Jestem super, jak moi rodzice! Tomy 1-3. ebook

Jestem super,

jak moi rodzice!

Magdalena Zelmańska-Recław

Jestem super, jak moi rodzice!

Tomy 1-3

Gdańsk 2026

Copyright © Magdalena Zelmańska-Recław, 2026

ISBN 978-83-68792-60-7

Spis treści

Jeż Hubert8

Wiewiórka Pola10

Kot Leon12

Hubert, Pola i Leon14

Targ leśnych pyszności17

Senny test18

Wyprawa na targ27

Zdobywcy wiedzy35

Powrót przez łąki47

Sprawdzian w szkole51

Dla rodziców58

Tajne lekcje60

Zagadka w sercu lasu61

Czy dorośli też mają lekcje?64

Hubert i tajemnicza mapa65

Pola i wielki zeszyt planów67

Leon i książka grubsza od kota69

Spotkanie pod dębem71

Rodzinne popołudnie73

Cicha godzina76

Dla rodziców82

Umiem opowiadać85

Cichy głos Huberta86

Rozmowa w leśnym ogródku93

Pierwsze opowieści – domowe próby100

Opowieść dla przyjaciół105

Zaproszenie do opowieści111

Wszystko o jeżach115

Oklaski120

Ziółka i rozmowa dorosłych123

Dla rodziców130

Jeż Hubert

Hubert to bardzo solidny jeż. Kiedy coś robi — robi to porządnie! Zagląda pod każdy liść, sprawdza każdy szczegół i notuje wszystko w swoim zeszycie z okładką tak twardą, jak jego kolce.

Czasem jednak Hubert tak bardzo zagłębia się w to, co akurat bada, że zapomina o posiłkach i śnie.

Mama mówi, że Hubert ma wielkie serce do nauki. Trzeba mu tylko pomóc znaleźć rytm. Ale jedno jest pewne — jeśli w lesie coś wymaga dokładności, najlepiej zawołać Huberta!

Wiewiórka Pola

Pola jest pełna energii i ciekawości! Biega po gałęziach, zadaje tysiąc pytań i wszystko chce zobaczyć z bliska. Tylko trudno jej się skupić na jednym temacie, bo zanim skończy myśl, już pojawia się nowa!

Tata Poli mówi, że jego córka ma w głowie milion pomysłów i wszystkie są dobre — trzeba je tylko łapać, zanim odskoczą na inne drzewo.

Kot Leon

Leon ma typowo kocią naturę. Uwielbia miękkie poduszki i ciepłe promienie słońca.

Jeśli coś go zainteresuje — potrafi się temu poświęcić całym sercem. Maluje, buduje, rozwiązuje zagadki i robi to naprawdę świetnie! Ale jeśli temat wydaje mu się nudny, Leon po prostu przewraca się na drugi bok i mówi:

– Niech inni się tym zajmą. Ja będę obserwował.

Mama Leona twierdzi, że jej syn ma duszę artysty. Właściwa zachęta sprawia, że Leon potrafi przedstawić każdy temat jako dzieło sztuki.

Hubert, Pola i Leon chodzą do tej samej klasy w Leśnej Szkole Odkrywców. Ich nauczycielką jest mądra sowa, która twierdzi, że „wiedza rośnie razem z jej zdobywcami”.

Choć każdy z nich jest inny, razem tworzą zgraną paczkę: Hubert pomaga Poli się skupić, Pola przypomina Leonowi, że świat jest ciekawy, a Leon uczy przyjaciół, że nauka też może być przyjemna.

Są przyjaciółmi na dobre i na trudne lekcje — zawsze razem.

Targ leśnych pyszności

Senny test

W Leśnej Szkole Odkrywców panowała dziś wyjątkowa cisza. Nawet świerszcze pod klasowym oknem przestały grać, gdy mądra sowa, pani Klara Piórko, uniosła skrzydło i powiedziała:

– Dziś sprawdzimy, co pamiętacie z lekcji o leśnym pożywieniu. Każdy z was dostanie test.

Nauczycielka rozłożyła pliki kartek. Pola spojrzała na nie z szeroko otwartymi oczami. Leon westchnął tak głęboko, że aż liście na tablicy się poruszyły. A Hubert poprawił okulary i pomyślał: „Dam radę. Wystarczy się skupić.”

W klasie słychać było tylko skrzypienie ołówków.

Hubert pisał dokładnie, litera po literze. Każde pytanie analizował z powagą prawdziwego uczonego.

– „Wymień trzy rodzaje orzechów …” – przeczytał cicho i zaczął wymieniać: laskowe, włoskie, bukowe…

Po chwili spojrzał na pytanie numer dwa. Potem na numer trzy. Potem na… numer sześć.

Pola w tym czasie wierciła się w ławce. – Pani Klara mówiła, że to tylko test, ale tu jest aż siedem stron! – wyszeptała do Leona. – Ziew… Ja już na drugiej stronie czuję się głodny – mruknął kot, przeciągając się z gracją.

Hubert nadal pisał. Kartka po kartce. Tylko że z każdą stroną jego pismo robiło się coraz bardziej falujące, aż wreszcie… Ołówek wysunął mu się z łapki, głowa opadła na biurko, a z pyszczka wydobyło się ciche „chrrr...”.

Pani Klara Piórko spojrzała zza biurka, uśmiechnęła się i pokręciła głową. – Może dziś test był zbyt długi, a za mało smaczny – szepnęła do siebie, podchodząc cicho i przykrywając Huberta kocykiem z liści.

Po południu, w przytulnej norce pod sosną, Hubert opowiadał mamie o tym, co się wydarzyło. Siedział przy stole z kubkiem rumiankowej herbaty i wyglądał na zawstydzonego.

– Chciałem się uczyć, naprawdę – mówił cicho. – Ale na tych kartkach nie było zapachu orzechów ani szelestu liści. Tylko cyfry i puste miejsca do wypełnienia…

Mama uśmiechnęła się ciepło.

– Wiesz, Hubercie, wiedzę najlepiej zdobywa się wtedy, gdy można jej dotknąć. Nie tylko przeczytać o niej w książce, ale ją zobaczyć, powąchać, spróbować.

– Czyli… uczyć się nosem? – zapytał jeżyk z powagą.

– I nosem, i łapkami, i sercem – zaśmiała się mama. – Jutro pokażę ci, jak to działa.

Hubert uniósł głowę, a jego kolce lekko poruszyły się z ciekawości.

– Naprawdę?

– Tak. Zaprosimy też twoich przyjaciół – Polę i Leona. Pojedziemy razem na targ leśnych pyszności. Tam nauczysz się o pożywieniu, ale inaczej, niż w szkolnej ławce.

Hubert uśmiechnął się szeroko.

– To będzie test, z którego na pewno dostanę szóstkę! Mama mrugnęła okiem.

– I to bez kartki.