Cesarz Cierni ebook

Okładka

Karta tytułowa

Rozbite Imperium

Mojemu synowi Brynowi

W poprzednich tomach

Czytelnicy musieli długo czekać na tę książkę. Dla odświeżenia pamięci proponuję krótkie streszczenie wydarzeń z poprzednich tomów trylogii. Oto najważniejsze fakty, istotne dla zrozumienia ostatniej części naszej opowieści:

i) Dziewięcioletni Jorg ukrywa się w ciernistym krzewie, gdzie jest świadkiem śmierci matki i brata Williama. Zabójców nasłał jego stryj.

ii) Ojciec Jorga, Olidan, jest okrutnym człowiekiem. Zabija ukochanego psa Jorga, gdy syn ma sześć lat. Dźga nożem w pierś Jorga, gdy ten ma lat czternaście.

iii) Olidan wciąż rządzi Ancrath, a jego nową żoną jest Sareth. Jorg ma obsesję na punkcie swojej nowej ciotki – siostry Sareth, Katherine.

iv) Jorg przypadkiem (choć nie całkiem niezamierzenie) zabija swojego przyrodniego brata, małego Degrana.

v) Człowiek imieniem Luntar zamyka pamięć Jorga o tym wydarzeniu w małej szkatułce. Jorg właśnie odzyskał to wspomnienie.

vi) Za rządami wielu władców Rozbitego Imperium kryją się utalentowani magowie, którzy współzawodniczą ze sobą i manipulują wydarzeniami, by zyskać jeszcze większą kontrolę.

vii) Zostawiliśmy Jorga na tronie jego stryja w Renarze. Książęta Strzały polegli, ich armia jest rozproszona, a sześć krain zjednoczonych przez Orrina ze Strzały jest narażonych na podbój.

viii) Minął dzień od ślubu Jorga z dwunastoletnią Mianą.

ix) Jorg wysyła swoich ludzi, aby sprowadzili z gór ciężko rannego kanclerza Coddina.

x) W ruinach niedaleko Upiornego Zamku zostaje znaleziony pamiętnik Katherine – czy ona sama przeżyła, nie wiadomo.

xi) Czerwony Kent zostaje poważnie poparzony podczas walki.

xii) Jorg odkrywa duchy dawnych Budowniczych pośród pozostawionej przez nich maszynerii.

xiii) Od jednego z nich, Fexlera Brewsa, dowiaduje się, że to, co nazywa magią, istnieje dlatego, że naukowcy z czasów Budowniczych zmienili sposób działania świata: człowiek może własną wolą wpływać na materię i energię.

xiv) Broń, którą Jorg wykorzystuje do zakończenia oblężenia Upiornego Zamku, została znaleziona na miejscu samobójstwa Fexlera Brewsa.

xv) Moce nekromancji i ognia wypalają się w Jorgu, nieomal go zabijając w końcowym etapie bitwy o Upiorny Zamek.

xvi) Martwy Król to potężna istota, która obserwuje żywych z krainy umarłych i szczególnie interesuje się Jorgiem.

xvii) Chella, nekromantka, działa z ramienia Martwego Króla.

xviii) Co cztery lata władcy stu różnych krain Imperium zbierają się na zgromadzeniu w stolicy, mieście Wiedzeń. Jest to czas rozejmu, gdy drogą głosowania wybierają nowego cesarza. W ciągu stu lat od śmierci ostatniego władcy żaden kandydat nie zdołał zapewnić sobie wymaganej większości głosów.

xix) We wcześniejszym wątku, zatytułowanym „Cztery lata wcześniej”, zostawiamy Jorga w zamku jego dziadka na Końskim Wybrzeżu. Matemagik Qalasadi ucieka po próbie otrucia mieszkańców zamku. Jorg dostaje od ducha Budowniczego Fexlera pierścień pokazujący interaktywne obrazy świata pochodzące z satelitów i innych źródeł optycznych.

Prolog

Kai zatrzymał się przy paleolitycznym głazie – pojedynczym wysokim bloku skalnym z czasów, gdy ludzie znali tylko drewno, kamień i polowanie. A może znali coś więcej, skoro postawili go w tak dobrze widocznym miejscu – tam, gdzie welony mgieł przerzedzały się i unosiły, odsłaniając stare tajemnice, a firmament zdawał się schylać nieco niżej, jakby zaprzysiężeni niebu mogli łatwiej po nie sięgnąć.

Miejscowi nazywali cypel Palcem, co w opinii Kaia było trafne, chociaż mało oryginalne. Jeśli to rzeczywiście był palec, głaz tkwił na kłykciu. W tym miejscu miał około sześćdziesięciu jardów szerokości i tyleż samo wysokości, opadał ku mokradłom szeregiem stromych, kamienistych stopni.

Kai wziął głęboki oddech, napełniając płuca zimnym, wilgotnym powietrzem. Spowolnił bicie serca i wsłuchał się w tęskny, przenikliwy głos kamienia, choć w istocie było to raczej wspomnienie głosu. Poczuł lekkie ukłucie bólu, gdy jego spojrzenie oderwało się od niego i poszybowało ku niebu, choć ciało pozostało przy monolicie. Teraz spoglądał na siebie z góry, z jasnego prześwitu między dwiema skłębionymi chmurami. Stał się maleńkim punktem na Palcu. Sam cypel jawił się jako wąski pasek wrzynający się w ogrom Morza Szuwarów, a rzeka Rill była srebrną wstążką z połyskującym medalionem Szklanego Jeziora.

Kai poszybował wyżej. Ziemia oddalała się i z każdym uderzeniem zrodzonych przez umysł skrzydeł stawała się coraz bardziej abstrakcyjna. Tumany mgły kłębiły się wokół i znów znalazł się w chłodnych objęciach chmur.

Czy tak właśnie wygląda śmierć? Zimna biel na wieki wieków amen?

Kai nie dał się wciągnąć chmurze i znów odnalazł słońce. Zaprzysiężeni niebu łatwo zatracali się w bezmiarze niebios. Wielu z nich, porzuciwszy ciała, bez końca przemierzało puste przestrzenie wysoko nad ziemią. Kaiowi nie pozwalał na to egoizm. Znał siebie na tyle dobrze, by się do tego przyznać. Była w nim jakaś zachłanność, jakaś niemożność rezygnacji. Cechy raczej negatywne, choć w tym wypadku przydatne, gdyż utrzymywały go przy życiu.

Wzniósł się ponad pierzaste obłoki, przemykając między chmurzastymi basztami i wieżyczkami. Nagle przez alabastrowy puch przebił się seris – długi na sto stóp i grubszy od człowieka, a mimo to ledwie widoczny nawet dla Kaia; pojawiał się i znikał, wijąc się w tę i we w tę. Kai przywołał chmurnego węża, a ten zwinął się i zataczając leniwe kręgi, zaczął się zbliżać.

– Witaj, stary przyjacielu – pozdrowił go Kai. Kiedy nadchodziła burza, wśród cumulusów kłębiły się setki serisów i każdy wiedział to samo, więc dla Kaia były jednym serisem. Może były tym, co zostało po zaprzysiężonych niebu, którzy się zapomnieli – zapomnieli, kim byli, i mogli już tylko tańczyć wśród chmur. A może istniały od zawsze, nie znając narodzin ani śmierci.

Seris wpatrywał się w Kaia zimnym, niebieskim blaskiem oczodołów. Powolny, chłodny dotyk jego myśli niósł zaciekawienie.

– Wciąż ta kobieta?

– Zawsze ta kobieta. – Kai przyglądał się światłu na chmurach. Chmurom jak z planów architekta, gotowym, by Bóg je kształtował w katedry, wieże, potwory… Bawiło go, że seris sądził, iż zawsze przyprowadza na Palec tę samą dziewczynę.

Może seris myśli, że istnieje tylko jeden mężczyzna, jedna kobieta i całe mnóstwo ciał.

Seris zakręcił się wokół Kaia, jakby chciał owinąć go kokonem swoich zwojów.

– Chciałbyś mieć jeden cień?

Kai uśmiechnął się. Seris wyobrażał sobie ludzką miłość jako dwie chmury: czasem ocierające się o siebie, czasem zbite w burzę, czasem stopione w jedną, rzucające jeden cień.

– Tak. Jeden cień. – Kaia zdziwił żar we własnym głosie. Chciał tego, co miał seris. Nie tylko zabawy na sianie. Nie tym razem.

– Więc zrób to. – Głos serisa docierał do niego pod skórę, choć skórę zostawił daleko w dole.

– Zrobić to? To nie takie proste.

– Nie chcesz? – Seris zmarszczył się. Kai wiedział, że to znaczy śmiech.

– Ależ chcę. – Wystarczy, że wejdzie do pokoju, a już płonę. Ten jej zapach… Zamykam oczy i jestem w Ogrodach Bethda.

– Nadchodzi burza. – W głosie serisa zabrzmiał cień smutku.

Kai zmarszczył brwi. Nie widział żadnych oznak.

– Podnoszą się – dodał seris.

– Umarli? – zapytał Kai, czując, jak wraca dawny strach.

– Gorzej. – Jedno słowo, a niosło ze sobą zbyt wiele.

– Liczkiny? – Kai rozejrzał się uważnie, ale nic nie zobaczył. Liczkiny przychodzą tylko w ciemności.

– Podnoszą się – powtórzył seris.

– Ilu? – Oby nie wszystkie siedem. Proszę.

– Dużo. Jak kropli deszczu. – Seris opuścił go.

Mgła, z której utkane było jego ciało, rozpłynęła się. Kai nigdy wcześniej nie widział, żeby seris tak się rozpadł.

– Zrób jeden cień. – Głos zawisł w powietrzu.

Kai skierował wzrok ku ziemi i zanurkował ku Palcowi. Sula stała na jego koniuszku – biała plamka na samym skraju, szybko rosnąca w oczach. Jego spojrzenie wbiło się z powrotem w ciało z siłą, która powaliła go na kolana. Podniósł się, przez chwilę zdezorientowany, i ruszył biegiem w stronę Suli. Kiedy dotarł do niej po niecałej minucie, zatrzymał się obok, zgięty wpół, łapiąc oddech.

– Długo cię nie było. – Sula odwróciła się do niego. – Już myślałam, że o mnie zapomniałeś, Kaiu Summerson.

– Wybacz mi, pani. – Wysapał i uśmiechnął się. Niepokój zniknął, ustępując miejsca oczarowaniu. Poczuł się głupio. Z wysoka nie dostrzegł niczego niepokojącego.

Nadąsanie Suli zniknęło, ustępując uśmiechowi. Słońce rozjaśniło jej twarz i Kai na chwilę zapomniał o ostrzeżeniu serisa. Liczkiny podróżują nocą. Złapał ją za ręce i przyciągnął do siebie. Pachniała kwiatami. Serce zabiło mu mocniej, gdy poczuł miękkość jej piersi. Przez chwilę wpatrywał się w jej oczy i usta. Jedną dłonią wciąż trzymał jej ręce, drugą dotknął szyi i poczuł puls gorącej krwi.

– Nie powinnaś stać tak blisko krawędzi – powiedział, choć jej widok odbierał mu oddech. Ledwie jard za nią skraj Palca przechodził w skaliste zbocze i opadał stromo na dwieście stóp ku mokradłom.

– Mówisz jak mój tatuś. – Sula zadarła głowę i wtuliła się w Kaia. – Wiesz, dziś powiedział mi nawet, żebym się z tobą nie spotykała. Ten Kai Summerson to wszawy chudopachołek, tak powiedział. Chciał, żebym siedziała zamknięta w Morltown, kiedy on będzie załatwiał swoje interesy.

– Co takiego? – Kai puścił jej dłonie. – Mówiłaś, że się zgodził.

Sula zachichotała i zacytowała grubym głosem:

– Nie pozwolę mojej córce wałęsać się z kapitanem straży. – Roześmiała się i wróciła do swojego zwykłego tonu. – Wiedziałeś, że uważa, że masz „reputację”?

Kai miał złą reputację i człowiek taki jak Merik Wineland mógł mu bardzo utrudnić życie.

– Posłuchaj, Sula, musimy stąd iść. Mogą być kłopoty.

– Kłopoty? – Na idealnym czole Suli pojawiły się lekkie zmarszczki.

– Sprowadziłem cię tutaj, bo mam w tym pewien ukryty cel – odrzekł Kai.

Inna dziewczyna w tym momencie by się zarumieniła, ale Sula uśmiechnęła się szeroko.

– Nie o to chodzi – wyjaśnił Kai. – To znaczy o to też, ale miałem za zadanie sprawdzić teren. Obserwować mokradła.

– Kiedy cię nie było, patrzyłam w dół ze skały. Nic tam nie ma! – Sula odwróciła się i machnęła ręką w stronę zielonego bezmiaru moczarów. I wtedy to zobaczyła. – Co to jest?

Znad Morza Szuwarów nadciągała mgła. Unosiła się od wschodu białymi pasmami, barwionymi na czerwono przez zachodzące słońce.

– Nadchodzą – odezwał się Kai z trudem. Głos ugrzązł mu w gardle, więc spróbował przykryć to uśmiechem. Wyszedł z tego tylko grymas. – Pospieszmy się, Sula. Muszę się zgłosić w Forcie Aral. Ciebie przeprowadzę przez Mextens i zostawię w Redrocks. Tam będziesz bezpieczna. Wóz zabierze cię do Morltown.

Strzały nadleciały z szelestem przypominającym dźwięk gaszonych świec. Seria krótkich, urwanych oddechów. Trzy wbiły się pod prawą pachę Suli. Trzy cienkie czarne strzałki, ostre na tle bieli jej sukni. Kai poczuł swędzenie w karku, jak po ukąszeniu gza.

Na czubku Palca zaroiło się od bagiennych ghuli – burych jak pająki, szybkich i niemych. Kai wyrwał krótki miecz z pochwy, ale klinga była ciężka jak ołów. Poczuł, jak drętwieją mu palce, i miecz wypadł z bezwładnej ręki.

Nadchodzi burza.

Rozdział 1

Zawiodłem brata. Wisiałem wśród cierni i pozwoliłem mu umrzeć. Od tamtej nocy nic na tym świecie nie jest w porządku. Zawiodłem go. I choć od tamtej pory zawodzę wielu braci, ten pierwszy ból nie słabnie. Najlepsza część mnie wciąż tam tkwi, w tych cierniach.

Życie potrafi odebrać człowiekowi to, co najważniejsze. Obdziera go z tego kawałek po kawałku. Lata robią z nas żebraków o pustych rękach. Każdy ma swoje ciernie, wbite głęboko jak kości. Blizny po tamtym krzewie naznaczyły mnie. Wyryły linie przemocy. Wypisały krwawe przesłanie, którego odczytanie zajmuje całe życie.

Złota Straż zawsze stawiała się w zamku na moje urodziny. Przybyli, gdy kończyłem szesnaście lat. Byli z ojcem i stryjem w dniu moich dwunastych urodzin, które spędziłem z braćmi. Widzieliśmy ich oddział zmierzający do Ancrath Wielką Drogą Zachodnią. Gdy miałem osiem lat, patrzyłem, jak wjeżdżają na białych rumakach przez bramy Wysokiego Zamku. Will i ja patrzyliśmy na nich z zachwytem.

Dziś obserwowałem ich z Mianą u boku. Królową Mianą. Stukot kopyt odbijał się od innych bram innego zamku, ale efekt był ten sam – złota fala. Zastanawiałem się, czy Upiorny pomieści ich wszystkich.

– Kapitanie Harran! – zawołałem z góry. – Dziękuję za przybycie. Napijecie się piwa?

Pomachałem dłonią w stronę przygotowanych dla nich stołów na kozłach. Nasze trony kazałem ustawić na balkonie, żebyśmy mogli patrzeć na ich wjazd.

Harran, olśniewający pozłacaną stalą, zsunął się z siodła. Za nim, jeden po drugim, wjeżdżali na dziedziniec strażnicy.

Setki. Dokładnie siedem oddziałów po pięćdziesięciu ludzi, po jednym na każdą z moich krain.

Cztery lata wcześniej miałem jeden oddział, ale i wtedy dowodził nim Harran.

– Dziękuję ci, królu Jorgu – zawołał. – Ale musimy wyruszyć przed południem. Drogi do Wiedznia są gorsze, niż sądziliśmy. Będziemy musieli się bardzo spieszyć, żeby dotrzeć do Bramy na zgromadzenie.

– Chyba nie chcesz z tego powodu popędzać króla świętującego swoje urodziny? – Łyknąłem piwa i uniosłem puchar. – Jak wiesz, to moje dwudzieste.

Harran wykonał przepraszający gest i odwrócił się do swoich ludzi. Na dziedzińcu tłoczyło się już ponad dwustu. Byłbym pod wrażeniem, gdyby udało mu się zmieścić w Upiornym wszystkich trzystu pięćdziesięciu. Frontowy dziedziniec, choć powiększony przy odbudowie, wciąż nie był zbyt przestronny.

Nachyliłem się do Miany i położyłem dłoń na jej wielkim brzuchu.

– Martwi się, że jeśli nie zjawię się na zgromadzeniu, głosowanie znowu skończy się niczym.

Miana uśmiechnęła się. Ostatnie głosowanie, które mogło coś rozstrzygnąć, odbyło się na drugim zgromadzeniu. Niewielkie były szanse, żeby trzydzieste trzecie z kolei osadziło cesarza na tronie, skoro nie zrobiło tego trzydzieści poprzednich.

Makin wjechał w bramy zamku na końcu kolumny strażników. Wraz z tuzinem moich rycerzy eskortował Harrana przez Wyżyny. Eskorta czysto symboliczna; nikt przy zdrowych zmysłach nie odważyłby się stanąć na drodze oddziałowi Złotej Straży. A co dopiero siedmiu.

– Widzisz więc, Miano, dlaczego muszę cię opuścić, nawet jeśli mój syn ma się właśnie pojawić na świecie. – Poczułem pod dłonią delikatne kopnięcie. Miana poruszyła się na tronie. – Nie mogę przecież powiedzieć „nie” siedmiu oddziałom straży.

– Wiesz, że jeden z nich należy do lorda Kennicka? – przypomniała.

– Do kogo? – zapytałem tylko po to, żeby się z nią podroczyć.

– Czasem myślę, że żałujesz, że zrobiłeś z Makina lorda Kennicka. – Rzuciła mi to swoje krótkie, naburmuszone spojrzenie.

– On chyba też tego żałuje. Przez ostatnie dwa lata spędził tam niewiele ponad miesiąc. Do swoich komnat tutaj sprowadził meble z dworu barona.

Zamilkliśmy i patrzyliśmy, jak straż formuje szyki na zbyt ciasnym dziedzińcu.

Poziomem dyscypliny zawstydzali wszystkie inne hufce. Przy Złotej Straży nawet kawaleria mojego dziadka z Końskiego Wybrzeża wyglądała jak bezładny motłoch.

Kiedyś podziwiałem straż Orrina ze Strzały, ale ci ludzie byli o klasę lepsi. Każdy połyskiwał w słońcu i ani jedna pozłacana zbroja nie nosiła śladów brudu czy zużycia. Ostatni cesarz nie miał węża w kieszeni, a jego osobista straż niemal dwieście lat po jego śmierci wciąż z tej kieszeni czerpała.

– Powinienem już zejść – odezwałem się, ale nie wstałem. Polubiłem wygody. Trzy tygodnie w siodle nie jawiły się jako miła perspektywa.

– Powinieneś. – Miana żuła ziarno pieprzu. W ostatnich miesiącach jej gust przechodził z jednej skrajności w drugą. Teraz były to piekące smaki z rodzinnego Końskiego Wybrzeża. Całowanie jej wymagało odwagi. – Ale najpierw dam ci prezent.

– Mały już gotowy? – Uniosłem brew i poklepałem ją po brzuchu.

Miana strzepnęła moją rękę i skinęła na służącego stojącego pod ścianą. Chwilami wciąż wyglądała jak dziewczynka, która przybyła do Upiornego Zamku w dniu jego oblężenia. Za miesiąc kończyła piętnaście lat, a nadal była drobniejsza od najdrobniejszej ze swoich służek. Ciąża dodała jej jednak krągłości, wypełniła piersi, zarumieniła policzki.

Hamlar wrócił z czymś podłużnym i cienkim, schowanym pod jedwabiem – za krótkim na miecz. Skłonił się lekko i oddał przedmiot w moje ręce. Wcześniej służył przez dwadzieścia lat mojemu stryjowi, ale nigdy nie spojrzał na mnie krzywo. Odrzuciłem tkaninę.

– Kij? Moja droga, nie powinnaś. – Zacisnąłem usta. Musiałem przyznać: całkiem ładny kij. Choć nie rozpoznałem drewna.

Hamlar położył go na stole między tronami i oddalił się.

– To laska – powiedziała Miana. – Lignum vitae. Twarda i na tyle ciężka, że tonie w wodzie.

– Kij, który może mnie utopić…

Znów skinęła na Hamlara, który tym razem przyniósł z biblioteki wielką księgę. Otworzył ją na stronie zaznaczonej wskaźnikiem z kości słoniowej.

– Tu jest napisane, że lord Orlanth posiadał dziedziczne prawo noszenia laski na zgromadzeniu. – Miana wskazała odpowiedni fragment.

Podniosłem laskę z większym zainteresowaniem. Była ciężka jak żelazny pręt. Jako król Wyżyn, Strzały, Belpanu, Conaught, Normardii i Orlanth – nie wspominając o panowaniu nad Kennick – miałem teraz królewski przywilej nosić kawałek drewna, kiedy wszyscy inni musieli zostać bez broni. A dzięki mojej małej królowej o twarzy skrzata i różowych policzkach tym drewniano-żelaznym kijem mogłem rozbić hełm razem z głową w środku.

– Dziękuję – powiedziałem. Nigdy nie byłem przesadnie uczuciowy, ale rozumieliśmy się na tyle dobrze, że Miana wiedziała, kiedy coś naprawdę sprawia mi przyjemność.

Machnąłem laską na próbę i poczułem się na tyle zmotywowany, żeby podnieść się z tronu.

– Zajrzę po drodze do Coddina.

•

Pielęgniarki były już u niego przede mną. Drzwi i okiennice stały otwarte na oścież, paliły się piżmowe kadzidła. Smród rany i tak wisiał w powietrzu. Minęły prawie dwa lata od chwili, gdy trafiła go strzała, a rana wciąż była otwarta i jątrzyła się pod bandażami.

– Jorg. – Coddin pomachał mi ze swojego łóżka ustawionego przy oknie, podniesionego tak, by mógł patrzeć na przybycie gwardii.

– Coddin. – Wracało to stare, nie do końca uchwytne poczucie winy.

– Pożegnałeś się z nią?

– Z Mianą? Oczywiście. To znaczy…

– Jorg, ona urodzi twoje dziecko. Sama. Podczas gdy ty będziesz w drodze.

– Nie będzie sama. Ma nieskończoną liczbę służących i dam dworu. Nawet nie znam ich imion. Połowy nie rozpoznaję. Codziennie pojawia się nowa.

– Miałeś w tym swój udział, Jorgu. Kiedy przyjdzie jej czas, będzie wiedziała, że ciebie nie ma. I tym trudniej jej będzie. Powinieneś choć właściwie się pożegnać.

Tylko Coddin mógł tak do mnie mówić.

– Powiedziałem… dziękuję. – Zakręciłem laską przed jego oczami. – Prezent.

– Kiedy skończysz u mnie, wróć do niej. Powiedz co trzeba.

Kiwnąłem głową niezobowiązująco, ale Coddinowi wystarczyło.

– Mógłbym patrzeć bez końca na tych chłopaków na koniach – oznajmił, spoglądając na lśniące szeregi na dziedzińcu.

– Praktyka czyni mistrza. Choć lepsze byłyby ćwiczenia na wojnie. Koń cofający się z gracją w ciasnym rogu to ładny widok, ale…

– Więc ciesz się tym widokiem! – Coddin potrząsnął głową, tłumiąc grymas, i spojrzał na mnie. – Co mogę dla ciebie zrobić, mój królu?

– Jak zawsze. Udzielić rady.

– Na pewno jej nie potrzebujesz. Nigdy nie byłem nawet w pobliżu Wiedznia. Nie mam niczego, co mogłoby ci pomóc w Świętym Mieście. Przytomność umysłu i cała ta wiedza z ksiąg powinny ci wystarczyć. Czyż nie przeżyłeś poprzedniego zgromadzenia?

Wspomnienie wywołało gorzki uśmiech.

– Może nie brakuje mi sprytu, mój stary, ale potrzebuję twojej mądrości. Wiem, że cała moja biblioteka, księga po księdze, przeszła przez twój pokój. A ludzie przychodzą do ciebie z opowieściami i plotkami z najróżniejszych stron. Co powinienem mieć na uwadze w Wiedzniu? Gdzie powinienem ulokować swoje siedem głosów?

Podszedłem bliżej po kamiennej podłodze. Bez dywanów, bez mat. Nawet jako inwalida Coddin żył po żołniersku.

– Nie potrzebujesz mojej mądrości, Jorgu. Jeśli naprawdę po to przyszedłeś. – Coddin znów odwrócił się do okna. Słońce podkreśliło zmarszczki wyżłobione przez wiek i ból.

– Miałem nadzieję, że zmieniłeś zdanie – odpowiedziałem. Są trudne ścieżki i są ścieżki najtrudniejsze.

Kiedy stałem tak blisko, odór jego rany był jeszcze mocniejszy. Rozkład czai się w nas od chwili narodzin. Smród zgnilizny tylko przypomina, dokąd zmierzamy, niezależnie od drogi.

– Głosuj jak twój ojciec. Zawrzyj z nim pokój.

Dobry lek bywa gorzki, ale niektóre pigułki nie przechodzą przez gardło. Odczekałem chwilę, żeby w głosie nie było słychać gniewu.

– Nie do wytrzymania jest już to, że moje armie stoją bezczynnie, zamiast ruszyć na Ancrath. Jeśli tyle kosztuje mnie powstrzymanie się od wojny, jak mam uwierzyć w pokój?

– Jesteście do siebie podobni. Twój ojciec jest może chłodniejszy, surowszy i mniej ambitny, ale wyrastacie z tego samego pnia. To samo zło was ukształtowało.

Tylko Coddin mógł powiedzieć mi, że jestem synem swojego ojca, i nie zginąć za to. Tylko człowiek, który już umarł w mojej służbie i teraz tu gnije, mógł mówić mi takie rzeczy.

– Nie potrzebuję go – powiedziałem.

– Czy ten twój duch, ten Budowniczy, nie mówił ci, że dwóch Ancrathów położy kres mocy ukrytych rąk? Pomyśl, Jorgu. Sageus nastawił twojego stryja przeciwko tobie. Chciał, żebyś zginął razem z bratem. A kiedy to się nie udało, wbił klin między ojca i syna. Co może odebrać moc takim jak Sageus, Milcząca Siostra, Skilfar i im podobni? Pokój. Cesarz na tronie. Jedność władzy. Dwóch Ancrathów. Myślisz, że twój ojciec siedział bezczynnie przez te lata? Może nie ma twojej ambicji, ale ma swoje plany. Ma też wpływy na wielu dworach. Nie nazwę króla Olidana człowiekiem, który ma przyjaciół, ale budzi lojalność i szacunek, tak samo jak strach. I zna tajemnice.

– Ja też znam tajemnice. – Wielu z nich wolałbym nie znać.

– Stu nie pójdzie za synem, kiedy ojciec stanie przed nimi.

– Więc powinienem go zniszczyć.

– Twój ojciec próbował zniszczyć ciebie. Uczyniło cię to silniejszym.

– Zawahał się w ostatniej chwili. – Spojrzałem na swoją dłoń, przypominając sobie krew na piersi. Moja krew. Nóż mojego ojca. – Okazał słabość. Ja jej nie okażę.

Jeśli to czarownik snów wbił między nas ten klin, zrobił to dobrze. Nie potrafię przebaczyć ojcu. On pewnie nie potrafiłby przyjąć mojego przebaczenia.

– Ukryte ręce mogą wierzyć, że dwóch Ancrathów położy kres ich władzy. Ja wierzę, że jeden wystarczy. Wystarczył, by zabić Coriona. I Sageusa. Wystarczy, by zniszczyć ich wszystkich. A zresztą wiesz, co myślę o przepowiedniach.

Coddin westchnął.

– Harran czeka na ciebie. Dostałeś moją radę. Weź ją ze sobą. Na pewno cię nie spowolni.

•

Pod drzwiami warowni, w holu wejściowym, czekali kapitanowie moich armii, szlachta z Wyżyn, tuzin lordów z prośbami z różnych zakątków siedmiu królestw i całe mnóstwo pochlebców. Czas, kiedy mogłem ich wszystkich ominąć… minął. Uniosłem dłoń na powitanie tego tłumu.

– Moi panowie, królewscy wojowie, wyruszam na zgromadzenie. Możecie być pewni, że wasze sprawy będą tam dla mnie równie ważne jak moje własne i przedstawię je ze zwykłym sobie taktem i dyplomacją.

Rozległ się stłumiony śmiech. Przelałem krew wielu mężów, by zdobyć ten kawałek Imperium, więc uznałem, że wypada przestrzegać pewnych reguł, o ile nic mnie to nie kosztuje. Poza tym moje zwycięstwo leżało w ich interesie, więc nie do końca kłamałem.

W tłumie dostrzegłem kapitana Martena – wysokiego, smagłego, już bez śladu chłopskiego pochodzenia. Nie nadawałem nikomu rangi wyższej niż kapitan, ale ten prowadził już dla mnie ponad pięć tysięcy ludzi.

– Strzeż jej, Martenie. Strzeż ich obojga. – Położyłem dłoń na jego ramieniu. Nie trzeba było mówić więcej.

Zszedłem na dziedziniec z dwoma rycerzami, sir Kentem i sir Riccardem. Wiosenny wiatr nie potrafił rozwiać odoru końskiego potu, a ponad trzysta zwierząt robiło, co mogło, by zostawić po sobie gnoju po kolana. Kawalerię w takiej liczbie najlepiej oglądać z daleka.

Makin podjechał do nas na swoim koniu.

– Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin, królu Jorgu!

– To się jeszcze okaże – odpowiedziałem. Wszystko wydawało się zbyt łatwe. Szczęśliwe rodziny, z moją małą królową na czele. Życzenia urodzinowe i złota eskorta. Wygodne życie i pokój potrafią dusić równie skutecznie jak sznur.

Makin uniósł brew, zdziwiony, ale nic nie powiedział i nie przestał się uśmiechać.

– Twoi doradcy są gotowi do drogi, panie. – Kent zaczął tytułować mnie „panie” i wyglądał na bardzo z tego zadowolonego.

– Powinieneś zabrać ze sobą mędrców, nie żołnierzy – stwierdził Makin.

– A kogo ty zabierasz, lordzie Makinie? – Pozwoliłem mu wybrać doradcę. Jego jeden głos na zgromadzeniu dawał mu to prawo.

Wskazał człowieka po drugiej stronie dziedzińca – wychudzonego starca o znękanej twarzy, w czerwonej szacie łopoczącej na wietrze.

– Osser Gant, szambelan świętej pamięci barona Kennicka. Kiedy zapytają mnie o cenę mojego głosu, Osser będzie wiedział, co jest dobre dla Kennick.

Rozbawiło mnie to. Makin mógł udawać, że tak nie jest, ale w głębi serca pragnął odegrać z rozmachem swoją nową rolę jednego ze Stu. Nie było tylko jasne, czy wzoruje się na moim ojcu, czy na księciu Strzały.

– Większa część Kennick to mokradła. A mokradła potrzebują drewna. Słupów, żeby chaty twoich chłopów nie zapadały się przez noc. Dostajesz je ode mnie. Niech twój człowiek o tym pamięta.

Makin zakaszlał, jakby rzeczywiście zakrztusił się błotem.

– A kogo ty bierzesz? – zapytał.

To nie był trudny wybór. Coddin ostatni raz podróżował, gdy znosili go z góry po bitwie o Upiorny Zamek. Nie ruszy już w drogę. Na dworze było dość siwych głów, ale żadnej nie ceniłem wysoko.

– Dwaj stoją przed tobą. – Wskazałem Kenta i Riccarda. – Rike i Grumlow czekają na zewnątrz. Z nimi Keppen i Gorgoth.

– Na Chrysta, Jorgu! Nie możesz zabrać Rike’a! Będziesz na dworze cesarskim! A Gorgoth? On cię nawet nie lubi.

Wyciągnąłem miecz jednym płynnym ruchem i setki złotych hełmów obróciły się w moją stronę. Trzymałem ostrze wysoko, obracając je tak, by łapało światło.

– Makinie, byłem już na zgromadzeniu. Wiem, w co tam grają. – Uśmiechnąłem się lekko. – W tym roku zagramy w coś nowego. W moją grę. I zabieram właściwe pionki.

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Podziękowania

Pragnę podziękować Helen Mazarakis za to, że przez lata czytała fragment po fragmencie całą trylogię, dzieląc się ze mną swoimi uwagami.

Na wyrazy wdzięczności zasługuje Sharon Mack, która przekonała mnie do złożenia w wydawnictwie rękopisu „Księcia Cierni”. Dziękuję, Sharon.

Moja redaktorka, Jane Johnson, jest cudowna i wspiera mnie jako pisarza na wszystkich frontach, a zapewne także przy okazjach, o których ja sam nic nie wiem. Z wielką przyjemnością przeczytałem książki jej autorstwa.

Dziękuję Amy McCulloch z wydawnictwa Voyager za ogrom pracy włożonej w redakcję moich książek. Najserdeczniej życzę sukcesu jej pierwszej powieści fantasy, która ma się ukazać w tym roku.

A wreszcie wielkie brawa dla mojego agenta, Iana Drury’ego, za przedstawienie mojego dzieła ludziom, którzy byli gotowi zaryzykować publikację moich książek i wciąż sprzedają je na całym świecie. Gaia Banks i Virginia Ascione, współpracujące z Ianem w Sheil Land Associates Ltd., zrobiły więcej, niż śmiałem oczekiwać, doprowadzając do przetłumaczenia historii Jorga na tak wiele języków.

Karta redakcyjna

COPYRIGHT © BY Mark Lawrence, 2013COPYRIGHT © BY Fabryka Słów sp. z o.o., 2026

Tytuł oryginału: Emperor of Thorns

WYDANIE I

ISBN 978-83-8375-036-1

Kod produktu: 4000673

Wszelkie prawa zastrzeżoneAll rights reserved

Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy.

REDAKTORKA PROWADZĄCAJoanna Orłowska

TŁUMACZENIEAnna i Jarosław Fejdych

REDAKCJAAgnieszka Pawlikowska

KOREKTAAgnieszka Pawlikowska, Magdalena Byrska

PROJEKT OKŁADKI© HarperCollins Publishers

GRAFIKA NA OKŁADCE© Jason Chan

ILUSTRACJEPrzemysław Truściński

OPRACOWANIE OKŁADKI POLSKIEGO WYDANIASzymon Wójciak

MAPA ORAZ ILUSTRACJE ROZDZIAŁOWEPaweł Zaręba

SKŁAD WERSJI [email protected]

PRODUCENTFabryka Słów sp. z o.o.ul. Poznańska 9105-850 Ożarów [email protected]

DANE DO KONTAKTUFabryka Słów sp. z o.o.ul. Chmielna 28B/400-020 Warszawawww.fabrykaslow.com.plbiuro@fabrykaslow.com.plwww.facebook.com/fabrykainstagram.com/fabrykaslow/

WYDAWCARobert Łakuta

DYREKTORKA WYDAWNICZAIzabela Milanowska

MARKETINGAleksandra KowalskaLuiza Kwiatkowska Urszula Słonecka

SPRZEDAŻ INTERNETOWA

ZAMÓWIENIA HURTOWEDressler Dublin sp. z o.o.ul. Poznańska 9105-850 Ożarów Mazowiecki tel. (+ 48 22) 733 50 31/32www.dressler.com.pl [email protected]

Tył okładki