Kraj, który walczy ebook

Copy­ri­ght © by Maja Koło­dziej­czyk 2026 Copy­ri­ght © by TIME SA 2026

Wydaw­czyni: Nata­lia Gowin Redak­cja: Justyna Tech­mań­ska-Szew­czuk Korekta: Jolanta Kuchar­ska, Domi­nika Ładycka / e-DYTOR Pro­jekt gra­ficzny okładki i stron tytu­ło­wych: Agnieszka Zawadka

Wydawca: TIME SA, ul. Jubi­ler­ska 10, 04-190 War­szawa face­book.com/har­de­wy­daw­nic­two insta­gram.com/har­de­wy­daw­nic­two tik­tok.com/@harde.wydaw­nic­two

Dział sprze­daży i kon­takt z czy­tel­ni­kami: harde@gru­pazpr.pl

ISBN 978-83-8343-836-8 War­szawa 2026 Wyda­nie pierw­sze

Wer­sję elek­tro­niczną przy­go­to­wano w sys­te­mie Zecer

Ostrzeżenie

Nie­które tre­ści przed­sta­wione na kar­tach powie­ści mogą być nie­od­po­wied­nie dla osób wraż­li­wych. Należą do nich prze­moc, wątki zwią­zane z han­dlem ludźmi, opisy zbrodni wojen­nych oraz życia codzien­nego w pań­stwie tota­li­tar­nym.

Cho­ciaż Ligvash został umiesz­czony na rze­czy­wi­stej mapie świata, wszyst­kie wyda­rze­nia, które się w nim dzieją, są fik­cyjne. Doty­czy to rów­nież odwie­dza­nych przez boha­te­rów miejsc, struk­tur poli­tycz­nych, reli­gii oraz wszyst­kich zagad­nień zwią­za­nych z kata­strofą w Futa­mie.

I. Urodzony przywódca

I

Uro­dzony przy­wódca

Beilong, Ligvash

Życie toczyło się dalej. Świat nie sta­nął w miej­scu. Gdy Jenny i Koni cho­dzili na lek­cje tańca, widzieli dzieci, które mijały ich na rowe­rach. Wyda­wały rado­sne okrzyki, a potem nie­zbyt dys­kret­nie wska­zy­wały na tę dwójkę pal­cami. Ptaki sia­dały na owo­co­wych drze­wach. Śpie­wały, stro­sząc piórka i usi­łu­jąc sku­sić part­nerki, które upo­rczy­wie odwra­cały głowy. Ptasi zalot­nicy przy­cią­gnęli jed­nak uwagę kocura. Oparł łapy o mur i wpa­try­wał się w swoje nie­do­szłe zdo­by­cze, macha­jąc przy tym ogo­nem. Jenny kuc­nęła, aby zro­bić mu zdję­cie. Koni przy­po­mi­nał sobie pierw­sze dni po śmierci matki. Tak bar­dzo iry­to­wało go wów­czas, że wszystko wokół żyło. Chciał, aby świat usechł wraz z nią. Nie mógł znieść cudzego śmie­chu. Spo­koj­nych roz­mów. Widoku rodzin. I dopiero w Ligva­shu dotarło do niego, że tak naprawdę ni­gdy nie prze­szedł żałoby tak, jak powi­nien. Był pod­porą dla wszyst­kich innych. Sam nie miał się o kogo oprzeć. Śmierć Kra­skiego na powrót otwo­rzyła pudełko, które długo pozo­sta­wało zamknięte. Za każ­dym razem, gdy sły­szał o jego wypadku, myślał o matce. A jed­nak teraz chciał, aby życie toczyło się dalej. Musiał mieć pew­ność, że to jesz­cze nie koniec.

– Roz­pie­ścili nas tymi dwoma tygo­dniami w Beilongu. Cie­kawe, czy taki był pier­wotny plan, czy też zmie­nili go pod nas – powie­działa Jenny.

Podra­pała grzbiet burego kota, który wycią­gnął się z zado­wo­le­niem, naj­wy­raź­niej zapo­mi­na­jąc o kolo­ro­wych pta­kach. Swo­boda poru­sza­nia się po oko­licy była ulotna. Jenny i Koni musieli przejść osiem­set metrów wzdłuż zadba­nego osie­dla. Spraw­dzano, czy nie zba­czają z wyzna­czo­nej im ścieżki. Syn­tia wcze­śniej poin­for­mo­wała swo­ich pod­opiecz­nych o kame­rach zamon­to­wa­nych w ogro­dze­niu. Począt­kowo więc uda­wali, że ich nie ma. Póź­niej po pro­stu weszło im to krew. Beilong, a raczej część mia­sta, którą przed­sta­wiono uczest­ni­kom pro­jektu, przy­po­mi­nał domek dla lalek. Świeżo malo­wany, pełen este­tycz­nych detali i cie­szący oko, a jed­nak usta­wiony gdzieś pośrodku wiel­kiego bała­ganu. Cho­ciaż na początku wyjazdu tury­ści byli nasta­wieni na szu­ka­nie pod­stępu, dys­kret­nie nagry­wali opusz­czone lub pospiesz­nie remon­to­wane hotele i robili masę zdjęć wize­run­ków dyk­ta­to­rów, to coś się zmie­niło. Pły­nęli z prą­dem. Pozwo­lili, aby ktoś prze­sta­wiał ich jak lalki z punktu a do punktu b. I abso­lut­nie wszy­scy czuli, że coś się zmie­niło.

– Ty też masz wra­że­nie, że po powro­cie z parku i śmierci Kra­skiego nastał jakiś spo­kój? Coś na kształt chwi­lo­wego zawie­sze­nia broni? – zapy­tała Jenny.

Kon­rad sły­szał stu­kot jej butów ude­rza­ją­cych o chod­nik. Jenny wyjąt­kowo upodo­bała sobie obcasy Syn­tii i trzeba przy­znać, że bar­dzo dobrze się w nich pre­zen­to­wała. Szła tak bli­sko. Była na wycią­gnię­cie ręki. Ich palce i ramiona dzie­liły cen­ty­me­try, lecz żadne z nich nie prze­kro­czyło tej nie­wi­dzial­nej bariery. Tutaj nie cho­dziło tylko o to, że ukry­wali się przed kame­rami. Po pro­stu spali wtu­leni w sie­bie. I cało­wali się wtedy, kiedy było bar­dzo źle. Ni­gdy nie nazy­wali jed­nak rodzą­cego się mię­dzy nimi uczu­cia. Wie­dzieli, że w pew­nym momen­cie zostaną roz­dzie­leni. Naj­pew­niej na zawsze. Dla­tego naj­ła­twiej było cie­szyć się chwilą, zamiast mar­twić się o przy­szłość. Pro­blem pole­gał jed­nak na tym, że Jenny cały czas myślała, co nastąpi po pro­gra­mie. Kon­rad tak samo. Żadne z nich nie mówiło gło­śno o tych oba­wach, chcąc wza­jem­nie się odcią­żyć. Naiw­nie wie­rzyli, że tej dru­giej oso­bie naprawdę udaje się zapo­mnieć choć na chwilę.

– Myślę, że traf­nie to uję­łaś. Pew­nie Raki Bork tylko czeka, aż emo­cje opadną, i będzie miał w pla­nach kolejne wyzwa­nia – powie­dział Koni.

– Też tak uwa­żam. Swoją drogą, dzi­siaj ma być wyemi­to­wany odci­nek z par­kiem. To zna­czy, tak osza­co­wa­łam po tym, co mówił Raki. Ostatni skoń­czył się na naszym prze­pa­ko­wy­wa­niu – stwier­dziła Jenny.

– Zoba­czymy, jak nas oce­nią. Żałuję, że nie mogę poczy­tać komen­ta­rzy w inter­ne­cie. W zasa­dzie to naj­bar­dziej inte­re­suje mnie moment z pocię­ciem namiotu. Cie­kawe, czy pokażą to w tele­wi­zji.

Na wzmiankę o namio­cie Jenny uśmiech­nęła się do wła­snych myśli.

– Prze­ło­mem dla Ligvań­czy­ków na pewno będzie to, że pro­gram burzy dotych­czas usta­loną hie­rar­chię – powie­działa.

– Co dokład­nie masz na myślisz? – zapy­tał, cho­ciaż prze­czu­wał, co zaraz usły­szy.

– Tu nie ma leka­rzy i futai. Podzia­łów na tych, któ­rzy pia­stują ważne i mniej istotne sta­no­wi­ska. Nie ma osób, któ­rym z jakie­goś powodu powinno się wię­cej wyba­czać. Wszy­scy sta­li­śmy się uczest­ni­kami.

Dziew­czyna wycią­gnęła dło­nie ku górze, jakby ten gest miał pod­kre­ślić poczu­cie wol­no­ści, jakie ją ogar­nęło. Jej słowa wydały się Kon­ra­dowi bar­dzo śmiałe. W pierw­szym odru­chu patrzył nawet na torebkę zawie­szoną na jej ramie­niu i tylko cze­kał, aż ukryty w niej tele­fon zawi­bruje. Ten jed­nak mil­czał. Być może dla­tego, że Jenny nie prze­sa­dziła. Jakoś udało jej się zgrab­nie lawi­ro­wać mię­dzy tym, co dozwo­lone a zaka­zane.

– No tak, i każdy ma moż­li­wość zapre­zen­to­wać swój cha­rak­ter.

Kon­rad miał na końcu języka, że wiele jesz­cze zależy od mon­ta­ży­stów. Sam dosko­nale wie­dział, jak w zmyślny spo­sób można zgrab­nie uciąć nie­które frag­menty. Nie dzie­lił się z Jenny tymi uwa­gami, ponie­waż zale­żało mu na spo­koju dziew­czyny. W końcu ich oczom uka­zał się niski, jasny budy­nek z dużymi oknami. Kon­struk­cja bazo­wała na drew­nie i bam­bu­sie, a nie­wielki ogró­dek wie­czo­rami oświe­tlały papie­rowe lam­piony. Nim para z dru­żyny fio­le­to­wej zdą­żyła wejść na teren budynku, Syn­tia prze­su­nęła bam­bu­sowe drzwi. Z wnę­trza wybie­gło sześć dziew­czy­nek. Nie mogły mieć wię­cej niż dzie­więć lat. W geście sza­cunku pokło­niły się swo­jej men­torce. Ta odpowie­działa im tym samym, ale z typową dla sie­bie, wystu­dio­waną gra­cją. Przy­szłe bale­riny chwy­ciły ple­caki i ruszyły w stronę wyj­ścia. Na widok Jen­ni­shi i Koniego rów­nież oddały pokłon. Nie zada­wały żad­nych pytań. Nie szep­tały, nim nie znik­nęły im z pola widze­nia. Dosko­nale wie­działy, że ich nauczy­cielka przyj­muje uczest­ni­ków Pro­jektu Open­World. Mimo to, jak na Ligvanki przy­stało, mil­czały. Na pew­nym eta­pie życia nauczono je, że nie wypada być wścib­skim. I tak jak żaden prze­cho­dzień nie zada­wał futai oso­bi­stych pytań, tak też stro­nił od zacze­pia­nia prze­wod­ni­ków i tury­stów.

– No co tak sto­icie? Chodź­cie! – Syn­tia mach­nęła ręką w stronę swo­ich pod­opiecz­nych.

Miała na sobie jedwabną szatę, naj­pew­niej będącą luź­niej­szą formą ligvań­skiego stroju tra­dy­cyj­nego. Z atła­so­wej torebki wyjęła papie­ro­śnicę. Zdą­żyła zapa­lić papie­rosa, zanim jej goście weszli na teren ogrodu.

– Widzę, że twoje zaję­cia cie­szą się zain­te­re­so­wa­niem – zagaił Koni.

W odróż­nie­niu od Ligvań­czy­ków nie uczono go trzy­ma­nia języka za zębami. Młode tan­cerki, które przed momen­tem wyszły ze szkółki tanecz­nej Syn­tii, musiały pocho­dzić z rodzin, które było stać na takie zaję­cia. Może poli­ty­ków? Albo jakichś dygni­ta­rzy?

– Ow­szem, ale to dopiero począ­tek. Dopóki Ligvash nie zaan­ga­żo­wał się w Pro­jekt Open­World i nie nasta­wił na póź­niej­sze przy­ję­cie tury­stów, pro­wa­dzi­łam głów­nie zaję­cia z baletu. Rodzina Nur­sich go uwiel­biała. Wia­domo więc, że Ligvań­czycy też – oznaj­miła z uśmie­chem.

Na tym eta­pie zna­jo­mo­ści Koni i Jenny potra­fili jed­nak roz­po­znać momenty, w któ­rych Syn­tia pozwa­lała sobie na tę sub­telną, led­wie wyczu­walną nutę cyni­zmu. To był jeden z nich.

– I uwa­żasz, że teraz wzro­śnie popyt na naukę naszego ojczy­stego tańca ligvań­skiego? – zapy­tała Jen­ni­shi.

Syn­tia powoli wypu­ściła dym z ust. Wie­działa, że na tara­sie, mniej wię­cej nad jej głową, zamon­to­wano kamerę. Ist­niało więc duże praw­do­po­do­bień­stwo, że i ten frag­ment ukaże się w tele­wi­zji.

– Oczy­wi­ście. Jesz­cze wspo­mni­cie moje słowa, ale jestem pewna, że nasz taniec ludowy będzie hitem. Zresztą w mojej opi­nii Beilong okaże się tury­styczną mekką. To nie­sa­mo­wite miej­sce, ale mniej­sza o to. Na takie roz­wa­ża­nia przyj­dzie czas przy her­batce. Za pięć minut widzimy się na par­kie­cie. Dołożę wszel­kich sta­rań, by nauczyć was jak naj­wię­cej.

Głos Syn­tii brzmiał nie­zwy­kle poważ­nie. Po wielu poprzed­nich pró­bach Jenny i Koni wie­dzieli, że kobieta pod­cho­dzi do powie­rzo­nego jej zada­nia bar­dzo ambi­cjo­nal­nie.

– Myślę, że ona może mieć rację. Pew­nie cały świat mówi teraz tylko o Ligva­shu – powie­dział Kon­rad, po tym jak przy­sta­nęli, by zdjąć buty w progu.

Od dłuż­szego czasu oboje funk­cjo­no­wali w sta­nie dziw­nego napię­cia. Koni czuł sztyw­ność ramion i pal­ców. Gdy tylko pomy­ślał o czymś bar­dziej stre­su­ją­cym, mię­śnie w jego ciele napi­nały się mimo­wol­nie. Wra­cał też ból na wyso­ko­ści mostka. Wyobra­żał sobie, że jakaś nie­wi­dzialna ręka ści­ska mu wnętrz­no­ści. Że coś przy­gniata płuca, utrud­nia­jąc oddy­cha­nie. I że czy­jeś oczy śle­dzą każdy jego ruch, choć z tym ostat­nim nie­wiele się mylił. Ale Koni dawał radę. Nie bał się, że ten stan wciąż będzie trwać. Prze­ra­żał go moment, w któ­rym się skoń­czy.

– Wciąż na nas patrzy – szep­nęła Jenny.

Unio­sła pod­bró­dek, wpa­tru­jąc się w punkt na ścia­nie. Jej fio­le­towe oczy błysz­czały z eks­cy­ta­cji. Kon­rad rów­nież spoj­rzał w tym kie­runku. Naprze­ciwko drzwi wisiały trzy por­trety. Dwa powie­szono niżej. Jeden nad nimi. Zwy­kły obser­wa­tor mógłby uznać, że Syn­tia w ten spo­sób wyróż­niła panu­ją­cego władcę. Koni i Jenny rozu­mieli jed­nak tę drobną sym­bo­likę. Keram Nursi patrzył na nich oce­nia­jąco ze zło­tych ram. Podob­nie jego pier­wo­rodny syn Keram Danki Nursi. Góru­jący nad nimi Lei Nursi miał w twa­rzy coś dobro­tli­wego. Ist­niało praw­do­po­do­bień­stwo, że w świe­tle ostat­nich wyda­rzeń Koni zaczął patrzeć na niego ina­czej.

– Mamy anioła stróża – odpo­wie­dział cicho.

Wtem Syn­tia prze­su­nęła drzwi i pew­nym kro­kiem wpa­ro­wała do środka. Spoj­rzała na Jen­ni­shi, na Kon­rada, po czym zmarsz­czyła czoło. Wie­działa, na co patrzyli. Domy­ślała się też, o czym myślą. Temat Leia Nur­siego prze­wi­jał się w ich domu każ­dego wie­czoru od śmierci Rafała Kra­sow­skiego. Jenny i Koni chcieli wie­dzieć wię­cej. Zada­wali jej różne pyta­nia, ale w tej kwe­stii Syn­tia była dość powścią­gliwa. Nie­ważne, jak bar­dzo się sta­rali. Otrzy­my­wali lako­niczne odpo­wie­dzi. Kobieta nie opo­wia­dała im, jaki pry­wat­nie był Lei Nursi. Nie mówiła o jego moty­wa­cjach i nie roz­wo­dziła się na temat ich spo­tkań.

„W razie wąt­pli­wo­ści wyślij­cie SMS-a. Ja opo­wie­dzia­łam wam swoją wer­sję histo­rii. Moja jest kon­kret­nie zwią­zana z Nishą. Czy przy­jaź­ni­li­śmy się we troje? Oczy­wi­ście. Jego obecna sytu­acja jest zgoła inna od mojej. Nie będę wypo­wia­dać się za kogoś” – powie­działa sta­now­czo, gdy ostat­nio pró­bo­wali na nią naci­skać.

– Wspar­cie Opatrz­no­ści zawsze się przyda. Nic wam jed­nak nie pomoże, jeżeli będzie­cie tak po pro­stu stać i modlić się do wize­runku naszego wodza. Powin­ni­ście już cze­kać prze­brani w sali lustrza­nej – pona­gliła ich.

Wyko­nali jej pole­ce­nie niczym posłuszni ucznio­wie. Bez słowa prze­su­nęli kolejne drzwi i ruszyli pro­sto do szatni. Pięć minut póź­niej cała trójka weszła do sali lustrza­nej. Syn­tia stała przy otwar­tym oknie. Cie­płe świa­tło oświe­tlało jej syl­wetkę i spra­wiało, że wzory na trzy­ma­nym przez nią wachla­rzu poły­ski­wały. Bez­wied­nie prze­su­wała pal­cem po jego kra­wę­dzi.

– Zacznijmy od cie­bie, Jen­ni­shi. Pokaż, czego się nauczy­łaś.

Syn­tia pod­rzu­ciła wachlarz i z cichym zdu­mie­niem obser­wo­wała, jak dziew­czyna z gra­cją go łapie. Rola Jen­ni­shi była nie­po­rów­ny­wal­nie trud­niej­sza. To ona zaczy­nała, part­ner dołą­czał do niej póź­niej. Kiedy Raki Bork wyzna­czył Syn­tii aku­rat to zada­nie, nie kryła obaw. Ligvań­ski taniec naro­dowy był trudny. Nie wszy­scy pamię­tali, że opo­wia­dał histo­rię pozna­nia rybaka oraz nimfy wod­nej, która miała go ocza­ro­wać. Syn­tia nie mówiła o tym na głos, ale czuła ogromną pre­sję. Chciała jak naj­le­piej nauczyć tańca swo­ich pod­opiecz­nych. Mieli zachwy­cić widow­nię, nie stać się obiek­tem żar­tów, a o to wcale nie było trudno. Instruk­torka tańca szybko zorien­to­wała się jed­nak, że jej pod­opieczni radzili sobie cał­kiem nie­źle. Powoli pode­szła do magne­to­fonu. Ski­nęła na Jen­ni­shi, która sta­nęła na nie­wiel­kim drew­nia­nym pode­ście.

– Gotowa?

Gdy dziew­czyna przy­tak­nęła, Syn­tia włą­czyła muzykę. Jenny roz­ło­żyła ręce na boki i kuc­nęła. Cze­kała, aż wybrzmią odpo­wied­nie nuty. W końcu powoli zaczęła się pod­no­sić. Biała jedwabna szata falo­wała niczym woda z każ­dym jej ruchem. Dłu­gie rękawy spły­wały z jej ramion, gdy uno­siła ręce.

– Ma nie­sa­mo­witą pamięć mię­śniową – szep­nęła Syn­tia tak, że tylko sto­jący tuż obok Kon­rad mógł ją usły­szeć.

Nie lubiła prze­sad­nie chwa­lić uczniów. Wycho­dziła z zało­że­nia, że dobrzy tan­ce­rze to tacy, któ­rzy dużo od sie­bie wyma­gają. Jej celem jako instruk­torki nie było spra­wie­nie, by obro­śli w piórka.

– Głowa do góry! Nie bój się! – krzyk­nęła.

Jenny wła­śnie zro­biła obrót. Następ­nie znów usta­wiła się przo­dem do Syn­tii i Kon­rada. Czuła napię­cie w ciele. Wie­lo­krot­nie pro­szono ją, aby się nie bała, a następ­nie wpro­wa­dzano w kolejny życiowy kosz­mar. Taka wła­śnie była rze­czy­wi­stość futai. Sekundy poczu­cia braku kon­troli wybiły ją z rytmu. Wachlarz upadł na pod­łogę. Jenny kuc­nęła, aby go pod­nieść. Wydu­kała prze­pro­siny i już chciała kon­ty­nu­ować taniec, kiedy Syn­tia wyłą­czyła muzykę. Zastu­kała dłu­gimi paznok­ciami w odtwa­rzacz. Jenny cze­kała na jakąś repry­mendę, ale Syn­tia mil­czała. Jen­ni­shi czuła, że musi coś powie­dzieć:

– Prze­pra­szam. Pomy­li­łam się.

– Roz­pro­szy­łam cię – stwier­dziła Syn­tia.

– Nie jestem pewna. To naj­trud­niej­szy moment.

– Spró­bujmy jesz­cze raz. Pamię­taj o pro­stej posta­wie. Ufaj swo­jemu ciału.

Murong, Ligvash

Spoj­rzał na notatki przy­bite do tablicy kor­ko­wej, cho­ciaż dosko­nale wie­dział, co na nich zoba­czy. Za godzinę wszy­scy uczest­nicy usiądą wraz z Rakim do wspól­nej kola­cji, a to ozna­czało kolejne spo­tka­nie z dorad­cami i oglą­da­nie wszyst­kiego na żywo. Gdyby Lei Nursi miał wybór, zaszyłby się tu. W swoim małym, ale przy­tul­nym gabi­ne­cie. Sie­dział na skó­rza­nym fotelu oto­czony meblami wyko­na­nymi z dobrej jako­ści lakie­ro­wa­nego drewna. Pomiesz­cze­nie wypeł­niała świeża woń jaśminu. Uwiel­biał go, dla­tego kazał kupo­wać odświe­ża­cze i świece o tym zapa­chu. Yoshi Naren pach­niał jaśmi­nem, lecz nikt już o tym nie pamię­tał. Zabrał tę małą, słodką tajem­nicę do grobu, podob­nie jak wiele innych. Zde­cy­do­wa­nie bar­dziej mrocz­nych. Lei Nursi bar­dzo dobrze wspo­mi­nał ban­kiet, na któ­rym widzieli się po raz ostatni. Matka uwiel­biała obco­wać ze sztuką. Ojciec ota­czać się waż­nymi ludźmi. Brat robić wszystko, co zado­woli rodzi­ców. Dzie­więt­na­sto­letni wów­czas Lei czuł ogromną bez­rad­ność. Patrzył na okru­cień­stwo, ale nie mógł nic zro­bić. Matka na każ­dym kroku wyty­kała mu jakieś błędy. Ojciec powta­rzał, że jest słaby. A brat robił i jedno, i dru­gie, ponie­waż zawsze bez­gra­nicz­nie popie­rał rodzi­ców. Cza­sami Lei Nursi pozo­sta­wał nie­wi­dzialny, ale lubił te chwile. Dzięki nim cho­ciaż na moment sta­wał się decy­zyjny. Jak wtedy, gdy nie­po­strze­że­nie wsu­nął rękę pod stół, aby podać Yoshiemu kartkę. Tak bar­dzo nie chciał go wtedy stra­cić i czuł, że wyda­rzy się naj­gor­sze.

Mój drogi,

oni mnie nie­na­wi­dzą. Jestem tylko trze­cim ele­men­tem nie­pa­su­ją­cym do ukła­danki. Takim, który ni­gdy niczego nie osią­gnie. Mogę tylko patrzeć, a widzę, do czego pro­wa­dzi wła­dza. To nie­koń­czące się pasmo okro­pieństw. Nie ryzy­kuj. Pro­szę. Nie chcę, byś tam szedł. Ten świat jest zły. Mam w nim tylko cie­bie. Nie zosta­wiaj mnie. Nie zatrzy­masz ich. To zbyt nie­bez­pieczne. Oni obrócą wszystko w popiół.

Kocham Cię,

L.N.

Lei Nursi nie chciał, aby Yoshi tak czyn­nie anga­żo­wał się w prze­rzu­ca­nie ludzi. Zauwa­żył drobne zmiany w zacho­wa­niu ojca – cho­dził zado­wo­lony, zachwa­lał Gamina, mówił, że coś wie, i szep­tał o prze­bie­głych zdraj­cach. Lei nie wie­dział, na ile te małe oznaki są alar­mu­jące, a na ile jego żyjący w cią­głym stre­sie orga­nizm reaguje w irra­cjo­nalny spo­sób. Po pro­stu chciał, żeby Yoshi na jakiś czas sobie odpu­ścił. Ale nie. Poszedł pomóc prze­rzu­cić Rinę Wang. Tydzień po tej ostat­niej wspól­nej kola­cji rebe­lian­tów wyła­pały woj­ska Gamina, który pro­wa­dził swoje wła­sne śledz­two. Egze­ku­cja nie była publiczna. Media poin­for­mo­wały o niej po fak­cie. Lei Nursi dobrze zapa­mię­tał moment, w któ­rym się dowie­dział.

Jak co dzień zasie­dli do śnia­da­nia w rezy­den­cji w Murongu. Wszystko prze­bie­gało zgod­nie z har­mo­no­gra­mem. Punk­tu­al­nie o godzi­nie dzie­wią­tej zajęli miej­sca przy stole w jadalni. Ojciec był tra­dy­cjo­na­li­stą. Spro­wa­dził wiele anty­ków. Prze­suwne szklane drzwi odgra­dzał ażu­rowy para­wan o pół­ko­li­stym kształ­cie. Za szybą znaj­do­wał się mały wewnętrzny ogród. Rosła w nim czarna sosna japoń­ska, spro­wa­dzona na życze­nie matki. Stro­fo­wany od dziecka Lei wyćwi­czył w sobie umie­jęt­ność wyłą­cza­nia się. Kiedy inni pro­wa­dzili roz­mowy, w któ­rych nie chciał uczest­ni­czyć, po pro­stu wle­piał wzrok w drzewo. W tym świe­cie nie mógł sprze­ci­wić się ojcu. Jak mógł ucie­kać przed kimś, kto był ido­lem całego narodu? Jedyną nadzieją. Naj­więk­szym zbawcą. Nie­malże bogiem. W pra­sie i tele­wi­zji powta­rzano legendy o wspa­nia­łym ojcu narodu. Wielki Keram Nursi był wszę­dzie. A Lei musiał szu­kać spe­cjal­nych szu­flad w gło­wie, aby przed nim uciec.

Tego pamięt­nego dnia coś zachwiało usta­lony porzą­dek świata. Led­wie zdą­żyli usiąść, gdy Keram Nursi rzu­cił na stół dwie gazety. I Lei pojął, że tym razem nie ma ucieczki. Nie pomoże prze­cze­ka­nie lub spo­glą­da­nie w drzewo. W nagłówku było coś o zdraj­cach Ligva­shu. Dzie­więt­na­sto­letni wów­czas chło­pak pospiesz­nie prze­czy­tał nazwi­ska stra­co­nych. Yoshi Naren. Baki Naren. Jakże bole­sne były te cztery pro­ste wyrazy. Ojciec coś mówił. Chyba krzy­czał. Uno­sił ręce do góry i wska­zy­wał na matkę. Lei nie pamię­tał jego słów. Nie docho­dziły do niego. Potrze­bo­wał schro­nie­nia. Wybiegł z jadalni. Zamknął się w pokoju. Zro­zu­miał, że nie zdoła funk­cjo­no­wać w takim świe­cie. Ligvash gnił od środka, a on razem z nim.

Puka­nie do drzwi otrzeź­wiło Leia Nur­siego. Sie­dział w swoim gabi­ne­cie. Miał czter­dzie­ści jeden lat. Ojciec znik­nął. Brat znik­nął. Matka też znik­nęła. Pozo­stał salon z wido­kiem na sosnę japoń­ską. I tabun natar­czy­wych, sta­rych poli­ty­ków. Nie mógł tak po pro­stu się ich pozbyć. Nie dzia­łał tak, jak Keram Nursi. Sie­dział przed ekra­nem lap­topa. Pró­bo­wał uspo­koić drże­nie rąk, moc­niej zaci­ska­jąc palce na dłu­go­pi­sie. Puka­nie roz­le­gło się ponow­nie.

– Pro­szę wejść! – krzyk­nął w końcu.

Męska dłoń nie­śmiało naci­snęła klamkę. Ver­nik Berm miał nie­spełna trzy­dzie­ści lat, gdy roz­po­czął pracę jako sekre­tarz w biu­rze Kerama Nur­siego. Ten sto­sun­kowo krótki okres odbił się jed­nak na jego psy­chice. Jedy­nie osoby prze­by­wa­jące w naj­bliż­szym oto­cze­niu daw­nego wodza wie­działy o jego napa­dach zło­ści. Zasłu­żo­nym pozwo­lił grzać się w swoim bla­sku. Nagra­dzał dobrym sło­wem. Zapro­sze­niem w ważne miej­sca. Pre­zen­tem. Pod­wyżką. Potra­fił jed­nak zga­nić tak, że Ver­nik przy­cho­dził do biura na trzę­są­cych się nogach. Inni pra­cow­nicy rywa­li­zo­wali mię­dzy sobą. Każdy chciał przy­po­do­bać się świa­tłu narodu. Być wyróż­nio­nym. Doce­nio­nym. Nawet zmiana wła­dzy nie wyple­niła do końca sta­rych nawy­ków. Miej­sca zmar­łych zajęli inni dygni­ta­rze, a cza­sem ich dzieci, ponie­waż wiele sta­no­wisk było w Ligva­shu dzie­dzicz­nych. Lei Nursi wie­dział, że nie ugrun­tuje dosta­tecz­nie swo­jej pozy­cji, dopóki nie będzie miał dzie­dzica. Wyobra­żał sobie sce­na­riusz, w któ­rym w razie wypadku wła­dzę po nim przej­mie kanc­lerz Lang Ter­man. Swój urząd objął po ojcu, więc to wszystko mia­łoby sens. Długo plot­ko­wano po tym, jak ze wszyst­kich wysoko posta­wio­nych osób to wła­śnie Ver­nik Berm został mia­no­wany oso­bi­stym doradcą wodza. I nikt nie wziął pod uwagę, że Lei Nursi świa­do­mie wybrał naj­bar­dziej potulną osobę.

– Dzień dobry w Ligva­shu – powie­dział uprzej­mie Ver­nik i się ukło­nił.

– Opatrz­ność nad nami czuwa. Zamknij drzwi – rzekł Lei Nursi.

Nim pole­cił doradcy, by usiadł na fotelu, spoj­rzał na ekran moni­tora. Kamera znaj­do­wała się pod sufi­tem w sali lustrza­nej Syn­tii. Jen­ni­shi stała na pode­ście w lek­kiej, bia­łej sza­cie. Pod­rzu­ciła wachlarz i zła­pała go w locie, obra­ca­jąc się przy tym zgrab­nie. Po karku Nur­siego prze­bie­gły dresz­cze. Przy­po­mniał sobie Yoshiego. Momen­tami widział go w Jenny. Miała podobną gra­cję. I uśmiech. Była jedyną na tym świe­cie potom­ki­nią braci Naren. Lei Nursi mógł się oszu­ki­wać. Mówić, że pomaga dziew­czy­nie, ponie­waż jest to winny jej matce. W rze­czy­wi­sto­ści górę brały zde­cy­do­wa­nie bar­dziej oso­bi­ste pobudki.

– Raki Bork pisał, że kola­cja jest gotowa. Za dwa­dzie­ścia minut mają przyjść uczest­nicy. Wszystko w salce kon­fe­ren­cyj­nej dopięte na ostatni guzik. Kanc­lerz Ter­man już czeka. Zaraz powinni poja­wić się rów­nież mini­stra roz­woju i tech­no­lo­gii oraz mini­ster kul­tury i tury­styki – mówił doradca.

Ver­nik Berm był zawsze punk­tu­alny i dosko­nale przy­go­to­wany. Postronna osoba mogłaby odnieść wra­że­nie, że nie mówił, ale czy­tał swoją wypo­wiedź z zeszytu. On wpro­wa­dził jed­nak sze­reg czyn­no­ści, które miały na celu pomóc mu na wypa­dek zetknię­cia z kimś, kto spró­buje wytknąć błędy. Zyskał takie sta­no­wi­sko, że za wszelką cenę był gotów o nie wal­czyć.

– Tury­styki… – powtó­rzył Lei Nursi z uśmie­chem. – Zobacz, jak to fan­ta­stycz­nie brzmi. Jesz­cze nie­dawno to okre­śle­nie nie funk­cjo­no­wało w naszym słow­nic­twie. Dobrze, że je dopi­sa­li­śmy.

Obró­cił się na fotelu w stronę Ver­nika. Ten sie­dział w nieco luź­nym gar­ni­tu­rze. Ner­wowo popra­wiał koł­nie­rzyk przy nie­na­tu­ral­nie szczu­płej szyi. Wszyst­kie spo­tka­nia doty­czące orga­ni­za­cji Pro­jektu Open­World bar­dzo go stre­so­wały. Przy­glą­dał się już innym dygni­ta­rzom oglą­da­ją­cym frag­menty wido­wi­ska w salce kino­wej. Sły­szał, jak kom­ple­men­to­wali pomy­sło­wość wiel­kiego wodza. Prze­czu­wał, że ten sche­mat znowu się powtó­rzy.

– To prawda. Pod­jął pan wiele świa­tłych i odważ­nych decy­zji. Ligvash roz­wija się jak ni­gdy dotąd.

Lei Nursi mruk­nął nie­kon­tro­lo­wa­nie. Potrze­bo­wał namiastki kom­fortu. Jed­no­znacz­nego sprzy­mie­rzeńca w tym całym bała­ga­nie. Osoby, która cho­ciaż na moment wyj­mie ten cho­lerny kij z tyłka i pogada z nim jak nor­malny czło­wiek. Raki Bork tak potra­fił. Lei nie zawsze zga­dzał się ze wszyst­kim, co on mówi, a jed­nak zda­rzały się momenty, w któ­rych doświad­czali względ­nie swo­bod­nej wymiany zdań. Pro­blem pole­gał na tym, że Raki Bork prze­by­wał w Beilongu, a Lei potrze­bo­wał wspar­cia na miej­scu.

– Usta­li­li­śmy już, żebyś mówił do mnie nor­mal­nie, kiedy jeste­śmy sami. Na ty. Był­bym bar­dzo wdzięczny, gdy­by­śmy pozo­stali przy tym ukła­dzie – powie­dział.

– Rozu­miem, ale to dla mnie trudne. W końcu jest pan… To zna­czy jesteś słoń­cem narodu. Wielki Keram Nursi kładł duży nacisk na takie gra­nice.

Bez względu na to, ile lat minęło, Lei Nursi nadał sły­szał porów­na­nia do swo­jego ojca. Szcze­rze ich nie­na­wi­dził. Na pew­nym eta­pie uświa­do­mił sobie jed­nak, że nie zdoła z tym wal­czyć.

– Wpad­nij dzi­siaj do mnie wie­czo­rem. Zapra­szam na whi­skey. Szo­fer odwie­zie cię potem do domu. Musimy poroz­ma­wiać o kwe­stii, którą czę­sto ostat­nio pró­bu­jesz ze mną poru­szać. Tak na spo­koj­nie – rzekł Lei.

Okre­śle­nie „na spo­koj­nie” odnio­sło sku­tek odwrotny do zamie­rzo­nego. Ver­nik spiął się jesz­cze bar­dziej. Ścią­gnął ramiona i wypro­sto­wał chudą szyję niczym struś. Przed laty Keram Nursi rów­nież zapra­szał do sie­bie wyż­szych rangą urzęd­ni­ków. Bywało, że nie wszy­scy wra­cali potem do domu. Ktoś został aresz­to­wany. Przed posia­dło­ścią cze­kała ochrona.

– Oczy­wi­ście.

– Ver­nik, prze­stań dygać. Prze­cież dobrze mnie znasz. To prawda, Pro­jekt Open­World zmie­nił tro­chę dyna­mikę naszej zna­jo­mo­ści, ale nic złego się nie wyda­rzy. Musisz to sobie uświa­do­mić, dobrze? – powie­dział spo­koj­nie.

Cho­ciaż w pomiesz­cze­niu sie­dzieli cał­kiem sami, Ver­nik obej­rzał się za sie­bie. Tak jakby spraw­dzał, czy nikt nie pod­słu­chuje. Prze­łknął ślinę. Nie­pew­nie pochy­lił się w stronę prze­ło­żo­nego.

– Podzi­wiam pana, że pan nie czuje żad­nego lęku przed tymi tury­stami. Trzeba być naprawdę bar­dzo, bar­dzo wybitną jed­nostką. Ja bym się stre­so­wał. Tak sobie myślę, że może zechcą nam w jakiś spo­sób zaszko­dzić…

Lei Nursi zaci­snął usta w wąską kre­skę. Dobrze znał Ver­nika. On nie mówił takich rze­czy bez powodu. Musiał coś gdzieś usły­szeć. Może pod­słu­chał roz­mowę innych dygni­ta­rzy, któ­rzy lawi­ro­wali na gra­nicy pod­wa­że­nia auto­ry­tetu Nur­siego.

– Naprawdę uwa­żasz, że jestem słoń­cem narodu? – zapy­tał.

Ver­nik zamru­gał. Nie spo­dzie­wał się takiego pyta­nia.

– Oczy­wi­ście. To nie­pod­wa­żalne.

– Skoro jest to nie­pod­wa­żalne, powi­nie­neś zaufać moim wybo­rom. Nie wierz plot­kom, bo to nie zapro­wa­dzi cię do niczego dobrego. Potrzebny mi jest doradca, który myśli samo­dziel­nie. Masz celne uwagi i wła­śnie to w tobie lubię. Ocze­kuję jed­nak bez­względ­nej lojal­no­ści. Musisz wie­rzyć w moje pomy­sły. Bro­nić ich. Stać za mną murem. Możesz być ze mną szczery, gdy roz­ma­wiamy w cztery oczy. Powta­rza­łem ci to wie­lo­krot­nie. Jesteś w sta­nie się o to posta­rać?

– Tak, tak. Nie wąt­pię w cie­bie…

Ugryzł się w język, aby nie dodać „pro­szę pana”. Lei Nursi wiele by dał, aby mieć takiego doradcę jak Syn­tia albo Nisha. Potrze­bo­wał kogoś, kto nie widzi w nim ani boga, ani zagro­że­nia. Musiał jed­nak radzić sobie z zasta­nym sta­nem rze­czy.

– Pomó­wimy o tym dokład­niej wie­czo­rem. Czas ucieka. Z pew­no­ścią reszta już czeka w sali kino­wej.

Lei Nursi wstał z miej­sca. Popra­wił dwa fio­le­towe pasy trzy­ma­jące jego szatę. Czę­ściej można było zoba­czyć go w tra­dy­cyj­nym ligvań­skim stroju niż w gar­ni­tu­rze. Na ścia­nie tuż obok drzwi wisiało lustro. Kiedy zoba­czył w nim swoje odbi­cie, znów przy­po­mniał sobie o Jenny. O Yoshim. Ponow­nie zapiekł go ten dawny ból. Nie­wy­krzy­czany. Skry­wany gdzieś w środku. Wyszedł z gabi­netu. Ver­nik Berm podą­żał za nim jak pies. Skrę­cili w boczny kory­tarz. Ochro­nia­rze strze­gący drzwi do salki ukło­nili się nisko przed dyk­ta­to­rem. Lei Nursi czuł się ogrom­nie samotny. Cały czas uda­wał bez­tro­sko miłego. Wie­dział, że jeżeli za bar­dzo się postawi, będzie na świecz­niku. Nie o to mu cho­dziło.

– Dzień dobry w Ligva­shu! – zawo­łał po tym, jak pchnął dwu­skrzy­dłowe drzwi.

Na jego twa­rzy poja­wił się sze­roki, wystu­dio­wany uśmiech. Wszy­scy gwał­tow­nie wstali. Jakby ktoś rzu­cił na nich jakiś urok. Lei Nursi zwykł oso­bi­ście witać swo­ich gości. Zaczął od kobiety. Naj­pierw uści­snął dłoń mini­strze roz­woju i tech­no­lo­gii – Kimi Nguyen, a póź­niej mini­strowi kul­tury i tury­styki – Kie­nowi Hai. Dopiero potem powi­tał kanc­le­rza Ter­mana. Zgod­nie z zasadą, aby wro­gów trzy­mać bli­sko, usiadł obok niego.

– Dobrze pan wygląda. Jak żona? Zdro­wie dopi­suje? – zapy­tał, jed­no­znacz­nie dając mu odczuć, że pamięta o ich ostat­niej roz­mo­wie.

– Miło, że pan pyta. Ma ter­min na czwar­tek. Nie mogę uwie­rzyć. Będę miał syna. – Lang Ter­man się uśmiech­nął.

– To naprawdę wspa­niałe wie­ści. Naj­lep­sze.

Lei Nursi pokle­pał go po ramie­niu. Skry­cie nie zno­sił samego sie­bie w takich sytu­acjach. Ter­man potra­fił być okrut­nym czło­wie­kiem. Podob­nie jak jego ojciec. Dyk­ta­tor musiał jed­nak zacho­wy­wać pozory. Wymie­nili jesz­cze kilka uprzej­mych zdań. Lei kątem oka śle­dził moment, w któ­rym Ver­nik pod­szedł do lap­topa. Coś usta­wił, po czym na prze­dzie­lo­nym na pół ekra­nie wyświe­tlił im się widok z dwóch kamer. Oglą­da­nie roz­mów wszyst­kich uczest­ni­ków pro­jektu na żywo zawsze przy­no­siło im naj­więk­sze emo­cje.

– Trzeba przy­znać, że zada­nie Vasha i Nor­berta jest obiek­tyw­nie naj­trud­niej­sze. Może i szkoli ich wybitny mistrz sztuk walki, ale w tak krót­kim cza­sie trudno opa­no­wać wszyst­kie ruchy. To naprawdę skom­pli­ko­wane. Mam nadzieję, że zosta­nie doce­nione przez widzów – rzekł kanc­lerz Ter­man.

W wyobraźni Lei Nursi wła­śnie odgryzł mu się jakąś ciętą ripo­stą. Pro­blem pole­gał jed­nak na tym, że nie chciał zdra­dzać swo­jej wyjąt­ko­wej sym­pa­tii do Jenny. Po tym, jak sta­nął murem za Kon­ra­dem, nie­któ­rzy i tak mogli się cze­goś domy­ślać. Na szczę­ście zare­ago­wała Kimi Nguyen.

– Śmiem twier­dzić, że nasz naro­dowy taniec jest rów­nie skom­pli­ko­wany. Koniego i Jenny czeka trudne zada­nie – powie­działa mini­stra.

Lang Ter­man uśmiech­nął się pobłaż­li­wie.

– Nie porów­ny­wał­bym sztuk walki do tańca.

– A ja tak. Tre­no­wa­łam jedno i dru­gie. Dobrze wiem, co mówię.

Sytu­acje takie jak ta spra­wiały, że na czole Ver­nika zaczęły lśnić kro­ple potu. Na szczę­ście na ekra­nie poja­wiły się pierw­sze osoby. Wszel­kie roz­mowy na sali momen­tal­nie uci­chły. Raki Bork usiadł u szczytu stołu, jak przy­stało na gospo­da­rza. Cier­pli­wie cze­kał, aż jego pod­opieczni zajmą miej­sca. Każ­demu z nich przy­pięto mikro­fon, a piątka wyjąt­ko­wych widzów ze sto­licy dokład­nie ana­li­zo­wała zacho­wa­nie uczest­ni­ków. Wielu z nich miało swo­ich fawo­ry­tów. W Murongu obsta­wiano już zakłady, kto z prze­wod­ni­ków otrzyma wizę do Chin. Lei Nursi zacho­wy­wał pozorną neu­tral­ność, cho­ciaż posta­no­wił, by w uła­mek swo­jego planu wpro­wa­dzić poten­cjal­nego sojusz­nika.

II. Obserwatorzy

II

Obser­wa­to­rzy

Beilong, Ligvash

Jenny i Koni cały dzień spę­dzili w biegu. Od razu po zakoń­cze­niu prób Syn­tia pod­wio­zła ich na plażę, gdzie odby­wało się spo­tka­nie z Rakim. Za każ­dym razem Kon­rada zaska­ki­wała pre­cy­zja, z jaką ekipa zadbała o całą sce­ne­rię. Drogę wyzna­czały bam­bu­sowe pochod­nie, a na pia­sku roz­sy­pano płatki kwia­tów. U pod­nóża sie­dział już Raki Bork, pozdra­wia­jąc wszyst­kich swoim sze­ro­kim uśmie­chem. Miał na sobie cienką koszulę z hawaj­skim moty­wem i nowe oku­lary o jakimś kosmicz­nym kształ­cie. Fil­mowcy nagry­wali każdy krok uczest­ni­ków. Aż do momentu, w któ­rym usie­dli na wyzna­czo­nych miej­scach.

– Dzień dobry w Ligva­shu – powi­tał ich Raki Bork.

– Opatrz­ność nad nami czuwa – odpo­wie­działa chó­rem para z dru­żyny fio­le­to­wej.

Koni nawet nie zauwa­żył, w któ­rym momen­cie to powie­dze­nie tak bar­dzo weszło mu w krew. Wyma­wiał je wręcz machi­nal­nie.

– Pocze­kajmy jesz­cze kilka minut. Zaraz doj­dzie reszta – rzekł Raki.

Przy stole bra­ko­wało jedy­nie Nor­berta i Vasha. Pozo­stali sie­dzieli na swo­ich miej­scach. Zauwa­żyli, że kamer było wię­cej niż zwy­kle. Na obru­sie pomię­dzy świecz­kami roz­sy­pano małe muszelki. Jenny chwy­ciła jedną z nich. Bez­wied­nie zaczęła obra­cać ją w pal­cach.

– Usły­szymy dzi­siaj jakąś ważną infor­ma­cję? – zapy­tał Johann.

Raki Bork uśmiech­nął się podejrz­li­wie.

– Pocze­kajmy z ogło­sze­niami do przyj­ścia pozo­sta­łych uczest­ni­ków. Zdra­dzę, że zagramy w pewną grę.

Kilka osób wymie­niło spoj­rze­nia nad sto­łami. Kon­ra­dowi mimo­wol­nie zaczęło udzie­lać się ich zde­ner­wo­wa­nie. Nie byli w dżun­gli i nic nie wska­zy­wało na to, aby w ciągu kilku sekund musieli chwy­tać ple­caki i ruszać w drogę. Na tym eta­pie wie­dział jed­nak, że gierki psy­cho­lo­giczne potra­fią wpro­wa­dzić jesz­cze więk­sze zamie­sza­nie.

– O, idą. – Pierre wska­zał na chło­pa­ków z dru­żyny czer­wo­nej.

Szli gęsiego. Naj­pierw na ścieżkę wkro­czył Nor­bert z zawa­diac­kim uśmie­chem i wysoko pod­nie­sioną głową. Za nim wszedł Vash. Niby wie­dział, że przed kame­rami powi­nien pre­zen­to­wać się jak naj­le­piej, ale stres zja­dał go od środka i było to po nim widać. Wie­dział, jaki odci­nek wyemi­to­wano ostat­nio. Przez ten cho­lerny namiot nie prze­spał kilku nocy. Nor­bert ema­no­wał wład­czą ener­gią, która nie udzie­liła się Vashowi. Przy nim czuł się jak w szpi­talu przy ordy­na­to­rze. Tylko oni dwaj ponad wszyst­kimi. Wytłu­ma­czył sobie, że uka­rał innych za naiw­ność. To tylko gra. Prze­cież nikomu nic się nie stało. Teraz jed­nak szedł ze sztyw­nymi z prze­ję­cia ramio­nami. Myślał tylko o tym, jak ten czyn został uka­zany w tele­wi­zji. Kilka razy roz­wa­żał, by zadzwo­nić do kanc­le­rza Ter­mana i zapy­tać go o zda­nie. Potem wma­wiał sobie, że nie wypada tak postą­pić.

– Dzień dobry w Ligva­shu! Pano­wie, widzę, lekko spóź­nieni – przy­wi­tał ich Raki Bork.

Nor­bert pod­wi­nął rękaw koszuli, eks­po­nu­jąc srebrny zega­rek. Zastu­kał w tar­czę.

– Tylko dwie minutki – zauwa­żył.

– Opatrz­ność nad nami czuwa – wtrą­cił Vash i dys­kret­nie pocią­gnął Nor­biego za mate­riał koszuli przy łok­ciu.

Wczo­raj odbyli już roz­mowę na temat ocie­pla­nia wize­runku, lecz naj­wy­raź­niej Węgier zdą­żył już o tym zapo­mnieć.

– Ach, tak, tak. Opatrz­ność czuwa – powie­dział Nor­bert, ale tro­chę na odczep­nego.

Raki Bork nie wyglą­dał na szcze­gól­nie ura­żo­nego. Patrzył na tę dwójkę znad unie­sio­nych oku­la­rów, a kąciki jego ust wciąż były unie­sione.

– Cie­szę się, że jeste­śmy już w kom­ple­cie. Nim przej­dziemy do kola­cji, mam dla was małą grę. Nie mar­tw­cie się. To nic trud­nego. Ostat­nio zaj­muje was wyko­ny­wa­nie zadań z men­to­rami. Jestem tego świa­domy. Gra będzie miała na celu skło­nie­nie was do myśle­nia. Zoba­czymy, kto jest dobry w zga­dy­wanki. – To powie­dziaw­szy, zakla­skał w dło­nie.

Wów­czas do męż­czy­zny pode­szła Ligvanka z kwia­tem we wło­sach, w tra­dy­cyj­nym stroju ludo­wym. Pod­czas pobytu w Beilongu wie­lo­krot­nie obsłu­gi­wała ich pod­czas kola­cji. Podała Rakiemu złotą kopertę. Pro­wa­dzący, zamiast roze­rwać papier, zaczął się nią wachlo­wać.

– Och, zro­biło się gorąco. Też czu­je­cie tę atmos­ferę?

Po nie­tę­gich minach uczest­ni­ków widział, że wole­liby przejść do sedna. Jedy­nie Nor­bert sie­dział dziw­nie zre­lak­so­wany. Jenny pod sto­łem zaci­snęła dłoń na kola­nie. Miała ochotę zła­pać rękę Kon­rada. Zawsze tak robiła w stre­su­ją­cych chwi­lach, gdy zosta­wali sami. Vash sie­dział naprze­ciwko. Nie patrzył na Rakiego, lecz na nią. Jen­ni­shi nie ucie­kała wzro­kiem. Prze­ciw­nie. Pozwo­liła na to, by toczyli niemą walkę na spoj­rze­nia. W końcu unio­sła brew.

– Czu­jesz atmos­ferę, Vash?

W pro­gra­mie pra­wie wcale nie mieli ze sobą kon­taktu sam na sam. To zabu­rzyło dotych­cza­sową dyna­mikę ich zna­jo­mo­ści. Jenny stała się sil­niej­sza. Vash miał wra­że­nie, że malał w jej oczach. Chciał odzy­skać grunt pod nogami. Nie rozu­miał, dla­czego wszystko zaczęło się walić! Prze­cież był na tak uprzy­wi­le­jo­wa­nej pozy­cji. Żaden inny uczest­nik nie miał po swo­jej stro­nie kanc­le­rza Ter­mana.

– Chło­pak chyba zanie­mó­wił z wra­że­nia – par­sk­nęła Nora, na co Cry­stal zachi­cho­tała pod nosem.

– No dobrze, myślę, że wszy­scy są już gotowi – stwier­dził Raki Bork i odchrząk­nął. – Dro­dzy uczest­nicy, jak dobrze wie­cie, jeste­śmy już po emi­sji trzech odcin­ków. Nasi rodacy oglą­dają pro­gram w tele­wi­zji, ale żeby sko­men­to­wać odcinki, muszą udać się do kawia­renki inter­ne­to­wej. Ina­czej wygląda sytu­acja w przy­padku Chiń­czy­ków. Oni nie mają takich regu­la­cji i korzy­stają z inter­netu w każ­dym moż­li­wym miej­scu.

Wszy­scy zamil­kli i w sku­pie­niu obser­wo­wali każdy ruch gospo­da­rza. Ten wresz­cie roze­rwał kopertę, po czym wyjął z niej kilka kar­tek.

– Pod frag­men­tami nowego odcinka na naszych pro­fi­lach w mediach spo­łecz­no­ścio­wych poja­wiły się liczne komen­ta­rze. Wybra­li­śmy te, które mają naj­wię­cej polu­bień i doty­czą kon­kret­nych osób. Dzięki temu będzie­cie mogli poznać opi­nię inter­nau­tów na wasz temat.

Pod­czas gdy tury­ści, któ­rzy w ojczy­stych kra­jach mają stały dostęp do inter­netu, zasta­na­wiali się, ile komen­ta­rzy musieli usu­nąć ligvań­scy mode­ra­to­rzy, prze­wod­nicy wyglą­dali na nie­sa­mo­wi­cie prze­ję­tych. Denki i Jinato zasło­nili usta z wra­że­nia, a Cry­stal wstrzy­mała oddech. Vash prze­raź­li­wie zbladł. Wyglą­dał tak, jakby zaraz miał zemdleć.

– Nie wiem, czy warto się tym przej­mo­wać. W inter­ne­cie jest wielu hej­te­rów. Będą cze­kać na porażkę uczest­ni­ków pro­gramu. Nie mówię tylko o pro­jek­cie Open­World, ale ogól­nie o rze­czach wyświe­tla­nych w tele­wi­zji. Ludzie czę­sto wyle­wają w ten spo­sób swoje złe emo­cje. Zazdrość, fru­stra­cje i tak dalej – rzekł Nor­bert.

Tajem­ni­czy uśmiech nie znik­nął z twa­rzy Rakiego.

– Ależ tylko od was zależy, jak się odnie­sie­cie do tych komen­ta­rzy. Nikt wam prze­cież nie każe brać ich na poważ­nie. Nasza gra będzie pole­gać na tym, że ja prze­czy­tam trzy komen­ta­rze odno­szące się do kon­kret­nego uczest­nika, a wy będzie­cie musieli zgad­nąć, o kim mowa.

To jedno zda­nie utem­pe­ro­wało butę tury­stów. Uśmie­chy znik­nęły, bo dotarło do nich, że nie tylko usły­szą ocenę przy­pad­ko­wych inter­nau­tów. Będą musieli oce­nić sie­bie nawza­jem. Raki Bork wysu­nął z koperty pierw­szą kartkę.

– To jak? Możemy zaczy­nać? – zapy­tał.

Zebrani poki­wali gło­wami. Jenny mini­mal­nie przy­lgnęła do Kon­rada. Ich ramiona deli­kat­nie się zetknęły. Patrzyli na Rakiego, lecz mimo to dali sobie ulotną namiastkę bli­sko­ści. Koni myślał o ostat­niej roz­mo­wie Jen­ni­shi z Kra­skim. Nagra­nia z tego incy­dentu krą­żyły po sieci. Zasta­na­wiał się, czy fak­tycz­nie zasiały taki chaos. Naj­bar­dziej nie­po­koił go sce­na­riusz, w któ­rym ktoś spró­bo­wałby oczer­nić dziew­czynę.

– Nie widzę sprze­ci­wów. W takim razie pozwól­cie, że zacznę. – Ponow­nie odchrząk­nął, roz­pro­sto­wał kartkę i zaczął czy­tać:

Jest cia­po­waty i ma dużo szczę­ścia, ale w sumie trudno go nie lubić.

Dobrali się ide­al­nie. To tro­chę tak, jakby głu­chy pro­wa­dził śle­pego, a jed­nak zawsze mu się udaje.

Sły­sza­łem, że Ligvań­czycy są uważni i pra­co­wici, a ten żyje w swoim wła­snym świe­cie. Cho­ciaż trzeba przy­znać, że z tury­stą dobrali się ide­al­nie.

Jenny ukrad­kiem spoj­rzała na Kon­rada. Na tym eta­pie dosko­nale wie­działa, że myślą podob­nie. Z wia­do­mość wyni­kało, iż cho­dziło o Ligvań­czyka. Wzmianka o szczę­ściu od razu pod­su­nęła im sytu­ację z namio­tem. Tę, w któ­rej pomo­gli parze z dru­żyny żół­tej. Nim jed­nak zdą­żyli się ode­zwać, Johann pod­niósł rękę.

– Tak? – zapy­tał Raki Bork.

Nie­miec wyglą­dał na nieco spię­tego. Uśmiech­nął się tro­chę krzywo w stronę Jinato.

– Wybacz, stary. Myślę, że tutaj cho­dzi o cie­bie. To nie tak, że zga­dzam się z tymi wszyst­kimi komen­ta­rzami. Nic z tych rze­czy. Po pro­stu fak­tycz­nie ty i Pierre jeste­ście ide­al­nie dobrani, ale jakby w swoim świe­cie.

Jinato mach­nął na to ręką. Nie wyglą­dał na szcze­gól­nie ura­żo­nego, cho­ciaż mogły to być tylko pozory.

– Zga­dłeś! – Roz­ra­do­wany Raki kla­snął w dło­nie.

Nor­ber­towi momen­tal­nie zrze­dła mina.

– Hej, momen­cik. A to nie miało być tak, że wszy­scy obsta­wiają i ana­li­zu­jemy, kto zgadł?

– Nie. Jest tak, że odpo­wiada ten, kto pierw­szy pod­nie­sie rękę. Jeżeli odpo­wie błęd­nie, pyta­nie prze­cho­dzi na kolejną osobę. Ina­czej gra­li­by­śmy w tę grę do jutra, a kola­cja nie może cze­kać – rzekł spo­koj­nie Raki Bork.

– Wcze­śniej o tym nie mówi­łeś – wytknął Nor­bert.

– To teraz mówię.

Iry­ta­cja tury­sty zupeł­nie nie ruszała gospo­da­rza. Nawet nie drgnęła mu powieka, gdy się­gnął do koperty, aby wyjąć z niej kolejną kartkę. Od razu zaczął czy­tać:

Na tle dwóch pozo­sta­łych jest nudna. Wyraź­nie odstaje.

Wszy­scy coś robią, tylko nie ona. Naj­mniej rzuca się w oczy.

To kolejna osoba w cie­niu tury­sty. Liczy­łem na wię­cej.

Kon­rad usły­szał, jak Jenny wstrzy­muje oddech. Naj­bar­dziej zabo­lało go ostat­nie zda­nie. Bar­dzo nie chciał dzia­łać na nie­ko­rzyść dziew­czyny. Dopiero po chwili uzmy­sło­wił sobie, że ten opis zupeł­nie do niej nie pasuje. Jen­ni­shi robiła bar­dzo dużo. Była wyra­zi­sta. Już chciał pod­nieść rękę, ale Vash go uprze­dził.

– To komen­tarz o Jen­ni­shi – oznaj­mił bez waha­nia, gdy Raki Bork udzie­lił mu głosu.

– Nie, tu nie cho­dzi o Jenny.

Wów­czas druga dłoń bły­ska­wicz­nie zna­la­zła się w górze. Zgło­siła się Cry­stal. Spo­strze­gaw­czy obser­wa­tor dostrzegłby, że palce jej dłoni drżały. Ciemna grzywka kle­iła się do wil­got­nego czoła. Raki Bork wska­zał na dziew­czynę.

– Tu cho­dzi o mnie. Bez dwóch zdań. Nie mam cie­nia wąt­pli­wo­ści – powie­działa na jed­nym wde­chu.

Ewi­dent­nie te słowa bar­dzo dużo ją kosz­to­wały.

– Ej, można gło­so­wać na samego sie­bie? To tro­chę dziwne – ode­zwał się Nor­bert.

Wów­czas dziew­czyna fuk­nęła gło­śno. Na jej twa­rzy zago­ściła jakaś nowa emo­cja. Taka, któ­rej do tej pory Kon­rad nie widział.

– Nikt tego nie zabro­nił – odpo­wie­działa sta­now­czo.

W pierw­szym odru­chu Raki Bork chciał zare­ago­wać. Atmos­fera zro­biła się jed­nak gęsta. Cie­kawy roz­woju sytu­acji, posta­no­wił pocze­kać.

– No, ale to głu­pie. I w zasa­dzie przy­kre. Sama potwier­dzasz to, że jesteś nudna i niczym nie wyróż­niasz się na tle innych uczest­ni­ków.

Cry­stal zaci­snęła ręce na kra­wę­dzi stołu tak mocno, jakby miała ochotę go zmiaż­dżyć. Patrzyła Nor­ber­towi pro­sto w oczy.

– Chcesz wie­dzieć, co jest naprawdę przy­kre? – zapy­tała.

– No, dawaj. Zamie­niam się w słuch.

Tury­sta wyglą­dał na wylu­zo­wa­nego. Jego mina wyra­żała igno­ran­cję wobec całego świata. Spra­wiał wra­że­nie kogoś, kogo nic już nie zasko­czy. Ale Cry­stal wie­działa swoje. Miała nie­malże stu­pro­cen­tową pew­ność, że zaraz zbu­rzy ten cho­lerny mur.

– To, że nie życzysz wygra­nej swo­jemu tury­ście. Jego suk­ces po pro­stu cię nie inte­re­suje. Pro­wa­dzisz dys­ku­sje w taki spo­sób, aby wywo­łać sen­sa­cję. Zapewne masz w tym kon­kretny cel. Może chcesz zbu­do­wać popu­lar­ność na kon­tro­wer­sji? Widzę, że pod­pusz­czasz Vasha, aby robił naprawdę fatalne rze­czy. Po pro­gra­mie ogło­sisz, że tań­czył, jak mu zagra­łeś? Cały czas go upo­ka­rzasz. I zacho­wu­jesz się tak, jak­byś tego nie widział. On rów­nież jakoś na to przy­staje. Wasze cele są różne. Nie gra­cie do jed­nej bramki – wyle­wała z sie­bie potok słów, który zszo­ko­wał zgro­ma­dzo­nych.

Zapa­dła cisza. Osłu­piały Nor­bert patrzył na dziew­czynę, jakby sie­działa przed nim jakaś senna mara. Słowa Cry­stal wydały mu się absur­dalne. Nie mógł pojąć, jak ktoś tak cichy mógł nie­spo­dzie­wa­nie wybuch­nąć w taki spo­sób. Nora gwizd­nęła z uzna­niem. Ten gest dodat­kowo go roz­wście­czył.

– Co to za głu­poty i insy­nu­acje?

– Jestem peda­go­giem. Wykła­dam na uni­wer­sy­te­cie, ale wcze­śniej uczy­łam w szkole. Potra­fię przej­rzeć dru­giego czło­wieka – rze­kła hardo.

Vash zagryzł zęby. Sie­dział na krze­śle, led­wie zacho­wu­jąc pion. Naj­chęt­niej opadłby na nie bez­wład­nie niczym kukła. To wszystko było ponad jego siły. Ana­li­zo­wał każde słowo Cry­stal i uzmy­sło­wił sobie, że miała sporo racji.

– Zga­dzam się z tym. Pod­pu­ści­łeś Vasha. Nie sądzi­łeś, że on naprawdę potnie ten namiot – stwier­dził w pew­nym momen­cie Johann.

Sie­dzący obok Zan kiwał głową na znak, że popiera part­nera. Tego wie­czora do Cry­stal dotarło jedno. Nie może postę­po­wać tak, jak ją uczono. Naj­wyż­szy czas zapo­mnieć o szko­le­niu i ruszyć do przodu. Tu każdy powi­nien rzu­cać się w oczy.

Murong, Ligvash

Atmos­fera w salce kino­wej zro­biła się napięta. Lei Nursi widział, jak twarz kanc­le­rza Ter­mana bled­nie. To on wybrał dla Vasha Nor­berta. Dostał w tej kwe­stii pewną swo­bodę i wła­śnie uzmy­sło­wił sobie, jak duży popeł­nił błąd.

– Ludzie z Zachodu nie mogą poka­zy­wać nas jako bandy kre­ty­nów. Dziew­czyna ma rację. Sytu­acja z namio­tem była podej­rzana. Facet go pod­pu­ścił – oce­niła mini­stra Kimi Nguyen.

Ter­man zaci­skał ner­wowo zęby, a Lei Nursi zasta­na­wiał się, co myślał w tym momen­cie. Może już ana­li­zo­wał, jak zadzwo­nić do Vasha i usta­wić go do pionu? Wielki przy­wódca nie był taki głupi. Przez te wszyst­kie lata musiał bar­dzo dobrze poznać osoby ze swo­jego naj­bliż­szego oto­cze­nia. Razem z ich aspi­ra­cjami i marze­niami. Nie­gdyś wielki Keram Nursi sto­so­wał metodę kija. Chciał budzić strach. Zale­żało mu na zyska­niu respektu. Nie miał żad­nych opo­rów przed tym, by wyszar­py­wać go sobie siłą. Sam Keram Nursi nazy­wał sie­bie władcą suro­wym i spra­wie­dli­wym, cho­ciaż co do tego dru­giego Lei miał wąt­pli­wo­ści. Trzeba było jed­nak przy­znać, że roz­bu­do­wany sys­tem kar naprawdę dzia­łał sku­tecz­nie. Nawet doświad­czeni poli­tycy bali się repre­sji, a dono­si­ciel­stwo było na porządku dzien­nym. Lei Nursi nie kon­ty­nu­ował poli­tyki ojca. Odcho­dził od niej na tyle, na ile było to moż­liwe. W pew­nym momen­cie uświa­do­mił sobie jedno. Sam kij nie wystar­czał. Na jego końcu musiała być mar­chewka. Wymy­ślił więc dość nie­kon­wen­cjo­nalny spo­sób, by zachę­cić uni­ka­ją­cych wszel­kich zmian dygni­ta­rzy do popar­cia Pro­jektu Open­World.

– Cicho, cicho. Zoba­czymy, co będzie się teraz działo – rzekł mini­ster Kien Hai.

Wszy­scy wpa­try­wali się w ekran. Vash sie­dział sztywno, zaci­ska­jąc ręce na kra­wę­dzi stołu. Kilku uczest­ni­ków i Raki Bork patrzyli na Ligvań­czyka, jakby ocze­ki­wali od niego jakie­goś komen­ta­rza. Ten jed­nak mil­czał.

– No dobrze, w takim razie przejdźmy do kolej­nej osoby.

Lei Nursi widział, jak kanc­lerz Ter­man ner­wowo przy­gryza wargę. Pamię­tał, jak popro­sił go o roz­mowę przed emi­sją odcinka, w któ­rym Vash pociął namiot. Bła­gał, aby w mon­tażu usu­nąć pewne sceny.

„Pań­stwa Liston darzę szczerą przy­jaź­nią. Ich syn Vash wyka­zał się w tej sce­nie upo­rem i przy­po­mniał innym Ligvań­czy­kom ważne war­to­ści. Cho­ciażby taką, że trzeba być pra­co­wi­tym. Nie można sce­do­wać swo­ich obo­wiąz­ków na kogoś innego. Mar­twię się jed­nak, czy ta scena nie zosta­nie źle ode­brana. Czy da się coś z tym zro­bić?” – pytał wów­czas, a Lei dosko­nale wyczu­wał w jego gło­sie despe­ra­cję.

Przy­jął go z typo­wym dla sie­bie uśmie­chem. Podob­nie jak nie­gdyś ojciec, potra­fił robić dobrą minę do złej gry. Tego aku­rat go nauczono. Pozwo­lił Ter­ma­nowi wyne­go­cjo­wać mały kom­pro­mis. Drony nie krą­żyły nad namio­tami w nocy, dopóki para z dru­żyny zie­lo­nej nie włą­czyła przy­ci­sku na loka­li­za­to­rze. Wście­kły Johann udo­ku­men­to­wał jed­nak dzieło Vasha ze sto­sow­nym komen­ta­rzem, a wszyst­kie pliki prze­słał orga­ni­za­cji przy oka­zji wizyty w kawia­rence inter­ne­to­wej. Lei Nursi udał, że idzie Ter­ma­nowi na rękę. Pozwo­lił odro­binę przy­ciąć nie­które frag­menty. Te, na któ­rych Zan pra­wie pła­kał nad skalą znisz­czeń. Ter­man pró­bo­wał wyne­go­cjo­wać wię­cej, ale Lei Nursi posta­wił gra­nicę. Oczy­wi­ście z uśmie­chem na ustach, spo­koj­nie, budu­jąc taką nar­ra­cję, jakby i tak oka­zał Ter­ma­nowi nie­sa­mo­witą łaskę.

– Jak myśli­cie, kto będzie tym razem? – zapy­tała mini­stra Nguyen.

– Jestem cie­kawy, co powie­dzą o futai – odparł mini­ster Kien.

Raki Bork wyjął kartkę z cyta­tami z koperty. Uniósł brew, jakby zasko­czyła go ich treść. Zastu­kał pal­cami o blat, budu­jąc napię­cie, po czym zaczął czy­tać:

Niby naj­mniej się na tym zna, ale jego mate­riały są naj­lep­sze. Mam na myśli te z kamer pry­wat­nych. Inni nie dają tyle krę­cić Ligvań­czy­kom. Tu są dwie per­spek­tywy. Uwa­żam, że tak jest lepiej.

Typ miał nie­sa­mo­wi­tego farta i teraz żyje swoim naj­lep­szym życiem.

Szcze­rze? Jak to oglą­dam, to sobie myślę, że chciał­bym być na jego miej­scu. Cie­kawy jestem, jak potem pokażą dramę.

Tym razem to Nora jako pierw­sza pod­nio­sła dłoń. Zaraz po niej był Nor­bert. Cmok­nął z nie­za­do­wo­le­nia, widząc, że zdo­łała go uprze­dzić. Widzo­wie mil­czeli, spo­glą­da­jąc w ekran jak zahip­no­ty­zo­wani. Raki Bork miał rację. Ten pro­gram nie­sa­mo­wi­cie wcią­gał, a wraz z popu­lar­no­ścią szły ogromne pie­nią­dze.

Beilong, Ligvash

Uczest­nicy Pro­jektu Open­World coraz czę­ściej zapo­mi­nali, że są nagry­wani. Gdy do głosu docho­dziły praw­dziwe emo­cje, pew­nych rze­czy nie dało się uda­wać. Koni czuł ramię Jen­ni­shi przy swoim.

– Tak? – Raki Bork wska­zał na Norę.

Nor­weżka uśmiech­nęła się pod nosem i odgar­nęła z czoła jasną grzywkę.

– Drama suge­ruje mi dwie sytu­acje. Pierw­sza, która przy­cho­dzi mi na myśl, to oczy­wi­ście incy­dent z namio­tem – zaczęła, na co Zan i Johann zgod­nie poki­wali gło­wami. – Druga to dość nie­de­li­katne okre­śle­nie tego, co spo­tkało Rafała Kra­sow­skiego. Nie powie­dzia­ła­bym, aby Vash żył ostat­nio swoim naj­lep­szym życiem. Uwa­żam więc, że cho­dzi o Kon­rada.

Nor­bert rap­tow­nie spo­waż­niał, gdy tylko Nora wspo­mniała o Kra­skim. Ten temat był dla niego bar­dzo draż­liwy. Spra­wiał, że momen­tal­nie gasł. Koni też zacho­wy­wał powagę, a jed­nak nie wyglą­dał na aż tak poru­szo­nego.

– To dobra odpo­wiedź. Zga­dłaś – powie­dział Raki.

– Mam nadzieję, że się nie gnie­wasz, Koni. – Nora spoj­rzała na niego prze­pra­sza­jąco.

W odpo­wie­dzi mach­nął ręką.

– Skąd.

– A dla­czego miałby się gnie­wać? – ode­zwał się nagle Vash. – W końcu to jest… Jak to szło? Typ, który miał nie­sa­mo­wi­tego farta i teraz żyje swoim naj­lep­szym życiem.

Widział, że Koni i Jenny nie stro­nili od kon­taktu fizycz­nego. Dostrze­gał każdy dotyk, na który reszta uczest­ni­ków nie zwró­ciła uwagi. A może tylko uda­wała, że tego nie widzi? Bez zna­cze­nia. Vash widział wszystko i trudno było mu zwal­czyć kotłu­jącą się w środku złość. Teraz pró­bo­wał myśleć o tym, że ten cho­lerny pro­gram to tylko jakiś etap przej­ściowy. Naj­chęt­niej zre­zy­gno­wałby z udziału w nim, ale nie mógł. Po pierw­sze, nie było takiej moż­li­wo­ści. Po dru­gie, nie chciałby mieć takiej skazy na hono­rze. I w końcu po trze­cie, chciał obser­wo­wać Jenny.

– Możemy przejść do kolej­nych komen­ta­rzy? – zapy­tał Raki Bork, a gdy nikt nie zaprze­czył, wyjął z koperty kolejną kartkę i zaczął czy­tać:

Uwa­żam, że coś takiego jest nie­wy­ba­czalne. Powinni go wywa­lić z pro­gramu.

Było pod­kre­ślone, że to rywa­li­za­cja. Szcze­rze? To tamci byli naiwni, zro­bił, co mógł, dla swo­jej dru­żyny.

Po tru­pach do celu. Jak przy­cho­dzi co do czego, oka­zuje się, że to nie wykształ­ce­nie decy­duje o kul­tu­rze czło­wieka.

Vash wie­dział, że cho­dziło o niego. Mimo to nie odwa­żył się ode­zwać. Poczuł ulgę. Było o wiele lepiej, niż myślał. Szcze­gól­nie środ­kowy komen­tarz pod­niósł go na duchu. Stał się posta­cią kon­tro­wer­syjną, koja­rzoną z kon­kret­nej sceny, ale z pew­no­ścią bar­dzo wyra­zi­stą. Kilka osób szybko pod­nio­sło ręce. Ku swo­jemu zasko­cze­niu Vash spo­strzegł, że pierw­szy był Nor­bert.

– No nie patrz tak na mnie. – Uniósł ręce, jakby tym gestem chciał pod­kre­ślić swoją nie­win­ność. – To było oczy­wi­ste.

Nora gwizd­nęła. Prze­cią­gnęła się niczym kotka i skrzy­żo­wała ręce za głową. Na twa­rzy Cry­stal rów­nież zago­ścił uśmiech.

– Jakoś nie­miło się u was zro­biło, chło­paki – sko­men­to­wał Zann.

Raki Bork odchrząk­nął suge­styw­nie, a gdy uczest­nicy zamil­kli, ponow­nie się­gnął do koperty i prze­czy­tał:

Na pierw­szy rzut oka to taka cicha osoba, ale widzie­li­ście, jak spro­wa­dziła go do par­teru? Pró­bo­wał zada­wać oso­bi­ste pyta­nia i się skoń­czyło.

Sądzi­łam, że będzie bar­dziej zdy­stan­so­wana, a wydaje się po pro­stu ludzka. Jest zde­cy­do­wa­nie najbar­dziej wyra­zi­sta.

Typ miał ją za naiwną, ale jak się odgry­zła, to poszło mu w pięty. Pew­nych pytań się nie zadaje, a ona potrafi posta­wić gra­nicę.

Tym razem to Cry­stal jako pierw­sza pod­nio­sła rękę. Po tym, jak Raki Bork udzie­lił jej głosu, powie­działa:

– Nora?

Gospo­darz odmow­nie pokrę­cił głową. Wtedy zgło­siło się kil­koro uczest­ni­ków. Pierw­szy był jed­nak Kon­rad. Raki Bork wska­zał na niego.

– Mowa o Jen­ni­shi – rzekł pew­nie.

– Poprawna odpo­wiedź – oznaj­mił Raki.

Po tych sło­wach mię­dzy brwiami Nor­berta poja­wiła się pio­nowa zmarszczka. Coś mu nie paso­wało.

– Moment, kogo niby spro­wa­dziła do par­teru?

Kon­rad przy­po­mniał sobie roz­pacz chło­paka po śmierci Kra­skiego. Dotarło do niego, że nikt z uczest­ni­ków nie widział ostat­niego połą­cze­nia Jen­ni­shi z Rafa­łem. O tej wymia­nie zdań wie­dzieli jedy­nie orga­ni­za­to­rzy i widzo­wie. Nie było żad­nych świad­ków.

– Jesteś strasz­nie wścib­ski. Prze­cież na wielu eta­pach w pro­gra­mie się roz­dzie­lamy. Nie śle­dzimy każ­dego kroku wszyst­kich dru­żyn – odpo­wie­działa Jenny.

Jej twardy ton zasko­czył Vasha. Ponow­nie uzmy­sło­wił sobie, że coś się zmie­niło. Zaczy­nał udział w pro­gra­mie z sil­nym poczu­ciem bycia kimś waż­nym. W końcu to on spra­wo­wał naj­waż­niej­sze sta­no­wi­sko, a do tego cie­szył się cichym popar­ciem kanc­le­rza. Sprawy obrały jakiś zły obrót. Kiedy on gasł, Jenny obra­stała w siłę.

– Czy fak­tycz­nie jest tak, że my, jako uczest­nicy, mamy przed sobą tajem­nice? Jeżeli przy­kła­dowo docho­dzi do jakichś waż­nych wyda­rzeń, nie infor­mu­je­cie nas? – zapy­tał Nor­bert Rakiego. Zmru­żył przy tym podejrz­li­wie oczy. Dotych­czas sądził, że to on mie­sza w pro­gra­mie naj­bar­dziej.

– Oczy­wi­ście, że was infor­mu­jemy o naprawdę bar­dzo waż­nych wyda­rze­niach. W pro­gra­mie jed­nak dużo się dzieje. Nie na wszystko mamy czas ante­nowy. Jeżeli chcesz wie­dzieć, incy­dent z namio­tem nie jest jedy­nym wyda­rze­niem, które wzbu­dziło… – roz­ma­so­wał pod­bró­dek, zasta­na­wia­jąc się nad odpo­wie­dzią – powiedzmy silne emo­cje wśród naszych odbior­ców. Dzi­siej­sze zada­nie ma wam nakre­ślić, jak jeste­ście postrze­gani.

III. Propozycja nie do odrzucenia

III

Pro­po­zy­cja nie do odrzu­ce­nia

Murong, Ligvash

Po obej­rze­niu trans­mi­sji kanc­lerz Ter­man na­dal bar­dzo wszystko prze­ży­wał. Lei Nursi dokła­dał wszel­kich sta­rań, by oka­zać mu zain­te­re­so­wa­nie.

– Ale Vasha chyba dobrze oce­nili. Jako cie­kawą osobę. Myślisz, że jest ina­czej? – zapy­tał go cicho, gdy się żegnali.

Dostrzegł kon­ster­na­cję na twa­rzy męż­czy­zny. Widział, jak wal­czył z myślami. Jak pogrą­żał się w tych wszyst­kich wąt­pli­wo­ściach. A wielki wódz patrzył z zasko­czoną miną i peł­nym współ­czu­cia gło­sem powie­dział kilka cie­płych słów. Póź­niej pocze­kał, aż goście wyszli. Kątem oka zoba­czył, jak Ver­nik pakuje papiery do teczki. Chciał podą­żyć za resztą wzdłuż kory­ta­rza, ale Lei go zatrzy­mał.

– Zapo­mnia­łeś o moim zapro­sze­niu?

Berm przy­sta­nął w poło­wie kroku. Był bar­dzo spięty. Lei wie­dział jed­nak, że inni daliby się pokroić za wizytę w jego pry­wat­nej rezy­den­cji.

– Nie, nie, oczy­wi­ście, że nie. Po pro­stu nie wiem, czy wypada, i nie byłem prze­ko­nany, czy pan mówi na poważ­nie – dukał, ukrad­kiem spo­glą­da­jąc na zega­rek.

– Jeżeli tak ci będzie wygod­niej, mogę oso­bi­ście zadzwo­nić do two­jej żony i powie­dzieć, jaka jest sytu­acja – powie­dział spo­koj­nie Lei.

Ver­nik spą­so­wiał. Tro­chę go to prze­ra­stało. Fak­tycz­nie, myślał o żonie, ale nie sądził, żeby ta była prze­ciwna jakim­kol­wiek spo­tka­niom. A już szcze­gól­nie z głową pań­stwa. Po pro­stu prze­ra­stały go nie­które sytu­acje. Bał się kon­fron­ta­cji. Nie chciał usły­szeć cze­goś, co zabu­rzy­łoby jego dotych­cza­sowy spo­kój.

– Nie trzeba. Wysła­łem jej już SMS-a, że mogę wró­cić póź­niej. Po pro­stu nie byłem pewien, czy to na­dal aktu­alne.

– Prze­cież usta­li­li­śmy to przed oglą­da­niem stre­amu na żywo – zauwa­żył Nursi.

Ver­nik nie mógł nego­cjo­wać z takim argu­men­tem. Poki­wał głową i posta­no­wił zdać się na los.

Wyszli przed budy­nek. Wielki gmach nazy­wany par­la­men­tem w rze­czy­wi­sto­ści był insty­tu­cją fasa­dową. Spo­ty­kali się tam mini­stro­wie i dygni­ta­rze, aby oma­wiać ważne sprawy rzą­dowe. Wła­śnie tam znaj­do­wało się także biuro Leia Nur­siego. Kie­dyś wielki wódz marzył, aby Ligvash został pań­stwem demo­kra­tycz­nym. W snach rezy­gno­wał z funk­cji dyk­ta­tora, mia­nu­jąc kogoś kom­pe­tent­nego pre­zy­den­tem. Takie pomy­sły w kraju, który przez tyle lat przy­wykł do reżimu, nie miały jed­nak racji bytu. Nur­siego ota­czali ludzie pra­gnący wła­dzy. Nie­malże czuł na karku ich kwa­śne odde­chy i cho­ciaż ni­gdy nie uwa­żał się za naj­bar­dziej kom­pe­tentną osobę, sądził, że gdy tylko odda wła­dzę, Ligvash wróci do stanu sprzed wybu­chu w Futa­mie. Na to nie mógł pozwo­lić. Musiał zostać spryt­nym rzeź­bia­rzem, for­mu­ją­cym świat z tego, co aku­rat było pod ręką. Żało­wał, że nikt go nie przy­go­to­wał. Żało­wał, że w ciągu pierw­szego roku wła­dzy mar­no­wał czas, roz­wa­ża­jąc samo­bój­stwo. I w końcu żało­wał, że tak wiele czasu zajęło mu wyba­cze­nie Nishy. Pod­jęła słuszną decy­zję. Szkoda, że tak późno to do niego dotarło.

– Wasza Eks­ce­len­cjo! Zaczęło padać.

Lei Nursi scho­dził po mar­mu­ro­wych scho­dach, gdy nagle dobiegł do niego jeden z ochro­nia­rzy. Otwo­rzył para­sol, aby deszcz nie zmo­czył przy­wódcy. Ver­nik z nie­tęgą miną kro­czył obok dyk­ta­tora. Wyglą­dał tak, jakby tro­chę się go bał.

– Och, dzię­kuję. Nie ma takiej potrzeby. Samo­chód już czeka przed budyn­kiem. – Lei Nursi wska­zał na czarne auto, ale ochro­niarz nie zło­żył para­solki.

Kiedy wódz pod­szedł do samo­chodu, inny ochro­niarz otwo­rzył przed nim drzwi. Ver­nik usiadł z dru­giej strony. Wnę­trze Mer­ce­desa May­ba­cha zda­wało się jesz­cze pach­nieć nowo­ścią.

– Dzień dobry w Ligva­shu, Eks­ce­len­cjo – powi­tał dyk­ta­tora kie­rowca.

– Opatrz­ność nad nami czuwa – odpo­wie­dział Nursi.

Ver­nik obej­rzał się, by spoj­rzeć przez tylną szybę. Widział jadące za nimi dru­gie auto z ochroną. Wódz miał w zwy­czaju podró­żo­wać sam, dla­tego doradca był nieco zasko­czony, że kazał mu wsiąść do tego samego pojazdu. Lei Nursi miał opi­nię samot­nika. Berm nie sły­szał o tym, aby w cza­sie wol­nym jego prze­ło­żony spo­ty­kał się z któ­rymś ze swo­ich dygni­ta­rzy. Nie miał żony ani dzieci. O kochance też ni­gdy nie sły­szał. Wódz bar­dzo dbał o pry­wat­ność. Tego wie­czoru posta­no­wił jed­nak wpu­ścić doradcę do swo­jego świata.

Panu­jącą w samo­cho­dzie ciszę zakłó­cała jedy­nie muzyka kla­syczna. Ver­nik zaczął się zasta­na­wiać, czy powi­nien coś powie­dzieć. Kiedy spoj­rzał na Nur­siego, dostrzegł, że ten zamknął oczy. Nie spał. Cicho ude­rzał pal­cami o pod­ło­kiet­nik, wystu­ku­jąc rytm. Naj­wy­raź­niej w taki spo­sób się relak­so­wał. Doradca posta­no­wił go nie zaga­dy­wać. Wle­pił wzrok w szybę i podzi­wiał kro­ple ude­rza­jące w okno.

– Jeste­śmy, Eks­ce­len­cjo – powie­dział kie­rowca, gdy samo­chód wje­chał na teren posia­dło­ści.

Wcze­śniej straż­nik otwo­rzył im bramę. Wszystko musiało prze­bie­gać zgod­nie z pro­to­ko­łem. Wej­ścia na teren posia­dło­ści zawsze strze­gli dwaj męż­czyźni z kara­bi­nami maszy­no­wymi. Prze­pisy naka­zy­wały im zacho­wać odpo­wied­nią postawę, nie ruszać się bez powodu i ubie­rać w okre­ślony spo­sób, bez względu na pogodę. Przez to mokli w desz­czowe dni, a w sło­neczne nie mogli ochro­nić się przed upa­łem. Lei Nursi pamię­tał scenę, w któ­rej jego dzie­się­cio­letni wów­czas brat rzu­cał w męż­czyzn śliw­kami zna­le­zio­nymi w ogro­dzie. Żaden z nich nie mógł zare­ago­wać, a chło­piec śmiał się wnie­bo­głosy. Keram Danki prze­ja­wiał skłon­no­ści do okru­cień­stwa. Młod­szy brat ni­gdy nie potra­fił tego zro­zu­mieć.

– Chodź szybko, bo zmok­niesz, przy­ja­cielu – zwró­cił się do doradcy, który led­wie wysiadł z samo­chodu.

Ver­nik aż otwo­rzył usta w wyra­zie zasko­cze­nia. Wielki wódz ni­gdy dotąd nie zwra­cał się do niego w ten spo­sób. W pierw­szym odru­chu Berm spoj­rzał za sie­bie, by spraw­dzić, czy nie stał tam ktoś inny. Nursi zauwa­żył to i par­sk­nął z roz­ba­wie­nia.

– No chodź!

Ciemne oczy dyk­ta­tora wyda­wały się teraz poczci­wie i roze­śmiane, ale Ver­nik swoje już widział. Wolał więc dmu­chać na zimne. Pokor­nie wyko­nał pole­ce­nie. Dorów­nał męż­czyź­nie kroku i pocze­kał, aż ten wpu­ści go na teren posia­dło­ści. Adres dyk­ta­tora nie był dla nikogo tajem­nicą. Obo­wią­zy­wał jed­nak prawny zakaz sta­nia pod budyn­kiem, nie mówiąc już o foto­gra­fo­wa­niu go bez ofi­cjal­nej zgody. Nie­gdyś Kerama Nur­siego rado­ścią napa­wały tłumy koczu­jące z kwia­tami w dniu jego uro­dzin i wyśpie­wu­jące hymn naro­dowy. Lei tego nie chciał. Ostat­nim, czego sobie życzył, były dele­ga­cje fał­szy­wych pochleb­ców.

– Mam nadzieję, że jesteś głodny. Kucharz przy­go­tuje coś pysz­nego – powie­dział Lei.

Brzmiał bez­tro­sko, pod­czas gdy serce Ver­nika waliło niczym młot. Z zapar­tym tchem podzi­wiał impo­nu­jący ogród wiel­kiego wodza. Jego cen­trum sta­no­wiła fon­tanna. Woda try­skała z rzeźby imi­tu­ją­cej krysz­tał. Naj­pew­niej nawią­zy­wała do futa­mitu. Tereny zie­lone nie two­rzyły jed­nak ide­al­nie upo­rząd­ko­wa­nej prze­strzeni. Zamiast przy­strzy­żo­nych żywo­pło­tów i kwia­tów posa­dzo­nych w rów­nych grząd­kach domi­no­wały drzewa oraz krzewy owo­cowe. W oddali stała altanka, kształ­tem przy­po­mi­na­jąca bud­dyj­ską pagodę. Fio­le­towy dach suge­ro­wał Ver­ni­kowi, że mogła to być pry­watna świą­ty­nia dyk­ta­tora. Albo miej­sce do medy­ta­cji.

– Nie chcę, aby moja obec­ność spra­wiła komu­kol­wiek kło­pot, Wasza Eks­ce­len­cjo – rzekł uprzej­mie.

Lei Nursi zaczął godzić się z tym, że Ver­nik nie zre­zy­gnuje cał­ko­wi­cie ze zwro­tów grzecz­no­ścio­wych.

– Nie zapro­sił­bym cię, gdy­byś spra­wiał mi kło­pot – odpo­wie­dział.

Pierw­szy raz Ver­nik usły­szał w gło­sie wodza domi­nu­jącą nutę. Tę samą miał jego ojciec. Poczuł, jak mię­śnie ramion i nóg mimo­wol­nie się spi­nają. Doradcę Nur­siego nie­po­ko­iło jedno. Jesz­cze za cza­sów sta­rej wła­dzy jego teść robił pewne prze­kręty finan­sowe. Dostał zezwo­le­nie od Kerama Nur­siego na budowę głów­nych dróg pań­stwo­wych. Pie­nią­dze do kie­szeni brał także przy­ja­ciel teścia zaj­mu­jący się sta­wia­niem oświe­tle­nia ulicz­nego. Przy­ja­ciel teścia wpadł. Został ska­zany na pięć lat cięż­kich robót i wię­cej nikt go już nie zoba­czył. Teść zdo­łał unik­nąć kary, ale ist­niało praw­do­po­do­bień­stwo, że pewne kwe­stie po latach ujrzą świa­tło dzien­nie. Ver­nik dosko­nale wie­dział, jak postę­po­wały osoby z bli­skiego oto­cze­nia Nur­siego. Nie­któ­rzy w dąże­niu do wła­dzy, pie­nię­dzy i przy­chyl­no­ści wodza nie mieli naj­mniej­szych hamul­ców. Doradca cały czas się bał, że ktoś wygrze­bie stare brudy na jego rodzinę, a tym samym go pogrąży. Nawet jeżeli Lei Nursi zli­kwi­do­wał więk­szość obo­zów pracy i zna­cząco ogra­ni­czył sto­so­wa­nie kary śmierci, jego dobro­dusz­ność musiała mieć jakieś gra­nice.

– Oczy­wi­ście. Prze­pra­szam. Zapro­sze­nie do pań­skiej rezy­den­cji to dla mnie wiel­kie wyróż­nie­nie – zre­flek­to­wał się Ver­nik.

Lei w żaden spo­sób na to nie odpo­wie­dział. Pchnął cięż­kie drew­niane drzwi, po czym wszedł do środka. Odźwierny już cze­kał, aby powi­tać swo­jego pana w progu. Nauczył się, że nowy dyk­ta­tor miał nieco inne przy­zwy­cza­je­nia niż jego ojciec. Nie lubił, gdy ktoś otwie­rał przed nim drzwi do rezy­den­cji. Wolał po pro­stu być witany w środku. Nursi pozwo­lił, aby męż­czy­zna pomógł mu zdjąć nieco wil­gotną szatę wierzch­nią.

– Chcesz zosta­wić tu mary­narkę? – zapy­tał Ver­nika.

Ber­mowi było wszystko jedno. Nawet nie zwró­cił uwagi na prze­mok­niętą tka­ninę. Gdy jed­nak odźwierny podał mu wie­szak, bez słowa zawie­sił na nim okry­cie. Potem z biją­cym ser­cem ruszył za Nur­sim. Spo­dzie­wał się, że rezy­den­cja wiel­kiego wodza swoim wystro­jem będzie nawią­zy­wała do sta­rych, ligvań­skich tra­dy­cji. I fak­tycz­nie, nie zabra­kło zabyt­ko­wych prze­suw­nych drzwi, obra­zów przed­sta­wia­ją­cych antyczne sceny i mebli wyko­na­nych z ciem­nego drewna. Z tym wszyst­kim kom­po­no­wały się jed­nak nowo­cze­sne akcenty. Wielki, indu­strialny żyran­dol, lustra w sta­lo­wych ramach i rośliny w doni­cach o futu­ry­stycz­nym kształ­cie burzyły dawny porzą­dek. Szata Leia powie­wała dum­nie, gdy kro­czył po sze­ro­kich kory­ta­rzach. Bursz­ty­nowe kin­kiety nada­wały ciem­nemu wnę­trzu przy­tulny cha­rak­ter. Wszystko przez cie­płą poświatę. Nad drzwiami pro­wa­dzą­cymi do salonu wisiały trzy złote ramy. Iden­tyczne z widy­wa­nymi w urzę­dach. Z tą róż­nicą, że w takich pla­ców­kach ramy zdo­biły por­trety Kerama Nur­siego, Kerama Dan­kiego Nur­siego oraz Leia Nur­siego. W tym domu zamiast zdjęć opra­wiono lustra. Takie roz­wią­za­nie bar­dzo zasko­czyło Ver­nika.

– Dla­czego nie ma tu zdjęć? – zapy­tał, nim zdą­żył pomy­śleć. – To zna­czy, pro­szę mi wyba­czyć moje wścib­skie pyta­nie. Po pro­stu jestem zdzi­wiony – spro­sto­wał.

Nursi przy­sta­nął w poło­wie kroku.

– Są sym­bo­lem reflek­sji nad naszymi wła­snymi czy­nami. Myśla­łem o tym, że jak ktoś spoj­rzy w ramy, dostrzeże samego sie­bie. Nie zmie­nimy tego, jak myślą inni. Mamy kon­trolę tylko nad sobą – rzekł spo­koj­nie.

– To bar­dzo mądre. Bez wąt­pie­nia jest pan wiel­kim myśli­cie­lem. W tych wnę­trzach widać też olbrzymi polot i gust.

Cho­ciaż doradca tego nie widział, dyk­ta­tor zmarsz­czył czoło. Nie lubił tanich pochlebstw. Jedną z naj­więk­szych tajem­nic Nur­siego było jego mięk­kie serce. Ojciec wie­lo­krot­nie powta­rzał, że litość jest sła­bo­ścią. Dla­tego od czasu do czasu na życze­nie Jego Wiel­moż­no­ści Ver­nik zle­cał arty­kuły, w któ­rych opi­sy­wano kary sto­so­wane wobec osób nie­po­słusz­nych pań­stwu. Albo zbyt wścib­skich. Szcze­gól­nie wobec futai. Fak­tycz­nie, ist­niały regu­la­cje prawne ska­zu­jące wino­waj­ców, ale Lei wolał ostrze­gać, niż karać. Dla­tego histo­rie o oby­wa­te­lach odpra­co­wu­ją­cych kary w odle­głych gospo­dar­stwach lub odsia­du­ją­cych wyroki w wię­zie­niach czę­sto bywały nie­praw­dziwe. Nursi wie­dział, jak działa pro­pa­ganda, i uży­wał jej, lecz w zupeł­nie inny spo­sób niż ojciec.

– Och, cudow­nie. Wszystko przy­go­to­wali, tak jak pro­si­łem – ucie­szył się Nursi na widok roz­ło­żo­nego na stole jedze­nia.

Pomiesz­cze­nie, w któ­rym się zna­leźli, urzą­dzono dość mini­ma­li­stycz­nie. Stał w nim barek i stół wyko­nany z jed­nego kawałka drewna. Naj­więk­szą uwagę zwra­cał jed­nak widok na ogród zewnętrzny. Za szybą rosła impo­nu­jąca sosna japoń­ska.

– Prze­piękne wnę­trze – zachwa­lał Ver­nik.

Potem dostrzegł dania na stole, a jego oczy roz­sze­rzyły się z zasko­cze­nia. Na bla­cie usta­wiono naczy­nia w kształ­cie drew­nia­nych łóde­czek, w któ­rych uło­żono sushi. Zagra­niczne dania były nie­do­stępne w Ligva­shu. Ni­gdzie nie sprze­da­wano pizzy, ham­bur­ge­rów, wło­skich past czy wła­śnie sushi, cho­ciaż w mediach krą­żyły legendy, jakoby takie lokale splaj­to­wały nie­długo po otwar­ciu. Wielki wódz mógł jed­nak pozwo­lić sobie na wszystko, a że Japo­nia nie leżała prze­cież aż tak daleko, na jego życze­nie spro­wa­dzano skład­niki naj­lep­szej jako­ści.

– Usiądź – pole­cił Lei Nursi, kom­plet­nie igno­ru­jąc zasko­cze­nie na twa­rzy swo­jego gościa.

Pod­szedł do barku i wyjął z niego butelkę whi­skey. Następ­nie srebr­nymi szczyp­czy­kami prze­ło­żył z col­lera do szkla­nek dwie kostki lodu. Lei Nursi był estetą. Służba przy­wy­kła do jego pre­fe­ren­cji. Wie­działa, w jakich naczy­niach należy poda­wać posiłki oraz jaka eks­po­zy­cja dań ucie­szy oko dyk­ta­tora.

– Muszę przy­znać, że kola­cja jest bez wąt­pie­nia wyjąt­kowa – przy­znał Ver­nik, czu­jąc, że cisza mię­dzy nimi trwa już zbyt długo.

Wyjąt­kowa. Jakże bez­pieczne było to słowo. Lei Nursi uśmiech­nął się krzywo. Posta­wił przed swoim gościem szkla­neczkę whi­skey. Led­wie Ver­nik zdą­żył ją unieść, a dyk­ta­tor wypo­wie­dział toast:

– Za twoją lojal­ność.

Te trzy wyrazy bar­dzo nie spodo­bały się Ver­ni­kowi. Znów zaczął krą­żyć myślami wokół dzia­łal­no­ści teścia. Czy coś wypły­nęło? Czy był zagro­żony? Mimo tych wszyst­kich obaw posłusz­nie wyko­ny­wał jed­nak pole­ce­nia Słońca Narodu.

– Za moją lojal­ność. Dołożę wszel­kich sta­rań, aby ni­gdy pana nie roz­cza­ro­wać – oznaj­mił.

– Podoba mi się ta odpo­wiedź.

Oboje upili łyk alko­holu. Lei Nursi obszedł stół i zajął miej­sce u jego szczytu.

– Uwa­żaj na wasabi. Jest bar­dzo ostre. – Wska­zał na zie­loną pastę uło­żoną mister­nie na małym tale­rzyku.

Dyk­ta­tor zacho­wy­wał się tak, jakby nie widział niczego kon­tro­wer­syj­nego w jedze­niu zagra­nicz­nych potraw. Chcąc ośmie­lić swo­jego gościa, pierw­szy się­gnął po spory kawa­łek rolki z łoso­siem. Zamo­czył ją w sosie sojo­wym, a następ­nie wsu­nął jedze­nie do ust. Roz­anie­lony zmru­żył oczy. Ver­nik chwy­cił za pałeczki i nie­pew­nie wziął kawa­łek z kre­wetką. Miał taką minę, jakby podej­rze­wał, że wódz może go otruć.

Roz­ma­wiali na błahe tematy. Ver­nik kom­ple­men­to­wał jedze­nie albo zada­wał pyta­nia na temat ogrodu. Lei Nursi cier­pli­wie mu odpo­wia­dał. Kiedy w końcu się naje­dli i dyk­ta­tor ponow­nie napeł­nił ich szklanki alko­ho­lem, posta­no­wił przejść do rze­czy:

– Bar­dzo cenię w tobie to, że nie jesteś chciwy i w zasa­dzie chyba naj­bar­dziej zależy ci na spo­koju rodziny – powie­dział.

Ver­nik zaka­słał. Wasabi nie­przy­jem­nie zapie­kło go w pod­nie­bie­nie. Fak­tycz­nie, był bar­dzo zasko­czony, gdy kilka lat temu Lei Nursi uczy­nił go swoim doradcą. Oczy­wi­ście stał się wów­czas obiek­tem plo­tek. Innym nie odpo­wia­dało, że ktoś tak wyco­fany objął ważne i dobrze płatne sta­no­wi­sko.

– Jestem bar­dzo zado­wo­lony z mojego obec­nego życia – przy­znał doradca.

Przez myśl prze­mknęło mu, że o wiele łatwiej żyłoby mu się bez stresu, ale wolał o tym nie wspo­mi­nać.

– To dobrze. Doce­niam lojal­nych ludzi. Teraz muszę jed­nak popro­sić cię o stu­pro­cen­tową szcze­rość. Żad­nego krę­ce­nia wokół tematu. Dobrze?

– Oczy­wi­ście.

– Może ja zacznę, żeby cię ośmie­lić – powie­dział Lei Nursi i upił łyk whi­skey. – Wiem o dzia­łal­no­ści two­jego teścia. W zasa­dzie wie­dzia­łem o niej jesz­cze przed tym, nim uczy­ni­łem cię swoim doradcą.

Ver­nik Berm miał wra­że­nie, że jego świat wła­śnie zwol­nił. Zastygł w bez­ru­chu z pałecz­kami w rękach. Patrzył na swo­jego roz­mówcę niczym stru­chlały kró­lik, który sta­nął oko w oko z dra­pież­ni­kiem. I wie­dział, że już nie ma żad­nej ucieczki.

– Spo­koj­nie, Ver­nik. W tym pomiesz­cze­niu nie ma kamer. Przy­się­gam. Jeste­śmy tylko ty i ja. Nasza prawda oraz szcze­rość, która jest teraz tak potrzebna – mówił Lei Nursi.

Jego głos wciąż brzmiał tak miękko, wręcz kojąco i aksa­mit­nie. Co prawda nie uspo­koił dud­nią­cego serca Ver­nika, a jed­nak czę­ściowo przy­wró­cił mu trzeź­wość myśle­nia.

– Dla­czego więc pan mnie wybrał? – wykrztu­sił.

– Już powie­dzia­łem. Ponie­waż nie jesteś chciwy, a twoim prio­ry­te­tem jest sta­bi­li­za­cja, bez­pie­czeń­stwo i odda­nie rodzi­nie. Takiej osoby potrze­bo­wa­łem i dołożę wszel­kich sta­rań, abyś zacho­wał swój spo­kój. A może jakaś pod­wyżka przy oka­zji też się znaj­dzie. Warun­kiem jest twoja bez­gra­niczna lojal­ność.

Lei Nursi nie czuł się dobrze, wspo­mi­na­jąc o teściu Ver­nika. To była zagrywka bar­dziej godna jego ojca. Sytu­acja wyma­gała jed­nak poświę­ceń i nie­znacz­nego nagię­cia zasad.

– Rozu­miem. Co w takiej sytu­acji mam robić? – zapy­tał doradca.

– Odpo­wiedz mi na pyta­nie. Tylko szcze­rze. Nie potrze­buję teraz pochlebstw. Zależy mi na kon­kre­tach.

– Jak brzmi pyta­nie?

– Dla­czego wszy­scy dygni­ta­rze, doradcy i inni ludzie wcze­śniej zwią­zani z moim ojcem tak ocho­czo wyra­zili swoją apro­batę dla Pro­jektu Open­World?

Ver­nik otarł pot z czoła. Przy­gryzł wargę, zasta­na­wia­jąc się nad odpo­wie­dzią. To nie tak, że nie pamię­tał. Wręcz prze­ciw­nie. Wciąż miał przed oczami liczne sytu­acje zwią­zane z ogło­sze­niem pro­jektu. Po pro­stu zasta­na­wiał się, jak tak­tow­nie ubrać słowa w myśli. Przed wpro­wa­dze­niem swo­jego planu w życie Lei Nursi kazał wydru­ko­wać w gaze­tach wię­cej fake new­sów doty­czą­cych rze­ko­mych repre­sji. Póź­niej spo­tkał się w budynku par­la­mentu z naj­waż­niej­szymi oso­bami w pań­stwie, gdzie wygło­sił oso­bi­stą prze­mowę.

– Cóż, na wstę­pie przy­po­mniał pan wszyst­kim zebra­nym, że nie ma żony ani dziecka, a co za tym idzie, pra­wo­wi­tego następcy. W Ligva­shu dzie­dzi­czymy sta­no­wi­ska, dla­tego wiele osób zasta­na­wiało się, jak ten pro­blem zosta­nie roz­wią­zany. I wtedy zapo­wie­dział pan, że po ukoń­cze­niu pro­jektu odczyta publicz­nie testa­ment, w któ­rym wyzna­czy swo­jego następcę.

Ver­nik przez cały czas obser­wo­wał wodza. Patrzył, czy nie wykrzy­wia ust i czy na jego czole nie poja­wiają się zmarszczki. Lei Nursi spra­wiał jed­nak wra­że­nie w miarę spo­koj­nego.

– Metoda kija i mar­chewki – pod­su­mo­wał. – Twoje spo­strze­że­nia są słuszne.

– Pan już doko­nał wyboru?

– Tak, i chcia­łem się z tobą tym podzie­lić. Sytu­acja jest trudna. Na ten moment pro­jekt oczy­wi­ście jest moim prio­ry­te­tem. Nastę­pują prze­ło­mowe zmiany. Po wyło­nie­niu zwy­cięzcy będę chciał ogło­sić, kogo wyzna­czy­łem na mojego następcę. Potrze­buję two­jej pomocy i dys­kre­cji.

Ver­nik prze­łknął ślinę. W duchu zaczął się modlić, aby tą osobą nie został kanc­lerz Ter­man ani żaden skrajny tra­dy­cjo­na­li­sta.

– Oczy­wi­ście. Jak zawsze może pan liczyć na moją pomoc.

Lei Nursi wstał od stołu. Pod­szedł do barku i zza szkla­nej gablotki wyjął wczo­raj­szą gazetę. Następ­nie pod­szedł do swo­jego gościa, aby mu ją podać.

– On – ogło­sił.

Ver­nik wziął pismo. Zdję­cie okład­kowe przed­sta­wiało uczest­ni­ków Pro­jektu Open­World. Szybko dostrzegł jed­nak tytuł arty­kuł zakre­ślony w kółko – „Nowo­ro­dek zna­le­ziony na polu ryżo­wym”. Pośpiesz­nie otwo­rzył tekst na wła­ści­wej stro­nie i zaczął czy­tać:

– Pani Mira­bela z mężem pro­wa­dzi gospo­dar­stwo. Jak co dzień rano udała się do pracy w polu. Nagle usły­szała płacz docho­dzący z pobli­skich zaro­śli. Pode­szła w tamtą stronę i dostrze­gła ple­ciony kosz wyło­żony podartą baweł­nianą koszulką. W środku leżał nowo­ro­dek. Kobieta nie­zwłocz­nie wezwała pomoc.

Lei Nursi widział, jak z każ­dym zda­niem oczy Ver­nika robiły się coraz więk­sze. Skry­cie go to bawiło. Przy­ło­żył dłoń do twa­rzy. Uda­wał, że roz­ma­so­wuje pod­bró­dek. Tak naprawdę zasła­niał uśmiech.

– Z całym sza­cun­kiem, Eks­ce­len­cjo, ale nie do końca wiem, do czego ten tekst zmie­rza – ośmie­lił się przy­znać doradca.

Dyk­ta­tor uniósł brwi. Dosko­nale uda­wał zasko­czo­nego. W ciągu wielu lat wła­dzy do per­fek­cji opa­no­wał przy­wdzie­wa­nie róż­nych masek.

– No, to czy­taj dalej.

Ver­nik prze­łknął ślinę i ponow­nie spoj­rzał na tekst.

– Nie­mowlę zostało nie­zwłocz­nie prze­wie­zione do szpi­tala. Tam prze­pro­wa­dzono sze­reg badań. Oka­zało się, że chło­piec jest synem kogoś oca­la­łego z tra­ge­dii w Futa­mie. Poli­cja pro­wa­dzi docho­dze­nie w celu usta­le­nia toż­sa­mo­ści rodzi­ców, któ­rzy porzu­cili go na polu. Obec­nie został prze­wie­ziony do domu sie­rot, gdzie zapew­niono mu opiekę… – Potarł skroń, pró­bu­jąc połą­czyć bra­ku­jące ele­menty ukła­danki. – Cho­dzi o to, że chło­piec jest futai i dopiero się uro­dził? To zna­czy, że muta­cja nie nastą­piła bez­po­śred­nio w Futa­mie? Do tej pory sądzi­li­śmy, że kobieta musiała być w ciąży w momen­cie, w któ­rym doszło do wybu­chu.

Lei Nursi spo­koj­nie napił się bursz­ty­no­wego trunku. Sie­dział naprze­ciwko swo­jego roz­mówcy z miną godną leni­wego kocura, któ­remu wszystko jest obo­jętne. To była kolejna maska. Ponad wszystko pró­bo­wał ukryć nie­po­kój i stres. Lata rzą­dów nauczyły go, aby nie poka­zy­wał żad­nych sła­bych stron.

– Odno­to­wano już takie dwa przy­padki. Albo to jest trzeci, albo spło­dził go ojciec futai. Widzisz, ta muta­cja nie ma kon­kret­nych ram. Futai mają cechy wspólne. Głów­nie doty­czące ich zdol­no­ści do rege­ne­ra­cji. U nie­któ­rych prze­biega jed­nak sil­niej niż u innych. Dla nas to na­dal tajem­nica. Prze­pro­wa­dzamy bada­nia, ale to pro­ces – powie­dział.

– Ale ma pan jakieś szcze­gólne plany wobec tego chłopca? Cho­dzi wła­śnie o bada­nia?

Dyk­ta­tor uśmiech­nął się blado. Jego roz­mówca wciąż nie rozu­miał. A może celowo wypie­rał tę myśl?

– Ow­szem. Będzie moim synem. Naj­po­tęż­niej­szą głową pań­stwa, jaką widział ten świat. Opatrz­ność dała nam znak. To prze­zna­cze­nie.

Ver­nik sie­dział z sze­roko otwar­tymi ustami, jakby nie docie­rał do niego sens słów dyk­ta­tora. Spoj­rzał na foto­gra­fię, którą opa­trzono arty­kuł. Przed­sta­wiała ple­ciony kosz.

– Do tej pory dzie­dzi­cze­nie było z krwi… – wypa­lił.

Lei Nursi zda­wał się tylko na to cze­kać. Odgar­nął jasne włosy z czoła i pochy­lił w stronę swo­jego roz­mówcy.

– Ależ nic się w tej kwe­stii nie zmieni. Po zakoń­cze­niu pro­jektu wezmę ślub. Stwo­rzymy pełną, typowo ligvań­ską rodzinę. Ja, moja żona oraz nasz syn – rzekł bez­tro­sko.

Ver­nik pró­bo­wał poukła­dać sobie w gło­wie całą tę sytu­ację. Jesz­cze nie zdą­żył prze­ana­li­zo­wać tech­nicz­nych pro­ble­mów, które niósł ze sobą taki plan, a już wyobra­ził sobie reak­cję dygni­ta­rzy. Przy­gryzł wargę, by nie powie­dzieć tego, co naj­bar­dziej cisnęło mu się na usta. Dygni­ta­rze będą wście­kli. Teraz wszy­scy nad­ska­kują Nur­siemu, licząc na sowite wyna­gro­dze­nie. Roz­cza­ro­wa­nie będzie wiel­kie, kiedy wyj­dzie na jaw, że ten nie wybrał żad­nego z nich.

– Żona? – wydu­kał w końcu.

Ten jeden wyraz po prze­cią­ga­ją­cej się ciszy brzmiał gro­te­skowo. Lei Nursi z tru­dem masko­wał roz­ba­wie­nie.

– Ow­szem. Oca­lała z Futamy. Opatrz­ność nam pobło­go­sła­wiła, ponie­waż czy­ta­li­śmy jej znaki.

Ver­nik nie chciał tego wie­dzieć. Wolał zostać posta­wiony przed fak­tem doko­na­nym i dzi­wić się z pozo­sta­łymi dygni­ta­rzami. Nie­stety, został powier­ni­kiem sekretu. I to bar­dzo nie­wy­god­nego. Na domiar złego prze­czu­wał, że wódz ma wobec niego pewne ocze­ki­wa­nia. Dopił whi­skey. Skrzy­wił się, czu­jąc, jak ta pali go w gar­dle, ale potrze­bo­wał teraz alko­holu jak niczego innego.

– Jak mam ci pomóc, Eks­ce­len­cjo? – powie­dział to, co wypa­dało.

– Dobrze, że pytasz. Bar­dzo ci ufam, Berm. Jak nikomu innemu. Chciał­bym, żebyś poje­chał po mojego synka. Dosta­niesz list z pie­czę­cią i wszystko, co potrzebne. Z żoną miesz­ka­cie z teściami, prawda? To naprawdę piękny, duży dom. Znaj­dzie się miej­sce dla takiego maluszka, aż do zakoń­cze­nia pro­jektu.

Ver­nik wstrzy­mał oddech. Ze wszyst­kich rze­czy, któ­rych nie chciał usły­szeć, tej po pro­stu nie prze­wi­dział. Powieka mu nie drgnęła, ale w środku cały dygo­tał. Pró­bo­wał uło­żyć sobie jakiś plan dzia­ła­nia. Wyobra­żał sobie, jak o tym wszyst­kim poin­for­muje rodzinę.

– A czy to nie będzie groźne dla tak małego dziecka? To nowo­ro­dek, tak? Co jeżeli ludzie się zorien­tują? Zoba­czą, że jest dziw­nie duży i…

– Zro­bimy tak, żeby się nie zorien­to­wali – prze­rwał Lei Nursi.

I Ver­nik już wie­dział, że z wiel­kim wodzem nie może dys­ku­to­wać.