie – mruczała mu do ucha, sunąc długimi paznokciami po jego ramionach i plecach.

Sturlał się z niej, kiedy uświadomił sobie, że wcale nie ze wszystkim jest taki twardy. Co się z nim dzieje? – zmartwił się. Trzeba się skoncentrować. Polizał jej ucho, potarł nosem szyję i przeniósł się niżej, tam, gdzie naprawdę chciał się dostać. Instynktownie jego usta odnalazły jej pierś. Pokrył ją wilgotnymi pocałunkami. Jęczała już wtedy, gdy nie dotarł nawet do jej sutka. Uwielbiał te kobiece dźwięki, owe krótkie westchnienia i niskie jęki. Poczekał na nie, a potem dopiero zajął się sutkiem. Kobieta wygięła się, zadrżała. Położył się na niej, odbierając całym ciałem jej dreszcze. Zazwyczaj to wystarczało, żeby mógł się kochać, lecz tej nocy nic nie działało.

Jezu, a może to już koniec? – przeraził się nie na żarty. Niemożliwe, jest za młody na takie problemy. No, cztery latka do czterdziestki...

Kiedy zaczął tak pilnie mierzyć tę odległość od czterdziestki?

– Nie przestawaj, kochanie.

Nawet nie wiedział, że przestał. Kobieta stękała niecierpliwie, zmysłowym rytmem powoli poruszała udami. Tak, ona była gotowa. A on przeciwnie. Żeby przynajmniej chociaż raz powiedziała do niego po imieniu, a nie te: „dziecinko”, „kochanie”, „ciasteczko” i takie tam bzdury. Czy kobiety też boją się, że wypsnie im się przez pomyłkę niewłaściwe imię?

Zacisnęła palce na jego krótkich gęstych włosach, mocno szarpnęła. Zabolało tak, że aż się zdziwił. Potem przyciągnęła znów jego twarz do swoich piersi. W półmroku dostrzegł, że trójkąt opalonej skóry między jej piersiami jest skrzywiony. Wierzchołek trójkąta zachodził pod jej pierś. Co z nim jest? Pragnie go piękna blondynka. Dlaczego nie podnieca go jej pełne pożądania oczekiwanie? Musi się skupić. Jakieś to wszystko rutynowe, mechaniczne. No nic, pomoże sobie na razie palcami i językiem, nie może przecież zupełnie stracić twarzy.

Zsunął się w dół jej ciała, obdarzając ją po drodze pocałunkami i pieszczotami. Jej ciało wiło się pod jego dotykiem, a oddech już teraz był szybki i urywany, zanim gwałtownie szarpnął zębami koronkę majteczek. Całował właśnie wnętrze jej uda, gdy przerwał mu nieoczekiwany dźwięk. Wyprostował się, żeby usłyszeć coś spod kołdry.

– Nie przerywaj, proszę – jęczała, ciągnąc go z powrotem.

Znowu to samo. Jakiś łomot. Ktoś był pod drzwiami.

– Zaraz wracam. – Delikatnie odsunął jej ręce i wytoczył się z łóżka, uwalniając się z pościeli, i o mały włos się nie przewrócił. Wciągnął dżinsy i spojrzał na zegar. Była dziesiąta trzydzieści sześć w nocy.

Ciemność mu nie przeszkadzała, znał na pamięć każdą szczelinę w drewnianych schodach. Szedł na palcach, choć jego rodzice nie bywali już w starym wiejskim domu od ponad pięciu lat.

Stukanie do drzwi stawało się coraz głośniejsze i natarczywsze.

– Chwileczkę – zawołał zniecierpliwiony, chociaż i zadowolony z niespodziewanego obrotu spraw.

Otworzył. Stał przed nim syn Hanka Ashforda. Rozpoznał go bez trudu, mimo iż nie pamiętał jego imienia. Chłopak mógł mieć jakieś szesnaście, siedemnaście lat, był świetnie zbudowany. Pewnie jest pomocnikiem w drużynie futbolowej, pomyślał Nick. Teraz, z rękami w kieszeniach i oszalałym wzrokiem na bladej twarzy, przygarbiony stał na ganku. Drżał, a na jego czole perlił się pot.

– Szeryfie, musi pan pojechać... na Old Church Road... proszę, musi pan...

– Był wypadek? – Ostre nocne powietrze kłuło skórę Nicka, ale było to przyjemne.

– Nie... nie o to chodzi... O Chryste, szeryfie, to okropne. – Chłopak odwrócił się w stronę samochodu. Nick zauważył dziewczynę na przednim siedzeniu. Oślepiało go światło reflektorów, ale i tak widział, że dziewczyna płacze.

– Co się stało? – zapytał, na co chłopak rozpoczął niemy taniec, machając rękami i przenosząc ciężar ciała z nogi na nogę.

Cóż to znowu za głupia gra? Miał tego dość. Te rozwydrzone małolaty stanowczo za bardzo sobie pozwalały. W poprzednim tygodniu, w noc przed jego powrotem do domu, grupa chłopców zabawiała się dwoma traktorami Jake’a Turnera. Przegrany przewrócił się do wypełnionego deszczem rowu. Miał szczęście, że skończyło się na złamanych żebrach i zakazie gry w dwóch meczach. Co to za kara?!

– Co tym razem, u diabła? – ryknął Nick na trzęsącego się pomocnika.

– Znaleźliśmy... przy Old Church Road... chcieliśmy, no, pospacerować... i w wysokiej trawie... o Boże, znaleźliśmy... znaleźliśmy ciało.

– Ciało? – Nick nie mógł uwierzyć. – To znaczy trupa?

Chłopiec przytaknął ze łzami w oczach. Przetarł twarz koszulką i spojrzał najpierw na szeryfa, potem na swoją dziewczynę i znów na szeryfa.

– Zaczekaj.

Nick wszedł do środka, drzwi zatrzasnęły się za nim. Pewnie im się zdawało, pomyślał. Albo ktoś się pospieszył z Halloween. Balowali gdzieś. Są pijani. Wciągnął skarpety, buty, zabrał koszulę z kanapy. Był zły, kiedy uprzytomnił sobie, że zapina guziki trzęsącymi się dłońmi.

– Nick, kto to?

Głos z góry schodów przestraszył go. Z tego wszystkiego kompletnie zapomniał o Angie. Wstała, jej długie, jasne, potargane włosy fruwały wokół ramion. Ubrała się w jego podkoszulek, łagodne światło z korytarza przeświecało przez cienki materiał. Nick podniósł wzrok. Piękna, chętna blondynka i cała noc do dyspozycji... Już nie. Był wściekły, że za chwilę opuści Angie.

– Muszę coś sprawdzić.

– Coś się stało?

Była bardziej zaciekawiona niż zmartwiona. Szuka tematu do plotek przy porannej kawie w „Wanda’s Diner”, pomyślał.

– Nie wiem.

– Znaleźli syna Alvereza?

Jezu, jakoś mu to nie wpadło do głowy. Chłopiec zaginął w sobotę, przepadł jak kamień w wodę, nie zdążył nawet rozwieźć gazet.

– Raczej nie – rzekł Nick.

Nawet ci z FBI byli przekonani, że najprawdopodobniej była to sprawka ojca chłopca, którego właśnie starali się zlokalizować. Zwyczajna walka o prawa rodzicielskie, żaden tam krwawy dramat. A teraz Nick miał do czynienia z równie zwyczajnym wygłupem nastolatków.

– To może trochę potrwać, ale zostań, proszę.

Chwycił kluczyki do swojego dżipa. Ashford siedział na schodkach z twarzą ukrytą w dłoniach.

– Chodźmy. – Nick lekko szarpnął bawełnianą koszulkę chłopca i pociągnął go do góry. – Pojedziecie oboje ze mną.

Nick żałował, że nie zdążył włożyć bielizny. W szoferce zrobiło się ciasno, sztywny dżinsowy materiał ocierał go przy każdym sięgnięciu po sprzęgło. Co gorsza, Old Church Road pełna była dziur i kolein po zeszłotygodniowych ulewach. Wyrywany przez koła żwir podskakiwał i obijał się o podwozie samochodu, który przemieszczał się z jednej strony drogi na drugą, unikając największych dołów.

– Co was sprowadziło na to odludzie? – zapytał Nick i natychmiast sam znalazł odpowiedź. Nie miał już siedemnastu lat, ale dobrze pamiętał, na czym polega atrakcyjność starej, nieuczęszczanej drogi. – Nieważne – dodał, nie dając im czasu na odpowiedź. – Pokierujcie mnie tylko.

– Jeszcze jakieś półtora kilometra, zaraz za mostem. Wzdłuż rzeki biegnie polna droga.

– Dobra.

Zauważył, że Ashford przestał się jąkać. Może powolutku trzeźwiał. Dziewczyna, która siedziała między nimi, nie otworzyła ust.

Nick zwolnił, kiedy dżip wpakował się na drewniany mostek. Zobaczył polną drogę, zanim Ashford mu ją pokazał. Zakołysali się i zjechali na zakurzony trakt, który składał się głównie z kolein wypełnionych błotnistą wodą.

– Mam jechać do tamtych drzew? – Nick spojrzał na chłopca, który skinął głową, patrząc przed siebie. Kiedy zbliżyli się do osłoniętej drzewami polany, dziewczyna schowała twarz w koszulce Ashforda.

Nick zatrzymał się i wyłączył silnik, ale zostawił światła. Sięgnął po latarkę do schowka na rękawiczki.

– Tamte drzwi się zacinają – powiedział. Młodzi wymienili spojrzenia. Było jasne, że żadne z nich nie miało zamiaru wysiąść.

– Nie mówiłeś, że będziemy musieli znowu to oglądać – szepnęła dziewczyna do Ashforda, czepiając się jego ramienia.

Nick trzasnął drzwiami. Echo przecięło ciszę. Całe kilometry wokół nie było kompletnie nic. Żadnego ruchu, żadnych świateł w oknach. Zdawało się, że nawet zwierzęta nocne zasnęły. Stał obok samochodu i czekał. Chłopiec spojrzał mu w oczy, lecz ani drgnął. Nick nie naciskał, tylko skierował latarkę na brzeg rzeki. Światło przenikało przez gęste zarośla, przelotnie wydobywając z ciemności płynącą wodę. Ashford powiódł wzrokiem za światłem. Zawahał się, popatrzył na Nicka i skinął głową.

Wybujałe trawy smagały kolana Nicka, przykrywając zdradliwe błoto, w którym tonęły jego stopy. Jezu, było naprawdę ciemno. Nawet pomarańczowy księżyc skrył się za zasłoną z chmur. Liście szeleściły złowieszczo. Nick rozejrzał się, przerzucając światło latarki z drzewa na drzewo. Wtem coś się poruszyło. Tam, w krzakach? Przysiągłby, że ze światła nagle wychylił się cień. A może ponosi go wyobraźnia? – pomyślał.

Wytężył wzrok, żeby w ogóle coś wypatrzyć w gęstwinie. Wstrzymał oddech i nasłuchiwał. Nic. Może wiatr. Słuchał dalej i zdał sobie sprawę, że noc jest bezwietrzna. Zaskoczył go nagły dreszcz. Pomyślał, że powinien był wziąć kurtkę. To jakieś szaleństwo. Nie jest frajerem, który pozwala robić z siebie durnia młodocianym dupkom. Im szybciej skończy te poszukiwania, tym wcześniej znajdzie się z powrotem w swoim ciepłym łóżku.

Kiedy zbliżył się do rzeki, jego kroki zaczęły wydawać pluskający dźwięk. Poruszał się z trudem, wyciągał jedną stopę i ostrożnie stawiał drugą, żeby się nie pośliznąć. Dla jego nowych butów ten spacer był rujnujący. Czuł już, że ma przemoczone stopy. Bez skarpetek, bielizny, bez kurtki. Ależ się wybrał.

– Cholera – mruknął. – Lepiej byłoby dla nich, gdyby okazało się to prawdą. – Wpadłby w szał, gdyby grupka wyrostków próbowała zabawiać się z nim w chowanego. Ostro dobrałby się pętakom do skóry.

Strumień światła wyłowił z błota coś błyszczącego. Tuż przy wodzie. Nick wbił wzrok w to miejsce i przyspieszył. Już prawie tam był, niemal wyszedł z wysokiej trawy. Nagle zachwiał się. Stracił równowagę i padł ciężko, opierając się na łokciach. Latarka wypadła mu z ręki i poleciała do wody, spiralny tunel światła sięgnął dna.

Nick zignorował ból. Oblepiony wsysającym go błotem, zdołał nieco się unieść. Poczuł smród, coś więcej niż zaduch rzecznej wody. Srebrny przedmiot leżał na wyciągnięcie ręki. Teraz Nick widział już, że to wisiorek w kształcie krzyża. Łańcuszek był zerwany, jego fragmenty rozrzucone w błotnej mazi.

Obejrzał się, żeby sprawdzić, o co się potknął. Na pewno o coś solidnego. Spodziewał się, że to zwalone drzewo. Niestety. Niecały metr od niego leżało drobne, blade ciało ułożone w błocie i liściach.

Nick z trudem stanął na nogi. Miał miękkie kolana, żołądek podszedł mu do gardła. Już wiedział, już nie miał wątpliwości. Ashford i jego dziewczyna nie okłamali go. Zapach był teraz mocniejszy, wypełniał powietrze, wpadając w nozdrza. Nick powoli zbliżył się do ciała, jakby nie chciał obudzić leżącego chłopca, który wyglądał właśnie tak, jakby spał, chociaż otwarte szeroko oczy wpatrywały się w gwiazdy. Potem Nick zobaczył poderżnięte gardło i okaleczoną klatkę piersiową, wielokrotnie pociętą, z oderwanymi płatami skóry. W tym momencie jego żołądek nie wytrzymał, kolana też.

ROZDZIAŁ DRUGI

„Wystarczy jedno zepsute jabłko” – wystukała Christine Hamilton na klawiaturze, po czym natychmiast skasowała tekst. Chyba nigdy nie skończy tego artykułu. Zerknęła na zegar w korytarzu, ów świetlny drogowskaz w ciemnym tunelu. Dochodziła jedenasta. Dzięki Bogu, że Timmy nocował u kolegi.

Portier znowu wyłączył lampy w korytarzu. Wymowna wskazówka, jak poważano dział „Życie codzienne”. Jednak nie tylko Christine pracowała do tak późnej pory. Światło sączyło się spod drzwi pokoju redakcji informacyjnej. Nawet z tej odległości słychać było telefony i faksy pracujące pełną parą. Po drugiej stronie tamtych drzwi sześciu reporterów i wydawców żłopało kawę i wypluwało z siebie najnowsze wiadomości. Po tamtej stronie drzwi rodziło się życie, a ona biedziła się nad szarlotką.

Otworzyła teczkę z wycinkami i przeglądała notatki i przepisy. Ponad sto sposobów krojenia jabłek, pieczenia i przygotowywania jabłkowej masy. Naprawdę obchodziło ją to tyle co nic. Chyba jej się rozum zasuszył, pomyślała, zużył się na gorących potrawach z pomidorów i podstępnej walce o to, by wprowadzić do rodzinnej diety surowe warzywa. Christine wiedziała, że jej pióro rdzewieje, co zawdzięczała głupiemu uporowi Bruce’a, który zawzięcie udowadniał, kto w tej rodzinie nosi spodnie. Szkoda, że dupek nie potrafi ich na sobie utrzymać.

Zamknęła teczkę i szurnęła nią przez biurko, a potem patrzyła, jak spada, jak wycinki zaściełają sfatygowane linoleum. Jak długo jeszcze to wytrzyma? A raczej jak długo jeszcze będzie ją to bolało? Dlaczego wciąż boli jak diabli? W końcu minął już rok.

Odsunęła się od biurka i wsadziła palce w gęste jasne włosy. Wymagały przycięcia. Starała się pamiętać, po jakim czasie pojawiają się odrosty. Farbowane włosy były dla niej ciągle czymś nowym. Zrobiła sobie taki prezent z okazji rozwodu. Na początku była bardzo zadowolona. Poznała, jak się czuje kobieta, za którą oglądają się na ulicy. Musi na stałe wpisać fryzjera do swojego kalendarza. Planowała przecież wszystko.

Zlekceważyła zakaz palenia w budynku i wyjęła papierosa. Zaciągnęła się, czekając, aż nikotyna przyniesie jej ukojenie. Zanim wypuściła dym, usłyszała trzask drzwi. Zgniotła papierosa na talerzyku deserowym, na którym urosła już góra poplamionych szminką niedopałków, za duża jak na kogoś, kto próbuje wyzwolić się z nałogu. Chwyciła talerz, szukając, gdzie by go ukryć, machała energicznie, żeby rozwiać dym. W panice wepchnęła talerz pod biurko. Kamionkowe naczynie zastukało w metalowy mebel, kiedy Pete Dunlap wszedł do pokoju.

– Hamilton. Dobrze, że jesteś. – Przetarł ręką steraną twarz, nieskutecznie starając się przepędzić zmęczenie. Pete pracował w „Omaha Journal” już prawie pół wieku, zaczynając od gońca. I choć miał siwe włosy, dwuogniskowe szkła i artretyzm w rękach, należał do nielicznych, którzy mogliby sami wydawać gazetę, bo poznał wszystkie jej działy.

– Brak weny. Mózg mi się zatkał. – Uśmiechnęła się, próbując wyjaśnić, dlaczego siedzi do tej pory w pracy. Odetchnęła, kiedy okazało się, że w drzwiach stanął Pete, a nie Charles Schneider, który zazwyczaj był nocnym wydawcą i który komenderował redakcją jak nazistowski dowódca oddziału szturmowego.

– Bailey dzwonił, że jest chory. Russell kończy pisać o seksualnych ekscesach kongresmana Neale’a. A Sancheza wysłałem na pięćdziesiątkę, trzy wozy się zderzyły. Coś się dzieje nad rzeką, przy Old Church Road w hrabstwie Sarpy. Ernie próbował wyłowić coś przez radio, ale to niewiele, a tam pędzi cała chmara wozów policyjnych. Może jakieś podpite dzieciaki bawią się znowu traktorami swoich tatusiów. Wiem, że nie jesteś w informacjach, Hamilton, ale mogłabyś tam zajrzeć?

Christine ledwo powstrzymała wybuch entuzjazmu. Z trudem ukryła uśmiech. Wreszcie ma szansę na prawdziwą robotę, nawet jeśli to tylko banda podchmielonych wyrostków.

– Ozłocę cię, jak to dla mnie zrobisz. – Pete fałszywie odczytał jej minę.

– Dobra. Chyba mogę to dla ciebie zrobić. – Starannie dobrała słowa, podkreślając, że robi mu przysługę. Była w zespole od roku, ale wiedziała już, że przysługi są szybszą drogą do awansu niż talent.

– Pojedź międzystanową, bo pięćdziesiątka jest zakorkowana przez ten wypadek. Z trzysta siedemdziesiątej drugiej skręcisz w autostradę sześćdziesiątą szóstą. Old Church Road jest jakieś dziesięć kilometrów na południe od sześćdziesiątej szóstej.

Omal mu nie przerwała. Dobrze znała Old Church Road, jeździła nią jako nastolatka. Ale jedno potknięcie mogło pozbawić ją roboty, a nie chodzi o to, żeby popisywać się wiejskimi korzeniami. Notowała więc pilnie wskazówki.

– Wróć tu przed pierwszą, żebyśmy zdążyli wsadzić kilka zdań do porannego wydania.

– Zdążę. – Przerzuciła torebkę przez ramię i o mało nie zaczęła skakać, idąc korytarzem.

– Gdyby Russell potrafił pisać choć w połowie tak szybko, jak gada, byłbym szczęśliwym człowiekiem – usłyszała jeszcze narzekania Pete’a.

Na ciemnym parkingu zakręciła się w kółko i krzyknęła do betonowych ścian:

– Teraz ja!

Ma szansę przedrzeć się na drugą stronę drzwi, żeby uwolnić się od przepisów kulinarnych i domowych anegdotek. Przejść do czegoś prawdziwego. Do informacji. Cokolwiek dzieje się nad rzeką, ona zrobi z tego mrożący krew w żyłach dramat. A jeśli nie znajdzie tam żadnej historii... cóż, dobry reporter zawsze czegoś się dokopie.

ROZDZIAŁ TRZECI

Przedzierał się przez gałęzie, które w mrocznej ciszy eksplodowały pod jego butami. Śledzili go? Byli blisko? Nie śmiał się obejrzeć. Nagle pośliznął się na błotnistym podłożu, zachwiał i zjechał z brzegu, wpadając po kolana w lodowatą wodę. W panice machał rękami i nogami, rozpryskująca się woda dudniła w jego uszach jak trzaski pioruna. Upadł na kolana, zapadając się w mule, aż wzburzona rzeka sięgnęła mu do brody. Prąd napierał gwałtownie, wściekle nim ciskał we wszystkie strony, jakby chciał na powrót pchnąć go tam, skąd właśnie uciekł.

Drętwiał od zimnej wody. Gdyby mógł choć swobodnie oddychać. Chwytał łapczywie powietrze, bolało go w piersiach i kłuło w boku. Oddychaj, rozkazał sobie, kiedy zaczął się dusić. Dostał czkawki, połknął wielki haust rzecznej wody, po czym krztusząc się i dławiąc, wypluł, ile tylko zdołał.

Nie widział już świateł. Pomyślał, że pewnie zdołał uciec wystarczająco daleko. Wytężał słuch, starając się wyłowić każdy dźwięk.

Nikt za nim nie biegł, nie szczekały psy, nie warczały silniki. A przecież ten facet z latarką był tuż-tuż. Czy to możliwe, żeby nie dostrzegł go, jak kulił się w trawie? Tak, nie ulegało wątpliwości, że nikt go nie ścigał.

Nie powinien był tam zjawiać się tej nocy. To stało się głupim zwyczajem, niepotrzebnym ryzykiem, cudownym uzależnieniem, duchową erekcją. Pomimo zimnej wody zalał go palący jak gorąca lawa wstyd. Nie powinien był przychodzić. Ale w końcu nikt go nie widział. Nikt go nie śledził. Był bezpieczny. No i teraz nareszcie również chłopiec był bezpieczny.

ROZDZIAŁ CZWARTY

Stęchły smród przykleił się do Nicka. Morrelli najchętniej wypełzłby ze swojego ubrania, ale na nic by się to zdało, bo zapach rzeki i krwi wsiąkł już w pory jego skóry. Zdjął koszulę i podziękował Bobowi Westonowi z FBI za firmową wiatrówkę. Jej rękawy kończyły się kilkanaście centymetrów nad nadgarstkami Nicka, materiał ciasno opinał pierś. Zamek błyskawiczny zaciął się w połowie. Nick zdawał sobie sprawę, że wygląda i śmierdzi jak kutafon. Jego podejrzenia potwierdziły się, kiedy zobaczył Eddiego Gillicka, jednego ze swoich zastępców, który przeciskał się przez tłum agentów FBI i policji mundurowej, żeby podać Nickowi mokry ręcznik.

Sceneria przypominała przygotowania do Halloween. Spośród gałęzi wyglądały oślepiające reflektory. Żółta taśma trzepotała wokół drzew. Trzask i dym ognisk mieszały się z koszmarnym odorem śmierci. A w środku tej makabrycznej sceny leżało drobne, trupio blade ciało chłopca śpiącego w trawie.

W ciągu dwóch lat na stanowisku szeryfa Nick Morrelli wyciągnął trzy trupy z rozbitych samochodów. Adrenalina wymazała z pamięci plątaninę metalu i ludzkich ciał. Jeden jedyny raz widział ranę postrzałową, właściwie lekkie draśnięcie, kiedy ktoś, popijając whiskey, czyścił sobie broń. Powstrzymał wiele bójek, odnosząc drobne obrażenia. Jednak absolutnie nie był przygotowany na coś podobnego.

– Są już z Kanału Dziewiątego. – Gillick wskazał na światła kolejnych samochodów podskakujących na drodze. Jaskrawopomarańczowa dziewiątka na wozie połyskiwała w ciemności.

– Cholera. Jak to zwęszyli?

– Nadstawiają uszu. Pewnie nie mają pojęcia, o co dokładnie chodzi.

– Niech Lloyd i Adam trzymają ich możliwie najdalej od tych drzew. Żadnych kamer, wywiadów, podglądaczy. To samo dotyczy reszty tych szakali, jak się tu zjawią.

Tego mu tylko brakowało, żeby w porannej prasie pokazano jego zdjęcie w idiotycznej kurtce i zabłoconych dżinsach, ujawniające całemu stanowi brak kompetencji szeryfa Morrellego.

– No, świetnie. Następny pieprzony ślad opon – rzucił Weston do agentów, którzy na kolanach pracowali w błocie, ale spojrzał też na Nicka, by go upewnić, że komentarz przeznaczony jest dla niego.

W Nicku aż się zagotowało, ale zrezygnował z riposty i odszedł. Weston nie ukrywał, że uważa Nicka za małomiasteczkowe zero. Deptali sobie po piętach od niedzieli, kiedy to Danny Alverez zniknął bez śladu, zostawiając nowiusieńki rower i torbę pełną niedoręczonych gazet. Nick chciał zarządzić masowe poszukiwania, przetrząsnąć okoliczne pola i parki. Weston upierał się, żeby zaczekać na list od porywaczy w sprawie okupu, który jednak nigdy nie nadszedł. Nick, zamiast zdać się na własny instynkt, uległ presji dwudziestopięcioletniego doświadczenia Westona w FBI.

Dlaczego nie kupił podejrzenia Westona, że chłopca porwał pozbawiony praw rodzicielskich ojciec, rozwścieczony na swoją byłą żonę za to, że odsuwa go od jedynego syna? Bo w gazetach roiło się od podobnych historii. Jednak kiedy nie mogli zlokalizować majora Alvereza, ta wersja stała się bardzo prawdopodobna. Dlaczegóż więc Nick nie słuchał agenta specjalnego Boba Westona?

Wcale nie dlatego, że organicznie nie cierpiał tego faceta. Od samego początku Nick nie znosił jego arogancji. Bob Weston był niski i kojarzył mu się z karykaturą Napoleona. Przemądrzałą gadaniną rekompensował sobie skromną posturę. Weston był nie tylko o dobre kilkanaście centymetrów niższy od Nicka, ale w porównaniu z nim wyglądał jak skóra i kości. Jednak tej nocy każde jego słowo poniżało Nicka. Szeryf wiedział, że schrzanił sprawę, począwszy od mimowolnego zatarcia śladów przez niezabezpieczenie miejsca zbrodni aż po sprowadzenie zbyt wielu pieprzonych mundurowych. Zasłużył sobie na zniewagi Westona. Zastanowił się nawet, czy Weston celowo nie dał mu za małej kurtki.

Wtem Nick dostrzegł George’a Tilliego, który przedzierał się przez tłum. Znajoma twarz przyniosła mu ulgę. George wyglądał, jakby właśnie wstał z łóżka. Na różową bluzę od piżamy narzucił pogniecioną, krzywo zapiętą sportową kurtkę. Jego siwe włosy sterczały na wszystkie strony. Głębokie bruzdy dzieliły obwisłą, pokrytą siwym zarostem twarz. Niósł swoją czarną torbę, przyciskał ją do piersi, stąpając ostrożnie po błocie w futrzanych kapciach. Jeśli wzrok Nicka nie mylił, kapcie miały małe uszy i psie pyski. Uśmiechnął się, myśląc, jakim cudem George przebił się przez czujki FBI.

– George! – zawołał i o mały włos nie roześmiał się, kiedy Tillie uniósł brwi, zdumiony kiepskim wyglądem szeryfa. – Chłopiec jest tutaj. – Wziął George’a za łokieć i wsparł starego koronera, gdy brnęli przez błoto i tłum.

Oficer z polaroidem strzelił właśnie ostatnie zdjęcie sceny zbrodni i ustąpił im miejsca. George zerknął tylko na chłopca i zamarł. Jego opadające ramiona zesztywniały, twarz pobladła.

– O Boże. Tylko nie to. Tego miało już nie być.

ROZDZIAŁ PIĄTY

Łąka była oświetlona jak boisko futbolowe w wieczór rozgrywek, widoczna z odległości wielu kilometrów. Christine dodała gazu, prowadząc samochód po żwirze.

Z całą pewnością działo się tam coś ważnego. Czuła już podniecenie w żołądku. Serce też nie pozostało obojętne. Dłonie zwilgotniały jej od potu. To lepsze niż seks, pomyślała na podstawie tego, co pamiętała o seksie.

Policjant na drodze nie był zbyt pomocny.

– Potrzebne jest natychmiastowe wsparcie.

To mogło znaczyć wszystko. Kiedy zahamowała na polnej drodze, jej podniecenie jeszcze wzrosło. Karetki pogotowia ratunkowego, dwa wozy telewizyjne, pięć samochodów szeryfa i cała masa innych nieoznakowanych aut stały rozrzucone bezładnie w błocie. Trzej zastępcy szeryfa pilnowali miejsca ogrodzonego żółtą taśmą, którą ogranicza się zwykle miejsce zbrodni. Taka taśma to już nie żarty. Z całą pewnością nie chodzi o podpitych wyrostków.

Nagle Christine przypomniała sobie o niedawnym porwaniu. Portret chłopca, który rozwoził gazety, pojawiał się we wszystkich mediach od początku tygodnia. Czyżby podłożono okup? Były tam karetki, a więc może są ranni.

Wypadła z auta, które wciąż ślizgało się w błocie, i natychmiast znów wskoczyła za kółko.

– Nie bądź głupia, Christine – szepnęła i wyłączyła silnik, ustawiając ręczny hamulec. – Spokój, zachowaj zimną krew – pouczała się, sięgając po notes.

Błoto natychmiast połknęło jej skórzane pantofle i wcale nie zamierzało ich oddać. Wyskoczyła z butów, wyrwała je z mazi i wrzuciła na tył samochodu, a potem tylko w pończochach ruszyła w kierunku tłumu reporterów.

Zarzucani pytaniami zastępcy szeryfa ani drgnęli. Za drzewami światło reflektorów oświetlało przybrzeżną okolicę. Wysokie trawy i gromada umundurowanych postaci skutecznie zasłaniały widok.

Kanał Piąty przysłał samą Darcy McManus. Prezentowała się nieskazitelnie, gotowa w każdej chwili stanąć przed kamerą. Jej czerwony kostium był świeżo odprasowany, lśniące czarne włosy i makijaż bez zarzutu. Nawet miała na nogach buty. Niestety było za późno na bezpośrednią relację, dlatego kamera nie pracowała.

Christine rozpoznała Eddiego Gillicka, który stał przy żółtej taśmie. Zbliżała się powoli, żeby zastępca szeryfa odpowiednio wcześnie ją zobaczył. Jeden fałszywy krok mógł sprawić, że zostanie załatwiona odmownie.

– Zastępca szeryfa Gillick? Cześć, jestem Christine Hamilton. Pamięta mnie pan?

Patrzył na nią jak ołowiany żołnierzyk, nic nie mogło go poruszyć. Potem jego wzrok złagodniał, a na twarzy pojawił się nawet cień uśmiechu, zanim zdołał go powściągnąć.

– Pani Hamilton. Tak, pamiętam. Jest pani córką Tony’ego. Co panią tu sprowadza?

– Pracuję dla „Omaha Journal”.

– O. – Żołnierzyk odwrócił twarz.

Musiała szybko kombinować, żeby nie stracić jego przychylności. Zauważyła ulizaną, przyciętą fryzurę, której nie burzył ani jeden niezaplanowany kosmyk, poczuła intensywny zapach kremu po goleniu. Nawet cienkie jak ołówek wąsy trzymały dyscyplinę, a mundur nie znał, co to zagniecenia. Węzeł krawata tkwił ciasno pod szyją, dół spięty był złotą spinką. Łypnęła okiem na jego dłonie. Gillick nie nosi obrączki. Christine postanowiła wykorzystać opinię podrywacza, którą zastępca szeryfa cieszył się w mieście.

– Nie do wiary, jakie tu błocko. A ja, głupia, zgubiłam w nim buty. – Wskazała na oblepione czarną mazią stopy. Pomalowane czerwonym lakierem paznokcie wystawały z pończoch. Gillick zerknął w dół. Z zadowoleniem odnotowała, że powiódł wzrokiem wzdłuż jej długich nóg. Wąska krótka spódniczka choć raz odpłaci jej za niewygody.

– Tak, proszę pani, paskudnie tu. – Skrzyżował ręce na piersi i przeniósł ciężar ciała na drugą nogę, wyraźnie skonsternowany. – Niech pani uważa, żeby się nie przeziębić. – Jeszcze jedno spojrzenie, tym razem sięgające poza nogi. Christine lekko wypchnęła pierś do przodu, żeby dać mu lepszy wgląd w swój dekolt.

– Wszystko tu paskudne, co, Eddie? Ma pan na imię Eddie, prawda?

– Tak, proszę pani. – Cieszył się, że to zapamiętała. – Ale nie wolno mi teraz o tym rozmawiać.

– No tak, rozumiem. – Zbliżyła się do niego, nie zważając na woń taniego kremu Brylcream. Nawet na bosaka prawie dorównywała mu wzrostem. – Wiem, że nie wolno wam rozmawiać o synu Alvereza – szepnęła. Jej usta niemal dotykały jego ucha.

W jego wzroku dostrzegła zdziwienie. Uniósł brew, potem znów spojrzał przyjaźniej.

– Skąd pani wie? – Obejrzał się, czy nikt ich nie podsłuchuje.

Bingo. Trafiła. Teraz ostrożnie. Spokojnie, zawodowo. Żeby nie spaprać.

– No, wie pan, nie mogę panu podać mojego źródła, Eddie. – Weźmie jej ściszony głos za wabik czy unik? Nigdy nie była dobrą kusicielką, tak przynajmniej uważał Bruce.

– Jasne. – Kiwnął głową, połykając haczyk.

– Pewnie nie miał pan okazji zerknąć, jak to wygląda. Unieruchomili tu pana. Czarna robota.

– Nie, widziałem. – Wypiął pierś, jakby na co dzień obcował z podobnymi sprawami.

– Chłopiec jest w kiepskim stanie, co?

– Taa, jakby go sukinsyn wypatroszył – wyszeptał bez cienia emocji.

Christine poczuła, że krew z niej ucieka. Zmiękły jej kolana. Chłopiec nie żyje.

– Hej! – krzyknął Gillick, a ona przez moment pomyślała, że odkrył jej intrygę. – Wyłączyć tę kamerę! Przepraszam, pani Hamilton.

Kiedy Gillick łapał kamerzystę z Kanału Dziewiątego, Christine wracała do samochodu. Wsiadła, nie zamykając drzwi, wachlowała się notesem i wciągała chłodne nocne powietrze. Mimo że było zimno, bluzka przykleiła się do niej.

Danny Alverez nie żyje, został zamordowany. Cytując Eddiego Gillicka: „wypatroszony”.

Miała swój pierwszy duży temat, ale czuła, że podniecenie, jakie towarzyszyło jej na początku, zamienia się w strach.

ROZDZIAŁ SZÓSTY

Sobota, 25 października

Nick zacisnął zęby, potem przełknął łyk gęstej chłodnej kawy. Czemu zdziwiło go, że zimna jest tak samo gorzka jak gorąca? Nie znosił kawy, ale nalał sobie kolejną filiżankę.

Może to nie smaku kawy tak nienawidził, ale pewnych wspomnień. Kawa przypominała mu o nocach kucia, kiedy zdawał test kwalifikacyjny z prawa. O męczącej jeździe samochodem, gdy spieszył się, by zdążyć pożegnać się z umierającym dziadkiem. Musiał odbyć tę podróż, prosiła go o to babka, bo jego ojciec, Antonio, odmówił swojemu ojcu ostatniej posługi. Nick postrzegał ową podróż jako symbol swoich relacji z ojcem. Zastanawiał się, czy wielki Antonio Morrelli, kiedy wreszcie na niego przyjdzie czas, a jego syn nie pojawi się u łoża śmierci, dostrzeże ukryty w tym ironiczny uśmiech losu.

Bywało, że Nicka rozbrajało to skojarzenie: gorzki aromat kawy przywołujący obraz pomarszczonego, poszarzałego dziadka i poplamionej moczem pościeli. Teraz zapach kawy będzie na zawsze przypominał mu krzyki zrozpaczonej matki, która identyfikuje okaleczone zwłoki jedynaka. Nie cieszyła go ta zamiana.

Nick miał jeszcze w pamięci pierwsze spotkanie z Laurą Alverez, w niedzielę wieczorem. Jezu, nawet nie minął tydzień. Danny nie dawał znaku życia od dwunastu godzin, kiedy Nick skrócił sobie weekendowy wypad na ryby, żeby ją przesłuchać. Początkowo i on był przekonany, że chodzi o opiekę nad dzieckiem. Kolejna kobieta posługuje się swoim synem, żeby ukarać albo odzyskać męża, myślał.

Laura Alverez była wysoką kobietą o ponętnych, może odrobinę zbyt zaokrąglonych kształtach. Długie ciemne włosy i zamglone oczy sprawiały, że nie wyglądała na swoje czterdzieści pięć lat. Miała w sobie coś posągowego, co przywodziło na myśl określenie: „ostoja siły”.

Pomimo swojej tuszy pełna wdzięku Laura Alverez niezliczenie wiele razy przewędrowała od kuchennego zlewu do kredensu i z powrotem. Z całym spokojem i powagą udzielała mu odpowiedzi. Za spokojnie nawet. Dopiero po jakimś kwadransie spostrzegł, że za każdym razem, kiedy Laura chowała do kredensu umyty talerz czy filiżankę, wyjmowała stamtąd jakieś czyste naczynie, z którym szła do zlewu. Potem zauważył, że nałożyła sweter na odwrót, a na nogach miała dwa różne buty. Była w szoku, który ukrywał się za nieludzkim spokojem.

Zachowała spokój przez cały ten tydzień. Niczym nieugięta, niezłomna skała. Nalewała kawę i piekła bułeczki dla mężczyzn, którzy każdego dnia zapełniali jej niewielki dom. Gdyby pokazała choć cień emocji, może nie byłoby tak trudno później, kiedy widział tę stateczną kobietę zgiętą wpół i miotającą się po zimnej, twardej podłodze szpitalnej kostnicy. Jej krzyki wdzierały się w sterylizowane korytarze. Nick znał ten dźwięk. To był głos zranionego zwierzęcia. Żadna kobieta nie powinna być sama w takiej chwili. Żałował, że nie znaleźli jej męża, po to tylko, by go stłuc.

– Morrelli. – Bob Weston bez pukania wkroczył do biura szeryfa i usiadł na krześle naprzeciw Nicka. – Idź do domu. Weź prysznic, przebierz się. Śmierdzisz.

Nick doszedł do wniosku, że nieproszony gość już nie napada na niego, stwierdza tylko fakty.

– Co z jej byłym mężem?

Weston podniósł na niego wzrok i potrząsnął głową.

– Ja też jestem ojcem, Nick. Nie obchodzi mnie, jak bardzo się poprztykał z żoną, bo nie sądzę, żeby ojciec mógł zrobić to swojemu dziecku.

– No to od czego zaczniemy? – Nick pomyślał, że skoro pyta Westona o radę, musi być bardzo zmęczony.

– Zacząłbym od listy znanych przestępców seksualnych, pedofilów i tych od dziecięcej pornografii.

– To może być długa lista.

– Przepraszam, Nick. – W progu stanęła Lucy Burton. – Chciałam ci tylko powiedzieć, że wszystkie cztery stacje telewizyjne z Omaha i obie z Lincoln czekają na dole z kamerami. A w holu jest pełno ludzi z prasy i radia. Pytają, czy będzie jakieś oświadczenie lub konferencja prasowa.

– Cholera – mruknął Nick. – Dzięki, Lucy. – Patrzył, jak Weston skręca się na krześle, żeby gapić się na długie nogi Lucy maszerującej w dół korytarza. Może z uwagi na media powinien porozmawiać z nią o jej mini i obcasach? Z drugiej strony byłoby szkoda cokolwiek tu zmieniać. Lucy miała fantastyczne nogi i wypracowała sobie chód, który najlepiej je prezentował.

– Cały tydzień unikaliśmy prasy – rzekł Nick, wracając wzrokiem do Westona. – Chyba trzeba z nimi pogadać.

– Zgadzam się. Ty to zrobisz.

– Ja? Dlaczego ja? Myślałem, że to ty jesteś tu ekspertem.

– Tak, dopóki w grę wchodziło porwanie. Teraz chodzi o zabójstwo, Morrelli. Wybacz, to twoja bajka.

Nick oparł głowę o skórzane oparcie i kiwał się wte i wewte. To wszystko nieprawda. Za chwilę obudzi się w swoim łóżku z Angie Clark u boku. Boże, zdawało się, że od ostatniej nocy minęły wieki.

– Słuchaj, Morrelli – zaczął Weston przyjaźnie. Nie podnosząc głowy, Nick spojrzał na niego podejrzliwie. – Myślałem o tym. Że to dzieciak, że może powinienem poprosić, by ci dali kogoś do pomocy, żebyście razem popracowali nad tą sprawą.

– To znaczy?

– Za wcześnie jeszcze, żeby ludzie dostrzegli podobieństwo tego morderstwa do sprawy Jeffreysa. Ale jak im to wpadnie do głowy, będziesz miał niezłą karuzelę.

– Karuzelę? – Tego go nie uczono. Nick przełknął gorycz, która wypełniała mu usta. Zrobiło mu się niedobrze. Znowu poczuł zapach krwi Danny’ego Alvereza, którą przesiąknięte były jego spodnie.

– Mamy fachowców, którzy mogliby przygotować portret psychologiczny mordercy. Dostałbyś jakąś wskazówkę, co to za pieprzony gnojek.

– Taa, to mogłoby pomóc. To by było niezłe. – Ukrył ogarniający go beznadziejny niesmak. Nie dość, że kurduplowaty Weston okazał mu współczucie, to jeszcze Nick, było nie było szeryf, musiał przyznać się przed nim, że naprawdę potrzebuje wsparcia.

– Czytałem o agencie specjalnym O’Dell, ekspercie od profili morderców, który potrafi określić nawet rozmiar ich butów. Zadzwonię do Quantico.

– Jak szybko ktoś mógłby się tu zjawić?

– Nie pozwól jeszcze Tilliemu na sekcję. Zaraz zadzwonię i zobaczymy, czy da się kogoś ściągnąć na poniedziałek rano. Może to będzie O’Dell. – Weston, pełen nowej energii, wstał.

Nick rozplątał nogi i także się podniósł, zdziwiony, że w ogóle jest w stanie trzymać się prosto.

Zastępca Hal Langston spotkał wychodzącego Westona w drzwiach.

– Pewnie zainteresuje was poranne wydanie „Omaha Journal”.

Hal rozłożył gazetę. Nagłówek na pierwszej stronie krzyczał wielkimi literami:

Morderstwo w stylu Jeffreysa. Kolejny zabity chłopiec.

– Co do kurwy nędzy? – Weston wyrwał gazetę Halowi i zaczął czytać na głos: – „Minionej nocy na brzegu Platte River, za Old Church Road, znaleziono ciało chłopca. Jak sugerują wstępne raporty, niezidentyfikowany dotąd chłopiec został zasztyletowany. Zastępca szeryfa, który pragnie pozostać anonimowy, powiedział: :Wyglądało, jakby drań go wypatroszył;. Ciężkie rany klatki piersiowej zadawał swoim ofiarom stracony w lipcu tego roku seryjny morderca Ronald Jeffreys. Policja nie wydała jeszcze oświadczenia w sprawie tożsamości chłopca ani powodu jego śmierci”.

– Jezu. – Nick splunął, czuł już nudności.

– Cholera, Morrelli, masz natychmiast zamknąć gęby swoim ludziom.

– Jest gorzej – rzekł Hal, patrząc na Nicka. – Artykuł podpisała Christine Hamilton.

– Kto to jest, u diabła, ta Hamilton? – Weston przeniósł spojrzenie z Hala na Nicka. – Proszę, tylko mi nie mów, że to jedna z twojego haremu, że ją posuwasz.

Nick siadł ciężko na krześle. Jak mogła mu to zrobić? Nie próbowała go nawet uprzedzić, skontaktować się z nim. Obaj mężczyźni wpatrywali się w niego, czekając na wyjaśnienia.

– Nie – odparł Nick powoli. – Christine Hamilton to moja siostra.

ROZDZIAŁ SIÓDMY

Maggie O’Dell zrzuciła zabłocone adidasy w holu, zanim jej mąż, Greg, przypomniał, żeby to zrobiła. Tęskniła za dawnym, niedużym, zapchanym mieszkankiem w Richmond, choć wiele zyskali na nowym miejscu położonym wygodnie między Quantico i Waszyngtonem. Od czasu gdy kupili drogi apartament w luksusowej okolicy Crest Ridge, Greg nabawił się obsesji na punkcie swojego wizerunku. Nie tolerował w mieszkaniu najmniejszego brudu, co było łatwe do osiągnięcia, ponieważ oboje byli tam gośćmi. Ale Maggie nie znosiła teraz przyjeżdżać do domu, który pochłaniał jej miesięczną pensję, ponieważ czuła się tu jak w hotelu. Co prawda zarówno ona, jak i Greg, przywykli do hoteli, ale...

Ściągnęła wilgotną bluzę i natychmiast poczuła przyjemny dreszcz. Był rześki jesienny dzień, jednak Maggie spociła się po bezsennej, niespokojnej nocy.

Zwinęła bluzę i idąc do kuchni, rzuciła ją do brudów. Była tak nieuważna, że nie trafiła do kosza z praniem.

Stanęła przed otwartą lodówką, której wnętrze bezlitośnie zdradzało brak domowych talentów u obojga małżonków. Na półce leżały resztki chińszczyzny, pół bagietki w plastikowym worku i pudełko po trudnym już do zidentyfikowania jedzeniu na wynos. Maggie chwyciła butelkę mineralnej i zatrzasnęła drzwi lodówki. Trzęsła się z zimna, miała na sobie tylko szorty, przepocony podkoszulek i sportowy stanik, który przykleił się do niej jak druga skóra.

Zadzwonił telefon. Rozejrzała się po nieskazitelnych półkach i przed czwartym dzwonkiem chwyciła aparat z nieużywanej mikrofalówki.

– Słucham?

– O’Dell, tu Cunningham.

Przejechała palcami przez ciemną krótką czuprynę i wyprostowała się, słuchając z uwagą.

– Cześć. Co się dzieje?

– Dzwonili do mnie z biura w Omaha. Mają tam zamordowanego chłopca. Takie same rany, jakie zadawał seryjny zabójca, który działał na tamtym terenie jakieś sześć lat temu.

– Znów ruszył na łowy? – Maggie zaczęła chodzić po kuchni.

– Nie. Tamten to był Ronald Jeffreys. Nie wiem, czy pamiętasz, zabił trzech chłopców...

– Pamiętam – przerwała mu, wiedząc, że nie cierpi długo coś wyjaśniać. – Zdaje się, że wykonali na nim wyrok w czerwcu czy w lipcu?

– Tak... tak, chyba w lipcu. – Cunningham miał zmęczony głos.

Maggie wyobraziła go sobie w biurze za stosami dokumentów, chociaż było właśnie sobotnie popołudnie. Słyszała, jak szeleści papierami. Znając dyrektora Kyle’a Cunninghama, wiedziała, że ma przed sobą wszystkie dokumenty sprawy Jeffreysa. Na długo zanim zaczęła pracować pod jego kierownictwem w Wydziale Badań Behawioralnych, miał czułą ksywkę „Jastrząb”, bo nic nie umykało jego uwagi. Jednak ostatnio wzrok mu osłabł, a powieki puchły od ciągłego braku snu.

– A więc może to naśladowca. – Zatrzymała się i otwierała kolejne szuflady, szukając pióra i papieru, żeby robić notatki, lecz znalazła tylko pedantycznie złożone ścierki i sterylnie czyste naczynia poustawiane w nieznośnie równych rzędach. Nawet korkociąg i otwieracz do puszek leżały płasko w odpowiednich rogach szuflady, nie dotykając się. Maggie wyciągnęła lśniącą chochelkę i położyła ją odwrotnie na kilku innych sztućcach. Zadowolona zamknęła szufladę i zaczęła znowu wędrować.

– To może być naśladowca – zgodził się Cunningham wyraźnie rozkojarzony. Jak go znała, rozmawiał z nią i równocześnie czytał dokumenty, z tą zmarszczką między brwiami i okularami opuszczonymi nisko na nosie. – A może tylko jednorazowa sprawa? Chodzi o to, że oni proszą o kogoś, kto pomógłby im przygotować profil mordercy. Tak naprawdę Bob Weston prosił o ciebie.

– Moja sława sięga Nebraski? – Zignorowała rozdrażnienie w jego głosie, którego nie byłoby z pewnością miesiąc wcześniej. Wtedy byłby dumny, że proszą o jego protegowaną. – Kiedy mam jechać?

– Moment, O’Dell.

Maggie ściskała telefon i czekała na wykład.

– Jestem pewny, że wśród fantastycznych raportów, jakie Weston ma na twój temat, nie ma ostatniej sprawy.

Maggie przystanęła i oparła się o kuchenny blat. Przycisnęła rękę do żołądka.

– Mam nadzieję, że nie będziesz mi wymachiwał przed nosem sprawą Stucky’ego za każdym razem, jak zaczynam robotę. – W jej drżącym głosie słychać było złość. No i dobrze, wściekłość jest dobra, lepsza niż słabość.

– Wiesz, że tego nie robię, Maggie.

O Chryste. Po raz pierwszy odezwał się do niej po imieniu. Zapowiada się poważny referat. Stała nieruchomo, wbijając paznokcie w ręcznik.

– Po prostu się martwię – ciągnął. – Nie odpoczęłaś po tamtej sprawie. Nawet nie byłaś u naszego psychologa.

– Kyle, nic mi nie jest – skłamała, zirytowana nagłym drżeniem, które opanowało jej dłonie. – To nie był pierwszy raz. Widziałam mnóstwo krwi i flaków przez ostatnich osiem lat. Nic mnie już nie zaszokuje.

– Tego się właśnie obawiam. Maggie, byłaś w samym środku tej jatki. Cud, że żyjesz. Nie obchodzi mnie, jaka jesteś twarda, kiedy spryskują cię cudzą krwią, ale gdy to twoja własna krew, to trochę coś innego.

Nie musiał jej przypominać. Niewiele było trzeba, żeby zobaczyła znów Alberta Stucky’ego, który siekał tamte kobiety na śmierć, odgrywając krwawy spektakl zadedykowany Maggie. Jego głos powracał do niej nocami. „Chcę, żebyś na mnie patrzyła. Jeśli zamkniesz oczy, zabiję następną i jeszcze następną”.

Miała dyplom z psychologii. Nie potrzebowała innego psychologa, żeby wytłumaczył jej, dlaczego nie sypia, dlaczego wciąż widzi te obrazy. Nie była w stanie opowiedzieć Gregowi o tamtej nocy, jak więc mogłaby to zrobić komuś obcemu?

Oczywiście Grega nie było, kiedy dowlokła się do hotelowego pokoju. Był wiele kilometrów od niej, gdy wyczesywała z włosów kawałki mózgu Lydii Barnett, gdy zeskrobywała krew i skórę Melissy Stonekey z porów swojej skóry. Kiedy opatrywała swoją ranę, szkaradne cięcie na brzuchu. A nie było to coś, o czym można pogadać przez telefon.

„Jak ci minął dzień, kochanie? U mnie? Nic takiego. Patrzyłam, jak dwie kobiety zostały zarżnięte”.

W końcu nie powiedziała Gregowi nic, żeby nie zwariował. Zaraz kazałby jej skończyć z tą robotą albo, co gorsza, żądałby obietnicy, że nie wyjdzie za próg laboratorium i będzie robiła testy krwi i flaków pod mikroskopem, a nie własnymi paznokciami. Wściekł się już raz, kiedy mu coś wyznała. Wtedy po raz ostatni rozmawiała z nim o swojej pracy. Nie dostrzegła, żeby mu tego brakowało. Nie zauważał zresztą i tego, że Maggie nie ma obok niego w łóżku, bo właśnie krąży po mieszkaniu, żeby pozbyć się natrętnych wizji, żeby uciszyć krzyki, które odbijają się echem w jej głowie. Brak bliskości z mężem pozwalał jej zatrzymać rany, psychiczne i fizyczne, dla siebie.

– Maggie?

– Muszę pracować, Kyle. Nie odbieraj mi tego, proszę. – Starała się mówić stanowczo, zadowolona, że drżenie ograniczyło się do rąk i żołądka. Czy mimo wszystko Kyle dostrzeże jej słabość? Chwytał zbrodniarzy, czytając między wierszami. Jak może się łudzić, że zdoła go oszukać?

Po drugiej stronie słuchawki trwała cisza. Maggie zakryła mikrofon, żeby Kyle nie słuchał jej przyspieszonego oddechu.

– Przefaksuję ci szczegóły – odezwał się w końcu. – Masz samolot o szóstej rano. Zadzwoń do mnie, kiedy dostaniesz faks, jeśli będziesz miała jakieś pytania.

Słyszała, jak odłożył słuchawkę. Z telefonem przy uchu odetchnęła głęboko. Wtedy trzasnęły drzwi wejściowe.

– Maggie?

– Jestem w kuchni. – Odłożyła telefon i łyknęła wody, żeby pozbyć się mdłości. Chciała wziąć tę robotę, by udowodnić Cunnighamowi, że chociaż Albert Stucky głęboko zranił jej psychikę, nie zdołał zniszczyć jej zawodowego pazura.

– Cześć, kochanie. – Greg podszedł do kuchennego blatu i przytulił ją, ale zaraz odsunął się, gdy spostrzegł pot perlący się na jej skórze. Zniesmaczenie pokrył wymuszonym uśmiechem.

Ciekawe, od kiedy wykorzystuje wobec mnie te swoje prawniczo-aktorskie sztuczki? – pomyślała.

– Mamy rezerwację na szóstą trzydzieści. Zdążysz na pewno?

Zerknęła na zegar na ścianie. Była dopiero czwarta. Musiała w jego oczach wyglądać wyjątkowo okropnie.

– Pewnie – powiedziała, popijając wodę i z premedytacją pozwalając spłynąć jej po brodzie.

Przechwyciła ukradkowe spojrzenie męża. Jego idealnie wyrzeźbiona szczęka naprężyła się z dezaprobatą. Greg ćwiczył w siłowni firmy prawniczej, w której pracował, gdzie pocił się, jęczał i ślinił w odpowiedniej scenerii. Potem brał prysznic, przebierał się i kiedy pojawiał się w miejscu publicznym, nawet jeden z jego jasnozłotych włosów nie wychylał się poza normę. Tego samego oczekiwał od Maggie, powiedział nawet, że nie akceptuje jej biegania w pobliżu domu. Początkowo sądziła, że Greg martwi się o jej bezpieczeństwo.

– Mam czarny pas, Greg, dam sobie radę w razie czego – zapewniła go czule.

– Nie o to mi chodzi, Maggie. Fatalnie wyglądasz, jak tak biegasz. Nie zależy ci, żeby zrobić dobre wrażenie na naszych sąsiadach?

Zaterkotał telefon. Greg wyciągnął rękę.

– Zostaw – rzuciła z ustami pełnymi wody. – To dokumenty od Cunninghama. – Nie patrząc na męża, wyczuła jego rozdrażnienie. Pobiegła do pokoju, sprawdziła, kto dzwoni, i włączyła faks.

– Czemu przesyła ci je w sobotę?

Przestraszył ją. Nie wiedziała, że za nią poszedł. Stał na progu z rękami na biodrach, wyglądając tak poważnie jak tylko to możliwe w spodniach khaki i sportowym swetrze.

– Chce mi przekazać szczegóły sprawy, którą się zajmę. – Unikała jego wzroku, obawiając się wydętych ust, kwaśnej miny i zamyślonych oczu. To on zazwyczaj burzył ich wspólne soboty, wiedziała jednak, że przypominanie mu o tym byłoby dziecinadą. Oderwała więc faks i zaczęła czytać.

– Mieliśmy zjeść kolację, spędzić miły, spokojny wieczór. Tylko my dwoje.

– I tak będzie – rzekła miękko, wciąż na niego nie patrząc. – Najwyżej nie będziemy długo siedzieć. Mam samolot o szóstej rano.

Cisza. Raz, dwa, trzy...

– Cholera jasna, Maggie, to nasza rocznica. Mieliśmy spędzić ten weekend razem.

– Nie, rocznica była tydzień temu, tylko że zapomniałeś, bo grałeś w golfa.

– Aha – parsknął. – Odpłacasz mi się.

– Nie. – Była spokojna, choć zmęczona tymi drobnymi napadami złego humoru. On mógł oczywiście psuć bezkarnie ich plany, ledwie się tłumacząc, mówiąc tylko te czarujące, pełne samozadowolenia słowa: „Wynagrodzę ci to, kochanie”.

– Jeśli to nie zemsta, to co?

– Praca.

– Praca, aha. Świetna wymówka. Nazywaj to jak chcesz, to jest zemsta.

– Zamordowano małego chłopca, a ja akurat mogę pomóc znaleźć psychopatę, który to zrobił. – Jej złość wydostawała się na powierzchnię, choć głos pozostał zadziwiająco łagodny. – Przepraszam, wynagrodzę ci to – wyrwało jej się z przekąsem, ale nawet tego nie zauważył. Wzięła list i minęła go w drzwiach. Chwycił ją za nadgarstek i przyciągnął.

– Powiedz im, żeby posłali kogoś innego. Potrzebujemy tego czasu dla siebie – błagał.

Spojrzała w jego szare oczy i zdumiona zastanowiła się, kiedy straciły kolor. Szukała w nich błysku, jaki miał inteligentny, współczujący mężczyzna, którego poślubiła przed dziewięciu laty, kiedy kończyli szkołę, gotowi, żeby podbić świat. Ona miała śledzić zbrodniarzy, a on bronić niewinnych ofiar. Potem Greg dostał pracę w kancelarii Brackman, Harvey i Lowe w Waszyngtonie i jego niewinnymi ofiarami zostały korporacje o miliardowych zyskach. A jednak w krótkiej chwili ciszy wydawało jej się, że widzi w jego oczach promyk szczerości. Już miała poddać się jego woli, kiedy zacisnął uścisk i zęby.

– Każ im wysłać kogoś innego albo z nami koniec.

Wyrwała rękę. Chwycił ją ponownie. Uderzyła go pięścią w klatkę piersiową. Zaskoczony szeroko otworzył oczy.

– Nigdy więcej mnie tak nie trzymaj. A jeżeli ten wyjazd ma oznaczać koniec, to może coś skończyło się dawno temu.

Gwałtownie ruszyła do sypialni. Miała nadzieję, że nogi ją tam doniosą i że łzy poczekają pod powiekami.

Tytuł oryginału:

A Perfect Evil

Pierwsze wydanie:

Mira Books, 2000

Redaktor prowadzący:

Mira Weber

Korekta:

Bronisława Dziedzic-Wesołowska

© 2000 by S.M. Kava

© for the Polish edition by Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o., Warszawa 2003, 2008

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie

Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne.

Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Harlequin Polska sp. z o. o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B, lok. 24-25

www.harlequin.pl

ISBN 9788323896807

Konwersja do postaci elektronicznej: Legimi Sp. z o.o.


Nick znał go tylko z kościoła, kilka razy widział go podczas niedzielnej mszy. Z miejsca wzbudzał sympatię. Był wysoki, dobrze zbudowany, a przy tym chłopięcy. Emanował spokojem i wewnętrznym ładem, co sprawiało, że ludzie czuli się przy nim swobodnie. Tak też było z Nickiem. Zerknął na dłonie księdza. Długie zgrabne palce z wypielęgnowanymi paznokciami, ani śladu skórki przy paznokciach. W niczym nie przypominały rąk mordercy, który dusi dzieci. Maggie przesadziła. Ten facet nie mógł tego zrobić. Należało