Wydawca: Czwarta Strona Kategoria: Obyczajowe i romanse Język: polski Rok wydania: 2017

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 25000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 342 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Zakochaj się, Julio - Natalia Sońska

Autorka pełnych emocji książek - "Garść pierników, szczypta miłości" oraz "Obudź się, Kopciuszku" przedstawia nowy, zimowy bestseller! Piękna sceneria polskich gór i wzruszająca opowieść o miłości jak z bajki - takie historie pisze tylko Natalia Sońska!

 

Julia jest nauczycielką w jednym z krakowskich liceów. Młoda i ambitna, cieszy się wśród uczniów szacunkiem oraz sympatią. Dziewczyna ma złote serce, a dla swoich wychowanków jest w stanie zrobić wszystko, nawet narazić własną reputację!

 

Jakub realizuje się życiowo i zawodowo – jego firma deweloperska prężnie się rozwija, a narzeczona – Dagmara – wydaje się wymarzoną partnerką. Mimo to Jakub odczuwa pewien niedosyt i pustkę. Przypadkowe spotkanie z Julią na jednym z górskich szlaków wywoła lawinę zdarzeń. Czyżby Jakub odnalazł prawdziwą księżniczkę? Czy drogi tych dwojga zejdą się na zawsze?

 

Morał z tej opowieści może płynąć tylko jeden – szlachetne i dobre serce zawsze zwycięży fałsz i dwulicowość innych…

Opinie o ebooku Zakochaj się, Julio - Natalia Sońska

Fragment ebooka Zakochaj się, Julio - Natalia Sońska

Copyright © Natalia Sońska, 2017

Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2017

Redaktor prowadząca: Sylwia Smoluch

Redakcja: Marta Buczek

Korekta: Maria Moczko / panbook.pl

Projekt typograficzny i łamanie: Stanisław Tuchołka / panbook.pl

Projekt okładki: Anna Damasiewicz

Fotografia na okładce: DES PANTEVA / Arcangel.com

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej: Dariusz Nowacki

Wydanie elektroniczne 2017

ISBN 978-83-7976-774-8

CZWARTA STRONA

Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o.

ul. Fredry 8, 61-701 Poznań

tel.: 61 853-99-10

fax: 61 853-80-75

redakcja@czwartastrona.pl

www.czwartastrona.pl

ROZDZIAŁ 1

Tego dnia w sali matematycznej jednego z krakowskich liceów panowała pełna skupienia cisza. Od czasu do czasu przerywało ją tylko skrzypienie szkolnych ławek lub westchnienia uczniów zerkających nerwowo na zegar wiszący nad drzwiami. Przyczyną tej pełnej napięcia atmosfery były zapisane na białej tablicy zadania i wzory. Ostatni sprawdzian przed końcem półrocza (i tym samym jedna z ostatnich okazji na poprawę oceny semestralnej) przez tydzień spędzał sen z powiek grupie znajdujących się tu teraz młodych ludzi. Część z nich walczyła o poprawny wynik każdego zadania, podczas gdy niektórzy od piętnastu minut nie zapisali ani cyferki. Zamiast tego wpatrywali się w okno, wiercili na krześle lub usiłowali zajrzeć w kartkę kolegi z ławki. Julia Konarska tymczasem pochylała się nad sprawdzianami poprzedniej klasy i kątem oka obserwowała swoich uczniów. Widziała, jak Edyta Barańska ukradkiem chowa ściągę do rękawa, jak Janek Izdebski rysuje na marginesie arkusza abstrakcyjne wzory kotłujące się zwykle tylko w jego głowie i jak Dorota Pawlik z mozołem wykonuje ostatnie obliczenia. Uśmiechnęła się pod nosem, po czym zerknąwszy na zegar, wstała zza biurka i powolnym krokiem przeszła się po pracowni, potęgując napięcie u tych uczniów, którzy pomyśleli o ściąganiu.

Gdy dzwonek obwieścił koniec lekcji, jedni odetchnęli z ulgą, inni westchnęli z niezadowoleniem.

– Dobrze, moi kochani, sprawdziany zostawcie na ławkach. Aha, w domu proszę rozwiązać zadania od jeden do dziesięć ze strony dwudziestej – powiedziała głośno Julia i wróciła do biurka, by spakować swoje rzeczy. Podczas upragnionej przerwy planowała zaszyć się w pokoju nauczycielskim.

– Pani profesooor… A może dzisiaj bez zadania? Już się i tak wysililiśmy… – rozległo się z końca sali.

– Zaraz sprawdzę, jak ty się wysiliłeś, Adam – odparła z uśmiechem, rozpoznając po głosie swojego najlepszego ucznia.

– Ponegocjujmy! – poprosił ktoś inny.

– Nie ma mowy. Do matury zostały niecałe cztery miesiące, musicie ćwiczyć. Każde z was zdaje rozszerzoną, a nie mam zamiaru później się za was wstydzić.

– Tylko dzisiaj…

– Jeszcze jedno jęknięcie i dostaniecie pięć dodatkowych zadań, a jutro na dzień dobry zrobię z nich kartkówkę – powiedziała, podparłszy się pod boki, i rzuciła groźne spojrzenie w głąb klasy.

Nikt więcej nie odważył się zaprotestować.

Uczniowie opuszczali salę, rzucając w jej stronę smętne „do widzenia”, na co Julia tylko pokręciła głową i zabrała się za zbieranie prac. Gdy doszła do ławki, przy której siedziała Edyta, czerwonym długopisem napisała na marginesie jej kartki: „Na maturze nikt nie przymknie oka na Twoje ściągi, warto się pouczyć” i dorysowawszy na końcu zdania uśmiech, spakowała sprawdzian razem z innym do teczki oznaczonej symbolem IIIb. Przed wyjściem jeszcze raz omiotła wzrokiem salę, zabrała laptop i zamknąwszy drzwi na klucz, raźno ruszyła w stronę pokoju nauczycielskiego.

Julia była nauczycielką z powołania. Choć czasami miewała chwile zwątpienia, szczególnie gdy niepokorni uczniowie dawali jej w kość, na duchu zawsze podnosiła ją myśl, że ci młodzi ludzie też potrafią walczyć o swoje i że nie pozwolili się do końca otumanić tym wszystkim aplikacjom do smartfonów i innym technologicznym nowinkom. Do gmachu liceum, w którym uczyła, zawsze wchodziła uśmiechnięta i pełna energii, mogłaby na palcach jednej ręki policzyć gorsze dni, kiedy to szkoła wydawała jej się jedynie przykrym obowiązkiem. Praca dawała Julii ogromną satysfakcję, a świadomość tego, że przekazuje swoim uczniom wiedzę, która z pewnością przyda im się w przyszłości, napawała ją dumą.

Choć Julia była młodą nauczycielką – dopiero w tym roku miała skończyć dwadzieścia osiem lat – cieszyła się ogromnym autorytetem wśród uczniów. Stawiała na luźne, koleżeńskie relacje, ale jej podopieczni wiedzieli, że jeśli chodzi o naukę, nie mogą liczyć na taryfę ulgową. Matematykę traktowała bardzo poważnie i tego samego oczekiwała od nich. Nic więc dziwnego, że dyrektor powierzył jej wychowawstwo zaraz po pierwszym roku pracy. Julia od razu związała się emocjonalnie ze swoją klasą – wiedziała, że tych młodych ludzi zapamięta na długie lata.

Swoją pogodą ducha Julia zadziwiała nie tylko uczniów, ale też grono pedagogiczne. Wszedłszy do pokoju nauczycielskiego, przywitała się radośnie ze wszystkimi, po czym nalała sobie kawy z ekspresu i usiadła przy dużym stole tuż obok jednej z polonistek, starszej, bardziej doświadczonej koleżanki po fachu.

– Jeszcze cię zmęczy ta praca, zobaczysz. Dopiero zaczynasz, więc masz pasję i siły, ale za kilka lat wspomnisz moje słowa – stwierdziła polonistka na widok uśmiechniętej twarzy Julii. – Ta… dzicz – wskazała drzwi, zza których jak na zawołanie dobiegła salwa gromkiego śmiechu – wyciągnie z ciebie wszystkie soki, wyzuje cię z sił, wyssie całą twoją energię, aż stracisz chęć do życia – zakończyła patetycznie i westchnęła.

– Pani Helenko, wezmę sobie do serca te słowa, będę się jednak starała, by do tego nie doszło – odparła z uśmiechem Julia, po czym zamieszała czarną kawę.

Uwielbiała jej smak: czysty, gorzki, bez grama cukru czy domieszki mleka. Zaciągnęła się aromatem świeżego napoju i z rozkoszą zatopiła w nim usta.

– Złuda – odcięła się polonistka. – Myślisz, że ja taka nie byłam? W podskokach pędziłam do szkoły, z radością prowadziłam lekcje! Myślałam, że nie ma przyjemniejszej pracy! Ale po czterdziestu latach użerania się z tymi młokosami, znienawidziłam to swoje powołanie.

– Ale mimo to od czterdziestu lat pracuje pani w zawodzie i z tego, co wiem, nie wybiera się pani na emeryturę – usłyszały za plecami głos Darka, wuefisty, który nie wiadomo kiedy pojawił się w pokoju nauczycielskim.

Obie gwałtownie się odwróciły. Julia uśmiechnęła się pogodnie na powitanie, pani Helena zaś w odpowiedzi machnęła ręką i rzuciła:

– Przyzwyczajenie…

– A mnie się wydaje, że tylko tak sobie pani narzeka, a naprawdę nie wyobraża sobie życia bez tych dzieciaków, szkoły i oczywiście nas. – Darek wziął się pod boki i z uśmiechem czekał na kolejną ripostę polonistki.

Pani Helena dała jednak za wygraną. Podniosła się powoli z krzesła i rzuciwszy leniwe „co wy, młodzi, możecie wiedzieć”, ruszyła w stronę stolika z herbatą. Darek zajął więc wolne miejsce obok Julii, rzucił „jak leci”, po czym – zanim zdążyła odpowiedzieć – przeszedł szybko do rzeczy:

– Za dwa tygodnie zaczynają się ferie.

– Nie musisz mi o tym przypominać, nie tylko uczniowie czekają na chwilę odpoczynku – odparła Julia wesoło.

– Zdaję sobie z tego sprawę – zaśmiał się – a to nie było przypomnienie, tylko wstęp. Wpadliśmy na pomysł, ja i inni wuefiści, żeby zabrać dzieciaki w góry na kilka dni. Wiem, że maturzyści zwykle nie jeżdżą na wycieczki, bo powinni każdą wolną chwilę poświęcać na naukę, ale może wyjątkowo zaproponowałabyś wyjazd swojej klasie, może chcieliby na kilka dni wyskoczyć w Tatry, przewietrzyć głowy? Wydaje mi się, że to całkiem niezły pomysł.

– Nie sądzę… Oni naprawdę muszą przysiąść fałdów… – zaoponowała bez przekonania Julia.

– Tak jak mówiłem, to cztery, góra pięć dni. Większość z nich i tak gdzieś się wybierze na ferie, nie łudźmy się, że cały wolny czas spędzą z nosami w książkach.

– A jakaś inna klasa? Może jakaś pierwsza lub druga?

– Myśleliśmy raczej o zebraniu chętnych z całej szkoły.

– To ile wy chcecie mieć osób?! Nasza szkoła liczy przeszło sześciuset uczniów!

– Mamy ograniczoną liczbę miejsc…

Julia zmrużyła oczy i przez dłuższą chwilę przyglądała się Darkowi.

– Brakuje wam ludzi, by wyjazd doszedł do skutku – stwierdziła nagle i wyprostowała się.

– No brakuje kilku… nastu. Proponowaliśmy młodszym klasom, ale większość uczniów ma już plany, kilkoro się zgłosiło, kilkoro się zastanawia. Uderzam do każdego wychowawcy, nie myśl sobie, a że twoja klasa jest wyjątkowo otwarta na takie propozycje…

– I przez to być może za mało uwagi poświęca nauce…

– Nie przesadzaj, mają całkiem niezłe oceny, są na drugim miejscu w szkole! Rzadko się zdarza, by klasa maturalna miała tak wysoką średnią. Może należałoby jakoś ich za to nagrodzić?

Julia zamyśliła się. Może rzeczywiście powinna rozważyć propozycję Darka? Skoro to ma być ogólnoszkolna wycieczka, i tak nie powstrzyma swoich uczniów, jeśli się o niej dowiedzą i zechcą pojechać. Zgodziła się więc porozmawiać z nimi w czasie najbliższej godziny wychowawczej.

– Tylko wiesz, będziesz musiała pojechać jako opiekun… – dodał cicho Darek.

– Co takiego?!

– Obstawiam, że zabierzemy sporą grupkę twoich uczniów, chyba nie zostawisz ich bez nadzoru? – przeszedł do mocnych argumentów.

– O tym nie było mowy!

– Jeszcze!

– I każdy wychowawca, którego uczniowie zdecydują się na wyjazd, będzie miał obowiązek im towarzyszyć?

– Każdy sympatyczny wychowawca, którego taki wyjazd nie… zmęczy. – Darek przypochlebnie wyszczerzył zęby w szerokim uśmiechu, po czym nachylił się i półgłosem dodał: – No chyba nie wyobrażasz sobie, że pani Helenka pójdzie z nami w góry…

Oboje spojrzeli na tęgą polonistkę i mimo sympatii, jaką darzyli panią Helenę, zaśmiali się cicho.

W tym samym momencie usłyszeli przenikliwy, metaliczny dźwięk dzwonka obwieszczającego koniec przerwy.

– Przemyśl to. – Darek puścił do Julii oko, po czym wstał i ruszył w stronę drzwi.

Pozostali nauczyciele też zaczęli, z mniejszym lub większym entuzjazmem, wychodzić na swoje lekcje. Julia miała teraz okienko, mogła więc w spokoju przejrzeć sprawdziany, dzięki czemu planowała zabrać mniej prac do domu. Przeliczyła się jednak, bo chwilę po tym, jak pokój nauczycielski opustoszał, rozdzwonił się jej telefon komórkowy.

– Wiem, że masz teraz okienko! Czekam pod twoją szkołą i zabieram cię na kawę. Mam same rewelacje! – usłyszała rozentuzjazmowany głos przyjaciółki, gdy tylko odebrała połączenie. Spojrzała na niedopitą czarną kawę i westchnęła ciężko.

– Miałam właśnie…

– Popracujesz w domu, muszę się z tobą zobaczyć! – weszła jej w słowo Ola.

Julia westchnęła raz jeszcze, gdy usłyszała dźwięk zakończonego połączenia. Podeszła do okna; zobaczywszy na parkingu samochód Oli, pokręciła głową, rzuciła okiem na sprawdziany, po czym chwyciła płaszcz wiszący na wieszaku przy drzwiach i wyszła z pokoju nauczycielskiego.

Gdy tylko pchnęła drzwi wyjściowe, poczuła na twarzy chłodny powiew wiatru. Zacisnęła mocniej pasek wełnianego płaszcza i szybkim krokiem ruszyła w stronę samochodu Oli. Stłumiony rytm najnowszego hitu z listy przebojów tętnił już kilka metrów przed autem, a kołysząca się w jego takt Ola była czymś bardzo rozentuzjazmowana.

– Co to za rewelacje? – zapytała Julia, gdy tylko zatrzasnęła za sobą drzwi pojazdu.

– O nie, kochana, najpierw kawa – odparła Ola i ruszyła w stronę wyjazdu z parkingu.

– Mam tylko czterdzieści pięć minut. A teraz nawet już mniej. – Julia spojrzała na zegarek.

– Spokojnie, zdążymy. Nie takie rzeczy robi się w ciągu czterdziestu pięciu minut.

Julia rzuciła Oli upominające spojrzenie, gdy ta wyszczerzyła zęby w wymownym uśmiechu.

Zatrzymały się przy Świętej Anny, jednej z uliczek odbiegających od krakowskiego rynku. Ich ulubiona kawiarnia była oblegana o każdej porze dnia, magia tego miejsca po prostu przyciągała gości. Weszły do ciepłego pomieszczenia, pocierając zmarznięte ręce. Gdy zauważyły, że ich ulubione miejsce na małej antresoli przy oknie jest wolne, wymieniły radosne spojrzenia. Od razu zamówiły rozgrzewającą, korzenną kawę i odwiesiwszy płaszcze, rozsiadły się w wygodnych, miękkich fotelach.

– No, to teraz mów. O co chodzi, co jest tak ważne, że aż cała podskakujesz, gdy o tym myślisz? – zapytała Julia, podczas gdy jej przyjaciółka z uśmiechem wertowała menu.

Ola popatrzyła na nią, teatralnie zamknęła kartę i położywszy na niej dłonie, zaczęła stukać palcami o okładkę. Przebiegły uśmiech nie schodził jej z twarzy.

– Wiesz, że Jacek rozstał się z Agatą? – rzuciła w końcu.

Julia spuściła wzrok i zaczęła nerwowo skubać haftowaną serwetkę przykrywającą stolik. Nim się odezwała, wzięła głęboki wdech.

– A po co mi o tym mówisz? – zapytała, nie patrząc na przyjaciółkę.

– Nie ucieszyło cię to? – Ola była wyraźnie zawiedziona. – Nie ułożył mu się ten romansik… Myślałam, że cię to trochę podbuduje.

– Co miałoby mnie podbudować? Nie jestem osobą, która się cieszy z cudzego nieszczęścia.

– Ona z twojego cieszyła się bardzo.

– Ale ja nie jestem Agatą. Nie jestem kobietą, która buduje swoje szczęście na cudzym nieszczęściu… O ile tak to można nazwać w naszym przypadku…

– To znaczy?

– To rozstanie dużo mi dało. I otworzyło mi oczy. W pewnym stopniu powinnam być im chyba wdzięczna…

– Nie wierzę, że to mówisz! Twoja bardzo bliska koleżanka odbiła ci narzeczonego, a ty mówisz, że jesteś jej za to wdzięczna?! Nigdy nie słyszałam większej bzdury.

– Trzeba dostrzegać to, co pozytywne, w każdej sytuacji, nawet najbardziej beznadziejnej. – Julia wzruszyła ramionami i z uśmiechem spojrzała na zdziwioną przyjaciółkę.

Tak naprawdę jednak wcale nie było jej do śmiechu. Jacek przez ponad pół roku zdradzał ją z koleżanką z pracy. Pech chciał, że tą koleżanką była bardzo dobra znajoma Julii jeszcze z liceum. To właśnie ona przedstawiła jej Jacka – razem studiowali, a później odbywali aplikację w tej samej kancelarii. Nigdy jednak nie przeszło Julii przez myśl, że mogłoby ich łączyć coś więcej niż stosunki służbowe, nic na to nie wskazywało. Do czasu, gdy pewnego dnia Julia, by zrobić Jackowi niespodziankę urodzinową, urwała się wcześniej z pracy i pojechała do kancelarii. Chciała zabrać go na wycieczkę za miasto, on już jednak świętował – właśnie z Agatą. Przyłapała ich w dość jednoznacznej sytuacji – całowali się namiętnie, oparci o biurko we wspólnym gabinecie, zdejmując kolejne części garderoby. Niewykluczone, że gdyby Julia weszła do biura nieco później, natknęłaby się na jeszcze pikantniejszą scenę.

Julia była zdruzgotana, ale postanowiła, że nie da tego po sobie poznać. Z podniesioną głową patrzyła, jak jej były narzeczony pakuje walizki i zamyka za sobą drzwi ich wspólnego dotąd mieszkania. Jacek wiedział, że Julia ponad wszystko ceni zasady moralne, a jedną z nich była właśnie wierność. Nigdy nie szanowała osób, które ulegają pokusom. Dlatego Jacek – nie zaprzeczając ani przez chwilę, że wina leży po jego stronie, ale też nie walcząc o ich związek – honorowo oddał Julii wszystko, na co razem zapracowali. Zaraz zresztą związał się ze swoją kochanką, Julia zaś po kilku trudnych miesiącach w pełni stanęła na nogi, oddając się całkowicie pracy.

– Nie jesteś ciekawa, skąd to wiem? – wyrwała ją z zamyślenia Ola.

– Niespecjalnie.

– Dziś rano w sądzie spotkałam Paulinę, aplikantkę z ich kancelarii, wszystko mi opowiedziała. – Ola zignorowała odpowiedź Julii. – Podobno Agata zwolniła się z pracy z dnia na dzień. Paulina nie wie, o co dokładnie poszło, ale reagują na siebie wręcz alergicznie.

– Ponawiam pytanie, po co mi o tym mówisz?

– Żebyś wiedziała! Ma pajac za swoje!

– W ogóle mnie to nie interesuje. To już nie jest moja sprawa ani moje życie. Przejdźmy może do przyjemniejszych tematów – ucięła Julia, po czym uśmiechnęła się do kelnerki, która właśnie przyniosła im kawę.

Co prawda jej myśli jeszcze przez kilka chwil krążyły wokół Jacka i nie potrafiła skupić się na tym, co mówiła do niej Ola, dyskomfort ten był jednak ledwo odczuwalny. Pogratulowała sobie w myślach, że tak dobrze idzie jej zapominanie.

– Julka! A jednak ruszyła cię ta wiadomość!

– Ani trochę.

– Więc wróć na ziemię. Pytałam o coś.

– Powtórz proszę, rozpłynęłam się nad tą pyszną kawą… – Julia przymknęła oczy, upijając łyk rozgrzewającego napoju.

– Pytałam, jakie masz plany na ferie. Może wyskoczyłybyśmy na narty? Kilka dni w Alpach dobrze by ci zrobiło, oderwałabyś się od tych dzieciaków.

– Jadę w Tatry – odparła Julia szybko, samą siebie zaskakując tą odpowiedzią. W tej chwili podjęła decyzję o wyjeździe, co do którego jeszcze niecałą godzinę wcześniej miała duże wątpliwości.

– W Tatry? Przecież polskie stoki są przepełnione, nie da się swobodnie jeździć! No ale niech ci będzie…

– Olka, jadę na wycieczkę szkolną. Darek, nasz wuefista, organizuje obóz zimowy w Zakopanem i zaproponował, żebym zabrała swoją klasę. Jadę tam więc nie na narty, tylko jako opiekun.

Ola zamrugała szybko. Wiedziała, jaką radość sprawiało jej przyjaciółce nauczanie, ale nie mogła zrozumieć, dlaczego Julia wolny czas, który mogłaby spędzić na alpejskich stokach, zdecydowała się poświęcić pilnowaniu nieokiełznanej młodzieży!

– Naprawdę chcesz pracować w czasie dwutygodniowych ferii?

– To nie do końca będzie praca… Po prostu spędzę z moimi uczniami czas w górach. Poza tym to nie będą dwa tygodnie, a kilka dni.

– A może chodzi o tego wuefistę? Jak mu tam, Darka? – Ola zmrużyła oczy.

– Już ci się coś roi…

– Nic mi się nie roi! Co to za Darek? I czemu zaproponował wyjazd właśnie tobie?

– I jeszcze kilku innym nauczycielom! Nie doszukuj się podtekstów! Za długo chyba nie miałaś faceta, bo wszędzie widzisz dwuznaczności… Nie tylko ja pojadę jako opiekun na ten obóz.

– Co nie zmienia faktu, że zmarnujesz czas na pilnowanie dzieciaków z buzującymi hormonami, zamiast zadbać o własne! No ale jak chcesz, ja wybieram się na narty, czy ci się to podoba, czy nie. – Ola udała obrażoną i ostentacyjnie zamieszała kawę.

Julia wiedziała, że plany urlopowe Oli zmienią się jeszcze kilkakrotnie, nie skomentowała więc tej wypowiedzi. Jako że jej przyjaciółka uparcie milczała, zamyśliła się, rozmyślając o wyjeździe w góry, na który właśnie się zdecydowała. Nagle odkryła, że nie może się go już doczekać.

ROZDZIAŁ2

Klasy IIIb nie trzeba było szczególnie zachęcać do wyjazdu w góry. Gdy tylko Julia nieśmiało zaproponowała im obóz zimowy, większość uczniów natychmiast entuzjastycznie powiedziała tak. Na nic zdały się prośby o rozwagę, sugestie, że może lepiej przeznaczyć ten czas na naukę – tylko kilkoro najpilniejszych maturzystów nie zdecydowało się na wyjazd, twierdząc (ku radości Julii), że wolą spędzić ferie z podręcznikami. Pozostali bez wahania zapisali się na listę i stali teraz na parkingu przy szkole, obładowani bagażami, czekając na spóźniający się już dwadzieścia minut autokar.

Śnieg prószył nieustannie od kilku dni i nic nie zapowiadało, by pogoda miała się w najbliższym czasie zmienić. Wydeptane przez zniecierpliwionych, zmarzniętych uczniów ścieżki wzdłuż placu nie świadczyły o trosce o los kierowcy, który mógł utknąć w jakiejś zaspie, wszyscy martwili się raczej o to, że tak długo wyczekiwany wyjazd nie dojdzie do skutku. Dlatego gdy tylko ktoś wypatrzył nadjeżdżający autokar i donośnie dał znać o tym całej grupie, rozległy się gromkie brawa. Uczniowie śpiesznie ruszyli w stronę miejsca, w którym zatrzymał się pojazd, i czym prędzej zaczęli pakować torby do bagażnika, aby jak najszybciej wejść do ciepłego wnętrza i zająć najlepsze miejsca, koniecznie z tyłu.

– Już myślałem, że ten autokar nigdy nie przyjedzie – westchnął Darek i pomógł Julii włożyć walizkę do bagażnika.

– Uczniowie nie daliby nam wtedy żyć, zdajesz sobie z tego sprawę? – zaśmiała się Julia i podziękowawszy za pomoc, ruszyła w stronę przednich drzwi.

– Sami z pewnością w mgnieniu oka zorganizowaliby jakiś inny transport, choćby furmankę. Powiem ci szczerze, obawiałem się niskiej frekwencji. Gdyby nie twoja klasa, musielibyśmy odwołać wyjazd. A tak, trzeba było nawet odmawiać!

– Co ty byś beze mnie zrobił… – Julia teatralnie przewróciła oczami, po czym wsiadła do autokaru.

– Pani profesor! Proszę usiąść z nami, będzie wesoło! Na rozgrzewkę też coś damy! – usłyszała rozbawiony głos z ostatnich siedzeń, gdy tylko stanęła przy kierowcy z listą obecności w ręce i poprosiła o mikrofon.

– Ja ciebie, Marcin, zaproszę do przodu, jeśli jeszcze raz coś takiego usłyszę albo, co gorsza, zobaczę! – krzyknęła do ucznia, a gdy nie usłyszała odpowiedzi, tylko śmiech całej grupy, sprawdziła, czy mikrofon działa i zaczęła odczytywać listę obecności.

Oprócz niej i Darka do opieki nad młodzieżą zgłosił się jeszcze drugi nauczyciel wychowania fizycznego, Wojtek Dziedzic, i wychowawczyni IIa, Basia Stępień. Oboje już zajmowali miejsca na przednich siedzeniach. Darek dołączył do nich, gdy wraz z kierowcą upewnili się, że wszystkie bagaże znajdują się na swoim miejscu i żadni uczniowie nie krążą już wokół autokaru. Julia właśnie kończyła sprawdzać listę, mogli więc ruszać. Nie obyło się oczywiście bez głupawych pytań o postój na siusiu, czy też jak długo będą jechać. Z powodu śniegu przejazd rzeczywiście mógł trwać nieco dłużej niż zwykle, każdy jednak wiedział, że trasa z Krakowa do Zakopanego nie jest tak długa, by konieczne były postoje. Kiedy w końcu i Julia zajęła swoje miejsce, poczuła lekki dreszczyk ekscytacji. Bywała w Zakopanem, znała to miasto dość dobrze, zimową porą miało ono wyjątkowy, niepowtarzalny urok, który przyciągał jak magnes. Było jak zaczarowana kraina z mnóstwem tajemnic, którą każdy chce poznać. Julia uświadomiła sobie, że właśnie zaczyna odpoczywać, mimo że w pewnym sensie wciąż była w pracy. Taki sposób spędzenia ferii był strzałem w dziesiątkę, dobrze, że nie wybrała się z Olą w Alpy. Przyjaciółka do ostatniej chwili usiłowała ją nakłonić do zmiany planów, Julię jednak ciągnęło w polskie góry jak nigdy wcześniej. Tatrzańska atmosfera wygrywała z klimatem Alp, Himalajów i w ogóle wszelkich innych regionów, była nie do podrobienia – ciepła i serdeczna – dzięki mieszkającym tam ludziom.

W momencie, w którym oparła czoło o szybę i zaczęła pogrążać się w błogich rozmyślaniach, rozdzwonił się jej telefon. Wyciągnęła go śpiesznie z kieszeni i spojrzawszy na wyświetlacz, westchnęła ciężko.

– Co, jakiś natarczywy wielbiciel? – zaśmiał się Darek, widząc jej reakcję.

– Gorzej. Natarczywa przyjaciółka. Pewnie po raz kolejny, setny bodajże, będzie próbowała mnie przekonać do wyjazdu na narty.

– Przecież jedziesz na narty.

– Ale nie w Alpy! Ona nie wyobraża sobie ferii zimowych bez szusowania po austriackich lub szwajcarskich stokach. Dzwoni dzisiaj już piąty raz, a ja naprawdę nie mam siły znowu jej tłumaczyć…

– To wyłącz telefon, co za problem?

– Zapomniałeś, że jestem na wycieczce i mam pod swoją opieką ponad dwudziestu uczniów? A jeśli któryś z rodziców będzie próbował się ze mną skontaktować? – Julia popatrzyła na Darka z lekkim wyrzutem.

– Racja, nie pomyślałem o tym. – Uśmiechnął się niezrażony. – Jeśli chcesz, mogę z nią porozmawiać.

– Uwierz mi, to jeszcze gorszy pomysł… – westchnęła jeszcze raz na myśl o wnioskach, do jakich doszłaby Ola, gdyby to Darek odebrał telefon.

Paradoksalnie ta poważna pani adwokat, zajmująca się głównie sprawami rozwodowymi, w sprawach życiowych, a już szczególnie damsko-męskich, była bardzo naiwna, momentami wręcz infantylna. Mimo że Ola potrafiła znakomicie doradzać swoim klientom, kiedy chodziło o jej życie osobiste lub – co gorsza – o uczucia Julii, stawała się licealistką żądną wrażeń, której sensem istnienia jest wmawianie sobie i innym kolejnych sercowych perypetii.

Julia pokręciła nieznacznie głową i wziąwszy głęboki wdech, odebrała.

– Czy ty wiesz, do czego służy telefon? – zapytała Ola na powitanie.

– Coś się stało? Dziś wyruszyliśmy z Krakowa i miałam sporo spraw organizacyjnych na głowie. Już ci zresztą mówiłam wiele razy, że nie pojadę z tobą w tym roku na narty.

– Gdybyś łaskawie odebrała telefon, siedziałabym teraz z tobą w tym twoim szkolnym, zapewne rozklekotanym autobusie, a nie goniła was na zakopiance!

– O czym ty mówisz?

– Skoro ty nie chciałaś jechać ze mną, ja jadę z tobą. To znaczy za tobą. Próbowałam się do ciebie dobić, żeby zapytać, czy znajdzie się dla mnie jeszcze jedno miejsce, mogłabym być nawet opiekunem tej twojej ferajny, o ile oczywiście masz jakichś przystojnych maturzystów. No, wuefista też mógłby być. Ale ty nie raczyłaś odebrać telefonu, więc wsiadłam w samochód i gonię na złamanie karku, żeby dotrzymać wam kroku!

Julia skuliła się, jeszcze mocniej przyklejając policzek do szyby z nadzieją, że jej telefon jest odpowiednio wyciszony i Darek nie słyszy perorującej Oli.

– To znaczy, że jedziesz do Zakopanego?

– Tak, moja kochana, bystra przyjaciółko. I znam bardziej adekwatne określenie niż jadę, ale nie wypada mi przy nauczycielce używać niecenzuralnych słów. Gdzie wy jesteście? Na którym kilometrze?

– Ola, był… mały poślizg, autokar się spóźnił i zanim wszyscy się zapakowali… Ruszyliśmy z prawie godzinnym opóźnieniem, dopiero wyjeżdżamy z Krakowa.

Julia zamilkła, odsunęła aparat od ucha i czekała na reakcję Oli. Po chwili, tak jak przewidywała, usłyszała siarczyste przekleństwo.

– Tak to jest się z tobą umawiać. Dobra, w takim razie spotkamy się na miejscu. Podaj mi jeszcze adres waszego pensjonatu, żebym mogła tam wynająć pokój albo przynajmniej coś w pobliżu. Czekam na wiadomość.

Julia chciała powiedzieć, że przecież na nic się nie umawiały, nie zdążyła jednak, bo zaraz usłyszała dźwięk zerwanego połączenia. Zamrugała szybko, pokręciła z niedowierzaniem głową, po czym lekko się uśmiechnęła. Ola była nieobliczalna, po raz kolejny to udowodniła.

Kiedy dojechali do zatłoczonego Zakopanego i próbowali przebić się do pensjonatu, w którym mieli zarezerwowane pokoje, Julia po raz kolejny poczuła znany jej już dreszczyk emocji. Z zapartym tchem podziwiała widoki za oknem. Śnieg nie padał, a czyste, błękitne niebo i jaśniejące na nim słońce odcinały się od okalających miasto masywów Tatr. Pokryte białą pierzyną stoki i piętrzące się nad lasami szczyty były jednocześnie majestatyczne i urzekające. Serce samo się rwało, by jak najszybciej wyruszyć na górską wędrówkę. Julia miała nadzieję, że niezawodna do tej pory pogoda na to pozwoli. Uśmiechała się do siebie, czując jak ogarnia ją błogość.

– Pani profesor? – Głos Darka wyrwał ją z zamyślenia. – Pani chyba się zaraz rozpłynie! – zaśmiał się głośno.

– A ciebie ten widok nie rusza? Nic a nic?

– Ruszał za pierwszym czy drugim razem. Odkąd jestem tu średnio pięć, sześć razy w roku, to chleb powszedni.

– Ja też bywałam w Zakopanem, ale mimo to ciągle urzeka mnie na nowo! – odparła.

– Cóż, inna wrażliwość. – Darek wzruszył ramionami i wstał.

– Najwyraźniej… – mruknęła do siebie Julia i znów przykleiła nos do szyby.

Nie zauważyła, kiedy Darek poprosił uczniów o zebranie rzeczy i założenie kurtek. Ocknęła się dopiero w chwili, gdy autokar zatrzymał się na parkingu, a jej wychowankowie zaczęli śpiesznie wyskakiwać z pojazdu, by jak najszybciej zabrać bagaże i zająć najlepsze pokoje. Przez dłuższą chwilę próbowała ich uspokajać, tłumaczyć, że najpierw muszą podzielić się na kilkuosobowe grupy i dopiero wtedy otrzymają klucze, byli jednak zbyt rozentuzjazmowani, by dotarły do nich jej słowa. Dopiero gdy Darek swoim donośnym głosem poprosił o uwagę, ucichli.

Kiedy uczniowie pod wodzą Darka zaczęli powoli iść w kierunku wejścia do pensjonatu, Julia uprzytomniła sobie, że jej przyjaciółka powinna już na nią czekać, rozejrzała się więc dookoła, ale nigdzie nie dostrzegła samochodu Oli. Sprawdziła wiadomość, którą do niej wysłała, by upewnić się, że podała jej dobry adres – wszystko się zgadzało. Lekko zaniepokojona wybrała więc numer przyjaciółki. Czekając na połączenie, dreptała w miejscu, bo mróz coraz bardziej dawał jej się we znaki.

– No cześć! Dojechaliśmy, a ty gdzie jesteś? – zapytała z ulgą, gdy Ola odebrała telefon.

– W tym waszym pensjonacie nie było już miejsc, zajęliście wszystkie pokoje – odparła ta z przekąsem – ale może to i dobrze, bo pewnie będziecie mieć… obozowe warunki. Wynajęłam apartament w hotelu obok, ten sam kompleks, tylko standard trochę wyższy.

No tak, Julia mogła się tego spodziewać. Wygodnicka Ola pewnie nawet nie zapytała o pokoje w ich willi, gdy tylko zobaczyła obok luksusowy hotel. Zaśmiała się pod nosem, po czym powiedziała, że musi wracać do uczniów, ustalić plan dnia i dopiero wtedy będzie mogła się z nią zobaczyć. Zaprosiła oczywiście Olę na zebranie grupy wycieczkowej, ta jednak zdecydowanie odmówiła, tłumacząc, że skoro ma chwilę dla siebie, sprawdzi, jakie atrakcje są dostępne w jej hotelu.

Kiedy pokoje zostały już przydzielone, młodzież pobieżnie rozejrzała się po pensjonacie, a nauczyciele dopełnili formalności związanych z pobytem, nadszedł czas, by ustalić bardziej szczegółowy plan wycieczki. Przed wyjazdem opiekunowie ustalili tylko kilka ramowych scenariuszy działań, wszystko bowiem było uzależnione od pogody. Jako że dzień był wyjątkowo słoneczny, a zapytani o pogodę rodowici górale potwierdzili, że do wieczora aura się nie zmieni, zgodnie postanowiono, że jeszcze tego dnia wszyscy wybiorą się w góry.

– Droga młodzieży! – Darek znów dzięki swojemu mocnemu głosowi zapanował nad gwarem panującym w stołówce. – Nie jest jeszcze za późno na wycieczkę w góry, dlatego przegonimy was dzisiaj Kościeliską, co wy na to?

– A wejdziemy do Jaskini Mroźnej? – zapytał ktoś z końca sali.

– Wydaje mi się, że jaskinia jest zamknięta do kwietnia albo nawet maja, więc przykro mi.

– W takim razie po co tam idziemy? – padło zaraz następne pytanie.

– A po co przyjechałeś w góry? Posiedzieć w pensjonacie? Jeśli tak, to zaraz wsadzimy cię w autobus i pojedziesz z powrotem do Krakowa, mądralo – zgasił ucznia Darek, po czym kontynuował: – Dojdziemy do schroniska na Hali Ornak i wracamy.

– To może chociaż zabierzemy ich nad Smreczyński Staw? – zaproponował Wojtek.

– Tak! – wykrzyknęło kilka osób.

– Zdecydujemy na miejscu, to zależy, jakie będą warunki i czy będziecie na siłach. Pamiętajcie, że mamy środek zimy, pogoda jest ładna, ale to nie oznacza, że nie zmarzniecie – odparł Darek. – Dobrze, w takim razie za piętnaście minut zbiórka w holu. Kto ma pełne wyposażenie, zabiera ze sobą, komu czegoś brakuje, niech podejdzie ze mną do recepcji, tu można wszystko wypożyczyć. Nie muszę wam chyba przypominać, żebyście się ubrali ciepło i wygodnie? No to widzimy się za chwilę.

Podczas spotkania Julia siedziała przy jednym ze stolików z Basią. Zajęte rozmową, nie zauważyły, kiedy Darek przysiadł się do nich. Dopiero gdy wymownie zastukał palcami w blat, spojrzały na niego zaskoczone.

– I co myślicie? – zapytał, jakby domagając się aprobaty, i wlepiając pytający wzrok w Julię.

– Wszystko świetnie pomyślane. Ale tak jak mówiłeś, o wyjściu na Smreczyński Staw zdecydujemy już w schronisku. I proponowałabym wzięcie przewodnika – odpowiedziała Julia, by zaznaczyć, że uważnie słuchała, mimo że w tym samym czasie wymieniały się z Basią uwagami na temat nowych matur.

Darek wyprostował się dumnie, zadowolony pokiwał głową, po czym ruszył w stronę swojego pokoju, by zabrać przygotowany na wyprawę plecak.

Tak jak przepowiedzieli górale – pogoda nie zawiodła do końca dnia. Słońce świeciło mocno, odbijając się w pokrywającym zbocza gór śniegu. Promienie mieniły się w zaspach, przypominając brokatową posypkę. Choć odbijające się w śnieżnej bieli światło raziło w oczy, nikomu to nie przeszkadzało. Krajobraz był przepiękny i nawet uczniowie, którzy byli sceptycznie nastawieni do tej wyprawy, raz po raz wzdychali z zachwytu, przystając i podziwiając te zapierające dech w piersiach widoki. Nie narzekali, choć trasa była rzeczywiście bardziej wymagająca niż latem, szli miarowym tempem, by nikt nie zostawał w tyle, jednocześnie dając sobie szansę na zapamiętywanie przepięknych krajobrazów. Pokryte śniegiem drzewa, wysokie zaspy, częściowo zamarznięte strumyki urzekały nawet tych najmniej wrażliwych na piękno przyrody. Odgłosy dobiegające z głębi lasu, ciche rozmowy i szum delikatnego wietrzyku przeplatały się z dźwiękiem skrzypiącego pod butami śniegu, budując niesamowitą atmosferę.

Julia cały czas szła uśmiechnięta. Była sobie wdzięczna za to, że zdecydowała się na ten wyjazd. Kiedy dotarli do Hali Ornak, postanowili, wzmocniwszy się w schronisku ciepłym posiłkiem oraz gorącą herbatą, ruszyć nad Smreczyński Staw. Około dziesięcioro uczniów zdecydowało się na dalszy marsz, reszta zaś postanowiła poczekać w schronisku. Tak jak zasugerowała Julia, wynajęli przewodnika i po kilkunastu minutach mocno okrojona grupa wyruszyła w dalszą drogę.

– Byłem pewien, że wymówisz się pomocą Baśce przy pilnowaniu reszty naszej brygady i nie pójdziesz dalej – zażartował Darek, gdy byli mniej więcej w połowie drogi do Stawu.

– Cóż w tym takiego dziwnego, że chcę iść? Nie jestem zmęczona, nigdy tam nie byłam, a widoki są tak piękne, że warto – odparła Julia, starając się ukryć, jak bardzo zirytowała ją ta uwaga.

– Oj, nie złość się, po prostu nie sądziłem, że masz tyle siły. Ja co prawda jeszcze nie padam, ale czuję już pierwsze oznaki zmęczenia, a co dopiero taka filigranowa istotka jak ty. – Puścił do Julii oko i pomaszerował dalej, zostawiając ją, zmieszaną tą uwagą, nieco w tyle.

Sama nie wiedziała, czy uznać tę wypowiedź Darka za komplement, czy za żart. Postanowiła jednak nie psuć sobie humoru i nie zastanawiając się nad tym dłużej, uniosła głowę wysoko i pewnym krokiem ruszyła przed siebie.

Gdy dotarli do celu, ich oczom ukazał się widok, który sprawił, że cała grupa po prostu zamilkła. Było pięknie, niemal bajkowo! Zamarzniętą taflę wody pokrywał puszysty śnieg, wznoszące się dookoła szczyty dumnie odcinały się na tle nieba, wysokie drzewa uginały pod ciężarem białego puchu, jakby chyląc się w ukłonie przed majestatem Tatr, a dopełniające ten obraz słońce podkreślało swym blaskiem potęgę natury. Uczniowie zatrzymali się przy drewnianej barierce – część z nich podziwiała widoki, część robiła zdjęcia. Nie było jednak osoby, która żałowałaby tych dodatkowych kilkudziesięciu minut marszu. A z pewnością nie żałowała ich Julia. Stanęła na uboczu, kilka metrów od reszty towarzystwa, i oparłszy łokcie o barierkę, pochyliła się lekko, przymykając oczy. Pozwoliła, by ciepłe promienie słońca ogrzewały jej zaczerwienione policzki, a mróz delikatnie szczypał skórę. Obrazy pojawiające się pod jej zamkniętymi powiekami przybierały kształty gór. Uśmiechała się lekko do siebie i nie słyszała coraz głośniejszych rozmów, nie zwracała uwagi na westchnienia i wyrazy zachwytu – odpłynęła, poddając się w pełni urokowi tego miejsca.

Z tego błogiego stanu wyrwał Julię ciepły oddech, który poczuła niebezpiecznie blisko swojego policzka. Powoli otworzyła oczy, po czym z twarzy zszedł jej beztroski uśmiech. Darek stał tuż obok niej, oparty bokiem o barierkę, i ostentacyjnie się w nią wpatrywał. W jego spojrzeniu zauważyła coś, co ją zaniepokoiło – zbyt duże zainteresowanie. Powinien skierować wzrok na otaczającą ich przyrodę, nie na nią! W pewnym momencie wyciągnął rękę, jakby chciał odgarnąć jej kosmyk włosów lub, co gorsza, pogładzić ją po policzku. Odsunęła się więc lekko z nadzieją, że zrobiła to wystarczająco naturalnie.

– Piękne widoki… – westchnął Darek i zmrużył lekko jedno oko.

– Tak, wspaniałe – odparła szybko i zmieszana wbiła spojrzenie z powrotem w lodową taflę.

– Nie żałujesz, że przyjechałaś?

„Teraz albo nigdy. Inaczej będzie za późno” – pomyślała, po czym rzucając Darkowi wymowne spojrzenie, odparła twardo:

– Jeszcze nie.

Tym razem to on się zmieszał i odwrócił w stronę stawu. Widziała, jak lekko marszczy brwi i gdyby nie podszedł do nich jeden z uczniów, by zaproponować powrót, najprawdopodobniej zapadłaby między nimi długa i niezręczna cisza. Julia wiedziała teraz, że przypuszczenia, które zrodziły się w niej pod wpływem sugestii Oli, miały solidne fundamenty. Darek stanowczo za bardzo się nią interesował i bardzo jej się to nie spodobało. Zaczynała czuć się niezręcznie w jego towarzystwie.

W drodze powrotnej nie zamienili ze sobą ani słowa – oboje skupili uwagę na uczniach. Co prawda widać było, że Darek jest nieswój, lecz Julia miała nadzieję, że poza nią nikt tego nie zauważył – ani pozostali nauczyciele, ani tym bardziej żaden z uczniów. Czuła jednak, że napięcie, jakie się pomiędzy nimi wytworzyło, trzeba będzie jakoś rozładować. Będą musieli sobie kilka spraw wyjaśnić, by nie unikać się do końca wyjazdu.

Kiedy późnym popołudniem cała grupa dotarła do pensjonatu, zmęczeni wędrówką uczniowie zniknęli od razu w swoich pokojach. Cisza, jaka zapanowała w willi, była niewiarygodna – przecież na co dzień trudno ich było ujarzmić! Julia jednak nie miała siły się nad tym zastanawiać –