Starship. Tom 2. Pirat - Mike Resnick - ebook

Starship. Tom 2. Pirat ebook

Mike Resnick

0,0
49,90 zł

lub
-50%
Zbieraj punkty w Klubie Mola Książkowego i kupuj ebooki, audiobooki oraz książki papierowe do 50% taniej.

Dowiedz się więcej.
Opis

Byli bohaterami Republiki, teraz są banitami.
Po dramatycznym buncie Wilson Cole i załoga okrętu „Theodore Roosevelt” (zwanego pieszczotliwie „Teddy’m R.”) uciekają w stronę Obrzeża Wewnętrznego – obszaru Galaktyki, gdzie nie sięgają wpływy Republiki i Federacji Teroni. Pozbawieni zaplecza logistycznego, żołdu i legalnego statusu, dawni żołnierze muszą znaleźć nowy sposób na przetrwanie. Cole, człowiek o nieugiętym kręgosłupie moralnym, wpada na ryzykowny pomysł: załoganci „Teddy’ego R.” zostaną piratami, ale na własnych, surowych zasadach.
Zgodnie z ogłoszonym przez kapitana Kodeksem Etycznym, okręt nie będzie atakował niewinnych cywilów ani bezbronnych jednostek medycznych – ich celem staną się… inni piraci. Cole i jego ludzie zaczynają budować nową legendę Obrzeża.
Sytuacja się komplikuje, gdy do załogi dołącza legendarna Val – Królowa Piratów, która straciła okręt w wyniku zdrady. Cole wkracza w świat niebezpiecznych układów z paserami takimi jak David Copperfield oraz staje do konfrontacji z bezlitosnym Rekinem. 
„Starship. Pirat” to porywająca kontynuacja militarnej sagi, która stawia pytania o granice honoru w świecie rządzonym przez chciwość i siłę ognia.

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi lub dowolnej aplikacji obsługującej format:

EPUB
MOBI

Liczba stron: 355

Rok wydania: 2026

Oceny
0,0
0
0
0
0
0
Więcej informacji
Więcej informacji
Legimi nie weryfikuje, czy opinie pochodzą od konsumentów, którzy nabyli lub czytali/słuchali daną pozycję, ale usuwa fałszywe opinie, jeśli je wykryje.



Cykl STARSHIP:

Tom 1. Bunt

Tom 2. Pirat

Tom 3. Najemnik

Tom 4. Rebeliant

Tom 5. Statek flagowy

Jak zwykle dla Carol

i dla reszty gangu Catalunii:

Jacka McDevitta,

Kristine Kathryn Rusch

oraz Roberta J. Sawyera

Masywny, przysadzisty, trójnogi kosmita przemierzał podniszczony korytarz „Teodora Roosevelta”, kręcąc się powoli i mrucząc do siebie. Tu warknął na podoficera, który nie zdążył na czas zejść mu z drogi, tam spojrzał groźnie na drugiego, który cofnął się do kabiny, pozwalając mu pokonać wąskie przejście, i w końcu dotarł do niewielkiej, zatłoczonej mesy. Dostrzegł kapitana siedzącego z piwem w ręce przy wielokrotnie naprawianym stoliku, zadziwiająco zręcznie przecisnął się na drugą stronę sali i zajął miejsce obok niego.

– Nie cierpię tych krzeseł! – wymamrotał, wydając głębokie, gardłowe dźwięki.

– Też się cieszę, że cię widzę, Cztery Oczy – rzekł dowódca z uśmiechem.

– Musimy zafasować więcej mebli dostosowanych do Molarian, jeśli mam nadal służyć na tej krypie.

– A może po prostu wystrzelimy cię w próżnię? – zasugerował Wilson Cole. – Prawdopodobnie będzie to tańsze od zakupu nowych krzeseł, a na pewno oszczędzi ludziom kupę nerwów.

– Zgubilibyście się beze mnie.

– Kto cię potrzebuje? Wedle mojej wiedzy zgubiliśmy się już trzy dni temu. – Cole pociągnął łyk piwa. – Znajdujemy się w miejscu, którego nie ma na mapach.

– Niech to szlag, Wilson! – warknął kosmita. – Co my tu, do cholery, robimy?

– Nie wiem, jak ty – odparł kapitan – ale ja piję piwo i czekam, aż się pochwalisz, jakie jeszcze nowe słowa przyswoiłeś z terrańskiego. – Zamilkł na moment i obrzucił Molarianina uważnym spojrzeniem. – Zamierzasz dalej pieprzyć bez sensu czy powiesz, co cię gryzie?

– Sam nie wiem – przyznał kosmita. – Kiedy zdecydowaliśmy się zostać piratami, spodziewałem się romantycznego życia z mnóstwem przygód.

– Chcesz przygód? – zapytał Cole z uśmiechem. – To wracaj do Republiki. Tam zapewnią ci ich tyle, że będziesz miał dość. Zapomniałeś, dlaczego wylądowaliśmy na tym odludziu?

– Wiem, wiem. Ostatnim razem, gdy sprawdzałem, za twoją brzydką główkę dawali dziesięć milionów kredytów.

– Mam nadzieję, że nie czujesz się pominięty – powiedział kapitan. – Od zeszłego tygodnia oferują trzy miliony za komandora Forrice’a.

– Nie potrafię opisać, jak mi to pochlebia – mruknął Cztery Oczy.

Cole roześmiał się głośno.

– Mówiłem to już, ale jeszcze raz powtórzę. Najbardziej cenię w Molarianach to, że są jedyną obcą rasą, która potrafiła przyswoić sobie nie tylko ludzką mowę, ale i poczucie humoru.

– Tylko jeden z nas stara się być teraz zabawny – rzekł Forrice. – Opuściliśmy terytorium Republiki i od niemal trzech tygodni wałęsamy się po Wewnętrznej Granicy. Nie uważasz, że powinniśmy w końcu zająć się piractwem?

– Wkrótce się nim zajmiemy.

– Na co czekasz?

– Na poczucie bezpieczeństwa.

– Masz je od trzech tygodni – powiedział Molarianin. – Nikt nas nie ścigał.

– Ja tego nie wiem i ty też nie – odparł Cole. – Słuchaj, jestem pierwszym buntownikiem od ponad sześciuset lat. Nie ma znaczenia, że oni wiedzieli, że przejmując ten okręt, ocaliłem pięć milionów istnień. Gdy prasa zwąchała temat, nie miałem szans na odparcie zarzutów… a potem załoga „Teddy’ego R.” ośmieszyła flotę, odbiwszy mnie z więzienia. Czy na miejscu Republiki odpuściłbyś tak szybko tę zniewagę?

– Oni toczą wojnę – przypomniał kosmita. – Mają lepsze zastosowanie dla swoich zasobów.

– Zgoda, ale gdyby admiralicja działała racjonalnie, nie musiałbym przejmować jednostki. To, że w kilku ostatnich tygodniach nie dostrzegliśmy śladów pościgu, nie musi wcale oznaczać, że go odwołano. Dlatego właśnie tkwimy w najbardziej pustym sektorze Granicy, jaki zdołaliśmy znaleźć. Tu łatwiej będzie się upewnić, że nie mamy nikogo na ogonie. A gdy tylko zyskam tę pewność, kupię ci kordelas i pozwolę okaleczać i rabować, aż uraduje się twoje serce. Zakładając, że wy, Molarianie, macie coś takiego jak serce.

– Naprawdę uważasz, że wciąż nas szukają? – zapytał Forrice.

– Gdybym zabił admirał floty Garcię albo zniszczył przez pomyłkę jakąś przyjazną planetę, pewnie już by dali spokój. – Cole uśmiechnął się ponuro. – Ale nigdy nie wybaczą mi tego, że zwiałem z Timosa tuż przed procesem, na oczach zgromadzonej prasy.

– Całe to uciekanie działa mi na nerwy.

– Nie wiedziałem, że masz coś takiego.

Molarianin popatrzył na niego ze zdziwieniem.

– Tak mi się nudzi, że spróbowałem nawet tego świństwa, które pijasz – powiedział.

– Masz na myśli piwo? – zapytał Cole. – Nie sądzę, by przysłużyło się molariańskiemu układowi trawiennemu.

Forrice zrobił minę, która wszystkim nieznającym jego gatunku wydałaby się odrażająca.

– Prawdę mówiąc, totalnie przeczyściło ten układ – przyznał. – Odchorowywałem to cały dzień.

– Nie mamy tu dni, tylko trzy ośmiogodzinne zmiany – zauważył Cole, po czym przerwał na chwilę. – Co jeszcze cię dręczy, Cztery Oczy?

– Kończy nam się żywność.

– Zsyntetyzujemy trochę.

– I paliwo.

– Paliwa potrzebujemy tylko do przyspieszania i hamowania – odparł spokojnie kapitan.

– No i na tym przeklętym okręcie nie ma już ani jednej Molarianki! – wybuchnął Forrice.

– Aaa – powiedział Cole z uśmiechem. – W końcu dotarliśmy do sedna.

– Wiedziałbyś, o czym mówię, gdyby nie to, że połowa waszych samic walczy o prawo do spółkowania z wielkim bohaterem Galaktyki!

– Czyżbym słyszał nutę zazdrości?

– Zazdrość, zawiść, frustracja... one niczym się nie różnią, gdy utkniesz na pokładzie bez płci przeciwnej.

– Z tego, co słyszałem, wasze samice zawsze są wszystkiemu przeciwne – powiedział Cole.

– Dość – burknął Forrice. – Jeśli już ktoś ma wygłaszać ordynarne uwagi o Molariankach, to moje prawo!

– Tak na marginesie, myślałem, że Molarianki zmieniają co jakiś czas płeć.

– One tak! – zagrzmiał Cztery Oczy. – Ja nie!

– Na pokładzie jest jeszcze dwóch Molarian – rzekł Cole. – Idź i opowiedzcie sobie kilka sprośnych dowcipów, a jak już ci przejdzie, wróć, bo mamy kilka ważnych spraw do obgadania.

– Mamy? – zapytał szybko Forrice. – To znaczy ty i ja?

Kapitan pokręcił głową.

– Wszyscy. Ale zaczniemy od najstarszych stopniem, czyli od ciebie, mnie i Sharon Blacksmith.

– Chodzi o sprawy bezpieczeństwa?

– Nie.

– Więc po co włączać w to szefową ochrony?

– Cenię sobie jej opinię.

– I odwiedzasz jej łóżko – dodał gorzko Cztery Oczy.

– Właściwie to ona odwiedza moje – odparł Cole bez śladu zażenowania. – Jest większe. Spotkajmy się w mojej kabinie o dwudziestej drugiej czasu pokładowego.

Forrice skinął masywną głową.

– Będę na czas.

Gdy Molarianin ociężale się oddalił, Cole dopił piwo, wstał, przeciągnął się i wyszedł na korytarz. Naprawdę musimy coś zrobić, żeby zmodernizować ten okręt, pomyślał. Idę o zakład, że przez ostatnie pięćdziesiąt lat nikt niczego tu nie tknął. Większość wnętrz wygląda jak speluna dla kosmicznych wyjadaczy na jakimś świecie handlowym, a reszta jeszcze gorzej.

Chciał wrócić do kabiny i się odprężyć, może nawet dokończyć książkę, którą właśnie czytał, ale uznał, że rozsądniej będzie podtrzymać u załogi złudzenie, że kapitan wciąż angażuje się w nudne codzienne dowodzenie okrętem, i pojechał windą pneumatyczną na mostek.

Za konsolami komputerów siedziała porucznik Christine Mboya, dobiegająca trzydziestki wysoka, szczupła i złowrogo skuteczna kobieta. Spoglądała uważnie na ekrany i rzucała szeptem rozkazy oraz zadawała pytania, których ani Cole, ani nikt inny nie mógł usłyszeć.

Malcolm Briggs, atletycznie zbudowany młodzieniec także noszący mundur porucznika, znajdował się na stanowisku uzbrojenia. Na ekranie jego konsoli artyleryjskiej leciał jakiś program rozrywkowy przesyłany z biblioteki pokładowej „Teddy’ego R.”.

W górze, w przezroczystej kapsule przytwierdzonej do grodzi, unosił się Wxakgini, jedyny pilot, jaki zasiadał za sterami tego okrętu w ostatnich siedmiu latach. Należał do rasy Bdxeni, przypominających kształtem pocisk istot o insektoidalnej głowie. Tkwił tam, zwinięty w pozycji embrionalnej, z szeroko otwartymi, niemrugającymi wielofasetowymi oczami, a sześć lśniących kabli łączyło jego głowę z komputerem nawigacyjnym ukrytym w grodzi. Bdxeni nie znali pojęcia snu, co czyniło z nich idealnych pilotów, i trwali w tak niepodzielnej symbiozie z komputerami nawigacyjnymi swoich okrętów, że trudno było określić, gdzie przebiega granica między nimi.

– Kapitan na mostku! – ogłosiła Christine, stając na baczność i oddając honory w tej samej chwili, w której zauważyła dowódcę.

Briggs zareagował tak samo, tyle że kilka sekund później.

– Dajcie spokój – rzucił Cole. – Ile razy mam tłumaczyć, że nie należymy już do floty?

– Może i tak, ale nadal jest pan naszym kapitanem – odparła z uporem Mboya.

– Jestem banitą – odparł cierpliwie. – Pani też. A banici sobie nie salutują.

– Ten banita salutuje, sir – oznajmiła.

– I ten też, sir – dodał Briggs i powtórzył salut.

– Myślę, że pierwszą rzeczą, jaką każę zainstalować na tym okręcie po remoncie, będzie grotmaszt. Będę mógł przywiązywać do niego niesubordynowanych oficerów, aby porządnie ich wychłostać – powiedział oschle Cole, po czym spojrzał w stronę sufitu. – Dziękuję, Pilocie.

– Za co? – zapytał Wxakgini, wpatrując się bez końca w jakiś punkt czasoprzestrzeni, który tylko on i komputer nawigacyjny mogli dostrzec czy w ogóle pojąć.

– Za niezwracanie na mnie szczególnej uwagi, ilekroć pojawiam się na mostku.

– Aaa – odparł Bdxeni bezbarwnym głosem i natychmiast zapomniał o Cole’u oraz reszcie obsady mostka.

– Skoro już się przywitaliśmy i zignorowaliśmy życzenia kapitana – zwrócił się Wilson do Christine – czy jest coś do zaraportowania?

– Nadal brak śladów pościgu, sir – odparła porucznik. – W ciągu ostatniego dnia standardowego minęliśmy jedenaście nadających się do zamieszkania planet. Żadna z nich nie została skolonizowana ani nie wykazuje wystarczającej aktywności neutrinowej, która mogłaby sugerować jakiekolwiek oznaki cywilizacji przemysłowej.

– Świetnie – rzekł Cole. – Cztery Oczy czuje się pokrzywdzony. Szkoda będzie psuć jego zły humor, ale sądzę, że można założyć, że zdaniem Republiki nie jesteśmy już warci zachodu, przynajmniej w tej chwili. Potrzebują każdego okrętu do wojny z Federacją Teroni.

– Co teraz, sir? – zapytał Briggs.

– Wydaje mi się, że pora włożyć przepaski na oczy i uczyć się pirackiej mowy. Potrenujcie takie zwroty, jak: „Ahoj tam!” albo „Niech mnie kule biją!”.

Christine nie potrafiła powstrzymać chichotu, ale Briggs nie odpuszczał.

– Poważnie, sir. Co teraz zrobimy?

– Poważnie to nie jestem jeszcze pewien – odparł Cole. – Mam wrażenie, że piractwo nie jest wcale taką łatwą profesją, jak się wydaje.

– Zawsze myślałem, że jest proste – rzekł porucznik.

– W porządku – odparł kapitan. – Niech pan wybierze cel.

– Słucham, sir?

– Kiedy ostatni raz pan albo Christine widzieliście jakiś luksusowy liniowiec? – zapytał Cole. – Albo choćby statek handlowy?

– Jedenaście dni temu, sir – odparła natychmiast Mboya.

– A wartą splądrowania planetę?

– Na dwóch światach, które wczoraj minęliśmy, znajdowały się diamenty, a na trzech innych materiały rozszczepialne.

– Ale nie było żadnej cywilizacji przemysłowej – dodał Cole.

– Nie, sir – odparł Briggs.

– Myślałem, że chce pan być piratem – powiedział kapitan. – Ale jeśli woli pan zostać górnikiem, możemy zrzucić pana na jedną z tych planet i wrócić za kilka lat, by sprawdzić, co udało się panu wydobyć.

– Chyba zostanę przy piractwie, sir – oświadczył porucznik.

– Skoro pan nalega, panie Briggs… – rzekł kapitan, nie potrafiąc ukryć rozbawienia. – A wracając do statków – dodał – wiele z nich będzie znacznie lepiej uzbrojonych niż my, niektóre zaś będą eskortowane przez jednostki Republiki.

– Jest pan najczęściej odznaczanym oficerem floty, sir – powiedział porucznik. – Znajdzie pan najlepszy sposób, żeby ich pokonać.

– Nie jestem już oficerem floty, a żadnego z medali nie dostałem za osiągnięcia na polu piractwa – odparł Cole. – To dla mnie zupełnie nowa sytuacja i mam nadzieję, że dla was też.

– Ale analizował pan to od momentu naszej ucieczki – stwierdził z absolutną pewnością Briggs. – Jestem pewien, że ma pan już wszystko obmyślone.

– Doceniam pańską wiarę we mnie – oznajmił kapitan. Choć na pana miejscu podchodziłbym ostrożnie do podejrzanych pomysłów, dodał w myślach, obracając się do Christine. – Chyba może już pani zacząć sporządzać mapę najbardziej zaludnionych planet Wewnętrznej Granicy i spróbować znaleźć jakieś informacje o głównych szlakach handlowych. Nie ma jednak pośpiechu. Jesteśmy prawdopodobnie wiele dni lotu od którejkolwiek z nich i prawdę mówiąc, nie wiem, czy skorzystam z tych danych. Jeśli jednak przyjąć, że mógłbym ich potrzebować, nie od rzeczy będzie rozpocząć ich gromadzenie.

– Ma pan jakieś zadanie dla mnie, sir? – zapytał Briggs.

– Niech pan sprawdzi, czy zdoła zdobyć rozkłady jazdy i trasy największych liniowców pasażerskich kursujących do Wewnętrznej Granicy. Nie sądzę, żeby odwiedzały tam więcej niż tuzin planet, może Bindera X, Roosevelta III i kilka innych, ale zobaczmy, co pan znajdzie. Tylko proszę działać dyskretnie.

– Dyskretnie, sir?

– Jesteśmy banitami, za których głowy wyznaczono nagrody – wyjaśnił Cole cierpliwie, zastanawiając się, kiedy wreszcie załoga przyjmie to do wiadomości. – Proszę uważać, żeby nikt nas nie namierzył za pana sprawą.

– Tak jest! – odparł porucznik i sprężyście zasalutował.

Wilson spojrzał na niego, zastanawiając się, czy nie zafundować mu kolejnego wykładu o zbędności salutowania, ale stwierdził, że byłby to bezcelowy wysiłek, i opuścił mostek.

– Jeszcze trochę, a złamiesz tego biednego, młodego wielbiciela twojego heroizmu. – W jego uchu zabrzmiał kobiecy głos.

– Monitorowałaś tę rozmowę? – spytał Cole w pustym korytarzu, którym zmierzał do windy pneumatycznej.

– Uwielbiam podsłuchiwać – odparł bezcielesny głos Sharon Blacksmith. – To moja praca.

– Jeśli podsłuchiwałaś też wcześniej, to wiesz, że chcę cię widzieć w mojej kabinie o dwudziestej drugiej – powiedział Wilson.

– Ty zawsze chcesz mnie widzieć w swojej kabinie o dwudziestej drugiej.

– Tym razem masz być ubrana.

– Gdzie tu zabawa? – spytała Sharon.

– Zabawa już się skończyła – odpowiedział Cole. – Czas zabrać się na poważnie do plądrowania Galaktyki.

Sharon Blacksmith pojawiła się w kabinie Cole’a dokładnie o dwudziestej drugiej. Była niska i szczupła, a mundur skutecznie ukrywał jej krągłości.

– To musi być ważne spotkanie – powiedziała. – Po raz pierwszy od buntu zaścieliłeś łóżko.

– Pomyślałem, że jeśli wystarczająco zajmę cię krytykowaniem mojego bałaganu, nie będziesz miała czasu krytykować moich wyników – odparł, po czym nagle się uśmiechnął. – Poza tym, w moim biurze panuje niezły bałagan.

– Wiem.

Forrice przybył chwilę później. Ludzkie krzesła nie były przystosowane do jego ciała, więc delikatnie rozgościł się na łożu.

– No to jesteśmy – zagaił. – Co teraz?

– Teraz porozmawiamy o przyszłości – odpowiedział Cole, siadając za biurkiem. – Nie odległej. Tej najbliższej.

– A o czym tu rozmawiać? – rzucił Cztery Oczy. – Nie możemy wrócić na terytorium Republiki. Mamy do dyspozycji okręt i załogę. Czas zabrać się do roboty.

– To prawda – przyznał kapitan. – Ale powinniśmy zdecydować, jakiego rodzaju piratami zostaniemy.

– O czym ty mówisz? – zdziwił się Forrice. – Pirat to pirat.

– Nim zaczniemy, chciałabym wiedzieć, czy czekamy na kogoś jeszcze – wtrąciła się Sharon.

Cole pokręcił głową.

– Nie. Będziemy tylko my troje, starsi oficerowie.

– W takim razie nie powinno mnie tu być. Nie jestem starszym oficerem.

– Stanęłaś po mojej stronie, gdy przejmowałem okręt – rzekł kapitan. – Zostałaś oskarżona o pomaganie w buncie. Jeśli o mnie chodzi, czyni cię to starszym oficerem.

– Nie jestem nim – powiedziała. – Jestem tylko szefem sekcji bezpieczeństwa.

– Kapitan ci mówi, że nim jesteś – oświadczył Wilson. – Nie należymy już do floty. Nie przebywamy na terytorium Republiki. Jesteśmy okrętem banitów, na którym nie obowiązują stare przepisy. – Zamilkł na moment. – Czyje słowo w tych okolicznościach jest prawem?

– Twoje – odparła Sharon.

– Do momentu, w którym ktoś pozbawi cię głowy – dodał Forrice. – W końcu jesteśmy piratami.

– Ufam, że ochroni mnie przed tym szefowa sekcji bezpieczeństwa – stwierdził Cole.

– Skoro mówimy o starszych oficerach, zakładam, że Cztery Oczy został awansowany z trzeciego na pierwszego – powiedziała Sharon. – Czy nie powinieneś wobec tego wyznaczyć drugiego i trzeciego oficera?

– Do tej pory nie potrzebowaliśmy ich – odparł Cole. – Po prostu uciekaliśmy, upewniając się, że nikt nas nie ściga. Pilot, którego imienia nigdy nie nauczę się wymawiać, poradził sobie z tym bez niczyjej pomocy. Kiedy rozpoczniemy naszą kampanię, obsadzę te stanowiska.

– Przejdźmy więc do tego, w sprawie czego nas tu wezwałeś – zaproponował Molarianin.

Cole skinął głową.

– Musimy podjąć pewne decyzje, a jak mówiłem, najważniejsza dotyczy tego, jakiego rodzaju piractwem chcemy się zajmować.

– Takim, które czyni bogatym – oświadczył Forrice.

Cole dotknął jakiegoś punktu na blacie i w jednej chwili nawiązał łączność z mostkiem. Nad biurkiem pojawił się hologram ślicznej młodej kobiety.

– Chorąży Marcos – rzekł – proszę przesłać mi podgląd najbliższej zdatnej do zamieszkania planety.

– Zdatnej do zamieszkania przez ludzi, sir? – zapytała Rachel Marcos.

– Przez ludzi.

Nagle nad głową Sharon zaczął wirować hologram zielono-złotego globu.

– Dziękuję, chorąży – powiedział Cole, a dziewczyna uśmiechnęła się i zniknęła. – Oto jest, Cztery Oczy. Dojrzała do zerwania.

– No dobrze, jest – zgodził się Forrice. – I co z tego?

– Powiedzmy, że żyje na niej sześć rodzin. Kiedyś było ich trzydzieści, ale osiem zostało wybitych przez miejscowych drapieżców, a szesnaście opuściło ją po trzyletniej suszy. Obecnie mieszka tam jedenastu dorosłych i czternaścioro dzieci w wieku od trzech miesięcy do szesnastu lat. Wszyscy zajmują się rolnictwem. Co robimy?

– Co masz na myśli, pytając: „Co robimy”?

– Powiedzmy, że musimy uzupełnić nasze zapasy. I że dzięki skuteczności podwładnych Sharon wiemy ponad wszelką wątpliwość, iż ludzie ci zgromadzili osiemnaście tysięcy kredytów i mają trochę bardzo cennych pamiątek rodzinnych ze złota i platyny. Wysłanie wahadłowca z ekipą, która obrabuje ich ze wszystkiego, zajmie dziesięć minut. Rzecz jasna, nawet jeśli ludzie ci nie stawią oporu i nie zabijemy ich, będziemy musieli zniszczyć każdą radiostację podprzestrzenną, jaką znajdziemy, żeby nie mogli o nas donieść...

– To jest Granica – wtrąciła się Sharon. – Nie mają komu o nas donieść.

– Masz rację, mój błąd – zgodził się Cole. – No dobrze, kradniemy radiostacje, w końcu one także muszą być coś warte, i unieruchamiamy lub niszczymy wszystkie ich statki, żeby nie mogli nas ścigać. – Spojrzał na Forrice’a. – Czy o takiej działalności myślałeś?

– Wiesz, że nie! – warknął Molarianin.

– Dam ci inny przykład. Republikański statek leci przez Granicę. Porucznik Mboya i chorąży Braxite sprawdzili jego kurs i obliczyli, że możemy go przechwycić za pięć godzin. Ta jednostka jest uzbrojona, ale nie tak silnie jak my. I jeszcze jedno: jej ładunek jest wart dziesięć milionów kredytów.

– To wszystko? – zapytał Cztery Oczy.

– Wszystko – odparł Cole. – Frachtowiec znienawidzonej Republiki, słabo uzbrojony i wiozący niezwykle wartościowy ładunek. Co robimy?

– Atakujemy, unieszkodliwiamy go i rabujemy cargo.

– Zabijamy załogę?

– Nie, jeśli tylko się podda – rzekł Forrice. – Wysadzamy ich na najbliższej planecie, na której jest tlen.

– Ale oni mogą nas zidentyfikować.

Na obliczu Molarianina pojawił się obco wyglądający uśmiech.

– Czy Republika może bardziej cię znienawidzić?

– Racja – przyznał Cole. – Zatem unieszkodliwiamy tę jednostkę i rabujemy ładunek.

– Zgadza się.

– Chcesz wiedzieć, jaki to ładunek? – zapytał kapitan.

Forrice wzruszył ramionami.

– Czemu nie?

– To bardzo rzadka, bardzo niestabilna szczepionka warta dziesięć milionów kredytów. Wysłano ją na planetę, na której wybuchła epidemia nowej choroby. Jeśli nie dotrze na miejsce w ciągu trzech dni standardowych, umrą dwa miliony kolonistów. I żeby nie był to tendencyjny przykład, nie chodzi tutaj o ludzi ani Molarian. To kolonia Polonoi, a każdy z nich jest równie uparty i głupi jak kapitan tej rasy, którą kilka tygodni temu usunąłem ze stanowiska.

– Nie możesz pozwolić, by zginęły dwa miliony niewinnych istot – powiedział Forrice. – Nawet jeśli to Polonoi.

– Jestem pewien, że trzej członkowie naszej załogi należący do tej rasy zgodzą się z tobą – przyznał Cole. – Ale nie musimy pozwalać, by koloniści umarli. Po przejęciu statku, uwięzieniu załogi i zabezpieczeniu ładunku oferujemy Republice dostarczenie szczepionki, nim się zepsuje, tyle że... za trzydzieści milionów kredytów. Zaraz, dlaczego, do cholery, mamy się ograniczać? Za dwieście milionów. To i tak tylko sto kredytów za kolonistę, a jeśli ci umrą, będziemy mogli zrzucić winę na Republikę. A teraz wyobraźmy sobie, że zginąłem podczas ataku na ten frachtowiec, i ty jesteś nowym dowódcą. Jaką decyzję podejmujesz?

– Przecież wiesz – odparł Forrice.

– Gdybym nie wiedział, nie byłoby cię na pokładzie – rzekł kapitan. – Ale teraz rozumiesz, dlaczego musimy wiedzieć, jaki rodzaj piractwa mamy uprawiać. Wydaje się to wewnętrznie sprzeczne, jednak powinniśmy opracować coś w rodzaju pirackiego kodeksu etycznego, nawet jeśli jego zastosowanie ograniczy się do „Teddy’ego R.”.

– Wiesz – rzucił Cztery Oczy – jesteś dokładnie tym typem bohatera, którego nie cierpię. – Coś mu zabulgotało w głębi ciała. – Co się stało z tymi zuchami, którzy nie przemyśleli sobie zawczasu wszystkiego, tylko wkraczali do akcji, strzelając na oślep?

– Leżą na cmentarzach w całej Galaktyce – odparł Cole.

– Mam pytanie – wtrąciła się Sharon.

– Wal.

– Zadałam je już. Co ja tutaj robię? Przecież wiesz, jakim kodeksem chcesz się kierować.

– Przedstawiłem Forrice’owi kilka skrajnych przykładów – odparł Cole. – Ale stwierdzenie, że nie zabijemy kilku rodzin dla fistaszków czy nie weźmiemy dwóch milionów zakładników, nie jest równoznaczne z określeniem tego, co będziemy robili, a właśnie o tym musimy teraz porozmawiać. Kto i co jest uczciwym celem, a kto i co nie jest? W jakich okolicznościach możemy użyć siły, a w jakich nie powinniśmy? Czy pozostaniemy w obrębie Wewnętrznej Granicy, czy będziemy robili wypady na terytorium Republiki? Republika jest w stanie wojny z Federacją Teroni i jeszcze kilka tygodni temu my też byliśmy. Jeśli natrafimy na statek federacji, przepuścimy go czy zaatakujemy?

Cztery Oczy westchnął głośno.

– Wiesz, piractwo było znacznie prostsze, kiedy tylko ja o nim myślałem.

– Cóż, jesteśmy tu z powodu Republiki – powiedziała Sharon. – Nie za sprawą jej obywateli i na pewno nie za sprawą Federacji Teroni. Dlatego uważam, że dopóki nie będzie powodu, by atakować kogoś innego, powinniśmy ograniczyć nasze działania do dóbr i jednostek Republiki.

– To na początek – rzekł Cole.

– A co w przypadku twojego hipotetycznego frachtowca z medykamentami?

– Oczywiście nie zaatakujemy statku medycznego – odparł kapitan. – Niemniej wciąż musimy zdecydować, co jest uczciwym celem. Jakieś sugestie?

– Każdy, który wart będzie ponoszonego ryzyka – stwierdziła Sharon – ale którego zagarnięcie nie wyrządzi nieuzasadnionej szkody ani nie przysporzy cierpień niewinnym istotom, bez względu na to, czy to obywatele Republiki czy nie.

– Wróćmy do mojego pierwszego przykładu – powiedział Cole. – Czy utrata pamiątek rodzinnych może przysporzyć komuś cierpień? A jeśli osoba, której je odbierzemy, nie będzie członkiem sił zbrojnych ani władz Republiki, czy nie nazwiesz tego nieuzasadnionym cierpieniem?

– Jeśli nałożysz tu zbyt dużo ograniczeń, dojdziemy do tego, że usprawiedliwione będą jedynie ataki na wysoko ubezpieczone banki na Delurosie VIII – zauważyła Sharon. – Musimy mieć trochę swobody. Skąd mamy dziś wiedzieć, jaki będzie skutek ataku na jakiś statek za dziewiętnaście dni? Jakiej będzie on klasy? Kto będzie na pokładzie? I jaki ładunek będzie przewoził?

– Dam ci coś jeszcze pod rozwagę – rzekł Forrice, który milczał przez ostatnie kilka chwil. – Załóżmy, że to okręt wojenny. Taki jak nasz, nim się zbuntowaliśmy. Załóżmy, że załoga będzie się bronić przed, jak jej powiedziano, jednostką banitów. My byśmy się bronili... – Zamilkł. – Czy naprawdę chcemy zabijać marynarzy, którzy robią dokładnie to samo, co my przez całą karierę, wykonując rozkazy i broniąc swojego okrętu?

– To rzecz warta przemyślenia. – Cole zgodził się z nim uprzejmie, zupełnie jakby chciał powiedzieć: „Sporo ci zajęło dojście do tego”.

– To rzecz warta uniknięcia – dodała Sharon.

– W zasadzie „Teddy R.” powinien pójść na złom pół wieku temu – odezwał się Molarianin. – Prawdopodobnie każdy okręt Republiki albo Federacji Teroni, który napotkamy, będzie miał lepsze niż my uzbrojenie.

– Tego nie jestem pewny – zaoponował Cole. – Znajdujemy się na terenach granicznych. Nowoczesny okręt wojenny może dotrzeć tutaj jedynie w pogoni za inną jednostką. Moim zdaniem napotkamy w okolicy wyłącznie okręty podobnej klasy jak „Teddy R.”.

– Co oznacza, że będziemy musieli zabijać młodych oficerów i marynarzy, których jedynym przewinieniem będzie walka w obronie własnych okrętów – powiedziała Sharon.

– Racja – zgodził się kapitan. – I co w związku z tym?

– Może... – zaczął Forrice.

– Och, zamknij się! – rzuciła Sharon ze znużeniem i odwróciła się do Cole’a. – Dlaczego po prostu nie powiesz nam, skoro najwyraźniej podjąłeś decyzję, nim zwołałeś to spotkanie?

– Nigdy nie szkodzi, gdy ludzie, z którymi pracujesz, dochodzą do tych samych wniosków – odparł, nie zaprzeczając jej zarzutowi.

– Zatem? – nie ustępowała.

– Wydawało mi się, że to oczywiste – zaczął Cole. – Nie chcemy zabijać ani nawet rabować niewinnych cywili. Nie chcemy odbierać życia wojskowym, którzy po prostu wykonują rozkazy i się bronią. Nie chcemy też wdawać się w otwartą walkę z okrętami Republiki czy Federacji Teroni, bo te mogą mieć nad nami przewagę ogniową. Nie chcemy nawet walczyć z tymi, które moglibyśmy pokonać. W końcu niszczenie jednostek wojskowych nie daje korzyści ekonomicznych, przeciwnie, powoduje tylko straty w ludziach i zużycie amunicji.

– To co nam pozostaje? – spytał Forrice.

Cole się uśmiechnął, ale nie odpowiedział.

– O mój Boże! – powiedziała Sharon chwilę później. – Że też sama na to nie wpadłam!

– Ja wciąż na to nie wpadłem – pożalił się Cztery Oczy.

– Piraci! – zawołała Blacksmith. – Będziemy okradali piratów!

Nagle w kabinie rozbrzmiały głośne gwizdy będące molariańskim ekwiwalentem śmiechu.

– Podoba mi się to!– Nie chcemy zabijać ani rabować niewinnych – wyjaśnił Cole. – Jeśli to piraci, to nie są niewinni. Nie chcemy wdawać się w otwartą walkę z okrętami wojennymi żadnej ze stron. Jeśli to piraci, to nie mają okrętów. Chcemy zdobyczy kompensującej ryzyko. Jeśli to piraci, to łupy powinny być spore. – Zamilkł na chwilę. – Kolejna kwestia jest taka, że od ucieczki z Republiki mamy zbyt małą załogę. A kogo lepiej zwerbować niż piratów, którzy wiedzą, jak działają nasi przeciwnicy i gdzie mogą się znajdować?

– Mnie to pasuje – oznajmił Forrice. – Kiedy zaczynamy?

Wtem nad komputerem Cole’a pojawił się hologram Rachel Marcos.

– Przepraszam, sir, lecz uznałam, że powinien pan o tym wiedzieć. Dostrzegliśmy statek – powiedziała chorąży.

– Republikański? – zapytał natychmiast kapitan.

– Nie, sir – odparła Rachel. – Taboriański frachtowiec klasy QQ, nieuzbrojony. Załoga oddycha chlorem, co jest typowe dla Taborian. Wydaje mi się, że to jednostka kolonizacyjna.

– Dziękuję, chorąży. Obserwujcie go dalej, ale nie wywołujcie ani nie zmieniajcie kursu. Jeśli odezwą się do nas przez radio, dajcie mi znać.

– Tak jest! – rzuciła, po czym zasalutowała energicznie i uśmiechnęła się do niego.

Jej obraz zniknął.

– Nadal wpada w hiperwentylację na twój widok – zauważyła oschle Sharon.

– Wolałabyś, żeby się hiperwentylowała na widok Forrice’a? – zapytał Cole z uśmiechem.

– W każdym razie na widok kogoś, kto nie mógłby być jej ojcem.

– Nie cierpię przerywać, ale wróćmy do statku, który zauważyła – odezwał się Cztery Oczy.

– W Galaktyce żyje około czterystu pięćdziesięciu miliardów istot rozumnych – rzekł kapitan. – Przynajmniej o tylu wiemy. Prędzej czy później więc musimy natknąć się tu na jakieś.

– Nie obawiasz się, że doniosą o naszej obecności? – nie odpuszczał Molarianin.

– Komu? – zdziwił się kapitan. – Znajdujemy się na ogromnej ziemi niczyjej. Załóżmy po prostu, że oni szukają jakiejś chlorowej planety, którą mogliby skolonizować. A jeśli nawet się mylimy, nim Republika zdoła tu dotrzeć, będziemy kilka tysięcy lat świetlnych stąd.

– Wydawało mi się, że skończyliśmy z uciekaniem.

– Skończyliśmy – odparł Cole. – Ale nie będziemy po prostu tkwić w tym pustym sektorze. Jutro rozpoczynamy poszukiwania.

– Poszukiwania? – powtórzył Molarianin. – Pirackich statków?

Kapitan pokręcił głową.

– Wszystkiego, co nam potrzebne – rzekł. – Odkąd uciekliśmy, nie mamy lekarza pokładowego. A potrzebujemy przynajmniej jednego, najlepiej dwóch. Kogoś, kto zna się na ludziach, i drugiego, który zajmie się pacjentami obcych ras z naszej załogi. Potrzebujemy też bezpiecznej przystani, portu, który będzie nam służył za bazę.

– Dlaczego nie użyć do tego po prostu statku? – zapytał Forrice.

– Bo żaden paser mający magazyn nie będzie w stanie odnaleźć nas ukrywających się między kolejnymi misjami. A ponieważ niemal na pewno będzie on operował na terenach Republiki, nie możemy kręcić się w pobliżu jego planety ani tym bardziej na niej lądować.

– Miło byłoby wymienić pierwsze łupy na lepsze uzbrojenie – podpowiedziała Sharon.

– Nie liczyłbym na to – powiedział kapitan. – Kto dziś handluje działami pulsacyjnymi i laserowymi, których potrzebujemy?

– Rozpuścisz wieści i zaświecisz odpowiednią sumą, a ktoś się znajdzie – stwierdził z przekonaniem Cztery Oczy.

– Wszystko jest możliwe – przyznał Cole. – Ale na twoim miejscu nie spodziewałbym się tego zbyt szybko.

– Cóż, to rozstrzyga sprawę – wtrąciła się Sharon. – Mamy więc zakładać, że ten kodeks etyczny piratów był stekiem bzdur?

– Nic podobnego – uspokoił ją kapitan. – Wszyscy członkowie załogi zaryzykowali dla mnie życie i karierę. Zasługują na to, by poznać nasze zasady, skoro będą musieli się do nich stosować.

Następnego ranka na wszystkich ogólnodostępnych i osobistych komputerach „Teodora Roosevelta” pojawiła się ta sama wiadomość:

KODEKS ETYCZNY

1. „Teodor Roosevelt” nie zaatakuje niewinnych przedstawicieli żadnej rasy.

2. „Teodor Roosevelt” nie zaatakuje niewinnej jednostki, nawet wojskowej, która zajmuje się swoimi sprawami.

3. „Teodor Roosevelt” nie zrabuje żadnej własności niewinnej osoby ani grupy.

4. Piraci nie są niewinni.

Dalsza część w wersji pełnej

Wydawnictwo Starship www.axismundi.pl/imprint/starship

Tytuł oryginału: Starship: Pirate. Book Two

Copyright © 2006 by Mike Resnick. Rules of Bilsang copyright © 2006 by Mike Resnick and Alex Wilson. Rules of Toprench copyright © 2006 by Mike Resnick and Mike Nelson. All rights reserved

No part of this publication may be reproduced, stored in a retrieval system, or transmitted in any form or by any means, digital, electronic, mechanical, photocopying, recording, or otherwise, or conveyed via the Internet or a Web site without prior written permission of the publisher, except in the case of brief quotations embodied in critical articles and reviews.

Copyright for this edition © 2026 by Starship / Grupa Wydawnicza Axis Mundi

Projekt okładki i ilustracje na okładce: Tomasz Maroński

Ilustracje wewnętrzne: Tomasz Maroński

Schematy okrętu Theodore Roosevelt: Tomasz Maroński na podstawie ilustracji Deborah Oakes

Redaktor prowadzący: Marcin S. Przybyłek

Redakcja: B. Janczar

Korekta: Ksenia Olkusz

Wydanie I

ISBN: 978-83-8412-995-1

ISBN e-book: 978-83-8412-996-8

ISBN abonament: 978-83-8412-997-5

Wszelkie prawa zastrzeżone. Powielanie w całości lub w częściach

wyłącznie za pisemną zgodą wydawcy.

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotował Jan Żaborowski

Spis treści

Okładka

Karta tytułowa

Cykl Starship

Spis treści

Rozdział 1

Rozdział 2

Karta redakcyjna

Punkty orientacyjne

Okładka

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Dedykacja

Spis treści

Meritum publikacji