Zazdrosne i zakochane ebook

ZAZDROSNE I ZAKOCHANE

* WYDAWNICTWO* SC Jaworski.

ZAZDROSNE I ZAKOCHANE

Irena Landau

ZAZDROSNE I ZAKOCHANE

• WYDAWNICTWO ■ SC

Jdwotski®

© copyright by Wydawnictwo .Jaworski” 01-391 Warszawa, ul. A. Krzywoń 6/45 Text © copyright by Irena Landau

Hustrations © copyright by Ewa Laszczkowska

A?-y"

V

Druk: Zakłady Graficzne „Drogowiec” Kielce, ul. Sienna 2

ozdzia

Michalina sama nie wiedziała, czy zazdrości Ewie, która już rok temu zabrała manatki i wyjec aa o arszawy, bo na przykład Renacie, którą wujek zaprosił do Ameryku Przychodziły od Reni barwne pocztówki z różnymi widokami, a ostatnio okazało się, że dziewczyna wychodzi w tych Stanach za mąż za właściciela jakiejś knąjp i-

-Jak myślisz, będzie jej z nim dobrze ? - zastanawiała się Malwina.                        *

- Chyba tak, może ten jej mąż zrobi karierę.

— U nas też można zrobić karierę.           „„pinna-

. - Ale nie w Lenowie - Michalina mówiła to z Prz^ niem, ale w gruncie rzeczy nie wiedziała, c^£a’ab^.a_ nowskie lasy i jezioro zamienić na wieżowce sta. Chociaż w miasteczku bywało nudnawo. Gdyby me lewizja, wieczorami można by się wściec. panj Albi-owszem, Michalina nie mogła narzeka na n • na, kierowniczka szkoły numer I - numeru II w ogóle nieby ło - ciągle potrzebowała pomocy swojq prac ’ u gólnie że musiała troszczyć się o wszystko sama, gdyż dyrek

tor, którego zastępowała, wyjechał na rok, aby poprzyglą-dać się brytyjskim szkołom.

- Misia, gdzie jest teczka tego Adamskiego? Misia, czy Kowalscy przysłali jabłka?

— Tak, Roland je przywiózł. I kapustę też.

— Misia, przygotuj na jutro sprawozdanie. Misia, a jakby dzwonił Olkowski, to mu powiedz, żeby przyszedł, to nie jest rozmowa na telefon.

Michalinie kręciło się od tego wszystkiego w głowie.

- Gdzie by tam Olkowski dzwonił, on chyba nie umie nakręcić tarczy telefonu - przesadzała trochę Michalina -najwyżej przyleci.

Pani Albina nie odznaczała się żelazną logiką.

- Nie daj Boże, niech się najpierw umówi, poprosisz Wiesia, żeby przy tym był.

— Wiesiek nie goryl, nie będzie się z nikim bil. I pracuje, stacja benzynowa i warsztat, to nie fiu-bździu.

— Błagam cię, umów Olkowskiego na taką godzinę, żeby Wiesio mógł być!

— A jak wparuje bez uprzedzenia?

— To mnie nie ma!

— Ale ja jestem i też nie mam ochoty na awantury.

— Ty! Już ty sobie z tym draniem poradzisz. Zakręcisz pupą i od razu zmięknie. Powiedz, że nic nie wiesz, o żadnych wybitych zębach nie słyszałaś, a jego synalka nie znasz. Nie musisz. I żeby przyszedł kiedy indziej. No co, Misiu, dobrze?

- Dobrze, ale niech pani nie nazywa mnie Misią.

— A Jak?

- Tyle razy już prosiłam. Michaliną.

- Michalina... niech ci będzie. To ja teraz wychodzę, wrócę za godzinę, a jakby mały Olkowski znowu rozrabiał, to go odeślij do domu.

— Dlaczego ja, jego uczy panna Karina.

- Panna Karina nikomu złego słowa nie powie, co ty, Misiu, nie znasz Kariny?

Tak więc w szkole pracy było dużo i to różnorodnej. Michalina nie była wątłym dziewczęciem i byle pan Olkowski nie mógł jej przestraszyć. Ale cóż, szkoła kończyła się o trzeciej, a w domu było pusto i smutno. Wiesiek w swoim warsztacie pracował aż do wieczora i jeśli przychodził, to dopiero około dziewiątej, bo musiał przecież trochę pobyć z matką. I właśnie przez te popołudniowe nudy Michalina zaczęła kiedyś porządkować strych. Przez trzy dni wyrzucała różne stare zabawki, konika na biegunach bez biegunów, wiaderko bez rączki, lalkę bez głowy i głowę pajacyka bez pajacyka.

— Po co mama chowała te śmieci? — zastanawiała się.

- Może miały dla niej jakieś znaczenie - zamyślił się Wiesiek - Co to można wiedzieć o człowieku? Może tą lalką bawiła się w dzieciństwie?

— A może to był konik cioci Berty?

— Twoja mama bardzo ciotkę kochała, co, nie? — przypomniał sobie chłopak.

~ No. Właściwie to Jej jakby matkowała. Jak ciotce się zmarło, mama o mało zawału nie dostała.

— Przecież właśnie dostała.

~- No co ty, przecież dopiero po śmierci ojca...

- Nic dziwnego, no bo naprawdę... - zaczął Wiesiek, ale w tej samej chwili pożałował, że w ogóle się odezwał. Michalina, zwykle mało sentymentalna i raczej rzeczowa, teraz szybko wyszła z pokoju, a Wiesiek wiedział, że nie chcia-ła przy nim płakać. Chętnie by za nią poszedł, żal mu było dziewczyny, ale Michalina na pewno wołała być sama. Nic dziwnego, śmierć jej rodziców była okropna i bezsensowna.

W tę jesienną sobotę lał deszcz. Lał już w poprzedni piątek i w czwartek i woda w jeziorze prawie wylewa a się

z brzegów. Nie była to jeszcze powódź, ale ludzie z niepokojem obserwowali niebo i wróżyli sobie wszelkie możliwe kataklizmy. Ojciec Michaliny włożył kalosze i jakąś zieloną, wojskową pelerynę, którą dziadek dostał od żołnierzy zaraz po wojnie.

— Mania, wychodzę — powiedział — zobaczę co się dzieje, może jezioro wylało.

— Nigdzie cię nie puszczę — zdenerwowała się pani Maria — przemokniesz i grypa gotowa. Dopiero co skończyłeś tamtą.

— Mam pelerynę i nie zawracaj głowy - powiedział pan Tadeusz i to były jego ostatnie słowa. Jezioro wprawdzie nie wylało, ale, jak opowiadał Kazimierz Kowalski, który akurat też się wybrał na mokry spacer, Tadeusz zobaczył na środku Czarniawy małego kotka, uczepionego ostatkiem sił złamanej gałęzi.

— No i popatrz, utonie bydlaczek jak nic — miał nieszczęście skonstatować pan Kazimierz, na co ojciec Michaliny zrzucił pelerynę i jak stał, w ciężkich kaloszach, rzucił się do wody.

-Wracaj kretynie, dupku jeden! - wołał przerażony kumpel. - Niech szlag trafi kota! Wracaj, idioto nieszczęsny!

Ale pan Tadeusz nie wrócił. Dopłynął do kota, złapał go w ramiona, przerażony zwierzak drapnąl wybawcę w oko. Ojciec Michaliny stracił na chwilę orientację, kalosze pełne wody chyba pociągnęły go w dół. Nie pomogły krzyki pana Kazimierza, ani nawet to, że zrzuciwszy ubranie popłynął na pomoc. Pan Lenowski zniknął na dnie Czarniawy, a jego ciało z kotem w objęciach znaleziono dopiero następnego dnia. Matka Michaliny zawsze miała słabe serce, a na wiadomość o śmierci męża dostała tak rozległego zawału, że umarła zanim przyjechało pogotowie.

Pogrzeb rodziców Michaliny odbył się jednocześnie, ksiądz długo mówił o bohaterstwie pana Tadeusza, ale opi-

nię Lenowa wyraził na drugi dzień w restauracji „Europa” podpity Kazio Kowalski, właściciel lenowskich szklarni.

- Niech mu ziemia lekką będzie, racz mu dać panie życie wieczne i niech spoczywa w pokoju, idiota jeden, kretyn. Dla kota! Dla kota zabił żonę i osierocił dziecko! A światłość wiekuista. Nalej mi jeszcze setkę, Benek, bo nie wytrzymam.

Opinia ta była niewątpliwie krzywdząca i wyrażona szalenie nietaktownie. Michalina, której oczywiście powtórzono słowa pana Kazia, obraziła się na niego śmiertelnie, ale jednak... „Żeby chociaż zdjął kalosze” - myślała i czuła do ojca pewien żal. Nawet nie „pewien”. Czuła ogromny żal, winiła go za śmierć matki i w ogóle wołała o nim nie myśleć. „Bohaterstwo też musi mieć sens” - powiedziała kiedyś Wieśkowi, — ale kiedy chłopiec się z nią zgodził i dodał „A może tata był napity, czy jak, bo aż się wierzyć nie chce w taką głupotę”, wściekła się i wyrzuciła narzeczonego za drzwi. No cóż, człowiek nie zawsze musi być konsekwentny. To zresztą reguła, że sami możemy pyskować na rodziców, ale nie daj Boże, żeby robił to kto inny.

Tak więc Michalina została sama w pustym domu. W domu, który pan Tadeusz zbudował prawie własnymi rękami już dawno, po powrocie z wojska. Domek na parterze miał dwa pokoje i obszerną kuchnię, a na piętrze trzeci pokój z wnęką, łazienkę i stryszek. W tym trzecim pokoju mieszkała ciotka Berta.

- A inne ciotki to mieszkają osobno - powiedziała kiedyś Pięcioletnia Michalinka - ciocia Kasi i ciocia Moniczki, to mieszkają we własnych domkach, a ciocia Basi nawet mieszka w Radomiu. One są biedne, ja wolę, że ciocia mieszka z nami.

— Kochasz ciocię? — upewniała się pani Berta.

- Ojej, tak jak stąd do Warszawy, albo nawet do nieba! -oświadczała się dziewczynka ciotce.

Było wtedy w domu bardzo przyjemnie. Obie siostry prowadziły razem gospodarstwo, Berta dorabiała szyjąc lenow-skim paniom sukienki, których nie powstydziłby się żaden renomowany stołeczny zakład krawiecki. Kiedy — co zdarzało się bardzo rzadko — Mania z Bertą o cos się pokłóciły, ciotka gotowała sobie obiad na kuchence wmontowanej we wnęce swojego pokoju. Robiła wtedy z reguły coś bardzo pachnącego. Michalina pamiętała cudowny aromat zupy grzybowej z koperkiem, pieczonego w ziołach kurczaka, rosołku na podwójnej włoszczyźnie, kaczki polanej miodem... Ciotka Berta wcale nie robiła tego, aby sobie dogodzić. Wiedziała, że zapachy zwabią rodzinę. I rzeczywiście, Maniusia, pociągając z lubością nosem wchodziła na kilka pierwszych schodków.

- Mania, to ty? - wołała wtedy Berta.

- Mhm...

— Wejdź, może zjesz zupki? Chyba już się nie gniewasz?

- Nie, a ty?

—Ja też nie.

— To wiesz, zejdź na dół.

- Z zupką?

—Jak uważasz, mnie tam nie chodzi przecież o rosołek...

I Berta schodziła. Okazywało się, że rosołku, czy kaczki, jest za dużo nawet na te cztery osoby. Wszyscy zajadali, aż im się uszy trzęsły, a Michalina kilka dni później prosiła matkę:

— Pokłóć się z ciocią, zjadłabym coś dobrego...

Panu Tadeuszowi ta zażyłość sióstr czasem trochę przeszkadzała.

— Mania, posiedzielibyśmy raz wieczorem bez Berty, co? - Niby dlaczego? Jak pójdziemy spać, to będziemy sami. — No, boja wiem. Z tobą się żeniłem, nie z nią.

- Ale przecież...

- No już dobrze, dobrze... — wzdychał Tadeusz.

I uśmiechał się. Bo w gruncie rzeczy obecność łagodnej i życzliwej całemu światu Berty nie była mu niemiła i nawet czasami tak na nią patrzył, że Mania mówiła niby to żartem, ale jednak z pewnym niepokojem:

— Tadziu, czy aby Bertusia za bardzo ci się nie podoba?

— Bardzo, ale nie za bardzo — uśmiechał się pan Lenow-ski, a Michalina patrząc na domową sielankę i na miłość obu pań okropnie żałowała, że też nie ma siostry.

— Mamusiu, idź na pole kapusty — prosiła kiedy miała pięć lat.

- A po co?

— Może tam leży jakiś dzidziuś dla nas.

— Kto ci takich bzdur naopowiadał? — gorszył się ojciec.

~ A Malwinka.

— Dzieci nie znajduje się w kapuście, tylko mama je nosi w brzuszku, a potem rodzi.

Wbrew przerażeniu pani Maniusi Michalina przyjęła tę wiadomość bez żadnego wstrząsu.

~~ No to urodź mi. Siostrzyczkę.

" Nie mogę.

~ Dlaczego?

- Odczep się, dziecko, od mamusi - interweniował pan Tadeusz — dosyć ma roboty bez tego.

' A u Jadzi jest ich ośmioro.

- No i dobrze. Chcesz cukierka?

Michalina chciała cukierka i na tym skończyła się rozmowa o przyroście naturalnym w rodzinie Lenowskich.

A teraz dorosła Michalina w dalszym ciągu nie moB a odżałować, że nie ma rodzeństwa.

- No i popatrz, jak to wyszło - skarżyła się ies owi. ma jestem jak palec. Ty masz trzech braci, Gośka ma...

-A ja?

— Co ty?

- Mnie nie liczysz? Jak jesteś ze mną, to nie jestes sa

Pobierzemy się i urodzisz sobie tyle dzieci, ile będziesz chciala. W tym domku zmieści się nawet sześcioro. Będziesz miała ogromną rodzinę, jak babcię drypcię kocham, no...

— Ale siostry nie będę miała.

- Siostry nie. Nie ma cudów - powiedział Wiesiek, a powiedział to w złą godzinę. A może w dobrą?

Pani Albina, kierowniczka szkoły w Lenowie, wychodziła po prostu z siebie.                             .,    .

- Michalina, ja nie wiem, tyle razy cię prosiłam i na dar-mo!

-    Słowo daję, wstyd.     oliważa na czym jedzą. Aby żar-

-    Co za wstyd, nawet nie zauwazą na y

cie było dobre.                  ,  • zrezygnowała z Inia-

Kierowniczka ciężko westc nę ^^ ^ ^ za)atwić, to nych serwet. Jak Michalina m wi> nie można było po-widocznie jest to prawda. Na         .rZała się swojej po

legać jak na Zawiszy. Pani Al ^ njebrzydka, a co naj-mocnicy. Dziewczyna była zgra n ^ kończyła tylko szko-ważniejsze — inteligentna. Szko a, naWet bez matury, łę podstawową. Właściwie powinn

Może kiedyś skończy jakieś chociażby kursy i wtedy... Zresztą nieważne, grunt, że pracuje w szkole, nauczyła się pisać na maszynie, a jeśli kiedyś stanie się cud i do Lenowa sprowadzą komputer, Michalina na pewno nauczy się go obsługiwać.

— Chciałabyś zrobić maturę, co? — zapytała kierowniczka po raz setny Michalinę i Michalina po raz setny odpowiedziała, że oczywiście, chciałaby, o niczym innym nie marzy. Była to jednak nie skażona niczym nieprawda. Dziewczynie wcale nie uśmiechało się ślęczenie nad książkami i dowiadywanie się o datach urodzenia królów, o liczbie nóg ko-rzenionóżek. Nie bawiła jej ani matematyka, ani geografia. Jedyna rzecz, którą lubiła, to czytanie książek, ale też nie tych z lektury. Najlepsze były powieści podróżnicze, albo o miłości, a najlepiej, jak w książce było i o jednym, i o drugim. Po przeczytaniu kilku stron można było wyobrażać sobie, że jest się taką samą dziewczyną Jak na przykład taka jedna Samanta, która znalazła wielką miłość aż w Afryce i nawet ją kilka razy porywano. Dobre też były książki o rodzinie. Kiedyś Michalina przeczytała nawet jedną sztukę, która nazywała się „Moralność pani Dulskiej”. Boże, jak zazdrościła tym dziewczynkom, Hesi i Meli, że miały taką dobrą matkę, która się o nie troszczyła, wszystkie kłopoty brała na swoją głowę i dbała o porządek w całym domu. Rozmawiała na ten temat nawet z panią kierowniczką i bardzo się zdziwiła, kiedy okazało się, że ta Dulska uważana jest przez wszystkich za okropną cholerę i wredną zarazę i że jest po prostu przykładem kogoś nie do przyjęcia, kogoś fałszywego i paskudnego. Po wysłuchaniu pani Albiny przyznała Jej trochę racji, ale jednak sentyment dla pani Dulskiej Michalina zachowała.

I nie marzyła o żadnej nauce. Przyjęła pracę w szkole, bo było tu przyjemnie i czysto, szefowa dała się lubić, a obowiązki nie były zbyt absorbujące. Tyle że mniej zarabiała

„ zakładzie »ye)»      “ ^

perspektywy, jeszcze rok i Mic          ten jeden zakład,

klientki. Cóż, kied^J5^X jedna właścicielka, a ta wła-a w tym jednym zakładzie był J               natrzv no-

ścicielka wbiła sobie do głupiej głowy, ze jej mąz patrzy p żądliwie na Michalinę       11<dlowala usprawiedliwiać się

-Wcale niczym nie kręcę us      ni£zego potrzebny,

dziewczyna — i pani mąz nie jes

Mam przecież swojego Wieśka, zna 5°^”^ rechotem — Też porównanie - zaśmiała się p YJ            Wie-

szefowa - gotodupicc jest, za przeproszeniem,          ^

siek. A mój Józio postawny mężczyzna, nie m , ozumiesz^ razv za te^o szczyla nic wymieniła. Ale figusa, rozumiesz, razy za tego szczyla nie y        ^ ^bki powybljam.

Trzymaj się z daleka         ° Zdenerwowała się Micha-

- Kogo pani nazywa szczylem             ° j się

lina. - Wiesiek jest przystojny, a ten p J

Boże, urodę ma ślimaczą!           wiadomo dlaczego,

I o tę „ślimaczą” urodę, ktÓr ', t cała fryzjerska ka-kolnęła szefową w samo serce, ro

riera Michaliny^            _ awjala pracę rozwście-

- Won nu stąd na zbity łeb wy ^ krzywa noga czona żona pana Józefa - sio Y ^zobaczę, że ła-me postała! A ciebie, Józiu, jąk jeszcze

zisz za tą wywloką, też Prześ™ę^H! ^kle trochę podpi-~ Ależ, malutka - sumitował się, j         b^a7iU czego

ty, fryzjer męski - ani mi w głowie jakieś fiu-bździu, się czepiasz?                        przyczepię! A ty się za-

~ Ja ci się przyczepię! W łeb ci się p zy

bieraj, szmato jedna, koczkoda^!kus« Michalina zabrała Z zazdrosną kobietą nie ma dy J        do włosów

manatki, zapakowała swoje własn

i odżywki i poszła P°skar^^w^         to

— Starajędza — podsumował szei

jej nakładę po ryju?

- A broń Boże! Tylko tego brakowało, żeby cię przymknęli — przestraszyła się Michalina. — Daj spokój. Kierowniczka szkoły szuka pomocnicy. Zaraz jutro do niej pójdę. Żeby mama żyła, może nawet byłaby zadowolona. Zawsze chciała, żebym była bliżej nauki.

—    Nie o to chyba jej chodziło...

—    Ale jednak. Co szkoła, to szkoła.

Michalina ciężko westchnęła. Zawsze robiło jej się nie do wytrzymania smutno, kiedy wspominała matkę. „Patrzcie tylko - mówiła w myślach nie wiadomo do kogo — patrzcie, jak to bywa. Dziś człowiek jest, a jutro szast-prast i po herbacie.” Łzy zakręciły jej się w oczach, a Wiesiek od razu je zauważył.

-    No już - pogładził dziewczynę po głowie, - uspokój się. Płakaniem nic się nie zmieni.

-    Nie gniewaj się, ja tylko tak. To przecież było niedawno. Muszę jakoś uwierzyć, że mamy nie ma.

—    No to uwierz. A łatwiej ci będzie jak sprzątniesz z chałupy te wszystkie gra... rzeczy. Co i rusz włazisz na matki ciuchy, na te kłębki wełny... Weź i gdzieś to schowaj, zrób jakiś porządek, to nie będzie ci się co chwilę przypominać.

I rzeczywiście. Po kilku dniach pracy w szkole Michalina zaparła się w sobie i postanowiła uładzić trochę mieszkanie, skończyć te porządki na strychu.

Zabrała się do tego we wtorek, kiedy Wiesiek musiał wyjechać aż do Warszawy po części do jakiegoś tam grata, który remontował razem ze swoim szefem w warsztacie obok stacji benzynowej. Deszcz padał, było nudno i smutno i kiedy Michalina wlazła pod tę belkę na strychu, nie spodziewała się znaleźć niczego ciekawego.

„Szczur tam mieszka, albo jakiś kot. Może nawet nietoperz” - myślała z obrzydzeniem. O szczurach i nietoperzach nie ma co mówić, a do kotów czuła antypatię od cza-

su śmierci ojca. Ale to, na co natrafiła dłonią, nie było na pewno ani żywym, ani martwym stworzeniem.

Pokrywkę od pudelka przyklejono taśmą i trudno było ją zerwać. Co gorsze, po starciu kurzu, na wieku ukazał się napis, a Michalina od razu poznała charakter pisma matki.

„Nie otwierajcie tego, dopóki żyję ja, albo Tadzio — napisała mama i Michalinie aż się gorąco zrobiło z emocji. Pomyślała chwilę i doszła do wniosku, że o wiele wygodniej będzie jej na dole i w ogóle po co ma się dusić na stryszku. I przydałoby jej się trochę zimnej wody, albo lepiej kawy, a najlepiej by było golnąć sobie kieliszek tej wiśniówki, która została ze świąt. Michalina rzadko piła, a już nigdy sama, ale okoliczności były takie... „Nie dam rady na sucho otworzyć tego pudła” - zdecydowała.

W pudełku były listy. Osobno te od ciotki Berty, osobno od jakiejś Sabiny z Kanady, ale największa paczka, przewiązana wstążeczką, była pisana przez ojca. Wszystkie miały wojskowy stempel i zaczynały się podobnie. „Moja Maniusiu kochana”, albo „Moja Manieczko, najdroższy kwiatuszku” albo »Kochana moja Maniusiu”. Michalina rozsiadła się wygodnie. Wiśniówka jakby ją uspokoiła, listy nie zapowiadały, pomimo dramatycznego napisu na wieczku, żadnych rewelacji. Dziewczyna stwierdziła, że tato pisał ładnie, chociaż banalnie. Relacje z ćwiczeń wojskowych i opisy zupek grochowych nie bardzo Michalinę zainteresowały, tak że w końcu zaczęła listy tylko przerzucać, obiecując sobie dokładną lekturę na inny dzień. Nagle jednak coś przykuło jej uwagę. Chyba było to słowo „przebaczę”, które akurat wpadło dziewczynie w oko. Zaczęła więc czytać list od początku.

»Żono moja, Maniu - pisał Tadeusz - donoszę ci, że kończę już ten kurs na kierowcę i wyjdę stąd z gotowym zawodem. A co do tcgo, o czym mi donosisz, to trzy noce nie spaleni i nie wiem, czy ci przebaczę i czy tak może być. Boż^coć^y zrobiła, dlaczego?! Owszem, tulem,, że twoja chrzestna to nÄ^^i^i byle kto by dzieci rachun-

[CQ Oddzid dla ^V

ków nie uczył. Ale wszystkich rozumów ona też nie zjadła. I w ogóle nie rozumiem. To jak to, to ty mnie, swojemu ślubnemu mężowi dopiero teraz takie rzeczy piszesz, a do Jadwigi. do Warszawy już zdążyłyście pojechać? Łatwo jej radzić, a ja tu o mało nie oszaleję z tego wszystkiego. To mąż już nieważny, tylko Jadwiga ? A może ja nie chcę?! Nie wiem, Maniu, jak nazwać taką żonę, co zrobiła taką rzecz, żyć się odechciewa.

Napiszę jeszcze.

Tadeush

Bardzo poruszona tym dziwnym listem Michalina rozłożyła następny arkusik.

„Droga Maniusiu- pisał po tygodniu jej ojciec - w pierwszych słowach mojego listu zapowiadam, że już do ciebie takiego żalu nie mam, a bardziej do twojej chrzestnej, co się w nasze życie wtrąca i niech więcej nie przyjeżdża, i koniec. A tak, to ci donoszę że znowu przez trzy noce nie spałem, w tym jedną i tak bym nie spał bo. miałem wartę i zawiadamiam cię, że tak cię lubię, że już trudno, niech będzie, jak ma być. Może to i nam na dobre wyjdzie, a ta kruszynka, jak się narodzi, to tak, jak ty będziesz jej matką, tak ja będę jej ojcem. I jak już tak ma być, to niech ona myśli, że lak jest, jakby tak było naprawdę. A ja będę jej dobrym ojcem i tobie też nigdy nie wypomnę, żeś mi taki kawał zrobiła, bo co dziecko jest winne. Więc już nie desperujcie, ani ty, moja żono, ani Berta, boja się zgadzam. Niech już tak będzie. Tylko żeby się nazywało po moim ojcu albo Michał, albo Michalinka, to jest mój warunek. Więc co złego, to nie ja, pozdrowienia ślę z wojska i za dwa miesiące wracam, to jeszcze kołyskę zdążę zrobić. Zdrowia życzę. Twój mąż Lenowski Tadeusz?'

Michalinie list wypad! z rąk. Rany boskie!!!! To ojciec nie był jej ojcem?! A może źle zrozumiała? Przeczytała list jeszcze raz, a potem jeszcze kilka razy. Nie ulegało wątpliwo-

ści, dobrze zrozumiała. Ani chybi matka puściła się z kimś kiedy ojca zabrali do woja! Matka! Nie do wiary! Chyba ktoś ją zmusił, zgwałcił, cholera wie co, niemożliwe, żeby z własnej woli! A ojciec, święty człowiek, zgodził się uznać dziecko za własne! Inny by taką żonę wyrzucił z domu, skopał i skatował, a ojciec pisze, że to im na dobre wyjdzie... Michalinie aż ćmiło się w oczach. Po raz chyba setny wzięła list do ręki i nagle, jakby coś ją tknęło, spojrzała na ostatnią stronę która, wobec tego, że list był już skończony, po-winna być czysta. Ale nie była. Ręką ciotki Berty, której charakter pisma był Michalinie dobrze znany, był tam zrobiony dopisek „A ten prawdziwy ojciec, to Tomasz Kornel z Warszawy, co poświadczam moim słowem Berta Kolwacka z Lenowa .

Michalina siedziała nad rozbebeszonym pudełkiem i wpatrywała się w kartę wydartą z zeszytu. Pod nią leżał jeszcze jeden list. Zaczynał się tak:

»Najmilsza Maniusiu, już mi cała złość minęła i nawet teraz się cieszę na to maleństwo, co oby się szczęśliwie urodziło. Wracam "Ła dwa tygodnie i zrobię, co trzeba, a ten mały pokoik to wyrychtu-ję dla dziecka, a twoja maszyna do szycia też przecież może tam stać. Tylko wyprawkę, myślę, mądrzej jest kupić w Krakowie, na-^ct jak się będzie wracało po porodzie ze szpitala, to po drodze, ^am jest wszystkiego więcej, nie to, co u nas, gdzie ani porządne go sklepu z ubrankami, ani szpitala, ani porządnej poczty nie ma, ż-eby można było w nocy do mnie zatelegrafować,jakby co, bo Kowalkowska wszystko o piątej zamyka i cześć. Tu bym dostał wyprawkę, ale ja się nie znam.

Ciągle myślę o was, droga Maniusiu i nawet opowiedziałem ta t piąte przez dziesiąte jednemu koledze co się z nim zaprzyjaźniłem. Ale zapodałem, że nie o mnie chodzi, tylko niby o jakiegoś gościa, co go znam. A kumpel na to, że ten gość to dupa wołowa, przepraszam za słowo, i ostatni kretyn i że on by cudzego dzieciaka na kark za nic nie brał, i żeby jemu żona taki numer wykręciła, to y

jej nogi powyrywał. Ale mnie się to całkiem inaczej przedstawia, Maniusiu, niech inni mówią co chcą. Zresztą on o wszystkim nie wie, bo mu o tym, że własnego dziecka jakoś nie mamy, chociaż próbujemy, wcale nie powiedziałem i że na pewno to moja wina, bo jak byłem mały, to nawet po tej śwince lekarz straszył mamę, że tak może być i tak pewnie jest. Więc dlatego też się godzę, bo dziecko to dziecko i milej będzie w domu, chociaż łatwo mi nie jest, Ma-niusiu. Może chociaż ten Michał, czy Michalina, będzie do ciebie podobna ^ Nie martw się, wszystko będzie jak u ludzi i zanim dziecko ten świat ujrzy, ja będę w domu. Całuję cię, twój mąż, szeregowiec

Lenowski Tadeusz

Michalina, która nie uważała się za osobę sentymentalną, zalała się łzami. Wprawdzie teraz decyzja ojca stała się bardziej zrozumiała,'ale jednak... „Nikt w Lenowie się nie pokapował — myślała — ojciec przecież przyjeżdżał na przepustki, a i mama go od czasu do czasu odwiedzała. No i tak, normalka. Ładna normalka, jak nawet nie wiem, czyją córką jestem! No nie, zaraz, ciotka Berta musiała wiedzieć, coś tam przecież napisała!”

Michalina zaczęła szukać i po chwili czytała dopisek ciotki. , Jakiś Tomasz Kornel. Też! Żeby chociaż nazwisko podała! Jestem córką Tomasza Kornela Iksińskiego, szukaj tatko latka!” Ciekawe, gdzie go mama poznała, jak Boga kocham, przecież prawie nie ruszała się z Lenowa. On chyba musiał tu przyjechać. Co ja mam teraz zrobić? Powiedzieć Wieśkowi, czy nie? A jak nazwie mnie bękartem?!”

Ale Wiesiek, który przyszedł późnym wieczorem, nie nazwał Michaliny bękartem.

- No i czego ryczysz, jak babcię w zielonych majteczkach kocham i szanuję? — zapytał, przytulając zapłakaną dziewczynę. - Czy coś się zmieniło? Ojciec cię kochał, wychował, a ten początek wcale nie jest najważniejszy.

I kto to mówi! - roześmiała się przez łzy Michalina.

" a to móZ Co cię obchodzi jakiś tam Kornel, mech go kaczki zdepczą. Co on ma do ciebie? Mozę nawet me wie, że istniejesz.

- No coś ty, na pewno nie wie.                Przestań

-Właśnie. Ma chyba swoje życie, swoją rodzinę. Przesta o tym myśleć.

^baczył żonie taki numer, a potem zyae oddal za tego ko ta.                                                                         . .        , .

— Nie mów mi o tym kocie, bo coś mi się ro

- No, ale przyznasz, że facet był orygina

- No tak, był... W głowie mi się to nie mieści. Gdzie ja te-raz znaidę tego Kornela?

- Daj spokój - zdenerwował się Wiesiek - nawet me próbuj, oszalałaś? Ilu w Warszawie jest Kornelów.

- Tomaszów Kornelów.

-Nawet. I jak go znajdziesz? Dasz ogłoszenie do gazety. „Michalina z Lenowa poszukuje faceta             j^op

masza Kornela, który się przespał z jej mat ą> _ ' ać wackich Lenowską w...” no, datę m^zna       znalazł

twój wiek minus dziewięć miesięcy. oze y s

ale wstydu byś swojej rodzinie narobiła na całe życie. Jaci mówię, Miśka, daj se luz, nie truj się tym.

da w kubeł, końce w wodę.                         to

Wbrew trochę szorstkim słowom, ^CS1a        nje

wszystko ciepłym, czułym barytonem i ru przyznać mu racji. Michalina westchnę a.

- No, już dobrze. Słuchaj, ja muszę isc spać,juho p^ jeżdżą wycieczka z Warszawy, będą ^e“ ^ domów> a po-le. Dzieciaki pani Albina puściła naju             diabła

tern jest sobota, a w niedzielę po polu niujc i trzeba, będzie sprzątać.

— Cholera, popatrz, jutro mam wolny dzień, myślałem, że będziemy razem.

— Kiedy nie mogę, oni przyjeżdżają, a przedtem jeszcze trzeba zrobić to i owo. Ale jak chcesz, to przyjdź, pomożesz mi trochę, trzeba stoły poprzestawiać i takie tam.

Wiesiek ciężko westchnął.

— No dobrze, chociaż wołałbym z tobą co innego robić, niż akurat przestawiać stoły. To te same szkoły przyjeżdżają, co zwykle?

— No. Sępy i Paski. To znaczy imienia jakiegoś Sępa-Sza-rzyńskiego i Jana Chryzostoma Paska, już nie mieli jak się nazwać. Od lat się przyjaźnią z naszą szkołą, raz oni przyjeżdżają tu, a raz nasi tam. Zaczęło się od tego, że jakiś uczeń z jednej z tamtych szkół miał tu pociotków i tak jakoś... Nieważne.

Wiesiek także uważał to za nieważne, a że zrobiło się bardzo późno, uznał, że trzeba iść spać. Tyle, że nie poszedł do domu...

Na dworcu kłębił się ^"^ jaźnionej szkoły, na której pa              <;™r7vhskieg:o

to bardzo dawno temu Mikołaja S^^5^ pisującego w szesnastym wieku r zne pr        ’cie tym

wyraziła kiedyś Iwonka, wiersze iryczn .        ,     .

mało.wiedziano i nikt już właściwe me koja^ mm nazwy „Sępy”, którą nadano

liceum. Przyjaźń Paskarzy z Sęp                 a także

lat i kwitła aż do dziś. Różne za awy, i P Jże ^^ę wycieczki, były często organizmvane wspo_ n było Barbarze. Z obu szkół dobrze się znali. Ty ^^ J gntatał> a Stała w radosnym tłumie sama, p J

wesołe porykiwania kolegów drażni y.       -związanych z

Takie właśnie bywają skut^       środku roku z jed-

tym przeprowadzek i przenoszę       w zostaia Ania,

nej szkoły do drugiej. W liceum S^cki^ ^^ zostały Wanda, Krysia i Irka, znan J ^edzła}o Dobrą nauczyciele. o k.öry» już - « *mk. „ stroną tej historii było to, ze zos            przecież nie

którego już nie można było patrzeć. Ale to pr

mogło pocieszyć Basi.          , .nUt rUsza - wołał mate-

-    Wsiadajcie, pociąg za dziesięć             e ^ proszę,

matyk od Paska, pan Owieczko - panien , bardzo przestańcie toczyć rozmowy! Panowie, pros ^ od Sępów

-    Wsiadać, ale to już - huknął basem o Q

-    dziewczyny, bo stracę cierpliwość!

Wszyscy się jakby ocknęli i nagle zaczęło im się śpieszyć. Roman, nie zwracając uwagi na płeć piękną, zaczął torować sobie drogę łokciami, za nim, z niewinną minką, wkręcała się w tłum Aldonka.

— Ależ jak tak można - zgorszył się matematyk - czy uczeń nie widzi, że nie jest tu sam?

- Panie profesorze, tu nie chodzi o mnie - zaczął się jednak tłumaczyć Roman, blokując swoim olbrzymim cielskiem drzwi do wagonu. - Aldonka musi usiąść twarzą do kierunku jazdy, bo inaczej będzie... tego, dostanie torsji, więc ja...

— W tej chwili właź do wagonu i nie wygaduj tu głupot -zagrzmiał pan Stuszkiewicz, nauczyciel geografii — ale to już! Jesteś w środku, to siadaj na... na miejscu. Aldona, ty też!

Wagon był zarezerwowany, więc wchodzenie przebiegało w miarę sprawnie. Basia znalazła się w końcu w przedziale, w którym już siedziało siedem osób.

—Jest tu wolne miejsce?

- Pewnie, obok mnie — oświadczył miłym barytonem jakiś przystojny blondyn. — Klapnij se, Paskarko.

- Skąd wiesz, że jestem od Paska?

- Bo gdybyś była Sępicą, to bym cię znal. Drogą dedukcji to wykombinowałem, drogą eliminacji.

— Poirot dla ubogich — odezwała się dziewczyna spod okna — coś wstrząsającego!

— Kto? - zdziwił się blondyn.

- Nie czytujesz Agaty Christie?

— Nie lubię kryminałów — wykazał się jednak jakąś wiedzą chłopak — szkoda na to czasu. No więc dobra, ustaliliśmy, że chodzisz do Paska, a poza tym?

- Co poza tym?

— O matko, niech ja skonam. No, jak się wabisz, na ten przykład? Bo ja jestem Jędrek Owsiejko, bardzo mi przyjemnie.

- Baśka Kornel.

- Hej, jak to? Barbara, czy Kornel?

— Nie wygłupiaj się — wtrąciła swoje brunetka stojąca przy drzwiach. — Czego peszysz dziewczynę. Mało jest nazwisk od imion?

— Przyzwyczaiłam się — uśmiechnęła się Barbara — mój brat ma gorzej. Ma na imię Jacek ale nikt już o tym nie pamięta. Wszyscy mówią na niego Kornel.

- O rany, w domu też?

— No nie.

Basi od tej rozmówki zrobiło się jakoś raźniej, mniej obco. Na dodatek dziewczyna siedząca naprzeciwko wydawała jej się znajoma. Oczywiście! To przecież ta cicha Beatka z jej nowej klasy!

Beata teraz też się nie odzywała, przyglądała się tylko Basi. „Ciekawe, co to za dziewczyna — snuło jej się po głowie — wygląda nawet sympatycznie. W klasie była taka ponura, a teraz cały czas się uśmiecha. Czyżby ją bawiły niezbyt taktowne rozmówki o nazwisku? A może Jędrek jej się podoba?”

Pociąg ruszył, Jędrek przesadnie wychylił się z ławki, z sąsiedniego przedziału od razu rozległ się chóralny śpiew.

— No, Owieczka zainicjował pienia — roześmiała się ta spod drzwi.

~ Skąd wiesz, że to on?

~ Poznaję po repertuarze*.                              .

Rzeczywiście, repertuar obejmował znane polskie pieśni ludowe, słychać też było" zupełnie niezły bas nauczyciela Matematyki.

To swoją drogą ciekawostka przyrodnicza - odezwa la się jedna z pasażerek. — Facet nieduży, mówi zwyczaj Ule, a śpiewa basem.                            R

~ Zupełnie ładnie śpiewa — odważyła się wtrąci asia " a jaki on w ogóle jest?

Plotkowanie o nauczycielach jest czynnością pasjonującą, toteż po chwili Basia wiedziała o nich więcej niż zdołała zauważyć przez tydzień pobytu w nowej szkole.

— I w ogóle Owieczka jest niezastąpiony. Gdyby nie on, nie byłoby tych fajnych wycieczek.

- „Gdzie wycieczka, tam Owieczka” - zacytowała brunetka znane szkolne powiedzonko.

Pociąg szarpnął, a potem wjechał w tunel i Basia nagle poczuła na ramieniu jakąś rękę. Natychmiast wpadła w panikę. Co robić? Przeczekać? Udawać, że niczego nie czuje? Narobić wrzasku? Ale o co? Ostatecznie ramię, na dodatek okryte sweterkiem, to zupełnie niewinna część ciała. Żeby poczuła tę dłoń na kolanie, o, to co innego. Wtedy można by obrugać Jędrka, krzyknąć. Chociaż i wtedy, a właściwie właśnie wtedy, sytuacja byłaby głupia. A tak... Każda przesadna reakcja może ośmieszyć wcale nie Jędrka, tylko właśnie ją, Basię. Od ręki na ramieniu biło jakby ciepło i, co tu dużo, mówić, Basi było przyjemnie. Jędrek to miły chłopak, pierwszy się odezwał, wciągnął Basię do towarzystwa, no i jest przystojny, owszem. W momencie, kiedy Basia postanowiła nie komentować incydentu, pociąg nagle wypadł z tunelu, a Beatka w końcu się odezwała.

— Basiu, coś masz na ramieniu.

Basia ze zdumieniem spojrzała na koleżankę. Jej uwaga zupełnie nie pasowała do sytuacji. Czy ciepłą, męską dłoń, którą ciągle czuła, można określić jako „coś”? Szybko spojrzała na chłopca, który, o dziwo, ręce trzymał grzecznie na kolanach. Natomiast przy gwałtownym ruchu głowy z ramienia dziewczyny zsunęła się, zapakowana w foliowy woreczek, jej rodzona kanapka z szynką i sałatą, która musiała przy wjeździe do tunelu wypaść z plecaka leżącego nad Basią na półce.

„Matko najmilsza — pomyślała Barbara — co za szczęście, że nic nie powiedziałam! Męska dłoń, rzeczywiście! Nie

zapomniano by mi tego do końca świata. I chociaż dziew czyna czuła lekkie rozczarowanie, komizm sytuacji przeważył i Basia zaczęła się śmiać. Najpierw tiochę, a po c już ryczała ze śmiechu, łzy kapały jej z oczu, szczę i o a y

- Czego rżysz? - chciał się dowiedzieć Jędrek. -Dziewczyny, czego ona tak rechocze?

— Pojęcia nie mam — zastanowiła się brunetka — może jej się zwariowało?!

Śmiech, jak wiadomo, jest zaraźliwy. I po krótkim czasie zataczał się już cały przedział. Dziewczyny piszczały, Jędrek buczał, jadący z nimi Antek miauczał jak sto kotów, rzez drzwi zajrzał pan Stuszkiewicz.

- Co tu się dzieje?

— Bo ona... — wykrztusiła brunetka.

- Bo Baśka Kornel... — zapłakał Jędrek.

— Co Baśka? Jaka Baśka?

-Toja...                                          . .

— Jesteś chyba z liceum Paska? — zaczął spo ojnie ge graf, ale on też nie wytrzymał. Ni stąd, ni z ową zatrząś mu się pokaźny brzuch, z gardła wyrwał się głuc ly war i nauczyciel wybuchnął grzmiącym śmiechem.

Po chwili rechotał cały wagon, a kanapka z szynką i sała ą leżała zapomniana pomiędzy Jędrkiem i ^as^’

Można powiedzieć, że początek wycieczki był udany.

Mało brakowało, żeby Basia w ogóle na tę wycieczkę nie pojechała. Jak zwykle, mama na wiadomość o imprezie ostro zaprotestowała.

- W ogóle o tym nie myśl! Sama na taką wycieczkę, mowy nie ma!

—Jak to sama? Pól szkoły jedzie, kupa belfrów!

— Daj spokój Anitko - łagodził ojciec - przecież jadą do Lenowa! Przecież znam wszystkich nauczycieli od Paska, sam się tam uczyłem.

- Znowu Lenowo! Od czasu, jak za ciebie wyszłam, ciągle tylko mówisz o tym Lenowie. A to przecież zakazana dziura.

- Wcale nie! Zresztą sama też jeździłaś do cioci Lucyny i podobało ci się.

- Ale mają być jeszcze w Krakowie. A skąd wiesz, czy teraz w Lenowie nie zalęgli się jacyś narkomani, złodzieje, bandyci, nie byłeś tam chyba od roku!

Ojciec był zły. Nie lubił, jak ktoś nie doceniał miasteczka, z którego pochodziła jego rodzina i szkoły, do której uczęszczał jeszcze jego ojciec. Zresztą za jego to sprawą szkoła w Lenowie i szkoła imienia Jana Chryzostoma Paska zaprzyjaźniły się już milion lat temu. Dzieci z obu szkół

ez,«= w-^zs: “^«^ ;SS"» "«^ “ej—11 już po

proszę cię...

- Nie i już.

I tarczko - wtrącił się »«»« «]«>== - daj J=l J^ Ö" mają wspaniałą opiekę. Pan °^ec^ °^adia ojcu w słowo

- Tak, a ja tu oszaleję z niepokoju wp J pani Kornel - zawału dostanę, jeśli Basia będzie w y poza domem.

- Nie dostaniesz żadnego zawału.

- No tak, o moje zdrowie nikt tu m^ ‘cieczkę Basi

— Nie chodzi o twoje zdrowie, y

- A zaręczysz, że nic^ ^"tanie, jeśli zostanie — A czy ty zaręczysz, ze nic j ej s ę

w domu?                            . f

- No pewnie, w domu chyba jest Bezpie o;cjec a pani - Człowiek jest Śmiertelny - P^± J przewrócić, Anicie aż serce zamarło - może się °P ^óząu. Może może coś sobie złamać, albo dostać wstrząsu mózgu, przyjść podpalacz, bandyta. M°z®'- le żal pobladłej

-    Tato, przestań - Basi zrobiło się naoi matki - daj spokój, jaki bandyta!         pozbawić resztki

-    Naumyślnie chcesz mnie prze zy ,     .

spokoju - zapłakała pani Anita -^^^ objąl żonę. A po ~ Basiu, idź do siebie - rozkazał J       Anita zgodziła

godzinie bardzo obrażona i nieć iętna p ^ar jzo ważkich się na wycieczkę. Widocznie ojciec u ^fkowawczynią argumeL. Nie obeszło się bez rozmowy ^mnień bez

szkolną Basi i" panem kartki, na której pani

runki, pod którymi wolno jej było jechać i bez niesamowitej, odrzuconej z trudem propozycji:

— Wiesz co? Może z wami pojadę,jako Komitet Rodzicielski?

- Przecież wcale nie jesteś w tym tam zarządzie - przestraszyła się Basia.

- Nie szkodzi, jakoś to załatwię. Zapłacę za siebie pełną stawkę.

- Mowy nie ma - przyszedł Basi z pomocą ojciec - nawet mowy nie ma!

I wreszcie, po długiej rozmowie, matka ustąpiła. Kartkę z instrukcją Basia włożyła na samo dno plecaka i miała nadzieję, że nikt jej nigdy nie zobaczy. Miała żal do matki za jej wieczne niepokoje, za wieczne nakazy i zakazy, za śledztwa, które przeprowadzała po każdej zabawie czy innej imprezie. A jednocześnie jej współczuła. Zdawała sobie sprawę, że matka żyje w wiecznym strachu, w wiecznej niepewności, że coś takiego musiało stać się w jej życiu, co zabiło w niej ufność i nie pozwalało akceptować życia. Basia nie wiedziała, co to było; ale ojciec chyba wiedział, bo kilka razy dziewczyna słyszała, jak mówił „Anka, daj spokój, to dawne dzieje, przeszło, minęło.” A matka kiedyś odpowiedziała: „Nic nie mija, żebyś wiedział Tomek, nic nie mija.”

Basię ta sprawa intrygowała i kiedyś zapytała nawet starszego brata, czy nie wie, o co chodzi. Ale Jacek tylko wzruszył ramionami.

— Co mnie obchodzą starzy. Daj se z tym spokój, nie truj czaszki byle czym.

- To wcale nie jest byle co. Mama może by nie była taka, nie trzęsłaby się o każde głupstwo, gdyby nie było tego czegoś.

— No, ale było, czy wiesz czy nie, czy znasz sprawę czy nie, to i tak nic nie zmieni. Może matkę rzucił kochaś, ja to, rozumiesz, olewam.

- Z tobą nie da się pogadać - powiedziała Basia już po raz setny, ale Jacek tylko się roześmiał.

- Afera, to nie gadaj, myślisz, że mi zależy.

Tak więc rzecz pozostała nie wyjaśniona, ojciec udawał, ze nie rozumie o co Basi chodzi, matka pominęła pytanie milczeniem.

Nigdy nie opowiadała Basi, że była nie chcianym i nie kochanym dzieckiem, że rodzice bili ją i zostawiali samą w domu nawet nocami. Że matka doszukiwała się w niej samych wad, a ojciec nawet nie wiedział, do której klasy chodzi. Że po to, aby wyrwać się z domu, wyszła za mąż za Pierwszego mężczyznę, który ją chciał, mężczyznę, który porzucił ją; gdy była w ciąży z Jackiem. No cóż, Jej rodzice zginęli w tej Grecji przed przyjściem na świat Barbary, a cka znali, kiedy był jeszcze rozkosznym niemowlakiem, arna myśl, że był kiedyś słodkim dzidziusiem nie mieściła

s^ Basi w głowie.

i 7" A Jcdnak ~ opowiadała mama - był przeuroczy. Nawet Cla •• to znaczy babcia mówiła, że jest śliczny.

" babcia Halinka?

~ Babcia Halinka jeszcze teraz uważa go za słodkiego opczyka ~ westchnęła mama. - Ale, mówiłam o...

m$W^ ° moJej mamie. O babci Stasi.

asi nie dziwiło ciężkie westchnienie matki. Pewnie sKniła za rodzicami, którzy mieli mniej więcej po P^ćdziesiąt kilka lat, kiedy oboje zginęli w katastrofie Q^och°dow