Zapomniane blizny. Tom 2 - Magdalena Szweda - ebook + audiobook + książka
NOWOŚĆ

Zapomniane blizny. Tom 2 ebook i audiobook

Magdalena Szweda

5,0

Ten tytuł dostępny jest jako synchrobook® (połączenie ebooka i audiobooka). Dzięki temu możesz naprzemiennie czytać i słuchać, kontynuując wciągającą lekturę niezależnie od okoliczności!

38 osób interesuje się tą książką

Opis

Finał historii Emmy i Caleba, bohaterów powieści „Ukryte blizny”!    

  
Nie wszystkie potwory kryją się w ciemności. Niektóre stoją tuż obok i czekają na odpowiedni moment, by zaatakować.


Emma Hayes wierzyła, że po bolesnych wydarzeniach wreszcie zazna spokoju. Los ma jednak wobec niej inne plany. Gdy dziewczyna odnajduje ciało jednej ze studentek, jej świat ponownie rozpada się na kawałki. Mimo trwającego śledztwa Emma nie czuje się bezpiecznie, tym bardziej że jej tajemniczy wielbiciel nie zamierza odpuścić – kolejne listy i róże budzą coraz większy niepokój, a problemy na uczelni tylko się piętrzą. Dziewczyna nie wie, komu ufać, bo każdy wydaje jej się podejrzany.
Caleb Turner robi wszystko, by ochronić Emmę, która z każdym dniem staje się mu bliższa. W dodatku czeka go trudna decyzja: podążyć za własnymi marzeniami czy ulec presji otoczenia?
Rodzące się między nimi uczucie zostaje wystawione na próbę. W świecie pełnym tajemnic, strachu i niepewności Caleb i Emma muszą zdecydować, jak wiele będą w stanie zaryzykować dla drugiej osoby.

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
lub macOS

Liczba stron: 372

Rok wydania: 2026

Audiobooka posłuchasz w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS

Czas: 8 godz. 30 min

Rok wydania: 2026

Lektor: Sylwia Jackowska

Oceny
5,0 (1 ocena)
1
0
0
0
0
Więcej informacji
Więcej informacji
Legimi nie weryfikuje, czy opinie pochodzą od konsumentów, którzy nabyli lub czytali/słuchali daną pozycję, ale usuwa fałszywe opinie, jeśli je wykryje.
Sortuj według:
Agata-Akasha

Nie oderwiesz się od lektury

Czytajcie, dowiecie dlaczego ukryty zasługuje na zapomnienie.
00



Rozdział 1

Nie chciał jej zabijać.

Sama jednak była sobie winna. Nie powinna się wtrącać. Obserwował ją z ukrycia. Czekał na odpowiedni moment, by zaatakować i wymierzyć zasłużoną karę. Carla już nigdy nie stanie im na drodze. Kiedy wyeliminuje problem, znów będzie mógł zbliżyć się do Emmy. Już tak niewiele brakowało, aby stała się jego.

Przypomniał sobie, jak przez zasłonę prysznica widział jej nagie ciało. Dostrzegł tylko zarys, ale to wystarczyło, by stwardniał. Chwycił fiuta i mocno ścisnął. Ta chwilowa ulga pomogła mu zapanować nad nerwami. Musiał się skupić i dokończyć to, po co tu przyszedł.

Zauważył Carlę idącą korytarzem. Trzymała ręcznik i kosmetyczkę. Jej włosy falowały przy każdym ruchu, a na ustach błąkał się delikatny uśmiech. Była rozluźniona i niczego nie podejrzewała. Za kilka minut jej twarz wykrzywi się grymasem bólu, a oczy zasnuje mgła. Ostatnie, co dziewczyna zobaczy tuż przed śmiercią, to jego twarz.

Poczuł pod skórą przyjemne mrowienie; adrenalina zaczęła krążyć mu w żyłach. Zacisnął dłonie, a potem rozluźnił palce. Stał w ukryciu, niezauważony przez nikogo. Nikłe światło z korytarza nie rozpraszało mroku.

Idealnie, pomyślał i wyłonił się z cienia. Dyskretnie się rozejrzał i założył rękawiczki, po czym ruszył za dziewczyną. Wszedł do łazienki i sprawdził, czy kręci się tam ktoś jeszcze. Gdy się upewnił, że jest sam z Carlą, przekręcił zamek w drzwiach i zatrzymał się na środku pomieszczenia. Dziewczyna czekała za zasłoną. Mimo szumu wody docierały do niego słowa piosenki śpiewane melodyjnym głosem. Coś o niespełnionej miłości, bólu i stracie. Czuł się podobnie. Tęsknił za kobietą, dla której stracił głowę. A ona wybrała innego. Nie zamierzał się jednak poddawać. Już dawno powinna należeć do niego.

Przesunął spojrzeniem po wzorze kwiatów na zasłonce. Tak niewiele dzieliło go od Carli. Nagle naszły go wątpliwości. Może nie powinien tego robić? Szybko przypomniał sobie jednak, że to właśnie ona rozdzieliła go z Emmą, i ponownie ogarnął go gniew.

Dlatego zrobił krok naprzód i kolejny. Cicho stąpał po podłodze; nie chciał, by Carla go zauważyła.

Sięgnął po zasłonę i szybkim ruchem ją odsunął. Dziewczyna się odwróciła i gdy tylko go ujrzała, chciała krzyknąć, ale…

Nie zdążyła.

Przyparł ją do ściany i zacisnął dłonie na jej gardle. Wbiła mu paznokcie w dłonie, co spowodowało tylko nieznaczny ból ze względu na skórzane rękawiczki. Tyle wystarczyło jednak, by się nakręcił. Wyszczerzył się i przybliżył do jej twarzy. Patrzył w oczy pełne strachu i paniki. Wiedziała już, że zginie. Że nikt jej nie pomoże. Pozostała sama ze swoim przeznaczeniem.

Otworzyła usta, ale oprócz charczenia nie wydobył się z nich żaden inny dźwięk. Jej uścisk na jego dłoni zaczął słabnąć, a ciało zwiotczało. Próbowała ostatkiem sił zaczerpnąć powietrza. Wyglądała jak ryba wyjęta z wody, walcząca o każdy oddech.

Ostatni oddech.

Gdy mocniej zacisnął palce na jej szyi, poczuł euforię pomieszaną z ulgą. Carla już nigdy nie stanie im na przeszkodzie. Już nigdy.

Rozdział 2

Emma

Siedziałam na murku przed akademikiem szczelnie owinięta kocem, który wręczył mi miły ratownik, gdy zauważył, że trzęsłam się jak osika. Strach skutecznie przejął kontrolę nad moim ciałem. Nawet nie starałam się z tym walczyć. Wolałam odpuścić i przeczekać, aż mi przejdzie. Choć z każdą uciekającą sekundą traciłam wiarę, że to w ogóle nastąpi.

Cała ta sytuacja dotknęła mnie do tego stopnia, że od kilkudziesięciu minut nie wypowiedziałam ani słowa. Kurczowo trzymałam się koca jak koła ratunkowego i próbowałam wyprzeć z umysłu obraz martwej Carli. Nawet na moment przymknęłam powieki, naiwnie licząc, że to mi pomoże, jednak było jeszcze gorzej. Umysł działał na pełnych obrotach, bo wyobrażałam sobie nie tylko martwe oczy dziewczyny, lecz także pochylającego się nad nią mężczyznę. Oczywiście stał do mnie tyłem i nie zobaczyłam jego twarzy. I choć nic takiego nie miało miejsca, to podświadomie rozumiałam, kto ponosił odpowiedzialność za śmierć Carli. I ta wiedza najbardziej mną wstrząsnęła.

– Lisiczko, mów do mnie – usłyszałam udręczony głos Caleba, ale konsekwentnie go ignorowałam. Nie chciałam teraz z nikim rozmawiać. Bałam się, że pęknę i zacznę krzyczeć, a wtedy wyrzucę z siebie podejrzenia, które od tygodni zaprzątały mój umysł.

Caleb objął mnie ramieniem i przygarnął do boku. Otuliły mnie jego zapach oraz ciepło ciała. Zaszlochałam, nie dając rady nad sobą zapanować. Wierzyłam, że łzy pomogą mi się pozbierać, ale okazałam się naiwna, bo im więcej płakałam, tym gorzej się czułam, a obraz leżącej na płytkach Carli stawał się wyraźniejszy. Ten widok pozostanie ze mną już do końca moich dni. Kolejny duch, który będzie mnie nawiedzać w koszmarach. Przynajmniej nie byłam winna jej śmierci.

– Wszystko będzie dobrze, obiecuję – wyszeptał i pocałował bok mojej głowy.

Wróciłam do Michigan z wiarą, że moje życie jakoś się ułoży, ale w ułamku sekundy wszystko zawaliło się niczym domek z kart, a strach znów otoczył mnie swoimi mackami.

– Pani Emma Hayes? – Tuż przede mną stanął rosły mężczyzna w policyjnym uniformie. Jasne włosy miał zaczesane do tyłu i spoglądał na mnie z góry, przez co poczułam się mała i nic nieznacząca. Zadrżałam, co nie uszło uwadze Caleba, który mocniej mnie objął. Rozluźniłam się na tyle, że udało mi się skinąć głową. Uważałam, że w obecnej sytuacji to duży sukces.

– Detektyw Sutton – przedstawił się, pokazując mi policyjną odznakę. – Prowadzę dochodzenie w sprawie śmierci Carli May. Czy mogę zadać pani kilka pytań?

Niby zapytał, ale tak naprawdę nie miałam prawa odmówić. W końcu to ja znalazłam ciało.

Otworzyłam usta, ale nie potrafiłam wypowiedzieć nawet słowa. Na szczęście Caleb mnie wyręczył.

– Czy to nie może zaczekać? – zapytał. – Przecież widzi pan, że jest cała roztrzęsiona – dodał ostro.

Choć byłam wdzięczna, że stanął w mojej obronie, to musiałam wziąć się w garść i pomóc policji, jeśli chciałam, by morderca został schwytany i odpowiednio ukarany. Carla zasługiwała na sprawiedliwość.

– Dam radę – wychrypiałam z trudem, dotykając dłoni chłopaka. Mój głos brzmiał zupełnie obco, jakby nie należał do mnie.

Odchrząknęłam, a potem ściągnęłam koc z ramion i wstałam. Nogi mi zadrżały i gdyby Caleb mi nie pomógł, pewnie upadłabym na ziemię.

Na jego twarzy malowała się troska pomieszana z niepokojem. Posłałam mu słaby uśmiech, próbując go uspokoić, ale to chyba nie podziałało, bo nadal wydawał się spięty. Trzymał mnie mocno i spoglądał groźnie na policjanta. Chronił mnie. Nie zdawał sobie sprawy, że jego postawa wiele dla mnie znaczyła.

– Na pewno dasz radę przez to przejść? – zapytał, przenosząc na mnie uwagę. Uniósł dłoń i pogładził mnie delikatnie po policzku, a ja odniosłam wrażenie, że jego palce wręcz parzą moją skórę.

– Tak – zapewniłam go, po czym zwróciłam się do policjanta: – Mój chłopak zawiezie mnie na posterunek.

– To dobrze, bo z panem też chcemy porozmawiać. – Spojrzał dziwnie na Caleba, w dodatku powiedział to takim tonem, jakby oskarżał go o najokrutniejszą zbrodnię. Od razu się zagotowałam i włączył się we mnie instynkt obronny. Nie pozwolę, by niewinna osoba została posądzona o taki czyn. Wystarczyło, że spotkało to Rydera.

– On nie ma z tym nic wspólnego – powiedziałam twardo i zrobiłam krok w stronę funkcjonariusza, przez co Caleb musiał mnie puścić.

– Nie twierdzę, że miał, ale kilka pytań nie zaszkodzi. – Zmierzył mojego faceta wzrokiem.

Wzdłuż kręgosłupa przeszedł mi dziwny dreszcz. To był strach. Już go dziś doświadczyłam, tylko w zupełnie innych okolicznościach.

– W porządku, nie mam z tym problemu – odpowiedział spokojnie Caleb. Chwycił mnie za dłoń i lekko ścisnął.

– W takim razie oczekuję was jak najszybciej na posterunku. Czas odgrywa tu kluczową rolę. Im dłużej zwlekamy, tym więcej informacji nam umyka, a nie możemy pozwolić sobie na opieszałość. Teraz liczy się tylko to, aby dopaść mordercę. – Skinął głową na pożegnanie i skierował się do radiowozu.

Gdy tylko zniknął nam z pola widzenia, odetchnęłam głęboko. Caleb przeniósł dłonie na moje ramiona i pogładził je w uspokajającym geście. Zadrżałam z zimna; dopiero teraz dotarło do mnie, że miałam na sobie tylko cienki sweterek. Od razu zatęskniłam za kocem.

– Jedźmy już, chcę mieć to za sobą.

Chłopak skinął głową, zdjął kurtkę i okrył nią moje ciało, po czym zaprowadził mnie do samochodu. Nie zadawał pytań, nie uspokajał mnie, po prostu był obok, a tego najbardziej potrzebowałam. Chciałam, aby ten koszmar się wreszcie skończył. Marzyłam o kąpieli i ciepłym łóżku. Potrzebowałam chwili, by móc poukładać sobie wszystko w głowie i wyprzeć z umysłu to, co się wydarzyło. Pragnęłam powrócić do życia, które prowadziłam jeszcze kilka godzin temu. Może i nie było idealne, ale czułam się bezpiecznie. Wcześniej do końca nie zdawałam sobie sprawy z zagrożenia, za to teraz wszystko stało się realne. Już nie mogłam zakłamywać rzeczywistości.

Caleb pomógł mi wsiąść do auta, a potem zajął miejsce za kierownicą. Włączył się do ruchu i w skupieniu patrzył na drogę. Kątem oka spoglądałam na niego i na jego dłonie mocno zaciskające się na kierownicy. Nie pokazywał tego na zewnątrz, ale w środku tak jak ja rozpadał się na kawałki. Gdyby Carla zmarła z przyczyn naturalnych, może łatwiej byłoby nam się pogodzić z tym, co zobaczyliśmy.

Zapiekło mnie pod powiekami, gdy przypomniałam sobie wyraźne ślady palców na szyi Carli. Nawet nie chciałam sobie wyobrażać, jak musiała być przerażona, gdy uświadomiła sobie, że umiera. Pierwsza ofiara została wykorzystana seksualnie przez oprawcę i miałam nadzieję, że przynajmniej tego jej oszczędził.

Po policzkach spłynęły mi łzy; nie dałam rady ich powstrzymać. Caleb musiał to zauważyć, bo położył dłoń na moim udzie i powiedział uspokajającym głosem:

– Lisiczko, pamiętaj, że jestem przy tobie.

To czułe przezwisko sprawiło, że wypuściłam powietrze z płuc i otarłam wierzchem dłoni policzki. Musiałam wziąć się w garść i przebrnąć przez to wszystko. Wyjrzałam przez okno, skupiając całą uwagę na mijanych budynkach. To pozwoliło mi wyciszyć na moment szalejące w głowie myśli.

Kilkanaście minut później zaparkowaliśmy przed posterunkiem i opuściliśmy pojazd. Caleb wyciągnął w moim kierunku dłoń, którą bezzwłocznie przyjęłam. Weszliśmy do budynku i od razu odszukaliśmy funkcjonariusza pracującego nad sprawą. Wyraźnie na nas czekał i się niecierpliwił, bo co chwilę zerkał na zegarek na nadgarstku.

– Zapraszam panią do mojego gabinetu.

Niechętnie puściłam dłoń Caleba i przekroczyłam próg małego pomieszczenia. Zanim zatrzasnęły się za mną drzwi, spojrzałam na mojego chłopaka. Posłał mi pokrzepiający uśmiech.

– Proszę usiąść – zwrócił się do mnie detektyw.

Zajęłam miejsce na drewnianym krześle naprzeciwko jego biurka. Mężczyzna usiadł w wysłużonym skórzanym fotelu, splótł palce i oparł dłonie o drewniany blat, na którym piętrzyły się stosy akt. Panował tu niezwykły bałagan, ale najwidoczniej mężczyzna potrafił się w nim odnaleźć.

– Rozumiem, że to może być dla pani trudne, ale każdy szczegół ma znaczenie dla sprawy. Zadam pani teraz kilka pytań, na które proszę szczerze i jak najdokładniej odpowiedzieć.

– Dobrze, zrobię, co w mojej mocy – zapewniłam.

– Cieszę się. – Uśmiechnął się nieznacznie, po czym sięgnął po notes i długopis. – Mogę mówić ci po imieniu?

Skinęłam głową.

– Proszę, powiedz mi, jak się nazywasz, ile masz lat i co studiujesz.

– Emma Hayes. Dwadzieścia lat. Studiuję literaturoznawstwo.

– Mieszkasz w…? – dopytał.

– Akademiku, w którym doszło do morderstwa – odpowiedziałam zgodnie z prawdą.

– Czy znałaś ofiarę?

– Ona miała na imię Carla – podkreśliłam. Może i dla niego była tylko kolejnym numerem sprawy, ale uważałam, że należał jej się minimalny szacunek.

Policjant odchrząknął i spuścił wzrok. Na jego policzkach wykwitły lekkie rumieńce.

– Tak, Carla – burknął pod nosem, kartkując notes.

– A odpowiadając na pana pytanie… Nie, nie znałam jej osobiście. Tylko raz z nią rozmawiałam.

– W jakich okolicznościach doszło do waszego spotkania?

Zastanawiałam się, czy powiedzieć mu prawdę. Bałam się, że nie weźmie moich słów na poważnie, ale w końcu po namyśle postanowiłam być z nim szczera.

– Kiedy byłam pod prysznicem, w łazience zgasło światło – przełknęłam ślinę – i wydawało mi się, że widzę kogoś po drugiej stronie zasłonki…

– Carlę? – dokończył za mnie.

Pokręciłam głową.

– Nie, to nie ona. Pewnie tylko mi się przywidziało i nikogo tam nie było… W każdym razie zaczęłam krzyczeć i wtedy Carla weszła do łazienki. Znalazła mnie skuloną na podłodze. Pomogła mi się uspokoić. To był pierwszy i ostatni raz, jak się widziałyśmy.

– Mówimy o tej samej łazience, w której doszło do zabójstwa? – dopytał.

– Tak – przytaknęłam. – Znajduje się najbliżej mojego pokoju i zawsze z niej korzystam.

– Jesteś pewna, że nikogo tam wtedy nie było? – dociekał, pocierając palcami podbródek.

Przyglądał mi się intensywnie, próbując wniknąć do mojego umysłu. Zaczęłam się niespokojnie wiercić na krześle.

– N-nie – wydukałam. – Carla zapewniła mnie jednak, że nikt nie wychodził z łazienki. Uwierzyłam jej.

Zapisał coś w notesie i ponownie zwrócił na mnie uwagę.

– Wróćmy do dzisiejszego dnia. O której dzisiaj tam weszłaś? – Odłożył długopis i poprawił się w fotelu.

Czułam się nieswojo pod jego przeszywającym wzrokiem. Założyłam kosmyk włosów za ucho i zaczęłam bawić się rąbkiem kurtki Caleba, którą nadal miałam na sobie. Dotarł do mnie zapach chłopaka i dzięki niemu minimalnie się rozluźniłam.

– Nie pamiętam dokładnie, która była godzina, ale chyba koło ósmej – wyznałam w końcu.

– Dobrze… Jesteś w pomieszczeniu i co widzisz? – zapytał, drapiąc się po zaroście.

– Nie zwracałam zbytnio uwagi na otoczenie. Wybrałam prysznic, odsłoniłam zasłonkę i zobaczyłam nieruchome ciało na podłodze.

– W jakiej pozycji leżała ofi… Carla – poprawił się.

Przymknęłam powieki, bo mój umysł zaatakowały niechciane obrazy. Próbowałam się ich pozbyć, ale z marnym skutkiem. Ten koszmar chyba nigdy się nie skończy.

– Emmo? – Spokojny głos policjanta przebił się do mojej świadomości. Zamrugałam kilka razy, a potem zerknęłam na zatroskaną twarz mężczyzny.

– Przepraszam, ale to dla mnie trudne. – Przygryzłam wargę i odwróciłam wzrok. Zapatrzyłam się na doniczkę z różą, stojącą na parapecie.

– Rozumiem, że jest ci ciężko, ale tak jak wspomniałem, każdy szczegół ma znaczenie dla śledztwa. Pomóż mi rozwiązać tę sprawę.

Żałowałam, że w pomieszczeniu nie było Caleba; jego obecność z pewnością pomogłaby mi przez to przejść.

Westchnęłam i niechętnie skinęłam głową.

– Carla opierała się plecami o ścianę, a jej nogi i ręce były rozłożone pod nienaturalnym kątem. Wyglądały na połamane, ale to tylko moje przypuszczenia.

– Zauważyłaś coś jeszcze? – dopytał.

– Czerwone ślady palców na jej szyi.

– Dotykałaś czegoś?

– Nie. Zamurowało mnie, a gdy się otrząsnęłam z szoku, postanowiłam szybko wezwać pomoc. Miałam nadzieję, że… jeszcze żyje.

– Ale to nie ty zadzwoniłaś na policję. – Czułam na sobie jego spojrzenie.

– Nie, nie ja. Zrobił to mój chłopak – odpowiedziałam zgodnie z prawdą.

– Po co tam przyszedł? – drążył.

– Nie wiem. – Wzruszyłam ramionami. – Wieczorem wysłałam mu wiadomość, że wsiadam do samolotu, ale nie odpisał.

Zapisał tę informację w notesie.

– Czy chwilę wcześniej widziałaś coś niepokojącego? Ktoś się może kręcił w okolicy łazienki? Usłyszałaś krzyki lub odgłosy kłótni?

Pokręciłam głową.

– Dopiero co wróciłam do akademika i chciałam po prostu wziąć prysznic i odpocząć.

– Gdzie byłaś wcześniej? Gdy doszło do morderstwa?

Zaskoczył mnie szorstki ton głosu mężczyzny.

– Nie rozumiem, po co te pytania? Jestem o coś podejrzana? – Uniosłam brew, zaciskając drżące dłonie w pięści. Na szczęście detektyw nie mógł tego zauważyć, bo trzymałam je ukryte w kieszeniach kurtki. Marzyłam, by to przesłuchanie wreszcie się skończyło. Dosłownie ledwo trzymałam się na nogach i jeszcze chwila, a będzie musiał zbierać mnie z podłogi.

– A masz coś do ukrycia? – Przechylił nieznacznie głowę i przyjrzał mi się badawczo. Między nami zapanowała cisza. Wyraźnie czekał, aż odpowiem.

Postanowiłam być z nim szczera i nie prowokować go do dalszej dyskusji.

– Byłam u rodziców. Miałam wrócić wieczorem, ale zdecydowałam się skrócić pobyt.

– Dlaczego? – dociekał.

– Niezbyt dobrze dogaduję się z mamą i doszło między nami do małej różnicy zdań.

– Czy ostatnio coś wzbudziło twój niepokój na uczelni?

To był idealny moment, aby wyznać mu, że jestem prześladowana i podejrzewam profesora Andersona. Nie miałam żadnego dowodu, że to on stał za tymi morderstwami. Dlatego milczałam, bo nie mogłam oskarżyć człowieka o tak okrutny czyn.

– Wcześniej czułam się tu bezpiecznie, ale od czasu odkrycia pierwszej ofiary wszystko się posypało. Na dodatek Carla… to nie mógł być przypadek.

– Rozumiem twoje obawy. Na tym etapie śledztwa zakładamy, że sprawcą tych dwóch morderstw jest ta sama osoba. Wierzę, że uda nam się szybko rozwiązać sprawę.

– Ja też na to liczę – wymamrotałam pod nosem.

– Jeśli sobie coś przypomnisz, zadzwoń do mnie. – Otworzył szufladę biurka i wyciągnął z niej mały kartonik. Wręczył mi wizytówkę, lekko się przy tym uśmiechając. Przyjęłam ją i schowałam do kieszeni spodni.

– Czy to już wszystko? – spytałam, zerkając w stronę drzwi.

– Tak. – Skinął głową. – Poproś swojego chłopaka.

Na drżących nogach podniosłam się z krzesła i opuściłam pomieszczenie. Na korytarzu tam i z powrotem nerwowo przechadzał się Caleb. Gdy mnie dostrzegł, szybko do mnie podszedł.

– W porządku? – zapytał, dotykając mojego ramienia.

– Tak, jest okej.

Przytulił mnie i pocałował w czoło. Całe napięcie opuściło moje ciało. Wtopiłam się w niego, obejmując go mocno w pasie.

– Detektyw chce cię widzieć.

Jęknął, niechętnie mnie puścił i przeczesał palcami włosy.

– Nie chcę cię tu zostawiać samej.

– Otaczają mnie policjanci, więc nic mi się nie stanie. – Posłałam mu uspokajający uśmiech i dotknęłam jego policzka. Doceniałam, że tak się o mnie troszczył. To wiele dla mnie znaczyło.

Westchnął, sięgnął po moją dłoń i ją pocałował. Ten gest mnie rozczulił.

– Postaram się załatwić to szybko, a potem pojedziemy do mnie.

Uświadomił mi, że nie mogłam wrócić do akademika, a przynajmniej nie dzisiejszej nocy. Chwilowo stałam się bezdomna.

– A co z Avą? – zapytałam zaniepokojona losem przyjaciółki.

– Zostaje u Luka. W akademiku wybuchła panika i władze uczelni mają problem, aby zapanować nad tym chaosem.

Chciałam coś dodać, ale w tym samym momencie drzwi do gabinetu detektywa otworzyły się gwałtownie.

– Zapraszam – rzucił ostro policjant, wbijając wzrok w mojego chłopaka.

Caleb zawahał się, ale w końcu wszedł do środka, pozostawiając mnie samą na korytarzu. Mimo że znajdowałam się na posterunku policji, to jednak ponownie dzisiejszego dnia ogarnęło mnie przerażenie. Bałam się, że ten stan szybko nie minie, a ja wciąż będę to wszystko przeżywać na nowo.

Odetchnęłam głęboko i podeszłam do plastikowego krzesła przy ścianie. Usiadłam na nim, otuliłam się kurtką i przymknęłam powieki. Próbowałam się wyciszyć i oczyścić umysł. Potrzebowałam teraz świętego spokoju. Przeczuwałam jednak, że w najbliższym czasie moje życie będzie jednym wielkim bałaganem.

Rozdział 3

Caleb

Niechętnie zostawiłem Emmę w korytarzu i wszedłem do gabinetu detektywa. Cały czas jednak przed oczami widziałem zagubioną twarz mojej dziewczyny. Wydawało mi się, że jej wielkie szmaragdowe oczy niemo błagały, bym został. To cholernie frustrujące, że musiałem tu tkwić, podczas gdy ona mnie potrzebowała. Liczyłem, że szybko uda mi się załatwić sprawę.

– Proszę usiąść. – Policjant wskazał krzesło naprzeciwko swego fotela. Między jego brwiami pojawiła się bruzda, gdy uważnie mi się przyjrzał. Coś czułem, że ta rozmowa nie będzie należała do przyjemnych.

Z ociąganiem zająłem miejsce i czekałem, aż zacznie się przesłuchanie. Nie bałem się, bo moje sumienie było czyste jak łza. Niczego przecież nie zrobiłem.

– Proszę mi powiedzieć, jak się pan nazywa, ile ma lat i gdzie mieszka – zaczął od standardowych pytań.

Westchnąłem i podrapałem się po policzku.

– Caleb Turner, dwadzieścia dwa lata, mieszkam na Forest Avenue.

Zapisał te informacje w notesie i zapytał:

– Mogę mówić do ciebie po imieniu?

– Jasne, nie mam z tym problemu.

Wiedziałem, że próbował uśpić moją czujność. Udawał dobrego glinę, aby wyciągnąć ode mnie jak najwięcej informacji. Zastanawiałem się, kiedy pokaże swoją prawdziwą naturę. Gdy wszedłem do gabinetu, biła od niego niechęć, i na pewno nie zmienił o mnie zdania.

– Więc co robiłeś rano w akademiku, skoro tam nie mieszkasz?

– Przyszedłem do swojej dziewczyny – odpowiedziałem spokojnie, splatając dłonie na brzuchu.

– Emma powiedziała, że miała przyjechać dopiero późnym wieczorem, więc skąd wiedziałeś, że już wróciła?

– Napisała do mnie, gdy wsiadała do samolotu. Chciałem zrobić jej niespodziankę, dlatego pojawiłem się u niej wcześnie rano.

Dostałem od niej wiadomość poprzedniego wieczoru, akurat gdy sączyłem pierwsze piwo. Od razu poprawił mi się humor i nie zależało mi już na tym, aby zalać się w trupa. Odrzuciłem na bok problemy z matką i niesiony falą szczęścia szybko opuściłem bar. Wróciłem do domu, a tam przez pół nocy kręciłem się w łóżku podekscytowany perspektywą zobaczenia za kilka godzin swojej dziewczyny. Może i zachowywałem się jak cipa, ale naprawdę zależało mi na Emmie.

– I dziwnym trafem znalazłeś się w łazience. – Wykrzywił usta w szyderczym uśmiechu i zapisał coś w notesie.

– Co pan insynuuje? – Nie zamierzałem siedzieć cicho i słuchać bezpodstawnych oskarżeń.

Uniósł głowę i zmrużył powieki.

– Zastanawia mnie jedno. – Odłożył długopis na biurko i oparł o nie łokcie, nachylając się w moją stronę. – Skąd wiedziałeś, że akurat tam ją znajdziesz?

– Byłem w jej pokoju, ale zastałem tam tylko jej współlokatorkę, która powiedziała mi, dokąd poszła Emma.

Skinął głową i rozluźnił ramiona. Moja odpowiedź musiała go usatysfakcjonować.

– Czy znałeś ofiarę?

– Nie.

– Na pewno? – dopytał. Znów posłał mi to przeszywające spojrzenie.

Westchnąłem i podrapałem się po policzku.

– Na pewno. Na uczelni studiuje kilka tysięcy osób, trudno znać wszystkich. Mam wąskie grono znajomych i ta dziewczyna do niego nie należała.

Rzucił okiem na notatki.

– To ty zadzwoniłeś na policję. – Nie zapytał, tylko stwierdził fakt.

– Zgadza się – przytaknąłem. – Emma była zbyt roztrzęsiona, by to zrobić. Sam pan widział, w jakim jest stanie. Nie chciałem dokładać jej stresu, więc ją wyręczyłem.

– Czy przed tym, jak znalazłeś swoją dziewczynę, zauważyłeś coś niepokojącego? Ktoś dziwnie się zachowywał?

– Zależało mi tylko na tym, by jak najszybciej spotkać się z Emmą, nic innego się dla mnie w tamtym momencie nie liczyło. Nikogo jednak nie zastałem na korytarzu.

– Co zobaczyłeś po wejściu do łazienki? – Znów sięgnął po długopis i czekał.

Szczerze? Nie chciałem do tego wracać. Wolałem udawać, że to, co się wydarzyło kilka godzin temu, w ogóle nie miało miejsca.

Potarłem dłonią kark i niepewnie zerknąłem na mężczyznę. Złagodniał, kiedy zauważył moje zdenerwowanie. Domyślił się, że ta rozmowa przestała być dla mnie komfortowa. Nie naciskał, dał mi czas.

– Emma stała bez ruchu przy jednym z pryszniców – zacząłem. – Dopiero gdy do niej podszedłem, dostrzegłem leżącą na podłodze dziewczynę. Nie ruszała się, a oczy miała szeroko rozwarte. Od razu wiedziałem, że nie żyje.

– A co wydarzyło się potem?

– Zamurowało mnie. Nie miałem pojęcia, co robić. Otrząsnąłem się chwilę później, kiedy Emma się odwróciła i na mnie wpadła. Wyprowadziłem ją z łazienki i zadzwoniłem po służby. Resztę już pan zna.

Skinął głową i wyprostował się w fotelu, zamykając notatnik.

– To na razie wszystko. Gdybyś sobie coś jeszcze przypomniał, daj mi znać. – Podał mi wizytówkę wyciągniętą z szuflady biurka.

Zabrałem ją i wstałem z poczuciem ulgi, po czym opuściłem mikroskopijny gabinet, w którym dosłownie się dusiłem. Gdy tylko znalazłem się na korytarzu, odszukałem wzrokiem Emmę. Siedziała na plastikowym krześle z przymkniętymi powiekami. Pewnie niewiele spała w samolocie, a później nie miała szans na odpoczynek. Adrenalina też zrobiła swoje.

Podszedłem do niej i kucnąłem. Delikatnie, aby jej nie przestraszyć, dotknąłem dłonią zaczerwienionego policzka.

– Lisiczko? – szepnąłem.

Zamrugała, a potem rozchyliła nieznacznie powieki. Popatrzyła na mnie nieprzytomnym wzrokiem, nie wypowiadając nawet słowa, i znów przymknęła oczy. Ten dzień ją wykończył.

Wstałem i wziąłem ją na ręce. Przygarnąłem ją do piersi i nie zwracając uwagi na ciekawskie spojrzenia policjantów, wyszedłem z komendy. Skierowałem się prosto do samochodu pozostawionego na parkingu. Kiedy zapakowałem prawie nieprzytomną Emmę do środka, zająłem miejsce za kierownicą i ruszyłem do domu.

Podczas jazdy co chwilę zerkałem na dziewczynę. Oparła czoło o szybę i cicho pochrapywała. Wyglądała przy tym tak cholernie uroczo. W normalnych okolicznościach ten widok pewnie poprawiłby mi humor, ale po tym, co się wydarzyło, trudno było mi cieszyć się czymkolwiek.

Mój umysł zalały wspomnienia. Zobaczyłem leżącą na płytkach dziewczynę, nad nią stała Emma, dygocząc ze strachu. Gdy odwróciła się i na mnie wpadła, nie potrafiła powstrzymać krzyku; sekundę później rozpłakała się i rzuciła mi się na szyję. Wydawało mi się, że to był nie tylko krzyk rozpaczy, lecz także ulgi. Wyprowadziłem ją stamtąd i zadzwoniłem na policję, a Emma cały czas trzymała się mnie jak koła ratunkowego. Przemawiałem do niej łagodnie, próbując przebić się przez mur, który wokół siebie wzniosła. Okazało się to niezwykle trudne.

W końcu zaparkowałem przed domem i zgasiłem silnik. Spojrzałem na budynek, a potem przeniosłem wzrok na dziewczynę. Nadal spała.

Opuściłem pojazd, obszedłem go i otworzyłem drzwi od strony pasażera. Ostrożnie wyciągnąłem ją ze środka i przytuliłem. Znów na nią popatrzyłem. Niesforny kosmyk włosów przykleił się do jej czoła, a oddech stał się spokojny. Z Emmą w ramionach podszedłem do drzwi wejściowych i próbowałem dostać się do domu, naciskając łokciem klamkę. Po chwili mi się to udało. Przekroczyłem próg i nie zwracając uwagi na światło płynące z kuchni, ruszyłem prosto do mojego pokoju. Gdy się w nim znalazłem, delikatnie położyłem lisiczkę na łóżku, ściągnąłem jej buty i moją kurtkę, po czym okryłem ją kołdrą. Mruknęła coś przez sen, marszcząc przy tym nos, ale nie otworzyła oczu.

Nachyliłem się i złożyłem na jej czole pocałunek, a potem wyszedłem z sypialni i cicho zamknąłem za sobą drzwi. Dopiero gdy znalazłem się w korytarzu, wypuściłem powietrze z płuc. To było kilka cholernie stresujących godzin mojego życia. Nie chciałbym tego już nigdy powtarzać.

Zszedłem na dół i zajrzałem do kuchni. Zobaczyłem stojącego przy kuchence Rydera, który przygotowywał sobie kolację. Chyba nie wiedział, co wydarzyło się na kampusie, bo wydawał się spokojny, a przede wszystkim trzeźwy. Co ostatnio częściej mu się zdarzało.

– Cześć – przywitałem się i sięgnąłem po dwie szklanki z szafki. Zajrzałem do lodówki i wyciągnąłem z niej sok pomarańczowy oraz czekoladę. Gdy Emma po przebudzeniu będzie potrzebowała pocieszyciela, moja klatka piersiowa najprawdopodobniej jej nie wystarczy, więc zamierzałem dostarczyć jej trochę cukru.

– Hej – odpowiedział, mieszając w garnku.

– Doszło do kolejnego zabójstwa – wypaliłem z grubej rury, obserwując uważnie jego reakcję.

Ryder zastygł, ale po chwili wrócił do przerwanej czynności.

– Wiem.

I tyle, nie dodał nic więcej.

– Nie zastanawia cię, kto za tym wszystkim stoi? Przecież to nie mógł być przypadek, że w krótkim odstępie czasu na uczelni dochodzi do dwóch morderstw.

– Nie bardzo. – Wzruszył ramionami.

– Zmieniłeś się. – Nie wytrzymałem i powiedziałem to, co od jakiegoś czasu dusiłem w sobie. To, że obiecałem dać mu przestrzeń, nie powstrzymało mnie przed wyrażeniem swojej opinii na głos. Kiedyś przejmował się losem innych, a na krzywdę reagował współczuciem. Czy to więzienie tak mocno na niego wpłynęło, że zatracił w sobie człowieczeństwo?

– To życie mnie zmieniło – odpowiedział spokojnie, zerkając na mnie przez ramię.

Sięgnął po talerz i nałożył sobie jakiejś brei. Nie wyglądało to zbyt apetycznie. Zwróciłem uwagę na jego dłoń, która była podrapana do krwi.

– Co ci się stało? – spytałem, wskazując na rękę.

– Miałem bliskie spotkanie z kotem. – Skrzywił się i usiadł przy stole.

– Ale my nie mamy kota. No chyba że Easton jakiegoś przygarnął. – Akurat to byłoby w jego stylu.

Kąciki ust Rydera drgnęły. Nie dał rady dłużej się opierać – parsknął.

– Wczoraj, gdy wracałem do domu, pomogłem jednemu zejść z drzewa. Wtedy mnie zaatakował – wyjaśnił i sięgnął po widelec. – Tak mi się skurwiel odpłacił.

Zaczął pałaszować jedzenie w rekordowym tempie. Zachowywał się, jakby przez tydzień nic nie jadł.

– To naprawdę jest dobre. Spróbuj. – Kiwnął głową w stronę garnka.

Nie uśmiechało mi się spędzić pół dnia w toalecie.

– Raczej spasuję.

– Twoja strata – powiedział z pełnymi ustami.

Zabrałem ze stołu dwie napełnione sokiem szklanki i czekoladę.

– Emma jest u ciebie? – zapytał, widząc mój zestaw pocieszyciela.

– Tak. – Skinąłem głową. – To ona znalazła ciało i… nie przyjęła tego zbyt dobrze.

– Cholera. – Przeczesał palcami włosy. Ta informacja go poruszyła. – Czy teraz wszystko z nią w porządku?

– Śpi, pewnie dopiero za kilka godzin się obudzi i wtedy będę mógł ocenić szkody.

Doceniałem to, że przejmował się samopoczuciem Emmy. Widziałem w nim przebłysk dawnego Rydera, co cholernie mnie ucieszyło. Może potrzebuje więcej czasu, by dojść do siebie?, zastanawiałem się.

– A ty jak stalker będziesz się jej przyglądał podczas snu. – Ledwo udało mu się zapanować nad uśmiechem cisnącym się mu na usta.

– Nic na to nie poradzę, że totalnie mi odbiło na jej punkcie. – Wzruszyłem ramionami.

– Czyli to nie jest laska na jedną noc? – dopytał. Wstał i podszedł do garnka, po czym wziął sobie dokładkę.

– Nie, zdecydowanie nie – wyznałem.

– Cieszę się twoim szczęściem – powiedział, a w jego głosie usłyszałem autentyczną radość.

– Dzięki – powiedziałem i nie przedłużając, ruszyłem do swojej sypialni.

Wszedłem do środka i zerknąłem na Emmę. Nadal się nie przebudziła i leżała w tej samej pozycji, w której ją zostawiłem. Odstawiłem sok i czekoladę na biurko, po czym rozebrałem się do bokserek i wślizgnąłem pod kołdrę. Objąłem dziewczynę i pocałowałem we włosy. Odetchnąłem głęboko i spojrzałem na jej spokojną twarz oraz długie rzęsy, które rzucały cienie na policzki. Odniosłem wrażenie, że jej piegi stały się wyraźniejsze.

Poruszyła się, po czym przywarła do mnie ciaśniej i mruknęła sennie. Założyłem jej kosmyk za ucho i to był ten moment, w którym gwałtownie się przebudziła. Poderwała się do siadu i popatrzyła na mnie nieprzytomnym wzrokiem.

– Caleb? – zapytała niepewnie zachrypniętym od snu głosem.

– Tak, to ja. Kładź się. – Poklepałem się po klacie.

Widziałem w jej oczach, że chciała się spierać, ale w końcu westchnęła i ponownie się na mnie umościła. Położyłem dłoń na jej plecach i zataczałem opuszkami palców uspokajające kręgi.

– To było straszne – wyznała cicho.

– Nie myśl o tym – poradziłem, przenosząc rękę na jej włosy. – To nie zwróci jej życia, a ty będziesz się tylko zadręczać. Nic nie mogłaś przecież zrobić.

– Może gdybym nie wyjechała… – zaczęła, ale jej przerwałem.

– Nie pomogłabyś jej. To przypadek, że właśnie ty na nią trafiłaś. Po prostu znalazłaś się w nieodpowiednim miejscu i czasie.

Uniosła głowę i podparła brodę na dłoniach. Patrzyła na mnie swoimi szmaragdowymi oczami, w których dostrzegłem zrezygnowanie.

– A jeśli to miałam być ja? – wyszeptała.

Spiąłem się, a dłoń zamarła mi między kosmykami. Wyobraziłem sobie Emmę leżącą na kafelkach w łazience i prawie przestałem oddychać. Nie mogłem pozwolić, aby stała się jej krzywda.

– Przeprowadzisz się do mnie.

Nie musiałem się nawet zastanawiać nad tym rozwiązaniem. To była jedyna słuszna decyzja w tej sytuacji.

– Nie. – Pokręciła głową.

– Ale ja nie pytałem, tylko zdecydowałem za ciebie. – Może zachowywałem się zbyt opiekuńczo, ale tylko w taki sposób mogłem ją ochronić. Dlaczego nie potrafiła tego zrozumieć?

Wyswobodziła się z moich objęć, usiadła i spojrzała na mnie z góry.

– I uważasz, że podejmowanie za mnie decyzji jest w porządku? – Ledwo panowała nad wściekłością.

– Jeśli to ma zapewnić ci bezpieczeństwo, to tak. – Podniosłem się. – Nie przeżyję, jeśli coś ci się stanie. – W moim głosie z pewnością usłyszała niepokój.

Na moment jej wzrok złagodniał, ale po chwili znów się wyostrzył.

– Gdzie moje buty? – Rozejrzała się po pokoju.

– W akademiku panuje chaos i nie ma szans, abyś dzisiaj się tam pojawiła.

– To nie ty będziesz o tym decydował – wysyczała przez zęby.

Wstała, więc zrobiłem to samo. Jej wzrok od razu powędrował do mojego nagiego ciała.

– Włóż coś – wychrypiała.

Cholera, naprawdę walczyłem z cisnącym się na usta uśmiechem, ale w końcu nie dałem rady. Wyszczerzyłem się, na co Emma przymrużyła powieki.

– Nie sądzisz, że to nieodpowiedni moment na takie zachowanie? Biedna dziewczyna nie żyje, a ty próbujesz zaciągnąć mnie do łóżka.

– Przecież już w nim byłaś. Dosłownie chwilę temu je opuściłaś.

Warknęła i weszła do łazienki, a następnie z trzaskiem zamknęła za sobą drzwi.

Okej, może i miała rację. Nie powinienem stroić sobie żartów z tragedii Carli ani z tego, jakie jej skutki odczuwała Emma. Czasami myślenie oddawałem fiutowi. To, że chciałem, aby przez chwilę zapomniała, co się wydarzyło, w żaden sposób mnie nie usprawiedliwiało.

Westchnąłem i opadłem całym ciałem na materac. Drewniana rama zaskrzypiała pod moim ciężarem. Podłożyłem pod głowę ramię i wsłuchiwałem się w łagodny szum prysznica.

Zamierzałem udobruchać Emmę, a potem przekonać ją do wyprowadzki z akademika. Naprawdę uważałem, że to idealny pomysł, żeby zamieszkała u mnie. Dzięki temu będę miał ją stale na oku i w razie potrzeby ochronię. Zależało mi przecież na jej bezpieczeństwie. Ona najwyraźniej tego nie doceniała.

Zerknąłem na zegarek i zmarszczyłem brwi. Coś za długo przebywała w łazience. Nie przejmując się tym, że naruszam jej przestrzeń, wszedłem do pomieszczenia i od razu ujrzałem skuloną w rogu kabiny postać. Emma płakała i nawet nie zauważyła mojego wtargnięcia.

W ekspresowym tempie do niej podszedłem. Kucnąłem i uniosłem jej głowę, którą częściowo schowała w ramionach. Po jej policzkach płynęła nie tylko woda, lecz także łzy. Twarz miała zaczerwienione, a powieki opuchnięte.

– Gdy zamykam oczy, widzę jej ciało – powiedziała tak cicho, że przez szum wody ledwo ją usłyszałem. – Spraw, bym zapomniała – poprosiła, a w jej oczach na ułamek sekundy rozbłysła nadzieja, że ją uratuję.

Przygryzła wargę, czekając, aż pomogę jej się z tym uporać. Tu nie chodziło o mnie, tylko o nią. Mimo że pragnąłem jej całym sobą, nie chciałem, by poczuła się wykorzystana.

– To nie jest dobry pomysł – stwierdziłem, odgarniając jej mokry kosmyk z czoła.

– A właśnie, że idealny – rzekła i przywarła ustami do moich.

Nie dałem rady jej odepchnąć, dlatego zrobiłem to, o co mnie prosiła. Pomogłem jej zapomnieć.

Rozdział 4

Emma

Chciałam zapomnieć i właśnie Caleb miał mi w tym pomóc. A dokładnie jego umięśnione ciało. Zaskoczyłam go nagłym atakiem. Przez chwilę ani drgnął, w końcu jednak odwzajemnił pocałunek i przejął nad nim całkowitą kontrolę. Wpił się w moje usta i nie był przy tym delikatny, ale właśnie tego pragnęłam. Liczyłam na ból, który pozwoli mi ukoić nerwy i wyprzeć z umysłu obraz leżącej na ziemi Carli.

Caleb pomógł mi wstać. Nadal mnie całował, wślizgnął się językiem między moje wargi. Uległam mu. Nawet nie wiedziałam, kiedy pozbył się bokserek. Chwycił mnie pod kolana i uniósł. Plecami uderzyłam o mokre kafelki. Woda nie przestawała płynąć z deszczownicy, ale oboje kompletnie się tym nie przejmowaliśmy. Przycisnął biodra do moich, a z gardła wydobył mi się jęk, gdy poczułam jego erekcję.

– Nie mam prezerwatywy przy sobie. – Przerwał pocałunek i spojrzał na mnie. – Muszę iść do pokoju – wychrypiał, ledwo nad sobą panując.

Jeśli teraz wypuści mnie z ramion, to chyba umrę.

– Biorę tabletki i jestem zdrowa – wyznałam, owijając ciaśniej nogi wokół jego bioder. Żar między nami tylko narastał.

– Też jestem czysty, niedawno się badałem, poza tym nigdy nie uprawiałem seksu bez zabezpieczenia.

Gdy tylko z jego ust padły te słowa, wszedł we mnie jednym płynnym ruchem, zagłębiając się do samego końca. Krzyknęłam, zaskoczona tym niespodziewanym wtargnięciem.

Caleb oparł czoło o moje ramię i nie poruszył się, chyba nawet przestał na moment oddychać. Chwyciłam go mocniej za ramiona, wbijając palce w stalowe mięśnie. Jęknął, po czym w końcu wprawił biodra w ruch. Wyszedł ze mnie prawie cały, by po chwili ponownie się we mnie wbić. Przygryzłam wargę, starając się nie wydobyć z siebie żadnego dźwięku. Caleb nie przestawał się we mnie poruszać, a każde jego pchnięcie sprawiało, że coraz trudniej mi było utrzymać powieki otwarte. Tak cholernie dobrze było go czuć w sobie bez żadnego zabezpieczenia.

Nachylił się i nakrył ustami jeden z moich sutków, kąsając go i ssąc na zmianę. Doznania sprawiły, że nie dałam rady powstrzymać sapnięcia. Odchyliłam głowę i przymknęłam powieki. Caleb łagodził delikatny ból językiem, lawirując wokół brodawki.

Wczepiłam palce w jego włosy i mocno nimi szarpnęłam. Oderwał się od moich piersi i popatrzył na mnie nieprzytomnym wzrokiem. Potem ponownie przywarł do moich warg i zaczął zachłannie całować. Kołysał się rytmicznie, za każdym razem trafiając w ten najważniejszy punkt. Walczyłam z orgazmem, nie chcąc się mu tak szybko poddać, ale nie miało to najmniejszego sensu, bo z góry byłam skazana na porażkę.

– Caleb! – krzyknęłam, gdy przez moje ciało przetoczyła się rozkosz tak intensywna, że przez kilka sekund mnie zamroczyło.

Przyspieszył, rozszerzając mi mocniej uda, aby wbić się jeszcze głębiej. W pewnym momencie zastygł, napiął mięśnie, po czym skończył we mnie. Poczułam rozlewające się w środku ciepło.

Oboje próbowaliśmy wyrównać rozszalały oddech. Mężczyzna popatrzył na mnie, a potem zaatakował moje usta. Myślałam, że znów zacznie je pożerać, ale ten pocałunek był zupełnie inny niż poprzedni. Muskał mnie wargami, mrucząc cicho. Ten dźwięk zawędrował prosto do mojej cipki, która ponownie zacisnęła się na jego penisie.

Jęknął i przerwał pieszczotę, pozbawiając mnie swoich cudownych ust. Najprawdopodobniej nie był jeszcze gotowy na drugą rundę, a ja go w okrutny sposób prowokowałam. Dodatkowo nadal znajdowaliśmy się pod prysznicem, a woda obmywała nasze rozgrzane ciała.

Spojrzał mi głęboko w oczy, wyszedł ze mnie i odstawił na podłogę. Poczułam, jak jego nasienie wypływa ze mnie i ścieka mi po udach. Jeszcze nigdy nie pozwoliłam partnerowi na seks bez zabezpieczenia. Bałam się chorób, ale z Calebem wszystko było inne. Wierzyłam mu, gdy zapewnił, że mnie nie skrzywdzi. Okazało się, że pierwszy raz ufałam komuś bezgranicznie.

Zatrzymał wzrok na złączeniu moich ud i na błyszczącym na skórze dowodzie spełnienia. Jego oczy na ten widok zapłonęły ogniem. Było w tym coś pierwotnego. Brakowało tylko, aby uderzył się w pierś i krzyknął: „Moja!”. Gdy to sobie wyobraziłam, uniosłam kąciki ust.

Caleb sięgnął po żel, nalał go sobie na dłoń i rozprowadził po moim ciele. Zajmował się mną z należytą starannością, nie omijając żadnego miejsca. Jego dotyk sprawiał mi przyjemność. Był jednocześnie delikatny i kojący. Jeszcze nigdy nie doświadczyłam takiej troski ze strony mężczyzny.

Zapiekło mnie pod powiekami, bo uświadomiłam sobie, że nie jestem tylko ciałem do zaspokojenia jego potrzeb, ale zdecydowanie kimś więcej. Dotarło do mnie również to, że wbrew rozsądkowi powoli się w nim zakochiwałam. Nie powinnam tego robić. Nie, kiedy nie znał całej prawdy o mnie.

– Co się dzieje? – zapytał, myjąc mnie między nogami.

Jeśli myślał, że będę potrafiła sklecić jakieś sensowne zdanie, to był w dużym błędzie. Mój mózg przestał kontaktować, gdy tylko Caleb dotknął mojej kobiecości.

– Lisiczko – ponaglił, pocierając opuszką palca łechtaczkę. Na jego ustach pojawił się zarozumiały uśmieszek. Doskonale wiedział, co robi, i widział, jak to na mnie działa. Kolejnego orgazmu mogłam nie przeżyć, ale co tam. Najwyżej umrę szczęśliwa i zaspokojona.

Rozchyliłam uda, niemo błagając, by nie przestawał mnie pieścić, co doskonale zrozumiał, bo zaczął poruszać dłonią, wsuwając w moją cipkę dwa palce. Jęknęłam cicho i zaczęłam kręcić biodrami, pragnąc, by zanurzył się głębiej. Nie potrzebowałam wiele, by ponownie dać się porwać fali uniesień i wykrzyczeć jego imię.

Po wszystkim wyciągnął ze mnie palce i oblizał je, nie spuszczając ze mnie wzroku. Potem dokończyliśmy mycie, a gdy tylko opuściliśmy kabinę, Caleb owinął mnie ręcznikiem, wziął na ręce i zaniósł do łóżka. Byłam tak opatulona, że nie potrafiłam się ruszyć, ale nie przeszkadzało mi to. Czułam się zdecydowanie lepiej. Przyjemne ciepło rozeszło się po moim ciele, a mięśnie się rozluźniły. Przestałam w myślach przywoływać obraz martwej Carli. To z pewnością zasługa chłopaka, który rozproszył moją uwagę dwoma nieziemskimi orgazmami.

Obserwowałam go, gdy podszedł do biurka i sięgnął po wielką tabliczkę czekolady. Chwilę później usadowił się obok mnie na materacu, otworzył opakowanie i odłamał kawałek. Przytknął mi czekoladę do ust i zaczął karmić. To było cholernie słodkie, ale nie zamierzałam mu tego mówić.

– Wracając do tematu wspólnego mieszkania… – zagadnął, ale szybko wbiłam w niego wściekły wzrok.

– Zapomnij o tym. Nie przeniosę się do ciebie – odpowiedziałam, gotując się ze złości.

– Tu chodzi o twoje bezpieczeństwo – starał się mnie przekonać, ale już podjęłam decyzję.

– Nie zostawię Avy samej w akademiku.

Skrzywił się.

– Zapomniałem o niej. – Przeczesał palcami włosy, a potem ponownie wsunął mi do ust kawałek czekolady, który przeżułam z rozkoszą.

Naprawdę mi smakowała. Jęknęłam, na co Caleb popatrzył na mnie z żarem w oczach. Nie musiałam czytać mu w myślach, by wiedzieć, co chodziło mu po głowie.

– Pogadam z Lukiem, by ją przygarnął. Na pewno ten pomysł mu się spodoba – zdecydował, a na jego ustach zagościł lekki uśmiech.

– To, że ze sobą sypiają, nie znaczy, że są w związku. Nie możesz go zmusić, aby przyjął pod swój dach Avę.

– Dlaczego nie? – zapytał, marszcząc brwi.

Czy on naprawdę nie widział w tym problemu?

– Bo nie jesteś Bogiem i nie jesteś wszechmogący.

– Jesteś tego taka pewna? – Wyszczerzył zęby.

– Myślałam, że przyzwyczaję się do twojego ego, ale to okazuje się zbyt trudne. – Rozchyliłam usta, czekając, aż na języku ponownie poczuję smak czekolady.

Caleb bez zbędnej zwłoki podał mi kostkę. Jak nic przy nim nabawię się cukrzycy, a biodra nie zmieszczą mi się w drzwiach.

– Martwię się – wyznał po chwili z troską w głosie. Pogłaskał mnie po policzku i przytknął do niego wargi. Nie znosiłam, gdy bywał taki słodki. Wtedy nie dało się na niego złościć.

– Nic mi nie będzie – zapewniłam.

Westchnął głęboko, a potem położył głowę na mojej piersi. Naszła mnie ochota, by przeczesać jego włosy palcami, ale byłam uwięziona, bo Caleb nadal nie odwinął ręcznika, przez co miałam ograniczoną swobodę ruchów.

– Obiecaj, że będziesz uważać.

– Obiecuję.

Uniósł głowę i spojrzał mi w oczy, szukając oznak kłamstwa. Niczego jednak nie mógł w nich zobaczyć, bo mimo ciężkich ostatnich miesięcy lubiłam swoje życie i nie zamierzałam jeszcze opuszczać tego świata.

– Jeśli znów coś złego się wydarzy, to bez dyskusji przeprowadzisz się do mnie.

– Nie rozkazuj mi – mruknęłam.

– Nie rozkazuję, tylko mówię, jak będzie, i w tej sytuacji nie masz co ze mną dyskutować, bo się nie ugnę. – Podparł się na łokciu i zawisł nade mną. – Załatwię kajdanki i przykuję cię do wezgłowia łóżka, jeśli będziesz ze mną walczyć.

Czy wizja zniewolenia mnie podnieciła? Jak cholera.

Poruszyłam się niespokojnie, co nie uszło uwadze Caleba. Wyszczerzył się, odwinął ręcznik i utkwił wygłodniały wzrok w moich piersiach.

– A teraz pokażę ci plusy mieszkania ze mną. Może zmienisz zdanie.

I pokazał. Tej nocy jeszcze dwa razy. I faktycznie zaczęłam się nad tym zastanawiać.

Rozdział 5

Emma

O dziwo się wyspałam. Wydawało mi się to zaskakujące, jeśli wzięło się pod uwagę wczorajsze okoliczności i przesłuchanie na posterunku. Myślałam, że pokona mnie zmęczenie, a okazało się, że tryskałam energią od samego rana. Chociaż może z tą energią lekko przesadziłam. Do całkowitego przebudzenia potrzebowałam mocnej kawy i zaraz zamierzałam ją sobie zaserwować.

Uniosłam ręce nad głowę i przeciągnęłam się, ziewając przy tym głośno. Zamrugałam kilka razy, aby odgonić resztki snu, i uniosłam się na łokciach, po czym przesunęłam spojrzeniem po pokoju, szukając winowajcy dyskomfortu odczuwanego między nogami, ale Caleba nie było w pomieszczeniu. Materac po jego stronie okazał się zimny, co oznaczało, że musiał wyjść jakiś czas temu. Trochę mnie rozczarowało, że po przebudzeniu nie ujrzałam jego przystojnej buźki i że nie otuliło mnie jego gorące ciało. Mój prywatny grzejniczek, nazwałam go w myślach, a potem rozbawiona parsknęłam śmiechem i pokręciłam głową.

Niechętnie wstałam i zatopiłam stopy w miękkim dywanie, a następnie zlokalizowałam swoje ciuchy, które równo złożone czekały na krześle niedaleko biurka. Podeszłam do nich, szybko się ubrałam i boso wyszłam z sypialni. Gdy tylko znalazłam się na korytarzu, do moich nozdrzy dotarł aromat kawy. Przełknęłam ślinę i ruszyłam za zapachem.

Nie spodziewałam się, że kiedy wejdę do kuchni, zobaczę trzech hokeistów bez koszulek. Nie potrafiłam oderwać wzroku od ich umięśnionych torsów oraz ramion. Oni również się na mnie gapili, a po ich minach wywnioskowałam, że mieli przy tym niezły ubaw.

Caleb podszedł do mnie, położył palce pod moją brodą i zamknął mi usta. Nawet nie zdawałam sobie sprawy, że miałam je otwarte.

– Dzień dobry. – Przywarł do moich warg na krótko. – Dobrze spałaś? – zapytał, a w jego oczach dostrzegłam błysk rozbawienia. Doskonale wiedział, że nie odpoczęłam tej nocy.

– Tak – powiedziałam słodkim głosem, ale spiorunowałam go spojrzeniem, na co się wyszczerzył, ukazując dołeczek w policzku.

– Jeśli dziewczyna mówi, że dobrze spała, to znaczy, że się nie postarałeś – wtrącił Easton z głupim uśmieszkiem.

Caleb pacnął go w tył głowy.

– Jesteś głodna? – zapytał, przestając przejmować się jęczącym i dramatyzującym kolegą. Podszedł do blatu kuchennego i zajął się przygotowywaniem śniadania. – Właśnie zamierzałem zrobić tosty. Chcesz?

– Nie, dziękuję, ale napiję się kawy.

– Tej jest u nas pod dostatkiem. – Do rozmowy włączył się Ryder. Wstał od stołu i sięgnął po kubek, a następnie nalał kawy z ekspresu i mi ją wręczył. Uśmiechnęłam się z wdzięcznością, a on odwzajemnił się tym samym, przez co rysy jego twarzy złagodniały.

Usiadłam obok Eastona i przyjrzałam się Calebowi, który zamiast przygotowywać śniadanie, obserwował Rydera. A ten nic sobie z tego nie robił. Opierał się biodrem o kuchenkę i popijał kawę, myślami błądząc gdzieś daleko. Nie zwracał nawet uwagi na swojego kapitana, który przewiercał go wzrokiem.

Atmosfera w kuchni nagle zgęstniała. Zaczęłam wiercić się na krześle; to strasznie niekomfortowe stać się świadkiem ich konfliktu. Najwidoczniej chodziło o ten niewinny uśmiech, który posłał mi Ryder. To obudziło w moim chłopaku zazdrośnika.

– Idę do siebie – powiedział nagle Ryder, przerywając ciszę, a potem zniknął w korytarzu. Chwilę później dotarł do nas dźwięk zatrzaskiwanych drzwi.

Caleb wrócił do przyrządzania śniadania.

– Zawieziesz mnie do akademika? – zapytałam cicho.