Gwiazdka na końcu świata ebook

Copyright © Agnieszka Stec-Kotasińska

Copyright © Wydawnictwo Replika, 2026

Wszelkie prawa zastrzeżone

Redakcja

MAQ PROJECTS

Korekta

MAQ PROJECTS

Projekt okładki

Iza Szewczyk

Skład i łamanie

Izabela Szewczyk-Martin

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej

Dariusz Nowacki

Wydanie elektroniczne 2026

eISBN 978-83-68923-88-9

Wydawnictwo Replika

ul. Szarotkowa 134, 60–175 Poznań

[email protected]

www.replika.eu

Dla synka Tomka,

współtowarzysza mojej irlandzkiej przygody

Wigilia

Nigdy specjalnie nie przepadała za drogą Whinney Hill, choć jednocześnie nie znała nikogo, kto podzielałby jej niechęć. Nie miała ochoty nawet odwracać głowy w stronę krajobrazu, który tuż przy niej rozpościerał się nad zatoką Belfast Lough, jakby jakiś artysta w przypływie weny namalował go akwarelami. Wybrzeże hrabstwa Antrim wyglądało jak obietnica przygody w pokrytej szronem krainie, a kawałek dalej zarysy Szkocji subtelnie dźwięczały w jej uszach świątecznymi melodiami i majaczeniem obcego lądu. Wszystko to jednak ginęło w otchłani obezwładniającego ją strachu, a kąt nachylenia drogi, ostre skręty i śliska nawierzchnia przyprawiały ją o ciarki.

Kuląc się na miejscu pasażera, mogła jedynie wyobrażać sobie, że jest już w domu. Ogrzewa zmarznięte ciało przy cieple płonącego kominka, pije gorącą czekoladę, a wszystkimi zmysłami odbiera klimat pensjonatu – ich wspólnego miejsca na ziemi – które już od tygodni szykuje się na nadejście świąt.

Tak też robiła. Sporadycznie rzucała jedynie przepełnione trwogą spojrzenia w kierunku kierowcy, skanując wzrokiem napięte mięśnie jego ramion i wyczuwając całą sobą gęstą atmosferę, jaka od jakiegoś czasu zdawała się panoszyć między nimi na dobre.

– Zwolnij, proszę – powiedziała w końcu, choć zrobiła to tak cicho, że aż sama nie była pewna, czy ją usłyszał. – Nie jesteś na jednym ze swoich wyścigów.

Roześmiał się, lecz w jego głosie nie było radości.

– Zwolnić to ty powinnaś – odparł. – A o moją jazdę się nie martw. Wszystko jest pod kontrolą.

Westchnęła, żałując, że w ogóle się odezwała.

– Daj już spokój. Są święta – wyszeptała pomimo wszystko.

– To, co wyprawiasz, jest nieodpowiedzialne – powiedział przez zaciśnięte zęby, nie odrywając wzroku od przyprószonej przymarzniętym śniegiem drogi.

– Nic takiego nie robię. – Wzruszyła ramionami i znów na dłuższą chwilę ich małą, mknącą zdecydowanie zbyt szybko przestrzeń ogarnęła cisza. – Błagam, jedź wolniej – dodała po kilku minutach, lecz ku swojemu przerażeniu spostrzegła, że po jej słowach on znów przyspieszył. – To nie jest tak, jak myślisz – powiedziała, walcząc z narastającym strachem.

– Nie tak, jak myślę?! – krzyknął i uderzył dłońmi o kierownicę. Zamarła i objęła sama siebie ramionami. – A jak w takim razie? Może mi powiesz? Myślisz, że jest mi przyjemnie patrzeć, jak wyrządzasz sobie krzywdę?

– Przestań już – odparła i polubownie dotknęła dłonią jego ramienia. – Jaką, na miłość boską, krzywdę? Jesteś przewrażliwiony – szepnęła z nadzieją na zasypanie powstałej między nimi przepaści, o której wcześniej nie śnili nawet w koszmarach.

– Po prostu się martwię – powiedział już znacznie ciszej. – I właśnie dlatego…

Nie dokończył zdania. Samochód z naprzeciwka wyglądał tak, jakby pojawił się znikąd. Mknął w ich kierunku, oślepiając reflektorami. Klakson. Pisk opon na lodzie. Krzyk ich obojga. Tęsknota za tym ciepłym kominkiem i czekoladą była ostatnim zapamiętanym przez nią uczuciem. Cisza. Ciemność.

Łzy szczęścia rodzą się również ze smutku.

Wiedziałaś o tym?

Ja płaczę i śmieję się jednocześnie,

Bo wiem, jak wiele chciałabym Ci powiedzieć.

Gdybym mogła.

– Ta Druga.

Dochodziła zaledwie szósta. To właśnie o tej porze Kaja najbardziej uwielbiała siedzieć na parapecie swojego nowoczesnego mieszkania w jednym z rzeszowskich wieżowców i podziwiać kilkanaście metrów pod nią ruch uliczny, który jak co rano zdawał się nawarstwiać z każdą minutą. W prawej dłoni trzymała solidny kubek z prawie wrzącą kawą. Zdawała sobie sprawę, że picie jej na czczo być może nie należy do najbardziej zdrowych nawyków, wiedziała również, że jest to jedno z tych porannych przyzwyczajeń, z których trudno byłoby jej zrezygnować. Upiła kolejny łyk i znów przyjrzała się z góry ulicy Lubelskiej przechodzącej płynnie w Marszałkowską i całkiem już zatłoczonemu rondu, na którym najpewniej wszystkim kierowcom zależało na tym, by jak najszybciej je opuścić i udać się we wcześniej założonym kierunku. Był dopiero ostatni weekend listopada, lecz przez wyjątkowo wzmożony w tym dniu ruch na ulicach kobieta doszła do wniosku, że mieszkańcy jej miasta włączyli już tryb przygotowania do przerwy świątecznej i wybyli tłumnie na drogi, jakby manifestując swoją gotowość do wzięcia udziału w tej nigdy nierozumianej przez nią grudniowej gorączce.

Odłożyła wciąż niedopitą kawę na parapet, przeciągnęła się i ostatkiem silnej woli powstrzymała, by jednak nie włączyć leżącego nieopodal w salonie laptopa i nie wziąć udziału w międzynarodowej konferencji na temat globalnych standardów jakości, na którą czekała od dwóch miesięcy. Choć wielu osobom ta wczesna godzina wydawała się z pewnością niesprzyjająca, to dla azjatyckich prelegentów, którzy mieli być obecni na spotkaniu, była ona idealna. Tak dużo miała na ten temat do powiedzenia i również chciała poznać odpowiedzi na niektóre piętrzące się w jej głowie pytania, że niewiele brakowało, a zaledwie dzień wcześniej zaczęłaby tupać nogą ze złości, niczym pięcioletnia dziewczynka, w gabinecie szefa. Kaja znów sięgnęła po kawę i wróciła myślami do świeżych wspomnień.

– Stary cię wzywa. – Szła jak zwykle pewnym krokiem po korytarzu NEX Aero Engines Polska w Jasionce pod Rzeszowem, z obszernym segregatorem pod pachą, w swoich niebotycznie wysokich szpilkach, w których poruszała się od prawie pięciu lat pracy dla firmy z niebywałą gracją, gdy zatrzymała się na głos Oskara.

– Mówiłeś coś? – Rzuciła mu dalekie od przyjacielskiego spojrzenie.

Mężczyzna, zanim odpowiedział, zeskanował ją wzrokiem, co wywołało na jej twarzy lekko sarkastyczny uśmiech. Szowinistyczny pajac. Wciąż mu się podobam, nie potrafi nawet tego dobrze ukryć. Mój błąd polegał jedynie na tym, że nie przewidziałam jego draństwa oraz tego, że będzie chciał się ze mną jedynie zabawić. No cóż. Pewnie wyczuł, że za wysokie progi na jego nogi.

– Ogłuchłeś? Pytałam, czy coś do mnie mówiłeś.

Oskar odchrząknął, przywołując się w myślach do porządku.

– Stary mówił, że mam ci przekazać, żebyś do niego w wolnej chwili wpadła. Czyżby nasza idealna Kaja coś przeskrobała i jest wzywana na dywanik? – dodał z nieukrywaną ironią w głosie.

– Domyślam się, że miałbyś z tego tytułu niemałą satysfakcję – odparła ciszej, gdy przybliżyła się do niego na odległość kilkunastu centymetrów, upewniwszy się wcześniej, że znajdują się poza wszędobylskimi radarami współpracowników – niestety jedyną, na jaką z mojej strony mógłbyś liczyć w przeciągu najbliższych stu lat.

Oskar przełknął ślinę i momentalnie zaczął żałować wcześniejszych słów. Ma, do cholery, zarabiać na życie w tym miejscu, a nie uskuteczniać słowne potyczki z byłą dziewczyną.

– Otóż, muszę cię zmartwić – kontynuowała Kaja w najlepsze. – Szef już od dawna przebąkiwał coś o podwyżce, a teraz najwidoczniej chce mi ją zaproponować osobiście. Normalnie powiedziałabym, że jest mi przykro, że masz o mnie tak niskie zdanie, ale od czasu twojej nieudolnej próby potraktowania mnie jak kandydatkę na kilka szybkich numerków ja mam o tobie jeszcze niższe, więc myślę, że jesteśmy kwita. – Po tych słowach odwróciła się na pięcie i ani trochę nie tracąc pewności siebie – pomimo tego, że czuła na sobie wzrok Oskara, a jej dłonie lekko drżały – ruszyła w kierunku gabinetu szefa.

Kaja niczego w życiu nie była tak pewna, jak swojej pracy, którą kochała całym sercem i dla której poświęciła bardzo wiele. Znalazła zatrudnienie jako inżynier jakości w NEX Aero Engines zaraz po studiach i praktycznie od razu zaczęła zbierać pochwały za swoją przykładną postawę. Pięła się po szczeblach kariery w iście ekspresowym tempie, była wymieniana z imienia i nazwiska na międzynarodowych spotkaniach, podawana jako przykład dla innych, nawet starszych stażem pracowników. Niewiele miała możliwości zawdzięczenia czegokolwiek innym ludziom, a ścisły umysł, talent i tysiące godzin poświęconych nauce, w często niesprzyjających ku temu warunkach, było całym jej znanym dziedzictwem. Nie miała zatem nawet cienia obawy o to, że szef faktycznie czekał na nią z jakąś reprymendą, dlatego też Kaja poprawiła opadające lekko okulary na nosie w modnych złotych oprawkach – tamtego ranka zorientowała się, że właśnie skończyły jej się soczewki i planowała po powrocie do domu zamówić nowe przez internet – i z rozmachem wkroczyła do jego gabinetu po ledwie symbolicznym, uprzednim zapukaniu do drzwi.

– Szef mnie wzywał – powiedziała bez zbędnej, jej zdaniem, powitalnej formułki.

– No wreszcie, Kajka. – Szef jej oddziału, przysadzisty facet grubo po pięćdziesiątce o imieniu Ludwik, z niemodnym od co najmniej kilku dekad wąsem, nie oderwał nawet wzroku od monitora, a ręką wskazał wolne krzesło naprzeciwko swojego biurka. Był człowiekiem solidnym, wymagającym, aczkolwiek dość sympatycznym, choć z tą ostatnią cechą ujawniał się dopiero po bliższym poznaniu, gdyż dla nowych pracowników długo sprawiał wrażenie nabzdyczonego służbisty. – Ręce mi opadają, jak te kadry są niefrasobliwe w tym roku. – Postukał coś jeszcze w klawiaturze i wreszcie łaskawie spojrzał na swoją pracownicę. – Żeby przegapić terminy zaległych urlopów? – rzucił retorycznym pytaniem i pokiwał z dezaprobatą głową. – Zamiast się z tym wyrobić do końca września, to ja tu teraz muszę siedzieć, czas marnować i zastanawiać się, jak to wszystko rozwiązać, by firma nie była stratna.

Kaja znów poprawiła okulary, czując lekki dysonans.

– A co ja mam mieć z tym wspólnego? – zapytała. Do tej pory naprawdę była pewna, że chodziło o podwyżkę, jednak słysząc taki wstęp płynący z ust szefa, nabierała co do tego coraz więcej wątpliwości.

Ludwik splótł dłonie i położył je przed sobą na biurku.

– Ano to, że możesz zacząć już świętować – odparł prosto z mostu.

– Świętować… awans? – zapytała, kamuflując nieproszone zawahanie głosu, które wdarło się nagle do jej gardła.

– Och. – Machnął ręką. – To pewnie też, ale wszystko w swoim czasie. O tym pogadamy po Nowym Roku, ale na razie możesz zacząć świętować Narodzenie Pańskie.

– Czy może szef wyrażać się odrobinę jaśniej? – zapytała z wyraźnym zniecierpliwieniem.

– No wiesz, pierniki, serniki, strojenie domu, prezenty i takie tam – odparł z uśmiechem, jakby właśnie udało mu się rzucić przednim żartem, którym dodatkowo sprawił jej wielką radość. Reakcja Kai wcale jednak na to nie wskazywała. – To ty właśnie masz ten zaległy urlop, moja droga – kontynuował. – Doceniam, że pracujesz jak wół, i widać tego efekty, ale praca bez przerwy generuje stres, a inżynier jakości nie może pozwolić sobie choćby na najmniejszy błąd. Po co ja to zresztą mówię, skoro na pewno jesteś tego świadoma.

– Przenigdy nie zrobiłam nawet mikroskopijnego błędu – odparła przez zaciśnięte zęby.

– Ale przecież ja to wiem – powiedział, próbując ją udobruchać. Do końca nie mieściło mu się w głowie to, że ta młoda dziewczyna nie cieszy się z perspektywy tak długiego urlopu tuż przed samą przerwą świąteczną, a tym bardziej to, że do tej pory jej pracoholizm sprawił, że nie odebrała go wcześniej. Nie ma rodziny, przyjaciół? Chłopaka, narzeczonego, z którym chciałaby wyskoczyć gdzieś na weekend? Pokręcił ledwo widocznie głową, z nieukrywaną dezaprobatą. – Musimy stworzyć rezerwy finansowe, Kaju – kontynuował, jakby tłumaczył coś małemu dziecku. – Trzymanie cię w pracy z prawie trzydziestoma dniami zaległego wolnego to obciążenie dla budżetu.

– Ale ja… ja… – zaczęła głosem, który niebezpiecznie zbliżał się w stronę płaczu. – Ja kocham tę pracę. Co ja mam zrobić teraz z tym czasem? – Przełknęła ślinę, próbując choć minimalnie się uspokoić. Jeśli wyjdzie z gabinetu szefa roztrzęsiona, ten dupek Oskar faktycznie gotowy jeszcze pomyśleć, że dostała ochrzan. Jeszcze czego! Wyprostowała się na krześle i buńczucznie spojrzała szefowi w oczy. – Chciałam tylko zapytać, czy naprawdę jest to konieczne?

Ludwik podrapał się po wyłysiałej głowie, pogładził po staroświeckim wąsie i zamyślił na moment, uzmysławiając sobie, że ma chyba przed sobą problem, którego wcześniej się nie spodziewał. Kaja była niewiele starsza od jego jedynej córki Magdaleny i choć kobiety są prawie rówieśniczkami, mężczyzna doskonale umiał sobie wyobrazić skrajnie różne reakcje, jakie towarzyszyłyby im obu na takie same wieści. Magda – pracownica zbliżonego działu w konkurencyjnej firmie – najpewniej skakałaby teraz ze szczęścia pod sufit, a po opuszczeniu murów miejsca pracy swoje pierwsze kroki skierowałaby do Millenium Hall, by w kilku butikach zostawić połowę zarobionej pensji. Pomijając fakt, że jego córka dawno już swój urlop wykorzystała i teraz tylko bujała się od niechcenia w robocie, czekając na koniec roku i nie przynosząc mu tym samym żadnej dumy. Tymczasem Kaja siedziała przed nim, prawie płacząc i zastanawiając się, co ma zrobić ze swoim życiem. Na miłość boską! Owszem, wiele razy udowodniła, że jest niezastąpiona, a reprezentanci z krajów partnerskich wspominają ją przy każdej nadarzającej się okazji, ale jak można nie cieszyć się z wolnego miesiąca?

– Kajka, dziecko – zaczął Ludwik pobłażliwym, ojcowskim niemal tonem. – Rodzinę poodwiedzaj, serial jakiś odpal na tym no…

– Netfliksie – podpowiedziała mu, pociągając lekko nosem. Chciała dodać coś na temat braku rodziny, ale ostatnie, na co miała ochotę, to robienie z siebie ofiary.

– O właśnie! – Wskazał na nią palcem. – Ciasta piecz, prezenty popakuj, nie wiem… na zakupy się wybierz z koleżankami? Na szoping. Tak to się teraz mówi, mam rację? – zapytał, starając się przywrócić uśmiech na jej twarzy.

– Przez cały miesiąc mam na zakupy chodzić, szefie? – zapytała Kaja, gdy udało jej się ujarzmić początkowy stres, a nawet i uśmiechnąć wbrew samej sobie.

– A kto bogatemu zabroni? Widzimy się po Nowym Roku. Krążą pogłoski, że będzie czekać na ciebie podwyżka. Wydawaj zatem bez obaw. – Mrugnął okiem, po czym wrócił do komputera, uważając rozmowę za zakończoną.

Ostatecznie był kierownikiem jednego z najważniejszych działów Doliny Lotniczej, w mieście, które samolotami stoi, a nie psychoterapeutą. Kajka – pomimo jego niekłamanej sympatii – będzie musiała poradzić sobie jakoś sama z faktem, że przez cały miesiąc może bez konsekwencji zapomnieć o obowiązkach, a jej stan konta i finansowa przyszłość wciąż przedstawiają się w samych różowych barwach. Ot, problemy pierwszego świata.

– Zatem wesołych świąt, szefie. – Mazanie się Kai, jeśli w ogóle obecne w jejdorosłym życiu, nigdy nie trwało dłużej niż kilka minut. Wszak w dzieciństwie i wczesnej młodości zdołała już wylać zbyt wiele łez i zwyczajnie czuła, że nie ma miejsca na nowe. Zwłaszcza z powodu, który tak naprawdę wielu pracowników na jej miejscu wprowadziłby w stan bezgranicznej euforii. Dziewczyna wstała, uśmiechnęła się, podniosła dumnie głowę i wyciągnęła rękę w kierunku Ludwika. Ten zrobił to samo, starając się ukryć malujące się na twarzy zaskoczenie. Domyślał się raczej, że Kajka opuści jego biuro wielce nieszczęśliwa.

– Tobie też, Kaju – odparł. – Jesteś jednym z naszych najlepszych nabytków, ale na nadchodzące święta życzę ci, byś pamiętała, że istnieje życie oprócz NEX-a.

– Jasne, szefie – odparła i tym samym wdzięcznym krokiem, nie odwracając się za siebie, wyszła z jego biura.

Było kilka minut po siódmej, gdy Kaja zeskoczyła z parapetu, odłożyła pusty kubek do zmywarki, a jej smartwatch zawibrował z informacją o połączeniu telefonicznym, na kilka chwil zanim zdążyła pomyśleć, co też takiego miałaby zrobić z rozpoczętym dniem. Sięgnęła po leżący na kuchennym blacie telefon. Sandra.

Ogień i woda to my. Dwa bieguny.

Tak wielkie różnice, że żyć bez siebie jest ciężko.

Za mało podobieństw.

To wszystko przez nie.

– Ta Druga.

Za każdym razem, gdy w dorosłym życiu Kaja napotykała na jakieś trudności, to wspomnienia z dzieciństwa spędzonego razem z Sandrą dodawały jej siły do walki. Dzieciństwa dalekiego od ideału. Spędzonego w całości w murach podkarpackiego domu dziecka, który – z jednej strony – z całych serc obie dziewczynki chciały opuścić, a z drugiej – umierały z przerażenia, uświadomiwszy sobie, że przez to mogłyby się już więcej nie zobaczyć.

Los sam zadecydował, co będzie wtedy dla nich najlepsze. Kaja wspominała zapach świeżej pościeli, zmienianej co sobotę we wszystkich salach wspólnie z panią Agatą – ich ukochaną, nieżyjącą już opiekunką, która ze wszystkich sił starała się przelać na swoich podopiecznych choć część bezgranicznej miłości. Sama przecież posiadała jej tak dużo, że dałaby radę obdarować nią cały wszechświat.

Pamiętała niewinne sprzeczki z przyjaciółką o owsiankę, której Sandra nienawidziła, a Kaja mogłaby ją jeść bez przerwy. Do tej pory było to jej ulubione śniadanie (często brane na wynos do pracy), które przypominało jej dziecięce marzenia. Pamiętała pierwsze miłości, sekrety opowiadane sobie nawzajem do późnej nocy, pamiętała też swój lęk, gdy w końcu Sandra została zaadoptowana, a Kai przyszło się mierzyć z samotnością wśród ludzi, w zimnych murach sierocińca, które bez Sandry nie były już takie same.

– Jestem gorsza, niewybrana – szlochała Kaja w fartuch pani Agaty, gdy ta głaskała ją po jasnych puklach włosów.

– To nieprawda – mówiła dziewczynce, zdając sobie sprawę, że, pomimo wieloletniego doświadczenia w pracy w ośrodku opiekuńczym, nie ma bladego pojęcia, jak ją pocieszyć. Przecież dziewczyny były w tym samym wieku i bliskie sobie niczym siostry. Dlaczego w ich wypadku nie podziałało niepisane prawo o tym, żeby nie rozdzielać tak zżytych ze sobą dzieci i pozwolić im podążać wspólnie nową życiową ścieżką? Agata westchnęła głęboko. Doskonale znała odpowiedź dlaczego, jednak nie miała prawa, by przekazać ją dziecku.

Rodzice Sandry zginęli w wypadku, zostawiając tym samym dziewczynce otwarte wrota do adopcji i jakkolwiek okrutnie by to brzmiało – nie stanowili przeszkody w tym, by dać szansę na pokochanie jej innej rodzinie. Tymczasem prawa rodzicielskie matki Kai – szwendającej się gdzieś po kraju, nieudolnej życiowo alkoholiczki, która co rusz trafiała do innych aresztów za drobne kradzieże – nadal nie zostały odebrane. I to w dodatku pomimo tego, że dziewczynka obchodziła ją tyle co zeszłoroczny śnieg. Agata zaciskała pięści ze złości za każdym razem, gdy uświadamiała sobie, że to jest właśnie ta przyczyna, która blokuje to piękne i mądre dziecko przed zaznaniem rodzinnego ciepła u nowych, kochających ją ludzi.

Dopiero gdy kilka lat później do domu dziecka doszła informacja o śmierci kobiety, młodziutka Kaja odzyskała wolność. Wtedy jednak była już zbyt duża, by spragnieni dziecka potencjalni rodzice mogli się nią zainteresować. Taka była jej smutna rzeczywistość.

– A co jest niby prawdą? – Dziewczynka spojrzała na nią przekrwawionymi od płaczu oczami, a pani Agata znów zaczęła głaskać ją po włosach.

– Ano to, moja droga, że prawdziwa siła jest tu. – Wskazała palcem na klatkę piersiową dziecka, w którym szaleńczo biło tęskniące za miłością małe serce. – Tu mieszka twoja dusza, mądrość i zdolność do najprawdziwszej miłości, którą kiedyś w sobie odkryjesz. Tu zamieszkują też talenty.

– Chyba nie mam żadnych. – Dziewczynka w bezradności wzruszyła ramionami.

– Nie wolno ci tak mówić. Masz i to bardzo wiele. Posiadasz przenikliwy, bystry umysł i jesteś najlepsza z klasy, nie widzisz tego?

– Jestem po prostu zwykłym kujonem – odparła. – Nikt nie chce mieć w domu kogoś, kto tylko ślęczy nad książkami. Pewnie dlatego nigdy nie zostanę już czyimś dzieckiem.

– Jesteś moim dzieckiem. – Pani Agata odparła spontanicznie, choć etyka zawodowa nakazywała jej nie wywyższać żadnego podopiecznego ponad innymi. Ten jeden, jedyny raz postanowiła zrobić mały wyjątek, licząc na to, że ta rozmowa zostanie tylko między nimi.

– Jak to? – Kaja znów podniosła wzrok, tym razem malowało się w nim wiele znaków zapytania.

– Tak to. Swoje lata mam, to wiem, co mówię. Zapamiętaj mnie teraz, Kaju. Niech te słowa prowadzą cię przez życie nawet wtedy, gdy mnie już nie będzie. Pielęgnuj swoje talenty, a zajdziesz bardzo daleko. Nie pozwól nikomu zniszczyć twojego poczucia godności. Bądź swoją własną największą życiową podporą i dumą, a przenigdy nie poczujesz się niewybrana.

Te słowa towarzyszyły Kai przez kolejne lata pobytu w domu dziecka, a w tamtym dniu zadziałały jak zapalnik, który zmobilizował ją do jeszcze cięższej pracy. Uczyła się dniami i niekiedy również nocami. Trafne spostrzeżenia jej przenikliwego, ścisłego umysłu nieraz zapędziły w kozi róg niejednego nauczyciela, który czerwieniał ze wstydu i musiał przyznać rację tej przemądrzałej dziewczynce w kiepsko dobranych okularach. Stypendium w liceum pozwoliło jej na delikatne poczucie niezależności, a po opuszczeniu sierocińca, gdy bez żadnego problemu dostała się na wymarzone ścisłe studia, znalazła dorywczą pracę i wynajęła pokój u miłej staruszki. Pierwszy raz poczuła, że może w jej życiu wszystko zaczyna nabierać optymistycznych barw.

Pani Agata zmarła nagle, zostawiwszy za sobą setki pogrążonych we łzach dzieciaków. Tych małych, wciąż czekających na lepszy los w murach domu dziecka, i tych już całkiem dorosłych, którzy na jej pogrzebie czuli się tak, jakby na nowo mieli jedynie kilka lat i potrzebowali otuchy po tak wielkiej stracie. Serce kobiety nie udźwignęło już dłużej ciężaru niesprawiedliwości, widoku patologii, opatrywania dziecięcych ran fizycznej i psychicznej agresji, jakie były im wymierzone ze strony dorosłych.

Kaja stała na poboczu w strugach deszczu, po cichu wdzięczna za oddającą nastrój tamtego dnia pogodę, bo tak oto jej łzy mieszały się ze spadającymi z nieba kroplami, tworząc jedną wielką przygnębiającą całość, której nic nie było w stanie pocieszyć. A może jednak?

– Kajka? To naprawdę ty?

Kaja odwróciła się w stronę dochodzącego do niej głosu, a jej serce momentalnie przyspieszyło. Niewysoka kobieta stała tuż przy niej. Ciemne, splecione w luźny warkocz włosy zdążyły nasiąknąć deszczem, pomimo rozpostartej nad jej głową podwójnej, czarnej parasolki. Jej opięty płaszcz wyraźnie uwydatniał wystający brzuch, na którym bezwiednie oparła wolną dłoń.

– Sandra?

Myślała, że w tym dniu pozbyła się już wszystkich łez. Niespodziewane spotkanie z przyjaciółką sprzed lat skutecznie wyprowadziło ją z błędu.

*

Kaja wróciła z mentalnej podróży w przeszłość do swojego mieszkania na siódmym piętrze i odebrała telefon od kumpeli.

– Cholera jasna, zapomniałam – syknęła Sandra po drugiej stronie, nie zawracając sobie głowy przywitaniem. – Teraz dopiero uświadomiłam sobie, że konferencję masz, a ja, głupia, dzwonię. Pogadać chciałam.

– Nie mam żadnej konferencji – odparła Kaja, trochę z żalem, lecz częściowo już pogodzona z losem, że przez najbliższy miesiąc jej życie nie będzie krążyć wokół firmy.

– Zrezygnowali?

– Mamo, ja nie chcę tych butów, spakuj mi inne! – Do uszu Kai doszedł rozemocjonowany głos siedmioletniego Marcelka.

– Synuś, ale u babci i dziadka spadł już śnieg i jeśli chcesz pojeździć na sankach, to tylko w nieprzemakalnych śniegowcach. Sorry, kochana. – Sandra znów wróciła do przyjaciółki. Dlaczego nie masz tej konferencji?

– Myślałam, że mieliście wyjechać wczoraj – odpowiedziała Kaja, ignorując jej pytanie.

– Tak było – odparła Sandra z westchnieniem. – Do Kuby w ostatniej chwili się jakiś klient odezwał i zajął mu czas do samego wieczora.

– Aha.

– Co z tymi Azjatami?

– Jakimi Azjatami? – Kaja postanowiła grać na zwłokę, bo i tak nie podejrzewała, że w ferworze rodzinnego pakowania przyjaciółki i jej rodziny na weekendowy wypad do dziadków uda jej się przekazać wszystko to, co powiedział jej Ludwik.

– No tymi, co… Boże jedyny, Amelko, dlaczego ładujesz do torby tę ogromną walizkę z farbami? Przecież ona się tam nie zmieści. Poza tym jedziemy w góry, by nacieszyć się świeżym powietrzem i… No dobra… No dobra… To wybierz sobie kilka i wtedy…

– Sandra, może ja po prostu zadzwonię do ciebie później, gdy będziesz mieć trochę więcej czasu i…

– No coś ty! – Następnie Kaja usłyszała w tle ożywioną rozmowę Sandry z Jakubem, po której przyjaciółka najprawdopodobniej porzuciła pakowanie i zamknęła się w osobnym pomieszczeniu. – Azjaci zrezygnowali z konferencji? – zapytała po czasie.

– Ależ skąd! – żachnęła się zniecierpliwiona Kaja. – Pewnie siedzą teraz w najlepsze ze słuchawkami na uszach i rozprawiają o tematach, na które czekałam tygodniami.

– A… dlaczego… ty teraz nie… z tymi słuchawkami? – zapytała Sandra ostrożnie.

Kaja głęboko westchnęła i możliwie jak najtrafniej streściła jej rozmowę z Ludwikiem.

– Kajka przecież to wspaniale! Genialne wieści! – rozpłynęła się w euforii przyjaciółka i machnęła ręką do zaglądającego właśnie do pokoju męża na znak, by zostawił je dwie w spokoju.

– Ale… młody ma problem – powiedział niepewnie Jakub.

– Ma też ojca, który może ten problem rozwiązać – odparła, przewracając oczami i wróciła do rozmowy z przyjaciółką.

– Weź chociaż małą, bo się obudziła. – Jakub wcisnął jej w ramiona ośmiomiesięczną Tosię, a Sandra zaczęła podskakiwać rytmicznie z córeczką na kolanach, by przypadkiem nie pozwolić jej na płacz i unicestwienie rozmowy z kumpelą.

– Ta… genialne – mówiła dalej Kaja, nieprzekonana zachwytem przyjaciółki. – Snuję się po domu bez celu. I cały miesiąc mi się taki zapowiada.

– Ale to szczególny miesiąc, przecież święta za pasem. Pomożesz mi w przygotowaniach. Ja już po nocach nie spałam, że mi w tym roku przypada organizacja tej wigilii, a cała rodzina przyjedzie na gotowe.

Kaja przełknęła ślinę. Ona też co roku przyjeżdżała do rodziny Sandry, która od lat była dla niej jak własna – „na gotowe”.

– Pomożesz mi prezenty wybrać, upieczesz ten swój pokazowy sernik pistacjowy, uszka razem ulepimy, bo babcia Józia to w tamtym roku na kupione się krzywiła – wyliczała dalej Sandra.

Kaja już na końcu języka miała wyartykułować myśl, która od jakiegoś czasu krążyła jej po głowie, a urlop zaproponowany przez Ludwika stał się jej dodatkowym zapalnikiem. Było jej przykro zwierzyć się z tego przyjaciółce, ale święta z jej rodziną nie wpisywały się w tym roku na jej listę życzeń. To nie tak, że nie kochała tych ludzi, zwłaszcza po tym, jak obie z Sandrą spotkały się po latach. Choć była z nimi zżyta, to nie mogła jednak oprzeć się wrażeniu, że czuje się w ich towarzystwie jak niepasujący element układanki. Może z daleka, patrząc na gotowy, ułożony już obraz, można byłoby pomyśleć, że tworzy on swoistą całość, z bliska jednak ta jedna jego część wyraźnie została wbita na siłę, kształtem i kolorem zupełnie nie zgrywając się z pozostałymi. Ona była właśnie tą częścią.

– Sandra, bo ja…

– Kochanie, młody naprawdę ma problem – powiedział jej mąż.

W tle znów dało się słyszeć tym razem płaczliwy głos Marcelka:

– Bo ja muszę mieć pięć korków po winie na poniedziałek do szkoły.

– Co takiego? Skąd ja ci wezmę pięć korków po winie?

Kaja odsunęła się od telefonu, by nie wybuchnąć śmiechem, jednocześnie będąc wdzięczną chrześniakowi za wybawienie z opresji. Temat świąt będzie musiał jeszcze poczekać.

– No bo mamy robić jakieś ludziki na plastyce i pani powiedziała, że…

– Ale wiesz przecież, że właśnie wyjeżdżamy, a korki po winie to chyba ostatnia rzecz, jaką moglibyśmy znaleźć w domu niepijących ani kropli alkoholu babci i dziadka i…

– Ja mu załatwię te korki – wyszła z propozycją Kaja. – I tak nie mam nic innego do roboty – dodała z westchnieniem.

– A… mogłabyś, naprawdę? – zapytała Sandra.

– No jasne. Przelecę się po sąsiadach i…

– Aaaaa!!! – Mała Tosia rozpłakała się właśnie w momencie, w którym Kaja opracowywała swój plan uratowania Marcelka przed jedynką i gniewem nauczycielki.

– Czy ja dobrze słyszę? – Sandra znów wróciła do rozmowy, a płacz dziecka był tym razem słyszalny z oddali. – Czy chcesz mi jeszcze o czymś powiedzieć?

– Niby o czym? – Kaja spojrzała na swoje własne zdziwione odbicie, które ukazało jej się w przedpokojowym lustrze.

– Czyżby w twoim życiu nastąpiły też inne zmiany oprócz tego całego urlopu i tym razem nie chcesz mnie w nie wtajemniczyć? Masz kogoś na oku? Powiedziałaś właśnie, że przelecisz sąsiada.

– Mówiłam o przeleceniu się PO sąsiadach, by pomóc twojemu synowi a mojemu chrześniakowi, erotomanko! – Kaja wybuchła szczerym śmiechem, pierwszy raz od rozmowy z szefem.

– No dobra. Przecież wiem – odparła Sandra, kapitulując. – Tak tylko sobie żartuję. Rozumiem, że gdyby ta rozmowa miała inny kontekst, to natychmiast byś mi o wszystkim powiedziała. A jeśli faktycznie załatwisz te korki dla młodego, to będę ci wdzięczna do grobowej deski. Pod choinką znajdziesz ode mnie największy prezent i…

– Mamo, mamooo, królik Felek! – Kaja westchnęła z czymś pomiędzy rozrzewnieniem a lekkim podirytowaniem, gdy do pokoju jej przyjaciółki znów wpadła tym razem środkowa latorośl, ponownie przerywając ich rozmowę.

– A co z nim?

– Przecież… dostałam go… do domu…. na weekend, żeby… zwiedził… miasto – szlochała pięcioletnia Amelka.

– A niech to, kompletnie o tym zapomniałam. – Teraz Sandra zwróciła się zarówno do dziecka, jak i do Kai. – Przedszkole wymyśliło jakiś projekt polegający na tym, że trzeba jeździć z taką maskotką po Rzeszowie, robić mu zdjęcia, następnie wydrukować je i wpiąć z opisem do specjalnego albumu. Akcja „jak zmienił się Rzeszów”, czy coś w tym stylu. Ja oszaleję, Kajka. Czy oni wszyscy w tych placówkach kompletnie powariowali? Jak nie korki od wina, to teraz „Królik Felek poznaje miasto”. Faktycznie, nie mam nic do roboty przez weekend, tylko biegać po Rzeszowie z pluszowym zającem pod pachą, jak jakaś pomylona. Amelciu, pani na pewno się nie obrazi, jeśli tym razem Felek będzie miał spokojniejszy weekend i poczeka na nas w domu, aż wrócimy z gór.

– To ja się przebiegnę po mieście z Felkiem – zgłosiła się na ochotnika Kaja, po cichu ucieszona z tego, że sobota jednak nie minie jej na odbijaniu się od czterech ścian.

– Naprawdę mogłabyś, ciociu? – Amelka przestała szlochać i wtrąciła się do rozmowy.

– Naprawdę, kochanie – odparła Kaja z czułością. Kochała dzieci Sandry. Choć nie widziała ich zbyt często, darzyła całą trójkę bezgranicznym uczuciem. Zwłaszcza w odbiciu małej Amelki widziała siebie i Sandrę sprzed lat, gdy mieszkały w domu dziecka. Była wdzięczna losowi za to, że tym maluchom przypadło w udziale normalne dzieciństwo.

– Jesteś naszą wybawicielką, Kajka – powiedziała Sandra nagle łamiącym się głosem. Po ostatnim porodzie jej hormony nie wróciły jeszcze na właściwe tory, zatem bywały chwile, w których kobieta czuła, jak dosłownie włącza jej się generator losowych emocji.

– Oj, już przestań. Tylko mi tu nie płacz – odparła Kaja, przypominając sobie, że nie dalej jak wczoraj sama była blisko płaczu, gdy Ludwik mówił o urlopie. – Miałam siedzieć na spotkaniu z Azjatami, a będę bujać się po mieście z przedszkolną maskotką. Przypomnij mi, kto to powiedział, że życie jest jak pudełko czekoladek i nigdy nie wiadomo, którą wyciągniemy?

– Tom Hanks. – Sandra pociągnęła nosem. – W Forreście Gumpie.

– O tak! – Widocznie właśnie na takie pudełko natrafiłam. Niezła końcówka roku.

– Jakub przywiezie ci tego zająca, jeszcze zanim wyruszymy w te góry – dodała przyjaciółka, nieco już uspokojona. – I każę mu kupić wino po drodze. Dla ciebie. Jeden korek będziesz miała już z głowy.

Ciąg dalszy w wersji pełnej