Wydawca: Fabryka Słów Kategoria: Fantastyka i sci-fi Język: polski

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 20000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku (w tym Kindle) kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 474 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Zakon Krańca Świata. Tom 1 - Maja Lidia Kossakowska

Świat, w którym nastąpił koniec świata. A nawet dwanaście różnych końców świata. Raj, do którego trafili wyznawcy dwunastu religii jest rajem tylko dla nielicznych wybrańców. Reszta może liczyć wyłącznie na siebie.

Lars Bergerson jest wędrującym pomiędzy wymiarami Grabieżcą u szczytu sławy i możliwości. Szczęście nieustannie mu sprzyja - aż do spotkania z tajemniczą Miriam. Nagle staje się arcywrogiem wielu potężnych i mściwych osób. Złośliwy los ciągle krzyżuje jego i ich ścieżki. Ale od tego nie może przecież zależeć przyszłość świata?

Może. I zależy. Tak jak i jego ostateczny koniec.

Świat, który odrzuca swą bezwzględnością i fascynuje z ogromną siłą. Długo nie będziecie ani chcieli, ani mogli go opuścić.

Opinie o ebooku Zakon Krańca Świata. Tom 1 - Maja Lidia Kossakowska

Fragment ebooka Zakon Krańca Świata. Tom 1 - Maja Lidia Kossakowska

Spis treści
Okładka
Karta tytułowa
Prolog
Cześć I. Tutaj
Rozdział 1
Rozdział 2
Rozdział 3
Rozdział 4
Rozdział 5
Rozdział 6
Rozdział 7
Rozdział 8
Rozdział 9
Rozdział 10
Rozdział 11
Książki Mai Lidii Kossakowskiej
Maja Lidia Kossakowska
Karta redakcyjna
Okładka

Moim Rodzicom i Jarkowi

Prolog

Wchwili, gdy duchy postanowiły przemówić do Matki Gwiazd, ta wychodziła z chaty, dzierżąc w ręce wiadro na wodę. Naczynie wysunęło się z bezsilnych palców. Twarz kobiety zastygła w wyrazie całkowitej obojętności, drgały tylko zaciśnięte powieki. Oczy Matki Gwiazd oglądały teraz obrazy niedostępne dla zwykłych śmiertelnych.

Woda, synowa Matki Gwiazd, zauważywszy, co się dzieje, natychmiast odwróciła wzrok. Skupiła się całkowicie na szyciu skór. Jej myśli koncentrowały się wokół trzymanej w palcach igły, równego ściegu i miarowego przewlekania nici. Natychmiast wyparła ze świadomości obraz pogrążonej w transie teściowej. Nawet spojrzenie w jej stronę byłoby niebezpieczne. Dałaby wtedy po sobie poznać, że spostrzegła rzeczy nadprzyrodzone, że zauważyła przybycie duchów. Istoty z innego świata mogłyby się poczuć urażone. Woda zacisnęła usta. Igła śmigała w jej dłoniach. Obecność duchów stawała się dla młodej kobiety nie do zniesienia. Czuła ją niczym podmuchy zimnego wiatru.

Matka Gwiazd zamarła w odrętwieniu.

Dlaczego to tak długo trwa, pomyślała z rozpaczą Woda. Jeszcze chwila, a zwróci na siebie uwagę duchów. Dostrzegą, że odczuwa ich obecność, i porażą ją śmiertelnym tchnieniem albo wydrą z niej duszę i porzucą daleko na pustkowiu, skąd nigdy nie odnajdzie drogi do wioski, nie powróci do swego ciała. Zadrżała ze strachu. Pochyliła się nisko nad szyciem, aby tylko nie spojrzeć przypadkiem w stronę teściowej.

Zamknięte oczy Matki Gwiazd oglądały zamazane, dziwaczne sceny, których stara kobieta nie potrafiła pojąć. Ogromne góry ze szkła. Dziwnie kanciaste skały poznaczone rzędami równych jak wycięte nożem jaskiń, w których ludzie mieszkali niczym w chatach. Przepastne wąwozy o dnach pełnych kłębiących się bez ładu, bezsensownie ubranych ludzi. Sznury dziwnych pojazdów poruszających się, mimo że nie ciągnęły ich zwierzęta.

Matka Gwiazd patrzyła posłusznie na ten chaos, nawet nie próbując dociec, po co duchy roztaczają przed nią podobne wizje. Czekała. W końcu przedstawią jej oczom obrazy, które będzie w stanie zrozumieć. Skały, ludzie, wąwozy i pojazdy przesuwały się coraz szybciej, aż przemieniły się w ciągi migających plam. Drgające kleksy barw zatrzymały się raptownie i zmieniły w znajome kształty. Las. Rzędy wysokich, omszałych pni, w górze kudłate gałęzie sosen. Wciągnęła w nozdrza zapach butwiejącego igliwia, żywicy, mokrych liści. Czuła unoszącą się w powietrzu wilgoć.

Mężczyzna przedzierał się przez niskie zarośla. Z pewnością nie należy do Ludzi, pomyślała Matka Gwiazd, jeszcze zanim zauważyła, że jest cudacznie ubrany i zdecydowanie za duży, żeby urodzić się wśród jej współplemieńców. Mimo imponującej postury wydawał się wychudzony, choć z powodu obcego stroju stara kobieta nie potrafiła ocenić jak bardzo. Miał bladą skórę, znacznie jaśniejszą niż ktokolwiek z plemienia, i jasne włosy, mokre od parującej w powietrzu wilgoci. Rozgarniał krzaki rękoma, a krwawe zadrapania od cierni na dłoniach i ramionach wyglądały jak tatuaże.

Matka Gwiazd wpatrywała się w przybysza z ciekawością. Nie przypominał nikogo z mieszkańców Dalekich Krain, nie wydawał się też podobny do Mówiących Lisów. Miał twarz o ostrych rysach, zbyt wydatnym nosie i kanciastym podbródku. Wyglądał brzydko i obco. Musiał przywędrować z bardzo daleka, prawdopodobnie spoza świata. To dziwne, zdążyła pomyśleć, a wtedy duchy porwały ją ze sobą i podprowadziły bliżej.

Usłyszała świszczący oddech nieznajomego, uderzenia serca boleśnie obijającego się o żebra. Widziała mokre od potu kosmyki oblepiające czoło, zapadnięte policzki ze śladami niestarannie zdrapanego zarostu, spierzchłe usta półotwarte z wysiłku. Pomyliła się. Mężczyzna nie był po prostu wycieńczony. Znajdował się u kresu sił.

Minie jeszcze wiele dni, zanim dotrze do wioski. Gdyby ktokolwiek z plemienia mógł go teraz widzieć, powiedziałby, że nie dożyje rana. Ale Matka Gwiazd wiedziała, że osiągnie cel. Zrozumiała to, gdy tylko spojrzała w szare jak tafla Wielkiej Wody oczy, w których płonęło zupełne szaleństwo. Nieznający przeszkód, niepokonany, przerażający ogień bogów.

Stara kobieta natychmiast odwróciła wzrok. Pochyliła z pokorą głowę, nie śmiąc spojrzeć na świętego człowieka, który podążał Ścieżką ku Drzewu. Zaintonowała cicho dziękczynną pieśń dla duchów, które pozwoliły jej zobaczyć wydarzenie niezwykłej wagi. Wybraniec bogów ma przybyć do wioski. Istoty z innych wymiarów nie interesowały się upływem czasu, więc Matka Gwiazd nie była pewna, czy obcy pojawi się w osadzie jeszcze za jej życia, ale przeczucie podpowiadało, że może na to liczyć.

Mężczyzna z uporem przedzierał się przez zarośla. Na plecach miał dziwny, kanciasty worek obwieszony brzękającymi przedmiotami. Niejeden prawdziwy Człowiek roześmiałby się serdecznie na myśl, że ta pokraczna istota może być Idącym ku Drzewu, ale Matka Gwiazd nie wątpiła. Wciąż widziała twarde, przerażające postanowienie płonące w głębi szarych jak agaty oczu. Moc podźwignięcia z gruzów tego, co doprowadziło się do upadku.

Rzeczywistość pękła nagle na kawałki jak upuszczony gliniany dzban. Matka Gwiazd znów znalazła się na progu chaty. Nabrała głośno powietrza.

– Wskrzesiciel – powtórzyła szeptem słowa duchów. – Jeden z tych, którzy podniosą z ruin dawny porządek.

Woda drgnęła zaskoczona. Czubek igły poderwał się w górę i ukłuł młodą kobietę w palec. Pisnęła ze strachu. Gdyby duchy nie odeszły, zapach krwi z pewnością zwróciłby ich uwagę.

Matka Gwiazd prychnęła z pogardą.

– Uważaj, jak szyjesz – rzuciła. – Poplamisz pięknie wyprawioną skórę.

Synowa w milczeniu pochyliła się nad robotą.

Stara kobieta sięgnęła po wiadro, po czym kołysząc się na boki, podreptała ku studni. W drodze natknęła się na Cięgła, swego młodszego syna.

– Ktoś idzie Ścieżką ku Drzewu – powiedziała.

Twarz mężczyzny ściągnęła się w wyrazie niepokoju.

– Czy coś nam zagraża? – spytał.

Matka Gwiazd uśmiechnęła się krzywo.

– Duchy obdarzyły mnie dodatkową parą oczu – mruknęła – oraz głupim i tchórzliwym synem. Cóż, nie można mieć wszystkiego.

Wyminęła Cięgła, który został na ścieżce z rozdziawionymi ze zdumienia ustami.

Część I

Tutaj

Rozdział 1

Rozpostarł ręce, wciągnął do płuc haust zimnego, czystego jak kryształ powietrza i zaczął biec. Ubita ziemia pod stopami była twarda, pozwalała na pewne, sprężyste odbicie. Przed sobą widział ciemną, połyskliwą wstęgę rzeki. Wydłużył kroki. Biegł szczytem wysokiego wału przeciwpowodziowego. Zbocza nasypu porastał gąszcz trawy i ziół rozedrgany cykaniem świerszczy, gładzony szerokimi dłońmi letniej nocy. Powietrze przesycał zapach roślin i świeżej, wilgotnej ziemi. Trzciny na brzegu rzeki kołysały się z szelestem, który brzmiał jak szept. Woda połyskiwała oleiście. W górze, na czarnej płachcie nocy, lśniły maleńkie, zimne gwiazdy.

Oddychał głęboko, kroki stawały się coraz dłuższe, miarowe, pewne. Gdzieś w sercu narastało dobrze znane, niemal ekstatyczne uczucie wyzwolenia i szalonej radości, zapowiadające łatwe, owocne przejście. Czuł, że tym razem dotrze do celu. Serce waliło jak szalone, jakby euforia miała rozerwać je na strzępy. Ale umysł musiał pozostać chłodny. Skupienie było jedyną gwarancją sukcesu. Pozwolił sobie tylko na przelotną myśl, że idzie nieźle. Biegł.

Już nie dotykał ziemi, unosił się ponad szeroką ścieżką wydeptaną w trawie porastającej szczyt nasypu. Szybował z rozłożonymi ramionami, powoli nabierając prędkości. Nagle wystrzelił w górę. Gwiazdy rozmazały się w jasne smugi, niebo skręciło wokół niego jak spirala, pęd powietrza wcisnął oddech z powrotem do płuc, ciśnienie zdawało się rozsadzać mu klatkę piersiową, w głowie szumiało. Świst wiatru ogłuszał. Pęd szarpał włosami i ubraniem. Ciemność przecinały wstęgi świetlistych barw. Słyszał dźwięk podobny do chichotu czy szlochu, choć w uszach brzmiał tylko miarowy wizg. Skóra płonęła, chociaż przejściu towarzyszył przenikliwy chłód. Krztusząc się zimnym jak lód powietrzem, wirował między iskrzącymi się, zamazanymi galaktykami przepełniony radością i triumfem obcym istotom śmiertelnym.

Opadł równie raptownie, jak poszybował w górę. Zobaczył przed sobą zadbany, dyskretnie oświetlony park. Widocznie po drugiej stronie wciąż panowała noc. Całe szczęście. Ułatwi to lądowanie, najtrudniejszą część operacji. Na razie przejście jeszcze się nie dokonało. Obraz parku wydawał się dziwnie przerysowany i lekko nieostry, jak widziany przez grubą, mleczną szybę. Teraz trzeba wybrać możliwie ciemne i ustronne miejsce, żeby opaść. Jest. Zaułek z ławką, obrośnięty gęstymi krzakami podobnymi do głogu. Park wydawał się wyludniony. Tylko ostrożnie. Powoli i ostrożnie. Niczego nie wolno zaniedbać.

Nabrał głęboko powietrza, starając się uspokoić walące jak młot serce. Teraz. Skulił się, przybrał odpowiednią pozycję i spadł na perłową taflę dzielącą go od szczytów dorodnych kasztanowców. Otworzyła się lekko jak woda. Przejście się dokonało. Przez chwilę przed oczami widział oślepiające bryzgi światła, skóra paliła, wzdłuż kręgosłupa przebiegały fale dreszczy, ale dolegliwości szybko ustąpiły. Klęczał na żwirowej ścieżce obok ławki. Sekundę trwał jeszcze z brodą przyciśniętą do piersi, osłaniając ramionami głowę. Stary dobry nawyk pozwalający uspokoić oddech, uniknąć mdłości i przekonać się, że przejście przebiegło normalnie.

Wstał szybko, otrzepał spodnie. Skrzywił się, bo żwir boleśnie powbijał się w kolana. Rozejrzał się. Jego twarz błyskawicznie przybrała wyraz spokojnej obojętności. Wyglądał jak ktoś, kto właśnie wstał z parkowej ławki, by po krótkim odpoczynku kontynuować przechadzkę. Tylko oczy patrzyły bystro i czujnie.

Odetchnął z ulgą. Był sam. Wolnym krokiem ruszył w stronę głównej alei. Latarnie jeszcze nie zgasły, choć niebo już różowiało, zapowiadając poranek. Spojrzał na maleńki złoty żarnik zamknięty w kloszu mijanej właśnie lampy. Wyglądał jak złota rybka w słoju, ale nie spełniłby nawet jednego drobnego życzenia. Po prawdziwej stronie byłby bezużyteczny. Wyrwany ze szklanej kuli świeciłby dwa, może trzy dni słabym blaskiem, a potem umarłby bezpowrotnie.

Park, cichy o brzasku, cały w różach i fioletach budzącego się dnia, wydawał się najspokojniejszym miejscem we wszechświecie. Świeża zieleń drzew i krzewów koiła wzrok.

Na razie wszystko wygląda pięknie, pomyślał ostrożnie, bo nauczył się nie ufać szczęśliwym trafom i pięknym widokom. Starał się nie rozglądać, nie rzucać w oczy. Odruchowo wsadził ręce w kieszenie kurtki, ale szybko skorygował błąd. Zbytnia nonszalancja nie była tu na miejscu. Nie przypuszczał, żeby ktokolwiek w tej części miasta spacerował rankiem po parku z dłońmi w kieszeniach. Minął zakręt ścieżki, zobaczył wysoką pergolę porośniętą nieznanym mu pnączem o kolorowych kwiatach. Za szpalerem równo przyciętych krzewów alejka, którą szedł, łączyła się z szeroką, wysypaną żwirem drogą. Klomby, fontanna, drzewa i górka porośnięta pięknymi płożącymi się jałowcami. Żadnego budynku, tylko gąszcz zieleni. Drobne kamyki pod stopami nie chrzęściły. Panowała cisza. Zupełna cisza, pomyślał i poczuł chłodny dreszcz wzdłuż kręgosłupa. Żadnych ptaków, szelestu liści, nawet krople wody tryskające z fontanny wpadały bezgłośnie do marmurowej misy.

– Ogród Ciszy – szepnął do siebie.

Gdzieś głęboko w środku obudziły się nagle dwa znajome uczucia. Niepokój i podekscytowanie. Jeszcze nie był pewien, czy rzeczywiście dostał się w miejsce tak obiecujące i niebezpieczne zarazem. Oblizał suche nagle wargi. Sytuacja wymagała ostrożności i perfekcji. O niebo większych niż zazwyczaj. Dobra, pomyślał, jeśli naprawdę wylądowałem w Ogrodzie Ciszy, to gdzie właściwie jestem? Odpowiedź nasuwała się sama. Na pewno gdzieś w Górnym Mieście.

– W porządku – szepnął. – Na razie idzie nieźle.

Minął fontannę. Woda kapiąca bezgłośnie wydawała się dziwnie nierzeczywista. Nieduży cylinder wygłuszacza ukryto prawdopodobnie wewnątrz marmurowego cokołu podtrzymującego misę. Na dole, gdyby go odpowiednio podrasować, mógłby służyć jako doskonałe urządzenie rejestrujące dźwięk. Dwa cylindry zapewniały komunikację na odległość. Czasem zasięg był tak duży, że pozwalał kontaktować się nie tylko z oddalonymi od siebie dzielnicami, ale nawet z sąsiednimi miastami. Cenny pryz, ale żeby go dostać, musiałby rozwalić fontannę. Pierwotniak na pewno by tak zrobił. A potem zwiał. I zmarnował szansę na znalezienie czegoś bardziej wartościowego. Górne Miasto oferowało lepsze łupy niż wygłuszacz dźwięków gwizdnięty z fontanny. Choć, trzeba przyznać, ręce trochę świerzbią. Z westchnieniem zostawił fontannę za sobą.

Wysokie drzewa i krzewy przesłaniały widok. Wciąż nie potrafił się zorientować, co się znajduje za ścianą zieleni. A mogło tam być wszystko. Cenna nagroda. Przykre rozczarowanie. Albo śmierć. Bezwiednie wydłużył krok. Twarz miał ściągniętą, pobladł lekko. W czujnych, bystrych oczach obudził się niepokój. Już nie przypominał spacerowicza. Wściekły, złapał się na tym, że galopuje główną aleją niczym koń, który dostrzegł stajnię. Zwolnił. Starał się możliwie rozluźnić napięte mięśnie karku i ramion.

– Skąd te nerwy, Berg? – mruknął, słuchając tłukącego serca.

Spokojnie, przecież nie ma lepszego od ciebie. Jesteś Grabieżcą, elitą elit i królem królów. Nigdy cię nie dostali. Wracasz do domu z łupami, o których inni nawet nie mogą marzyć, a skaldowie układają o tym pieśni. Bo masz nerwy ze stali, umysł jak kryształ i talent jak jasna cholera. A teraz spacerujesz sobie po parku i jesteś jednym z nich. Mędrcem poszukującym natchnienia. Czystym duchem ponad wodami. Wdychasz balsamiczne powietrze. Medytujesz z gwiazdami, chmurami i niebem. Składasz hołd nowemu dniowi, patrząc, jak pierwsze promienie słońca rozpraszają ciemność nocy. Jesteś światły niczym wybuch bomby atomowej i przepojony najwyższymi wibracjami. Wczuwaj się, Berg, bo inaczej nigdy nie wrócisz do domu.

Górne Miasto było szczególnie niebezpieczne. Dobrze o tym wiedział. Mnóstwo skarbów i jeszcze więcej niebezpieczeństw. Jasne, że doskonale go strzegli. Mieli powody. A to znaczy, że nie można sobie pozwolić na żaden błąd. Tacy, którzy stracili tutaj nerwy, najczęściej tracili też życie.

Jeszcze parę kroków. Zaraz powinna ukazać się brama. Nie, cholera. Między drzewami zamajaczył biały fronton budynku. Berg mimowolnie zacisnął dłonie. Oddychał szybko przez uchylone usta. Słyszał łomot pulsującej w skroniach krwi. Zmrużył oczy, żeby lepiej widzieć. Nie, nie może się mylić.

– Jezu – szepnął bezgłośnie. – To Biblioteka.

Przełknął ślinę. Usta miał suche jak wiór. Bał się, że widać po nim zdenerwowanie. Przyszedł czas, żeby zastosować formułę Paxa. Zmienić postawę ciała, a napięcie opadnie samo jak zbyt obszerna koszula.

Odetchnąć głęboko. Nie zaciskać pięści. Nie gapić się na Bibliotekę. Popatrzeć na coś ładnego, na przykład kwiaty. Zwolnić i wydłużyć krok. Nie kulić się, nie napinać mięśni jak zwierzę przed walką. Odprężyć się. To proste. Zmieniasz postawę, a napięcie pryska. No i super. O to chodziło.

Wyćwiczone, świetnie przygotowane ciało zareagowało odruchowo. Nikt nie posądziłby o zdenerwowanie jasnowłosego mężczyzny, spacerującego alejami otaczającego gmach parku. Z umysłem było więcej kłopotów. W głowie wciąż piszczał cienki, zachrypnięty z ekscytacji głosik: „O Jezu, Berg! To Biblioteka! Człowieku, to naprawdę ona!”. A w tle pobrzmiewał ponury refren: „Jeden fałszywy ruch i gryziesz piach, facet”. Berg dobrze znał ten histeryczny duet. Pewnie miał z nim do czynienia niejeden Grabieżca. Abordaż czasem sprzyjał lekkiemu rozchwianiu emocjonalnemu. Ale istniał prosty sposób, który natychmiast przynosił uspokojenie. Wystarczyło dopuścić do głosu profesjonalistę. Uświadomić sobie, że każdy skok jest w sumie taki sam. Trzeba trzymać się reguł i nigdy nie poddawać panice. Nowy dzień, nowy abordaż. Taki zawód.

Biały budynek przybliżał się. Biblioteka. Jedno z najlepiej strzeżonych, obwarowanych jak twierdza miejsc w mieście. Centrum edukacji i myśli technicznej. Skarbnica wiedzy. I wspaniały, szalony, nieprzytomny pryz.

Oblizał usta i stwierdził, że wyszczerza się w radosnym, złym uśmiechu. Cztery lata musiał czekać, żeby trafić tutaj ponownie. Oczywiście, nie mógł poznać budynku od razu. Nigdy jeszcze nie wchodził od frontu, od strony parku. Zawsze wyrzucało go przy bocznych drzwiach. A przecież gmach był olbrzymi. Wszedł do Biblioteki trzy razy w życiu. Raz za to, co wyniósł, żył potem przez pół roku.

Wiedział, że budynek jest zawsze otwarty. I zawsze pełno w nim chętnych dupków zgłębiających drogę duchowego oświecenia. Adeptów, alumnów, akolitów, poszukujących, początkujących i uczniów, szalonych półświętych starających się gorliwością zasypać przepaść dzielącą ich od mistrzów. Bo ukochani idole – sami Oświeceni czy jak lubili się zwać – także zaglądali czasem do Biblioteki.

Berg uśmiechnął się krzywo. Jasne, że zaglądali, ale nigdy o poranku. Ta pora była odpowiednia do ćwiczeń duchowych tylko dla poszukiwaczy wiedzy stojących znacznie niżej w hierarchii.

Cóż, widać osiągnięcie najwyższego poziomu samouświadomienia pozwala się przynajmniej wysypiać.

W miarę jak zbliżał się do budynku, narastało w nim radosne podniecenie. Czuł się niczym lis podkradający się do kurnika pełnego tłustych, sennych kur. Pryz! Pryz! Pryz! – waliło wesoło serce, bo Berg uświadomił sobie właśnie, że abordaż może pójść łatwiej, niż się spodziewał. O cudownym, bladym jak lica chorowitej ascetki poranku nikt z Oświeconych nie pofatyguje się do Biblioteki, więc niebezpieczeństwo wpadki malało proporcjonalnie do wartości spodziewanego łupu.

Kto rano wstaje, temu Pan Bóg daje. W każdym razie jakiś osobisty bóg Grabieżców. Dzielnych Robin Hoodów swojego świata. Do przodu, Berg. Na wiking. Na zajazd. Na chąsę. Do abordażu. Biblioteka jest twoja.

Wyszedł na obszerny plac wysypany żwirem. Kroki stawiał niespiesznie, spokojny, rozluźniony, bez uśmiechu. W Górnym Mieście uśmiechy były rzadkie jak egzotyczne ptaki. Mądrość nie tolerowała radości.

Olbrzymi, biały budynek rozparł się pośrodku placu niczym paskudny, wielooki smok. Złowrogie błyski lśniły w ślepiach niezliczonych okien, dwa pasma szerokich, płaskich schodów wystawały z paszczy drzwi jak rozdwojony język. Kamienny Argus nie spał. Czuwał przyczajony, gotów pożreć śmiałka, który wtargnął tu bezprawnie.

Berg uniósł głowę, zmierzył wzrokiem fasadę. Budowla miała zdecydowanie zbyt dużo ozdób. Wszędzie tłoczyły się alegorie, symbole i emblematy o skomplikowanych kształtach. Dziewice w powłóczystych szatach. Nagie grubaski potrząsające rogami obfitości lub wieńcami ludzkich czaszek. Mandale. Dziwaczne przedmioty przypominające tłuczki. Podwójne topory. Ornamenty z liter i znaków graficznych nieznanego pochodzenia. Wyobrażenia zwierząt. Rogaci mężczyźni przycupnięci u stóp bogiń. Wszystko to stłoczone na ścianie frontowej. Postacie zamarłe w nienaturalnych pozach zdawały się spychać nawzajem z niezliczonych wąskich gzymsów. Całość sprawiała wrażenie jakiejś oszalałej impresji na temat Orientu. Pysk Argusa był dosłownie pokryty parchami rzeźb. W złotym blasku wstającego słońca, które bezlitośnie wydobyło ostre kontrasty światła i cienia, budynek wyglądał wyjątkowo szkaradnie.

Berg powoli wstępował na schody, a jego stopy wybijały radosny rytm. Pryz. Pryz. Pryz.

W parku i na dziedzińcu było zupełnie pusto. Nieśledzony, nienagabywany przez nikogo wkraczał do Biblioteki o cichym, złotym poranku, porze wymarzonej dla drapieżnika.

Mijając wielkich kamiennych strażników, przycupniętych u stóp schodów, poczuł charakterystyczne, dobrze znane ukłucie chłodu w lewym ramieniu. Ukryty pod tuniką i kurtką tatuaż ożył. Chłód zmienił się w promieniujące zimno. Poziom mocy był bardzo wysoki. Jednak Berg się nie zawahał. Wchodził po stopniach pod obojętnym spojrzeniem kryształowych ślepi, ogromnych jak dwie męskie pięści. Wewnątrz każdego klejnotu kryła się śmiercionośna broń. Maleńka kropla trucizny, ślad pozostawiony przez Mistrzów Blasku. Przekleństwo rzucone na głowę każdego, kto nie jest namaszczonym przez nich wybrańcem. Czujniki potrafiły natychmiast wykryć i obezwładnić obcego, a nieszczęśnikowi, uwięzionemu niczym owad w pajęczej sieci, pozostawało tylko czekać na przybycie mścicieli. Chyba że był Grabieżcą. Właścicielem unikalnej, jedynej w swoim rodzaju przepustki, pozwalającej złamać zabezpieczenia Mistrzów Blasku. Żyjącego tatuażu, uzyskanego jako zwieńczenie procesu inicjacji. Swoistego dyplomu ukończenia szkoły przy gildii Grabieżców. Kiedy gildia i szkoła jeszcze istniały.

Berg niespiesznie pokonywał stopnie. Ręka drętwiała z zimna, ale wyrysowana głęboko pod skórą końska czaszka, obrońca i przyjaciel, nie zawodziła nigdy. Bestia z laurową gałęzią i bestia z obnażonym mieczem nawet nie drgnęły. Nie porwały się z miejsc, żeby jednym uderzeniem łapy zmieść z powierzchni ziemi złodzieja, który włamywał się na uświęcony teren Biblioteki. Były tylko kiczowatymi posągami, co z tego, że wielkimi na cztery metry.

Berg miał przelotną ochotę położyć palec na ustach i szepnąć do nich „ciiiii”, ale lata praktyki dały o sobie znać. Naczelna zasada pozyskiwaczy brzmiała: nie rób niczego, co może zwrócić uwagę. Utrata czujności oznaczała rychłą katastrofę. Berg doskonale wiedział, że zbytnia pewność siebie kończy się klęską. Nie zdoła zapomnieć, jak skończyli tacy, którzy poczynali sobie zbyt śmiało. Przed oczami stanął mu niespodziewanie obraz z dalekiej przeszłości. Scena, która czasem powracała w ciężkich, niespokojnych snach po nieudanych przejściach. Widok zmasakrowanego ciała Luki, pociętego na kawałki siecią Stockla. Krew była wszędzie, jakby szkarłat wyparł czy pochłonął pozostałe barwy. Pokrywała lepką, śliską warstwą ściany, podłogę, maszyny i koję Luki. Pamiętał białą jak papier, kamienną twarz Paxa, kiedy wepchnął do azylu Berga i jeszcze dwóch innych szczeniaków, żeby popatrzyli.

– Jak pieprzony Porfirogeneta – powiedział wtedy Pax. – Tylko odwrotnie. Zapamiętajcie sobie na zawsze. Tego cesarza zgubiła pycha. I całe jego wielkie Bizancjum. Na abordażu nigdy nie jesteście bezpieczni. Nawet jeśli stoicie na środku pustyni, nie wolno wam nabrać pewności, że nikt was nie obserwuje.

Berg nie miał wtedy pojęcia, o co Paxowi chodzi. Mógł tylko patrzeć, jak ciało Luki rozpada się na krwawe, czerwone klocki niczym zabawka jakiegoś szalonego olbrzyma, i walczyć z atakiem mdłości. Nie potrafił uwierzyć, że te poszatkowane kawały mięsa to naprawdę Luka, bezczelny, roześmiany, arogancki mężczyzna, któremu tak bardzo pragnął dorównać.

Tamten drugi chłopak, który odpadł tak szybko, że Berg nie zdołał zapamiętać jego imienia, rzygał na podłogę, a trzeci, Sebastian, stał sztywno z zaciśniętymi powiekami. Śmierdziało wymiocinami i ostrą, zwierzęcą wonią krwi. W azylu kręcili się gorączkowo jacyś pozyskiwacze, ale Berg ich nie dostrzegał. Pamiętał tylko Paxa. Twardą, kościstą dłoń na swoim ramieniu. Spokojny, rzeczowy głos.

– Ty to sobie szczególnie zapamiętaj, synu. Bo będziesz kiedyś dobry. Lepszy od niego. – Ruchem głowy wskazał ześlizgujące się z koi elementy szalonej, anatomicznej układanki. – Nie pozwól, by zabiła cię brawura. To nie gra, Berg. To walka o przetrwanie naszego świata. Rozumiesz?

Berg z trudem skinął głową. Miał wtedy szesnaście lat. Teraz przekroczył trzydziesty piąty rok życia, a walka toczyła się nadal.

Wzdrygnął się. Po latach wspomnienie pozostawało wciąż paskudnie realne.

Spojrzał na swoje palce, zaciśnięte na wielkiej klamce rzeźbionej w kształt splecionych węży. One też były bardzo realne.

– Odbiło ci? – szepnął bezgłośnie. Właśnie złamał kolejną żelazną zasadę pozyskiwaczy. W czasie abordażu nie myśl o niczym prócz samej akcji. I nigdy, pod żadnym pozorem, nie wspominaj kumpli, którzy zginęli.

Nacisnął klamkę.

Wielkie, czarne drzwi, jedyna gładka rzecz na fasadzie budynku, otworzyły się bezszelestnie. Berg zmrużył oczy. Po jasnym świetle poranka wnętrze wydawało się czarne. W półmroku wyraźnie rysowały się tylko dwie szerokie, białe klatki schodowe. Pewnie przestąpił próg. Nigdy się nie wahaj – jeszcze jedna naczelna zasada pozyskiwaczy. Drzwi zamknęły się cicho. Berg spokojnie, bez pośpiechu przemierzał ogromny hol. Pod stopami przesuwały się czarne i białe romby mozaikowej podłogi. Serce waliło jak wściekłe, w głowie kłębiły się sprzeczne myśli, przed oczami migały krótkie jak mgnienie obrazy.

Wszędzie, dosłownie wszędzie stały, wisiały lub leżały przedmioty po prawdziwej stronie warte fortunę. Płaskie, srebrzyste czytniki. Sześciany mocy. Płytki prawdy. Sensor. Prawdziwy sensor. Białawy i obły jak zażywny, tłusty Budda. Lustra poszukiwawcze. Wykrywacze. Wahadła Mingha. Kule remedialne. Skarby.

Czerń, biel. Czerń, biel. Marmurowe płytki posadzki skakały przed oczami. Berg uporczywie starał się nie odrywać wzroku od podłogi.

Nie kradnij przedmiotów, choćby były nie wiem jak cenne, jeśli możesz zdobyć informację o ich budowie, grzmiał mu w uszach chłodny głos Paxa. Moc przedmiotu wyczerpie się i stanie się bezużyteczny. Schemat pozwoli odtworzyć daną rzecz, tak aby znów mogła służyć ludziom. Myśl perspektywicznie, Berg. Nieważne, że nie zrozumiemy zasady działania. Najważniejsze, że będziemy mieć cuda Oświeconych na własny użytek. Uprawiamy finezyjne rzemiosło, chłopcze. Schematy to większe korzyści i większy zysk.

Romby na podłodze tańczyły. Wywijały szalone łamańce, tak że nie mógł skupić na nich wzroku. Podniósł głowę. Na postumencie pod szklaną kopułą stał gorejący szkarłatem mentometr Arvaniego. Pulsował jak wielkie, ulepione ze światła serce. Dłonie pozyskiwacza zacisnęły się w pięści. Kostki pobielały.

Jezu, mentometr. Legenda. Niezwykłe urządzenie, o którym mówiono, że potrafi czynić cuda. Uzdrawiać, ratować życie, naprawiać świat, tworzyć geniuszy ze zwykłych ludzi, zło przemieniać w dobro. Kropla boskiej krwi zamknięta w kryształowym kloszu.

Jak go stąd zgarnąć?

Rozejrzał się rozpaczliwie. Urządzenie zdawało się wrastać w kamienny postument. Miało przeszło dwa metry wysokości i metr średnicy. Czerwone, świetliste jądro wewnątrz cylindra rozbłyskiwało i przygasało łagodnie. Fascynowało.

Berg nie mógł oderwać wzroku od kuli szkarłatnego blasku. Wirowała, pulsowała, sypała iskrami. Rosła. Stawała się galaktyką, wszechświatem, biła niczym serce Boga. Jak Arvani zdołał przenieść na dół coś takiego?

Szkarłat rozlał się wokół. I nic już więcej nie było. Krwista, gorąca światłość budziła straszliwą tęsknotę. Berg wyciągnął ręce. Dłonie uderzyły o kryształowy chłód cylindra. Czerwień wzywała. Pragnął roztopić się w niej, zginąć i narodzić na nowo. Znaleźć się wewnątrz tej słodkiej, szaleńczej, smutnej galaktyki i wirować wraz z nią. Nagle blask przygasł. Mentometr drgnął, kula światła skurczyła się, stała się mała jak pięść. Już nie była wszechświatem. Pulsowała szybko.

–Nie zadowalaj się przedmiotami, Berg – szepnęła głosem cichym jak tchnienie. –Rozejrzyj się, spójrz w górę, w górę. Znajdź marzenie, podążaj za marzeniem, Berg... Odejdź. Teraz nie czas. Znajdź swoją ścieżkę. To dzieje się już, już. Słyszę, jak wzywa cię Drzewo. Odejdź, Berg. Odejdź. Odejdź.

Oszołomiony cofnął się. Mentometr płonął łagodnym, przytłumionym blaskiem. Berg przymknął oczy. Trochę kręciło mu się w głowie. Mgliście pamiętał jakieś słowa, światło, dziwną tęsknotę. Uniósł do oczu obie dłonie. Drżały.

– Jezu Chryste – szepnął. – Mam szczęście, że nikogo tu nie ma.

Przesunął ręką po twarzy. Czuł się rozbity i wytrącony z równowagi. To pewnie przez ten mentometr. Musi być naprawdę potężny. Spojrzał z żalem na urządzenie. Nie ma szans go stąd ruszyć. Nawet gdyby zdołał utrzymać podczas skoku tak wielki ciężar, pewnie by go dorwali jeszcze przed startem. A nie utrzymałby chyba. Za wielki i... nie chce iść z tobą, Berg – powiedział wyraźny, wewnętrzny głos.

Szkarłatne serce mentometru biło równo i spokojnie. W budynku panowała cisza. Po raz pierwszy, odkąd wszedł do Biblioteki, Berg poczuł się przytłoczony ogromem budowli. Zdał sobie nagle sprawę, że stoi w gigantycznym labiryncie sal, schodów i korytarzy, pełnym niebezpiecznych i tajemniczych przedmiotów, które niekoniecznie zechcą się poddać jego woli.

Olśnienie przyszło nagle, przynosząc oczywiste rozwiązanie. To Biblioteka. Powinien więc skorzystać z katalogu. Tu musi być coś w tym rodzaju. Wystarczy poszukać.

Ostatni raz spojrzał tęsknie na mentometr i ruszył przed siebie.

Hol kończył się klatkami schodowymi. Berg musiał którąś wybrać. Skręcił w lewo. Tutaj już nie był sam. Kątem oka zauważył, że ktoś zmierza do drzwi. Z ciemności korytarza po lewej stronie wyszła spowita w bury płaszcz kobieta. Nie miał zbyt wiele czasu na podjęcie decyzji. Nie mógł dopuścić, żeby wzięto go za nowicjusza albo kogoś, kto zgubił się w wielkim budynku. Mieszkańcy Górnego Miasta zawsze byli czujni. Skończyłoby się na serii uprzejmych, ale podchwytliwych pytań, więc po co ryzykować?

Wyminął kobietę w płaszczu i pewnym krokiem zaczął wspinać się na schody. Na piętrze powinny znajdować się cenniejsze zbiory niż na parterze.

Cenniejsze zbiory, pomyślał. Jezu, przecież to Biblioteka! Tu cenny może się okazać nawet świstek z szatni. Radość powoli zajmowała miejsce lęku. Był tu, dostał się do środka. A teraz ma w zasięgu wszystkie spasione, senne kury tego świata.

Szybko znalazł się na półpiętrze. Na ścianie, na wysokości wzroku, wisiały trzy nieduże lustra poszukiwawcze. Ciemne, matowe powierzchnie lśniły oleiście. Cenny łup, ale miał nadzieję na coś lepszego. Już się odwracał, żeby odejść, gdy nagle zrozumiał. Katalog. Właśnie ma go przed sobą.

Pozwolił sobie na uśmiech politowania. Berg, głupku, spodziewałeś się fiszek czy co?

Zbliżył się do luster. Nigdy jeszcze nie używał ich po tej stronie. Na dole pomagały odszukać ludzi i miejsca, czasem pokazywały dziwne obrazy, podobno wieszczyły przyszłość. Niektóre prześwietlały człowieka na wylot i wskazywały zmienione przez chorobę narządy. Kosztowały dużo i zawsze był na nie popyt.

Berg przejrzał się w matowej ciemności tafli. Lustro oprawione w prostą, srebrną ramę zafalowało. Ale pozostało czarne. Wyglądało jak morze nocą. Bardzo głębokie, nieprzewidywalne, choć przyjazne. Berg lubił morze. Pamiętał z dzieciństwa zapach soli i jodu. Wygładzone jak kość kawałki drewna wyrzucane na brzeg. Szarą, nieskończoną przestrzeń wody. Kiedy był mały, rozmawiał z morzem. Opowiadał mu różne rzeczy, a ono szumiało ze zrozumieniem. Przyjaźnili się w pewnym sensie. Dawne, zagubione wspomnienie wróciło odbite w tafli czarnego lustra. Berg już nie widział w nim swojej podobizny. Patrzył na spokojny przestwór nocnego morza.

– Daj mi coś – powiedział cicho, tknięty nagłym impulsem. – Coś cennego. Coś, czego pragnę. Poprowadź mnie. Proszę.

Rzeczywistość zwinęła się jak spirala. Berg stał nadal wpatrzony w taflę lustra przenoszącego, choć jednocześnie błyskawicznie przemierzał sale i korytarze Biblioteki. Widział zamglone sylwetki studiujących księgi akolitów, minął nawet kilku adeptów, ale oni zdawali się go nie dostrzegać. Śmigał po schodach, przebiegał aule i obszerne hole, przeciskał się między półkami pełnymi woluminów, a czarna tafla lustra falowała i szumiała jak morze. Stracił poczucie czasu. Wszystko to odrobinę przypominało przejście, tylko przebiegające wolniej i znacznie łagodniej. W końcu zatrzymał się przed kręconą klatką schodową z białego marmuru.

Lustro znikło. Berg czuł się dziwnie lekki i nierzeczywisty. Przez dwie, trzy sekundy miał wrażenie, że stał się przejrzysty jak duch. Na ustach miał posmak soli.

Podniósł głowę i zerknął w górę. Klatka schodowa kończyła się krótkim podestem, skąd wiodły dalej trzy szerokie korytarze. Wspiął się po stopniach na piętro. Przystanął i uśmiechnął się do siebie. Teraz powinna zjawić się wróżka i wskazać, który prowadzi ku bogactwom, który ku wielkiej miłości, a który ku nieśmiertelnej sławie. A potem słodkim głosem upomnieć, żeby się przypadkiem nie pomylił. Do kasy tędy i tędy. W pierwszej chwili chciał skręcić w lewo, ale pod wpływem nagłego przeczucia wybrał środkowy korytarz. Na abordażu dobrze jest słuchać intuicji.

Mijał powoli rzędy ciemnych, milczących drzwi. Ustrojone w grube, frezowane kryzy framug wyglądały jak wejścia do grobowców. Ponury ten przybytek wiedzy, pomyślał. Ale czego się można spodziewać. Znał Arkadię panów mądrali lepiej niż ktokolwiek inny. I nie miał wątpliwości, że to paskudne miejsce. Zimne, nieprzyjazne i równie wesołe jak grób.

Na gładkich taflach drzwi fosforycznym blaskiem lśniły napisy. Dziwne znaki nie przypominały żadnego ziemskiego alfabetu, ale Berg, znalazłszy się po drugiej stronie, potrafił je odczytać, a raczej intuicyjnie odgadnąć, co oznaczały. Wpatrzył się uważnie w pajęcze hieroglify na najbliższych drzwiach. „Czara lotusowego spokoju” – głosił napis. Skrzywił się. Kiepsko. Do niczego. Za tymi drzwiami nie znajdzie nic wartościowego. Z następnymi nie było lepiej. „Rozważania o duchu świętości”. Kompletny szajs. Przemądrzałe ględzenie Oświeconych. „Efemerydy złotego południa” brzmiały jeszcze gorzej. „Istność a sedno”. Zmrużył oczy. Nie. Totalna dupa. Stek bredni. „Szczytność a jawa” – oznajmiały kolejne drzwi.

– I co jeszcze? – mruknął do siebie, lekko zaniepokojony, że jednak źle trafił. – Ciasteczko z napisem: „Zjedz mnie”?

Czarne drzwi zdawały się szyderczo wyszczerzać rzędy świecących hieroglifów. Napisy nie niosły w sobie niczego obiecującego. Same bezwartościowe, nadęte idiotyzmy. Berg zaczął tracić nadzieję. Lustro poszukiwawcze okazało się paskudnym oszustwem. Może było tylko sztuczką Oświeconych. Zwykłym szyderstwem. Brzydkim dowcipem w stylu Mistrzów Blasku. Prawdziwe oświecenie wiąże się z wyrzeczeniem wszelkich pragnień. Twoje marzenia to tylko ułuda, mały człowieczku. Naucz się pokory. Zgłębiaj szczytność, a dostąpisz jawy.

Zawód miał gorzki smak porażki.

Zrobili mnie w konia, pomyślał Berg. Dałem się wrobić jak jakiś pierwotniak.

Dalsze poszukiwania w tym korytarzu nie miały sensu. Nie znajdzie tu nic poza naiwnymi bzdurami dla początkujących. Papką dla zapchania pustych głów akolitów. Będzie musiał zawrócić do podestu schodów i wypróbować inny korytarz. Niedobrze. Stracił dużo czasu, a kręcenie się po Bibliotece może się okazać niebezpieczne.

Wlot bocznego korytarzyka był tak wąski, że o mało go nie przeoczył. Tylko nieco ciemniejsza plama na ścianie wskazywała, że w tym miejscu znajduje się przejście. Starannie zamaskowane przed wzrokiem postronnych. Jedynie Oświeceni lub doskonale wyszkoleni adepci potrafiliby je zauważyć, ale nie przekroczyć. Do tego był potrzebny specjalny klucz albo nieprawdopodobny talent. Berg uśmiechnął się. Talent, który mają Mistrzowie Blasku i niektórzy nieliczni Grabieżcy. Na przykład on.

Rozejrzał się uważnie. Na szczęście nadal był w korytarzu sam. Nawet jeśli, otwierając przejście, uruchomi jakiś alarm, fizyczny czy mentalny, prawdopodobnie zdąży zgarnąć łup i uciec. Tylko głupiec zrezygnowałby teraz z ryzyka. A Berg za takiego głupca się nie uważał. Podszedł do ściany. Oparł o nią płasko obie dłonie i przymknął oczy. Bardzo wyraźnie wywołał pod powiekami obraz iluzorycznej zasłony. Fałszywe cegły stały się przejrzyste jak szkło. Skoncentrował się i zaczął ostrożnie przekształcać w myślach szklistą powłokę w bladą, cieniutką jak bańka mydlana błonę. Oglądane pod zaciśniętymi powiekami cegły zafalowały. Wybrzuszyły się, drgnęły i zaczęły rozpływać. Berg zwarł z wysiłku zęby. Z trudem starał się utrzymać przed oczami obraz cegieł z cieniuteńkiej błonki. Wreszcie ściana zadygotała i pojawiło się wejście przesłonięte zasłoną z opalizujących tęczowo mydlanych baniek. Berg pozwolił sobie na leciutkie westchnienie ulgi. Czuł, że dłonie wciąż trzyma oparte o cegły, ale mur stał się jakby odrobinę cieplejszy. Teraz powinien zmusić bańki, żeby pękały kolejno, cicho i łagodnie. Zaczął od dolnej warstwy, najbliżej podłogi. Skoncentrował całą siłę woli na obrazie bladych, pękających pęcherzyków powietrza. Znikały niemal bezszelestnie. Niebawem Berg poczuł delikatne mrowienie w palcach. Otworzył oczy. Tynk i cegły rozwiewały się pod dotykiem jak mgła. Po chwili mógł spojrzeć w ciasną, słabo oświetloną odnogę korytarza.

Zimno w ramieniu zakłuło gwałtownie. Berg zmrużył oczy.

– A, więc nie obeszło się bez pułapki – mruknął. – No, pokaż się, draniu. Gdzie jesteś?

Zatrzymał się w pół kroku. Wiedział, że powinien wystrzegać się gwałtownych ruchów. Uważnie przesuwał wzrokiem po krawędzi powstałej szczeliny. Cegły. Zaprawa. Resztki tynku. I cieniuteńki, matowy paseczek czerni. Sieć Stockla.

Uśmiechnął się krzywo. Nieźle. To znaczy, że korytarz kryje coś ważniejszego niż zapomniane od dawna obsesje jakiegoś trawionego nieufnością do kolegów Oświeconego. Powoli, możliwie płynnym gestem sięgnął do kieszeni. Od razu wyczuł znajomy kształt małego metalowego prostokąta. Błyskawicznym ruchem wydobył płytkę i przyłożył do ciemnego pasemka na ścianie. Przylgnęła natychmiast. Wyryte w metalu znaczki zadrgały i rozpłynęły się niczym stopione. Płytka powoli od dołu zaczęła zmieniać kolor. Berg poczekał, aż ze srebrnej stanie się zupełnie rdzawa, przybierając barwę miedzi. Pasek w ścianie zmatowiał, jakby spopielał. Sieć Stockla była martwa.

– Mam cię – powiedział cicho i wszedł do środka.

Chyba nie wywołał żadnego alarmu, ale nie mógł być niczego pewien. Poza tym, że musi się spieszyć. Czas zawsze działał na niekorzyść Grabieżców.

Tym razem uderzenie zimna w ramieniu było silne jak ból. Berg natychmiast zastygł w bezruchu. Bał się nawet głębiej oddychać. Napięte mięśnie drgały.

Jezu, jest coś jeszcze, pomyślał w panice. Prawie się w to władowałem.

Ostrożnie, bardzo powoli obrócił głowę. Lewa ręka pulsowała bólem. Miał wrażenie, że zamieniła się w bryłę palącego lodu.

– Co to za cholerstwo? – wyszeptał.

Dawno nie natknął się na tak potężną zasadzkę. Czuł, że jest o krok od nadepnięcia na minę. Wpatrywał się w ściany i podłogę tak intensywnie, aż oczy zachodziły łzami, ale niczego nie mógł dostrzec. Jeszcze raz zaryzykował powolny, płynny ruch głową.

Jest. Ledwo dostrzegalny błysk między marmurowymi rombami podłogi. Czarna bomba. Nie ma wątpliwości. Teraz widział już mikroskopijną jak ziarnko maku kuleczkę ukrytą w szczelinie posadzki.

Mokra od potu tunika lepiła się do pleców. Czarna bomba tkwiła w podłodze jak beznamiętne, złowieszcze oko pająka. Berg oblizał spierzchnięte usta. Dla wkraczającego tu akolity, uzbrojonego w odpowiednie klucze i remedia, była całkowicie niegroźna. Podobnie jak schowana w ścianie sieć Stockla. Ale Berg nie miał kluczy ani remediów. Zostawała mu tylko niezbyt potężna i zdecydowanie zbyt często zawodna smolna łza. Mały kawałek miękkiej jak plastelina, czarnej substancji, od której zależało teraz jego życie.

Wolno, rozpaczliwie wolno, klatka po klatce niczym w animowanym filmie, sięgnął ponownie do kieszeni. Palce natrafiły na ciepławą, szorstką powierzchnię łzy. Ugniatał ją delikatnie, starając się naładować broń jak największą dawką emocji. Nic się nie liczyło. Pryz, czarna bomba, Biblioteka. Została tylko wola życia, która ściekała z palców, napełniając łzę siłą do walki. Gęsta, złota jak miód, świetlista substancja. Miał ją cały czas przed oczami. Wtedy gdy wyszarpywał rękę z kieszeni i rzucał łzę na podłogę. Wtedy gdy czarna, napełniona płynnym złotem kulka potoczyła się ku szczelinie między marmurowymi płytami, gdzie czaiło się złowrogie ślepie pająka. I wtedy gdy łza roztopiła się, żeby otulić ziarno maku i na zawsze zamknąć w swoim wnętrzu.

Ból w ramieniu ustąpił. Berg oparł się plecami o ścianę, żeby nie upaść. Nogi miał jak z gumy. W szczelinie podłogi tkwiła smolna łza, stwardniała teraz i lśniąca niczym kawałek obsydianu. Czarna bomba w jej wnętrzu była martwa.

Berg wypuścił wstrzymywane od kilku sekund powietrze. Przesunął dłońmi po twarzy. Skórę miał zimną i bladą jak marmur. Gdyby łza nie zadziałała, już byłby martwy. Z wysiłkiem odkleił się od ściany. Nogi utrzymały go z trudem, drętwe i ciężkie jak kłody. Nic nie wskazywało na obecność innych pułapek. Tatuaż nie wysyłał żadnych sygnałów. Mimo to Berg z trudem zmusił się do stąpnięcia na płytę marmuru, pod którą była ukryta czarna bomba. Wszędzie, w każdym załomie muru, mogła się czaić kolejna zasadzka. A końska czaszka na ramieniu któregoś razu go nie ochroni. Dreszcz za dreszczem przebiegał po kręgosłupie pozyskiwacza. Przepocona tunika nieprzyjemnie ziębiła plecy.

– Masz paranoję, stary – mruknął.

Starał się bezskutecznie opanować drżenie rąk. Minęła dobra chwila, zanim zdobył się na trzeźwą ocenę sytuacji. Jak dotąd miał mnóstwo szczęścia. Dwukrotnie uniknął śmierci, dostał się do pilnie strzeżonego korytarza i nie natknął na nikogo po drodze. Rzadko spotykany zbieg wspaniałych okoliczności. To mógł być bardzo udany abordaż. Lustro poszukiwawcze jednak nie kłamało.

Doszedł do siebie na tyle, żeby się rozejrzeć.

Rzędy masywnych, czarnych drzwi ciągnęły się tylko z jednej strony korytarza. Wystarczył rzut oka na pierwszy napis, żeby na twarzy Berga pojawił się krzywy uśmieszek.

– Wypchajcie sobie szczytność waszymi efemerydami – szepnął. – Wygląda na to, że na razie idzie nieźle.

Wątłe litery pod grubym gzymsem framugi oznajmiały: „Krynice uzdrawiających mocy”. Najprawdopodobniej leki. Obiecujące. Sprawdził następne drzwi. „Materia w ruchu – energie złotego środka”. Genialnie. Paliwa i technologie napędowe.

Serce Berga zaczęło szybciej bić. Pomylił się. To dużo więcej niż udany abordaż. To będzie nieprawdopodobny pryz. Lustro poszukiwawcze jednak go nie zawiodło. Podziękował w duchu ciemnemu morzu w srebrnych ramach. Przed oczyma miał cudowne wizje spokojnych lat w dostatku. Dotknął rzeźbionej framugi, jakby nie mógł uwierzyć w jej istnienie. Była bardzo zimna. Palce Berga ślizgały się po polerowanym drewnie. Ze zdenerwowania zaczęły mu się pocić dłonie.

– Boże, ten skok może mnie ustawić do końca życia – wymamrotał.

Usta miał suche, jakby powleczone warstwą gipsu. Serce wykonywało pomiędzy żebrami dziwaczne podskoki jak egzotyczne zwierzę załadowane siłą do klatki.

Zerknął na następny napis. Fosforyzujące znaki tańczyły mu przed oczami. „Siła i moc. Tajemnice kręgów wiedzy”. Oszołomiony, cofnął się odruchowo o kilka kroków. Zamrugał i znów spojrzał na drzwi.

– Nie wierzę – wyszeptał.

Miał przed sobą nieoceniony skarb. Jedną z tajemnic Mistrzów Blasku. Prawdopodobnie tę najważniejszą. Jak wpływać na rzeczywistość i kształtować ją wedle woli. Nawet jeśli księgi za drzwiami kryły tylko podstawy tej wiedzy albo uproszczoną, niepełną wersję dla laików, i tak dostał właśnie w ręce świętego Graala. I złote runo. I kamień filozoficzny. I wejściówkę do raju.

Błagam, niech się tylko nic nie spieprzy, pomyślał nieprzytomnie. Ale ta dziwaczna modlitwa wywołała w umyśle nieprzyjemne, złowróżbne echo. Nie może być aż tak dobrze. Cuda takiego formatu po prostu nie istnieją.

Berg zadrżał. Po drugiej stronie złe przeczucia miewają wartość alarmowych dzwonków. Ale cokolwiek się wydarzy, teraz się nie wycofa. Podobna myśl nawet mu nie przebiegła przez głowę. Nie wtedy, gdy znalazł się o krok od najcudowniejszego pryzu tysiąclecia. I szansy, żeby stać się zbawcą ludzkości. Bardzo, bardzo bogatym zbawcą ludzkości.

Odetchnął kilka razy głęboko i spokojnie, rozluźnił napięte mięśnie. Cud czy nie, nie ma czasu stać bezczynnie pod drzwiami. I tak wygląda podejrzanie.

Ostrożnie położył dłoń na klamce. Chłód ukąsił go w palce. Chwila, w której trzeba otworzyć drzwi sezamu, nadeszła. Mimo to Berg zamarł na moment w bezruchu.

– Dobry Boże – powiedział bezgłośnie. – Niech się uda, proszę.

I nacisnął klamkę.

Jaskrawe światło, które dosłownie buchnęło spoza uchylonych drzwi, oślepiło go na moment. Potknął się w progu, więc oczywiście zwrócił na siebie uwagę. Przez zmrużone powieki dostrzegł tylko, że kilkoro czytających uniosło na chwilę głowy znad ksiąg. Znajdował się w sporym pokoju zastawionym kilkoma rzędami ławek. Pod ścianami, jak ponure formacje skalne, wznosiły się ogromne, czarne regały pełne ksiąg i teczek. Ostre światło poranka wlewało się kaskadą blasku przez wielkie okno, zastępujące niemal całą przeciwległą ścianę. Zdawało się gęste jak woda. Przez chwilę Berg miał wrażenie, że wkroczył do ogromnego akwarium wypełnionego płynnym blaskiem.

Zamknął starannie drzwi i pewnym krokiem ruszył w stronę pobliskiego regału, który dzielił przestrzeń sali niczym ponura rafa. Starał się wybrać miejsce możliwie osłonięte przed wzrokiem korzystających z czytelni osób, lecz nie stwarzać jednocześnie wrażenia, że pragnie się przed nimi ukryć. W ławkach przy oknie siedziało trzech akolitów. Mężczyzna w średnim wieku, młody chłopak i nieco starsza dziewczyna, wszyscy w błękitnych szatach terminujących. Zdawali się całkowicie pogrążeni w lekturze i gdyby się nie potknął, nie zwróciliby na niego uwagi. Przechodząc, obrzucił ich krótkim, na pozór obojętnym spojrzeniem. Żadne nie podniosło wzroku. Nie powinni być specjalnie niebezpieczni, ocenił. Inaczej miała się rzecz z kobietą siedzącą na parapecie. Ubrana w coś w rodzaju sari o intensywnie szafranowej barwie, rozparta w dość nonszalanckiej pozie, przeglądała kolorowe kartonaże wyjęte z grubej skórzanej teki. Ostre rysy jej twarzy zastygły w wyrazie wyższości graniczącej z pogardą, lecz w źrenicach lśniła czujność drapieżnego ptaka. Długo mierzyła Berga wzrokiem i nawet teraz, gdy opuściła głowę, pozornie na powrót zajęta rycinami, nie spuszczała z niego spojrzenia czarnych, przenikliwych oczu.

Przeszkolona adeptka, pomyślał. A może nawet świeżo wyniesiona Oświecona. Szlag. Trzeba na nią uważać. Wygląda jak jakiś pieprzony krogulec.

Stanął przy półce z książkami i lekko przekrzywiwszy głowę, odczytywał tytuły na grzbietach. Starał się wyglądać na wyższego stopniem akolitę, który korzystając z wolnej chwili, postanowił poświęcić się studiom duchowym lub odświeżyć nieco zapomnianą wiedzę. Jego postawa i ruchy znamionowały pewność siebie zabarwioną odrobiną nonszalancji, choć wyraz twarzy miał skupiony i poważny. Dokładnie tak powinien zachowywać się kandydat na Oświeconego. Jednak w głębi duszy Berg się denerwował. Cały czas czuł na plecach świdrujące spojrzenie adeptki, niemal fizycznie dolegliwe jak łażący pod koszulą duży, niebezpieczny żuk.

Delikatnie przesuwał palcami po wytartych skórzanych oprawach. Pajęcze znaki rozpływały mu się przed oczami, tak że nie był w stanie odczytywać tytułów. Wziął pierwszą z brzegu księgę, otworzył i zaczął przeglądać. Ale tylko prześlizgiwał wzrokiem po stronicach. Myślał. Myślał intensywnie.

Terminujący przeglądają księgi. Prawdopodobnie zgłębiają podstawy wiedzy. Czyli samą teorię. Pożyteczne, ale niezbyt cenne duchowe kocopałki. Wyzwól w sobie siłę, osiągnij głęboką koncentrację, a materia sama ci się podda. Otwórz się na czyste światło. Załóż na głowę foliową torebkę i stań na rękach, a gwarantuję, że twój przewodnik w końcu przybędzie. Po właściwej stronie z pewnością będą miały sporą wartość. Jak wszystko, co wyniósłby z tej sali, nawet wieszak na ubrania. Ale naprawdę potrzebna jest technika. Twarde, żelazne konkrety. Coś, co przemieni się w dane, pozwalające osiągnąć od razu poziom Mistrzów Blasku. Ta wiedza też musi kryć się gdzieś tutaj. Musi, cholera jasna. Tylko gdzie?

Berg bezwiednie pocierał podbródek.

Moment. Pozwól sobie pomyśleć. Kobieta w sari jest niewątpliwie najwyższa stopniem. I nie czyta ksiąg. Przegląda rysunki. To raczej nie są wykroje modnych kiecek. Więc może schematy? Wiedza, którą łatwiej przekazać graficznie niż za pomocą opisu. Swoisty kod, jak w traktatach alchemicznych, gdzie pod postaciami zwierząt i symboli kryły się równania i substancje używane podczas reakcji chemicznych. Zapisana farbami i tuszem sekretna wiedza Mistrzów Blasku.

Zamknął książkę i z obojętną miną odłożył tom z powrotem na miejsce. Dobra, teraz trzeba przejść do półek z teczkami. Spokojnym krokiem minął krogulczą piękność w żółtym sari, świadom jej ostrego, taksującego wzroku. Nie uśmiechnął się, nie zrobił żadnego podobnego głupstwa, tylko przeszedł bez słowa, obrzucając kobietę przelotnym, beznamiętnym spojrzeniem. Wróciła do rycin, ale Berg wiedział, że nadal ma go na oku.

Skórzane i płócienne grzbiety teczek leżących na półkach regału miały brunatny lub żółtawy kolor starych kości. Złożone w stosach, ciasno stłoczone obok siebie, wyglądały jak szczątki jakiegoś ogromnego, skamieniałego przed wiekami szkieletu. Przez chwilę Berg nie mógł oprzeć się wrażeniu, że będzie musiał użyć kilofa, żeby wydobyć choć jedną. Zamarł z wyciągniętą ręką, nie wiedząc, którą teczkę wybrać. Nie mógł jednak wahać się zbyt długo, by nie zwracać uwagi krogulczej damy. Dłonie miał wilgotne ze zdenerwowania, serce znów tłukło mu o żebra, a powietrze wydawało się gęste jak dym. Przymknął lekko powieki i musnął palcami grzbiet pierwszej z brzegu teczki. Już kiedy zaciskał dłoń na skórzanej oprawie, zrozumiał, że wybrał właściwie. Teczka wysunęła się lekko ze stosu pozostałych. Duża, ciężka, pełna niewiarygodnej potęgi. Ważył ją w rękach, czując pod palcami mrowienie pulsującej energii. Przez ułamek sekundy obraz sali bibliotecznej rozmazał się i zakołysał, choć może to był tylko lekki zawrót głowy.

Berg cofnął się odrobinę między półki regału, żeby kobieta w sari straciła go z oczu, i drżącymi palcami rozwiązał teczkę. Troczki z grubego rzemienia ustąpiły nadspodziewanie łatwo. Ciemna, wyświecona ze starości skóra oprawy była gładka. Nie zdobił jej żaden ornament ani napis. Jedynie pośrodku słabo lśnił pojedynczy znak. Płytko wytłoczona strzała stercząca pionowo w górę, przecięta w połowie dwiema ukośnymi liniami i zakończona małym kółkiem obwiedzionym obręczą. Znak promieniował mocą. Wydawał się bardzo stary i bardzo potężny. Jakoś nie pasował do kiczowatej ornamentyki, którą Berg widywał do tej pory w Bibliotece.

Nie musiał długo przyglądać się teczce, żeby nabrać pewności, że ma właśnie w dłoniach swój upragniony skarb. Pryz życia. Ostrożnie, jakby rozbrajał bombę, otworzył okładkę. W środku, wsunięte w specjalne przegródki, leżały trzy bardzo stare, niezwykle starannie namalowane karty. Od uderzenia potężnej mocy Bergowi zakręciło się w głowie. Musiał przytrzymać się półki, żeby nie upaść. O mało nie wypuścił cennej teczki z rąk. Dopiero po paru sekundach ośmielił się drżącymi palcami wysunąć karty z przegródek. Pierwsza przedstawiała ciemne, sklepione pomieszczenie przypominające loch, pośrodku którego znajdowała się cembrowana studnia emanująca potężnym blaskiem rozświetlającym ciemność. Na drugiej był wyobrażony koń, biegnący po rozległym, nieskończonym stepie. Na trzeciej znajdował się rysunek płonącej świecy, stojącej na drewnianym blacie stołu. Wszystkie przedstawienia cechował niezwykły, wręcz fotograficzny realizm, choć jednocześnie wydawały się nierzeczywiste niczym wizje ze snu.

U samego dołu każdej karty biegł starannie wykaligrafowany napis. Litery nie przypominały wątłych hieroglifów Oświeconych. Składały się z serii kresek, kółek i kropek połączonych w proste, pełne wyrazu znaki. Berg nigdy nie widział ich na oczy. Mimo to w jakiś sposób potrafił odczytać, co oznaczały. Studnia – energia i moc. Koń – emocje i wyniesienie. Świeca – czas i ostrzeżenie. Nie miał pojęcia, co się za tym kryje, ale przeczuwał, że coś bardzo wartościowego.

Bezwiednie przesuwał palcami po krawędziach kart, bojąc się dotknąć obrazków. Były niezwykle precyzyjne. Nie mógł się pozbyć absurdalnego wrażenia, że palec zagłębiłby się w rysunek.

– Zabiorę was ze sobą, dobrze? – szepnął do kart, jakby były żywymi stworzeniami, które muszą wyrazić swoją zgodę. – To nie jest dla was właściwe miejsce. Tam, gdzie was zaniosę, znów będziecie służyć ludziom.

Czuł się dziwacznie i trochę głupio, przemawiając do barwnych kartoników, ale wiedział, że tak powinien postąpić. A w trakcie abordażu nie wolno lekceważyć nawet najbardziej szalonych przeczuć. Szybkim ruchem wsunął karty do wszytej wewnątrz tuniki kieszeni. Zerknął w stronę parapetu. Ptaszyca w sari nic nie zauważyła, bo inaczej już wszczęłaby alarm.

Chciał zamknąć teczkę i odłożyć na półkę, kiedy dostrzegł, że pod przegródkami na karty znajduje się jeszcze jedna kieszonka. Wsunął tam palce i wyciągnął niewielką, pożółkłą kartkę, zapisaną systemem kółek i kresek.

Fanty przynależne do siódmego i ostatniego Filaru: „Wszechświat” – odczytał. Figur przynależnych, czem będą „Wiosna” oraz „Myśliwy”, poszukuj pośród odpowiednich rycin oznaczonych cyfrą siedem. Takoż i właściwego Filaru. Opisów, coby zrozumieć ich znaczenie ukryte a prawdziwe, szukaj w księgach zapieczętowanych znakiem Strzały, co tajemne sprawy jawnymi czyni. Trzy takowe znajdziesz, a w każdej proste wyłożenie jako też i szczegółowe wyobrażenie kart wszelkich, abyś talię własną mógł sprokurować i umiejętność nią się posługiwania pojął ku dobru ogólnemu, pożytkowi i nauce dla ludzkości całej. Ufam, Uczniu mój umiłowany, iż tę spuściznę po mnie przyjmiesz jako dar z serca płynący.

Podpisu nie było.

Pod Bergiem ugięły się nogi.

Nie spodziewał się, że znajdzie gotowe do użycia, przystępnie przedstawione rozwiązanie tajemnicy Mistrzów Blasku. Podręcznik do kształtowania rzeczywistości. Już nie skarb, ale prawdziwy cud. Trzeba tylko odnaleźć wszystkie trzy księgi, zwinąć je i wrócić na prawdziwą stronę. Jako wskrzesiciel nadziei. Jako zbawca ludzkości. Jako jedyny, któremu się powiodło.

Nie wyjdzie z tej cholernej, wspaniałej sali, zanim nie znajdzie swojej szansy na nieśmiertelność. Choćby miał zadusić sukę w żółtym sari, zdefenestrować terminujących i zabarykadować się tutaj na kilka miesięcy.

Dziewczyna wyłoniła się zza półek bibliotecznych zupełnie nagle. Ubrana w długą, bezkształtną szatę w kolorze surowego lnu, z dziwną, postrzępioną fryzurą i łagodnym wyrazem twarzy, wydała się Bergowi równie nieprawdopodobna jak widmo, które wyszło niespodziewanie ze ściany. Choć niewątpliwie była z krwi i kości.

Pozyskiwacz, niemile zaskoczony, drgnął. Nie miał pojęcia, jak mógł ją przeoczyć. Przecież był pewien, że w sali znajdowało się tylko troje terminujących i krogulcza dama. A odkąd wszedł, drzwi pozostawały zamknięte. Tak straszne, szczeniackie niedopatrzenie, godne jakiegoś pierwotniaka, mogło go kosztować życie. I utratę pryzu. Najcenniejszego w historii.

Wściekły, starał się zachować kamienną twarz, chociaż przekleństwa, które sypał na własną głowę, powinny wywalić w powietrze całą Bibliotekę.

Dziewczyna spacerowała między regałami z niewinną miną. Wydawała się rozluźniona, a nawet dziwnie beztroska. Dotykała półek, przesuwała palcami po grzbietach książek. Zwracała uwagę.

Nie tylko Berga. Kobieta w sari podniosła czujne, ptasie oczy i patrzyła.

Dziewczyna krążyła chwilę między półkami, wyjmowała księgi, otwierała i zaraz odstawiała z powrotem, marszcząc nos z dezaprobatą czy niesmakiem. Widocznie nie rozumiała ani słowa. Berg gapił się na nią coraz bardziej zdumiony.

Kiedy wyraźnie znudzona zawartością regałów zbliżyła się do ławek, ptasie oczy kobiety-krogulca zwęziły się niebezpiecznie.

Dziewczyna zatrzymała się przy najstarszym, zatopionym w lekturze akolicie i z zaciekawioną, odrobinę figlarną miną zerknęła mu przez ramię. Zaniepokojony nagłym ruchem i cieniem mężczyzna uniósł twarz, na której zagościło nieznające granic zdumienie. Intruzka rozłożyła ręce w przepraszającym geście i uśmiechnęła się szeroko.

Co ona wyrabia?! – pomyślał wstrząśnięty Berg. Chyba oszalała!

Usta akolity otwarły się odruchowo. Osłupiał. W jego świecie podobne rzeczy nie miały miejsca.

Twarz kobiety w sari wykrzywiło niedowierzanie. Patrzyła na dziewczynę, jakby ta była dużym, leśnym zwierzęciem, sarną czy łanią, która w nieprawdopodobny sposób znalazła się w sali bibliotecznej.

Wariatka z postrzępioną fryzurą mrugnęła do niej porozumiewawczo.

Serce Berga zatrzymało się, zmrożone w lodową bryłę, kiedy pojął rozmiary klęski. Zdążył doskoczyć do dziewczyny w tym samym momencie, gdy adeptka porwała się z parapetu i przeraźliwie wrzasnęła, wskazując długim palcem drzwi. Kartonaże posypały się na podłogę jak barwne jesienne liście.

W sali pociemniało gwałtownie. Szyby ogromnego okna zmatowiały, pokryte nagle siecią drobnych, połyskujących łusek. Terminujący skulili się w ławkach, zakrywając uszy, jakby starali się ochronić przed jakimś przeraźliwym dźwiękiem.

Adeptka stała nieruchomo z wyciągniętą ku drzwiom dłonią. Poły żółtego sari łopotały szaleńczo, porwane nieistniejącym wiatrem. Wyglądały jak skrzydła anioła zagłady.

Dziewczyna o postrzępionej fryzurze przyglądała się temu lekko zdziwiona, ale wyraźnie bez śladu lęku. Berg nie miał czasu na panikę. Zacisnął dłoń na chudym nadgarstku i pociągnął wariatkę ku drzwiom. Poczuł, że się opiera.

– Uciekaj, kretynko – jęknął. – Chcesz, żeby cię dorwali?

Szarpnął mocno, zmuszając dziewczynę do biegu. Za późno. Zdołał zrobić może trzy kroki, gdy drzwi zafalowały, rozmazały się w serię migających smug i znikły. Za nimi zamiast korytarza pojawiła się wirująca konstrukcja z obracających się w wielu kierunkach zębatych tarcz i kół o szprychach ostrych jak brzytwy.

Z sufitu i ścian tynk odpadał płatami, odsłaniając lśniącą jak lustro metalową powierzchnię.

Berg puścił dziewczynę, odwrócił się ku kobiecie w sari. Jej usta poruszały się bezgłośnie. Inwokowała.

Wzywa pomoc, pomyślał. I tak jest niezła, suka. Choć nie tak dobra, żeby mnie dostać. Ale jeśli zdoła wezwać Oświeconych, żegnaj, życie.

Wyprostował się, nabrał powietrza i skupił wzrok na twarzy przeciwniczki. Ich oczy się spotkały. Świat skurczył się, zawirował i zniknął. Stali naprzeciw siebie w pustce. Berg poczuł chłód, a zaraz potem uderzenie gorąca, jakby owionął go pustynny wiatr. Skoncentrował całą siłę woli na postaci adeptki. Musiał ją przejrzeć i zatrzymać. Zanim przybędą Oświeceni. Zaatakował błyskawicznie. I niespodziewanie dla samego siebie przeszedł przez jej zasłonę jak nóż przez masło. Okazała się słabsza, niż przypuszczał. Rozszerzone źrenice przeciwniczki zmieniły się w studnie, do których mógł bez trudu zajrzeć. Przeleciał jak burza przez gniew, strach, upokorzenie, bezradność, brutalność i żądzę zemsty. Napotkał opór i uderzył ponownie. Krzyknęła. Zasłona eksplodowała czymś, co spostrzegł jako brunatny rozbryzg. Strzępy koloru wirowały w powietrzu. Wokół sylwetki kobiety pojawiła się ciemna jak skrzepła krew pulsująca poświata. I to był doskonały moment na księżycową łzę. Znów stali naprzeciw siebie w sali bibliotecznej. Czas przestał istnieć, więc akolici i zwariowana dziewczyna wyglądali jak ustawione w dziwacznych pozach manekiny. Panował absolutny bezruch. Tylko mleczna, opalizująca kulka potoczyła się w kierunku krogulczej damy w szafranowym sari. Kobieta cofnęła się. Suchą, piękną twarz wykrzywił strach. Poderwała rękę w górę, jakby chciała się zasłonić. Nie zrobiła jednak nic, żeby odbić łzę. Mleczna kulka rozlała się u jej stóp w kałużę blasku. Adeptka krzyknęła histerycznie. Stała teraz w słupie miękkiego, łagodnego światła łzy. I zmieniała się. Wyginała dziwnie w przód, kurczyła, jakby chciała opaść na czworaki. Skóra ciemniała, marszczyła się, głowa uległa nienaturalnemu spłaszczeniu, twarz wydłużała się, wyciągając w kształt pokracznego ptasiego dzioba. Włosy skłębionymi kłakami padały na podłogę. Księżycowa łza, narzędzie iluzji, przemieniała adeptkę w upiorne ptaszysko.

Poświata przygasała. Łza kończyła przeobrażenie. Czas znów ruszył z miejsca. Berg rzucił okiem na drzwi. Wirujące koła zwalniały, kruszyły się jak przeżarte rdzą. Zrobiło się jaśniej. Z okien opadły broniące przejścia łuski. Adeptka najwyraźniej nie była w stanie dłużej kontrolować zabezpieczeń. Miotała się rozpaczliwie, wymachując ramionami podobnymi do skarlałych skrzydeł. Nawet jej krzyki brzmiały jak krakanie przerażonej wrony.

Berg obrócił się, chwycił za rękę dziewczynę o postrzępionej fryzurze. Musiał wykorzystać nikłą szansę na ucieczkę.

– Gazu! – syknął. – Wyciągnę cię stąd.

Napotkał zdumione, trochę przestraszone spojrzenie jasnych oczu.

– Co jej się stało?

– Nic – krzyknął, ruszając ku wyjściu. – Zmusiłem ją, żeby odblokowała drzwi. Zaraz dojdzie do siebie i będzie bardzo wściekła. Chodź!

Pobiegła za nim. Przeskoczył połamane, przerdzewiałe kosy leżące na progu.

– Daj mi rękę – nakazał dziewczynie. – Musimy wiać! Złapię z tobą synchron i... kurwa mać!

Z głębi korytarza pędził na nich tauros. Musiał uaktywnić się, kiedy adeptka podniosła alarm. Berg pchnął swoją towarzyszkę w plecy.

– Uciekaj! – nakazał stanowczo.

Chyba się zawahała, ale nie mógł tracić czasu, żeby się nią zajmować. Miał tylko nadzieję, że posłucha i da mu tym samym pole do manewru. Korytarz był wąski, a Berga czekała zabawa w torreadora. Tauros zbliżał się w zastraszającym tempie. Wielki łeb, wrośnięty bezpośrednio w tułów tak głęboko, że stwór zdawał się wcale nie mieć głowy, pokrywały kostne guzy i wypustki. Z rozwartej paszczy, spomiędzy żółtych kołków kłów, wystawał jęzor podobny do zdechłego węża. Łapy, uzbrojone w długie jak ludzki palec pazury, uderzały miarowo o podłogę. Krępe cielsko taurosa porastało kępami brunatne futro. Stwór śmierdział trupem.

Berg stał przyciśnięty do ściany. Gdyby teraz zaczął uciekać, potwór bez trudu by go dogonił i rozszarpał na strzępy. Musi jakoś zatrzymać to bydlę, choć na chwilę, żeby dopaść wylotu korytarza. Księżycowa łza była bezużyteczna. Tauros jest za głupi, żeby poddać się iluzji. Smolna łza też go nie zatrzyma. Zostawał kieszonkowy piorun. Raczej sztuczka niż prawdziwa broń, ale może się okazać skuteczna. Zwłaszcza że blade, rybie ślepia stwora są pewnie wrażliwe na światło.

Tauros był już prawie na wyciągnięcie ręki, kiedy Berg cisnął mu w pysk srebrzysty, podobny do ołówka pręcik i błyskawicznie rzucił się do ucieczki. Usłyszał stłumiony syk i przeciągły, niski ryk potwora. Błysk błękitnego światła zalał korytarz. Berg pędził ku wyjściu. To, że nie czuł na karku i plecach wściekłych cięć pazurami, znaczyło, że plan się powiódł. Piorun oślepił i zatrzymał taurosa. Na chwilę. Miarowe uderzenia łap znów zadudniły o posadzkę. Ale Berg dopadł już wyrwy w ścianie, przedtem przesłoniętej iluzorycznym maskowaniem. Miedziana płytka przylepiona do cegieł wciąż dezaktywowała uśpioną sieć Stockla. Przeskoczył próg i zerwał ją jednym ruchem, czując już na plecach gorący, cuchnący oddech potwora. Teraz pozostał ostatni ryzykowny manewr. Tauros jako strażnik Biblioteki z pewnością pozostawał niewrażliwy na pułapki i zabezpieczenia. Ale Berg nie. Przypadł do ściany, a kiedy rozpędzony stwór znalazł się tuż przed progiem, błyskawicznie przesunął dłonią przed czarnym paskiem w ścianie. Usłyszał świst wystrzelonej sieci i kłapnięcie wielkich kłów taurosa, które o milimetry minęły jego ramię. Odskoczył akurat w chwili, gdy cieniutka, pajęcza siatka spadała na łeb i pysk zwierza. Jedna srebrzysta nić zdarła kawał skóry z dłoni Berga, ale na szczęście nie odcięła palców. Tauros, nagle unieruchomiony, stał przez moment w bezruchu. Z płytkich rozcięć na skórze jego grzbietu i boków sączyła się ciemna, brunatna posoka. Nagle rybie ślepia zasnuła mgła wściekłości. Potwór ryknął, wstrząsnął łbem, zerwał się do biegu i zaczął rozpadać na wielkie, krwawe kawały, gdy pobudzone ruchem oka sieci zaczęły się zaciskać. Brunatna posoka zalała podłogę. Tauros jęknął prawie ludzkim głosem, zadrżał i upadł, zamieniony w kupę cuchnących kawałów mięsa.

Berg dyszał ciężko. Mało brakowało, pomyślał. Skaleczona dłoń krwawiła. Czerwone krople spływały po palcach, spadały na marmur podłogi jak jednobarwne konfetti. Na szczęście rana, choć rozległa, była powierzchowna. Ponieważ nie miał czym jej przewiązać, włożył rękę do kieszeni. Materiał kurtki natychmiast przesiąkł.

Berg rozejrzał się za dziewczyną. Stała pod ścianą, rozszerzonymi oczami wpatrując się w martwego taurosa. Dobrze, że potwór nie zdołał ich zranić. Bydlak był potwornie jadowity. Nawet drobne draśnięcie mogło mieć tragiczne konsekwencje.

Dawno nie nadział się na taurosa. Stwór miał obniżony próg bólu, był durny jak kilo gwoździ i nigdy nie zaprzestawał pogoni. Marzenie Grabieżcy.

Dziewczyna z postrzępioną fryzurą poruszyła się niepewnie.

– Co teraz? – spytała.

Głupie pytanie, ale pewnie była w szoku.

– Wiejemy – powiedział. – Masz jakąś chustkę?

Bez słowa skinęła głową i podała mu lnianą przepaskę, która prawdopodobnie służyła do zakrywania włosów.

Zabandażował prowizorycznie rękę i podał jej zdrową dłoń.

– Trzymaj mocno – powiedział. – Muszę złapać z tobą synchron.

Mieli bardzo mało czasu. Z ukrytego korytarza zaczęły dochodzić jakieś dźwięki, głosy i szmery. Adeptka w żółtym sari prawdopodobnie już dochodziła do siebie. Ryk taurosa wywołał niepokój. Drzwi z napisem „Szczytność a jawa” uchyliły się i w szczelinie ukazała się wystraszona twarz jakiegoś akolity. Gdzieś zaskrzypiały kolejne. I jeszcze jedne.

Berg ścisnął szczupłe palce dziewczyny. Skupił się, zamknął oczy, zwizualizował dobrze znajomy, bezpieczny wlot jaskini. Szare głazy porośnięte mchem, strumień, sosny, spokój.

– Teraz – szepnął do towarzyszki i zaczął biec.

Uderzenie mocy trzasnęło go niczym bicz. Potknął się i upadł na kolana, podpierając się rękami. Ostry ból przeszył skaleczoną dłoń, ale był niczym w porównaniu z wybuchem ognia, jakim eksplodował tatuaż. Straszny ucisk w głowie mieszał myśli. Berg miał wrażenie, że czaszkę zgniata mu imadło.

Obok pojękiwała skulona na podłodze dziewczyna.

Oświecony przybył, pomyślał.

Potrząsnął głową, w której ból przelewał się jak brudna woda, i zmobilizował wszystkie siły, żeby wstać. Dźwignął się ciężko na nogi. W korytarzu zrobiło się ciemno. Powietrze zgęstniało tak, że trudno było oddychać. Daleko w mroku majaczyła niewyraźna postać. Ktoś biały, wysoki, jakby otoczony mgłą.

W sercu Berga rozbłysła iskierka nadziei. To awatar. Z pewnością awatar. Oświecony nie zdążył jeszcze dotrzeć do Biblioteki. Na razie przysłał swoją emanację.

Zrobił chwiejnie kilka kroków.

– Wstań – wychrypiał pod adresem swojej towarzyszki. – Nie poddawaj się.

Awatar wyciągnął rękę.

Ucisk w głowie Berga zwiększył się nie do zniesienia. Grabieżca jęknął i znów runął na kolana. Ciężar przygniatał klatkę piersiową, dusił. Ból w ramieniu promieniował na bark, rozlewał się w boku. Przed oczami zatańczyły czerwone plamy. Berg walczył jeszcze, ale słabł z każdą chwilą. Blada postać awatara rosła, wypełniała wszystko. Dotyk zimnej, perłowej mgły wysysał siły. Pozyskiwacz tracił przytomność.

W mrocznej, ponurej otchłani, która nagle się pod nim otwarła, coś zalśniło gorącym szkarłatem. Maleńkie jak wiśnia, pulsujące serce ze światła. Mentometr Arvaniego. Ożywiał, dodawał otuchy, z każdym skurczem ładował w duszę Berga porcję energii. Ucisk w głowie zelżał nieco. Mgła się rozrzedziła. Biały, widmowy awatar cofnął się w głąb korytarza, zmalał. W pomieszczeniu pojaśniało.

Berg zdołał wstać. Cały czas czuł, że w holu na dole czerwień zamknięta w szklanym cylindrze pracuje pełną parą. Zataczając się, wykonał parę niezgrabnych kroków, żeby zbliżyć się do dziewczyny, wciąż skulonej na podłodze. Zmusił ją, by wstała, bezceremonialnie szarpiąc i ciągnąc drobne ciało w górę. Miała twarz szarą jak płótno i nieprzytomne oczy.

– Uciekajmy – wymamrotał. – No, dalej! Damy radę.

Przytaknęła skinieniem, a może po prostu głowa jej opadła.

Uciekali. Chwiejnie, niepewnie, otruci bladą mgłą, oszołomieni. Wpadali na ściany, potykali się. Biegli. Z każdym krokiem nabierając pewności, że nie dadzą rady. Awatar znów się przybliżył, pociemniało. Ale w obolałej, skołowanej głowie Berga zaświtał plan. Wciąż mieli szanse. Muszą tylko dotrzeć do schodów.

Korytarz zdawał się nie mieć końca. Rzędy czarnych drzwi przeradzały się w pyski potwornych zwierząt, czarne i białe romby podłogi wirowały w oczach.

Wreszcie wypadli na schody. Tu moc prześladowcy wyraźnie osłabła. Berg zeskakiwał po dwa stopnie. Byle dotrzeć do półpiętra, myślał gorączkowo. Musi tu być! Boże, spraw, żeby było!

Obrzucił ściany nieprzytomnym spojrzeniem. Było. Wisiało spokojnie. Malutki kwadrat czerni okolony srebrną ramką.

– Trzymaj mnie mocno! – krzyknął do dziewczyny i skupił wzrok na bezbrzeżnej tafli nocnego morza.

– W bezpieczne miejsce – powiedział cicho. – Natychmiast!

Świat zwinął się w wir. Rozbłyski i kolory migały przed oczami. Berg czuł kurczowy uścisk palców dziewczyny na swoim ramieniu. Czarne morze falowało.

Po chwili znikło. Porwani impetem upadli na zakurzone deski. Wokół piętrzyły się oblepione warstwą wieloletniego brudu skrzynie, puste regały przypominały wręgi zatopionych wraków. Wszędzie walały się śmieci, posadzkę zasnuwała warstwa pożółkłych ze starości papierów. Małe okno oplatały pajęczyny, szyby pokrywała warstwa kurzu, tak że w pomieszczeniu panował półmrok.

Trafiliśmy do jakiegoś od wieków nieużywanego skrzydła, pomyślał Berg. Graciarni czy czegoś w tym rodzaju. Albo sekretnej sali Mistrza Blasku, który dawno już umarł. I świetnie. Tak łatwo nas nie znajdą.

Panna w lnianym chałacie gramoliła się z podłogi. Berg wyciągnął do niej rękę.

– Jazda – powiedział. – Za chwilę będzie po wszystkim.

– Matko – jęknęła. – Chcę się już obudzić.

– Jeszcze moment. – Zacisnął palce na jej dłoni. – Tylko złapię synchron. Może przynajmniej teraz się uda.

Poszło bez przeszkód. Szybko zwizualizował wejście do jaskini. Wystarczyły trzy kroki i przejście się dokonało.

Unosili się wśród granatowej głębi przetykanej wirami galaktyk, a chłód i gorąco na przemian smagały skórę. Mleczna tafla, za którą otwierało się wejście do ogrodu, rozstąpiła się lekko. Berg pociągnął za sobą dziewczynę. Płynnie przeniknęli przez gardło jaskini. Rozbłysk towarzyszący przejściu był krótki, lądowanie przebiegło perfekcyjnie. Grabieżca pomyślał z goryczą, że ucieczki z awaryjnych sytuacji ma doskonale opanowane. Szkoda, że z abordażem poszło znacznie gorzej. Łagodnie opadli na miękką trawę. W kotlinie świeciło słońce. Berg puścił dłoń dziewczyny i odetchnął z ulgą. Tu już nic nie mogło im zagrozić. Wrócili bezpiecznie do domu.