Deadline ebook

Deadline

– Martuniu, tego decka to ja potrzebuję ASAP. W piątek mamy calla z klientem, pamiętasz?

Marta wyjrzała znad tekturowej ścianki rozdzielającej stanowiska. Kamila siedziała naprzeciwko niej, a za nią rozpościerał się całkiem przyjemny dla oka widok na miasto. Dostała miejsce przy oknie, szczęściara, i Marta nawet jej tego widoku zazdrościła, ale wiało niemiłosiernie przez szpary, więc może to i lepiej, że siedziała za tą okropnie zieloną jak zgniła trawa ścianką.

– Pamiętam. Po tym callu robię jeszcze webinar z wellbeingu, potem ogarnę decka.

– Dobra, dzięki. Pingnij Marcina, niech przeforwarduje ci templatki.

– Jasne, Kamilko, nie martw się.

Marta usiadła z powrotem na krześle i schowała się za zgniłozieloną ścianką. Nienawidziła tego koloru prawie tak bardzo, jak nienawidziła Kamili. Namalowałaby ją jako trollicę na bagnach, gdyby oczywiście wciąż malowała.

– …stąd obawa, że w tym miesiącu nie wyrobimy targetu. W każdym teamie proszę o pięć nadgodzin tygodniowo od każdego pracownika i odbieranie calli przez team leaderów i controlling, co najmniej godzinę dziennie. We wtorek EOB chcę mieć gotowy raport z zebranych nadgodzin.

Szlag by to jasny trafił, pomyślała Marta. Nie ma mowy, nie wyrobi tych calli w trakcie dnia roboczego, będzie musiała więc spędzić dodatkowe, niepłatne nadgodziny na taskach, które nawet do niej nie należą. Rozmasowała skronie i żuchwę, gdy znany jej już nagły ból przeszył ją od brzucha przez pierś aż do głowy. Marta wyobrażała sobie wtedy szermierza, który wbija rapier w jej ciało. Ona ubrana jest w białą koszulę i czarną spódnicę, szermierz ma czerwony kostium – czerwony niczym deadline w kalendarzu – a jego broń nazywa się „target”. Gdyby wciąż malowała, może zdobyłaby się na stworzenie takiego obrazu…

Dopiero po chwili zorientowała się, że nie słucha dalszego wywodu przełożonego. Wyłączyła się z calla, zanim się z niego wyłączyła.