Aktywny zeolit - klinoptylolit. Od boreliozy po choroby autoimmunologiczne - Werner Kuhni - ebook

Aktywny zeolit - klinoptylolit. Od boreliozy po choroby autoimmunologiczne ebook

Kuhni Werner

0,0

Opis

Pewnie słyszałeś o prozdrowotnych właściwościach minerałów dostarczanych do organizmu w diecie. Ale czy znane jest Ci leczenie klinoptylolitem? Pod tą trudną do wymówienia nazwą kryje się wulkaniczny minerał z grupy zeolitów, który jest z powodzeniem stosowany w medycynie naturalnej. Ma działanie odtruwające i oczyszczające organizm. Jako jedna z terapii naturalnych aktywny zeolit posiada zdolność detoksu i absorpcji metali ciężkich, toksyn, szkodliwego promieniowania oraz wolnych rodników. Usuwa zatem z organizmu elementy, które stanowią największe zagrożenie dla Twojego zdrowia, skutkujące rozwojem wielu groźnych chorób autoimmunologicznych. Wzbogaca wiele kuracji. Jeden minerał na wiele dolegliwości.

 

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
10
Windows
Phone

Liczba stron: 216

Odsłuch ebooka (TTS) dostepny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
Oceny
0,0
0
0
0
0
0

Popularność




REDAKCJA: Irena Kloskowska

SKŁAD: Iga Figlewska

PROJEKT OKŁADKI: Iga Figlewska

TŁUMACZENIE: Piotr Lewiński

Wydanie I – dodruk

Białystok 2021

ISBN 978-83-8168-757-7

Tytuł oryginału: Heilen mit dem Zeolith-Mineral Klinoptilolith NA 2015: Ein praktischer Ratgeber

Copyright © AT Verlag, Aarau und München

© Copyright for the Polish edition by Wydawnictwo Vital, Białystok 2016

All rights reserved, including the right of reproduction in whole or in part in any form.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Bez uprzedniej pisemnej zgody wydawcy żadna część tej książki nie może być powielana w jakimkolwiek procesie mechanicznym, fotograficznym lub elektronicznym ani w formie nagrania fonograficznego. Nie może też być przechowywana w systemie wyszukiwania, przesyłana lub w inny sposób kopiowana do użytku publicznego lub prywatnego – w inny sposób niż „dozwolony użytek” obejmujący krótkie cytaty zawarte w artykułach i recenzjach.

Książka ta zawiera porady i informacje odnoszące się do opieki zdrowotnej. Nie powinny one jednak zastępować porady lekarza ani dietetyka. Jeśli podejrzewasz u siebie problemy zdrowotne lub wiesz o nich, powinieneś skonsultować się z lekarzem, zanim rozpoczniesz jakikolwiek program poprawy zdrowia czy leczenia. Dołożono wszelkich starań, aby informacje zaprezentowane w tej książce były rzetelne i aktualne podczas daty jej publikacji. Wydawca ani autor nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jakiekolwiek skutki dla zdrowia, mogące wystąpić w wyniku stosowania zaprezentowanych w książce metod.

15-762 Białystok

ul. Antoniuk Fabr. 55/24

85 662 92 67 – redakcja

85 654 78 06 – sekretariat

85 653 13 03 – dział handlowy – hurt

85 654 78 35 – www.vitalni24.pl – detal

strona wydawnictwa: www.wydawnictwovital.pl

Więcej informacji znajdziesz na portalu www.odzywianie24.pl

Wstęp

W ostatnich latach w moich badaniach minerałów z grupy zeolitów na pierwszy plan wysunął się klinoptylolit jako ten, który nie tylko posiada rozliczne zastosowania zdrowotne, ale też sprawdził się w przypadku chorób, dla których niewiele było dotąd możliwych terapii. Inne zeolity, na przykład bardzo zbliżony pod względem chemicznym heulandyt albo rozmaite minerały glinkowe, wykazują zasadniczo zbliżone właściwości terapeutyczne, nie dają jednak podobnej pewności efektu leczniczego.

Przetestowałem różne zeolity i wykorzystuję je już w codziennej praktyce. Początkowo wkładałem je tylko na pewien czas do wody, przeznaczonej do wypicia. Z czasem okazało się jednak, że znacznie bardziej pożyteczne jest drobne roztarcie zeolitu, zmieszanie go z wodą, a następnie zażycie doustne. Dało się zauważyć, że odpowiedni stopień rozdrobnienia przyczynia się do ogromnej skuteczności zeolitów. Zwłaszcza w przypadku klinoptylolitu od początku stało się jasne, że jego podstawowe działanie nasila się wraz ze wzrostem stopnia roztarcia. Im dłużej trwały eksperymenty, tym bardziej oczywiste było, że kluczowe znaczenie ma określony stopień rozdrobnienia, nie może to być jednak rozdrobnienie zbyt duże1.

Dziś nie stosuję już zeolitów, nawet klinoptylolitu, jako jedynego leku – mimo iż w pewnych przypadkach okazałoby się to wystarczające. Zwykle łączę ten minerał ze srebrem koloidalnym, nalewką ze szczeci bądź kolendry, nasionami babki jajowatej (Plantagoovata), olejkiem z szałwii muszkatołowej lub olejkiem relaksującym mięśnie, a także kapsułkami Boswelliaserrata. Okazało się, że klinoptylolit może pełnić ważną funkcję nośnika innych substancji (przede wszystkim wyciągów roślinnych i olejków eterycznych). Takie działanie adaptogenne z jednej strony pomaga oszczędniej podawać inne leki, z drugiej zaś ich działanie zostaje jeszcze dzięki temu wzmocnione. Klinoptylolit wzbogaca kurację, pomaga też ustabilizować efekty lecznicze innych środków, nawet srebra koloidalnego.

Tylko wtedy, gdy stosuje się kryształy lecznicze według kryteriów litoterapii mineralogicznej lub analitycznej, nakłada to ścisłe ograniczenia podczas zażywania klinoptylolitu. Moim zdaniem minerał ten osłabia działanie kryształów leczniczych. Nie udało mi się dotąd stwierdzić, dlaczego tak się dzieje.

Klinoptylolit noszony przy ciele albo spreparowany jako rozcierka homeopatyczna działa na zupełnie innej zasadzie. W moim przekonaniu żadnej z tych dwóch metod nie należy łączyć z wewnętrznym (doustnym) stosowaniem klinoptylolitu.

Źródła informacji

Na książkę tę złożyły się oprócz moich własnych doświadczeń, rezultatów wymiany opinii z kolegami oraz wyników poszukiwań w bibliotekach i literaturze fachowej także doniesienia udostępnione w internecie. Internet z jego szerokim zasobem informacji jest, mimo wszystkich swoich słabych stron, medium informacyjnym, które podsuwa wciąż nowe podejścia.

Ponieważ jednak jest to medium bardzo zmienne, a książka ta powstawała na przestrzeni ponad trzech lat, treść niektórych stron www, z których korzystałem podczas jej przygotowywania, mogła w międzyczasie ulec zmianie.

Wpisanie w wyszukiwarce internetowej hasła „klinoptylolit” dostarcza ogromnej liczby źródeł informacji, które jednak mniej więcej już od trzeciej strony okazują się mieć prawie tę samą treść. Większość stron internetowych powiela błędy i niedociągnięcia stron dawniejszych, przy czym podstawowe informacje mają przeciętnie pięć lat (lub więcej).

Wyszukiwanie stron w Google dało następującą liczbę wyników:

maj

2011

wrzesień 2011

Klinoptylolit

52 100

28 000

Zeolit klinoptylolit

39 500

312 000

Zeolit radioaktywność

75 400

119 000

Zeolit odtrucie

36 700

14 900

Klinoptylolit chemioterapia

882

680

Co ciekawe, wpisanie tych samych haseł w języku angielskim (maj 2011 roku) pozwoliło uzyskać znacznie wyższą liczbę trafień, mniej więcej w stosunku 1:17, to znaczy po angielsku występuje siedemnaście razy więcej trafień przy danym haśle.

Wydobycie klinoptylolitu metodą odkrywkową.

Doświadczenia z klinoptylolitem

W ciągu ostatnich sześciu lat klinoptylolit, minerał z grupy zeolitów, dał się poznać jako skuteczny lek medycyny naturalnej. Doświadczenia te potwierdzają wciąż moi koledzy.

Od ponad dwudziestu lat znajduje on zastosowanie przede wszystkim w Europie Wschodniej. Ten minerał wulkaniczny przygotowywano w postaci maksymalnie rozdrobnionej i stosowano przy różnych chorobach. Około 2000 roku klinoptylolit został wprowadzony w Niemczech przez prof. Hechta. Początkowo stosowano go głównie z uwagi na jego niespecyficzne właściwości immunomodulacyjne.

Jego skuteczność dało się jednak wyjaśnić tylko częściowo, w sposób niewolny od sprzeczności i często dalece spekulatywny. Większość lekarzy jeszcze dziś wychodzi z założenia, że klinoptylolit nie dostaje się do krwi i nie ulega przemianom metabolicznym, a rzekomo „tylko” przechodzi przez ciało. Od razu było dla mnie oczywiste, że nie stanowi to dostatecznego wyjaśnienia jego szerokiej skuteczności terapeutycznej, jednak badanie mechanizmów działania okazało się nader trudne.

We własnej praktyce dopiero od ośmiu lat regularnie stosuję klinoptylolit. W pierwszych miesiącach podzieliłem pacjentów na dwie grupy, w sposób zupełnie niezależny od występujących objawów czy chorób. Jedna grupa nie otrzymywała klinoptylolitu, druga poza dotychczasowymi lekami dostawała głównie ten specyfik.

Już po pół roku okazało się, że u wszystkich pacjentów, którzy otrzymywali klinoptylolit jako lek dodatkowy, objawy ustępowały szybciej i w sposób bardziej gruntowny niż u nie przyjmującej go grupy porównawczej. Po tym okresie przejściowym zasadniczo wszyscy moi pacjenci, z nielicznymi wyjątkami, otrzymywali zmielony klinoptylolit. Jednak podczas stosowania środka homeopatycznego wybranego według repertorium2 zgodnie z klasycznymi zasadami homeopatii, dodatkowe stosowanie klinoptylolitu nie jest wskazane.

Ponieważ u wielu osób – jak dla mnie zaskakująco wielu – nastąpiła reakcja w postaci zmiany rytmu wypróżnień i konsystencji stolca, konieczny był półroczny okres przejściowy, aby ustabilizować sytuację. Zależnie od pacjenta podawano wówczas klinoptylolit w dawce 3–8 gramów3.

Bardzo wcześnie okazało się, że u pacjentów z cukrzycą typu 2 podawanie klinoptylolitu pozwoliło bardziej ustabilizować poziom glukozy we krwi. Dziś minerał ten stanowi u mnie element standardowej terapii przy wszystkich rodzajach cukrzycy. Zwłaszcza przy cukrzycy wieku podeszłego (typ 2) użycie klinoptylolitu nie tylko reguluje poziom cukru, ale też łagodzi wiele objawów wtórnych tego obrazu choroby. Ogranicza też występowanie długotrwałych uszkodzeń następczych albo pozwala ich uniknąć, jeśli jeszcze do nich nie doszło.

W ciągu ostatnich lat u wielu pacjentów cierpiących na boreliozę stosowaliśmy leczenie srebrem koloidalnym oraz naszą specjalną terapią odtruwającą4. I w tym przypadku okazało się, że użycie klinoptylolitu znakomicie uzupełnia kurację o zupełnie nowe podejście. Wszyscy chorzy na boreliozę przechodzili wcześniej terapię antybiotykami (od jednego do sześciu), ale istotna poprawa nastąpiła dopiero dzięki kuracji łączącej srebro koloidalne i klinoptylolit.

Pozytywne doświadczenia zebrano też przy różnych zaburzeniach immunologicznych, chorobach autoimmunologicznych szkieletu i płuc, schorzeniach wątroby, osteoporozie, atrofiach i stanach bólowych, jak również przy ciężkich chorobach skórnych, zwłaszcza atopowym zapaleniu skóry (neurodermitis) i łuszczycy.

Po rozwiązaniu kwestii dawkowania stosowanie proszku zaproponowano wyczynowym sportowcom, kobietom ciężarnym i osobom starszym. Stwierdzono, że przy dobrej tolerancji organizmu także ludzie zdrowi mogą z tego odnieść korzyść: zaobserwowano poprawę wydolności i koncentracji, zdrowszy sen i ogólnie lepszą regenerację organizmu oraz poprawę stanu skóry, wzrostu włosów i uderzający spadek podatności na infekcje.

W książce tej zostaną szczegółowo przedstawione doświadczenia dotyczące różnych chorób, jak również procedury terapeutyczne i rozważania teoretyczne. Ponadto opisano zastosowania klinoptylolitu w hodowli zwierząt. Moje badania idą dalej: gromadzę doniesienia pacjentów, aby poszerzyć zakres użycia tego specyfiku o te obszary terapii, w których albo nie był on dotąd aplikowany, albo zostało to opisane tylko w niedostateczny sposób.

Jeśli chodzi o zastosowania klinoptylolitu u pacjentów napromieniowanych (skażenia radioaktywne), osobiście nie miałem dotąd takich doświadczeń, ani w formie bezpośredniej obserwacji, ani pośrednio dzięki wymianie poglądów w gronie kolegów. Ponieważ jednak klinoptylolit należy do tych nielicznych materiałów, które mogą wchłaniać i wiązać promieniotwórczy cez i stront, pozostaje już tylko kwestią czasu, kiedy stanie się możliwa rzetelna wymiana poglądów na ten temat.

Co to jest klinoptylolit?

Podstawowe wiadomości o zeolitach

Zeolity to naturalne, uwodnione glinokrzemiany szkieletowe. Dzięki swojej strukturze przestrzennej z licznymi porami i kanalikami, mają one dużą powierzchnię wewnętrzną, co zapewnia bardzo wysoką zdolność adsorpcji jonów metali ciężkich i innych szkodliwych substancji.

Zeolity: Ta grupa glinokrzemianów została odkryta i nazwana w 1756 roku przez szwedzkiego mineraloga Axela Frederica Cronstedta. Zauważył on, że podczas podgrzewania zeolity wydzielają wodę, przy czym robi to wrażenie, jakby wrzały i ostatecznie topią się, tworząc biały paciorek. Jako pierwsze zostały odkryte kryształy stilbitu i lewinitu. Dziś znamy już ponad 140 odmian zeolitów o różnej strukturze przestrzennej, z czego 60 występuje w naturze, a 9 w postaci zdatnych do eksploatacji złóż na terenie Australii, Chin, Japonii, Chorwacji, Turcji, Ukrainy i Stanów Zjednoczonych.

W 1920 roku dzięki zastosowaniu promieni rentgenowskich udało się wreszcie rozszyfrować strukturę wewnętrzną zeolitów. Niedługo potem po raz pierwszy użyto z powodzeniem zeolitu w procesie wymiany jonowej.

Zeolity to glinokrzemiany5 sodu, potasu lub wapnia, których strukturę tworzy sieć krystaliczna połączonych ze sobą czworościanów foremnych. Zeolity mogą być bezbarwne albo mieć kolor od białego lub jasnoczerwonego do zielonkawego. Czasem pojawia się dodatkowe zabarwienie spowodowane obecnością zanieczyszczeń i/lub dodatkowych składników mineralnych. Dzięki swojej strukturze zeolity mogą chłonąć wodę, którą oddają z powrotem podczas ogrzewania. Zeolit może ponownie wiązać wodę, przy czym jego struktura nie ulega zniszczeniu.

Struktura

Klinoptylolit ma mikroporowatą strukturę szkieletową czworościanów AlO4 i SiO4. Atomy glinu (aluminium) i krzemu są tu między sobą powiązane za pośrednictwem atomów tlenu. Ta sieć krystaliczna zawiera otwarte puste przestrzenie w postaci klatek i kanalików. Klatki te mogą adsorbować różne substancje. W warunkach naturalnych adsorpcji ulega głównie woda, którą można potem usunąć z porów przez ogrzewanie, przy czym struktura zeolitu nie zmienia się.

W porach mogą ulegać adsorpcji tylko cząsteczki mające mniejszą efektywną średnicę kinetyczną niż otwory porów struktury przestrzennej zeolitu. Dlatego klinoptylolit zaliczany jest do tzw. sit molekularnych. Takie puste przestrzenie powstają dzięki tworzeniu się pierścieni z podstawowych cegiełek krzemu i glinu. Mogą one stanowić do 50 procent objętości materiału.

Najprostszą formą jest kanalik, czyli pusta przestrzeń ciągnąca się w jednym kierunku, teoretycznie nawet w nieskończoność. Część sieci krystalicznej zeolitów zawiera niedomknięte luki, czyli klatki, połączone z kanalikami. Klatki są tak wielkie, że pozwala to na włączenie do sieci krystalicznej dodatkowych atomów lub cząsteczek. Dlatego zeolity znajdują zastosowania techniczne, na przykład jako katalizatory licznych procesów chemii przemysłowej, jako materiały pozwalające rozdzielić substancje chemiczne albo do zmiękczania wody. Niezastąpione w medycynie działanie odtruwające zeolitów wynika właśnie z tej zdolności do adsorpcji.

Luka strukturalna w sieci krystalicznej klinoptylolitu.

Dzięki atomom glinu szkielet klinoptylolitu ma ładunek ujemny (anionowy). Stąd też na wewnętrznych i zewnętrznych powierzchniach zawierających glin zeolitów znajdują się kationy, czyli ruchome dodatnio naładowane atomy. W klinoptylolicie kationy te występują w postaci swobodnej w systemie kanalików zeolitu, są więc względnie łatwo dostępne, dlatego łatwo ulegają wymianie. Zwykle są to kationy sodu, potasu, wapnia i magnezu. Te ważne składniki mineralne mogą dzięki temu zostać łatwo przyswojone przez żywy organizm.

Rentgenowska analiza strukturalna klinoptylolitu sodu.

Nie ulegają natomiast wymianie atomy glinu (aluminium) na stałe wbudowane w sieć glinokrzemianów i zachowujące się pod względem chemicznym podobnie jak atomy krzemu. Toteż zupełnie nieuzasadniona jest często wyrażana obawa, że podczas zażywania klinoptylolitu dodatkowo obciąża się organizm aluminium.

Mineralogia klinoptylolitu

Klinoptylolit to zawierający wodę glinokrzemian szkieletowy (przestrzenny) zaliczany do grupy zeolitów płytkowych, do szeregu heulandytu. Ogólnej nazwy klinoptylolit używa się normalnie wówczas, gdy wobec braku wyników analiz nie wiadomo, jaki jest dominujący kation, nie można więc minerału ściśle zaklasyfikować jako klinoptylolitu wapnia, potasu lub sodu. W mowie potocznej wszystkie trzy odmiany nazywa się klinoptylolitem.

Zależnie od miejsca pochodzenia minerał zawiera 84–91 procent klinoptylolitu. W naturze nigdy nie występuje w postaci czystej, zawsze ma domieszki krystobalitu, skalenia, illitu, kwarcu i minerałów węglanowych. Klinoptylolit dostępny najczęściej w handlu składa się z klinoptylolitu (84–95 procent), krystobalitu (9 procent), skaleni (5–8 procent) oraz miki (2–3 procent), zawiera też śladowe ilości kwarcu.

Wzór empiryczny: (Na2,K2,Ca,Mg)4Al8Si40O96 · 24 H2O. Minerał może zawierać nieznaczne ilości żelaza (do 1,5%), tytanu (do 0,05%), manganu (do 0,04%), ołowiu (0,017%), arsenu, cynku, rtęci i kadmu. Skład chemiczny: SiO2 64,18–75,50%; Al2O3 10,93–14,80%; MgO 0,29–1,43%; K2O 1,24–4,24%; Fe2O3 0,12–2,45%; CaO 1,43–11,68%; Na2O 0,1–2,97%.

Klinoptylolit może wymieniać swoje swobodne kationy (Na+, K+, Ca2+ i Mg2+) na inne jony metali (Ag+, Ba2+, Cd2+, Co3+, Cr3+, Cs+, Cu2+, Fe2+, Hg2+, Li+, Pb2+, Rb+, Sr2+, Zn2+), przy czym występuje duża selektywność (Cs+ > NH4+ > Pb2+ > K+ > Na+ > Ca2+ > Mg2+ > Ba2+ > Cu2+ > Zn2+)6. Układ krystalograficzny: jednoskośny; twardość wg Mohsa: 2–3; gęstość: 2,2–2,5; porowatość: 32–40%; efektywna średnica porów: 0,4 nanometra; zdolność pochłaniania wody: 39%. Barwa: klinoptylolit jest bezbarwny, ale obce domieszki mogą mu nadać barwę brązową, czerwoną, ciemno- lub jasnozieloną. W skali makroskopowej minerał tworzy zwartą skałę jasnozielonej barwy (wilgotny). Suchy materiał jest jasnozielony/zielony. Jest odporny na kwasy i zasady, stabilny termicznie do temperatury 450°C, nierozpuszczalny w wodzie.

Chociaż zeolity jako glinokrzemiany warstwowe są bardzo bliskie skaleniom, wyraźnie ustępują im pod względem właściwości fizycznych. Zeolity mają twardość 3,5–5,5, skalenie 6–6,5. Gęstość zeolitów wynosi około 2,0–2,4 g/cm3, skaleni 2,5–2,8 g/cm3.

Porównywalne krzemiany warstwowe z grupy 9 EC 40 (montmorillonitu): bejdelit (warstwowy), hektoryt, montmorillonit, natrolit, saponit, swinefordyt lub wołkonskoit mają zbliżoną budowę i bardzo podobne działanie.

Powstawanie

Klinoptylolit może powstawać na dwanaście różnych sposobów7pod względem mineralogicznym. W handlu dostępny jest jednak głównie ten otrzymywany z lądowych8 złóż popiołów i tufów wulkanicznych.

Z tego powodu klinoptylolit nazywa się też ogólniejszym terminem: „skała wulkaniczna”. Niestety na wielu stronach internetowych jego pochodzenie jest przedstawiane w zupełnie błędny sposób, bez uwzględnienia dodatkowych, późniejszych przemian chemicznych.

Klinoptylolit w złożach popiołów i tufów wulkanicznych

Podczas erupcji wulkanicznych wydobywają się na powierzchnię ogromne ilości popiołów i tufów. Jeśli ich warstwa odłoży się na lądzie jako skała, z biegiem czasu ulega przemianom pod wpływem warunków atmosferycznych. Wody opadowe i gruntowe przenikają przez te złogi wulkaniczne. Wnikająca woda powierzchniowa przesiąka przez tufy, wzbogacając się o jony sodu, potasu i wapnia. Przeciekająca woda rozpuszcza też szkliwa w popiołach wulkanicznych, tworząc puste przestrzenie, gdzie mogą potem krystalizować zeolity, o ile grubość pokładu przekracza 500 metrów. W górnej warstwie powstaje klinoptylolit.

Parageneza9

Klinoptylolit może występować jako wtórny minerał wulkaniczny wraz z innymi zeolitami płytkowymi, jak barreryt, brewsteryt, epistilbit, heulandyt10, stelleryt i stilbit. W przyrodzie klinoptylolit występuje zwykle obok krystobalitu, skalenia, seladonitu11 i muskowitu, częściowo też montmorillonitu. Klinoptylolit powstały w inny sposób może występować wraz z kalcytem, gajluzytem, halitem, hektorytem, opalem lub thennardytem. Jak dotąd nie są znane żadne specjalne minerały paragenetyczne, które mogłyby dostarczać dokładnych informacji o tym, skąd dokładnie pochodzi dana odmiana klinoptylolitu.

Występowanie

Klinoptylolit spotykany jest w prawie wszystkich rejonach wulkanicznych naszej planety. Toteż nazywa się go szerzej minerałem wulkanicznym. W całym świecie znanych jest ponad 180 złóż o znacznych rozmiarach, z czego ponad sto leży w 21 prowincjach Chin. Oto najważniejsze z nich:

Argentyna: Chubut; Armenia: Idzewanskoje; Azerbejdżan: Aydag; Etiopia: Nazret i Boru; Australia: Werris Creeke/Nowa Południowa Walia; Brazylia: Rio Grande del Sul; Bułgaria: Beli Plast; Chiny: Jin-Yun/Zhejiang, Dushijou i Hai-Ling/Heilongjiang; Dania: Wyspy Owcze; Niemcy: Klotzsche/Drezno, Maroldsweisach, Ortenberg, Reichweiler, Römbach, Rühmbach, Saldenburg-Matzersdorf, St. Andreasberg, Vogelsberg Weitendorf, Windischeschenbach; Francja: Nantes; Gruzja: Dzegwi; Grecja: Avdella, Kimolos, Poliegos i Samos; WielkaBrytania: Botallock, Kornwalia; Indie: Pashan Hills; Indonezja: Sumatra: Nusa Tenggara, Maluku, zachodnia Jawa: Bogor, Guning Kidul; Cikembar i Sakabumi; Iran: Eszloghczai/Miyaneh, Elbrus i Yzad; Islandia: Moeraki; Włochy: Schio; Japonia: Chichijima, Kamaishi, Kuruma Pass; Kanada: Bay of Fundy, Kamloops Mining District, Mont Saint-Hilaire; Kuba: Castilla, Tasajeras, Las Pulgas i Caimanes; Meksyk: Yucatan; NowaZelandia: Moeraki, Whitianga; KoreaPółnocna: Han Zin i Pho Ha; Norwegia: Narwik; Austria: Bad Gleichenberg, Ybbs a.d. Donau, Kapfenberg, Leibnitz, Weitendorf; Filipiny: Mangatarem; Polska: Dynów; Rumunia: Chilioara; Rosja: Kaukaz, Syberia; Szwajcaria: Gibelsbach; Słowenia: Zaloska Gorica; Słowacja: Nizny Hrabovec diakr; Hiszpania: La Negras, Nijar; RepublikaPołudniowejAfryki: Heidelberg-Riversdale/Prowincja Przylądkowa i Hluhluve/KwaZulu-Natal; Korea Południowa: Guryongpo; Czechy: Honcova hurca, Skotnice; Turcja: Emet, Kestelek, Manisa Gördes; Turkmenistan: Aydak, Bad Khyz; Ukraina: Sokirnitsa; Węgry: Nyiri, Ratka; Stany Zjednoczone: Kalifornia (Boron, Owl Canyon), Newada (Antelope Springs District), Nowy Meksyk (Winston), Oregon (Cape Madras, Cape Lookout, Durkee, Swayze Creek), Dakota Południowa, Utah (Thomas Range), Waszyngton (Altoona, Rock Island Dam), Wyoming (Hoodoo Mt;, Yellowstone National Park); Cypr: Troulli.

Otrzymywanie

W ciągu ostatnich 30 lat eksploatacja naturalnych złóż zeolitów przebiegała dość powoli. W połowie lat siedemdziesiątych światowe wydobycie wynosiło ledwie kilkaset ton rocznie. W połowie lat osiemdziesiątych produkcja przekroczyła granicę 10 tysięcy ton. Dzięki nowemu zastosowaniu jako podściółka dla zwierząt do 1993 roku wydobycie wzrosło do ponad 46 tysięcy ton. Najważniejszym segmentem wzrostowym w przyszłości będzie rynek środków piorących oraz przemysł budowlany obszaru Azji i Pacyfiku. Obecna roczna produkcja naturalnych zeolitów wynosi około 4 milionów ton12.

Łączna ilość wydobywanego rocznie klinoptylolitu wynosi 3,4 miliona ton13, w tym:

Chiny: 2 500 000 t Węgry: 15 000 t

Kuba: 550 000 t Słowenia: 12 000 t

Japonia: 150 000 t RPA: 10 000 t

Bułgaria: 45 000 t Włochy: 4000 t

USA: 40 000 t Gruzja: 4000 t

Turcja: 40 000 t Kanada: 4000 t

Zastosowanie klinoptylolitu

Klinoptylolit a sytuacja prawna w Unii Europejskiej i Stanach Zjednoczonych

W Stanach Zjednoczonych na ulotkach reklamowych lub opakowaniach klinoptylolitu zamieszcza się informację: „Zeolit nie jest w USA dopuszczony przez FDA14 w terapii chorób, a zwłaszcza nowotworów. Nadto żadne z wyżej podanych stwierdzeń nie zostało sprawdzone przez FDA”.

W Niemczech odpowiedni tekst brzmi: „Na terenie Unii Europejskiej klinoptylolit nie jest w sensie prawnym środkiem leczniczym, suplementem diety, produktem spożywczym, wyrobem medycznym ani lekiem”.

Klinoptylolit może być pod pewnymi warunkami dopuszczony w Unii Europejskiej jako wyrób medyczny, nie staje się jednak przez to lekiem. Zatwierdzenie jako wyrobu medycznego dotyczy kwestii techniczno-produkcyjnych i nic nie mówi o wartości medycznej produktu.

Przy dopuszczeniu jako „wyrobu medycznego” bierze się pod uwagę tylko formalne kryteria dotyczące wytwarzania i obróbki. W tym wypadku dotyczą one, na przykład, jednolitych rozmiarów zmielonych cząstek. Nie orzeka się tu na temat skuteczności, w przeciwnym razie byłby to „lek”.

Jeśli klinoptylolit jest oferowany jako „dodatek do karmy” dla zwierząt, nawet takie zezwolenie nie jest konieczne.

Zastosowania medyczne

W ciągu ostatnich dwudziestu pięciu lat klinoptylolit znalazł zastosowanie w leczeniu wielu chorób. Jak dotąd jednak w Niemczech, podobnie jak w całej zachodniej części Unii Europejskiej nie zdołał pokonać oporu „naukowej” medycyny konwencjonalnej zorientowanej na interesy przemysłu farmaceutycznego. Tu gra on nadal drugorzędną rolę w świecie medycyny alternatywnej, inaczej niż w wielu krajach Europy Wschodniej.

Stamtąd właśnie pochodzi większość raportów medycznych i publikacji naukowych. Prof. Hecht w swojej książce omawia obszernie tylko źródła rosyjskie.

Najważniejszym i najbardziej skutecznym składnikiem klinoptylolitu jest krzem. Zeolit ten dzięki swojej strukturze wydaje się sensownym nośnikiem krzemu.

Biodostępność krzemu

Krzem jest pobierany przez organizm z substancji mineralnych w ilości do 1–2 procent, z krzemu koloidalnego do 15 procent, a ze związków organicznych (na przykład skrzyp polny) do 70 procent. Znaczy to, że przy dziennej dawce 3 gramów klinoptylolitu organizm wchłania 30–60 miligramów (zależnie od masy ciała) krzemu, który może też potem uczestniczyć w przemianach metabolicznych.

W badaniu dostępności biologicznej krzemu (wykonanym przy użyciu nietrwałego izotopu 32Si emitującego promieniowanie beta) stwierdzono, że w ciągu 48 godzin 36 procent podanej dawki zostało wydalone z moczem.

Fizjologia krzemu

Krzem jest niezbędnym do życia pierwiastkiem strukturalnym rozmaitych stworzeń niższych, jak okrzemki, promienice i niektóre gąbki. Dokładnych wiadomości o działaniu fizjologicznym krzemu i jego obiegu w organizmie ludzkim nie znajdziemy w żadnym podręczniku farmakologii. Wszystkie informacje na ten temat mają charakter spekulatywny i nie są poparte dowodami na gruncie fizjologicznym. Drogi krzemu w przemianach metabolicznych są zupełnie nieznane. Jak dotąd dostępne są tylko wyniki badania nad zaburzeniami wzrostu u kur15.

Dzienne zapotrzebowanie krzemu szacuje się na 20–30 miligramów, dokładniejsze dane nie są znane. Nie wprowadzono dotąd tzw. zalecanej dawki. Nie wiadomo też ile krzemu organizm wchłania. W zasadzie osoby dorosłe w pełni pokrywają szacunkowe zapotrzebowanie, ponieważ krzem zawierają wszystkie produkty roślinne. Nie występuje on tam jednak w postaci wolnej, ale zwykle związany w pektynie lub skrobi.

Produkty zwierzęce zawierają mniej krzemu, ale także w tej dziedzinie nie prowadzono badań. Przypuszcza się jednak, że ta postać krzemu może być łatwiej przyswajana przez organizm16.

Krzem nieorganiczny (jako kwas krzemowy lub krzemian) w formie monomerycznej cząsteczki kwasu krzemowego (SiO44–) prawdopodobnie lepiej się wchłania w organizmie, zwłaszcza w postaci maksymalnie rozdrobnionej, niż krzem związany organicznie. Gdy krzem dostanie się do krwi, pozostaje tam przeważnie w formie niezwiązanej przez białka, czyli wolnego monomerycznego kwasu krzemowego. Stwierdzono, że u osób zdrowych stężenie krzemu w osoczu krwi wynosi przeciętnie około 21 mikromoli na litr, a u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek 46 mikromoli na litr.

Krzem występuje prawie wszędzie w organizmie, zarówno we krwi (około 10 miligramów na litr, czyli 10 razy mniej niż wapnia), jak i w narządach, tkance łącznej, kościach, ściankach naczyń, śledzionie, ścięgnach, mięśniach, wątrobie, trzustce, nerkach, sercu, układzie endokrynnym, gałkach ocznych, skórze i jej przydatkach.

Nie jest znany specyficzny dla krzemu system transportu przez błonę śluzową jelit.

Krzem wspiera tworzenie wszystkich tkanek organizmu i prawdopodobnie aktywuje metabolizm komórkowy i budowę komórki.

Krzem występuje w różnym stężeniu w różnych komórkach ciała. Tkanka łączna stanowi większą część organizmu, więc potrzebuje najwięcej krzemu. Dr Edith Muriel Carslie stwierdziła, że średnia zawartość krzemu także w większości narządów, z wyjątkiem płuc, nie ulega zasadniczym zmianom w różnych okresach życia. Wywnioskowała stąd, że narządy tylko wtedy mogą wypełniać swoje rozliczne funkcje, gdy zapewni im się dzienną dawkę 20–30 miligramów kwasu krzemowego.

Zaburzenia wzrostu u kur karmionych pokarmem nie zawierającym krzemu.

U płodu ludzkiego zawartość krzemu jest bardzo duża, u osoby dorosłej zmniejsza się, przynajmniej w przestrzeni pozakomórkowej, a w wieku starszym maleje o 80 procent17.

Objawy niedoboru krzemu

Objawy niedoboru krzemu stwierdzono dotąd eksperymentalnie tylko podczas doświadczeń na zwierzętach. Odnotowano zmiany w tkance chrzęstnej i kostnej. Niedobór krzemu u człowieka prowadzi przypuszczalnie do zaburzeń wzrostu oraz szeregu chorób skórnych, jak przewlekła wysypka (egzema) i świąd. Nie zostało to jednak dotąd potwierdzone.

Teoretycznie możliwe zastosowania krzemu w medycynie

Ponieważ nie dysponujemy wynikami dokładnych badań, zastosowanie krzemu w medycynie można uzasadnić tylko na podstawie obserwacji i logicznego wnioskowania.

Można założyć, że krzem wywiera wpływ na:

– aktywację budowy komórek i metabolizm komórkowy;

– zapewnienie stabilności błony komórkowej;

– utrzymanie przewodności elektrycznej tkanek;

– stymulację układu odpornościowego;

– regulację perystaltyki jelit;

– odciążenie wątroby w jej funkcji odtruwającej;

– utrzymanie czynności chrząstki i stawów;

– poprawę budowy kości dzięki wchłanianiu wapnia;

– poprawę elastyczności tkanki tętnic;

– poprawę mikrokrążenia tętniczego i żylnego;

– pobudzenie wzrostu włosów i paznokci;

– remineralizację tkanek i osocza;

– regulację metabolizmu wapnia i magnezu;

– regenerację tkanki łącznej skóry;

– opóźnienie objawów starzenia się.

Krzem wydaje się też współodpowiedzialny za:

– dobre funkcjonowanie układu odpornościowego;

– restrukturyzację włókien kolagenowych;

– przyspieszenie normalnych procesów gojenia się ran.

Drogi wydalania krzemu

Krzem jest wydalany drogą jelitową oraz z moczem. Nie wiadomo, w jakim stopniu usuwany jest też z potem przez skórę. Z moczem wydalane jest przeciętnie 40 procent przyswojonego krzemu. Po zażyciu klinoptylolitu obserwuje się w większości przypadków wzmożone wydalanie moczu, przy czym wyraźnej zmianie ulega nie tylko jego ilość, ale też barwa i zapach. Może to potrwać do trzech tygodni, potem sytuacja wraca do normy. Wydalanie drogą jelitową zależy, według badań dr Edith Muriel Carslie, od przyswajania pożywienia. Przy diecie ubogiej w błonnik wydalanie krzemu drogą trawienną jest niższe (20–40 procent) niż przy takiej o większej zawartości błonnika.

Fizjologia klinoptylolitu

Na większości stron internetowych zawierających informacje na temat klinoptylolitu można przeczytać, że ten minerał wulkaniczny nie jest wchłaniany w jelicie, a tylko przechodzi przez przewód pokarmowy. Biorąc pod uwagę działanie klinoptylolitu, wydaje się, że jest to stwierdzenie czysto teoretyczne. Owszem, wchłanianie dotyczy zapewne tylko ilości co najwyżej miligramowych, ale gdyby przyjąć, że w ogóle do niego nie dochodzi, nie sposób wyjaśnić licznych efektów fizjologicznych klinoptylolitu.

Przechodzący przez przewód pokarmowy klinoptylolit działa jak substancja balastowa, a jego powierzchnia wykazuje silne właściwości resorpcyjne, może też uwalniać różne składniki mineralne i pierwiastki śladowe, dzięki czemu reguluje dodatkowo ruchy jelit (perystaltykę).

W badaniach18 na kulturach tkankowych stwierdzono, że klinoptylolit działa immunomodulacyjnie i wykazuje zdolność aktywacji względnie dużej części populacji limfocytów T. Dochodzi przy tym do interakcji superantygenu z domeną Vβ i receptorami limfocytów T.

Klinoptylolit:

– włącza się w mechanizm regulacyjny komórek układu odpornościowego;

– opóźnia działanie kinazy białkowej B (PKBa/β/γ) przy przenoszeniu grupy fosforanowej na inne białko;

– wywołuje ekspresję białek przeciwnowotworowych p21WAF1/CiP1 oraz p27KlP1;

– blokuje wzrost komórek kilku linii komórkowych nowotworów;

– adsorbuje mykotoksyny (toksyny grzybów i pleśni);

– sprzyja wzrostowi liczby erytrocytów i zawartości hemoglobiny we krwi;

– resorbuje amoniak w jelicie i odciąża wątrobę w funkcji odtruwającej;

– poprawia dostępność biologiczną żelaza;

– włącza się wewnątrz komórek i poza nimi w regulację równowagi kwasowo-zasadowej;

– reguluje zaburzony metabolizm lipidów, białek i węglowodanów;

– włącza się przez bilans mineralny w gospodarkę wodno-elektrolitową;

– udostępnia krzem dla procesów fizjologicznych;

– chroni organizm przed działaniem wolnych rodników;

– zostaje całkowicie wydalony z organizmu.

Modele wyjaśniające działanie

Nie podzielam osobiście „naukowej” tezy, jakoby klinoptylolit nie wywierał żadnego działania biochemicznego, a jedynie biofizyczne. Nie da się w ten sposób wyjaśnić wielu obserwowanych efektów zażywania tego minerału: ani aktywacji wzrostu kości, ani wpływu na gospodarkę insulinową czy nawet oddziaływania na psychikę.