Twardziel WW ebook

Wydawca:

Tomasz Wiktor Karczewski Bolesł[email protected]

www.karczewski.coach

© 2026 Tomasz Wiktor Karczewski. Wszelkie prawa zastrzeżone.

Kopiowanie, przedruk i rozpowszechnianie całości lub fragmentów treści bez zgody autora jest zabronione.Wykorzystanie cytatów jest dopuszczalne pod warunkiem wyraźnego wskazania źródła i autora.

Wydanie 1

ISBN 978-83-68750-91-1

Korekta:Ewa K. Czetwertyńska

Skład i e-booki:JENA

Wstęp

Czego właściwie potrzebujesz od świata czy otoczenia, żeby zrozumieć, że to, co najważniejsze w całym wszechświecie, jest ukryte w Tobie? To trochę tak, jakbyś szukał idealnego smaku jabłka, nie próbując ani jednego. Patrzysz tylko na nie z zewnątrz i na tej podstawie zgadujesz, jakie może być.

W rzeczywistości nie kosztujesz żadnego, bo boisz się rozczarowania. Myślisz: „Najpierw znajdę to idealne, wtedy spróbuję”. I tylko wyobrażasz sobie, jaki smak mogłoby mieć.

A potem, po czasie, decydujesz się w końcu na pierwszy gryz. Jabłko okazuje się soczyste, cierpko-słodkie – i nagle to, co sobie wyobrażałeś, traci swoją magię. Zmieniasz perspektywę. Orientujesz się, że nie ma w tym nic nadzwyczajnego ani mistycznego. To po prostu doświadczenie, którego wcześ­niej unikałeś.

Ile czasu i ilu prób potrzebujesz, zanim uznasz, że to „idealny moment”, by zacząć żyć naprawdę? Co miałoby być tym sygnałem, który mówi: „to jest właściwy czas i miejsce”? Czy czekasz na znak z zewnątrz?

I tu dochodzimy do sedna – do „Samo-zainteresowania”. To nie jest coś, co ma nas powstrzymywać przed eksplorowaniem i testowaniem. Wręcz przeciwnie – to właśnie ono pozwala nam oglądać świat przez własne okulary, w barwach, które są nam bliskie i znajome.

Oczywiście czasem trzeba te okulary zdjąć, żeby zmienić perspektywę i zobaczyć rzeczy bardziej obiektywnie. I wtedy możemy patrzeć na wszystko wokół z ciekawością dziecka, które dopiero poznaje świat i swoje otoczenie.

A co z „Samo-zainteresowaniem”? To coś nadrzędnego. Bez niego nie jesteśmy sobą i nig­dy nie będziemy w stanie naprawdę pomóc innym, bo sami siebie nie poznaliśmy, nie zajrzeliśmy w głąb własnej duszy.

Jak to zrobić? I kiedy jest ten właściwy moment?

Każda chwila jest dobra.

Bramą do naszej duszy są nasze oczy. Jeśli spojrzymy w nie bez doszukiwania się kształtów, pozwolimy, by wciągnęła nas ich głębia. Wtedy możemy zobaczyć nasze intencje, siły, lęki – to, czego najbardziej się boimy. I dopiero wtedy zrozumiemy, że miłość do samego siebie jest najsilniejszym uczuciem w naszym wszechświecie.

Tomasz Wiktor Karczewski

Rozdział 1.

Początek

Kiedy tak naprawdę zaczyna się prawdziwe życie? Czy w chwili, gdy się rodzimy? A może dopiero wtedy, gdy zaczynamy rozumieć, że mamy prawo nie zgadzać się ze światem i z innymi ludźmi? Że nie musimy nikomu nic udowadniać? Że możemy być sobą!

Marzenia, które nosimy w sercu, są realne. To oczywiste, że boimy się – wydaje nam się, że ich spełnienie będzie trudne, bo praca nad samym sobą jest najtrudniejsza. A kiedy zaczynamy rozumieć, że każda zmiana i każda pokusa spełnienia marzeń wiąże się z wysiłkiem, bólem i konfrontacją z własnymi ograniczeniami, pojawiają się wątpliwości. Lęk podpowiada, żeby nic nie robić i zostać w tak zwanej „strefie komfortu”.

Ostatnio usłyszałem od mojej klientki coś, co idealnie oddaje istotę „strefy komfortu”. Powiedziała: To jest złota klatka. Wygodna, bezpieczna, niczego w niej nie brakuje – ale wciąż pozostaje klatką. Nie pozwala nam spełniać marzeń. Możemy jedynie patrzeć na nie z pasją, tęsknotą i żalem, że nasze życie przelatuje nam przed nosem. A wszystko dlatego, że strach okazuje się silniejszy.

Jestem właśnie na tym etapie drogi, w którym zrozumiałem, że chcę być władcą własnego życia. Marzenia, które od zawsze kołatały mi się w sercu, w końcu zamierzam zrealizować. I tak jak Wam obiecałem – opowiem swoją historię.

Ale najpierw wspomnę datę 27 grudnia 2024. Tego dnia zacząłem opisywać swoje dni.

W tym właśnie roku wydarzyło się coś, co odmieniło moje życie. Zrozumiałem, że wszystko, co robiłem i myślałem, uczyniło mnie autentycznym.

Miałem już poddać się, naprawdę. Byłem o krok od kapitulacji. I wtedy na mojej drodze pojawiła się Magdalena Juchniewicz – coach personalny. Spojrzała na mnie i powiedziała jedno zdanie, które zatrzymało mnie w miejscu: Tacy jak my tak mają.

Zapytałem, co to właściwie znaczy. Wtedy dowiedziałem się, że jestem osobą WW – ­Wysoko Wrażliwą.

To, jak mapowałem ludzi, jak z nimi rozmawiałem i jak przetwarzałem informacje, ma ogromny wpływ na to, jakim mogę być coa­chem. Moja historia to nie teoria z podręczników – to praktyka, którą inni poznają dopiero na studiach. A ja, chłopak WW, przeżyłem to wszystko na własnej skórze i zamieniłem porażki w atuty, które dziś są fundamentem mojego życia.

Moja historia może być naprawdę inspirująca, bo jest w niej wszystko: smutek, strach, ryzyko, porażki, łzy bólu i łzy szczęścia, sukcesy, wzloty, miłość i rozczarowanie. Wszystko to, co prędzej czy później spotyka każdego z nas – bez wyjątku i bez możliwości ominięcia.

To właśnie te doświadczenia otworzyły mi głowę. Dzięki nim zaczynam swoją drogę. Jeszcze nie wiem, dokąd mnie zaprowadzi, nie mam pojęcia, co dokładnie zmieni. Ale mam jedno głębokie przekonanie: mogę zmienić bardzo wiele – w sobie i w tych, którzy mi zaufają.

Dlatego zostanę Coachem Mentalnym.

* * *

Zacznijmy od początku. Od momentu, kiedy byłem mały, kiedy życie samo w sobie było moją największą pasją. To właśnie wtedy zaczęła się ta wspaniała opowieść, która doprowadziła mnie do miejsca, w którym stoję dziś – do jednego z najpiękniejszych momentów mojego życia.

Urodziłem się w 1977 roku – w czasach, kiedy nikt specjalnie nie przejmował się dziećmi takimi jak ja. Byłem wrażliwym chłopcem, potrzebującym uwagi, czułości i zrozumienia. Zamiast tego dostałem szkołę życia. Musiałem dorosnąć szybciej, niż powinien dorastać jakikolwiek dzieciak.

Rodzice byli po rozwodzie, a moja Mama – choć była wspaniałą kobietą – się pogubiła. ­Alkohol przejął kontrolę nad jej życiem, a moje problemy zdawały się nie mieć końca.

W szkole również sobie nie radziłem. W trzeciej klasie zostałem na drugi rok, co wywołało lawinę kolejnych konsekwencji.

Dyrektor szkoły poprosił moją Mamę, żeby zabrała mnie do placówki specjalistycznej i sprawdziła, czy wszystko jest ze mną w porządku. Po spotkaniu ze specjalistą usłyszeliśmy informację zwrotną: Ten chłopiec ma IQ powyżej 100. Nie pamiętam dokładnego wyniku, ale pamiętam, co z tego wyciągnięto – zakwalifikowano mnie jako lenia. Od tego momentu nikt nie miał wątpliwości: Jak mu się zachce, to się nauczy i będzie grzeczny.

Po tym wszystkim było już tylko gorzej. Każdą rzecz musiałem sobie wywalczyć. Bardzo szybko zrozumiałem, że życie to walka – i że jeśli sam czegoś nie „zakombinuję”, to daleko nie zajdę.

Najtrudniejsze jednak było to, że nie miałem żadnego wsparcia. Ani rady, ani wskazówek od dorosłych, którzy powinni pokazać mi kierunek, powiedzieć, co robić, jak żyć, jak się odnaleźć. Zamiast tego musiałem samodzielnie budować swoją mapę świata, choć byłem jeszcze dzieckiem.

To właśnie wtedy nauczyłem się przetrwania. Ale dopiero dziś rozumiem, że przetrwanie to nie to samo co życie.

I tak przeleciało moje dzieciństwo – na kombinowaniu, na radzeniu sobie „po swojemu”, na kradzieżach jedzenia, bo czasem po prostu nie było innego wyjścia. A potem… już nawet nie dla przetrwania, tylko dla zabawy, żeby poczuć się kimś, żeby być „cool”, żeby choć na chwilę mieć wrażenie, że kontroluję świat, który tak naprawdę kontrolował mnie.

W wieku dziewiętnastu lat zrobiłem licencję pracownika ochrony i wyjechałem do Warszawy. Tam zaczęło się prawdziwe dorosłe życie – szkoła przetrwania w pełnym wymiarze. Z kolegą Adrianem powtarzaliśmy sobie jedno zdanie, które stało się naszym codziennym mottem: Jak nie będziesz cwany i bystry, to Warszawa cię zje i nici z twoich planów.

I coś w tym było. W stolicy nauczyłem się, że liczy się pozycja, z której zadajesz ciosy – nie dosłownie, ale życiowo. Im wyżej, mocniej stoisz, tym większą masz siłę. Tam zrozumiałem, że świat nie nagradza wrażliwości, tylko spryt, odwagę i umiejętność przetrwania.

Ale dopiero później odkryłem, że moja wrażliwość nie była przeszkodą. Była moją ukrytą przewagą.

Ogólnie moje życie to wspaniała przygoda – ale nie taka jak w serialu. To była przygoda, która każdego dnia mogła skończyć się więzieniem albo śmiercią.

O tym czasie opowiem w książce, którą właśnie czytacie. Zapraszam Was do tej przygody – pełnej zakrętów, ryzyka, bólu, ale też momentów, które potrafią odmienić człowieka na zawsze.

Rozdział 2.

Dzieciństwo

Małe dzieci są pełne pasji. Nie spodziewają się niczego, czego nie mogłyby dostać od rodziców czy opiekunów. Ich świat jest prosty: marzenia, ciekawość, zachwyt. Czekają, co dostaną z tego wielkiego tortu, który nazywa się życiem – ufne, otwarte, głodne doświadczeń.

Nie ograniczajmy dzieciom dostępu do wspaniałych doświadczeń. Nie chrońmy ich przed porażkami – zamiast tego pokazujmy, jak się podnosić, jak z podniesioną głową przekraczać własne ograniczenia. Dzieci są lustrem. Patrzą na nas, chłoną nasze zachowania, uczą się z tego, co widzą, a nie z tego, co im mówimy.

Jeśli nie mają dobrego przykładu, zaczynają radzić sobie po swojemu. Wcielają się w role, które mają dookoła siebie – nawet jeśli te role są dla nich za ciężkie, za dorosłe, za bolesne.

Dlatego to, co im pokażemy, ma znaczenie większe, niż nam się wydaje.

Dzieciństwo to najtrudniejszy moment naszego życia. Jeśli nie mamy odpowiednich wzorców albo doświadczymy cierpienia i traum, ten bagaż zabieramy ze sobą na całe dorosłe lata. I wtedy już tylko łut szczęścia decyduje o tym, czy uda nam się pozbyć tego, co stało się naszym ciężarem – naszych ran, lęków i nieprzepracowanych historii.

Nie lekceważmy naszych najmłodszych. To nie są bezrozumne istoty – już od najwcześniejszych lat doskonale rozpoznają, co jest ważne, by przetrwać.

* * *

Nie wiem, od czego chcę zacząć… Może od tego, co pamiętam jako czteroletni dzieciak. A podobno takie maluchy nic nie pamiętają. Ja jednak czułem, że coś się wydarzyło – coś ważnego, coś, co zostawiło ślad. I dopiero później Mama opowiedziała mi, co się wtedy stało.

Pamiętajcie: to, co tutaj zapisuję, i wszystkie osoby, które opisuję, nie są fikcją. To jest moje życie. W momencie, kiedy to spisuję, pamięć czasem wraca – nagle, niespodziewanie – a wiele sytuacji wyparłem, chyba po to, żeby ochronić samego siebie. Nie zrobiłem tego świadomie. Tak po prostu działa nasz mózg: chroni nas przed wspomnieniami i emocjami, które były zbyt ciężkie, by unieść je jako dziecko.

Uzdrawianie duszy i naszego życia polega na wyciąganiu na światło dzienne najskrytszych tajemnic. To właśnie one, kiedy wreszcie je nazwiemy, pozwalają nam się uwolnić. Dzięki temu zaczynamy rozumieć, że przeszłość tak naprawdę nie istnieje – jest tylko bagażem doświadczeń i zasobów, z których korzystamy. Reszta to cienie i mroki naszej historii.

A tutaj macie wszystko. Odsłaniam to, co przez lata było schowane. To pozwala mi być autentycznym. Uwielbiam ten stan – jest niezwykle uwalniający. I dzięki temu mogę z podniesioną głową iść po kolejne przygody.

* * *

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -Ciąg dalszy dostępny w pełnej wersji książki.

Rozdział 3.

Rodzice i pierwsze pamiętne chwile. Szkoła, podwórko

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -Tekst dostępny w pełnej wersji książki.

Rozdział 4.

Nauka przetrwania

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -Tekst dostępny w pełnej wersji książki.

Rozdział 5.

Dorastanie to wzloty i upadki

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -Tekst dostępny w pełnej wersji książki.

Rozdział 6.

Zarabianie pieniędzy – pierwsze kroki

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -Tekst dostępny w pełnej wersji książki.

Rozdział 7.

Edukacja i praca. Kiedy życie wybiera za Ciebie

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -Tekst dostępny w pełnej wersji książki.

Rozdział 8.

Kiedy życie daje sygnały a Ty robisz odważny krok i to właśnie jest najważniejsze

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -Tekst dostępny w pełnej wersji książki.

Rozdział 9.

Odwaga to jak rozpostarcie skrzydeł. Jak opuściłem rodzinny dom

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -Tekst dostępny w pełnej wersji książki.

Rozdział 10.

Wiara i siła umysłu to klucze do sukcesu

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -Tekst dostępny w pełnej wersji książki.

W tym momencie chciałbym zaprosić Was do refleksji nad własnym życiem. To nie jest koniec mojej historii – to dopiero rok 2010, a mamy 2026. Te szesnaście lat opiszę w następnej książce. Będzie pełna wzlotów i upadków, przepięknych przygód i bolesnych rozczarowań, bez których nie wykułby się mój charakter i moja świadomość.

Jeżeli to, co przeczytaliście, było dla Was pomocne i wspierające, proszę o chwilę cierpliwości. Jak już wiecie – tak łatwo się nie poddaję. Idę po swoje.

Chciałbym również podziękować wszystkim osobom, które wspierały mnie w kontynuowaniu pisania.

Mojej ukochanej żonie Agnieszce – za to, że jest przy mnie bez względu na wszystko. Nie musi mnie do niczego namawiać. Sama jej obecność daje mi świadomość, że nie jestem sam.

Konradowi, mojemu serdecznemu przyjacielowi który do dzisiaj jest moim wsparciem a nasze wspólne rozmowy inspirują mnie do działania. Zawsze mogę na Konrada liczyć to jest moc przyjaźni.

Karolinie – mojej współpracowniczce. Weronice – coachowi i mentorowi. Agnieszce – nauczycielce angielskiego.

Chciałbym podziękować także Magdalenie, która wybudziła mnie z letargu i jak wcześniej wspomniałem powiedziała: Tacy jak my tak mają.To jedno zdanie zmieniło wszystko.

Dziękuję Ewie Katarzynie – właścicielce firmy Granave Art za profesjonalną korektę i skład książki. To dzięki niej ten tekst nabrał ostatecznego kształtu.

Koniec części pierwszej.