Z miłością na bakier ebook

Irena Landau

Z MIŁOŚCIĄ NA BAKIER

fWmWNICTWOf ®

Jaworski

Tekst © Irena Landau Ilustracja © Ewa Laszczkowska

©Wydawnictwo “JAWORSKI” 01-391 Warszawa, ul. A. Krzywoń 6/45 e-mail: [email protected]

WARSZAWA . Dział handlowy

tel./fax 862-40-36

ISBN 83-88797-46-8

3oo^

? 17

Skład, druk i oprawa: Zakłady Graficzne „Drogowiec" sp. z o.o. Kielce, ul. Sienna 2

Nie chcę wiele, więc może jakieś dobre duchy w szczęśliwej dla mnie chwili jednak mi pomogą...

I wtedy wszystkie drogi kwiatami uścielę, bo wrócisz. A ja nie wiem, którą wrócisz drogą... (z pamiętnika Danki)

Rozdział I

„Kochana Mamusiu!

Tu jest, jak już Ci pisałam, bardzo fajnie. Pani Elżbieta okazała się dobrą organizatorką. Bardzo żałujemy, że ten obóz i w ogóle wakacje się kończą. Matylda, którą Ci już opisałam, jest odlotowa, łazimy wszędzie razem, na lody, na pizzę i na kawę. Jedzenie w dalszym ciągu jest na poziomie. Chłopcy też. Owszem, jeden bardziej mi się podoba niż inni i ja mu też, zgadłaś. Ale nie bój się, jestem cnotliwa i żadne takie mi nie w głowie. Zresztą jest tu przecież pani Elżbieta i oboje z mężem pilnują nas jak najlepsi goryle. Żartuję, mnie przecież nie trzeba pilnować, sama wiesz. Uszy myję, jak Ci nie wstyd o to pytać. Od Michała rysunek dostałam. Powiedz mu, że powiesiłam go nad łóżkiem. No i co jeszcze... O, właśnie podszedł ten chłopiec (Rysio mu) i każę Cię pozdrowić, co niniejszym czynię. Matylda też dołącza uściski. Tęsknię za Wami, ale niedługo się przecież zobaczymy. Pa, pa całuję rodzinne nosy.

Wasza Danka".

„Cześć, stara jędzo!

Miło mi, że jesteś już w Warszawie, ja też niedługo wracam, to się nagadamy po uszy. Ten obóz to wspaniały wynalazek, ubawiłam się, jak norka. Jeść dają dosyć paskudnie, ale nikt się nie struł. Ważniejsze jest to, że ta pani Elżbieta pozwala

nam robić co chcemy. A tak w ogóle, to mamy nieprawdopodobny luz, i żebyś wiedziała, co niektórzy wyprawiają! Inna rzecz, że to nie tylko tej Elżuni wina, ostatecznie jesteśmy prawie dorośli i jeśli taka Jagoda chce mieć za dziewięć miesięcy trojaczki, to sama wie, co robi. Do Matyldy jej kuzynka napisała, że jest na takim obozie, gdzie wszystko gra, dają wspaniale jeść i pilnują tak, że nawet na spacer samych nie puszczają. To znaczy samej młodzieży, rozumiesz. Już nie wiem, co wolę. Czekaj, nie napisałam Ci najważniejszego. Otóż jest tu taki jeden Rysio, zdał do trzeciej, jest o rok starszy. Z Łodzi przyjechał. Nawet Matylda ułożyła wierszyk: «Taki jeden z Łodzi wciąż za Danką chodzi. To jej dumę łechce, lecz Danka go nie chce !» No więc Mirko, tylko połowa tego wierszyka jest prawdą. Matylda nie musi o wszystkim wiedzieć, prawda? Ale tobie piszę, tylko pamiętaj, nikomu ani słowa, że ja już się z tym Rysiem kilka razy całowałam i w ogóle. No nie, nie tak zupełnie w ogóle, ale... E tam, sama wiesz, jak to jest. Rysiek powiedział, że zawsze mnie będzie kochał. Ja nie wiem, czy go kocham, może kochałabym, ale on się czesze z grzywką. Ja wiem, że to brzmi idiotycznie, ale tej grzywki nie trawię, a nie mam odwagi mu powiedzieć, żeby się przeczesał. No i mówi co parę słów «... rozumiesz...». To też mnie wkurza. Za to całuje super, może nawet lepiej niż... Mniejsza o to. Nie proszę, żebyś mi odpisała, bo już list by mnie tu nie zastał. Mam nadzieję, że reszta wakacji też ci się udała. A może dobrze, że Rysio tak mówi, bo gdyby nie to, nie wiem, jak by się skończyła nasza randka w lesie, ale jak powiedział «Dziecinko, po co ci ta bluzka, rozumiesz, pozwól mi ją rozpiąć, kochanie, rozumiesz, ty moje...» to mi wszystko, rozumiesz, obrzydło. Wstałam i wróciliśmy do domu. I w końcu nie wiem, czy się zakochałam, czy nie. Mamy do siebie pisać. Właśnie, Ola mi nie odpisała. Ciekawe, co się z nią dzieje? Czy chodzi jeszcze z tym Leszkiem? Ä co do Matyldy, to nie musisz być od razu taka złośliwa. Imię, jak imię. I wcale nie

jest moją najlepszą przyjaciółką, dobrze wiesz, kto jest moją najlepszą przyjaciółką. To co, miałam się tu pętać sama? Zresztą ona chodzi do szkoły aż na Ursynowie, a my się widujemy codziennie. No to cześć, cieszę się na spotkanie z tobą i Olą.

Na wieki oddana, przez wszystkich kochana, niedoszła Rysia kochanka, Twoja najmilsza

Danka."

Danka odłożyła długopis i westchnęła. W gruncie rzeczy nie było tu ani tak dobrze, jak pisała rodzicom, ani tak źle, jak napisała Mirce. Pani Elżbieta pilnowała wszystkich w miarę, ostatecznie, jak ktoś jest taki, jak Jagoda, to go i zły pies nie upilnuje. Jedzenie było proste, ale zdrowe, przydałoby się trochę więcej mięsnych dań. Ale nie to było najważniejsze. Najbardziej istotne było towarzystwo, a na to pani Elżbieta nie miała wpływu. A towarzystwo było niezbyt ciekawe i gdyby nie Matylda, Danka czułaby się tu fatalnie. Wszystko przez to, że na dosyć drogi obóz przyjechały dzieci ludzi dobrze sytuowanych. Rodzice Danki, wspólnie z obiema babciami z trudem wysupłali te pieniądze, ale większość jej kolegów było dziećmi różnych właścicieli firm, ich matkami były panie prowadzące biznesy, które nie mogły oderwać się od interesów i w ten sposób, z ich punktu widzenia tanim kosztem, zorganizowały dzieciom te dwa tygodnie wakacji, które zostały po wykorzystaniu czasu na różne Majorki i Riwiery. Dance trudno było nawet wyjść na spacer z kimś, dla kogo kupno jeszcze jednej sukienki w miejscowym najelegantszym sklepie nie stanowiło żadnego problemu. Po naleśnikowym obiedzie taka Matylda zaproponowała restaurację, gdzie przejadła wartość połowy pensji ojca Danki. Danusia zjadła lody mieszane bez kremu i przysięgła sobie, że jej noga w tej koszmarnej knajpie nigdy nie postanie. Za cenę tych lodów mogła sobie kupić pół pary sandałków, na które od dawna miała ochotę. Matylda nie wiedziała, czemu Danka straciła humor, a kiedy dowie-

działa się ile zarabiają rodzice przyjaciółki, zrobiła wielkie oczy i nie chciała uwierzyć.

- Żartujesz? - zapytała - Przecież połowę tego rodzice mi dają na drobne wydatki?!

- Na jakim świecie ty żyjesz - wściekła się Danka - nie wiesz, jakie ludzie mają pensje?

- No nie wiem - przyznała się bez bicia Matylda - to naprawdę kłopotliwa historia. Mogę za ciebie płacić.

- Ani nawet! Znalazła się dobrodziejka! Myślisz, że nie można żyć bez kaczki z jabłkami i melby? Że już nie mam większych marzeń, niż żółta kiecka z falbankami? Albo przystosujesz się do mnie, albo zaprzyjaźnij się z Jagodą!

- Chroń mnie Bóg - zdeklarowała się Matylda - Dobrze, już się nie wściekaj. Nikt mnie nie zmusza, żebym wydała wszystko, co mam. Zostawię sobie na Warszawę. Ale na ciastko możemy iść?

- Możemy - zezwoliła łaskawie Danka i trzeba przyznać, że o pieniądzach więcej nie było mowy. Raz tylko Matylda westchnęła.

- Wiesz, może lepiej będzie, jak przyzwyczaję się do oszczędności. Cholera wie, czy ten cały interes rodziców pewnego dnia się nie zawali. Żebyś wiedziała w jakim stresie oni żyją. Bankructwo śni im się po nocach ...

I tak się w końcu ułożyło, że obie dziewczyny nie brały udziału w wieczornych wypadach na dancing. Może to się właśnie spodobało Rysiowi. - Jesteś, rozumiesz taka inna... -powiedział jej wtedy przy bgnisku.

- Jaka inna?

- Taka dziewczęca.

- Pewnie, że nie chłopięca.

- Ty sobie kpisz, a ja naprawdę... Ciągle myślę o tobie.

- Przesadzasz - wdzięczyła się Danka - przez chwilę myś-lałeś o tym, żeby ci tłuszcz z kiełbaski nie kapnął na koszulę.

- Lekceważę i kiełbaski i koszulę, rozumiesz! - zdenerwował się chłopiec - Wszyscy jedzą, to co, mam nie jeść? Dlatego, że mi się podobasz?

- Podobno z miłości ludzie tracą apetyt.

- Może jeszcze, rozumiesz, stracę - uśmiechnął się Rysiek - A ty?

- Co „ja"?

- Masz apetyt?

- Nie bardzo - powiedziała prawdę Danka.

- Miłość ci go odebrała?

Danka już chciała odpowiedzieć „Nie miłość, tylko widok twojej grzywki", ale ugryzła się w język. Po co obrażać zupełnie przystojnego i na dodatek jakby zakochanego chłopca? Rysiek miał piękne rzęsy, ciemne oczy i metr osiemdziesiąt osiem wzrostu, co zresztą każdemu oznajmiał po kilkugodzinnej znajomości. Był zawsze czysty, co stanowiło w oczach Danki wielką, a rzadko u panów spotykaną zaletę. Jego „rozumiesz" było i tak o wiele lepsze, niż wtręty zupełnie innego słowa, którego używali jego koledzy. „Może warto się w tym Rysiu zakochać?" - pomyślała wtedy przy ognisku dziewczyna. No i tak się właściwie stało. Spacery przy księżycu i ten najbardziej pamiętny spacer, gdy złapał ich deszcz...

Pocałunki pod rozłożystym drzewem, mokre włosy, gładzone ciepłymi dłońmi... Chlupocący powrót do domu, grzane wino w pokoju Danki i nieobecnej akurat Matyldy.

- Jesteś cudowna - szept Ryszarda - jesteś piękna... Kocham cię...

Wydawało się wtedy dziewczynie, że jest szczęśliwa, że wszystkie warszawskie smutki skończyły się raz na zawsze. Przytulona do chłopca właściwie nie myślała o niczym i tylko nagle przemknęło jej przez głowę

- „A widzisz... nie ty jeden jesteś na świecie..." i aż jej się dziwnie zrobiło... Dlaczego pomyślała o Danielu? O Danielu, z którym wszystko się skończyło... Który już nie istniał w jej

życiu, który chodził z jakąś koszmarną dziewuchą, umalowaną jak awangardowy plakat, z tą Eweliną, którą podobno wyrzucili już z trzech ogólniaków. Danka o Danielu już nawet nie marzyła i na jego widok nie brakowało jej ani jednego oddechu. Więc co jej za różnica czy Daniel zmartwiłby się jej znajomością z Ryśkiem? Zresztą nie zmartwiłby się i tu jest właśnie pies pogrzebany. Nie zmartwiłby się ani trochę i już. W ogóle nie warto, żeby się o tym dowiedział i przecież Danka nie po to flirtuje, żeby zrobić Danielowi na złość.

Boże, jak trudno jest połapać się we własnych uczuciach... „Może dobrze, że te wakacje już się kończą" - pomyślała dziewczyna zaklejając list do Mirki - „człowiek zacznie znów zwyczajne życie. Przestaną się liczyć tutejsze sprawy... No nie, Rysiek nie przestanie się liczyć, Matylda też nie. Ale dobrze będzie pobyć trochę w domu..."

No i właśnie Danka jest w domu. Ciężki plecak leży na podłodze, kot Pierzak z radości miauczy jak opętany, w kuchni na stole, oparta o cukiernicę, stoi kartka z maminego notesu w zieloną kratkę: - „Kochana Danusieczku! Zadzwoń do mnie do pracy od razu, kiedy wejdziesz do domu!!!! CZEKAM!!!! W lodówce jest pizza i lody, zagrzej sobie w piekarniku! Tęsknię za Tobą, cieszę się, że już jesteś!!! Twoja wspaniała matka."

Dziewczyna uśmiechnęła się i właśnie szła do telefonu, kiedy sam zadzwonił.

- Halo?

- Danuśka! Nareszcie! - głos mamy aż się łamał z radości. - Dlaczego nie zadzwoniłaś? Telefonuję co pięć minut już od godziny, niepokoiłam się!

- Cześć, w tej chwili weszłam...

- No tak, ojej, jak to dobrze. Uff, kamień z serca... Czytałaś moją kartkę?

- Tak, ale nie rozumiem , po co- mam podgrzewać lody... - Nie nabijaj się ze starej matki, nie lody, tylko pizzę!

- Po co dzwoniłaś od godziny, przecież pociąg miał...

- Miał, miał... mógł przyjechać wcześniej, zresztą... Wszystko jedno. Zmęczona jesteś?

- Nawet nie, cała ławka była wolna, przespałyśmy się zupełnie dobrze.

- To wiesz co? Może zabierzesz Michała do domu?

- Chętnie, a gdzie jest?

- No, u sąsiadów, pod nami.

- Jak to „pod nami" ??? - Dankę zupełnie zamurowało. -U rodziców Daniela?

- No tak...

- Ale mamusiu... od kiedy się przyjaźnicie?! Przecież wiesz...

- To cała historia... dużo się zmieniło. Nie mogę teraz długo rozmawiać. To co, pójdziesz po Misia?

- Przepraszam, ale nie! Moja noga u nich nie postanie! Oni mnie nienawidzą! Przez nich Daniel...tego... przez nich zerwaliśmy z Danielem! Wiesz, co oni mówili!

- Już nie mówią... Ale rozumiem... No dobrze, zadzwonię tam i powiem żeby Michał wracał do domu, że ty już jesteś. Dobrze?

- Świetnie.

- Postaram się wrócić wcześniej - obiecała mama - jeżeli tylko szefowa mnie puści. O, kiwa głową, że tak. To niedługo się zobaczymy. Na razie, kochanie - zakończyła rozmowę mama. A Danuta odłożyła powoli słuchawkę i zagapiła się w okno, zapominając o lodach, pizzie i nawet o mruczącym już teraz cicho kocie Pierzaku.

No i znowu trzeba myśleć o tym całym Danielu... Ciekawe, co tu się działo. Po tym, jak rodzice i babcia chłopca zareagowali na wiadomość o zaręczynach młodej pary, po krzykach, tragediach i insynuacjach, wszystko jakoś się popsuło. Danka teraz rozumie, że to narzeczeństwo było przedwczesne, że niepotrzebnie naciskała chłopca, że nie tylko jego rodzina była

winna, że on sam jakby się zraził. Wszystko się popsuło, wszystko zostało zerwane, a rodzice Daniela przez pewien czas ledwo się kłaniali matce Danki. A teraz Michał u nich został? Jej mały braciszek jest hołubiony przez tę jędzowatą rodzinkę?! Co mamie strzeliło do głowy, przecież można było Michała zawieźć do babci?!

U drzwi zadźwięczał dzwonek i przez wizjer zdumiona dziewczyna zobaczyła, że Michałka trzyma za rękę babcia Daniela.

Rozdział II

Pani Beata wybiegła z biura i stanęła na przystanku tramwajowym. Jak to dobrze, że Danusia już wróciła. Najlepiej, najspokojniej jest, kiedy cała rodzina skupia się blisko siebie. Matka Danusi zdawała sobie sprawę z tego, że nie będzie tak przez całe życie, że dzieci dorosną, założą własne rodziny, wyprowadzą się. Ale to będzie kiedyś, a na razie wakacje się skończyły i Danusia wróciła z tego tam obozu, czy jak go nazwać. Pierwszy raz dziewczyna pojechała sama, nie licząc dziecięcych kolonii letnich, ale tam była pod opieką dwadzieścia cztery godziny na dobę, a tu... Młodzież miała swobodę, dziewczęta same wychodziły, no i ci chłopcy... Oczywiście, trudno było Dankę trzymać pod kloszem. No więc pani Beata zgodziła się na ten wyjazd, ale, prawdę mówiąc, nie miała spokojnej chwili, szczególnie od listu, w którym córka pisała o niejakim Rysiu. Pani Beata od czasu swojej młodości, kiedy to trzynastoletni Rysiek, syn przyjaciółki mamy, wylał jej budyń na głowę, nie lubiła tego imienia. Nie wiadomo czego się po Ryszardach można było spodziewać. Chociaż mama Beaty rozumiała, że to nonsens, nie mogła już nigdy zdobyć się na zaufanie do żadnego Ryśka. Nielicznych panów o tym imieniu uważała za ludzi nieobliczalnych, nieodpowiedzialnych i złośliwych. Kie-

dy przypominała sobie, jak ów Rysio rozmazywał budyń czekoladowy z sokiem malinowym na jej włosach, jak się później z niej nabijał, jakie miny stroił, odrzucało ją od każdego Rysia na kilometr. Tego uczucia nie stłumiło potężne pupobicie, jakie dostał od ojca chłopak, kiedy Beatka z rykiem wpadła do pokoju, gdzie siedzieli dorośli. Znienawidziła tego smarkacza raz na zawsze. A tu, patrzcie, jej córka akurat musiała znaleźć sobie jakiegoś Ryszarda. Mama Danki tak się zdenerwowała własnymi myślami, że o mało nie przegapiła tramwaju. W ostatniej chwili weszła do środka i usiadła na jedynym wolnym miejscu.

No. tak, oczywiście, imię to zupełnie niepoważny zarzut. Gorzej, że ten chłopak mieszka w Łodzi. Takie korespondencyjne znajomości szybko się rozlatują. Ale może to właśnie dobrze? A co będzie, wobec tego zadurzenia, ze sprawą Daniela?

No właśnie. Pani Beata ciężko westchnęła. Cała ta historia właściwie nie ma sensu. Zupełna bzdura, panią Beatę chyba zamroczyło, kiedy zgodziła się porozmawiać o tym z Danką. Jakieś intrygi, spiski... Co za pomysły?! No, takie pomysły, że tonący brzytwy się chwyta. Ale przecież oni sami doprowadzili do takiej sytuacji. Chodził ten ich Daniel z Danusią, z dziewczyną o której wszystko wiedzieli, z taką miłą, ładną, inteligentną dziewczyną - oczywiście, pani Beata wiedziała, że jest stronnicza, ale to wszystko było świętą prawdą - no więc chodził z nią, a oni na wiadomość o zaręczynach musieli się wściec i obrzydzić Dankę synowi. A teraz, kiedy przerzucił się na tę koszmarną Ewelinę, żałują. No chyba... Pani Beata widziała raz Daniela z tą dziewuchą. Spacerowali objęci jak najciaśniej mogli, co chwila przystawali i całowali się na środku chodnika, a raz nawet na środku jezdni. Ewelina trzymała rękę właściwie na pupie chłopaka, co wyglądało potwornie wulgarnie, mimo, że może było przyjęte wśród pewnej grupy młodzieży. W uszach dziewczyna miała cztery różne kolczyki, a w nosie jeden mały. Umalowana była tak, że. zużyła chyba cały zestaw szminek. I może to wszystko byłoby do przełknięcia, gdyby

nie jedno jej zdanie, które doszło do uszu matki Danusi. „Daniel - właściwie krzyknęła Ewelina - pójdziemy dziś na balangę, co, nie?" Owo „co, nie?" - dobiło panią Beatę. Głos dziewczyny, przepalony tenorek, też nie brzmiał miło. Nic dziwnego, że rodzinę Daniela ogarnął popłoch. Ale żeby wciągać w to Dankę? Nie i jeszcze raz nie. Niech sobie piją piwo, które nawarzyli. Pani Beata córce w ogóle nic nie powie.

Tramwaj dojechał już do właściwego przystanku i po chwili pani Beata stanęła w drzwiach swego mieszkania. Z pokoju wyjrzał Michał, a do matki podbiegła jakaś dziwnie rozbawiona Danusia.

- Nareszcie, kochanie! - zaczęła entuzjastyczną przemowę mama, ale przerwała widząc wynurzającą się z pokoju babcię Daniela. „Masz babo, placek - pomyślała mama - zdążyła przede mną! I po co dzwoniłam tam po Michała...".

- Dzień dobry, witam miłą sąsiadkę - powiedziała babcia jakimś niepewnym głosem - ja tu właśnie przyprowadziłam Michałka i przy okazji tak sobie rozmawiamy z pani uroczą córeczką.

~ Cześć, mama - rzuciła się na szyję mamy Danusia - no właśnie, tak sobie z panią rozmawiamy...

- Przypominamy sobie stare czasy, wie pani...

~ No tak, ale...

- Stare czasy, bezpowrotnie minione... - podkreśliła górnolotnie, ale dobitnie Danka.

- Cóż, niekoniecznie bezpowrotnie...

- A jednak...

~ To ja już pójdę - usiłowała być uprzejma babcia Daniela, chociaż widać było, że jest zła - ja pomimo wszystko ponawiam zaproszenie. Bo wie pani, urodziny Daniela wypadają w sobotę i urządzamy taką małą uroczystość, więc może Danusia by przyszła... To przecież do niczego nie zobowiązuje...

- Ale...

- Dziękujemy serdecznie za zaproszenie - przerwała Danusi mama - proszę ode mnie życzyć Danielowi wszystkiego najlepszego.

- Ale czy...

- Zdrowia, szczęścia i sukcesów w nauce - dokończyła pani Beata takim tonem, że babcia Daniela wreszcie się zorientowała.

- No to ja nie przeszkadzam, bo Danuśka chyba jest zmęczona. Do zobaczenia państwu. I jeszcze raz zapraszam.

Za starszą panią zamknęły się drzwi.

- Wredna jędza - powiedziała bez żadnego szacunku Danka - teraz to „Danuśka". A wtedy nie pozwoliła Danielowi do mnie przychodzić! Akurat mnie zobaczą na tych urodzinach! Jak własne ucho.

-No wiesz, nie byłabym taka zacięta - stanęła mama w obronie starszej pani, chociaż w dużej mierze przyznawała córce rację. - To jednak starsza kobieta. No i zależy jej na Danielu, boi się tego towarzystwa, w które wpadł. Ja też bym się bała. I w gruncie rzeczy, gdyby Daniel się uparł, to żadna rodzina by go od ciebie nie odciągnęła. Ja myślę, że akurat na te urodziny możesz pójść. Wiesz, oni się tu już od tygodnia opiekują Michałkiem, nie bardzo wypada im odmawiać. Pójdziesz tam i tyle, nawet nie musisz rozmawiać z Danielem.

- Jeszcze pomyślę - zdecydowała Danka. Propozycja, pomimo wszystko, była kusząca. Zobaczyłoby się Daniela, można by potem poplotkować z Mirką, z Olą... Swoją drogą, dlaczego Ola nie odezwała się przez całe wakacje?

***

Pani Rita zła i upokorzona, schodziła ze schodów. „Wszystko to nam się należy - myślała samokrytycznie - sami wszystko popsuliśmy. Co za diabeł w nas wstąpił, dlaczego urządziliśmy Danielowi taką awanturę?! Co nam szkodziły te niby zaręczyny z porządną, przyzwoitą panienką? A teraz całą sprawę zwalili na mnie. «Niech mama to, niech mama tamto. Niech mama porozmawia z tą Danusią. Może jeszcze jest zakochana w Da-

nielu. Może go odciągnie od tej flądry. Niech mama zaopiekuje się przez te parę dni Michałkiem. Otworzą przedszkole, to się skończy parada, a tak jest okazja aby pomóc sąsiadce. To taka miła kobieta. Niech mama z nią też porozmawia. Przecież Daniel to wspaniały chłopak, każda chciałaby mieć takiego zięcia. Niech mama...». „Żeby pękli - pomyślało się niechcący pani Ricie i od razu odstukała w niemalowane drewno - No nie, ale przecież nie muszą zwalać wszystkiego na mnie. Takie rozmowy nie są miłe. I nie wiem, czy w końcu przyjęła zaproszenie na urodziny, czy nie. Ja, w moim wieku, mam się płaszczyć przed jakąś, prawdę mówiąc, smarkulą! Nie mogli sami iść i jej zaprosić. A nawet, jeśli przyjdzie, to wcale nie wiadomo, czy oni się znowu zejdą. Chociaż jaka dziewczyna zrezygnowałaby z Daniela? No tak, ale on! On sam! Przyzwyczaił się do tej... do tej ladacznicy, do tej... I gdyby nie ten list, nawet byśmy 0 niej nie wiedzieli../7.

List, o którym myślała babcia Daniela, spowodował przed miesiącem piekielną awanturę. Obie strony i miały wtedy rację i jej nie miały. Wszystkiemu winne było niechlujstwo Eweliny, która kopertę zaadresowała D. Szamotny. Ojciec Daniela, Ryszard, odczytawszy niewyraźnie napisaną literę „D" jako „Rzz, otworzył list w najlepszej wierze. Inna rzecz, że kiedy przeczytał jego początek „Najmilszy bzibziaczku, ogierku ty mój!!!zz powinien był przerwać lekturę i oddać kartkę synowi, gdyż było oczywiste że to nie pan Ryszard był adresatem tych czutych słów. Jednak człowiek nie jest z kamienia. Ojciec Daniela, biedząc, że źle robi, przeczytał list do końca.

//Najmilszy bzibziaczku, ogierku ty mój - pisała Ewelina -me da rady wytrzymać w tej cholernej dziurze, nudzę się jak obłąkana owca/ Ciotka zapędziła mnie do pielenia grządek, pieska jej niebieska, jak mam pielić, jeśli nie wiem, czy marchewka rośnie nacią do dołu, czy do góry, a od chwastu to już jej ni czorta nie odróżniam. Złoty mój ciapulku, tęsknię za tobą cały dzień, a już szczególnieJ^^/ńocy, bo tak mnie rozsadza

bez ciebie, że już nie wiem. Przypominam sobie nasze ciurciu-lanie, ale co mi ze wspomnień. Ciotka stoi nade mną jak kat nad dobrą duszą i mowy nie ma nie tylko o czymś do wypicia, ale nawet sztachnąć się nie ma jak. Towarzystwa żadnego, moja siostra cioteczna, Anielcia, to dobrze wychowane dziecię, połowy słów nie rozumie, co ci będę pisać. Chłopaków ani na lekarstwo, tylko narzeczony Anielci się tu pęta, a ja jej nie chcę robić koło tyłka, więc możesz być spokojny o moją «cnotę» -ha, ha! Bardzo już czekam na mojego cerberka-ogierka, na nasze wspólne posiedzonka i poleżonka i te wakacje mi wszystkimi otworkami wychodzą. Musiałam zdjąć kolczyki, bo ciotka powiedziała, że do kościoła z taką dzikuską nie pójdzie. Co mi zależy? A zależy, nie mogę za bardzo podskakiwać, bo kto mi będzie przysyłał forsę? Ale tylko ciebie kocham, mój najmilszy bzibziulku, ciebie całego, ty już wiesz.

Twoja Ewelinka, co złego, to nie ja, całusów sto osiemdziesiąt dwa i w ogóle".

Pan Ryszard nie był tym listem zachwycony, o nie! I powiedział to w kilku słowach synowi. Trzymając w ręce kartkę daleko od siebie, jakby wydzielała przykry zapach, dopadł syna od razu po jego przyjściu do domu.

- Co to jest? - wysyczał - Co to ma być, smarkaczu, gówniarzu jeden?!

Daniel w pierwszej chwili nie wiedział o czym ojciec mówi. Dopiero, kiedy pan Ryszard puścił róg kartki i chłopiec rzucił okiem na jej treść, uświadomił sobie, co się stało.

- Jakim prawem czytujesz moją korespondencję?!! - wrzasnął na wszelki wypadek.

- Nie „czytuję", tylko raz przeczytałem!

- Nawet raz, to za dużo! Wiesz, że to jest karalne?! Wiesz?!

- To mnie pozwij do sądu, smarku jeden! Tylko szybko, zanim cię nie zamorduję! Bzibziulek! Poleżonko! Co ty sobie myślisz, żeby z prywatnego domu jakiś tego... dom schadzek urządzać!! Co to za jakaś fleja, ta twoja Ewelina!

- Nie wyrażaj się tak o niej!

- Jak? Jak? Bardzo grzecznie się wyraziłem i to tylko dlatego, że babcia słucha! Już ty dobrze wiesz, jak ją powinienem nazwać! Co ona z tobą wyprawia, co? Ja ci pokażę!

- Tato, jak babcię kocham, uspokój się. Jestem pełnoletni i...

- Pełnoletni! Dopóki mieszkasz w moim domu, to...

- Mogę się wynieść! Od zaraz!

- Do tej swojej Ewelinki, tak? Pewnie ma pałace, co?!

Nie, Ewelina nie miała pałaców, przeciwnie. Mieszkała z dużo starszą siostrą w kawalerce i mowy nie było, żeby ktoś tam się mógł wprowadzić. Zresztą Daniel wcale nie marzył o wspólnym życiu z tą dziewczyną. Ale czego się nie mówi na złość rodzicom?

- Do Eweliny, owszem, żebyś wiedział! Tam przynajmniej nikt mnie nie będzie traktował, jak dzieciaka! A w ogóle niczego złego nie zrobiłem i nie jestem odpowiedzialny za twoją niedyskrecję!

Panu Ryszardowi ręce opadły. Co będzie, jeśli Daniel rzeczywiście wyniesie się z domu? Babcia już pochlipywała w drzwiach swojego pokoju, matka Daniela stała w korytarzu i była blada, jak ściana.

- Rysiek - zaproponowała - zostaw to mnie. My sobie z Danielem porozmawiamy...

I na tym stanęło. Po długiej, wieczornej dyskusji popijanej czerwonym barszczykiem z pasztecikami, ulubioną potrawą Daniela, został zawarty kompromis - otóż rodzice postarają się nie wtrącać do znajomości między synem, a ową koszmarną Eweliną, zaś syn obiecał, że z domu się nie wyprowadzi, i że przynajmniej przez rok nie będzie się z Eweliną żenił. Daniel po cichu uznał, że na tym kompromisie tylko zyskał - przecież ani o odejściu z domu, ani o żeniaczce wcale nie myślał. Dodatkiem nadzwyczajnym do tego rozejmu była krótka rozmowa z ojcem, który usiłował uświadomić syna o sposobach zapobiegania AIDS, co było o tyle bezsensowne, że Daniel znał te

sprawy lepiej, niż pan Ryszard. A już zupełnie nadprogramowym dodatkiem było wystąpienie babci przy wspólnym, niedzielnym śniadaniu.

- Zszedłbyś się może znowu z tą Danusią z góry, Danielu-niu? Jakby nie było, to taka miła panienka!

- Otóż to! - zgodzili się jednym głosem rodzice, a Daniel pomyślał „Mądry Polak po szkodzie".

- To już jest czas przeszły, dokonany - oznajmił, ale rodziny nie przekonał.

I dlatego właśnie pani Rita zaprosiła na drugi dzień Michałka.

Rozdział III

Kiedy Ewelina wróciła od ciotki ze wsi, siostry oczywiście nie było w domu. W lodówce stały cztery butelki piwa, słoik 2 resztkami marynowanego śledzia i ogórek. W szafce leżał bochenek chleba, a na szafce kartka od Józefy.

/,Ewka, nie wiem, czy przyjedziesz dziś, czy jutro, na wszelki Wypadek kupiłam więcej chleba. Może wracając z roboty kupię kiełbasy, czy co. Pod doniczką leży trochę grosza, kup sobie coś do jedzenia, co lubisz. Jakbyś przyjechała, a przyszedłby Koman, to niech poczeka, wrócę o piątej. No to cześć! Fajnie, 2e jesteś".

Ewelina przeczytała kartkę i nie uwierzyła. „Akurat fajnie -pomyślała sceptycznie - jak już jestem, to Józka nie będzie miała się gdzie z Romanem gzić. A może oni nie tego? Ten cały Roman, to jakiś taki rozlazły. A i Józka może się bać po tamtej wpadce... Sama się boję, kiedy tak sobie pomyślę...".

To były bardzo stare dzieje. Ewelina była małą dziewczynką, ale dobrze pamięta te krzyki, wrzaski i pomstowania. Rodzice jeszcze żyli, w tej właśnie kawalerce mieszkali wszyscy czworo 1 na piąte naprawdę nie było miejsca. Chociaż kto wie? Żeby było ślubne... Ale tak... Józia chodziła z brzuchem, a po jej chłopaku słuch zaginął. Bo i kto widział, żeby się zadawać

z kimś, czyje tylko imię się zna, a i to nie wiadomo, czy prawdziwe.

- Nic mnie nie obchodzi - wściekał się ojciec, a najbardziej wtedy, kiedy był trzeźwy - w ogóle nie chcę o tym słyszeć! Oddasz do adopcji!

- Nie oddam!

- To wynoś się z domu!

Mała Ewka siadywała sobie w kącie i nawet nie tyle ze strachem, ile z ciekawością słuchała tych rozmów. Józka bardzo gruba nie była, mijał czas, aż pewnego dnia matka odwiozła Ewkę do ciotki na wieś.

- Pobędzie tu ze dwa tygodnia, co Frania?

- Bo co?

- Bo nic. Dzieciak blady, niech u ciebie powietrza łyknie.

- No dobrze, Ewka u mnie zawsze będzie miała, jak w domu...

No i dobra, Ewka była u ciotki nie dwa tygodnie, tylko dwa miesiące, a kiedy wróciła, Józka była już całkiem chuda.

- A dzieciak gdzie? - zapytała dziewczynka.

- Jaki dzieciak?

- No Józki.

- Zamknij się wymoczku - zaproponował Ewie ojciec -żadnego dzieciaka nie było i nie będzie.

- To była pomyłka - dodała już łagodniej matka - Józkę po prostu wzdęło, takie tam żołądkowe sprawy. Rozumiesz?

- I żebyś nikomu pary z gęby nie puszczała - zagroził ojciec - bo na tyłku nie usiądziesz.

To akurat Ewa dobrze zrozumiała. A chociaż miała niecałe szesc lat, w żadne wzdęcie nie uwierzyła. Kiedyś, po latach, gdy zobaczyła gorzko płaczącą siostrę, objęła ją i zapytała:

- Co się stało, Józia?

- Nic się nie stało, ale tak myślę i myślę, co się z nią dzieje? Czy żyje, gdzie jest? Boże przebacz, co ja zrobiłam?

- A co zrobiłaś? O kim ty mówisz?

- O nikim - połapała się Józefa - o takiej tam jednej. Daj mi spokój, nie twoja sprawa.

Ale już dziesięcioletnia wtedy Ewa jakoś skojarzyła sobie te dwa wydarzenia. Myślała o tym dużo i wymyśliła, że Józka musiała wtedy jednak urodzić dziecko, a potem coś z nim zrobiła. Coś takiego, że żyje, ale znikło jej z oczu. Chciała zapytać jeszcze matkę, chociaż trochę się bała, ale nie miała już na to czasu. Oboje, ojciec i mama, umarli kiedy zaczynała jedenasty rok życia. Mama zachorowała i za późno zaczęła się leczyć, ojciec, który jaki był, taki był, ale żonę bardzo kochał, rozpił się do reszty po jej śmierci i zamarzł pewnego zimowego dnia w pobliskim lasku.

Józka, która pracowała jako pomoc u fryzjera, wzięła siostrę na utrzymanie. Ciotka bardzo im pomagała, przysyłała paczki 1 pieniądze, tak, że dziewczyny w biedzie nie były. Oczywiście nie przelewało im się, a ostatnio, kiedy pojawił się pan Roman, czasami nie bardzo starczało pieniędzy na poczęstunki i na piwko. Pan Roman był dobry, miły, wódki do ust nie brał, bo się zaprzysiągł, ale piwo lubił. Jakoś nie wpadało mu do głowy, że to kosztuje. Józce na Romanie bardzo zależało. Od tamtej nieszczęsnej historii nikt się nią poważnie nie zainteresował, a na różne figle-migle radykalnie przeszła jej ochota. Ewelina rozumiała siostrę, ale uważała, że sama jest mądrzejsza. Co sobie ma żałować? Będzie stara, taka jak Józka, to przystopuje, ale teraz... Ostatecznie są różne tam sposoby i zabezpieczenia. Już przed Danielem „chodziła" z kilkoma chłopakami, ale żaden z nich taki fajny jak Daniel nie był. Toteż robiła co mogła, żeby mu się przypodobać i nawet nie zdawała sobie sprawy z tego, że robi o wiele za dużo. No cóż, kawalerka była pół dnia pusta... Szkołą Ewa wcale się nie przejmowała, wyrzucona z jednej, zaczynała naukę w innej. Teraz niby kończyła szkołę Zawodową, siedząc w każdej klasie po dwa lata. Chociaż, żeby tak policzyć dni jej obecności, nie wyszedłby nawet jeden rok szkolny na jedną klasę. Józka się tym bardzo martwiła.

— Co z ciebie będzie — mówiła — musisz mieć jakiś zawód, iść popracować...

— Wyjdę za mąż i tyle — śmiała się beztrosko Ewelina — mąż będzie mnie utrzymywał...

- Może i tak — wzdychała dobra i nieco ociężała Józka. Wszystkie napiwki wkładała na książeczkę z myślą o ślubie siostry. Traktowała ją bardziej jak córkę, różnica wieku była duża. I właściwie żyła tylko dla niej do dnia, kiedy poznała Romana.

A Romanowi bardzo się Józefa spodobała. Była cicha i małomówna, co szalenie cenił u kobiet. Była też czysta i oszczędna. Miała szare oczy o rzadko spotykanym, zielonawym odcieniu i piękną cerę. Roman miał już trzydzieści osiem lat i, ku rozpaczy matki, nigdy się poważnie żadną dziewczyną nie zainteresował. Toteż kiedy pewnego dnia przyprowadził Józefę, matka Romana, wbrew wszelkim opowieściom o potencjalnych teściowych, przyjęła ją jak najserdeczniej, a po wizycie obsypała komplementami.

- Romek - powiedziała - nie dumaj długo. Bierz i się żeń. Niech ja doczekam wnuków, już mam swoje sześćdziesiąt lat.

- Sześćdziesiąt cztery — sprostował bez złośliwości, z miłości do czystej prawdy, jej bardzo dorosły syn.

- Nie bądź taki dokładny, zresztą nieważne. Powiadam ci, żeń się! To porządna dziewczyna, z oczu jej widać. A jak się troszczy o siostrzyczkę. Pewnie lubi dzieci... Aż dziwne, że dotąd nie wyszła za mąż. Jej też już czas.

Pan Roman słuchał uważnie matki. Zawsze liczył się z jej zdaniem, a teraz przyznawał jej rację. Rzeczywiście Józia była odpowiednią kobietą i nie można jej było niczego zarzucić. Chociaż pan Roman wołałby, żeby była weselsza.

W Józefie można było wyczuć jakiś smutek. Często bywała przygnębiona a raz, kiedy chodzili sobie w największej zgodzie pod rękę, Józia ni stąd ni zówąd wybuchnęła płaczem. I to dlaczego? Tylko dlatego, że jakaś malutka dziewuszka, mo-

że dwuletnia, pomyliła się i zamiast podejść do swojej matki, złapała Józię za spódnicę. Matka dziewuszki okropnie się speszyła.

- Ojej, bardzo przepraszam - tłumaczyła - ona się jeszcze słabo trzyma na nóżkach. Może chciała złapać równowagę. A może myślała, że pani jest jej mamą, obie nosimy żółte sukienki...

Józia, zamiast się uspokoić, zaniosła się jeszcze głośniejszym płaczem i pan Roman musiał zaprowadzić ją do kawiarenki, żeby mogła się czegoś napić. Ewa, która była razem z nimi na spacerze, miała taką minę, jakby wiedziała o co chodzi. Ale 0 cóż mogło chodzić? Chyba o nic, może Józka bała się, że dziecko zabrudziło jej spódniczkę? Nie, to nie był powód do takiego płaczu. A może była wtedy chora? Cała ta sprawa, jeśli w ogóle można nazwać to sprawą, niepokoiła pana Romana. Józka nie chciała o tym w ogóle mówić.

~ Taka jestem - oświadczyła - no trudno. Nie gniewaj się 1 o nic mnie nie pytaj. Nie pytaj mnie o to nigdy więcej! - krzyknęła, co było niesłychane i co dopiero zaniepokoiło pana Romana. Ale na razie taka sytuacja nie powtórzyła się i Roman Zaczynał o tym dziwnym wybryku Józki zapominać. Ale Ewka dobrze wszystko zapamiętała... Szczególnie, że siostrę widywała o wiele częściej, niż pan Roman. I trudno było nie zauważyć, że czym powinna być szczęśliwsza, czym Roman był czulszy, czym częściej napomykał o wspólnym życiu, tym -c° za absurd - Józka była bardziej przygnębiona.

- O co ci chodzi - dopytywała się Ewelina - przecież go kochasz? Co, nie?

~ No kocham.

- Może ci chodzi o mieszkanie? Ja tam mogę spać w korytarzyku...

- Ale! Coś ty! Do żadnego korytarzyka nie będę cię wyganiać.

- To gdzie będziecie mieszkać?

- Żeby tylko o to chodziło... - powiedziała coś bardzo dziwnego Józia, bo przecież właśnie o to ludziom chyba najbardziej

chodzi — gdyby tylko o to... Ale takiego dobrego człowieka oszukać... i jego matkę, która mnie przyjęła jak własną... To przecież nie miałabym sumienia... Co ja mam zrobić?

— O co ci chodzi? — dopytywała się Ewa, która jednak domyślała się, co gnębi siostrę. - No, powiedz, ja już przecież jestem dorosła...

- Dziecko jesteś. Nie wiesz, co to grzech.

- Dobrze wiem, to tylko ty to nazywasz grzechem - zirytowała się Ewa - a ja już...

- Co takiego? - poderwała się Józka na równe nogi - co ty mi chcesz powiedzieć?

- Już ty dobrze wiesz, co chcę ci powiedzieć!

- Matko kochana - zdenerwowała się Józka - czy ty, dziewczyno, wstydu nie masz ?! Nie wiesz, jak to się może skończyć?!

- Wiem - powiedziała Ewa - ale ty chyba wiesz lepiej. Wyduś wreszcie z siebie tę całą tajemnicę. Co ty myślisz, że ja jestem ślepa i głucha? Nie bój się, ja uważam.

- Ja też uważałam - rozpłakała się Józka - i widzisz, życie mam zmarnowane! Chwili spokoju nie mam od tylu lat... Ciągle i ciągle stoi mi to maleństwo przed oczami... Tylko kilka dni miało... Tylko kilka dni... Po co ja ojca słuchałam! Lepiej mi było się nie wiem jakiego wstydu najeść, a tę dziewczyne-czkę zachować przy sobie... Oni myślą, że ja jestem taka porządna, przyzwoita, a ja jestem, Ewuniu, gorsza niż najgorsza dziwka, gorsza, niż złodziejka, niż bandytka... Jak ja mogę wychodzić za mąż za tego Romana, jak ja jego matce w oczy spojrzę?! Zabiję się chyba, czy co...

No tak. Wyszło na jaw to, co cały czas podejrzewała Ewa. Józka urodziła wtedy dziecko, ale co się z nim stało?

- Już nie rycz - poprosiła siostrę - jak tyle powiedziałaś, to dokończ. Może ci ulży.