Pod Jednym Niebem ebook

Copyright © 2026 by Roj Rojkowski

All rights reserved. No part of this publication may be reproduced, stored, or transmitted in any form or by any means, electronic, mechanical, photocopying, recording, scanning, or otherwise without written permission from the publisher. It is illegal to copy this book, post it to a website, or distribute it by any other means without permission.

First edition

This book was professionally typeset on Reedsy Find out more at reedsy.com

1

Chapter 1

Samochód Tomka podskakiwał na leśnej drodze tak mocno, że Asia po raz trzeci poprawiła kubek z kawą w uchwycie i spojrzała na niego z wyrzutem.

— Mówiłam, żebyś jechał wolniej.

— Jadę dwadzieścia na godzinę.

— To jedź dziesięć.

— Przy dziesięciu będziemy rozbijać namiot po ciemku.

— Przy dwudziestu będziemy go rozbijać bez zawieszenia.

Tomek parsknął śmiechem.

Za nimi, kilka metrów dalej, jechał drugi samochód. Jan prowadził, a Monika siedziała obok z opuszczoną szybą i ręką wystawioną na zewnątrz. Co jakiś czas pokazywała im przez przednią szybę, żeby jechali dalej, chociaż nikt nie miał pewności, czy Tomek faktycznie wie, dokąd jedzie.

Po kilku minutach las nagle się przerzedził.

Między sosnami pojawiła się tafla jeziora.

Asia wyprostowała się na siedzeniu.

— Okej — powiedziała. — Jeżeli to jest to miejsce, to wybaczam ci drogę.

Tomek zwolnił.

Przed nimi znajdowała się niewielka polana schodząca łagodnie w stronę wody. Z jednej strony otaczał ją gęsty las, z drugiej trzciny. Dalej ciągnęło się jezioro, niemal zupełnie spokojne. Nie było widać pomostów, domków ani innych namiotów.

— Mówiłem, że będzie dobrze.

— Jeszcze pięć minut temu mówiłeś, że chyba skręciliśmy za wcześnie.

— To też było częścią planu.

Asia pokręciła głową.

Tomek zatrzymał samochód.

Kilka sekund później obok stanął Jan.

Monika wysiadła pierwsza.

Przeciągnęła się mocno, unosząc ręce nad głowę.

— No dobra — powiedziała. — Jeżeli przez najbliższy tydzień zobaczę tu choć jednego człowieka, składam reklamację.

Jan otworzył bagażnik.

— Komu?

— Tobie. To ty znalazłeś to miejsce.

— Ja tylko dostałem pinezkę.

— Czyli już masz wymówkę.

Tomek wysiadł i rozejrzał się po polanie.

— Najpierw namiot. Potem piwo.

— Najpierw piwo, potem namiot — poprawił go Jan.

— Właśnie dlatego ostatnim razem rozbijaliśmy go półtorej godziny.

— Nie. Ostatnim razem rozbijaliśmy go półtorej godziny, bo kupiłeś namiot wielkości mieszkania.

Asia otworzyła tylne drzwi.

— Przypominam, że tym razem też mamy namiot wielkości mieszkania.

Na dachu samochodu znajdował się wielki pokrowiec.

Tomek spojrzał na niego.

— Ale za to luksusowy.

— Ma dwie sypialnie i przedsionek — powiedziała Monika. — To bardziej apartament niż namiot.

— Czyli kto ma którą stronę? — zapytał Jan.

Asia spojrzała na Monikę.

— Bierzemy tę dalej od wejścia.

— Czemu?

— Bo Tomek chrapie.

— Protestuję.

— Protest odrzucony.

Monika roześmiała się.

— Jan też chrapie.

— To mamy problem.

— Możemy ich wystawić do przedsionka.

Tomek popatrzył na Jana.

— Czuję, że ten wyjazd zaczyna się przeciwko nam.

— Dopiero się zaczyna.

Rozpakowanie samochodów zajęło kilka minut.

Na trawie pojawiały się kolejne torby, składane krzesła, lodówki turystyczne, materace, śpiwory, skrzynki z jedzeniem i sprzęt wędkarski Jana, którego było zdecydowanie więcej niż wszystkiego innego.

Monika wskazała na trzy pudełka.

— To wszystko do łowienia ryb?

— Tak.

— A ryby wiedzą, że przyjechałeś z magazynem?

Jan nawet nie odpowiedział.

Tomek tymczasem rozłożył płachtę namiotu na trawie.

Patrzył na nią przez chwilę.

Potem na rurki.

Potem znowu na płachtę.

Asia stanęła obok.

— Wiesz, co robisz?

— Oczywiście.

— Czyli nie wiesz.

— Mam intuicję.

Jan wyjął instrukcję.

— Ja mam instrukcję.

— Nie psuj zabawy.

Po dwudziestu minutach konstrukcja zaczęła przypominać namiot.

Po trzydziestu wyglądała już całkiem dobrze.

Po czterdziestu Tomek odkrył, że jedna z rurek została przełożona przez złą tuleję.

— Nie — powiedziała Asia.

— Musimy poprawić.

— Nie.

— Asia…

— Namiot stoi.

— Ale krzywo.

— Las też jest krzywy.

Monika usiadła na składanym krześle i otworzyła puszkę piwa.

— Ja tylko chcę powiedzieć, że od pięciu minut nie pomagam, a namiot nadal stoi.

Jan odsunął się o krok i spojrzał na całość.

— Moim zdaniem jest dobrze.

Tomek westchnął.

— Nikt tutaj nie ma standardów.

— Mamy — powiedziała Asia. — Tylko niższe niż ty.

Kiedy wreszcie wszystko było gotowe, weszli do środka.

Namiot rzeczywiście był ogromny.

Po obu stronach przedsionka znajdowały się osobne sypialnie z cienkimi materiałowymi ściankami. Pośrodku zostawało sporo miejsca na torby, stolik i lodówkę turystyczną.

Monika przesunęła palcami po cienkiej tkaninie oddzielającej jedną część od drugiej.

— To jest ta wasza prywatność?

— Technicznie tak — odpowiedział Jan.

Tomek stanął po drugiej stronie materiału.

— Halo?

Monika parsknęła śmiechem.

— Słychać cię idealnie.

— To niedobrze.

Asia spojrzała na niego.

— Dla kogo?

Na sekundę zrobiło się ciszej.

Nie była to niezręczna cisza.

Raczej taka, która trwała pół sekundy za długo.

Tomek pierwszy się uśmiechnął.

— Dobra. Materace.

Późnym popołudniem obozowisko zaczęło wyglądać tak, jakby mieszkali tam już od kilku dni.

Przed namiotem stały cztery krzesła. Obok zrobili prowizoryczną kuchnię. Jan przyniósł kilka większych kawałków drewna i przygotował miejsce na ognisko.

Asia zeszła nad wodę.

Zdjęła sandały i weszła stopami do jeziora.

— Ciepła! — zawołała.

Monika od razu podeszła do niej.

— Serio?

— No wejdź.

Monika zdjęła buty.

Jan obserwował je przez chwilę.

— Zaczyna się.

— Co? — zapytał Tomek.

— Kobiety wejdą do wody, a potem powiedzą nam, że musimy wejść też.

Asia odwróciła się.

— Nie musicie.

— Jeszcze gorzej — powiedział Tomek. — Teraz musimy.

Kilka minut później cała czwórka stała po kolana w jeziorze.

Monika ochlapała Jana wodą.

Jan odpowiedział.

Asia oberwała przypadkiem.

— O nie.

Nabrała wodę obiema rękami i chlusnęła w Tomka.

— Ja nic nie zrobiłem!

— Byłeś najbliżej.

— To nie jest sprawiedliwość.

— Wakacje nie są sprawiedliwe.

W ciągu minuty spokojne jezioro zamieniło się w pole bitwy.

Kiedy w końcu wrócili na brzeg, wszyscy byli mokrzy znacznie bardziej, niż planowali.

Asia zdjęła mokrą koszulkę, zostając w stroju kąpielowym.

Tomek spojrzał na nią.

— Mówiłaś, że nie wchodzisz dzisiaj do wody.

— Nie weszłam. Zostałam zaatakowana.

Monika również ściągnęła mokrą bluzkę.

— Świadczę na korzyść oskarżonej.

Jan pokręcił głową.

— Czuję, że przez cały tydzień będziemy w mniejszości.

— Wreszcie coś zrozumiałeś — odpowiedziała Monika.

Wieczorem zapach dymu mieszał się z zapachem pieczonej kiełbasy i sosnowego lasu.

Niebo powoli ciemniało.

Jezioro odbijało ostatnie światło dnia.

Tomek siedział z gitarą, którą przywiózł mimo protestów wszystkich pozostałych.

— Jedna piosenka — powiedział.

— Tak mówiłeś ostatnim razem — przypomniała Asia.

— I zagrałem tylko sześć.

— O pięć za dużo.

Monika podniosła kieliszek.

— Ja jestem za.

— Widzisz? Mam publiczność.

— Ja tylko chcę sprawdzić, czy naprawdę umiesz grać.

— Po piętnastu latach znajomości?

— Nigdy nie słuchałam na trzeźwo.

Jan zakrztusił się winem.

Tomek przyłożył rękę do serca.

— To było brutalne.

Atmosfera robiła się coraz luźniejsza.

Butelka wina powoli się opróżniała.

Potem pojawiła się druga.

Muzyka grała cicho z małego głośnika ustawionego na stoliku.

Monika siedziała z nogami podciągniętymi na krześle. Asia obok niej.

Jan dorzucił drewna do ognia.

— Wiecie, czego mi brakowało? — powiedziała Asia.

— Prysznica? — zapytał Tomek.

— Ciszy.

Wszyscy zamilkli na moment.

Dopiero wtedy naprawdę ją usłyszeli.

Las.

Lekki szum trzcin.

Czasem plusk wody.

Żadnych samochodów.

Żadnych sąsiadów.

Żadnych telefonów.

— Dziwne — powiedziała Monika. — Człowiek siedzi pół życia w hałasie, a potem przyjeżdża tutaj i pierwszego wieczoru nie wie, co zrobić z ciszą.

— Możemy ją zagłuszyć — powiedział Tomek.

— Nie waż się grać.

Roześmiali się.

Po chwili rozmowa zeszła na wspólne wyjazdy sprzed lat.

Wspominali góry.

Hotel, w którym Jan przez przypadek zamknął wszystkie klucze w pokoju.

Sylwestra, podczas którego Tomek zasnął przed północą.

Weekend w spa, kiedy Monika i Asia wypiły zdecydowanie za dużo prosecco i przez pół wieczoru próbowały przekonać obsługę, że powinny dostać dostęp do sauny po zamknięciu.

— To był dobry wieczór — powiedziała Monika.

— Nic z niego nie pamiętasz.

— Dlatego był dobry.

Asia śmiała się tak mocno, że oparła głowę o ramię Moniki.

Monika objęła ją odruchowo.

Zostały tak chwilę.

Tomek zauważył to pierwszy.

Nie powiedział nic.

Jan również spojrzał w ich stronę.

Monika chyba to zauważyła, bo zamiast cofnąć rękę, przesunęła dłoń lekko po ramieniu Asi.

— Co? — zapytała.

— Nic — odpowiedział Jan.

— Patrzysz.

— Mam oczy.

— Mocny argument.

Tomek sięgnął po butelkę.

— Ktoś jeszcze?

Asia podała kieliszek.

Tomek nalał jej wina.

Potem Monice.

Kiedy podawał jej kieliszek, ich palce zetknęły się na moment.

Monika nie zabrała dłoni od razu.

Tomek spojrzał na nią.

Ona odpowiedziała uśmiechem.

Niewielkim.

Prawie niewinnym.

Prawie.

Jan obserwował ich z drugiej strony ogniska.

Nie wyglądał na spiętego.

Wręcz przeciwnie.

Uniósł swój kieliszek.

— Za tydzień bez planu.

Tomek również podniósł kieliszek.

— Za tydzień bez telefonów.

Asia spojrzała na Monikę.

— Za tydzień bez głupiego przejmowania się wszystkim.

Monika przez moment nic nie mówiła.

Potem popatrzyła po wszystkich.

— Za tydzień bez udawania.

Kieliszki stuknęły o siebie.

Przez następne kilkanaście minut rozmowa stała się jeszcze bardziej swobodna.

Siedzieli już bliżej.

Asia zsunęła się z własnego krzesła i przysiadła na szerokim kocu rozłożonym przed ogniskiem.

Monika usiadła obok niej.

Jan dołączył po chwili.

Tomek został na krześle, ale wyciągnął nogi w ich stronę.

— Wiecie, co jest najlepsze? — powiedział.

— Że jutro nikt nie musi prowadzić? — zapytała Asia.

— Też. Ale chodziło mi o to, że naprawdę nikogo tu nie ma.

Jan rozejrzał się.

— I właśnie to powiedziałeś jak człowiek planujący przestępstwo.

— Bez przesady.

Monika spojrzała na niego znad kieliszka.

— A co planujesz?

— Nic.

— Szkoda.

Tomek roześmiał się.

— Wiedziałem, że ten wyjazd będzie ciekawy.

Monika wyprostowała nogi na kocu.

Jej stopa przypadkiem dotknęła łydki Tomka.

Nie cofnęła jej.

Tomek również nie.

Asia zauważyła to.

Spojrzała na Monikę.

Potem na Tomka.

Uśmiechnęła się.

Jan oparł dłonie za plecami.

— Zaczynam podejrzewać, że tylko ja nie dostałem instrukcji na ten wieczór.

— Nie ma instrukcji — powiedziała Asia.

— Tym lepiej — odpowiedziała Monika.

Przez chwilę nikt nic nie mówił.

Ogień trzaskał cicho.

Monika przesunęła stopę odrobinę wyżej po nodze Tomka.

Tym razem nie dało się już uznać tego za przypadek.

Tomek spojrzał na Asię.

Nie odwróciła wzroku.

Nie wyglądała też na zaskoczoną.

Monika patrzyła teraz na Jana.

— Wszystko dobrze? — zapytała.

Jan uśmiechnął się.

— Bardzo dobrze.

Asia przesunęła się bliżej Moniki.

Ich ramiona się zetknęły.

Tomek odstawił kieliszek na ziemię.

Atmosfera zmieniła się niemal niezauważalnie.

Jeszcze chwilę wcześniej żartowali.

Teraz nadal się uśmiechali, ale każde spojrzenie trwało odrobinę dłużej.

Każdy przypadkowy dotyk przestawał być całkiem przypadkowy.

Monika przesunęła palcami po przedramieniu Asi.

Asia spojrzała na jej dłoń.

Potem na nią.

— Co robisz? — zapytała cicho.

— Sprawdzam, czy nadal mamy tydzień bez udawania.

Asia uśmiechnęła się.

— Chyba mamy.

Tomek wstał z krzesła i usiadł na kocu obok nich.

Jan zrobił to samo.

Czwórka znalazła się blisko siebie, oświetlona tylko blaskiem ogniska.

Rozmowa ucichła.

Dłoń Moniki została na ramieniu Asi.

Tomek położył rękę na biodrze swojej żony.

Jan przesunął się bliżej Moniki.

Nikt nie protestował.

Wręcz przeciwnie.

Asia spojrzała na Tomka.

— Czy my właśnie robimy coś, czego rano jeszcze nie planowaliśmy?

Tomek odpowiedział spokojnie:

— My dzisiaj niczego nie planowaliśmy.

Monika roześmiała się cicho.

— I może trzymajmy się tej zasady.

Jan nachylił się w ich stronę.

Od tej chwili żarty zaczęły ustępować miejsca dotykowi.

Granica między niewinną zabawą a czymś znacznie bardziej intymnym stawała się coraz cieńsza.

Granica między niewinną zabawą a czymś znacznie bardziej intymnym stawała się coraz cieńsza. Cisza, która zapadła wokół ogniska, nie była ciężka — oddychała wyczekiwaniem i dojrzałym przyzwoleniem.

Asia odwróciła głowę w stronę Moniki. Dłoń, którą Monika wciąż trzymała na jej ramieniu, promieniowała przyjemnym ciepłem. W świetle skaczących płomieni oczy obu kobiet lśniły wyjątkowo blisko siebie. Asia nie cofnęła się. Zamiast tego uniosła dłoń i niezwykle powoli, wręcz celebrując ten moment, przesunęła opuszki palców po policzku Moniki, odgarniając kosmyk włosów za jej ucho. Opuszki jej palców musnęły gładką skórę szyi, wywołując u Moniki cichy, głęboki wdech.

Monika wstrzymała oddech. Jej wzrok powędrował na usta Asi.

Asia pochyliła się pierwsza. Ten pierwszy dotyk był niezwykle delikatny, niemal próbny — miękkie złożenie warg na kąciku ust Moniki, dające pełne prawo do odwrotu. Ale Monika nie odsunęła się. Przymknęła oczy, wydała z siebie ciche, aprobujące westchnienie i odpowiedziała na gest, przechylając głowę i składając miękki, spokojny pocałunek bezpośrednio na ustach Asi. Badały swój dotyk ostrożnie, jakby każda z nich chciała najpierw poznać smak tej drugiej i oswoić się z zupełnie nowym impulsem.

Mężczyźni przyglądali się temu w całkowitym milczeniu, zafascynowani dynamiką, która wytworzyła się między ich partnerkami. Żaden z nich nie robił gwałtownych ruchów, nie chcąc spłoszyć ani zakłócić tej niezwykle intymnej chwili.

Powolny, badawczy dotyk niezwykle szybko zaczął zamieniać się w czystą, gęstniejącą namiętność. Monika wyciągnęła dłoń, zatapiając palce we włosach Asi na karku i delikatnie, lecz zdecydowanie przyciągając ją do siebie. Pocałunek przestał być ostrożny. Usta Asi rozchyliły się chciwiej, współgrając z rosnącą śmiałością Moniki. Monika przechyliła głowę, wsuwając dłoń pod podwinięty rękaw bluzki Asi i przesuwając palcami po jej nagim, ciepłym ramieniu. Poczuła, jak ciałem Asi wstrząsa lekki dreszcz. Usta Asi odpowiedziały natychmiastowym, mocniejszym naciskiem – miękko rozchyliły się, zapraszając język Moniki do coraz śmielszego badania.

Rozległ się cichy, zmysłowy mruk Moniki, gdy Asia delikatnie przygryzła jej dolną wargę, by zaraz potem pociągnąć ją powoli i z czułością gładzić własnym językiem. Smak wina, ciepłe nocne powietrze i zapach dymu z ogniska wymieszały się z zapalczywym, przyspieszonym oddechem obu kobiet.

Asia zmieniła pozycję. Przesunęła się z boku i usiadła bliżej, opierając jedną dłoń na kolanie Moniki, a drugą wplatając głęboko w jej włosy na potylicy. Przyciągnęła ją jeszcze mocniej, jakby chciała wykasować jakakolwiek przestrzeń między ich ustami. Monika poddała się temu ruchowi bez reszty – wypuściła drżące powietrze, a jej usta chłonęły każdy dotyk Asi z rosnącym pożądaniem.

Każde potarcie języka, każdy miękki ruch warg stawał się bardziej zdecydowany. Monika dłońmi powoli odnalazła talię Asi, odruchowo gładząc materiał jej koszulki i czując pod palcami jej miarowo, szybko unoszącą się klatkę piersiową. Pocałunek przestał być chłodnym eksperymentem — stał się głębokim, zatracającym połączeniem dwóch kobiet, które całkowicie zapomniały o bożym świecie, oddając się wyłącznie wzajemnemu smakowi i dotykowi przy dogasającym ognisku.

Przez kilka długich sekund Tomek i Jan nadal nic nie mówili.