Uzyskaj dostęp do tej i ponad 240000 książek od 14,99 zł miesięcznie
128 osób interesuje się tą książką
Bella Mancini wychowała się w przekonaniu, że czeka ją coś wielkiego. Miała zostać Oblubienicą, żoną pradawnego bóstwa, które od milenium wspiera jedenaście europejskich rodów. Nie była pierwsza. Przymierze wydaje swoje córki za kolejne pokolenia bogów co dwadzieścia pięć lat.
W noc przesilenia zakłada suknię ślubną i rusza na leśną polanę, by spotkać przyszłego męża, lecz nic nie idzie zgodnie z jej planem. Rytuał zaślubin zostaje przerwany przez Krampusa, demona, o którym od dziecka słuchała przerażających opowieści.
Bella trafia do ukrytej przed światem wioski, gdzie poznaje prawdę. Przymierze wcale nie jest dobrą organizacją. Nicolauss nie jest bogiem. A Krampus wcale nie okazuje się demonem.
Książka dla czytelników 18+ ze względu na tematykę rytuałów satanistycznych i brutalne sceny.
Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:
Liczba stron: 280
Rok wydania: 2026
Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:
Z fascynacją przyglądałam się niezwykłemu krajobrazowi doliny u podnóża Karawanków1. Słońce już niemal schowało się za górami. Jego ostatnie promienie oświetlały zaledwie część okolicy, a leżące poniżej miasteczko i las pogrążyły się w całkowitej ciemności.
Krętą, górską drogą sunął długi szpaler samochodów. Widziałam je tylko dlatego, że wzdłuż trasy rozmieszczono kamienne pochodnie, których ogień nie tylko dawał światło, ale też informował kierowców o niebezpieczeństwie w postaci stromego urwiska.
Moje serce szalało z ekscytacji. Do tej pory nie znałam prawie nikogo poza swoimi krewnymi, a dzisiaj miałam poznać ich przyjaciół i współpracowników. Wszyscy oni należeli do Przymierza – tajnej wspólnoty funkcjonującej od tysiąca lat. Jutro przypadała rocznica jej powstania i to ja miałam dostąpić zaszczytu rytuału.
– Nie jesteś jeszcze gotowa? – Byłam tak skupiona na wyglądaniu przez okno, że nie zauważyłam, kiedy do pokoju weszła ciotka Bernadetta. – Zaraz przybędą goście. Powinnyśmy czekać na nich na dole. – Złapała mnie za rękę i pociągnęła do toaletki. Kiedy przy niej usiadłam, zaczęła szczotkować mi włosy.
– Auć! – jęknęłam i zrobiłam unik, by uciec od kolejnego bólu.
– Nie narzekaj! – fuknęła, ale bez złości. – Gdybyśmy miały więcej czasu, byłabym delikatniejsza.
Zaśmiałam się cicho, ponieważ zachowanie ciotki miało w sobie coś z matki-kwoki. Zawsze skakała wokół mnie i ciągle się o coś martwiła. Wciąż pamiętałam, gdy w wieku sześciu lat biegałam po domu, potknęłam się o dywan i zdarłam kolano. Okropnie wtedy panikowała i chciała wezwać do mnie lekarza.
– Lorenzo i Antonio są już na dole. Nie powinnyśmy kazać im czekać – wspomniała o wuju i ich synu, a moim kuzynie.
– A babcia? – Spojrzałam na nią w odbiciu lustra. Była skupiona na swoim zadaniu, ale i tak na jej twarzy pojawił się grymas niechęci.
– Stwierdziła, że źle się czuje i nie dołączy do gości – mruknęła niechętnie.
Dla nikogo nie było tajemnicą, że babcia Adela i ciotka za sobą nie przepadały. Każda z nich zajmowała inne skrzydło pałacu Mancinich i robiły wszystko, aby się wzajemnie unikać. Oczywiście nie zawsze było to możliwe, ponieważ zgodnie z tradycją wszyscy członkowie rodu musieli być obecni podczas świąt obchodzonych ku czci Nicolaussa. Wtedy w domu panowała nieprzyjemna atmosfera i często wspólne świętowanie kończyło się awanturą. Raczej obwiniałam o to babcię, ponieważ nie stroniła od wina.
– No – ciotka odłożyła szczotkę – teraz wyglądasz idealnie. – Oparła dłonie na moich ramionach i przez chwilę z dumą przyglądała się mojemu odbiciu w lustrze. – Jutro twój wielki dzień, a dzisiaj ciesz się uwagą gości i korzystaj z okazji do zabawy.
– Trochę się boję, ciociu – wyznałam ze ściśniętym gardłem. – Nigdy nie widziałam tych ludzi. Właściwie nie widziałam nikogo poza wami, personelem domowym, doktorem i kilkoma osobami z Przymierza. – wyszeptałam ze smutkiem. Chociaż od najmłodszych lat wpajano mi nauki Nicolaussa, to nie potrafiłam się przekonać do zasadności niektórych z nich.
– Mi też się to nie podoba, Bello – westchnęła ze zrozumieniem. – Gdybyśmy mieli wybór, poszłabyś do szkoły i miała przyjaciół, ale znasz zasady Pierwszego Nicolaussa. Każda Oblubienica musi być idealnie czysta i chroniona przed zepsuciem świata. Musieliśmy cię odizolować, bo tego oczekuje każdy Nicolauss. – Przewróciłam oczami na hasło „odizolować”. To była właśnie ta zasada, której przestrzeganie przychodziło mi z największym trudem.
– Znałaś poprzednią Oblubienicę? – zadałam pytanie, zanim ciotka zwróciła mi uwagę na nieuprzejme zachowanie.
– Nie – zaśmiała się. – To było dwadzieścia pięć lat temu, wtedy jeszcze nie weszłam do rodziny Mancinich. Nie wiedziałam o istnieniu Nicolaussa i dawnych rytuałach, ale gdy się urodziłaś i okazało się, że spotkała cię łaska, wszyscy byliśmy tacy dumni. Szkoda, że twoi rodzice nie mogą cię dzisiaj zobaczyć. – Pogłaskała mnie czule po policzku.
Poczułam lekkie ukłucie żalu. Nie pamiętałam rodziców, zginęli w wypadku samochodowym, kiedy miałam zaledwie dwa lata. Podobno dziadek umarł niewiele później z żalu, a te wszystkie tragedie sprawiły, że babcia wyjątkowo pokochała wino.
– Czas na nas – ponagliła mnie łagodnie, a kiedy wstałam, po raz ostatni oceniła mój wygląd. – Wspaniale. Wyglądasz wspaniale, Bello.
W przeciwieństwie do ciotki nie miałam wprawy w chodzeniu na szpilkach, dlatego mocno trzymałam się poręczy, gdy schodziłyśmy po krętych, kamiennych schodach wieży. Zamek Hohenwacht miał ponad tysiąc lat. Przez wieki przeszedł wiele remontów, wprowadzono do niego udogodnienia i rozbudowano niektóre skrzydła. Stanowił perłę w koronie Południowych Alp i doliny Vellach, ale był niedostępny dla ludzi z zewnątrz. Obecnie znajdowała się w nim siedziba Fundacji Hohenwacht na Rzecz Dziedzictwa Kulturowego. Organizację tworzyło jedenaście firm ze starych europejskich rodów. Każda z nich prowadziła rozwinięty biznes i współpracowała ze sobą na licznych polach.
I wszystkie te rody należały do Przymierza, wspólnoty wyznającej pradawne bóstwo – Nicolaussa. Tysiąc lat temu sprowadzili go z jego wymiaru za pomocą tajemnej magii i wraz z nim pokonali Krampusa, zdrajcę, który zawarł pakt z Piekłem i zmienił się w demona. Po tym bóg otoczył ich swoją opieką – zapewnił im bogactwo i ochronił przed światowymi katastrofami jak wojny i epidemie. Zadbał też o to, by żadna z jedenastu linii nigdy nie wygasła.
W zamian za te wszystkie łaski zażądał tylko jednego – żony. Została nią jedna z córek Przymierza. Żyli razem szczęśliwie, a gdy ich syn, kolejny Nicolauss, dorósł, ożenił się z następną dziewczyną pochodzącą z jednego z jedenastu rodów. Pierwsze bóstwo wraz z ukochaną przeniosło się do boskiego wymiaru i żyje tam do dziś, czuwając nad wyznawcami. Kolejne pokolenia jego potomków też tam wracają, kiedy ich dzieci osiągną odpowiedni wiek do małżeństwa. Ten zaklęty krąg trwa już od tysiąca lat.
Jedenaście rodów rozwija swoją potęgę, zyskuje władzę i coraz większe bogactwo, a w dodatku przez krew łączy się z boską dynastią. Nie tylko one mają jednak styczność z łaską Nicolaussów. Świat zna go jako Świętego Mikołaja, i chociaż nie przypomina on pulchnego staruszka w czerwonym ubraniu, to właśnie taki wizerunek przyjął dla reszty ludzkości.
– Bello, jesteś gotowa? – Wuj wyciągnął do mnie dłoń, gdy zbliżałam się do ostatniego schodka.
– Tak, o ile mogę być gotowa na to, co nastąpi. – Uśmiechnęłam się do niego niepewnie.
– Chodźmy do okna, kuzynko – zaproponował Antonio. Był podekscytowany równie mocno jak ja. Do tej pory też nigdy nie brał udziału w spotkaniach Przymierza, ponieważ miał dopiero siedemnaście lat. Niedawno wuj ogłosił, że nadszedł czas, by Antonio wreszcie wszedł do tego zamkniętego kręgu. To jego w przyszłości czekał udział w radzie Fundacji oraz reprezentowanie rodu Mancinich.
Kiedyś przedstawicielem rodziny w Przymierzu był mój tato, po jego śmierci rolę tę odziedziczył wuj Lorenzo, a ponieważ mi przypadł zaszczyt zostania Oblubienicą Nicolaussa, to Antonio miał w przyszłości zostać kolejnym reprezentantem rodziny. Gdybym miała brata, to on znajdowałby się na pierwszym miejscu w kolejce.
Jeszcze raz uśmiechnęłam się do wujka i pozwoliłam sobie na spontaniczność. Chichocząc, podbiegłam do kuzyna i razem z nim niecierpliwie wyglądałam przez okno wychodzące prosto na wielki, oświetlony pochodniami dziedziniec. Już po chwili na teren wtoczył się powoli pierwszy samochód. Zupełnie nie dziwiło mnie, że była to czarna terenówka z łańcuchami na kołach. Droga do zamku nie należała do łatwych. Wymagała odpowiedniego auta i bardzo wprawionego kierowcy, co wyjaśnił mi wuj podczas naszej podróży.
Z samochodu poza szoferem wysiadły jeszcze cztery osoby. Za nimi zaparkował kolejny pojazd i do tej grupy dołączyła następna trójka gości. Z zaciekawieniem obserwowałam członków Przymierza zmierzających do zamku.
– To rodzina Dutoit ze Szwajcarii – podpowiedziała nam ciotka. – Ich głowa, Jules, jest też przywódcą naszej organizacji. Okażcie mu szacunek, dzieci.
Znowu przewróciłam oczami, ale tym razem dyskretniej. Nie byłam już dzieckiem! Miałam dwadzieścia lat i jutro wychodziłam za mąż!
Mimo wszystko oderwałam się od okna i wraz z Antoniem stanęłam w okazałym holu, obok ciotki i wuja. Wiedziałam, że w tym czasie dziedziniec wypełniał się kolejnymi samochodami.
Gdy drzwi się otworzyły, poczułam przenikliwe zimno. Wiatr wdarł się do budynku, zapowiadając nadchodzących ludzi. Powstrzymałam się przed skuleniem i zachowałam wyprostowaną sylwetkę. Dumnie uniosłam brodę, powtarzając sobie w myślach, że nie powinnam się stresować spotkaniem z członkami Przymierza. Byłam Oblubienicą, kobietą, dzięki której mieli zachować przychylność Nicolaussa. Należał mi się szacunek.
– Przyjacielu! – Jules ściągnął skórzane rękawiczki i szybkim, energicznym krokiem podszedł do wuja. Uścisnął go nieco sztywno, pocałował ciotkę w policzek, a następnie zwrócił uwagę na Antonia. – Witaj, młody człowieku. Miło mi cię poznać.
– Dobry wieczór. – Kuzyn wydawał się nieco skrępowany.
– A to zapewne nasza Oblubienica. – Dutoit skupił na mnie chłodne spojrzenie. Przez chwilę mierzył mnie uważnym wzrokiem, aż wreszcie uśmiechnął się uprzejmie. – To zaszczyt, Bello. – Skłonił głowę w wyrazie szacunku. – Znałem twoich rodziców i wciąż za nimi tęsknię.
– Dziękuję – wyszeptałam ostrożnie. Coś w tym mężczyźnie sprawiało, że chciałam trzymać się od niego z daleka.
Nastąpiło krótkie przywitanie z pozostałymi osobami z rodziny Julesa, a później kolejnymi członkami Przymierza. Było ich tylu, że nie miałam szans spamiętać ich imion. Znałam tylko nazwiska i głowy rodów, ponieważ uczyłam się o nich podczas wspólnych lekcji z Antoniem.
Wszyscy goście zebrali się w salonie. Z początku cieszyłam się na to spotkanie, ale szybko zaczęłam czuć się wśród nich nieswojo. Miałam nieprzyjemne wrażenie, że ci ludzie mnie obserwują i na coś czekają, a ich wzrok przyprawiał mnie o ciarki. W dodatku kiepsko sobie radziłam z nic nieznaczącymi pogawędkami, ponieważ do tej pory żyłam w izolacji od świata.
– Czas na ucztę! – ogłosił donośnie Jules, a wtedy służba otworzyła wysokie, dwuskrzydłowe drzwi prowadzące do jadalni.
Westchnęłam zachwycona. Właśnie tak wyobrażałam sobie średniowieczne komnaty jadalne, opisywane w książkach, które czytałam: kamienna podłoga i ściany obleczone barwnymi gobelinami przedstawiającymi średniowieczne sceny bitewne i religijne. Większość pomieszczenia zajmował długi, drewniany stół zastawiony elegancką porcelaną. Przy nim znajdowało się kilkadziesiąt, jak nie setka, miejsc. Na podwyższeniu, po drugiej stronie, ustawiono mniejszy z tylko jedenastoma krzesłami. A nad nim, na ścianie wisiało jedenaście kamiennych herbów przedstawiających specjalności rodów. Od razu odnalazłam emblemat rodu Mancini z biskupią tiarą, dwoma kluczami i krzyżem.
Wszyscy zebrani zajęli swoje krzesła. Na podeście usiadły głowy rodzin, w tym wuj Lorenzo. Tuż obok niego, pośrodku stołu zasiadał Jules, a po bokach pozostali.
Mi przypadło miejsce honorowe, u szczytu wielkiego stołu, naprzeciwko podestu.
Nie czułam się z tym komfortowo. Zaciekawione spojrzenia zebranych wciąż kierowały się w moją stronę. Na szczęście w pobliżu miałam ciotkę i Antonia. Kuzyn uśmiechał się do mnie pokrzepiająco, lecz nie był na tyle blisko, byśmy mogli swobodnie rozmawiać.
– Spotykamy się dzisiaj, w wigilię przesilenia zimowego, nie tylko po to, by uczcić nasze tradycje, ale też świętować ważne wydarzenie. – Jules wstał, a jego donośny głos niósł się po najdalszych zakątkach jadalni. – Jutro minie dwadzieścia pięć lat od dnia, gdy ostatnia Oblubienica poślubiła Nicolaussa. Jutro kolejna Oblubienica poślubi ich potomka i dołączy do panteonu najważniejszych kobiet w Przymierzu, a tym samym zyska boskość. To dzięki niej i jej poprzedniczkom możemy trwać w dostatku i bezpieczeństwie. Bello – spojrzał prosto na mnie tymi lodowatymi oczami – dzisiaj spotykamy się tutaj, by oddać ci cześć i podziękować za to, że jutro dopełnisz paktu z Nicolaussem i tym samym zadbasz o to, byśmy dalej odnosili sukcesy i trwali w swojej potędze. – Uniósł kieliszek. – Za Bellę Mancini!
– Za Bellę Mancini! – zawtórowała mu reszta.
Zarumieniłam się. Taka wzmożona uwaga była dla mnie bardzo krępująca, ale pamiętając o lekcjach ciotki i wuja, uśmiechnęłam się szeroko i też uniosłam kieliszek. Kiedy upiłam odrobinę wina, z trudem powstrzymałam się przed jego wypluciem. Smakowało paskudnie. Nie, nie dlatego, że było kiepskie, lecz Wino Oblubienicy doprawiono mieszanką składników, która pozostawiała na języku cierpki, ziołowy posmak złagodzony tylko odrobiną miodu. Hyzop, mirra, rozmaryn i jałowiec miały oczyścić moje ciało i przywołać do mnie Nicolaussa.
Dlatego pomimo okropnego smaku wypiłam zawartość kielicha, a dopiero gdy odstawiłam puste naczynie, rozpoczęła się radosna uczta.
– Myślałam, że to spotkanie będzie ciekawe. Jestem zawiedziona nudą – zagaiła do mnie kobieta siedząca po mojej prawej stronie.
Szybko przypomniałam sobie, kim jest – Adora Kantakuzen, grecka dziedziczka największej na świecie firmy zarządzającej transportem morskim. Wśród jej przodków znajdowali się władcy Cesarstwa Bizantyjskiego.
– Tak – potwierdziłam ostrożnie. – Sądziłam, że to dzień świętowania, a słyszę głównie rozmowy biznesowe – przyznałam podobnym tonem.
– Oni tak zawsze. – Machnęła lekceważąco ręką. – Spotkania Przymierza to przede wszystkim dyskusje o tym, jak poszerzyć już i tak wielkie wpływy. Gdybym mogła, wolałabym być teraz na Bali i imprezować z przyjaciółmi. Jeśli bym tu jednak nie przyjechała, ojciec odciąłby mi dostęp do konta.
Nie skomentowałam. Nigdy nie byłam na Bali i nie bawiłam się z przyjaciółmi, więc kiepsko nadawałam się na partnerkę do tej rozmowy.
– Gdyby chociaż dzisiaj podali nam magiczny wywar – westchnęła rozmarzona. – Ale nie, oczywiście musimy czekać do jutra, na twoje zamążpójście.
– Przepraszam – bąknęłam odruchowo, bo odniosłam wrażenie, że Adora obwinia mnie o nudę. Nie okazałam jej więcej zainteresowania. Rozglądałam się za wodą, aby z jej pomocą zabić paskudny smak wina.
– Nie masz za co! – zaśmiała się piskliwie, a ten dźwięk był bardzo nieprzyjemny. – Nie masz wpływu na tradycję. Właściwie to niesprawiedliwe, że dzisiaj musisz być taka grzeczna. Powinni pozwolić ci się rozerwać w twój ostatni dzień.
– Ostatni dzień? – Uniosłam brwi i z coraz większym trudem zachowywałam neutralny ton. Coś w zachowaniu Adory wywoływało u mnie dreszcze. Ta kobieta miała w sobie dziwny mrok, podobnie jak Jules i reszta.
– Ostatni dzień jako panny, oczywiście – wyjaśniła lekko. – No chyba nie pomyślałaś, że złożymy cię w ofierze na jakimś pradawnym ołtarzu! – W jej oczach pojawił się jakiś dziwny błysk.
– Nie, oczywiście, że nie! – zaprzeczyłam szybko, ponieważ jej słowa zawierały w sobie okropne bluźnierstwo. To brzmiało tak, jakby pomyliła Nicolaussa z Krampusem. To ten drugi, demon stworzony z człowieka, parał się taką obrzydliwą magią.
Zadrżałam na myśl o Krampusie. Od dziecka słyszałam przestrogi, że jeśli go spotkam, zapewne od razu zginę. Ten demon był realny, nie miał nic wspólnego z bajkami. Ród von Krampen słynął niegdyś z praktykowania sztuk tajemnych, magii i umiejętności otwierania przejść między światami. To właśnie jego członek założył Przymierze i zebrał całą grupę, aby przywołać Nicolaussa. Okazało się, że miał w tym swój sekretny cel – chciał zabić bóstwo, otwierając jednocześnie drugą bramę, prosto do Piekła. Sprowadził demony, by pozbyły się Nicolaussa, a w zamian za to dały mu władzę nad światem. Zawarł pakt z Diabłem, podpisał cyrograf własną krwią wymieszaną z krwią niemowląt.
Gdyby nie odwaga i szybki refleks pozostałych członków Przymierza, doszłoby do końca świata. Brama do Piekła została zamknięta, a von Krampen zabity. Lecz pakt przeszedł na jego potomków, a to, że nie został wypełniony, przemieniło ich w demony, które do dziś krążą po świecie, sieją zamęt i polują na członków Przymierza. Stali się Krampusami, przebrzydłymi bestiami z przerażającymi, wykrzywionymi twarzami i zakrzywionymi rogami.
Podejrzewano nawet, że wypadek moich rodziców nie był zwykłym nieszczęściem. Śledztwo nie wykazało, by uczestniczyła w nim istota rodem z Piekła. Wątpliwości jednak pozostały.
– Bello, czas, byś poszła spać. – Obok mnie znalazła się ciotka Bernadetta. Skarciła spojrzeniem Adorę i wyprowadziła mnie z sali.
Gdy zbliżyłyśmy się do drzwi, obróciłam się i ostatni raz rzuciłam okiem na rozmówczynię. Wpatrywała się we mnie z ponurym uśmiechem, aż naszła mnie ochota, by do niej wrócić i zapytać, czy ma ze mną jakiś problem. Może była zazdrosna, że to nie jej przypadła rola Oblubienicy?
Wraz z ciotką skręciłyśmy do holu i skierowałyśmy kroki na górę. Dopiero w sypialni odetchnęłam z ulgą.
– Nadszedł twój wielki dzień, Bello – zachwycała się Cecilia Dutoit, żona Julesa.
Stałam w kręgu złożonym z jedenastu matron Przymierza. Każda z nich uśmiechała się do mnie ciepło, a ja odczuwałam coraz większy stres. Całe życie szykowałam się na tę noc, ale gdy wreszcie nadeszła, wcale się nie cieszyłam. Czułam niesprawiedliwość. Może i spotkał mnie zaszczyt, ale wiązał się z wieloma wyrzeczeniami.
– Jeszcze tylko to. – Ciotka wręczyła mi misternie spleciony wianek.
Obróciłam się do lustra. Miałam na sobie suknię ślubną ze zwiewnej tkaniny. Z moich zakręconych w loki włosów spływał długi welon, którego uzupełnieniem miał być wianek z roślin o mistycznym znaczeniu.
Członkowie Przymierza wciąż wykorzystywali tajemną wiedzę i dawne wierzenia. To zapewniało im więź z Nicolaussem.
– Dużo tej symboliki – wyszeptałam, zakładając ozdobę na włosy. Oczywiście wiedziałam, co oznacza każda z roślin. Symbolizowały moje oddanie i przywoływały przyszłego męża.
Ta jedna kwestia wciąż pozostawała dla mnie zagadką – nie miałam pojęcia, gdzie znajdował się Nicolauss. Nikt tego nie wiedział. To samo tyczyło się poprzedniego boga i jego Oblubienicy. Wędrowali między światami i wymiarami, obdarowując swoją łaską ludzi i inne istoty.
– Oczywiście, Bello. – W głosie ciotki pojawiła się lekka surowość, jakbym powiedziała coś niewłaściwego. – Rytuał oddania Oblubienicy musi zostać przeprowadzony zgodnie z zasadami. Inaczej Nicolauss nie przybędzie, a wtedy świat spotka coś straszliwego. A nasze rodziny – pokręciła głową – stracą przychylność.
– Czy on jest dobry, skoro taka błahostka może go urazić i sprowadzić tragedię? – Moje wątpliwości rosły z każdą chwilą. Zastanawiałam się, co by się stało, gdybym nagle odmówiła wypełnienia powinności.
Nigdy wcześniej nie miałam takich lęków. Zostałam wychowana z myślą, że zostanę żoną bóstwa. Słuchałam o tym zaszczycie od najmłodszych lat, przygotowywałam się do tej nocy. Fakt, nie było mi łatwo, bo według ciotki cierpiałam na nadmiar energii i ciekawości, co nie pasowało przyszłej Oblubienicy. Pogodziłam się jednak z tym, że moje życie zostało zaplanowane.
I byłam gotowa stawić czoło nadchodzącej wielkimi krokami przyszłości.
– Czas na nas, nie możemy dłużej czekać. – Pani Dutoit podała mi płaszcz z białego futra. Chociaż na zewnątrz panował okropny mróz, przyjęłam go niechętnie, ponieważ to było prawdziwe futro a nie syntetyczne. Niestety rytuał wymagał kontaktu z naturą, sztuczne materiały mogły zakłócić moją aurę i zmylić Nicolaussa, a nie chcieliśmy, by zabłąkał się wśród lasów i gór.
Cecilia i ciotka wzięły świece. Teraz miały je wszystkie matrony z Przymierza. Ruszyłam ku wyjściu z sypialni, a one podążyły za mną. Nuciły cicho jakąś melodię po łacinie. Ich głosy zlewały się w monotonny szum, ale wychwyciłam niektóre słowa: zbawienie, łaska, dobrobyt, władza.
To była modlitwa. Modlitwa o kolejne dary Nicolaussa.
Schodziłam po krętych schodach bardzo ostrożnie, ponieważ długa suknia plątała mi się między nogami, a nie miałam wprawy w chodzeniu w takich strojach. Kobiety cały czas znajdowały się za mną, a ich śpiew działał na mnie hipnotycznie. Miałam wrażenie, że moja dusza odrywa się od ciała i szybuje nad nim, a każdy krok wykonuję automatycznie.
Gdy zeszłyśmy do holu, okazało się, że nikogo w nim nie ma.
– Wszyscy już pojechali – wyjaśniła ciotka na widok mojej zdziwionej miny. – Czekają na nas samochody. Przed nami kilkanaście minut jazdy, a później spacer przez las. Spotkasz się z Nicolaussem po drugiej stronie granicy, w Słowenii.
– Dlaczego nie wiedziałam o tym wcześniej? – zapytałam nieco sennym głosem. Czułam się bardzo dziwnie. Byłam podekscytowana, a jednocześnie oniemiała, jakbym nie spała całą noc. Właściwie to nie spałam. Kręciłam się z boku na bok, ale to chyba było normalne w przypadku panien młodych noc przed ślubem.
– Przyznam, że nie mam pojęcia, dziecko. – Uśmiechnęła się łagodnie. – Niektóre zasady rytuału pozostają dla mnie tajemnicą. Musiałabyś zapytać wuja lub Julesa, ale nie będziesz mieć na to czasu. No już – ponagliła mnie delikatnie – wychodzimy. Wszyscy na nas czekają.
Nie sprzeczałam się z ciotką. Posłusznie wyszłam z zamku, a na dziedzińcu czekało na nas dwanaście aut – po jednym dla każdej z kobiet. Posmutniałam, bo liczyłam na to, że będę miała okazję spędzić jeszcze trochę czasu sam na sam z opiekunką.
Milczący szofer otworzył przede mną drzwi, więc zajęłam miejsce i przez szybę obserwowałam kobiety wsiadające do pozostałych terenówek.
Ruszyliśmy. Samochody sunęły powoli, ostrożnie wchodząc w zakręty. Moje serce biło jak szalone, bo przez światło pochodni urwisko wydawało się jeszcze bardziej strome, a to, co poniżej niego, całkowicie czarne niczym otchłań.
– Od dawna pracujesz dla Przymierza? – zagaiłam do szofera, aby przerwać męczącą ciszę.
Nie odpowiedział. Nawet nie spojrzał na mnie w lusterku.
– No tak – mruknęłam, obniżając się na fotelu. – Nie płacą ci za rozmowy ze mną.
– Panienko, ta droga jest niebezpieczna. Muszę się skupić – wyjaśnił chłodnym, profesjonalnym tonem.
– Przepraszam. – Zacisnęłam palce na pasie bezpieczeństwa, bo jego słowa uświadomiły mi, że wystarczy jeden błędny ruch, byśmy spadli.
Co by się wtedy stało z rytuałem? Czy gdybym zginęła, Nicolauss ukarałby jedenaście rodów? Czy przestałby dbać o ludzi? A może zgodziłby się wziąć w zastępstwie kogoś innego lub poczekać kolejne dwadzieścia pięć lat?
Ciążyła na mnie tak wielka odpowiedzialność i uświadomiłam to sobie dopiero teraz. Fakt, że miałam zostać Oblubienicą, był tak oczywisty i naturalny, że nigdy wcześniej nie zastanawiałam się nad powagą mojej roli.
– Jesteśmy na miejscu, panienko Mancini. – Moje przemyślenia przerwał spokojny głos szofera.
– Dziękuję. – Uśmiechnęłam się lekko, trochę ze smutkiem.
To była moja ostatnia noc wśród ludzi, a ten mężczyzna nie miał o niczym pojęcia. Wiedza o tym, czym zajmuje się Przymierze, należała do tajemnic. Pracownicy jedenastu rodzin sądzili, że to tylko dziwna organizacja bajecznie bogatych ludzi, którzy nie wiedzą, co robić z pieniędzmi. Być może niektórzy podejrzewali, że jesteśmy jakąś sektą, ale milczeli, ponieważ nie chcieli stracić pracy.
A nawet gdyby próbowali opowiedzieć światu o tajemniczych spotkaniach w zamku w górach, nie mieli szans nagłośnić sprawy. Za to odpowiadała rodzina Lytton z Wielkiej Brytanii – niegdyś królewscy skrybowie i kronikarze, a teraz potentaci medialni kontrolujący źródła przekazu na każdym zamieszkałym kontynencie.
Gdy szofer otworzył mi drzwi, owinęłam się mocniej futrzanym płaszczem. Za nami stały już kolejne auta, z których wysiadały matrony.
– Dalej nie pojedziemy – wyjaśniła ciotka. – Tę drogę musimy przejść. – Jej oczy były nieco rozszerzone. Zapewne, podobnie jak ja, odczuwała panującą w lesie dziwną atmosferę. – Noc przesilenia zimowego ma w sobie pewną magię – zagaiła, jakby odczytała moje myśli. – Podczas niej lasy ożywają, a mieszkające w nich stworzenia interesują się przebywającymi tu ludźmi.
– Stworzenia? – Zmarszczyłam brwi. Ciotka zdecydowanie nie mówiła o zwierzętach.
– Oczywiście, Bello. Dzisiaj zasłona między światami jest słaba, a długa noc przyciąga mrok. Dlatego mamy ze sobą te świece, aby je odstraszyć. – Zaśmiała się trochę nerwowo. – Będziemy cię chronić, otoczymy cię światłem i doprowadzimy na miejsce, gdzie odbędą się ostatnie uroczystości i zjawi się Nicolauss.
– Dziękuję. – Moja wdzięczność była szczera, bo przed sobą miałam wąską, ciemną ścieżkę, a dochodzące z lasu odgłosy wywoływały ciarki na moim ciele.
Kobiety ustawiły się wokół mnie i razem rozpoczęłyśmy marsz ku mojemu przeznaczeniu. Znowu śpiewały, ale mroźne powietrze sprawiło, że tym razem melodia mnie nie hipnotyzowała. Było mi okropnie zimno. Futro chroniło ciało, ale pod nim miałam tylko zwiewną suknię, a na stopach miękkie, płaskie pantofle. W dodatku brakowało mi czapki, szalika i rękawiczek.
Na szczęście droga nie trwała długo i po kilkunastu minutach zauważyłam światło wyłaniające się zza drzew. Im byłyśmy bliżej, tym jaśniej się robiło. Gdzieś w oddali słyszałam rytmiczne uderzenia w bębny. Nadawały całej atmosferze powagi, a moje serce tłukło się w piersi w ich rytmie, jakby ciało dostosowywało się do miejsca, gdzie miałam spotkać przyszłego męża.
Dotarłyśmy na wielką polanę, gdzie w kręgu paliło się jedenaście ognisk. Każde z nich było wielkie, a jego płomienie strzelały wysoko. Pośrodku stali przedstawiciele rodów. Od razu rozpoznałam wuja i kuzyna.
– Oblubienico! – zawołał głośno pan Dutoit. – Witaj w miejscu, gdzie kończy się twoja podróż!
Nie spodobały mi się jego słowa. Ślub z Nicolaussem uważałam za początek. Koniec brzmiał źle, niepokojąco, ale już zauważyłam, że wielu członków Przymierza używa zwrotów, które można zinterpretować w makabryczny sposób. Kojarzyły się z mrokiem, nie boskim światłem Nicolaussa. Zrzuciłam to na karb początków istnienia organizacji. Przecież tysiąc lat temu panowało średniowiecze, a ludzie żyli w ciągłym strachu przed Piekłem, głodem i epidemiami. Do tego zajmowali się głównie żałowaniem za grzechy.
– Ten chleb i wino to nasz dar dla ciebie. – Podszedł do mnie ktoś z rodu Czerninów, czeskich producentów żywności. Niósł przed sobą srebrną tacę, a na niej znajdował się niewielki bochenek oraz srebrny kielich. – Zjedz i wypij, by dopełnić rytuału. Zioła pomogą przywołać Nicolaussa i pozwolą ci połączyć się z boskim wymiarem.
Wspomnienie wczorajszego wina przywołało gorycz w ustach. Po raz pierwszy moje ciało ogarnął prawdziwy lęk. Nadszedł wreszcie ten czas, wkrótce moja rola Oblubienicy miała zostać wypełniona i dzieliły mnie od tego zaledwie godziny.
Drżącymi z zimna i stresu dłońmi sięgnęłam po chleb. Ułamałam kawałek, a wtedy do mojego nosa dotarł przede wszystkim aromat rozmarynu. Na skórce było trochę maku, który przylepił mi się do palców. Ugryzłam pieczywo i z trudem utrzymałam je w ustach. Już chciałam zapytać, czemu do rytuałów wykorzystuje się za każdym razem coś gorzkiego. Nawet delikatny posmak miodu nie potrafił tego zakryć.
– Teraz wino – zachęcił mnie Czernin.
Stłumiłam niechęć i wykonałam polecenie. Wyszłam z założenia, że im prędzej wypiję, tym szybciej pozbędę się tego okropnego smaku. Opróżniłam kielich i z głośnym brzdękiem odstawiłam go na tacę.
– Zaczynamy świętowanie! – wykrzyknął Jules, a wtedy bębny zaczęły grać głośniej.
Zostałam wciągnięta w sam środek kręgu. Wirowałam w rytm muzyki, tańczyłam i śmiałam się głośno. Zapomniałam o lęku. Moje ciało opanowała euforia. Zrobiło mi się tak ciepło, że odrzuciłam futro i bawiłam się wraz z pozostałymi.
Nagle wydali mi się dużo bardziej sympatyczni. Mężczyźni obracali mnie w tańcu i podawali sobie z rąk do rąk, a kobiety klaskały i zachęcały, bym dała z siebie jeszcze więcej.
Wirowałam tak szybko, że twarze ludzi zaczęły mi się rozmazywać. Ogień świecił tak jasno, że dawał wrażenie, jakby panował środek dnia. Byłam pewna, że na granicy polany kręciły się jakieś malutkie istoty, zapewne te, o których wspominała ciotka.
– Jest cudownie! – wykrzyknęłam radośnie. Rozpostarłam szeroko ramiona i obracałam się wokół własnej osi, napawając atmosferą. – Czekam na ciebie, Nicolaussie!
I wtedy to się stało.
Najpierw przez gwar śmiechów i muzykę przebiło się ujadanie psów. Później usłyszałam pierwsze krzyki.
Bębny ucichły, a zastąpiły je odgłosy walki i głośno wydawane polecenia, których sensu nie potrafiłam zrozumieć.
Zapanował chaos, a ja tkwiłam w samym jego środku.
– Musimy uciekać! – Wuj złapał mnie za ramię. – Bello! Skup się!
Nie potrafiłam tego zrobić. Byłam w innym stanie świadomości. Wiedziałam, że dzieje się coś złego, ale wcale się tym nie przejmowałam. Nie czułam strachu. Było mi ciepło, moje ciało opanowała lekkość i senność.
– Czekam na Nicolaussa – wybełkotałam i jęknęłam niezadowolona, gdy wuj mocno mną potrząsnął.
– Idzie Krampus! Musimy uciekać! – krzyknął i dopiero to zwróciło moją uwagę.
Krampus… postrach z dziecięcych opowieści. Zdrajca Przymierza. Wróg Nicolaussa. Demon. Kiedyś człowiek, von Krampen. Teraz rogata bestia z wykrzywioną twarzą.
Wielokrotnie widziałam średniowieczne ryciny przedstawiające jego postać. Za każdym razem, gdy na nie patrzyłam, czułam przeraźliwy lęk.
I wtedy go zobaczyłam.
Zamarłam. Nie byłam w stanie się ruszyć. Wuj wciąż krzyczał, ale cofnął się, zostawiając mnie samą.
Obserwowałam nadchodzącego potwora. Był jeszcze bardziej odrażający niż w moich wyobrażeniach i książkach.
Jego długie, kozie rogi zakrzywiały się ku dołowi, oczy pałały nienawiścią i okrucieństwem, a z wykrzywionych ust zwisał jęzor z kapiącą z niego śliną. Był bardzo wysoki. Przyćmił sobą otoczenie. Za nim rozpościerała się ściana ognia.
Członkowie Przymierza rozpierzchli się, próbowali walczyć z towarzyszącymi Krampusowi demonami, lecz nie mieli żadnych szans. Mimo wsparcia Nicolaussa byli tylko ludźmi.
Im bliżej mnie znajdował się potwór, tym bardziej ogarniała mnie panika. Cofnęłam się o krok, ale zrobiłam to z wielkim trudem. Już nie słyszałam nawoływania wuja. Pewnie został zaatakowany. Pozostało mi mieć nadzieję, że przeżyje.
Nie widziałam też ciotki i kuzyna. Zniknęli w tym całym zamieszaniu.
– Witaj, Bello. – Skuliłam się na dźwięk głosu Krampusa. Brzmiał ochryple i odlegle, jakby monstrum mówiło do mnie zza ściany. – Czekałem na dzień, gdy cię stąd zabiorę.
– Dziewczyna nadal śpi. – Oderwałem wzrok od górskiego krajobrazu, gdy usłyszałem zmęczony głos Sambora.
Mój mentor i dawny opiekun wszedł do gabinetu bezszelestnie. Stary drań miał już ponad sześćdziesiąt lat, ale wciąż potrafił poruszać się niezwykle cicho. Zwykle nie był w stanie mnie zaskoczyć, ale po ostatniej nocy walczyłem z natłokiem myśli i zmartwień. Tak przynajmniej tłumaczyłem sobie chwilową słabość.
Byłem zmęczony. Nie znalazłem nawet chwili na sen i wciąż czuwałem gotowy na atak, chociaż nic nam nie groziło. Dla Przymierza i Nicolaussa to miejsce nie istniało. Uważali Zgornje Jezersko za nic nieznaczącą wioskę, pełną prostych ludzi. Nie mieli pojęcia, że stare, otaczające teren mury zbudowano z kamienia pomieszanego z solą, dzięki czemu demony nie zwracały uwagi na wieś.
Poza tym chroniły nas potężne zaklęcia. Zgornje Jezersko istniało na mapach, ale każdy, kto się tu zjawił, po wyjeździe ledwo pamiętał wizytę. W dodatku miał wrażenie, iż była ona tak nudna, że nie warto o niej opowiadać.
– Będzie spała jeszcze długo – odparłem głosem wypranym z emocji. Nie podobało mi się to, że ją tu trzymaliśmy. Dużo łatwiej byłoby ją zabić i w ten sposób przerwać rytuał, ale potrzebowałem jej, by raz na zawsze pozbyć się Nicolaussa. – Naćpali ją tak bardzo, że potrzebuje czasu, by dojść do siebie.
– Będzie przerażona, gdy się obudzi. – W tonie Sambora pojawiło się współczucie.
– Wszystko jej wyjaśnię – westchnąłem z niechęcią. – O ile posłucha. Przeszła pranie mózgu. Nie wiem, czy moje słowa coś zmienią.
– Zobaczy, że nie masz rogów i jakoś to będzie – zaśmiał się pocieszająco. – Valentinie, bądź delikatny. Ona niczym nie zawiniła, jest ofiarą.
– Wiem, ale bardzo mi ciężko przyjąć to do wiadomości. Dorastała w Przymierzu, słuchała tych wszystkich bzdur o mojej rodzinie i kłamstw na temat Nicolaussa. – Zmarszczyłem brwi i wróciłem wzrokiem do widoku za oknem. Dochodziło południe, a wioska tętniła życiem. Jej mieszkańcy przechadzali się między budynkami i korzystali z tak rzadkich o tej porze roku promieni słońca. – Czy wszyscy są cali?
– Jest kilku lekko rannych, ale twoi ludzie spisali się w nocy świetnie. Nasze źródła donoszą, że członkowie Przymierza są w znacznie gorszym stanie. – Wyczułem sporą satysfakcję w jego słowach.
Miałem osiem lat, gdy cała moja rodzina została zamordowana. Tylko ja przetrwałem, dzięki niesamowitemu szczęściu. Członkowie Przymierza dopadli nas podczas podróży, gdy byliśmy najbardziej narażeni. Niestety nie istniała możliwość, byśmy nigdy nie opuszczali bezpiecznych murów Zgornjego Jezerska. Sam bardzo długo z tym zwlekałem po tragicznej śmierci krewnych.
Sambor był dla mnie jak ojciec. Zaopiekował się mną, wychował, nauczył walczyć i przekazał całą wiedzę rodziny von Krampen. Wcześniej był sekretarzem mojego dziadka i ojca. Znał wszystkie sekrety rodziny i razem z nimi prowadził badania nad sposobem zniszczenia Nicolaussa. Teraz pełnił rolę mojego doradcy, a także nadzorował siatkę szpiegowską.
– Pójdę do wioski, gdy dziewczyna się obudzi. – Aż rwałem się, by osobiście sprawdzić, co z moimi ludźmi. Chciałem się upewnić, że nikt nie potrzebuje pomocy.
– Valentinie, nikt nie ma ci za złe, że siedzisz we dworze, zamiast w wiosce – uspokoił mnie. – Ludzie to rozumieją. Czekają, aż zakończysz to wszystko i będą mogli bezpiecznie podróżować, kształcić się, poznawać osoby z zewnątrz. Tysiąc lat izolacji to bardzo dużo. Każde kolejne pokolenie liczyło, że wreszcie uda się pokonać Nicolaussa. Teraz mamy nadzieję, że ty tego dokonasz.
W zamyśleniu pokiwałem głową.
To była wielka odpowiedzialność. Ostatniej nocy minęło dokładnie tysiąc lat od czasu, gdy przodkowie mieszkańców wioski przybyli do Zgornjego Jezerska i założyli osadę. Przebyli całą drogę przez góry pieszo, ratując się i jednocześnie ryzykując życie. Od tego czasu pomiędzy moim rodem a nimi panował pakt. Chroniliśmy ich z pomocą zaklęć, zapewnialiśmy żyzną ziemię, lekarstwa i edukację. Oni w zamian za to dzielili się z nami tym, co wyhodowali i pomagali nam strzec tajemnic. Trwaliśmy w tym stanie przez kolejne pokolenia.
Bywało, że któryś z mieszkańców decydował się odejść i oczywiście miał do tego prawo. Nie trzymaliśmy tu nikogo siłą, ale wyjazd miał swoje konsekwencje. Spotykało go to, co przypadkowych turystów. Jego wspomnienia o dawnym życiu zanikały i zdawały się zamglone. Nawet jeśli bardzo pragnął, nie potrafił wrócić do domu. Ta cena była wysoka i okrutna, ale zapewniała nam wszystkim bezpieczeństwo.
Ród von Krampen od dziesięciu wieków był ścigany. Polowano na nas. Robiono wszystko, by całkowicie wymazać naszą linię z powierzchni ziemi. A ci, którym tak bardzo na tym zależało, z każdym dniem rośli w potęgę.
Tak, doskonale wiedziałem, jak dobrze powodziło się jedenastce. Ich środki były niemal nieograniczone. Kiedyś pełnili rolę cichych eminencji na najważniejszych europejskich dworach. Teraz posiadali rozwinięte biznesy i realną władzę, bo ich pieniądze i technologie pozwalały im na wszystko. Bez mrugnięcia okiem mogli doprowadzić do katastrof – paraliżu cyfrowego lub energetycznego, zaburzeń w handlu międzynarodowym, głodu, wojen lub epidemii. A jednak uważano ich za ludzi sukcesu i filantropów pod przykrywką Fundacji Hohenwacht na Rzecz Dziedzictwa Kulturowego. I nikt nie wiedział, że zawdzięczają to wszystko paktowi z Nicolaussem oraz przelaniu krwi.
Nikt poza mną i moimi ludźmi.
Spojrzałem zaskoczony w górę, gdy nad nami rozległo się donośne stukanie, a po nim wrzask i huk.
– Chyba się obudziła. – Uśmiechnąłem się zimno. – Czas, bym powitał Bellę Mancini w dworze Krampusa.
[
←1
]
Pasmo górskie w Południowych Alpach Wapiennych na granicy Austrii i Słowenii.
