Oferta wyłącznie dla osób z aktywnym abonamentem Legimi. Uzyskujesz dostęp do książki na czas opłacania subskrypcji.
14,99 zł lub
0 zł
jeśli wykorzystasz 149 punktów Klubu Mola Książkowego
lub
0 zł
jeśli wykorzystasz 149 punktów Klubu Mola Książkowego
Możesz zamówić 2 tytuły w miesiącu bez dopłaty, wykorzystując punkty. Oferta dla wybranych użytkowników.
Możesz zamówić 2 tytuły w miesiącu bez dopłaty, wykorzystując punkty. Oferta dla wybranych użytkowników.
Zdegradowany Blady, jako aresztant oddziału Tytan, wyrusza na kolejną wyprawę przez niebezpieczne tereny Nowego Świata. Celem jest dotarcie do tajemniczego Rurociągu i zniszczenie go. Zadanie okaże się jednak znacznie trudniejsze, niż zakładano – droga prowadzi bowiem przez miasto opanowane przez roboty.
Niezbadane obszary, kolejne płody Phenomenu i misja, od której może zależeć przyszłość wszystkich ocalałych, szybko zmuszą zwiadowców do podjęcia decyzji, której nikt się nie spodziewał. Czy niespodziewany sojusz okaże się jedyną szansą na powodzenie zadania?
„Phenomen” po raz kolejny udowadnia, że w Nowym Świecie nic nie jest oczywiste, a każdy wybór niesie za sobą konsekwencje.
Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:
Liczba stron: 563
Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:
PHENOMEN RUROCIĄG® MACIEJ RAPA
Wszystkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu
wymaga pisemnej zgody twórcy.
Wydawca wyraża zgodę na nieodpłatne wykorzystywanie wizerunku
okładki niniejszej publikacji w celach informacyjnych i promocyjnych
(w szczególności przez biblioteki, księgarnie oraz instytucje kultury),
w tym na jej prezentację w mediach społecznościowych oraz na stronach
internetowych.
Wydanie pierwsze
Wojkowice 2026
ISBN: 97-8836-8915-22-8
ISBN EBOOK: 97-883-68915-23-5
Redakcja: Natalia Hermansa
Korekta: Kamila Galer-Kanik
Projekt graficzny okładki: E.Raj
Ilustracje: Ewa Tomczak
Skład: Marcin Halski
WYDAWNICTWO HM…
E-mail: [email protected]
Telefon: 518833244
Adres: ul. Sobieskiego 225/9 42-580 Wojkowice
Werjsa papierowa dostępna na:
WWW.WYDAWNICTWOHM.PL
Przybycie
Ciężkie drzwi opancerzonego wozu otworzyły się ze zgrzytem. Po chwili na kratowanym, osadzonym przy karoserii stopniu wylądował skórzany but. Mimo że cała masa pasażera spoczęła na samej krawędzi auta, zawieszenie nawet nie drgnęło. Kilkadziesiąt kilogramów mięsa ubranego w drutowany mundur najwyraźniej nie robiło amortyzatorom zbyt wielkiej różnicy.
Człowiek, który opuścił duszne wnętrze pojazdu, postanowił wykorzystać ten moment na rozprostowanie kości. Trudno było mu się dziwić – w końcu spędził w tej puszce dwa tygodnie. Wiedział jednak, że nie może marnować czasu na błahostki. Wciąż ściskając rękojeść karabinka prawą ręką, użył lewej, by dobyć zwisającego na pasie urządzenia, które zaczęło wydawać z siebie miarowe pikanie, od kiedy tylko pojazd wgramolił się na wzgórze. Wystarczyło zaledwie kilka ruchów kciuka, aby na prostym wyświetlaczu o niewielkich rozmiarach pojawił się rząd cyfr.
– Jesteśmy – mruknął pod nosem, podnosząc lustrzaną przyłbicę.
Fala porannego słońca zalała mu twarz, zmuszając do odwrócenia głowy w bok i kilku szybkich mrugnięć. Dawno już nie widział słońca na żywo. Przez wszystkie dni podróży wyglądał jedynie przez niewielki wizjer, który pozbawiał otaczający go świat większości kolorów. Teraz jednak mógł nie tylko zobaczyć cały majestat barw, ale również poczuć zapach wilgoci osadzającej się na rdzewiejących pniach metalowych drzew.
Gdy minął już pierwotny szok spowodowany zalewem utęsknionych bodźców, zwiadowca wrócił do swoich obowiązków. Zaczepił urządzenie o pas. Sięgnął po lornetkę. Przyssał się do jej okularu oczodołami i uważnie zmierzył wzrokiem wszystko to, co rozciągało się od podnóża płaskowyżu, na którym stał, aż do horyzontu.
Zaczął od najbliższej okolicy, powoli podnosząc wzrok. Na pierwszy rzut oka nie było tam nic, co mogłoby zasługiwać na uwagę. Głównie rzadki las metalowych drzew roszczących sobie prawo do zajęcia wzniesienia, na którym zwiadowca zaparkował pojazd. Z owego wzniesienia schodziła asfaltowa droga, biegnąca równolegle do wijącej się po ziemi rury. Razem przepoławiały one rdzawy bór, obie też rozdzielały się następnie na wiele odnóg w miejscu, w którym wzrok natrafiał na pierwsze ruiny zabudowań.
Widoczne w oddali budynki nie były w Nowym Świecie niczym nadzwyczajnym. Choć różniły się od wcześniej napotkanych przez nich rumowisk wielkością oraz częstością występowania, zwiadowca wiedział, że to dopiero przedsmak i że gdy tylko podniesie lornetkę nieco wyżej, jego oczom ukaże się prawdziwy cel.
I tak właśnie było.
Serce stanęło mu na chwilę, kiedy soczewki binokli zdołały się skupić na odległych, sięgających niemal samego nieba, szklanych wieżach. Prawdziwych drapaczach chmur, wynurzających się zza mikrego murku industrialnych budynków, szkieletów rusztowań, placów budowy oraz sieci ulic i wiaduktów.
Może kiedyś, jeszcze przed katastrofą, ów widok byłby czymś normalnym, nawet codziennością dla większości przedstawicieli ludzkiej populacji, jednak teraz, przy tych drastycznych, nowych standardach, wielu uznałoby taką pozostałość cywilizacji za istny cud.
Taki sam, jak otoczone tym wszystkim i górujące nad zabudowaniami dziwadło, stanowiące cel całej wycieczki. Wielkie… Ogromne… Gargantuiczne coś, co kształtem przypominało drzewo. Zbliżenie lornetki nie pozwalało dojrzeć wszystkich szczegółów przedmiotu zainteresowań zwiadowcy, lecz wystarczyło, aby zbadać jego strukturę: szeroki pień oraz rozłożyste gałęzie przypominające grube rury, dokładnie takie same, jakie podróżnicy napotykali po drodze podczas jazdy. Do tego sztywne, mieniące się w blasku słońca liście stworzone z niebieskich paneli fotowoltaicznych.
Obserwator odetchnął w duchu, schował lornetkę, po czym zwrócił się twarzą do samochodu i głośno oświadczył:
– Dotarliśmy! – Spojrzał w dół na karabinek, chwycił go i odciągnął delikatnie zamek, sprawdzając, czy w komorze nabojowej aby na pewno znajduje się amunicja. – Stycznik, daj znać reszcie! – zawołał, po czym puścił dźwignię, która suchym klekotem oznajmiła, że inspekcja pukawki została zakończona.
– Tak jest! – odparł łysy, barczysty osiłek siedzący na miejscu kierowcy.
Zdjąwszy z głowy hełm z lustrzaną przyłbicą, chwycił za słuchawkę radia i po kliknięciu kilku guzików, rozpoczął nadawanie.
– Anoda, Katoda! – Obserwator kontynuował wydawanie poleceń. – Sprawdzić i zabezpieczyć teren.
Oba skrzydła tylnych drzwi otworzyły się jednocześnie, wypuszczając z wnętrza pojazdu dwie nieco niższe od przeciętnych sylwetki w drucianych pancerzach. Przeszedłszy wzdłuż ścian pojazdu na jego przód, oddały salut, po czym dwa identyczne kobiece głosy odpowiedziały na wydany rozkaz:
– Tak jest-est!
Dowódca zaczął powolny marsz w kierunku maski samochodu, a kiedy już do niej dotarł, rozpiął wrzynający się w brodę pasek hełmu i odłożył lustrzaną przyłbicę na maszynę, zupełnie jakby była zwykłym stołem.
– Nasi przyjęli. – Łysy osobnik na siedzeniu kierowcy wychylił się przez okno, by przekazać dowódcy informacje. – Mówią, że zaraz nas dogonią. Gdzie ich chcesz?
– Niech zjadą z pobocza na ten parking – odparł, wskazując palcem przylegający do drogi, w miarę płaski teren obok ruin ceglanego budynku. – Rozstawimy tu tymczasowy obóz i poczekamy na resztę. Potem zobaczymy.
– Robi się – przytaknął Stycznik, po czym wysiadł z samochodu i założywszy na łysinę hełm, przygotował się do kierowania ruchem.
– Tylko zróbcie to z głową! – dodał dowódca na odchodnym. – Nie chcę powtórki z początku wycieczki! Jedna stłuczka jest zrozumiała, ale cztery z rzędu to przesada!
Gdy to powiedział, sięgnął przez otwarte okno do środka pojazdu i wyciągnął z niego manierkę. Odkręcając jej korek, usłyszał nieśmiały, poprzedzony chrząknięciem ludzki głos. Na razie postanowił to jednak zignorować.
Wziął spory łyk wody, po czym przemył twarz, a kiedy podniósł wzrok, zdołał zobaczyć nadciągającą drogą kolumnę najróżniejszych pojazdów. Wielokołowych ciężarówek wiozących na pakach góry sprzętu. Lekkich, kanciastych osobówek, w których wnętrzach siedzieli zwiadowcy, upakowani jak sardynki w szamańskich konserwach. Były też i sporych rozmiarów transportowce opancerzone, które swoim kształtem przypominały niskie, ruchome wieże. Silniki tych największych kopciły niemiłosiernie, zostawiając za sobą czarny, rozpływający się w powietrzu dymny ślad. Ziemia drżała pod ich kołami, sprawiając, że kierowcy się martwili, czy spękany, asfaltowy szlak, położony tu jeszcze przed Phenomenem, w ogóle wytrzyma tę pancerną nawałnicę.
Stycznik zaganiał je wszystkie na parking, wykonując zamaszyste ruchy rękami uzbrojonymi w dwie fluorescencyjne pałeczki. Pokazywał każdemu kierowcy, gdzie ma się ustawić oraz co powinien robić dalej. Tak oto mobilne graniastosłupy na kołach zaparkowały w rogach niewielkiego parkingu i wysypały z siebie żywą zawartość, która następnie płynnie przeszła do zabezpieczenia okolicznego terenu przy pomocy luf swoich siewców śmierci. Zaraz za nimi stawały te ruchome wieże, mające wesprzeć siłę żywą przy pomocy wystających z nich luf rozpylaczy. Ciężarówki wyładowane sprzętem ustawiły się natomiast najbliżej zrujnowanego budynku. Tam zaopiekowały się nimi blaszaki – ludzie złączeni z metalem w formie egzoszkieletów – które rozpoczęły rozładunek kilku małych skrzyń z podstawowym sprzętem.
Dowódca, który zapoczątkował ów proces swoim poleceniem, stał natomiast obok i przyglądał się temu wszystkiemu, próbując jednocześnie zaplanować kolejny krok, jaki on i jego podwładni powinni postawić na drodze do wykonania zadania. Wtedy znowu odniósł wrażenie, że słyszy czyjąś mowę, lecz warkot wciąż pracującego silnika pojazdu był tak głośny, że nie miał co do tego pewności.
– Rurek! – Tym razem ludzki głos dotarł do jego uszu. – Rwa mać. Głuchy jesteś czy co?
Nie mając już wątpliwości, że nie zdoła dłużej tego ignorować, zabrał z maski wozu swój hełm i z kwaśną miną podszedł na tył samochodu. Nie miał najmniejszej ochoty na tę rozmowę. Szczerze powiedziawszy, najchętniej zostawiłby rozmówcę przy talerzu satelitarnym albo w najgłębszych zakamarkach tamtejszego kompleksu, ale cóż… Rozkaz to rozkaz.
– Czego? – warknął, mierząc Bladego ostrym spojrzeniem.
Siedział tam, na środku tylnego siedzenia, przykuty kajdankami do oparcia fotela. W oczach niektórych, w tym i Rurka, dawny celebryta. Bohater Fortecy, który dokonał niemożliwego. Teraz natomiast człowiek o zszarganej reputacji zdrajcy, a przynajmniej brawurowego ryzykanta łamiącego rozkazy i w dupie mającego dobro Wspólnoty. Nieoficjalnie – również i prowodyr całego tego pierdolnika, w którym się znaleźli.
– Tak, jak kazałeś, nie odezwałem się słowem. Przez całe dwa tygodnie jazdy. Nawet jak z pragnienia zdychałem.
– Chcesz nagrodę? – prychnął Rurek, zamierzając zamknąć drzwi.
– Zdejmij mi to. – Blady zagrzechotał kajdankami. – Wiesz, że nie ucieknę.
Przez jakiś czas patrzył jeszcze na dezertera, samemu nie wiedząc, czy powinien spełnić jego prośbę. Oczywiście nie bał się o to, że jego aresztant nagle dobędzie broni i zacznie strzelać do prewenciaków – został w końcu rozbrojony. Bójka również nie wchodziła w grę. Rurek znał go od dawna i to na tyle dobrze, aby wiedzieć, że pozbawiony siewcy śmierci Blady nie jest groźny. Przynajmniej nie dla niego. Co prawda nigdy też by nie pomyślał, że może on świadomie narazić życie dawnoświatowca oraz złamać ważny rozkaz osoby wyższej stopniem, ale cóż… Zgłupieć można w jednym momencie, a nauka walki w zwarciu trwa latami.
– Ze względu na dawne czasy – dodał jeszcze Blady, widząc, że jego znajomy się waha.
Nic nie mówiąc, Rurek sięgnął po klucz i otworzył kajdanki, ale tylko część zaczepioną o oparcie fotela. Następnie siłą wyciągnął aresztanta na zewnątrz i zanim zdążył on jeszcze w ogóle złapać równowagę, przykuł go do bocznego lusterka.
– Masz – mruknął, wręczając mu papierosa, i wystawił zapalniczkę z tańczącym na niej płomieniem. – Zaknebluj się tym.
Wiedząc, że więcej nie uda mu się wytargować, Blady zaciągnął się głęboko pierwszym od dwóch tygodni kiepem. Przechylał się przy tym z nogi na nogę, próbując rozruszać je po długiej podróży pancerną puszką. Patrząc w poranne niebo, starał się przypomnieć sobie, a w zasadzie podsumować wszystkie wydarzenia, które doprowadziły go do tej sytuacji.
Najpierw niewykonanie rozkazu Kleksa, agenta prewencji działającego pod przykrywką. Zrobił to, ponieważ chciał pomóc sprężynom w ich problemach z Atramentem. No… do tego doszedł zarzut narażenia życia naukowca… Tak, niby poszedł po niego do samego serca Atramentu, tego czarnego, pasożytniczego gówna, ale jego chęć niesienia pomocy nie została przez sąd polowy doceniona. Dlaczego? Cóż, sztab uznał, że gdyby Blady przestrzegał łańcucha dowodzenia i podporządkował się Kleksowi, który zamierzał od razu zabrać naukowca z wioski, nie doszłoby do porwania dawnoświatowca ani też jego śmierci.
Na tym kończyła się oficjalna wersja wydarzeń.
Ta druga, prawdziwa, zawierała jeszcze małą wzmiankę o tym, że przez swój wybryk Blady dowiedział się rzeczy, których ktoś na jego poziomie wiedzieć nie powinien. Chociażby tego, że jego zadanie służy jako poligon dla „parasola” – prototypowej technologii, mającej uniemożliwiać szamanom Plemienia czytanie w myślach. Automatycznie został więc uznany za „skażonego” tajnymi informacjami, które nie powinny wpaść w ręce błękitnej sekty. Sztab stwierdził, że obecność Bladego w Fortecy, miejscu przyległym do wioski pełnej czytających w myślach Szamanów, jest zbyt dużym zagrożeniem dla sekretów skrywanych przez Fortecę, i wpadł na genialne rozwiązanie.
Blady został pozbawiony stopnia i przywilejów. I to osobiście przez Ostrogona. Generał wydzierał się wtedy do słuchawki radia tak, jakby samym swoim głosem chciał walnąć nieposłusznego dezertera. Ponadto uczynił najwierniejszego ze swoich ludzi – Rurka – „dozorcą” dawnego dowódcy. Rurek miał go obserwować, pilnować i co najważniejsze – nie dać się zbliżyć do któregokolwiek z plemników. Najłatwiej było to osiągnąć właśnie tutaj: w miejscu, gdzie żaden z tych chodzących kwietników nie dotarł i nie dotrze, ponieważ cała prowadzona tu operacja leżała w gestii prewencji, elity ozdobionej lustrzanymi przyłbicami oraz emblematami pękniętej czaszki z trybami zamiast oczodołów.
Na czym natomiast ta operacja w ogóle polegała?
Cóż… wiązało się to z tym, co Blady nawyczyniał w Obiekcie Dawnych. Według raportu Kleksa oraz kilku innych techników ingerencja oddziału zwiadowców w systemy podziemnego bunkra Dawnych nie tylko wyłączyła trawiącą tamtejszą krainę plagę, ale również uruchomiła… coś.
Coś, co zostało ochrzczone mianem Rurociągu. Jak sama nazwa wskazywała, składało się to z rur. Wielu, wielu bardzo długich rur. Niektóre były widoczne gołym okiem, inne zakopane głęboko pod powierzchnią ziemi.
Według tego, co Blady zdołał wyłowić z brzmiących w radiu komunikatów, to coś rozrastało się spod tutejszej aglomeracji aż do Fortecy, a nawet dalej. Objęło również uwolnioną od Atramentu krainę, a według szacunków jajogłowych mogło się rozciągać i na cały kontynent. Jakby sam ogrom dziwnego tworu nie był wystarczającym powodem do niepokoju, należało do niego dodać… ssanie. Woda, ropa, a nawet zagrzebane pod ziemią grudy żelaza oraz wszelkiego złomu były przez to dziwo zagarniane.
Ocaleńcy wiedzieli, że jeżeli coś jest zbierane, to w jakimś celu. A celu w tym przypadku nikt nie znał i to właśnie najbardziej wszystkich niepokoiło.
Dlatego tu byli.
Większość metalowej pięści prewencji wysłanej do zajęcia Obiektu Dawnych została w trymiga oddelegowana do zbadania oraz rozwiązania tego problemu. Mieli szczęście, że satelita zdołała dość szybko namierzyć miejsce, z którego wszystkie te kilometry rur się rozchodzą. Nie należało też zapominać o tym, że w skrytym pod talerzem satelitarnym garażu Dawni zostawili masę sprawnych pojazdów, zdolnych przetransportować wielu ludzi na dużą odległość w zadowalająco szybkim tempie.
– Będzie ciekawie – mruknął pod nosem Blady, patrząc prosto na wznoszące się ponad zrujnowanym miastem gargantuiczne, rurowe drzewo. – Chujowo, ale ciekawie – dodał, wyrzucając niedopałek.
Zadanie
Ruch na płaskowyżu nie zatrzymywał się nawet na chwilę. Transportowce wydobyte z trzewi kompleksu Dawnych wciąż nadjeżdżały z południa, a ich kolumna zdawała się nie mieć końca. Poruszając się po asfaltowym pasie, podjeżdżały do kierujących ich ruchem zwiadowców, otrzymywały instrukcje, gdzie się kierować, a następnie odjeżdżały tam, gdzie czekały na nich kolejne, związane obowiązkiem osoby, których zadaniem był rozładunek. Namioty, radia i podstawowy sprzęt – to wszystko lądowało na wydobytych z pojazdów stołach lub ich zamiennikach. Cztery litery podoficerów zdołały nawet wymościć sobie już wygodne miejsca na plastikowych krzesłach czy też innych, zniesionych tu z pobliskich ruin, stołkach, co zapewniało im teraz możliwość wydawania rozkazów w warunkach zbliżonych do komfortowych.
To właśnie oni ustalali, gdzie co ma trafić. Amunicja na bok, broń zaraz przy niej. Ale nie, nie cała, tylko część. Tamto wyłóż tam, a to tu. Parking dla ciężarówek jest przy lesie, transportowce pancerne stawiać należy bliżej drogi.
Gdzieś pośród tego wszystkiego stał Blady. Wciąż przykuty do lusterka samochodu, w którym go tu przywieziono, i niezauważany przez nikogo. Sam nie miał pojęcia, czy otaczające go prewenciaki są zbyt skupione na sprawnym wykonaniu powierzonych im poleceń, a może raczej zwyczajnie nim gardzą. Był w końcu osobnikiem z łatką dezertera. Kimś, kto wykazał się samowolką – a w oczach zwiadowców z emblematem elitarnej formacji było to największą hańbą.
Niemniej, po jakimś czasie tkwienia w miejscu zdołał przykuć czyjąś uwagę. Zaczęło się niewinnie, od zwykłego zerknięcia, które nie trwało nawet sekundy. Niestety mimo że Blady zerwał kontakt wzrokowy, wciąż czuł na skórze czyjeś spojrzenie. Niepokojące uczucie narastało, potęgowane widokiem gwałtownych gestów, które dezerter wychwycił kątem oka, oraz dźwiękiem dochodzących do jego uszu przekleństw pełnych agresji. Intuicja podpowiedziała mu, że owe bluzgi są rzucane pod jego adresem.
– Jeszcze tego brakowało… – westchnął pod nosem, po czym spojrzał na unieruchamiające go kajdanki. – Jebanych szmaciarzy…
Nie, nie były to żadne hybrydy, tylko nieśmiertelni w służbie Fortecy. Nieśmiertelni, ale nie zwiadowcy. Ich ramion nie zdobiła fioletowa naszywka z literą „Z”. Nie należeli do szeregów ubranych w drutowane pancerze i nie, nie byli również wewnętrznym ugrupowaniem prewencji. Byli śmieciami. Wyrzutkami. Skazańcami. Pospolitymi łobuzami najniższego sortu, najczęściej odzianymi w łachmany znalezione w ruinach cywilizacji bądź arkusze materiału zerwane z krzewu brezentowca. Nawiasem mówiąc, to stąd wzięły się ich przydomki. Nie znali znaczenia słów takich jak dyscyplina, obowiązek czy nawet praca. Za to świetnie orientowali się w definicji innych, takich jak: pasożytnictwo, cwaniactwo, grabież… Ogólnie rzecz ujmując: byli nowoświatowymi żulami.
W Fortecy siedzieli tylko dlatego, że nie mieli dokąd pójść, a sztab stwierdził, że zesłanie ich na tułaczkę jest zbyt dotkliwą karą. Zawsze lepiej było przerobić ich na energię lub nawóz, ewentualnie poddać eksperymentom. Obdartusy godziły się na to za niską cenę – zazwyczaj butelkę ostrego bimbru albo worek petunii. Owszem, przypominało to nieco sytuację w lochach łowców. Różnica polegała jednak na tym, że oni robili to dobrowolnie, a skala całego przedsięwzięcia była mikra w stosunku do tego, czego Blady wraz z oddziałem doświadczyli podczas pierwszej ekspedycji. No cóż… Apokalipsa – każdy orze jak może.
Dezerter nie pałał do szmaciarzy sympatią. W zasadzie to chyba nikt za nimi nie przepadał. Skąd więc się tu w ogóle wzięli? Blady nie miał pewności, ale obstawiał, że sztab chciał upiec dwie konserwy na jednym palniku – wyrzucić to zalegające w więzieniach i aresztach ludzkie łajno oraz załatać braki w personelu na ekspedycji. Fakt, może i ci goście nie zdołaliby pokonać watahy tropców, ale mogli przenieść sprzęt i wyczyścić latryny.
Niestety, chociaż Blady bardzo chciał uniknąć konfrontacji z tymi ludźmi, zbliżająca się do niego grupa obdartusów jasno wskazywała na to, że tym razem szczęście mu nie dopisze.
– A co my tu mamy? – powiedział jeden z nich.
Dezerter stał co prawda bokiem do nich, lecz kątem oka zdołał zobaczyć, jak największy dryblas, nieformalny samiec alfa tej zbieraniny, krzyżuje ręce na piersi i przeszywa spojrzeniem jego chudą sylwetkę.
– Nasz celebryta – dodał facet i splunął soczyście na ziemię.
Blady doskonale wiedział, że mówią do niego, ale nawet nie odwrócił się w ich stronę. Wiedział, do czego to zmierza. Dużo by dał, żeby oszczędzili mu tej gderaniny i przeszli do rzeczy. Nie dość, że czuł śmierdzący oddech szmaciarza, gdy ten tylko otwierał usta, to jeszcze jego słowa działały na Bladego tak jak kazania szamanów. Powodowały, że mózg miał ochotę wyjść przez uszy, byleby nie przyjmować niepotrzebnego i niezawierającego żadnej wartości merytorycznej pierdolenia.
Niestety kajdanki nie pozwalały mu się oddalić od epicentrum głupoty.
– Wiesz, tak sobie z chłopakami myśleliśmy…
– Myśleliście! – prychnął pod nosem Blady. – Dobre sobie.
– …że znacznie lepiej się nam siedziało w areszcie. – Obdartusy nie zwróciły uwagi na subtelny przytyk. – Szama była. Jak się chciało, to i tytoń się od ciecia wydębiło. – Szmaciarz zacisnął pięści tak mocno, że aż strzeliły mu stawy. – Mieliśmy wrócić po kilku tygodniach. Jeszcze nam weksle obiecali. Ale coś się stało i się zesrało – warknął jak wściekły pies. – Ktoś na dupie usiedzieć nie mógł i się nam robota przedłużyła.
Więc to było powodem całej tej konfrontacji. Chłopaczkom z celi nie przypadło do gustu to, że plany się zmieniły i trzeba będzie dłużej rączkami popracować.
– Zamknij wreszcie mordę – mruknął Blady, wciąż nie zaszczycając ich spojrzeniem. – Miejmy to za sobą.
Wybuch śmiechu poprzedził uderzenie w brzuch. Dezerter nie próbował nawet walczyć. Nie miał jak. Gości było czterech, może nieszczególnie większych czy cięższych od niego, ale nadal czterech. Stawianie oporu nie miało więc sensu. Już po pierwszym ciosie ugiął kolana, chcąc osunąć się na ziemię, lecz kajdanki mu na to nie pozwoliły. Dyndał więc tak przez jakiś czas, zaczepiony o lusterko auta. Na początku próbował je jeszcze wyrwać, lecz niestety okazało się ono zbyt solidne. Przyjmował kolejne ciosy oraz kopniaki, dopełniane splunięciami i obelgami. Raz nawet przywalono jego łbem o drzwi transportowca, prosto w logo składające się z trzech nieczytelnych po Phenomenie liter, z których jedna była mniejsza. Trochę to trwało, lecz gdy Blady poczuł w ustach smak krwi z rozciętej wargi, okolicą wstrząsnął dźwięk wystrzału.
Wszystko ustało.
– Baczność mówię! – warknął Rurek, z powrotem przykręcając tłumik do mizera, a następnie schował go do kabury.
Blady przetarł poturbowaną twarz, splunął krwią na ziemię i podniósł wzrok.
Kilka metrów od niego stał dowódca Tytanu wraz z dwoma innymi członkami prewencji. Lustrzane przyłbice mieli podniesione, dzięki czemu ofiara zbiorowej napaści mogła zobaczyć ich twarze, choć w tej chwili tożsamość wybawicieli niewiele go interesowała. Wolał się skupić na dalszym rozwoju sytuacji.
– Wydaje mi się, że mieliście się zająć rozładunkiem – kontynuował Rurek, obrzucając spojrzeniem czwórkę szmaciarzy – a nie pilnowaniem mojego aresztanta. – Spojrzał przez ramię na pakę najbliższej ciężarówki, na której wciąż tkwiły skrzynie. – Skoro jednak macie tyle energii – znów skierował wzrok na szmaciarzy – przepchniecie wóz na drugi koniec parkingu i dokończycie rozładunek. Na leżąco.
Na twarzy każdego z obdartusów malowała się konsternacja. Widać było, że ich mikre móżdżki próbują przetrawić otrzymaną informację, jednak po chwili ciszy stało się jasne, że nie podołają wyzwaniu.
– Że jak „na leżąco”? – spytał najodważniejszy bądź też najgłupszy z nich.
Rurek, który miał już dość tej rozmowy, podszedł do pytającego i bez ostrzeżenia wyprowadził cios w jego brzuch. Następnie podciął go nogą i pchnął, zapewniając mu lądowanie na plecach.
– Już wiesz, jak się leży? – rzucił surowym tonem – Czołgać się będziecie, idioci.
Odwrócił się od nich i podszedł do samochodu, przy którym Blady próbował zatamować krwawienie z nosa.
– Odprawa przy nim? – Jeden z prewenciaków wskazał na przykutego do lusterka dezertera.
Blady nie od razu się zorientował, że słowa te dotyczą jego równie skromnej, co poobijanej osoby. Ściskając skrzydełka nosa, podniósł lekko wzrok, aby przyjrzeć się temu, kogo zainteresował. Ku swemu zdumieniu rozpoznał go. Facet nazywał się Optyk i – jeśli Blady dobrze pamiętał – był dowódcą oddziału o nazwie Skand, czyli snajperów trudniących się eliminowaniem zagrożeń z dużych odległości.
To, że Blady go rozpoznał, nie oznaczało, że go znał. Nie, nigdy nie pili razem w spelunie i nie dzielili ze sobą przygód suto zakrapianych bojem. Dezerter po prosty zapamiętał kilka faktów z jednej z rozmów, jakie swego czasu prowadził z Diabłem przy kielichu.
– Może i wie zbyt dużo – stwierdził Rurek, nawet nie patrząc na Bladego – ale te informacje nie pogorszą sprawy. I tak mam go niańczyć, więc wolę mieć go zawsze na oku – kontynuował wyjaśnienia. – Nie zwracaj na niego uwagi. Jak będzie cię wnerwiał, to mu jebnij, może przestanie.
Niegdysiejszy dowódca doskonale odszyfrował wiadomość skierowaną do niego w tym zdaniu. Chodziło mniej więcej o „Stul ryj albo nie będziesz go miał”. Akceptując swój los, wstał, po czym zadarł głowę i oparł potylicę o drzwi wozu w nadziei, że krwotok z rozbitego nosa wkrótce ustanie. Chcąc nie chcąc, ucho zwrócił jednak w stronę rozmówców i zarówno z nudów, jak i przez wrodzoną ciekawość zaczął przysłuchiwać się temu, o czym dyskutują.
– Przypominam – rozpoczął odprawę Rurek – że jesteśmy tu, ponieważ sztab chce zniszczyć Rurociąg, ale nie zamierza zużywać rakiet Oka, jeśli nie będzie to absolutnie konieczne. Analiza danych zebranych z poprzedniego Obiektu jasno wskazuje na to, że gdzieś w tych okolicach znajduje się kolejny, który, według jajogłowych, jest źródłem problemów z tym cholerstwem. – Zerknął na horyzont, gdzie malowała się sylwetka gargantuicznego drzewa. – Musimy go znaleźć, zabezpieczyć i użyć do wyłączenia Rurociągu.
– Tak jak z Atramentem…? – ni to zapytał, ni to stwierdził jeden z oficerów, zerkając przy tym na przykutego do lusterka Bladego.
– Tak jak z Atramentem – potwierdził prowadzący odprawę.
– Trudno raczej nie będzie. – Optyk wzruszył ramionami i ustawił się frontem do miasta. – Może to tylko przeczucie, ale zdaje mi się, że wiem, gdzie szukać. – Pokusił się o drobny żart, wskazując na najbardziej oczywistą wskazówkę, jaką oczywiście stanowiło rurowe drzewo.
– Zanim to jednak nastąpi – samym tonem służbista przywrócił powagę żartownisiowi – potrzebujemy zaplecza. Bazy wypadowej i przynajmniej wstępnego rozpoznania terenu.
– Najpierw najważniejsze. – Optyk skinął głową, chcąc chyba zapewnić dowódcę, że zamierza podejść do sprawy bardziej profesjonalnie.
– Tropiciele wrócili z patrolu – przeszedł do sedna sprawy Rurek i rozłożył na masce auta arkusz pożółkłego papieru. – Znaleźli kilka potencjalnych miejsc.
To krótkie zdanie wystarczyło, aby wszyscy zebrani pochylili się nad prowizorycznym szkicem mapy i skupili na nim całą swoją uwagę.
– Prezentuje się to mniej więcej tak. – Dowódca Tytanu postukał palcem w jedno z zaznaczonych na mapie miejsc. – Nieco głębiej na wschodnich przedmieściach mamy coś, co wygląda na stare centrum handlowe. Dużo miejsca. Pod dachem. Piwnice pewnie też spore.
– Dobry pomysł – skomentował Optyk. – Co prawda nie widzi mi się umieszczać koszar i magazynu amunicji w jednym miejscu, ale jakoś to załatwimy.
– Sucho, przytulnie, jest osłona od wiatru – dodał kolejny. – Ludziom się spodoba, a wątpię, żeby mutanty mogły cokolwiek wysadzić.
Blady zdołał rozpoznać również i drugiego oficera. Jego imienia nie pamiętał, lecz to, że facet jest dowódcą Galu, doborowego oddziału ciężkich szturmowców, momentalnie pojawiło mu się w głowie. Łatwo było to zapamiętać, ponieważ na szkoleniach z walki w terenach miejskich dostał od niego i jego ludzi wciry. I to nie raz.
– To, że wątpisz, nie znaczy, że wiesz. – Rurek przybrał nieco ostrzejszy ton. – Nie podejmujemy niepotrzebnego ryzyka.
– Dobra, panowie, nie skaczcie se do gardeł. – Dowódca Skandu postanowił skierować rozmowę na właściwe tory. – Inne opcje?
– Kawałek dalej jest plac z czymś, co tropiciele skojarzyli ze świątynią plemników. – Szuranie rękawicy Rurka po papierze sugerowało, że przejechał palcem po szkicu. – To miejsce jest trochę bardziej na uboczu.
– No i jest odsłonięte – cmoknął Optyk. – Wolałbym centrum handlowe, ale to coś dla Skandu. Sprawdzę, wrócę, zdam raport.
– Dobra, czyli Skand bierze… nazwijmy to świątynią – przytaknął Rurek. – Trzecie miejsce. Wyspa. Będzie idealna dla Galu.
– Najbardziej wysunięte ze wszystkich. – Ton dowódcy wspomnianej grupy wyrażał zachwyt. – To rozumiem. Wyzwanie dla twardzieli.
– Ja poprowadzę Tytan na centrum handlowe. – Po szeleście papieru i trzasku zamykanych drzwi dezerter wywnioskował, że Rurek zwinął plan i wrzucił go do samochodu. – Jakieś pytania?
Żadnych nie było.
– Kontakt radiowy co godzinę. Wejść, sprawdzić, wracać i zdać raport. Taryfiarze mamy rozstawione, ale nie ryzykujcie bez potrzeby. Jak nie wrócicie za trzy godziny, wywołujemy was radiem co piętnaście minut. Jak bez wieści zabawicie w miejscu przez cztery, wysyłamy rekonesans.
Dyskusja zakończyła się skinięciami głów i salutami. Oficerowie ze Skandu oraz Galu odeszli, zostawiając przy samochodzie jedynie dowódcę Tytanu oraz członków jego oddziału, którzy dołączyli do tego zacnego grona na samym końcu odprawy i już rozpoczęli przygotowania do wypadu.
Blady, którego nos nie był już czerwoną fontanną, upatrzył w tym swoją szansę.
– Rurek… – zaczął, lecz głos mu się załamał.
Sam nie miał pojęcia, czy to przez skrzywioną przegrodę, czy może raczej respekt… a nawet lekki strach, jaki odczuwał w obecności swojego dawnego kolegi. Aby zachować twarz, odchrząknął i ponownie spróbował zwrócić uwagę rozmówcy.
– Mam tylko jedną prośbę.
– Później – uciął Rurek, który włożył właśnie cięższą kamizelkę, podaną mu przez Stycznika, i teraz wkładał do niej wypełnione ołowianą śmiercią magazynki.
Dezerter ponownie zdołał odkodować przesłanie. Brzmiało bardzo podobnie do poprzedniego. Przygryzł więc wargi, a następnie oblizał je suchym językiem. Zmuszony do czekania i nie mając nic więcej do roboty, próbował sięgnąć do wnętrza pojazdu – po manierkę. Kajdanki mu to jednak uniemożliwiły. Brzęk łańcucha nasunął mu myśl, że tak właśnie brzmi dźwięk pragnienia.
– Mogę chociaż siedzieć w środku? – mruknął pod nosem, bez większych nadziei, że ktokolwiek go w ogóle usłyszy.
Co prawda spędził w tej dusznej puszce dwa tygodnie, nie licząc przerw na siku i ewentualne wypróżnianie, lecz wolał to niż stanie tutaj przez najbliższe kilka godzin. Zwłaszcza że grupa szmaciarzy wcale nie odeszła tak daleko i wciąż rzucała w jego kierunku pełne złości spojrzenia.
Ku zdziwieniu Bladego Rurek raptem chwycił go za nadgarstek, a następnie odpiął bransoletkę obejmującą uchwyt lusterka. Blady poczuł nagłą ulgę, a nawet przypływ lekkiej radości. Miał już nawet podziękować swojej „niani” za taką dozę wolności, lecz nim otworzył usta, służbista przemówił:
– Niedoczekanie – burknął, zakładając wolną obręcz kajdanek na drugi nadgarstek dezertera. – Tu cię obdartusy żywcem zjedzą. Już lepiej posłużysz jako czujka.
Przez moment obaj dowódcy mierzyli się wzrokiem. Ten zdegradowany zdziwionym, a ten, który nadal miał swą rangę – pełnym powagi.
– Idziesz z nami – wyjaśnił Rurek, widząc pytanie w oczach Bladego.
Market
Transport z tymczasowego obozu na obrzeża miasta nie trwał zbyt długo. Oddział zawdzięczał to jednemu z pancernych czterokołowców, w którego stalowym brzuchu spędzili blisko dwadzieścia minut w ciszy i półmroku, by następnie zostać wysadzonymi na granicy pomiędzy karłowatymi metalowymi zaroślami a zrujnowaną miejską zabudową.
Tak zaczęła się wycieczka Bladego pod kuratelą elity elit. Szła im całkiem sprawnie i była łatwiejsza, niż przypuszczał. Głównie z powodu wyznaczonego mu zadania.
Bycia z przodu.
To właśnie Rurek miał na myśli, mówiąc, że przyda im się czujka. Generalnie chodziło o kogoś dysponującego rzadkim talentem do bycia zbędnym. Kogoś, bez kogo oddział poradzi sobie doskonale, a nawet lepiej. Takie piąte koło u wozu. I to właśnie Blady był tą osobą.
Jakkolwiek na to spojrzeć, świetnie się do tej roli nadawał. Nawet prosta matematyka to potwierdzała, ponieważ – jak powszechnie wiadomo – jeden plus cztery równa się pięć, a tak się jakoś złożyło, że oddział Tytan liczył właśnie cztery osoby.
Najwyższy stopniem był oczywiście Rurek. Służbista z krwi i kości. Dobrze wyszkolony i lojalny, o atletycznej sylwetce, charakteryzujący się starannie ogoloną szczęką oraz krótko przystrzyżonymi czarnymi włosami. Chociaż nie miał wyrzeźbionych na siłowni mięśni, to w porównaniu z Bladym jego postura robiła wrażenie. Ba! Nawet bez porównywania z dezerterem każdy widział, że ten gość szybko zadyszki nie złapie. Nosił ze sobą ulepszony szynownik, wyposażony w celownik optyczny o niewielkim przybliżeniu, oraz broń boczną w charakterze mizera z doczepionym do niego tłumikiem.
On i Blady dobrze się znali. Kiedy Forteca dopiero raczkowała, a grupę, później zwaną zwiadowcami, uznawano jeszcze za bandę pomyleńców, która nie zdoła niczego osiągnąć ani zmienić, ta dwójka chodziła razem na wypady. Może i nie pałali do siebie braterską przyjaźnią, ale jakoś się dogadywali. Dezerter do tej pory pamiętał, jak obecny dowódca przyszedł na zbiórkę w spodniach, które zbiegły się w praniu. Stąd właśnie wziął się jego przydomek. Później kontakt im się nieco urwał. Dokładnie wtedy, gdy sformowano prewencję. Blady się do niej nie załapał. Przeszkodził mu mankament w postaci zbyt małej ilości krwi w organizmie po odrodzeniu. Rurka natomiast przyjęli do niej od razu. Nic dziwnego. Dobry w boju, bez „wad produkcyjnych”, no i przede wszystkim wierny kodeksowi oraz przełożonym.
Drugi rangą po dowódcy był niejaki Stycznik. Około metra osiemdziesięciu wzrostu, pokaźne mięśnie, łysa głowa. Pomimo stereotypowego wyglądu pospolitego „karka” i małomówności, która mogła sugerować ubogi zasób słownictwa, facet był bystry. Wystarczyło spędzić z nim nieco więcej czasu – dwa tygodnie w jednym aucie wystarczyły – aby zrozumieć, że on zwyczajnie nie rzuca słów na wiatr, a zamiast tego bacznie obserwuje i analizuje wszystko, co go otacza. Bez przerwy. Bez końca. Prawdopodobnie nawet podczas snu. Krótko mówiąc, był jebaną maszyną dzierżącą szynownik z celownikiem holograficznym. W zwisającej nieco poniżej pasa kaburze gościł spersonalizowany mizer, a na taktycznej kamizelce wisiało kilka granatów.
O nim Blady nie wiedział zbyt wiele. Nie kojarzył go też z hordy czy z czasów sprzed oficjalnego sformowania drucianych szeregów. Poprzez obserwację dezerter zdołał dowiedzieć się jedynie, że facet jest zastępcą Rurka – pełnił zatem funkcję podobną do Diabła w przypadku Dalekiego Jeden.
Skład oddziału zamykała jedyna w swoim rodzaju para. Bliźniaczki – Anoda i Katoda. Jak należało się spodziewać, wyglądały identycznie. Niczym dwie krople smaru. Niskie szatynki o sięgających skroni włosach, które jakimś cudem u obu dziewczyn zawsze ułożone były tak samo. Nieco ciemniejsza od przeciętnej cera nadawała im lekko egzotyczny, a w oczach niektórych także ponętny wygląd. Nawet broń miały taką samą: tarki z holograficznymi celownikami i zatknięte za pas cordie.
Pomimo najszczerszych chęci i wielu podjętych prób Blady nigdy nie potrafił ich rozróżnić. Miał nawet wrażenie, że dziewczyny czasami celowo wymieniają się swoimi imionami. Siedział między nimi w aucie przez całą wycieczkę i dałby sobie tytoń odebrać, że raz po lewej siedziała Anoda, a raz Katoda. Nie dopytywał jednak o to. Pewnie i tak nikt nie zaszczyciłby go odpowiedzią – ani nawet uwagą – a on sam uznał, że jest to po prostu jakaś forma robienia sobie jaj z przymusowego towarzysza podróży, i ignorował ten fakt.
Tak właśnie wyglądała ta elitarna grupa, pod której kuratelą znalazł się Blady. Funkcjonował w niej teraz jako niechciany i niepotrzebny element. Był, bo był. Najwyżej puszczą go przodem przez pole minowe. Tyle chociaż zrobi.
Dezerter miał na sobie typowy dla zwiadowców mundur. Nie ten zszargany na poprzedniej ekspedycji, lecz nowy, choć z rękawem rozprutym na prawym ramieniu na skutek oderwania fioletowej naszywki z literą „Z”, oznaczającej przynależność do szeregów zwiadowców. Pozbawiony jej Blady czuł się odarty ze wszystkiego. Równie dobrze mógłby być nagi. Właściwie… w oczach Nowego Świata i jego płodów taki właśnie był. Ta cienka warstwa sztruksowych bojówek oraz czarnej koszuli nie zapewniała żadnej ochrony. Nawet wiatr mógł nim teraz pomiatać, wydzierając ciepło z resztek tej nędznej, mięsnej pokrywy. Jedynie buty zapewniały jakąkolwiek ochronę, więc przynajmniej nie musiał się obawiać urazu stopy, jeśli wpadnie na trzaskorośl. Rzecz jasna zostałby przez nią unieruchomiony, ale przynajmniej nie odgryzłaby mu kostki swoimi żelaznymi zębiskami.
Broni oczywiście też nie posiadał. Nawet ostrza. Kamizelka również została mu odebrana. W zamian otrzymał brzęczące, połączone łańcuchem bransoletki, mocno ograniczające jego swobodę ruchów. Znajdował jednak pocieszenie w tym, że Rurek nie skuł mu rąk za plecami. Mógł przynajmniej pić, palić i uratować zęby przed wybiciem w przypadku ewentualnego potknięcia. Służbista nie zrobił tego jednak z dobroci serca czy też przez wzgląd na dawne czasy. Chodziło mu raczej o to, że jeżeli już coś się stanie, dezerter będzie miał jakiekolwiek szanse na podjęcie namiastki działań o charakterze obronnym i nie przysporzy elitarnemu oddziałowi rozpoznawczemu dodatkowych kłopotów, a przynajmniej ich nadmiaru.
O to, czy ucieknie, nikt się nie martwił. Dokąd miałby uciec? W Dzicz? Co jak co, ale pozbawienie stopnia, opierdziel od sztabu oraz utrata przydziału tytoniu czy też alkoholu były znacznie lepszymi opcjami niż tułaczka po Nowym Świecie. To jest – zakładając, że udałoby mu się w ogóle wyjść poza zasięg rozstawianych na płaskowyżu taryfiarzy.
Jeśli nie… cóż, po tym, jak Rurek zameldowałby przez radio o próbie czmychnięcia sprzed oblicza sprawiedliwości, zarówno szmaciarze, jak i prewencja na pewno przywitaliby takiego uciekiniera bardzo ciepło. Dosłownie. Żarem z papierosów. Przytuliliby go też pewnie pięścią i poklepaliby podeszwami buciorów po plecach, gdy już leżałby na glebie bez zębów.
Tak, wolał zaniechać jakichkolwiek prób kombinowania.
Zamiast tego robił to, co do niego należało.
Szedł.
Zajmował się „przeprowadzaniem rozpoznania śmiercią”, jak to niektórzy mawiali.
Jego zadaniem było wzięcie na siebie największego ryzyka i przyjęcie ewentualnego ataku jako pierwszy. Miał kupić czas dla reszty, aby mogli rozeznać się w sytuacji i sprawnie odpowiedzieć ogniem. Przeżycie należało do celów opcjonalnych.
Stawiał więc krok za krokiem, starając się utrzymać stałe tempo i nasłuchując wydawanych mu z tyłu komunikatów, informujących go, w którą ulicę powinien skręcić. Nie wymagało to od niego zbyt wielkiego skupienia, więc pozwolił sobie na lekkie odpłynięcie myślami od realnego świata.
Zaczął się zastanawiać nad losem swojego oddziału. Diabła, swojego przyjaciela, nie widział od momentu, w którym to Rurek zaaresztował go pod anteną. To samo dotyczyło Rdzy, rudowłosej tropicielki. Zostali wraz z korpusem prewencji przy talerzu satelitarnym czy może przetransportowano ich do Fortecy? Kleksem, blaszakiem będącym agentem prewencji, mocno się nie przejmował. Nie po tym, jak ten pokazał swe prawdziwe barwy podczas poprzedniej ekspedycji. No a co z Acatusem? Ta niebieska menda, ten śliski typ i jego koledzy spakowali karawanę i opuścili wioskę sprężynów wraz z większą częścią jej mieszkańców. Dotarli do Coliam czy przechwyciła ich prewencja? A, no i co z zaklętymi w metal żołnierzami? Czy po tym, jak Blady wraz z oddziałem wyłączyli Atrament, nic im się nie stało? Ten czarny smar ukształtował przecież ich ciała. Co prawda Magister zapewniał, że w ogóle to na nich nie wpłynie, ale czy na pewno zniszczenie centrali nie miało żadnych efektów ubocznych?
– W prawo, głucha pało! – Spod lawiny mentalnych pytań wyciągnął go raptem srogi głos dowódcy.
– Już skręcam. – Uniósł dłonie w przepraszającym geście i skorygował kurs.
Po tym krótkim wynurzeniu z oceanu przemyśleń złapał oddech rzeczywistości i ponownie zanurkował pod jej powierzchnię. Korciło go, aby spytać Rurka o los wszystkich tych, którzy towarzyszyli mu na ostatniej ekspedycji. Tak, tak zrobi, ale jeszcze nie teraz. Patrol po nieznanym terenie w Dziczy to zły czas na pogawędki. Musi poczekać na dogodny moment.
– Dowódco! – To słowo wypowiedziane przez jedną z bliźniaczek wystarczyło, aby pobudzić zakodowany w głowie dezertera odruch.
– Mów-ów – powiedzieli jednocześnie Blady oraz Rurek.
Dezerter nie zrobił tego celowo. Droczenie się ze swoją „niańką” w tak prostacki sposób było ostatnim, czego teraz potrzebował. Zwyczajnie zadziałało przyzwyczajenie. Przed chwilą rozmyślał o nie wiadomo czym i ten wyraz, z którym mocno się przez ostatnie lata związał, automatycznie prowokował reakcję.
Czując na sobie piorunujący wzrok prawowitego właściciela tytułu, Blady zatrzymał pochód, zacisnął zęby oraz powieki, po czym ponownie uniósł skute dłonie w przepraszającym geście.
– Wybacz. – Żuchwę nadal zaciskał wstyd, a górną szczękę przytrzymywał niepokój. – Nawyk – dodał, oświadczając tym samym, że zamyka się na dobre.
– Mów – powtórzył dowódca.
– Cel po prawej, za rogiem. Brak ruchu. – Bliźniaczka zdała krótki raport.
„Powoli do przodu” – pomyślał Blady.
– Powoli do przodu – powiedział Rurek.
Zgodnie z poleceniem oddział ruszył w wyznaczonym kierunku. Blady wciąż dreptał na jego czele, ale tym razem postanowił nie zaprzątać sobie głowy przeszłością. Był w końcu w Dziczy. Fakt, może i jak dotąd nie napotkali na swojej drodze niczego groźnego, ale nie oznaczało to, że kolejny postawiony przez niego krok nie może okazać się tym ostatnim.
Spojrzał w lewo, tam, gdzie rozciągał się dobrze mu znany widok.
Kilkanaście metalowych drzew o korze z szarobrązowego papieru ściernego uginało rozłożyste konary pod naporem lekkiego wiatru. Ich karbowane blaszane liście wciąż trzymały się na swoich miejscach, jednak obecny na nich sinopomarańczowy nalot zwiastował nadejście jesieni. Kilka z nich uległo już nawet postępującemu czasowi, oderwało się od gałęzi i opadło na obrośnięty sprężotrawą pagórek.
Tu i ówdzie dało się również zobaczyć żyletkokrzewy, pełniące funkcję „naturalnego” płotu i skutecznie blokujące przejście do dalszych zakątków leśnych ostępów. Izolowany bluszcz dodatkowo wzmocnił całą tę konstrukcję swoimi pędami, a wyrastające z niego niewielkie diody umościły sobie wygodne miejsce w tej ścianie odpadów, imitując owoce czy też kwiaty „rośliny”.
Fauna Nowego Świata również znalazła się na tym pejzażu. Blady co prawda nie wiedział, jak nazywa się ten konkretny gatunek ptactwa, lecz widział, jak brunatne, niewielkie ciałka pokryte lotkami z plastikowej siatki, usiłują uwić bądź też naprawić swoje gniazda przy pomocy zebranych zewsząd skrawków materiału oraz miedzianych drutów.
Tak, to wszystko było dla niego normalnym, niemalże codziennym widokiem. Prawa strona drogi wyglądała jednak zupełnie inaczej.
Owszem, tam również dało się dojrzeć pnie metalowych drzew czy też martwopłot, lecz wszystko to było jedynie dodatkiem do widoku. Jego rdzeń stanowiły natomiast budynki.
Ruiny zabudowań należały raczej do częstego widoku w Nowym Świecie, nawet przy Fortecy znajdowało się tak zwane Zapomniane Miasto, lecz dla Bladego ten rodzaj terenu był czymś obcym, bo rzadko kiedy miał okazję działać w takich okolicznościach „przyrody”.
Elewacje budynków pokryte były plamami o rozmaitych kolorach. Wyglądało to mniej więcej tak, jakby najróżniejsze farby biły się o zajmowane na odrapanych murach terytorium. Idąc, Blady mógł więc podziwiać powolne batalie stonowanego granatu z mdłym różem, leniwe potyczki zgniłej zieleni z wyblakłym brązem czy też wojnę brudnej czerwieni przeciwko ciemnej żółci.
Wyłażące z okien i zwisające nad chodnikiem gumowe uszczelki wyglądały tak, jakby zapewniały cień zmęczonym oddziałom barwnych wojsk. Podobnie rzecz się miała z antenami satelitarnymi, które – zamontowane na gzymsie jeszcze przed kataklizmem i pozostawione same sobie – rozrosły się niczym przedphenomenowe huby na drzewach. Uwagę przykuwały również balkonowe barierki. Dezerter nie był tego absolutnie pewien, lecz intuicja podpowiadała mu, że jest to jakaś odmiana martwopłotu, który tak jak jego naziemny kuzyn, rósł jedynie wszerz i teraz otoczył całość budowli, trzymając ją w żelaznym uścisku. Następne na liście dziwów były wbite w uliczny chodnik latarnie. Teraz przypominały one raczej drzewa niż zapewniające oświetlenie metalowe słupy. Sprawiały wrażenie, jakby postawiony tu dawno temu pal, ozdobiony na samym końcu uwięzioną w szklanej klatce żarówką, obrał rolę głównego pnia tej „rośliny”, z którego to zaczęły wyrastać podobne mu konary oraz pomniejsze gałęzie. Wszystkie jednak pamiętały swoją rolę z Dawnego Świata i zamiast rozpierzchać się na wszystkie strony, zgodnie kierowały swe wysiłki ku temu, aby ich zawierające LED-y owoce wznosiły się ponad asfaltem. Zupełnie tak, jakby chciały go oświetlić.
No i było tu coś jeszcze. Coś, co pomimo niepozornego wyglądu wzmagało w Bladym uczucie niepokoju. Konkretnie chodziło o ciemne szklane półkule osadzone w czymś, co kojarzyło mu się z gniazdem. Gniazdo to, odlane z plastiku, miało rozmiar nieco większy niż dłoń dorosłego człowieka. Przymocowane było do płaskich ścian, lecz Blady zauważył, że występowały tu również inne warianty tego tworu – zwisające z metalowych gałęzi ulicznych latarni bądź też schowane w białych tubach, których końcówki zwieńczone przyciemnianą szybką kierowały się ku jezdni.
Oczywiście wiedział, czym tak naprawdę są. Kamery. Urządzenia, które kiedyś zapewniały stały podgląd na pokaźnych rozmiarów teren. Teraz nie znalazłby się nikt, kto by je obsługiwał, lecz one, chociaż „ślepe”, wciąż patrzyły.
Widząc to wszystko, Blady nieco się zdziwił, ponieważ coś, co kiedyś było miastem, a więc – o ile dobrze pamiętał – przeciwieństwem natury, teraz zdawało się znacznie żywszym ekosystemem niż metalowe lasy. Cóż, wyglądało na to, że powiedzenie „miejska dżungla” należało traktować w Nowym Świecie dosłownie.
Jednak pomimo tych różnic pomiędzy krajobrazem leśnym i miejskim oba pejzaże miały jedną identyczną część – wspólną składową, której nie dało się przeoczyć.
Rury.
Były wszędzie. Wwiercały się i płożyły po ziemi niczym korzenie gigantycznego drzewa, które zresztą także dało się w każdej chwili dostrzec. Wystarczyło jedynie podnieść wzrok, aby dojrzeć rozłożyste gałęzie z fotowoltaicznymi liśćmi, trzymającymi się na tych rurociągowych, przypominających pień tworach. Rdzawe, brązowe tuby tkwiły również i w budynkach. Nieraz zwyczajnie opierały się o nie, a czasem korzystały z gościny i zwyczajnie wpadały do ich wnętrz przez okno, tylko po to, aby następnie wypełznąć przez drzwi czy też przypadkowy otwór, stworzony zapewne przez nieubłaganie upływający czas.
W ten oto sposób, wciąż bujając w obłokach, idący na szpicy Tytanu Blady dotarł przed wyznaczone na mapie miejsce.
Centrum handlowe, o którym mówił Rurek, wznosiło się jakieś sto metrów przed nimi. Nie wyglądało okazale. Ot, zwykły betonowy klocek, ozdobiony sporą przeszkloną powierzchnią na jednej ze ścian. Główne wejście, czyli rozsunięte na oścież również szklane drzwi, majaczyło jakieś sto metrów od nich, jakby zapraszając w odwiedziny.
„Jak miło” – stwierdził w myślach Blady. „Ciekawe, czy gospodarze są w domu”.
Kłopoty
– Anoda, Katoda przodem – rozkazał Rurek. – Stycznik, pilnujesz pleców. Blady ze mną.
Jak powiedział, tak zrobili. Jego podwładni ustawili się zgodnie z poleceniami i już wkrótce rozpoczęli przemieszczanie ku drzwiom centrum handlowego.
– Obóz, tu Tytan, jak mnie słyszysz? – Kiedy tylko Rurek oparł się o frontową ścianę budynku, nacisnął guzik radia, by rozpocząć nadawanie.
– …ytan, …u obóz. Pro…emy na …ączach. – Wiadomość zwrotna obfitowała w zakłócenia, lecz dało się ją zrozumieć.
– Czyli anten jeszcze nie postawili – mruknął pod nosem dowódca, nie ukrywając niezadowolenia. – Na miejscu. Na miejscu. Na miejscu – powtórzył powoli trzy razy, aby choć jeden z komunikatów mógł przedrzeć się przez barykadę szumów. – Wchodzimy. Wchodzimy. Wchodzimy.
Po tym krótkim raporcie wyłączył radio, odciągnął do połowy zamek, sprawdzając, czy nabój aby na pewno znajduje się w komorze, po czym oparł kolbę o ramię, zadarł lufę ku górze i klepnął Anodę – chyba – dwa razy w ramię. Ta, wciąż celując do wnętrza marketu, użyła lewej ręki, aby pacnąć go w bok, a następnie lekko opuściła broń. Blady po raz pierwszy zauważył różnicę w zachowaniu bliźniaczek, ponieważ kiedy siostra stojąca najbliżej niego wykonała ten gest, druga odpowiedziała przeciwnym, czyli lekkim uniesieniem lufy.
Wystarczyło kolejne klepnięcie Rurka po ramieniu zwiadowczyni, aby ta ruszyła przed siebie, wcisnęła się w rozchylone drzwi i wparowała do środka budynku, migając przy tym latarką. Zaraz za nią poszła również jej siostra, a następnie sam dowódca.
Dezerter nie miał pojęcia, co powinien w tej sytuacji zrobić. Iść za nimi? Czy może poczekać? Szybko dostał odpowiedź. Stycznik zjawił się przy nim cicho i nie wiadomo kiedy. Pochwycił go za nadgarstek i nie odrywając lufy od pustego parkingu, wepchnął Bladego do ciemnego wnętrza.
Tam przejął go Rurek. Złapał za kołnierz i jednym ruchem ręki miotnął w bok, tak aby Blady wylądował za osłoną w postaci czegoś, co kiedyś musiało być chyba sporą donicą. Dezerter nie miał czasu się nad tym zastanawiać, ponieważ gdy tylko uderzył pośladkami o podłogę, tuż przed jego twarzą pojawiła się lustrzana przyłbica dowódcy.
– Jaki rozkaz wydałem?
Blady nie miał pojęcia, że jest to możliwe, ale właśnie wrzeszczano na niego szeptem. Sam ton głosu Rurka wystarczył, aby jego ledwo słyszalne w cichym markecie słowa wybrzmiały niczym ryk rozwścieczonej hybrydy. Tak przynajmniej wyglądało to w głowie dezertera.
– Jaki? – powtórzył dowódca.
– Być za tobą. – Słowa same wypadły Blademu z ust.
– To go wykonuj – warknął Rurek, po czym przestał przewiercać dezertera spojrzeniem i wrócił do obserwacji terenu.
Piąte koło zrozumiało, że jest to dopiero początek problemów, zarówno dla niego, jak i dla jego towarzyszy. Wiele na to poradzić nie mógł. Skinął tylko samemu sobie głową i rozpoczął mentalne przygotowania na większą liczbę takich sytuacji. Następnie powstał z ziemi i rozmasował obity tyłek. Widząc, że jego „niania” klęczy za jedną z ławek i lustruje otoczenie przez okular celownika, pospiesznie poszedł w jej ślady i też klęknął. Słyszał stukot butów bliźniaczek wciąż przemieszczających się w głębi centrum handlowego. Skuszony tym dźwiękiem, wyjrzał zza osłony w na tyle ostrożny sposób, aby tym subtelnym manewrem przypadkiem czegoś w całej akcji nie zjebać.
Zobaczył obszerną salę z wysokim sklepieniem. Przeszklony dach wpuszczał do środka nieco światła, lecz nie na tyle, by rozświetlić wnętrze budowli, przez co zwiadowcy zmuszeni byli do sprawdzania terenu w półmroku. Pomimo ograniczonej widoczności Blady zdołał dostrzec skąpane w słabych promieniach słońca parapety wyższych poziomów. To właśnie w tamtym kierunku wciąż zerkał Rurek, bacząc, czy aby za chwilę z jednego z nich nie wychyli się lufa jakiegoś strzelca bądź nie mignie na nich sylwetka poczwary chcącej zrobić sobie z oddziału przekąskę. Przesunąwszy wzrok niżej, dezerter zobaczył schody. Znajdowały się dosyć daleko, lecz intuicja mu podpowiadała, że wkrótce skorzystają z nich, aby skontrolować również kolejne piętra. Do obdarzenia uwagą pozostało już tylko najbliższe dezerterowi otoczenie. Parter – płaskie, niemalże puste miejsce, obstawione jedynie ławkami oraz pomniejszymi stoiskami, przy których od dekad nie stał żaden klient.
Do tego należało odnotować również sporych rozmiarów donice z zielonymi drzewkami wysokości przeciętnego mężczyzny. Już kiedyś dał się na to nabrać, gdy wraz z innymi zwiadowcami zwiedzał Zapomniane Miasto przy Fortecy. Myślał, że natknął się na cudem zachowaną florę Dawnego Świata. Ale nie. Były to po prostu sztuczne rośliny o plastikowych liściach, barwą i kształtem przypominające ocaleńcom, co przed laty stracili.
Oderwał wzrok od tych zielonych oszustów i spojrzał na upchnięte pod ścianami sklepy. Przeważały tu te odzieżowe: z wyblakłymi już wystawami pełnymi manekinów, które miały na sobie – dawniej zapewne modne – różnobarwne ubrania. Teraz z tych szykownych kreacji wiele nie pozostało. Pełne były dziur, przetarć, a także innych szkód wyrządzonych przez czas oraz wilgoć. A no właśnie. Wilgoć. Zimne powietrze w centrum handlowym było nią wręcz przesycone. Dało się to wyczuć przy każdym wdechu, a także zobaczyć podczas obserwacji murów: poza plamami powstałymi przez rozrost farby, pełniącej zapewne funkcję nowoświatowych porostów, obecne były na nich również wyraźne zacieki, które przechodziły w rozlane na podłodze płytkie kałuże. Skąd to wszystko się tu brało? Pęknięcie rury skutkujące wyciekiem z kanalizacji raczej odpadało. Miasto może i kiedyś ją posiadało, lecz po Phenomenie nie miała już prawa działać.
Aby znaleźć rozwiązanie, należało spojrzeć na sam środek parteru.
– Jak u plemników – mruknął pod nosem Blady.
Otóż przez parter budynku przepływała rzeka. Co prawda nie taka kręta i zadbana jak w wiosce Plemienia, lecz nadal rzeka. Widocznie jakiś architekt dostał przed kataklizmem zadanie zaprojektowania tego miejsca w taki sposób, aby mogła płynąć przez nie woda. No i mu się udało. Projektanta nieco nawet poniosły inżynieryjne fantazje, bo machnął niewielki wodospadzik, z którego nadal spadały śladowe ilości brudnej cieczy, a u którego stóp można była zauważyć wiele metalowych krążków, pełniących kiedyś funkcję środka płatniczego.
Dezerter nie miał jednak czasu na podziwianie przedphenomenowych zachcianek konstrukcyjnych, a to dlatego, że Rurek już chwytał go za kajdanki i ciągnął ku sobie. Zanim Blady zdążył w ogóle zorientować się w sytuacji, dowódca stał zaraz za nim, dosłownie chuchając mu w kark i opierając szynownik na jego prawym ramieniu. Lewa ręka służbisty spoczęła natomiast na barku Bladego. Tak oto piąte koło znalazło swoje zastosowanie. Stało się ruchomą mięsną osłoną na usługach stojącego za nim Rurka.
„Więc tak się czują blaszaki” – pomyślał, przypominając sobie, jak na poprzedniej ekspedycji chował się za Kleksem.
Ustawieni w nową formację przesuwali się do przodu. Mając u swego boku Stycznika, a za sobą oczywiście Rurka, Blady poddawał się obcej woli. Popychany szedł, naciskany klękał, a szarpany wstawał. Prosta komunikacja.
W tym samym czasie bliźniaczki zajmowały się przeczesywaniem terenu. Zbliżały się do jednego sklepu, po czym razem do niego wpadały, migając przy tym latarkami zamontowanymi pod lufami swoich tarków. Następnie wracały do głównego holu i robiły to samo z następnym lokalem. I ponownie.
Blady był pod wrażeniem ich zgrania. Wyglądało to tak, jakby jedna siostra doskonale wiedziała, gdzie jest i co robi druga, nawet bez zerkania przez ramię. Wolał nie myśleć, ile czasu, sił i prób zajęło im dojście do tak perfekcyjnej synchronizacji.
Nie miał jednak możliwości, aby dalej roztrząsać ten temat, ponieważ jego „kierowca” już wpychał go na schody, próbując uniknąć potknięcia o płożący się po tym skrawku podłogi izolowany bluszcz. Następnie obaj przyspieszyli nieco kroku i po tej krótkiej przebieżce znaleźli się na kolejnym poziomie marketu, gdzie nie znaleźli niczego, co mogłoby przykuć ich uwagę na dłuższą chwilę.
Jako na parterze, tak i na piętrze – sklepy, ławki, stoiska oraz rośliny. Te sztuczne oczywiście. Bez zbędnej zwłoki zarówno Rurek, jak i małomówna maszyna zabrali się do sprawdzania terenu, niańcząc jednocześnie skutego Bladego.
Trochę to trwało, lecz wreszcie zdołali obejść całe piętro. Odwiedzili dawne odzieżówki, kawiarnię, pasmanterię, sklep z przyborami do szycia, dwie restauracje, zegarmistrza oraz lombard, do którego wejście musieli sobie odpuścić z powodu zaryglowanych, pancernych drzwi. Aby zamknąć to zakupowe kółko, udali się do elektronicznego.
Był to wielkopowierzchniowy sklep pełen płaskich, szklanych płyt obudowanych plastikiem, jakie Blady momentalnie skojarzył z czymś, co kiedyś nosiło miano telewizora.
W normalnych okolicznościach na taki widok oddział pospiesznie opuściłby budynek. Przedphenomenowa elektronika była bowiem mocno niestabilna, wręcz wybuchowa. Jednak akurat tutaj ta zasada nie obowiązywała. Ekrany oraz monitory były wybebeszone ze wszelkich układów scalonych, bezpieczników, a nawet kabli. Większość półek świeciła pustkami, co zwiadowcy przypisali pophenomenowym szabrownikom. Zapewne masy ludzkie o wątpliwej reputacji próbowały wtedy ukraść jak najwięcej drogiego sprzętu, nie mając pojęcia, że okaże się on bezużyteczny, czy wręcz niebezpieczny. Brak wiedzy złodziei doskonale podkreślał miejscami osmalony sufit oraz pokryte sadzą ściany w głębi pomieszczenia, upstrzone dziurami po plastikowych odłamkach.
„Musiało zdrowo jebnąć” – stwierdził w myślach Blady.
– Góra czysta. – Dowódca zdał przez radio krótki raport. – Anoda, Katoda, do mnie.
Widząc, że Rurek nie wygląda na tak mocno skupionego jak do tej pory, Blady upatrzył w tym swoją szansę. To właśnie teraz, gdy służbista sięgał do kieszeni po paczkę fajek oraz zapalniczkę, a Stycznik ubezpieczał flankę z rozsądnej odległości, dezerter stwierdził, że lepszej okazji do rozmowy nie znajdzie.
– Rurek… – Przez myśl przeszło mu, czy w ogóle może zwracać się do niego po imieniu.
Obowiązywał przecież regulamin, który nakazywał używania stopni podczas próby złożenia meldunku czy nawet zaczęcia konwersacji. Gryzło się to jednak z faktem, że Blady nie miał już stopnia. Nie należał nawet do szeregów ludzi w drutowanych kamizelkach. Nim zdążył zanurkować głębiej w bezdenną toń przepisów oraz kodeksów, na podłodze tuż przy jego nogach wylądowały zarówno papierosy, jak i zapalniczka.
– Jest na nich napisane „wróć do mnie” – powiedział służbista, wciąż stojąc plecami do piątego koła.
Nie do końca o to chodziło Blademu, lecz nie zamierzał odrzucać tak hojnego prezentu i pospiesznie skorzystał z okazji do zaspokojenia nikotynowego głodu.
– Dzięki, ale ja nie o tym. – Postanowił kontynuować wypowiedź, nawet jeśli nie wiedział, czy oficer w ogóle go słucha. – Co ze sprężynami? Dotarli do was z karawaną?
– Rozbrojeni, ale bezpieczni – odparł dowódca po krótkim milczeniu i gestem dłoni nakazał łysemu, by ten nieco się oddalił.
Podczas tej chwili ciszy Blady zdążył już zwątpić w uzyskanie jakichkolwiek informacji. W związku z tym spokojny, rozbrzmiewający wśród pustych sklepów głos dawnego kolegi mocno go zaskoczył.
– Im oraz plemnikom zorganizowaliśmy transport do wioski szamanów – kontynuował Rurek ku radości dezertera. – Jak dobrze pójdzie, to sekciarze przeteleportują ich do Castry, a stamtąd przejdą do Fortecy. – Po kolejnej niedługiej pauzie dodał: – Rdzę i Diabła wysłaliśmy konwojem.
Ciężar spoczywający Blademu na sercu przez całe dwa tygodnie podróży właśnie z niego spadł. Wypełniło go poczucie ulgi; wolno opróżnił płuca z powietrza.
Konwersacja mogłaby się tutaj zakończyć – krótkim skinieniem głowy Blady zakomunikował bowiem, że jego apetyt informacyjny został zaspokojony. Dowódca nie miał jednak oporów przed dalszą rozmową, co w świetle aktualnej sytuacji było dla dezertera nieco zaskakujące.
– To wszystko dla nich? – spytał Rurek, tym razem zwracając się twarzą do swego aresztanta i nawet podnosząc przy tym lustrzaną przyłbicę. – Kilku nieznajomych?
– Całej wioski – poprawił go. – Tak. Poniekąd… – dodał nieco mniej pewnym głosem.
Blady robił to przecież również dla siebie. Dla ukojenia sumienia i świętego spokoju.
Zapalił papierosa, ale nie zdążył się zaciągnąć. Ledwo tylko polizał filtr, ponieważ oficerowi odpalił się najwyraźniej tryb rozmówcy.
– Warto było?
– Tak – odparł bez zastanowienia i bez emocji.
Nie liczył przy tym na to, że służbista zrozumie jego wybór. Rurek nie miał wiedzy o wszystkim. Przynajmniej nie o sytuacji Bladego. Nie widział nigdy jego sumienia ani nawet o nim nie słyszał. Nie był też z nim w hordzie, więc nie miał pojęcia, do czego zdolna jest siedząca w nim Bestia. Blady po prostu musiał to zrobić. Inne opcje nie istniały. Nie zważał zatem na poniesione konsekwencje, co w oczach niemalże każdego zwiadowcy, a już zwłaszcza członków prewencji, wyglądało tak, jakby niegdysiejszy celebryta zwyczajnie oszalał.
– Masz w ogóle pojęcie, do czego doprowadziliście? – Ton Rurka stał się ostrzejszy, a słowa ledwo przeciskały mu się przez zęby. – To, z czym się tu mierzymy, cały ten Rurociąg… to wasza sprawka. Jajogłowi, którzy próbowali po was tam posprzątać, jasno stwierdzili, że ingerencja w Obiekt Dawnych uaktywniła to i prawdopodobnie inne zagrożenia, o których jeszcze nawet nie wiemy.
– Może gdybyście zechcieli mnie wtajemniczyć, w co konkretnie się pakuję, do niczego by nie doszło – odgryzł się, lecz doskonale wiedział, że jego argument nie ma tak naprawdę żadnego sensu.
Miał świadomość, że nie mógł zostać dopuszczony do posiadania tego typu informacji. Plemniki czytały w myślach, a jako że on przebywał z przynajmniej jednym z nich w trakcie ekspedycji, byłoby to podanie na tacy sekretów Fortecy potencjalnie niebezpiecznej sekcie. Prewencja mogła o wszystkim wiedzieć, ponieważ ich lustrzane przyłbice w jakiś sposób uniemożliwiały szamanom zaglądanie do umysłów ich posiadaczy. No i prewenciaki zazwyczaj działały w większej grupie, co również utrudniało założenie kącika czytelniczego w ich głowach.
– Skończ pierdolić. – Służbista pokręcił głową. – Kleks zdał mi raport i doskonale wiem, że wszystko rozumiesz. Wystarczyło tylko, żebyś wykonał rozkaz. Odeskortowałbyś naukowca do nas i mógłbyś wrócić do Fortecy. Wszystko byłoby po staremu. Ty, twoi ludzie… dostalibyście pewnie z tydzień urlopu i tyle gorzały, ile tylko byście chcieli.
Tak, tak by właśnie było. Blady zdawał sobie z tego sprawę. Niestety wiedział również, że alkohol, w którym mógłby się pławić podczas libacji, smakowałby w jego ustach niczym krew. Tytoń przesiąknąłby jadem wyciśniętym z zaropiałego sumienia. A on sam nie cieszyłby się towarzystwem innych nieśmiertelnych, tylko błąkał po korytarzach Fortecy z flaszką w łapie, wciąż wracając wspomnieniami do miejsca wskazanego przez ofiary swojej przeszłości. Prewencja zapewne zajęłaby się zarówno kałamarzami, jak i karykaturą Bladego, lecz nie podarowałaby wolności uwięzionym w tym atramentowym archiwum Dawnym.
Nie mógł postąpić inaczej.
– Wiesz… – kontynuował wywód Rurek, drapiąc się przy tym po brodzie – zawsze cię podziwiałem. – Parsknął krótkim śmiechem. – Jako jeden z pierwszych dołączyłeś do tej żałosnej, wyśmiewanej przez resztę grupki pod wodzą Ostrogona. Miałeś w dupie to, co inni myślą czy mówią. Rozkazy wykonywałeś, nawet jeśli ryzykowałeś tułaczką. Po kilku pierwszych patrolach uznałem cię za wzór. Uczyłem się od ciebie. Kurwa, chciałem być taki jak ty!
Każde słowo, jakie Rurek z siebie wypluwał, wstrząsało Bladym coraz mocniej. Przeżywał on właśnie swego rodzaju szok. Tak wielki, że nawet zapomniał o upragnionych oparach nikotyny, jakie z każdą chwilą bezpowrotnie przegapiały szansę na trafienie do jego płuc.
Nie tylko niesione przez falę słowotoku służbisty informacje paraliżowały Bladego, ale również i sposób, w jaki dowódca je przekazywał. Można wręcz było poczuć bijący od nich żar prawdy. Blask podziwu oraz niestety gorzką, zachowaną na finisz nutkę zawodu. Dezerter w życiu nie pomyślałby, że dumny przedstawiciel prewencji, ideał w oczach najwyższego dowództwa stawiał go na piedestale zbudowanym z respektu.
Kiedy już dopalający się przy filtrze kiep zaczął parzyć zdegradowanego zwiadowcę w palce, ten otrząsnął się z szoku i oprzytomniał. Podjął próbę pociągnięcia konwersacji dalej:
– To chujowego sobie nauczyciela wybrałeś – mruknął, nie kryjąc krzywego uśmieszku. – Wszystko, co wtedy robiłem… robiłem dla siebie. Chciałem ratować ludzi, bo to przynosiło mi spokój. Nadal przynosi, ale dopiero na pierwszej ekspedycji wziąłem to sobie do serca – westchnął i wbił wzrok w sufit. – Zachciało mi się być bohaterem… Sprężyny to też ludzie. Zasługiwali na to. Przecież na tym zostali zbudowani zwiadowcy. Nawet jeśli większość z nas robi to tylko dla wódy i dziwek, tak wygląda nasz fundament. Ja ciągle robię to samo. Zmieniły się tylko okoliczności i najwyraźniej… priorytety sztabu.
Rurek chciał coś odpowiedzieć, zapewne opieprzyć go za to, że śmiał tak się wyrażać o swoich dawnych przełożonych, lecz słaby błysk, jaki zawitał do wnętrza marketu przez świetlik w dachu, momentalnie zamknął mu usta. Następujący chwilę potem grzmot, stłumiony przez tutejszą architekturę, jedynie potwierdził przypuszczenia wszystkich obecnych.
Ktoś wrócił do świata żywych.
– Anoda, Katoda. Stan – powiedział Rurek do radia, zapominając o prowadzonej z Bladym konwersacji.
Niestety jedyną odpowiedzią, jakiej się doczekał, były ciche szumy i trzaski wydobywające się z wbudowanej w bakelitowe pudełko siatki.
– Anoda, Katoda – powtórzył tym razem nieco ostrzej. – Meldować.
Cisza.
Dowódca momentalnie zwrócił się w tył i wycelował szynownikiem w dół, wypatrując milczących członkiń oddziału. Stycznik robił to samo, jednak większą część uwagi poświęcał wypatrywaniu bliźniaczek bądź też potencjalnego zagrożenia na ich poziomie.
Spodziewając się kłopotów, Blady wstał i nie zważając na to, że nie ma przy sobie nic poza kajdankami, podbiegł do szklanej barierki i wyjrzał zza niej, aby zlokalizować przynajmniej jedną z sióstr. Niestety udało mu się dojrzeć jedynie manekiny i inne pozostałości po dawnej cywilizacji.
Nieufnie spoglądał w kierunku tych pustych kukieł. Próbował sobie przypomnieć, czy ich rozstawienie przypadkiem się nie zmieniło, lecz plastikowych posągów było zwyczajnie zbyt wiele, aby umysł dezertera zdołał zachować dokładne informacje na ten temat.
Dowódca nadal na próżno usiłował wywołać swoich ludzi przez radio, Blady zaś poczuł narastające napięcie i delikatne ukłucie intuicji. Coś kazało mu spojrzeć w tył. Niepokój dezertera wzmogło dodatkowo słabe światło bijące ze sklepu z telewizorami.
– Rurek. – Ton jego głosu przybrał stanowczą barwę.
Wystarczająco stanowczą, aby służbista natychmiast zaprzestał obserwacji terenu i powędrował wzrokiem w kierunku wskazanym przez zakute w kajdanki dłonie.
– Tam coś jest.
Kino
– Powoli do przodu – rozkazał dowódca, kiedy wraz ze Stycznikiem zajęli miejsca po bokach drzwi.
Piąte koło stało tuż za Rurkiem. Blady znów nie miał pojęcia, co konkretnie powinien robić. Brakowało mu broni, a zaobrączkowane nadgarstki również nie pomagały.
Ponieważ nie mogli nawiązać kontaktu z żadną z bliźniaczek, zwiadowcy oraz dezerter rzucili się na jedyną poszlakę, jaką mieli – słaby blask, światło bijące z jednego z pozostawionych wewnątrz sklepu telewizorów.
Wcześniej Blady uznał, że nie ma szans, aby sprzęt działał. Nie po tylu latach i nie bez wnętrzności. Dopiero teraz, kiedy wraz z dwójką ubezpieczających się nawzajem prewenciaków podszedł nieco bliżej rzędu szklanych, obudowanych plastikiem płyt, dojrzał kaskadę białych kabli, którą początkowo uznał za izolowany bluszcz. Bliższe zbadanie sprawy pozwoliło mu jednoznacznie stwierdzić, że część przewodów wrasta bezpośrednio do wnętrza urządzenia i widocznie zapewnia mu energię.
Po dokładnym sprawdzeniu najbliższej okolicy dwójka uzbrojonych osobników ustaliła, że poziom ogólnego bezpieczeństwa sytuacji jest na tyle wysoki, aby móc stanąć przed urządzeniem i przyjrzeć się temu, co zamierza im ono pokazać. Stycznik ubezpieczał tyły, natomiast przywilej podziwiania pikselowej sztuki przypadł dowódcy oddziału oraz nieodstępującemu go na krok dezerterowi. Namalowany na wyświetlaczu obraz był czarno-biały, a jego jakość pozostawiała wiele do życzenia, lecz wystarczyło to do identyfikacji obiektu zajmującego miejsce na samym jego środku.
Ciało.
Ludzkie zwłoki leżące na posadzce jednego ze sklepów w kałuży stygnącej krwi. Były odwrócone twarzą do podłogi, lecz nie miało to znaczenia. Drutowana kamizelka, ciemne bojówki i znajoma sylwetka leżącego na posadzce obok tarka ciała wystarczyły, aby potwierdzić przypuszczenia Rurka.
– Minus Anoda – stwierdził i mocniej zacisnął dłoń na rękojeści karabinka.
Blady przez ułamek sekundy zastanawiał się, skąd służbista wie konkretnie, która z bliźniaczek wyzionęła ducha, lecz szybko przestał nad tym dywagować. Słyszeli jeden grzmot. To znaczyło, że Katoda nadal musiała gdzieś tu być i wciąż dychać. Pozostawało tylko ustalić, gdzie dokładnie jest oraz co było przyczyną śmierci jej siostry.
