Kabalista - Remigiusz Mróz - ebook + audiobook + książka
BESTSELLER

Kabalista ebook i audiobook

Remigiusz Mróz

4,4

Ten tytuł dostępny jest jako synchrobook® (połączenie ebooka i audiobooka). Dzięki temu możesz naprzemiennie czytać i słuchać, kontynuując wciągającą lekturę niezależnie od okoliczności!

44 osoby interesują się tą książką

Opis

TYM RAZEM BEHAWIORYSTA BĘDZIE MUSIAŁ ZMIERZYĆ SIĘ Z NAJGORSZYM KOSZMAREM

Półtora roku po tym, jak Małgorzata Rosa wyjechała do Warszawy, szefostwo stacji telewizyjnej chce, by dziennikarka wróciła do rodzinnego miasta. Ma przygotować materiał na temat ofiary gwałtu, której opolska prokuratura odmówiła pomocy.

Zeznania dziewczyny zostały uznane za niewiarygodne, sprawcy nigdy nie zaczęto szukać, a śledztwa nie wszczęto. Kiedy Rosa zjawia się na miejscu, orientuje się, że w Opolu panuje zmowa milczenia. Nie ma innego wyjścia, niż zwrócić się do jedynej osoby w prokuraturze, której ufa.

Gerard Edling został jednak odsunięty na boczny tor przez nową szefową i nie jest w stanie zaoferować pomocy. Dziennikarce udziela jej niespodziewanie lokalny jasnowidz, od lat odnajdujący zaginione lub martwe osoby, zwany Kabalistą z Chabrów.

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
10
Windows
Phone

Liczba stron: 412

Audiobooka posłuchasz w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS

Czas: 11 godz. 27 min

Lektor: Remigiusz Mróz

Oceny
4,4 (1801 ocen)
1062
470
195
62
12
Więcej informacji
Więcej informacji
Legimi nie weryfikuje, czy opinie pochodzą od konsumentów, którzy nabyli lub czytali/słuchali daną pozycję, ale usuwa fałszywe opinie, jeśli je wykryje.
Sortuj według:
Dagaa902

Z braku laku…

Jedna z gorszych książek Mroza. Nuda, nuda, nuda i jeszcze ta końcówka bez zakonczenia. Czas sie chyba powoli żegnać z Panem Mrozem
131
KateLost

Z braku laku…

ubóstwo językowe, nudni bohaterowie, naciągana intryga, a początki mroza z Chyłką byly takie fajne
120
Michal19770905

Z braku laku…

bez sensu takie zakończenie. albo umiera i kończy się seria. a nie takie pierdzielenie, przecież to od razu pachnie kolejną częścią. totalny zawód, nie dość że długo trzeba czekać na kolejną część i już się nie pamięta co było w poprzedniej to teraz takie zakończenie. mogłam zostać przy Gorzce.
tadzik27

Dobrze spędzony czas

Ostatnio czuję jakiś niedosyt po czytaniu książek Mroza. Jakoś mało się w nich dzieje, a wszystkie wątki wydają się... rozciągnięte. Poza tym przez ile tomów można ciągnąć wątek Gochy i Gerarda? Przez tyle co Chylki i Zordona? Przez tyle co Kaji i Zaorskiego? Dosyć mam już pogmatwanych historii miłosnych, przydałby się jakiś happy end.
101
kroliczamama

Całkiem niezła

Taka sobie trochę przekombinowana .
61

Popularność




 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dla K.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Śmierć nie jest przeciwieństwem życia, a jego częścią.

Haruki Murakami, Norwegian Wood

 

Najlepszą metodą przewidywania przyszłości jest jej tworzenie.

Peter Drucker

 

 

 

Rozdział pierwszy

 

 

 

 

1

ul. Zapolskiej, Opole

 

Potrójny chrzęst zamka i dźwięk dwóch odciąganych łańcuchów wybrzmiewały długo. Gocha kręciła się na łóżku, poszukując choć namiastki snu – zamiast niego odnajdowała jednak tylko echo tamtych dźwięków i powidoki minionego dnia.

Przyjechała do Opola z samego rana i udała się prosto do mieszkania dziewczyny, która miała opowiedzieć jej swoją historię. Rosa nie była przekonana, czy ta okaże się tak wiarygodna, jak liczyło na to szefostwo stacji – szybko jednak stało się dla niej jasne, że nie wróciła do rodzinnego miasta na próżno.

To, co przedstawiła jej rozmówczyni, było dewastujące. Opisy brutalnego gwałtu, dojmującej niemocy, a potem depresji same w sobie wystarczyłyby, aby Gośka tej nocy nie zmrużyła oka.

Na tym jednak historia dziewczyny się nie kończyła – stanowiło to zaledwie pierwszy akt horroru, w który zamieniło się jej życie.

Nikt nie dał wiary jej słowom. Nikt nie wszczął postępowania, nikt nie zaczął szukać sprawcy. Ofiara z jakiegoś powodu została porzucona na pastwę losu, a jej przejścia nie trafiły nawet do mediów.

Im dłużej dziewczyna mówiła, tym bardziej do Rosy docierało, że stało się coś, czego na pierwszy rzut oka nie sposób było dostrzec. Ktoś sterował ciągiem wydarzeń następujących po gwałcie – ktoś, komu zależało na tym, by zdyskredytować i zniszczyć ofiarę jeszcze bardziej.

Rosa położyła się na plecach, wbiła szeroko otwarte oczy w sufit i westchnęła.

Znów usłyszała ten przeklęty dźwięk.

W rzeczywistości rozbrzmiał, gdy opuszczała mieszkanie ofiary. Ledwo drzwi się zamknęły, dziewczyna wręcz panicznie zaczęła przekręcać wszystkie trzy zamki, a potem zaciągnęła obydwa łańcuchy. I bez tego oczywiste byłoby, że od roku żyje w skrajnym strachu.

W trakcie rozmowy była nerwowa, w najmniejszym stopniu nie kontrolowała mowy swojego ciała. Cały czas albo drgała jej noga, albo ręce szukały czegoś, czym mogłyby się zająć. Paznokcie i skórki miała poobgryzane, a oczy opuchnięte. Co rusz rzucała zaniepokojone spojrzenia w kierunku drzwi, zupełnie jakby te wszystkie rygle mogły jakimś cudem się otworzyć.

Kilkakrotnie przerywała opowieść i sprawdzała, czy nadal zapewniają jej bezpieczeństwo. Im dłużej to trwało, tym bardziej Gocha uznawała, że „strach” nie jest odpowiednim określeniem jej emocji. Była to głęboka, pełna chorobliwego niepokoju groza, która nie pozwalała o sobie zapomnieć nawet na moment.

Kiedy Rosa zapytała, kogo się tak bardzo obawia, dziewczyna odpowiedziała krótko.

„Ich”.

Gośka na moment zacisnęła mocno powieki, jakby dzięki temu mogła wymazać spod nich cały świat. Rankiem będzie potrzebowała świeżego, działającego na najwyższych obrotach umysłu.

Musi zażyć choć kilku godzin snu.

Obróciła się na jeden bok, potem na drugi. Spała w swoim dawnym łóżku, w niewielkim domu cioci Wandy. Spodziewała się, że umysł zareaguje pozytywnie na niegdyś doskonale znane otoczenie, okazało się jednak, że jest wprost przeciwnie.

Czuła się tu obco, dom stał się nieznajomy.

Nie chciała jednak nocować w hotelu, a swoje mieszkanie przy Ozimskiej sprzedała krótko po wyjeździe do Warszawy. Nigdy nie zamierzała tu wracać. Nie chciała nadziać się na wszystkie wspomnienia, z którymi wiązało się to miasto.

Ostatecznie nie miała jednak wyjścia. Jej szef w NSI uważał, że trafił na żyłę złota, i potrzebował dziennikarza, który orientuje się w terenie. Na kolegium redakcyjnym zapadła jednogłośna decyzja, że to mająca znajomości w opolskiej prasie Gocha ma przygotować materiał.

Szaleństwem byłoby protestować. Szczególnie w sytuacji, kiedy praktycznie wszyscy w stacji walczyli o to, by poprowadzić nowy program interwencyjny, który miał zajmować się najgłośniejszymi sprawami w Polsce.

To była szansa, na którą zawsze czekała. I której nie mogła przegapić.

Znów przewaliła się na drugi bok, bliska uznania, że to kręcenie się nie ma najmniejszego sensu. I tak nie uśnie.

Zaraz potem jednak umysł zdecydował się dać jej trochę wytchnienia. Myśli stopniowo zaczęły biec w jakimś abstrakcyjnym kierunku i rozmazywać się w świadomości. Rosa poczuła, że stopniowo odpływa.

Wtedy usłyszała metaliczny dźwięk.

Jezu, znowu ten zamek?

Nie, tym razem odgłos był inny. I nie był rezyduum tego, co słyszała po opuszczeniu mieszkania dziewczyny.

Nadchodził z przedpokoju.

Gocha usiadła na łóżku i zerknęła w tamtym kierunku. Przez moment nasłuchiwała, po czym uznała, że wyobraźnia płata jej figle. Po takim dniu i takim spotkaniu właściwie nie byłoby to…

Dźwięk znów się rozległ, a Rosa poderwała się na równe nogi.

Ruszyła szybko do korytarza, słysząc kolejne odgłosy majstrowania przy zamku w drzwiach wejściowych.

Ktoś próbował się włamać. Nie miała co do tego najmniejszych wątpliwości.

Nie zamierzała też tracić ani chwili.

Dopadła do drzwi i natychmiast uderzyła w nie otwartymi dłońmi.

– Ciocia! – krzyknęła ile sił w płucach. – Dzwoń na policję!

Wanda nie odpowiedziała, ale z pewnością się przebudziła. Szczęśliwie nigdy nie miała zbyt mocnego snu, choć nawet gdyby było inaczej, nie to byłoby najważniejsze. Gośce zależało jedynie na tym, by człowiek po drugiej stronie usłyszał ostatnie zdanie.

Zaraz potem chwyciła za zamek i przekręciła go na poprzednią pozycję. Boże, udało mu się raz go obrócić.

Gdyby nie zareagowała w porę…

– Dziecko, co się dzieje? – spytała z przerażeniem Wanda.

– Dzwoń, już!

– Ale…

Nie dokończyła, zamiast tego wybrała numer i natychmiast przyłożyła telefon do ucha. Działała automatycznie, nie odrywając przepełnionego strachem spojrzenia od drzwi.

Gocha uświadomiła sobie, że trzyma na nich obydwie dłonie, zupełnie jakby miała zamiar podtrzymać je, jeśli włamywacz spróbuje pokonać je jakimś taranem.

Zmysły na moment odmówiły jej posłuszeństwa, nie wiedziała nawet, czy z drugiej strony wciąż dochodzą jakiekolwiek dźwięki.

– Policja już jedzie! – krzyknęła na tyle głośno, by usłyszał to nie tylko napastnik, ale także sąsiedzi.

Kiedy Wanda pospiesznie starała się przekazać najważniejsze rzeczy dyspozytorce, Rosa przełknęła ślinę i przyłożyła oko do wizjera. Spodziewała się zobaczyć pustą ulicę, nikt przecież nie będzie tak ryzykować, by…

Zamiast tego ujrzała mężczyznę z kominiarce, który patrzył prosto w judasza. Stał nieruchomo, jakby nie obawiał się, że ktokolwiek może mu zagrozić.

W wycięciach czarnego materiału Gośka widziała jedynie świdrujące ją, przeraźliwie chłodne, niebieskie oczy i zaciśnięte mocno usta.

Chciała jeszcze raz krzyknąć, że policja zaraz będzie. Coś jednak sprawiło, że głos ugrzązł jej w gardle.

Spokój tego człowieka. To on był tak porażający.

Mężczyzna powoli uniósł palec wskazujący w kierunku wizjera, a potem cofnął go i przeciągnął nim wzdłuż szyi. Obrócił się równie niespiesznie, po czym zaczął się oddalać.

Serce Gochy łomotało jak chorągiew na wietrze. Całe ciało zaczęło się trząść. Poczuła, że się obraca, ale wydawało jej się, że ktoś uwiązał ją jak szmacianą lalkę, a potem pociągnął za sznurki.

Przylgnęła plecami do drzwi, starając się opanować drżenie. Ciocia Wanda coś powiedziała, ale jej słowa znikły gdzieś w drodze do uszu siostrzenicy.

To nie była przypadkowa próba włamania.

Rosa nie miała żadnych wątpliwości, że właśnie otrzymała ostrzeżenie, by nie zajmować się sprawą zgwałconej dziewczyny.

 

 

2

Prokuratura Okręgowa w Opolu, ul. Reymonta

 

Gerard Edling zamknął teczkę sprawy, którą zajmował się przez ostatnie miesiące. Nic wielkiego, właściwie w ogóle nie powinna trafić na biurko prokuratora z takim doświadczeniem jak on.

Od kiedy jednak przy Reymonta zjawiła się nowa szefowa z nadania ministra sprawiedliwości, Edling dostawał same perełki: kradzieże rowerów, rozboje na targach z warzywami i familiady związane z naruszaniem miru domowego.

Gdyby mogła, Edyta Osak-Moniewska wyrzuciłaby go na zbity pysk w momencie obejmowania prokuratury. Nie potrafiła jednak znaleźć ku temu żadnych przesłanek – miała ich natomiast całkiem sporo, gdy chodziło o uprzykrzanie mu życia.

Na pierwszym spotkaniu jasno oznajmiła, że jej zdaniem nie powinien nigdy zostawać dopuszczony do pracy. I że należy do kategorii osób, które z prawem nie powinny mieć już nigdy nic wspólnego.

Właściwie mogła powiedzieć wprost, że jego miejsce jest w więzieniu. Zachowała jednak resztki pozorów.

Tak czy inaczej Gerard od półtora roku nie prowadził żadnej poważnej sprawy. A Osak-Moniewska robiła wszystko, by sam skorzystał z możliwości odejścia z zawodu lub spróbował wcześniejszego przejścia w stan spoczynku.

Koniec końców Edling zjawiał się w budynku prokuratury okręgowej tylko po to, by podbić kartę. Sprawy były niewymagające, przez większość czasu musiał poszukiwać sposobów, by jakoś go zabijać.

Wciąż wykładał na uczelni, co było pewnym wentylem psychicznej równowagi, ale niepełny wymiar godzin powodował, że miał nadto okazji do zajmowania się wszystkim innym. Szczególnie myślami, którymi nie powinien.

Teraz z pewnością także by do tego doszło, gdyby nie fakt, że rozległo się pukanie do drzwi. Gerard skontrolował zegarek, po czym zmarszczył brwi. Nie spodziewał się nikogo, a koleżanki i koledzy generalnie trzymali się od niego z daleka, zupełnie jakby mógł zarazić ich tym, co wywołuje niechęć przełożonej.

Edling podszedł do drzwi i otworzył je powoli.

Spodziewał się zasadniczo każdego, tylko nie Małgorzaty Rosy.

A jednak to właśnie ona stała przed nim, patrząc mu prosto w oczy. Errata – w jedno oko. Ci, którzy przeskakiwali spojrzeniem to na lewe, to na prawe, tym samym pokazywali, że starają się kontrolować kontakt wzrokowy. Mieli pewien rodzaj samoświadomości, którym nie przejmowała się większość osób. Każdy normalny człowiek po prostu patrzył na drugiego, nie zastanawiając się nad tym, w które oko spogląda.

Ci zaś, którzy tylko chcieli sprawiać normalne wrażenie, świadomie upominali się, by równo dzielić swoją uwagę na jedno i drugie oko. Zupełnie jakby edukowali się w zakresie interakcji międzyludzkich, a nie uczyli ich naturalnie.

Gocha miała wzrok nieruchomy, dokładnie tak jak całe ciało. Edling również trwał w bezruchu.

– Przestań – odezwała się Rosa.

Gerard powoli otworzył usta i miał wrażenie, że nawet nieznaczny ruch żuchwy wymaga od niego wielkiego wysiłku.

– Słucham? – wydusił.

– Rozwijasz w głowie jakąś swoją teorię.

– Jaką teorię?

Gocha wzruszyła ramionami.

– Nie wiem – odparła, a potem ruszyła do środka. – Z pewnością dotyczy jakiejś mikroekspresji na mojej twarzy, częstotliwości oddechu albo drgnięcia mięśnia płatowego szyi.

Edling musiał postąpić na bok, by Rosa mogła zamknąć za sobą drzwi. Omiotła wzrokiem pomieszczenie, jakby zjawiła się w miejscu, które zamierza zaanektować. Było to dla niej całkiem typowe.

– Właściwie mięsień płatowy jest z tyłu, więc nie mogłem go…

– Czyli nie stawiałeś w głowie żadnej hipotezy?

Tak by tego nie nazwał, ale w gruncie rzeczy nie było sensu odpowiadać na to dość retoryczne pytanie. Przez moment przyglądał się, jak Gośka szukała sobie odpowiedniego miejsca.

Ostatecznie zajęła jego fotel za biurkiem, po czym przelotnie spojrzała na zamkniętą teczkę. Nie było tu żadnych obszernych akt sprawy, blat był czysty, a wszystkie przybory papiernicze starannie ułożone.

Rosa uniosła wzrok, a potem uśmiechnęła się lekko do stojącego na środku gabinetu Edlinga.

– Dzień dobry, Gero – odezwała się.

Nie znosił tego, co ta kobieta wyczyniała. A jednocześnie to uwielbiał.

Ledwo ta myśl się pojawiła, wraz z nią zalała go cała lawina podobnych. Jedne działały jak ciepły koc w środku zimy, inne jak otwarte na oścież okno o tej samej porze roku. Gerard z trudem potrafił okiełznać ich karuzelę.

Rosa jeszcze przez chwilę taksowała go spojrzeniem, nim obniżyła głos i przyjąwszy jego ton, powiedziała:

– Dzień dobry, Gocha. Miło mi cię widzieć po półtora roku.

Wciąż nie wiedział, jak się zachować.

Ona miała sposobność, by przygotować się psychicznie i emocjonalnie na to spotkanie. On nie.

Podszedł do biurka, a potem rozejrzał się, jakby po raz pierwszy znalazł się w swoim niewielkim biurze. Przyciągnął sobie krzesło i usiadł naprzeciwko Gochy.

– Możesz mi wyjaśnić, co tu robisz? – odezwał się.

– Wpadłam z wizytą.

– To już ustaliłem metodą organoleptyczną – odbąknął. – Ale…

– Jestem tu zawodowo.

Było to dla niego nie mniej oczywiste niż fakt, że siedziała teraz przed nim. Od półtora roku nie mieli żadnego kontaktu. I nie nawiązałaby go, gdyby chodziło o sprawy natury osobistej.

Gośka sięgnęła do torebki, po czym wyjęła z niej jakieś zdjęcie i położyła je na biurku.

– Rzuć okiem – poleciła.

Gerard nadal nie odrywał wzroku od Rosy. Świetnie odgrywała swoją rolę, prezentując dystans, wręcz emocjonalne odizolowanie od człowieka, który siedział metr od niej. Nic w jej zachowaniu nie kazało sądzić, że kiedykolwiek żywiła wobec niego jakieś uczucia.

Nie sięgnęła po żadne zwyczajowe formułki, zupełnie zignorowała międzyludzkie konwenanse. Od razu przeszła do rzeczy.

Edling był za bardzo zbity z tropu, by jakkolwiek się do tego odnieść. Sięgnął po fotografię, obrócił ją na blacie i przysunął do siebie.

– Jeśli chciałaś mi kogoś przedstawić, to naprawdę są lepsze sposoby – zauważył.

Gocha przysunęła się do blatu i skrzyżowała na nim ręce.

– To Laura Nowosielska – oznajmiła.

Gerard zmarszczył lekko czoło, przyglądając się osobie na zdjęciu.

– Kojarzysz? – spytała Rosa.

– Nie.

– To dziewczyna, która przyszła do was jakieś dziesięć miesięcy temu – odparła twardym tonem Gośka. – Chciała zgłosić gwałt.

Edling nie odpowiedział, czekając, aż rozmówczyni nakreśli mu nieco więcej. Korzystał też z czasu, dzięki któremu mógł odzyskać nieco wewnętrznej równowagi – choć nie był pewien, czy w towarzystwie Rosy w ogóle mu się to uda.

Jej zapach natychmiast wypełnił pomieszczenie, a jej obecność egzystencjalną pustkę.

– Rzecz w tym, że niespecjalnie jej się powiodło – dodała Gocha.

– To znaczy?

– Przyszła tu, złożyła zeznania, ale pogoniliście ją.

Skup się, powiedział sobie w duchu Gerard. Stań na wysokości zadania, dokładnie tak, jak robi to teraz ona.

– Raczej nie wyganiamy stąd ofiar gwałtów – zauważył.

– A jednak tym razem wam się zdarzyło.

Edling lekko się wyprostował, orientując się, że nachyla się ku Gośce. To nie będzie łatwe.

– Decyzję o niewszczęciu postępowania podjął Kacper Fabisch – ciągnęła Rosa. – Znasz go?

– A jestem przesłuchiwany?

– Tak.

– W takim razie uchylam się od odpowiedzi na pytanie.

– Świetnie. To znasz go czy nie?

Pytała, jakby półtoraroczny interwał w ich relacjach nigdy nie miał miejsca. Jakby mogli rozmawiać o wszystkim, wciąż darzyli się niezachwianym zaufaniem i chcieli za wszelką cenę zawsze sobie pomagać.

– Niespecjalnie – odparł Edling. – To jeden z młodszych prokuratorów. Ulubieniec nowej szefowej, więc siłą rzeczy znajduje się na drugim końcu tutejszego spektrum sympatii.

– Nie lubią cię tu? Nigdy bym się tego nie spodziewała.

Gerard puścił ten przytyk mimo uszu.

– Cokolwiek jednak Fabisch postanowił, z całą pewnością miał ku temu…

– Jedyne, co miał, to deficyt kompetencji i rozsądku.

– Wątpię.

– A jednak tak musiało być – oznajmiła nieznoszącym sprzeciwu głosem Gocha. – Bo przyszła do niego dziewczyna, która potrzebowała pomocy.

Edling znów uznał, że najlepiej będzie, jeśli zachowa milczenie.

– Naprawdę nie słyszałeś o tej sprawie?

– Naprawdę.

Gośka płytko nabrała tchu.

– Laura Nowosielska została napadnięta w swoim mieszkaniu, w środku nocy, mniej więcej rok temu. Zamaskowany napastnik wdarł się do środka, zagroził jej bronią, a potem unieruchomił ją i brutalnie zgwałcił.

Gerard czekał na ciąg dalszy, Rosa jednak urwała, jakby chciała, by to ostatnie wybrzmiało donioślej w jego umyśle.

– Chcesz oczywiście dodać, że to pleonazm czy coś w ten deseń – mruknęła Gocha.

– Co takiego?

– „Brutalny gwałt”. Bo nie można zgwałcić niebrutalnie.

– Cóż…

– Powiedz mi zamiast tego, co takiego się dzieje w opolskiej prokuraturze, że odsyłacie z kwitkiem ofiary gwałtu? – rzuciła, nie dając mu szansy na odpowiedź. – Nie, czekaj, nie do końca tak było. Zanim Fabisch ją stąd wyrzucił, została jeszcze upokorzona i wyśmiana. Przyszła tu bezbronna, skrzywdzona i szukająca pomocy. Opisała wszystko, co się jej stało. Chcesz wiedzieć, co to konkretnie było? Co i w jaki sposób się wydarzyło?

– Poczekaj…

– Był środek nocy, Laura głęboko spała. Facet najwyraźniej umie rozpracowywać zamki, bo prawie bezszelestnie poradził sobie ze sforsowaniem jej drzwi. Potem zamknął je cicho za sobą i wszedł do sypialni. Była sama, niczego nieświadoma. Obudziła się dopiero, kiedy przyłożył jej nóż do gardła.

Edling słuchał, mimowolnie wyobrażając sobie wszystko, co Gocha opisywała.

– Miał kominiarkę z wycięciami na oczy i usta. Doskonale zapamiętała jedno i drugie, podobnie jak dotyk zimnego ostrza na skórze, jak rozdzierający ból między nogami i jak potworne cierpienie, kiedy gwałcił ją od tyłu.

Rosa urwała, patrząc nieruchomo na Gerarda.

– Wcześniej błagała go o litość, ale on tylko obrócił ją na brzuch i dalej robił to, czego mu się żywnie zachciało – kontynuowała. – Po wszystkim Laura była jak szmaciana lalka. Leżała bezwładnie na łóżku, czując się, jakby ktoś wydarł jej duszę z ciała. Było puste, nienależące do niej. A wtedy napastnik zaczął się nim bawić, układać je w różnych pozycjach i wykonywać zdjęcia. Zanim wyszedł, zrobił jeszcze coś. Musiał uznać, że jest prawie nieżywa, i zgwałcił ją oralnie. Nawet się nie bał, że coś mu zrobi.

Kiedy Gośka skończyła, w pokoju zapadła przejmująca cisza. Wydawało się, że cały świat na zewnątrz również umilkł.

– Co tu się odpierdala, Gero? Jak ktokolwiek mógł odmówić tej dziewczynie pomocy?

Edling nie odpowiadał, przeczuwając, że gdyby zaczął formułować myśl, Rosa i tak na razie nie pozwoliłaby mu jej skończyć.

– Kogoś chronicie? – dodała. – Macie jakiś interes w tym, żeby zatuszować przestępstwo? Może ten gwałciciel to jakiś kryminalista, który zeznaje w innej, ważniejszej sprawie, dla której można poświęcić byle dziewczynę?

Wiedział także, że kolejne pytania będą się mnożyły – nie było jednak sposobu, dzięki któremu mógłby to przerwać.

Poza jednym.

– Dasz mi moment? – spytał. – Dowiem się co i jak.

Jej niemal idealna maska nie zdradzała wielu emocji, tym razem jednak zaczął prześwitywać przez nią subtelny wyraz zaskoczenia. Gocha ewidentnie nie spodziewała się, że tak łatwo jej pójdzie.

Koniec końców przedstawiała mu wszystko na zasadzie relata refero – tylko powtarzam. Jakkolwiek druzgocąco by to brzmiało, cała treść zeznania pochodziła od osoby, która jakiś czas temu została przez prokuraturę uznana za niewiarygodną.

– Więc na co czekasz? – odezwała się Gocha.

– Po prostu zastanawiam się…

– To lepiej tego nie rób.

Gerard cicho odchrząknął, chcąc tym sposobem ugrać nieco czasu.

– Można by wiele mówić o tych młodych prokuratorach, w tym także o Kacprze Fabischu – podjął. – Ale jednego nie można im odmówić.

– Czego?

– Kryją swoje cztery litery. Jeśli zapadła decyzja, by nie wszczynać postępowania, musiała mieć podstawy.

– Chyba żartujesz.

– Nie – odparł Edling, starając się, by jego ton nie doprowadził do żadnej eskalacji. – Wszystko to, o czym mówiłaś, musiało pozostawić ślady, łącznie z uszkodzeniem zamka w drzwiach. Nawet gdyby ktoś miał interes w ich zacieraniu, nie byłoby to tak łatwe. Nie kiedy sprawa ewidentnie weszła na drogę formalną.

Przez moment mierzyli się wzrokiem, po czym Gerard wstał i bez słowa podszedł do drzwi. Powstrzymał się jednak przed ich otwarciem.

– Dobrze wyglądasz – oznajmił, ustawiony tyłem do Gośki.

– Dzięki. Ty starzejesz się niczym naprawdę dobre mleko.

Edling docenił ten przytyk cichym mruknięciem.

– Dawno przyjechałaś? – spytał.

– Wczoraj.

– Mogłaś dać znać.

– Mogłam – przyznała. – Ale uznałam, że lepiej będzie, jeśli w ogóle się z tobą nie spotkam.

Nie mógł wstrzymać lekkiego uśmiechu na ustach, choć gdyby Gośka mogła go zobaczyć, z pewnością postarałby się bardziej.

– To nieźle ci poszło – odparł.

– Zamknij się – poradziła. – I idź ustalić, co się stało w sprawie Nowosielskiej.

Otworzył drzwi, po czym jeszcze raz zapewnił, że zaraz wróci, i wyszedł na korytarz. Nie ruszył od razu w kierunku gabinetu Kacpra Fabischa, potrzebował chwili spokoju, by pozbierać rozrzucone myśli.

Tylu rzeczy nie rozwiązali, kiedy widzieli się ostatnim razem.

Tyle słów pozostało niewypowiedzianych, mimo że zasługiwały na to bardziej niż wszystkie te, które między sobą wymienili.

Po półtora roku nie było jednak sensu po nie sięgać. Oboje znajdowali się w zupełnie innych miejscach, do których dotarli tylko dzięki temu, że zniknęli ze swoich żyć.

Gerard przeciągnął dłońmi po klapach beżowej marynarki, a potem skierował się ku pokojowi zajmowanemu przez młodego prokuratora. Zapukał, ale nie otrzymał odpowiedzi. Ponowił próbę, tym razem również bez­skutecznie.

Dopiero za trzecim razem udało mu się wyzwolić jakąś reakcję.

– No co jest, kurwa? – rozległ się dźwięk z gabinetu. – Po prostu wejdź!

Edling otworzył drzwi i stanąwszy w progu, spojrzał z dezaprobatą na Kacpra. Ten natychmiast się skonfundował, ewidentnie nie spodziewając się, że to jakikolwiek starszy stażem prokurator się dobija – oni zazwyczaj po prostu wchodzili. Ci, którzy pukali, znajdowali się co do zasady niżej w łańcuchu pokarmowym.

– Przepraszam – rzucił szybko Fabisch. – Nie wiedziałem, że to pan.

Gerard westchnął cicho i zamknął za sobą drzwi.

– Nawet gdybym w istocie nie był sobą, to niewiele by zmieniało, prawda? – odparł.

– Słucham?

Właściwie nie miał zamiaru rozwijać. Dawno odpuścił sobie próby wpływania na tego człowieka, zresztą nie do niego należało teraz formowanie nowego narybku.

– Mogę jakoś panu pomóc? – dodał Kacper.

– W rzeczy samej.

– To proszę się rozgościć – zaproponował Fabisch, omiatając wzrokiem gabinet, który zasadniczo nie był przystosowany do podejmowania jakichkolwiek gości.

Mimo to Gerard z grzeczności skinął głową.

– Interesuje mnie sprawa Laury Nowosielskiej – oznajmił.

Młody oskarżyciel badawczo uniósł brwi.

– Jak to?

– To dziewczyna, która…

– Już pan o tym słyszał? Skąd?

Tym razem to na twarzy Edlinga zarysowała się analityczna ciekawość. Najwyraźniej mówili o dwóch różnych sprawach.

– Słyszałem o czym? – odparł Gerard.

– O tym, że ta dziewczyna zaginęła.

Edling zbliżył się do biurka i spojrzał z góry na rozmówcę, nie pozostawiając żadnych wątpliwości, że czeka na ciąg dalszy.

– Zgłosiła to jej matka, dzisiaj rano – dodał Kacper, wskazując wzrokiem laptopa, na którym zapewne odbębniał jakieś formalności. – Przyszła do mieszkania, nie zastała córki, nie mogła się do niej dodzwonić i totalnie spanikowała.

– Dlaczego?

Tyle z pewnością nie wystarczyło, by nawet najbardziej nadopiekuńczy rodzic założył od razu zaginięcie.

– Nie wie pan, co to za wariatka? – odparł Fabisch.

– Nie.

– Laura Nowosielska od jakiegoś roku nie wychodzi z domu, wszystkie zakupy dostarcza jej matka. Pracuje zdalnie, a żeby w ogóle otworzyła komuś drzwi, trzeba przejść weryfikację jak u nas po zmianie władzy.

Kacper sporo wiedział na jej temat. Znacznie więcej, niżby to wynikało z czystej logiki.

Edling spojrzał na zegarek.

– O której matka była w mieszkaniu?

– Jakoś o siódmej, przynosi jej zawsze rano bułki z piekarni przy 1 Maja. Czy może przy Dmowskiego. No wie pan, od Charciarka.

– Mhm.

Jeszcze więcej szczegółów, których Fabisch właściwie nie musiał znać.

– I od tamtej pory matka nie ma z nią żadnego kontaktu?

– Żadnego – potwierdził Kacper. – Rozmawiałem z nią może kwadrans temu.

Kiedy Gocha to wszystko usłyszy, automatycznie uzna, że decyzja o przyjeździe była najlepszą, jaką mogła podjąć, trafiła bowiem na prawdziwego dziennikarskiego Graala. Nie zawróci z już obranej drogi i nie spocznie, dopóki nie dotrze do prawdy.

Edling mógł obrać ją razem z nią.

– Dlaczego twierdzisz, że to wariatka? – spytał, przysuwając sobie krzesło.

– Bo sfabrykowała cały ten gwałt – odparł Kacper.

– To znaczy?

Młody prokurator nabrał tchu, a potem zaczął przedstawiać mu szczegóły. Szczegóły, które nijak nie współgrały z wersją przedstawioną przez Rosę.

 

 

3

Bar „Pierożek”, ul. Kołłątaja

 

Kulinarne uniesienie, które właśnie przeżywała Gośka, było niewspółmierne do niczego, co zapewniały jej inne dania. Po przeprowadzce do Warszawy zjechała całe miasto w poszukiwaniu pierogów, które dostarczyłyby choć namiastkę wrażeń takich jak te z legendarnego opolskiego lokalu.

Miał około trzydziestoletnią tradycję, a tutejszą kuchnią zachwycali się bodaj wszyscy, których Gocha znała. Powszechną wiedzą było, że każdy artysta i celebryta, który zjechał do Opola na festiwal, kierował się tu na pierogi ruskie. I większość zostawiała tu jeśli nie serce, to żołądek.

– Naprawdę mogliśmy dokończyć tę rozmowę w prokuraturze – odezwał się Edling.

Rosa spojrzała na niego znad niewielkiego stolika. Wzięła półtorej porcji, z niewielką ilością cebulki, bez śmietany.

– Nie mogliśmy – oznajmiła z pełnymi ustami.

Boże, jakie to było dobre.

– Bo?

– Bo byłam głodna jak wieprz, Gero.

Edling mruknął coś pod nosem, a potem odkroił niewielki kawałek swojej porcji. Zażyczył sobie całkiem suchych, niepolanych niczym i pozbawionych cebulki ruskich. Jadał tak, od kiedy pamiętała.

– Naprawdę tego nie doceniasz – oznajmiła, nie przestając przeżuwać.

– Czego?

– Tych pierogów.

– Doceniam.

– Masz je na co dzień, trzy minuty na autonogach z prokuratury.

– Co nie znaczy, że…

– I jesteś tu co drugi dzień – ucięła.

Nie miała najmniejszych wątpliwości, że faktycznie tak jest. Wiele rzeczy mogło zmieniać się w życiu Gerarda, ale z pewnością nie to, że notorycznie chodził na obiady do „Pierożka”. Nie on jeden. W godzinach szczytu właściwie nie było tu szansy na znalezienie wolnego stolika.

– Dobra – rzuciła, krojąc pieroga na pół. – Mów, czego się dowiedziałeś od tego Fabischa.

Zaczęła żwawo przeżuwać, przyglądając się Edlingowi.

– Cóż…

– Bez wybiegów. Prosto z wiaduktu.

– W porządku – odparł, a potem odłożył sztućce.

Mimo tej demonstracji gotowości, by powiedzieć jej o wszystkim bezpośrednio, Gocha odniosła wrażenie, że coś go powstrzymuje. A może postanowił zachować jakieś informacje dla siebie?

Bez znaczenia. I tak wszystko z niego wyciągnie – miała w tym wieloletnie doświadczenie.

– Sprawa z punktu widzenia prokuratury była dość klarowna – podjął. – Dziewczyna zgłosiła się do nas dziesięć miesięcy temu, twierdząc, że…

– Tak, Gero. Wiem, co twierdziła.

Dla porządku skinął głową.

– Było to dwa miesiące po rzekomym gwałcie.

– Rzekomym?

– Pozwól mi skończyć.

Rosa lekko uniosła dłonie, a potem nabiła drugi kawałek pieroga na widelec i władowała go do ust. Jezus Maria, to nie mogło być lepsze. Jakim cudem nikt nie powielił tego smaku? Receptura była pilnie strzeżona, ale przecież przez kuchnię na przestrzeni lat przewijało się mnóstwo osób.

Skupiła się na Edlingu, choć spodziewała się, że usłyszy zwykłą prokuratorską papkę, kładzioną jako fundamenty pustosłowia serwowanego w komunikatach prasowych.

– Pierwsza wątpliwość Kacpra polegała na…

– Na tym, że minęły dwa miesiące. Oczywiście, typowe.

– Typowe czy nie…

– Dziewczyna się bała. Była zniszczona psychicznie. Wyjście z domu graniczyło z cudem, a Fabisch chciał, żeby przybiegła do prokuratury?

Gerard świdrował ją nieruchomym wzrokiem.

– Dobra, nie przerywam – bąknęła.

– Zobaczymy.

– Po prostu kontynuuj – poleciła, wskazując widelcem jego talerz. – I jedz, bo ci zaraz wszystko wystygnie.

– Nie mogę jednocześnie jeść i mówić.

– Spróbuj.

– Nie.

Nie było najmniejszego sensu go przekonywać, savoir-vivre w tej kwestii dość jasno dyktował Edlingowi warunki gry.

– To zjedz kawałek – rzuciła Gocha.

– Teraz?

– Teraz.

Pokręciła głową, orientując się, że cała sytuacja przynosi mu dziwną satysfakcję. Przeżuwał spokojnie i powoli, jakby moment milczenia jeszcze wzmagał to jego samozadowolenie.

Kiedy wreszcie skończył, znów odłożył sztućce. Oczywiście na godzinie ósmej i czwartej – ale tak, by się nie krzyżowały, zupełnie jakby znajdował się w knajpie, w której należy sygnalizować obsłudze, że robi tylko pauzę, a nie prosi o dokładkę.

– Laura potrzebowała czasu – podjęła Gośka. – Nie ona pierwsza i niestety nie ostatnia. Wiele kobiet nigdy nie decyduje się nikomu o tym mówić, a ty się dziwisz, że dziewczyna przyszła po dwóch miesiącach?

– Nie powiedziałem, że się dziwię.

– Ale że Fabisch się dziwił.

– Tego też nie powiedziałem – odparł Gerard. – Była to tylko jego pierwsza wątpliwość, która sama w sobie nie wystarczyłaby, by uznać zeznania za niewiarygodne.

– Więc co wystarczyło?

– Po pierwsze, w mieszkaniu nie było żadnych śladów włamania.

– I co w związku z tym? – odparła Rosa. – Nigdy nie słyszałeś o ludziach, którzy potrafią wytrychem otworzyć zamek? Dorobić niepostrzeżenie klucz? Wejść przez okno? Nie zapominaj, że ona mieszka na parterze.

– Nie zapomniałem, bo o tym nie wiedziałem – zauważył Edling.

Gocha nabrała płytko tchu i też odłożyła sztućce. Nie tak starannie jak Gerard, w jej wypadku nóż i widelec były oparte na talerzu i dotykały stołu. Ewidentne faux pas, ale niespecjalnie się tym przejmowała.

– Nie wiesz też o czymś jeszcze – oznajmiła Rosa.

– O czym?

– Że prawdopodobnie ten sam facet próbował dziś w nocy włamać się do mojej ciotki.

– Co proszę?

– Pogoniłyśmy go, krzycząc, że wzywamy policję – dodała Gośka.

Wyraz twarzy Edlinga momentalnie się zmienił. Czasem trudno było uwierzyć, że człowiek, który bacznie kontroluje każdy mięsień, tak szybko poddaje się emocjom. Tak jednak było. I Gocha doskonale o tym wiedziała.

W tej chwili Gerard wyglądał, jakby miał zamiar poderwać się na równe nogi i zacząć samemu szukać włamywacza.

– Obudziłam się w porę, kiedy majstrował przy zamku – podjęła czym prędzej Rosa. – Udało mu się raz go przekręcić, więc niewiele brakowało.

Edling zacisnął mocno usta.

– Widziałam go przez wizjer – kontynuowała Gośka. – Miał dokładnie taką kominiarkę, jaką opisała Laura.

– Posłuchaj…

– Wszystko jest okej – ucięła czym prędzej, doskonale wiedząc, co usłyszy. – Nie potrzebujemy żadnej ochrony, a ślusarz wymieni zamek na porządniejszy.

– Mimo wszystko należałoby wezwać policję.

– Wezwałyśmy. Więcej jej nie potrzebujemy, dzięki.

– Gocha…

– Jesteśmy bezpieczne – ucięła na tyle stanowczo, na ile potrafiła. Nie wiedziała jednak, czy przyniesie to zamierzony efekt. – W każdym razie sam widzisz, że coś podejrzanego jest na rzeczy. Zjawiam się u dziewczyny, żeby opisać jej historię, a kilka godzin później ktoś próbuje się włamać do mieszkania mojej ciotki.

Gerard milczał.

– I jeślibyś nie zauważył, to ten ktoś ewidentnie potrafi otwierać zamki tak, by nie pozostawiać śladów.

– Wyślę chociaż radiowóz, żeby…

– Chcesz oczywiście zauważyć, że jakieś tam ślady zawsze zostają – kontynuowała. – Ale nikt nie badał zamka Laury. Wymieniła wszystkie na długo przed tym, jak zgłosiła się na prokuraturę. Fabisch nie widział więc tego, który sforsował napastnik.

Edling wyraźnie bił się z myślami, a Rosa przypuszczała, że nawet jeśli odpuści temat w rozmowie, i tak zajmie się nim, kiedy się rozstaną. Ani chybi każe komuś obserwować dom Wandy, przynajmniej przez kilka kolejnych nocy.

– I jakie inne ślady włamania miałby naocznie ustalić po dwóch miesiącach? – dodała Gośka. – Przecież to się nie trzyma kupy.

Nadal żadnej reakcji.

– Co jeszcze ci powiedział? – spytała.

Gerard rozejrzał się po niewielkiej przestrzeni, która powoli zapełniała się przed porą obiadową.

– No? – ponagliła go Rosa.

– Na ciele dziewczyny też nie było żadnych śladów.

– Znów: po dwóch miesiącach raczej próżno byłoby ich szukać.

Zgodził się lekkim ruchem głowy.

– Ale nie zrobiła żadnej obdukcji po fakcie – oświadczył. – Nie wykonała żadnych zdjęć, nie…

– Nie utrwaliła w żaden sposób krzywdy, która ją spotkała. Bardzo, kurwa, dziwne.

Narażała się na standardową uwagę o kalaniu języka, ale niespecjalnie się tym przejmowała.

– Czy ty w ogóle słyszysz, co sugerujesz? – rzuciła.

– Nic nie sugeruję.

– Ani trochę.

– Przekazuję ci to, co powiedział Fabisch. Nie odnoszę się do meritum, bo nie widziałem akt, nie znam tej sprawy.

– Nakreśliłam ci ją dość obrazowo.

– Na podstawie zeznań, które…

– Które pochodzą od samej ofiary.

Zmierzyli się wzrokiem, próbując wybadać, na jakich pozycjach tak naprawdę stoją. Po prawdzie Gośka nie wątpiła, że koniec końców Edling zachowa się, jak na niego przystało. I miał nieco racji, twierdząc, że tylko referuje jej to, czego się dowiedział.

– Co jeszcze? – zapytała.

– Fabisch wysłał techników od mieszkania dziewczyny, licząc na jakieś ślady daktyloskopijne. Nie znaleziono żadnych, które nie należałyby do właścicielki.

– Może cię zaskoczę, ale gwałciciel miał rękawiczki. Szukanie jakichkolwiek odcisków palców było debilne z samego założenia.

Edling wzruszył ramionami, jakby chciał zasugerować, że to nie on prowadził postępowanie.

– Szukano też innych śladów – odparł.

– Jakich?

– Jakichkolwiek. Przepytywano także sąsiadów, ale nikt nic nie słyszał, nikt nic nie widział.

– Niespodzianka. Gwałciciel zachował ostrożność.

Gocha zdawała sobie sprawę, że testuje nieco cierpliwość Gerarda, ale trudno było powstrzymać emocje.

– Musisz odpowiadać sarkazmem? – spytał.

– Tak. Bo wkurwia mnie niemożebnie, kiedy zbiera się gremium facetów i decyduje, czy kobieta została zgwałcona.

– Nie zebrało się – odparł Edling. – Odmowę wszczęcia postępowania wydała Edyta.

– Kto?

– Osak-Moniewska. Nowa prokurator okręgowa.

Gośce trudno było uwierzyć, że jakakolwiek kobieta zrobiłaby coś takiego lekką ręką. Musiała mieć naprawdę porządne przesłanki. Ale przy odpowiednio sprytnym przestępcy można było założyć, iż dostarczył je on sam.

– Muszę z nią pogadać – oznajmiła Rosa.

– Nie polecam.

– A ja nie zgłaszam się po opinię. Załatw mi to.

– Nie będzie łatwo.

– Bo?

– Bo ona niespecjalnie za mną przepada.

Gocha zmrużyła lekko oczy, świadoma, co to za zazwyczaj oznaczało.

– Spałeś z nią? – spytała.

– Nie.

– Na pewno?

– Raczej bym wiedział.

– Nie jest jedną z tych kobiet, które uwodziłeś w czasach swojej nie dość wybrednej rozwiązłości?

Tylko pokręcił głową, ale trudno było stwierdzić, na ile ten gest można potraktować jako stanowcze zaprzeczenie. Jakkolwiek by było – i bez względu na to, jak długo się nie widzieli – Rosa mogła mieć jednak pewność, że Gerard zrobi wszystko, by spełnić jej prośbę. Niektóre rzeczy się nie zmieniały.

– W każdym razie Edyta powie ci to samo, co Fabisch mnie.

– Trudno. Posłucham jeszcze raz.

Edling bezradnie uniósł wzrok.

– W porządku, ale przedtem powinnaś wiedzieć jeszcze o kilku rzeczach – oznajmił.

– Jakich?

– Że Laura nie złożyła zażalenia na decyzję o niewszczęciu postępowania.

– Bo Fabisch ją zgnoił – odparowała ostro Gośka. – Zwyzywał ją od mącicielek, które sprawiają, że organy ścigania tracą czas na zajmowanie się fikcyjnymi sprawami, zamiast ścigać prawdziwe przestępstwa.

– Wątpię.

– Co?

– Nie sądzę, żeby ją wyzywał.

– Taki jest szlachetny?

– Nie – odparł bez wahania Edling. – Tak bardzo boi się, że wpłynie na niego jakieś zażalenie.

Mogło być w tym nieco prawdy. Gocha nie przypisywała Nowosielskiej żadnych wątpliwych motywacji, ale dziewczyna relacjonowała jej wszystko w emocjach – a one potrafiły zabarwić wspomnienia na różne kolory.

– Jakiekolwiek słowa wtedy padły, została odprawiona – zauważyła Rosa.

– Bo nie było pojedynczego śladu świadczącego o gwałcie.

– I tyle?

– Nie – odparł Gerard. – Fabsich przeprowadził wywiad środowiskowy.

– Oho. Zaczyna się.

– Co?

– Zaraz się okaże, że Laura śmiała uprawiać wcześniej seks. Z mężczyznami. Liczba mnoga.

Edling przez moment wyglądał, jakby miał zamiar puścić tę uwagę mimo uszu. Wiązała się z wieloma implikacjami – przede wszystkim sugerowała, że w takich sprawach jakakolwiek aktywność seksualna kobiet traktowana jest przez mężczyzn jako coś rzucającego na nie cień.

– Nikt nie badał jej historii łóżkowej – odezwał się Gerard. – Za to wyszło na jaw, że oskarżyła kiedyś kogoś o wymuszenie stosunku.

– Kiedy? Kogo?

– A to istotne?

– Tak.

– Wycofała później te zarzuty – odparł ciężko Edling.

– Co nie znaczy, że nie były prawdziwe.

– Nikt ich nie potwierdził. A ona sama przeprosiła tamtego chłopaka.

A zatem znów wygodny argument, by prokuratura nie zajmowała się tą sprawą. Na papierze mogło to rzeczywiście nie wyglądać dla nich najgorzej – Gerard musiał jednak mieć świadomość, że przekazując jej te wszystkie informacje, de facto daje jej naprawdę solidną podstawę pod artykuł.

Może właśnie o to mu chodziło.

Wiedział, że skoro decyzja o niewszczynaniu śledztwa zapadła na samej górze, nie zostanie zmieniona. Gdyby sprawie ukręcił łeb ktoś pokroju Fabischa, ta nowa prokurator okręgowa mogłaby zjawić się na białym koniu i uratować dzień.

Ze względu na to, że Edyta Osak-Moniewska sama jednak podjęła decyzję, musiała w niej trwać. Podobnie działało to wszędzie.

Gocha lekko się uśmiechnęła, a potem odkroiła kawałek pieroga.

– Jesteś pierwszą osobą, która uśmiecha się do farszu – ocenił Edling.

– Nie szczerzę się do niego, tylko do ciebie.

– Z jakiej okazji?

– Takiej, że chcesz, żebym zajęła się tą sprawą.

– Doprawdy?

– Mhm – potwierdziła z pełnymi ustami. – Czyli musi być w niej coś, co spowodowało, że uznałeś decyzję Osak-Moniewskiej za dętą.

Gerard powiódł wzrokiem na boki, a potem na powrót zajął się swoim daniem. Gocha musiała odczekać, nim przeżuje, choć w zgodzie z dobrymi manierami brał kęsy tak małe, by nie trwało to długo – oraz by w razie czego mógł szybko przełknąć i odpowiedzieć.

– Czego się dowiedziałeś, Gero? – zapytała.

Odłożył sztućce, znów sugerując jedynie pauzę w jedzeniu.

– Dziewczyna dziś rano zaginęła.

Gocha niemal się popluła.

– Że co? – wypaliła.

– Wyszła z domu i…

– Ona nie wychodzi od roku.

– Tak, wiem.

– W takim razie…

Gerard czekał, aż rozmówczyni dokończy, ale po chwili stało się jasne, że nie wejdzie jej w słowo.

– Została porwana lub gorzej – dokończył za nią. – Co w połączeniu z tą nocną próbą włamania do twojej ciotki stawia sprawę w dość niepokojącym świetle.

Był to oczywisty eufemizm.

Działo się tu coś kurewsko niepokojącego.

 

 

Ciąg dalszy w wersji pełnej

 

 

 

 

 

 

 

Copyright © by Remigiusz Mróz, 2022

Copyright © by Grupa Wydawnicza FILIA, 2023

 

Wszelkie prawa zastrzeżone

 

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych.

 

Wydanie I, Poznań 2023

 

Projekt okładki: © Dark Crayon

 

Redakcja: Karolina Borowiec-Pieniak

Korekta: Joanna Pawłowska

Skład i łamanie: Stanisław Tuchołka | panbook.pl

 

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

„DARKHART”

Dariusz Nowacki

[email protected]

 

 

eISBN: 978-83-8280-586-4

 

 

 

Grupa Wydawnicza Filia sp. z o.o.

ul. Kleeberga 2

61-615 Poznań

wydawnictwofilia.pl

[email protected]

 

Seria: FILIA Mroczna Strona

mrocznastrona.pl

 

Wszelkie podobieństwo do prawdziwych postaci i zdarzeń jest przypadkowe.