Wydawca: Axis Mundi Kategoria: Obyczajowe i romanse Język: polski Rok wydania: 2017

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 25000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku (w tym Kindle) kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 460 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Zacisze - Katarzyna Redmerska

Osadzona we Wrocławiu i malowniczej wsi Idzików na Ziemi Kłodzkiej powieść, opowiada o sile uczuć, które budują, ale również i niszczą. Julia ma kochającego, dobrze sytuowanego męża, satysfakcjonującą pracę, piękny dom. Powinna być szczęśliwa, jednak na jej nieskazitelnym życiu jest kilka rys. Całej sytuacji nie ułatwia pojawienie się byłego narzeczonego, który przed laty porzucił ją niemal przed ołtarzem. Niebawem stanie przed wyzwaniem – czy w imię miłości można ingerować w życie drugiej osoby? Decydować o jej przyszłości? Wreszcie, czy miłość lub zerwanie można narzucić?

Opinie o ebooku Zacisze - Katarzyna Redmerska

Fragment ebooka Zacisze - Katarzyna Redmerska

Copyright © 2017 by Katarzyna Redmerska

Copyright for this edition © 2017 by Axis Mundi

REDAKCJA I KOREKTA: Katarzyna Sosnowska

KOREKTA TECHNICZNA: Basia Borowska

PROJEKT OKŁADKI: Borys Borowski

SKŁAD: Positive Studio

WYDANIE I

ISBN OPRAWA BR: 978-83-64980-48-0

EAN OPRAWA BR: 9788364980480

ISBN E-BOOK: 978-83-64980-06-0

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część książki nie może być wykorzystana bez zgody wydawcy.

Skład wersji elektronicznej:

konwersja.virtualo.pl

I

Przez delikatną fakturę firanki przebijały do pokoju promienie kwietniowego słońca. Odbijały się od lustra toaletki, tworząc na ścianie dziwaczne wzory z jasnych drgających punkcików. Julia przyglądała się im dłuższą chwilę. Obudziła się jakiś czas temu, ale nie mogła zmobilizować się do wstania. W nocy źle spała. Myśli gorączkowo kłębiły się wokół jednej osoby, byłego narzeczonego. Od kiedy wczoraj późnym popołudniem odebrała telefon od Marcina, nie mogła sobie znaleźć miejsca, czuła dziwny niepokój, jakby nagle coś, a raczej ktoś zburzył jej poukładany dotąd świat. – Głupie babsko z ciebie – mruknęła pod nosem, zła na samą siebie. Wreszcie usiadła na łóżku, podciągnęła kolana pod brodę i otoczyła nogi rękami. Długie kasztanowe loki opadły jej na twarz, ruchem głowy odrzuciła je na ramiona. Wpatrzona nadal w migoczące punkciki na ścianie, kolejny raz analizowała to, co się wydarzyło. Biorąc pod uwagę obecną sytuację, telefon Marcina nie powinien jej dziwić. Umarła jego matka, osoba, którą dobrze znała i z którą zawsze się rozumiała. Nic w tym zatem dziwnego, że zadzwonił, aby ją o tym poinformować. Podczas rozmowy odniosła wrażenie, że jest skrępowany, jakby bał się, czy w ogóle będzie chciała z nim rozmawiać.

– Witaj Julio. Dzwonię, bo… nie wiem, czy już wiesz – głos mu drżał. – Wczoraj zmarła mama.

– Wiem. Dzwoniła do mnie pani Adela – Julia czuła, jak łzy podchodzą jej pod powieki. Zamrugała, aby je powstrzymać. – Tak mi przykro. Przyjmij ode mnie najszczersze wyrazy współczucia. Bardzo lubiłam panią Wandę – dodała po chwili.

– Ona ciebie również. Nigdy mi nie wybaczyła.

Nastąpiła krępująca cisza. Julia z jednej strony chciała zakończyć tę rozmowę, a z drugiej odczuwała nieodpartą pokusę, aby trwała ona jak najdłużej.

– Jesteś tam, Julka?

– Jestem.

– Ja też nie mogę sobie darować tego, co między nami zaszło.

– Jak sobie radzisz? – zapytała, zmieniając ten niebezpieczny temat.

– Nad wyraz dobrze. Wiesz, mama miała swoje lata, ponadto chorowała. Podświadomie liczyłem się z taką możliwością. Przyjedziesz na pogrzeb? – zabrzmiało to bardziej jak stwierdzenie niż pytanie.

– Oczywiście, jak możesz w ogóle o to pytać?

– Cieszę się.

Znowu milczenie. Julia nerwowo przygryzła wargę.

– To w takim razie do zobaczenia. – Nie mogła dłużej znieść tej ciszy.

– Do zobaczenia. Julka?

– Tak?

– Nie, już nic. Do widzenia – rozłączył się.

Na wspomnienie rozmowy Julia westchnęła ponownie. Z zamyślenia wyrwał ją nagły dźwięk dzwonka do drzwi. – A kogo niesie o tej porze? – Z ociąganiem wyszła łóżka i włożyła szlafrok.

– Mamo, coś się stało? – zapytała na widok Barbary stojącej w drzwiach.

– Ja też się cieszę, że cię widzę – pocałowała ją w policzek i weszła do środka. – Godzina dziesiąta, a ty jeszcze w piżamie? – W jej głosie słychać było dezaprobatę.

– Pracowałam wczoraj do późna. Musiałam skończyć kredensik z etażerką dla jednego bardzo upierdliwego klienta. Dzisiaj w nagrodę postanowiłam poleniuchować.

– Niech zgadnę, „malowany hrabia”? – Barbara skierowała swoje kroki do kuchni.

– We własnej osobie – roześmiała się Julia. – Ciągle wymyśla mi coś nowego, ale z drugiej strony ma takie cacuszka do renowacji, że nie mogę się oprzeć i pozwalam się mu tyranizować.

– Nigdy nie zrozumiem twojej pracy – odsunęła krzesło i usiadła przy stole. – Odświeżać antyki dla obcych ludzi – zrobiła wymowną minę.

– Mamo, ale to właśnie jest w moim zawodzie najpiękniejsze: móc przywracać starym rzeczom ich dawną świetność i dawać innym radość, gdy patrzą na odnowione meble.

– Dla mnie to niepojęte. – Barbara od lat wracała do tego tematu, mimo że Julia odnosiła w swoim zawodzie liczne sukcesy.

– Napijesz się kawy?

– Z chęcią.

– Jaki jest powód twojej wizyty? – spytała Julia, przygotowując kawę.

– Akurat byłam w pobliżu. Wiem, że o tej godzinie jesteś jeszcze w domu. Pomyślałam, że wpadnę. Kupiłam szarlotkę w twojej ulubionej cukierni za rogiem, Bączku – dodała, wskazując na przyniesioną paczuszkę. Julia dobrze wiedziała, dlaczego ją odwiedza. Postanowiła jednak matki nie wyręczać i zaczekać aż ta sama wyjawi przyczynę swojego porannego nalotu. Cały czas czuła na sobie jej wzrok. Ogarniała ją coraz większa irytacja, dobrze wiedziała, jak się to skończy.

– Zamierzasz pojechać na pogrzeb Wandy? – zapytała wreszcie Barbara.

– Oczywiście, co to za pytanie? – Julia postawiła na stole filiżanki, następnie przełożyła ciasto na paterę i wyciągnęła z szuflady łyżeczki oraz widelczyki do ciasta.

– Marcin jest już tu jakiś czas – matka wzięła od niej dzbanuszek ze śmietanką. – Adela mówiła mi, że przyleciał zaraz po tym, jak Wanda trafiła do szpitala.

– Dzwonił wczoraj do mnie – Julia nalewała kawę do filiżanek, starając się zapanować nad drżeniem dłoni.

Po minie Barbary widać było, że tego się nie spodziewała. Wbiła w córkę pytające spojrzenie.

– No, co! To chyba zrozumiałe, że do mnie zadzwonił – zaczęła się bronić tamta.

– Nie zapominaj, że masz męża.

– Nie mogłabym, ciągle mi o tym przypominasz – Julia założyła ręce na piersi i wbiła się w oparcie krzesła.

Przez chwilę obie milczały, słychać było tylko dochodzący z holu odgłos tykającego starego zegara. Barbara piła powoli kawę, nie spuszczając wzroku z córki. Była efektowną kobietą po sześćdziesiątce. Wysoka, szczupła, o włosach koloru dojrzałego zboża, uczesanych w elegancki kok nad karkiem. Ubrana w ciemno-brązowy kostium z cienkiej wełny i zamszowe czółenka w tym samym kolorze wyglądała jak paryżanka. Szyku dodawała jej dodatkowo delikatna złota biżuteria.

– Już zapomniałaś, ile przez niego przeszłaś? Zostawił cię niemal przed ołtarzem i wyjechał jak gdyby nigdy nic do Australii – nie kryła oburzenia.

– Boże, mamo!

– Ja dobrze pamiętam, ile wycierpiałaś. Byłam wtedy przy tobie – nie ustępowała Barbara.

– Dość! – jej córka uderzyła dłonią w stół, wywracając dzbanuszek ze śmietanką. – Mam trzydzieści osiem lat i jestem już dużą dziewczynką. Sama potrafię o siebie zadbać – wstała i sięgnęła po wiszącą nad zlewozmywakiem ściereczkę. Ledwo panowała nad napływającymi do oczu łzami. Wiedziała, że nie może pozwolić sobie na tę słabość, nie może dać matce tej satysfakcji.

– W to nie wątpię. Tylko że, skarbie, ja mam oczy i dobrze widzę, co się z tobą dzieje. Nie pozwól, aby ten mężczyzna kolejny raz sprawił ci ból.

– Skończmy tę rozmowę, to do niczego nie prowadzi – Julia wytarła rozlaną śmietankę i ponownie usiadła przy stole.

W duchu błagała, aby matka wreszcie sobie poszła. Miała serdecznie dość tej wizyty. Barbara miała jednak inne plany.

– Kiedy wraca Piotr z Nowego Jorku? – zapytała po chwili milczenia.

– Najprawdopodobniej pod koniec przyszłego tygodnia. Mają jakieś problemy dotyczące otwarcia filii w Pradze i być może będzie musiał przedłużyć swój pobyt.

– Powinnaś była z nim pojechać. Długie rozstania nie służą małżeństwu – powiedziała tonem wszystkowiedzącej kobiety i sięgnęła po dzbanek, by dolać sobie kawy.

– Daj spokój. Dopiero co byliśmy razem w Indiach. Nie zapominaj, że mam pracę.

– Nie musisz pracować, Bączku.

– Ale chcę.

– Ja poświęciłam się twojemu tacie i nie narzekam.

– Zrobiłaś to, co chciałaś. Ja nie zamierzam powielać twojego życia.

– Piotr ubolewa nad tym, że tak rzadko z nim wyjeżdżasz. Bardzo mu zależy, byś poznała jego amerykańskiego pracodawcę.

– Czyżby ci się skarżył? – zapytała Julia z przekąsem.

– Dał mi do zrozumienia, że go to boli.

– A to ciekawe. Mój mąż, wiążąc się ze mną, dobrze wiedział, jaka jestem. Dziwi mnie, że teraz jest zaskoczony.

– Co do pogrzebu, to pojedziemy razem do Idzikowa. Bez sensu jest jechać na dwa samochody – zadecydowała Barbara, powracając do głównego tematu.

– Może zostalibyśmy na weekend w Zaciszu?

– Nie tym razem, Bączku. Ojciec ma w sobotę sympozjum w Lublinie. A sama przecież nie zostaniesz – dodała, jakby czytając w jej myślach. – Zresztą nawet gdybyś się zdecydowała, to nie jest to dobry pomysł. Jest jeszcze zimno, a zanim byś ogrzała dom, musiałabyś już wracać. – Barbara spojrzała na zegarek i podniosła się zza stołu. – Późno się zrobiło. Tomasz zaprosił Izdebskich na herbatę, muszę się przygotować. Przed samym wyjazdem jeszcze się zdzwonimy.

***

Wizyta matki wytrąciła ją z równowagi. Nie mogła sobie znaleźć miejsca; uprzątnęła stół, pozmywała i zdecydowała się wreszcie ubrać. Aby zaprzątnąć czymś myśli, postanowiła zabrać się za sprzątanie domu. I tak miała się tym zająć. Odkąd wrócili z Indii, nie miała na tyle czasu, aby zrobić to porządnie. Niestety czynność ta, choć wykonywana z wyjątkową dokładnością, nie pomogła powstrzymać gonitwy uciążliwych myśli, które ponownie zaczęły krążyć po jej głowie. Nie było co ukrywać, zabolało ją to, że Barbara wypomniała jej dawne czasy. Julka dobrze pamiętała, co przeszła po rozstaniu z Marcinem i jak po tym wszystkim popadła w poważną depresję. Doprawdy, matka nie musiała jej tego przypominać. Z drugiej jednak strony, czyż jej rodzicielka nie stanęła wtedy na wysokości zadania? Darując sobie uszczypliwości i komentarze w rodzaju „a nie mówiłam”, wspierała ją, pozwoliła się wypłakać, wylizać rany. Tak naprawdę to, że udało jej się wyjść z depresji, to zasługa głównie jej i Piotra. Nagle przed oczami pojawił się obraz Piotra, wywołując dziwne uczucie zażenowania. Julia potrząsnęła głową, jakby mogło to w jakikolwiek sposób pomóc w pozbyciu się tego nieprzyjemnego odczucia. Ale jej się to nie udawało. Co za niedorzeczność, dlaczego miałaby czuć się winna? Nic złego przecież nie zrobiła i nie robi. To, że telefon Marcina i perspektywa zobaczenia go po sześciu latach wzbudzają w niej aż takie emocje, nie jest przecież zdradą. Boże! Jaka zdrada, co jej też przyszło do głowy. A niech to – zaklęła w duchu. Na miłość boską, co się z nią dzieje! To jakiś absurd. Kolejny raz potrząsnęła głową. To wszystko wina emocji związanych ze śmiercią pani Wandy. Tak, to na pewno to. Pojedzie na pogrzeb, spotka się z Marcinem i wszystko wróci do normy. Matka ma rację. Ma męża, dom, stabilizację. Nie warto odgrzebywać przeszłości. Musi nad sobą zapanować. Nie może podchodzić do wszystkiego tak emocjonalnie. Życie już nie raz pokazało jej, że emocje nie są dobrym doradcą. Liczy się tylko zdrowy rozsądek. Nagle poczuła, że musi poczuć bliskość męża, usłyszeć jego spokojny głos. Zatęskniła za przyjemnym uczuciem bezpieczeństwa, jaki dawała jego obecność. Piotr był zupełnym przeciwieństwem Marcina. Tego ostatniego wprost roznosiła energia, działał spontanicznie i miał tysiąc pomysłów na minutę. Piotr był emocjonalnie stabilny i dawał jej oparcie. Czasem zastanawiała się jak to możliwe, że mogła darzyć uczuciem dwóch tak różnych mężczyzn. Różnili się również w miłości. Marcin był namiętnym i zaborczym kochankiem, Piotr zaś przypominał w miłości smakosza, który delektuje się każdym kęsem, starając się wydobyć maksimum doznań z każdej chwili. A jej uczucie do nich? Przez chwilę się zastanawiała. Miłość do Marcina była młodzieńcza, intensywna, namiętna. Był jej pierwszym kochankiem, wprowadził w arkana miłości. Piotr zaś to już miłość dojrzała, stabilna. Obaj byli obecni w jej życiu niemal od dzieciństwa. Z Marcinem, synem sąsiadki dziadków, zaprzyjaźniła się podczas jednego z wakacyjnych pobytów w Idzikowie. Szybko okazało się, że mają wspólne zainteresowania. Lubili przebywać w swoim towarzystwie, nigdy się razem nie nudzili. Uczucie między nimi pojawiło się gdy dorośli. Co do Piotra, był studentem ojca, potem jego doktorantem. Często gościł u nich w domu. Ojciec Julii widział w nim swojego następcę. Bardzo przeżył, gdy ten postanowił zrezygnować z kariery medycznej, aby poświęcić się biznesowi. Kibicował mu jednak i śledził jego osiągnięcia. Początek jej przyjaźni z Piotrkiem przypadł na dość przykre dla niej okoliczności. Piotr przyszedł któregoś razu do ojca, ale go niestety nie zastał. Spotkał za to zapłakaną dziewczynę, która na jego indagacje odpowiedziała, że płacze, bo zarysowała rowerem samochód taty. Piotr poprosił, aby pokazała mu tę rysę. Po obejrzeniu, stwierdził, że nie jest tak źle i żeby przestała się dłużej martwić, bo on już się tym zajmie. I rzeczywiście, coś musiał zrobić, bo ojciec w ogóle nie zareagował na zarysowanie samochodu. Szczerze mówiąc, to do dnia dzisiejszego nie wiedziała, jak udało mu się to załatwić. Gdy go o to pytała, z uśmiechem powtarzał, że to jego słodka tajemnica. Kupiła mu wtedy w podziękowaniu dużą bombonierkę i w ten sposób zapoczątkowana została ich przyjaźń. Spotykali się czasami i mogli wtedy rozmawiać godzinami. Piotr imponował jej wiedzą. Był starszy o piętnaście lat, ale nie dawało się tego odczuć. Nigdy nie patrzyła na niego jak na mężczyznę, tylko jak na mądrego starszego brata. Ich kontakt się urwał, gdy Piotr się ożenił i wyjechał do Berlina. Zrezygnował z pracy jako lekarz i rozpoczął karierę w amerykańskim koncernie farmaceutycznym. Pozostał z jej ojcem w luźnym kontakcie – stąd wiedziała, jak mu się wiedzie. Do Wrocławia wrócił, gdy ona już pracowała. Firma farmaceutyczna, której był obecnie dyrektorem generalnym na Europę Wschodnią, zakładała we Wrocławiu swoją siedzibę. Wiedziała od ojca, że jest po rozwodzie i ma córeczkę Olę. Jakiś czas po powrocie ich odwiedził. Pamięta, że to spotkanie po latach było jakieś dziwne. Czuła skrępowanie, wydał się jej taki obcy. Przez całą kolację bacznie ją obserwował. Odniosła wrażenie, że nie spodobało mu się to, na kogo wyrosła i kim się stała. Myliła się jednak w swoich przypuszczeniach. Kilka dni po wizycie zadzwonił do niej z propozycją wyjścia na kawę, oczywiście się zgodziła. Spędzili ze sobą kilka uroczych godzin, ponownie się do siebie zbliżając. Powrócił przyjaciel, z którym mogła o wszystkim porozmawiać i ze wszystkiego się zwierzyć. Uwielbiała ich spacery wałem wzdłuż Odry. Opowiadała mu wtedy o tym, co akurat ją w danym momencie absorbowało, między innymi o uczuciu do Marcina i związanych z tym planach. On mówił o pracy, podróżach, nieudanym małżeństwie. O żonie, która zostawiła go dla angielskiego biznesmena, partnera biznesowego firmy, dla której pracował. O ironio, sam ich sobie przedstawił. Mówił, że jedyną radością w jego życiu jest córka, jego oczko w głowie. Niestety została z matką w Anglii i rzadko się widywali.

Mimo że nigdy nie powiedział jej tego wprost, Julia wiedziała, że Piotrowi nie podoba się Marcin. To uczucie było zresztą wzajemne. Gdy się kilka razy spotkali we trójkę, można było odczuć niechęć obu mężczyzn. Marcin zawsze o Piotrze mówił „sztywniak”. Piotr tyko raz, podczas jakiejś rozmowy pozwolił sobie na uwagę pod adresem Marcina.

– On nie jest taki nieskazitelny, Julciu.

– Och! Nie przesadzaj. To wszystko, co o nim mówią, to plotki.

– Nie jest tajemnicą, że lubi hazard.

– Zabrzmiało to, jakby był jakimś utracjuszem.

– Co ty o nim tak naprawdę wiesz?

– Wiem, że jest cudowny i że go kocham.

– To trochę mało, Bączku – uśmiechnął się.

– Znamy się od dziecka. Jest sąsiadem moich dziadków. Nigdy nie wspominali o żadnych ekscesach.

Piotr się roześmiał i pocałował ją w czoło.

– Jesteś jeszcze bardzo naiwna.

– Bynajmniej – zaprzeczyła ruchem głowy. – Zwyczajnie wierzę w ludzi, a to nie jest to samo.

Piotr jej nie odpowiedział. Nie wracali także więcej do tej rozmowy.

Rozstanie z Marcinem wywołało u niej depresję. Czuła się brzydka i nikomu niepotrzebna. Całymi godzinami leżała w łóżku, nie mając siły ani chęci wstać. Fazy niepohamowanego płaczu przeplatały się z zupełnym odrętwieniem. W tym okresie beznadziejnego smutku Piotr był cały czas obok niej, niczym opoka, bezpieczny port, w którym można ukryć się przed światem. Tak naprawdę to jemu zawdzięczała powrót do normalnego życia.

Przypomniała sobie jedną z ich wielu rozmów. Siedzieli w ogrodzie, lato dobiegało końca. Od rozstania z Marcinem upłynęły prawie trzy miesiące.

– Jak tam, Bączku? – zapytał, przyglądając się jej uważnie.

– Wyliżę się, jeżeli o to pytasz.

– Nigdy w to nie wątpiłem.

– Nie ja pierwsza i nie ostatnia. Ciebie też rzuciła żona i jakoś żyjesz.

Pokiwał głową.

– Och! Wybacz – dotknęła jego dłoni, zdając sobie sprawę, jaką palnęła gafę.

– Daj spokój, przecież to prawda.

Milczeli przez chwilę, w oddali słychać było toczące się poza nimi życie; odgłos przejeżdżających samochodów, szczekanie psa, silnik pracującej nieopodal kosiarki. Julia odstawiła filiżankę z herbatą i oparła się o wiklinowy fotel.

– Wiesz – zaczęła. – Czasem zastanawiam się, co też takiego zrobiłam, że spotkała mnie taka niesprawiedliwość. – Przygryzła usta, czując, że za chwilę się rozpłacze. – Ja tylko chciałam kochać i być kochaną – z oczu popłynęły jej łzy.

– Już dobrze, maleńka. – Przytulił ją. – Wszystko będzie dobrze – mówił uspokajająco. Jej piwne oczy spojrzały na niego ufnie, wywołując w jego sercu przyjemne uczucie. Piotr wiedział, że kocha tę kobietę i jedyne, o czym marzy, to móc być z nią i ją chronić. Tak naprawdę kochał ją od chwili, gdy jako zapłakana nastolatka otworzyła mu drzwi do rodzinnego domu. Po prostu musiało upłynąć trochę czasu, aby mógł sobie w pełni zdać z tego sprawę. Otarł kciukiem jej mokre od łez policzki i pocałował w nos. Roześmiała się.

– Traktujesz mnie jak dziecko, Piotrek.

– Nieprawda.

– Jak już chcesz tak bardzo odgrywać rolę starszego brata, to lepiej zaproś mnie na lody. Zawsze dobrze mi robią na chandrę.

– Nie ma sprawy. Idziemy?

– Pewnie – podniosła się z miejsca.

– Gdzie chcesz pójść?

– Do Barki Cafe w Zatoce Gondoli.

Nie zdziwił się jej wyborem. Julia bardzo lubiła to miejsce. Gdy byli na miejscu, zaproponował, żeby wypożyczyli łódkę i wybrali się na wodną wycieczkę po Wrocławiu. Zgodziła się z ochotą.

Czas mijał, a wraz z nim powoli zabliźniały się rany. Jesienią wybrała się z matką nad morze. Szły wzdłuż plaży, było ciepłe październikowe popołudnie. Barbara mimochodem napomknęła wtedy, że Piotr to dobry kandydat na męża. Że namiętności nadają się do ckliwych romansideł, a w związku liczy się stabilizacja i bezpieczeństwo.

– Piotr cię kocha, Bączku – odgarnęła niesforny kosmyk z czoła córki.

– Powiedział ci to?

– Tak.

– Prosił cię, abyś mi o tym powiedziała? – schyliła się po leżącą na piasku muszelkę.

– Nie musiał.

– A ty co myślisz, mamo? – obracała w dłoni muszelkę, była koloru beżowego i miała karbowaną fakturę.

– Dojrzały związek to gwarancja sukcesu.

– Zabrzmiało to jak hasło reklamowe firmy ubezpieczeniowej.

Roześmiały się obie. Julia nadal obracała w dłoni znalezioną muszelkę.

– Lubię go i to bardzo, ale nie wiem, czy go kocham – spojrzała na matkę bezradnie.

– Miłość przyjdzie z czasem, kochanie – Barbara pogłaskała ją po policzku. – Piotr to dobry człowiek, nigdy cię nie skrzywdzi.

Czy wychodząc za Piotra, go kochała? Oczywiście, że tak! Wiedziała jednak, że istnieje miłość większa. Starała się być dobrą żoną. Moment, w którym zdała sobie sprawę, jak bardzo go pokochała, miał miejsce rok po ślubie. Piotrek wracał z Nowego Jorku, czekała na niego na lotnisku, gdy oznajmiono, że samolot ma opóźnienie z powodu złych warunków pogodowych. Myśl, że mogłaby go stracić, wywołała strach, który dławił ją w gardle. Nagłe uczucie miłości, które przepełniło jej serce, zaparło dech w piersi. Gdy zobaczyła go wreszcie w hali przylotów, nie zastanawiając się, pobiegła w jego stronę. Roześmiany, wyciągnął do niej otwarte ramiona.

– Bałaś się? – pytał, tuląc ją do siebie. W odpowiedzi kiwnęła głową. – Głuptas z ciebie.

– Kocham cię, Piotruś – szepnęła. A on mocniej ją do siebie przytulił.

***

Julia wyszła na taras z komórką. Czuła, że musi zadzwonić do Piotra, usłyszeć jego głos, bo inaczej zwariuje. Tak bardzo było jej źle. Miała wrażenie, że znalazła się nad przepaścią i nie mogła się cofnąć. Mieszkała w najbardziej zielonym miejscu we Wrocławiu, na urokliwym osiedlu Zalesie. Zajmowała jedną z przedwojennych willi, którą Piotr odziedziczył po rodzicach. Spojrzała na ogród, którego widok zawsze ją uspokajał. Mimo że mieli już połowę kwietnia, nadal było chłodno. W jej nozdrza uderzał charakterystyczny korzenny zapach ziemi. Młode liście zieleniły się na drzewach. Rosnąca wzdłuż ogrodzenia niezapominajka leśna sprawiała wrażenie niebieskiego kobierca. Wiśnia japońska w rogu ogrodu kwitła obficie, roztaczając delikatny zapach; cała w białych kwiatach, przypominała pannę młodą. Magnolia rosnąca nieopodal, jakby zazdroszcząca jej urody, eksponowała z dumą wzniesione różowe kwiaty. Żywopłot z ligustru pospolitego epatował zielenią koloru groszku, konkurując w barwie z żywozielonymi szpilkami modrzewia.

Zerknęła na zegarek, dochodziła szósta. W Nowym Jorku było południe, Piotr pewnie był na lunchu, nie będzie więc mu przeszkadzać. Wybrała numer. Po chwili usłyszała tak upragniony głos męża.

– Stało się coś, Julciu? – zapytał, jakby nieobecny. W oddali dało się słyszeć pojedyncze angielskie słowa.

– Chciałam tylko z tobą porozmawiać.

– Nie mogę teraz rozmawiać, Bączku. Zadzwonię później.

Nim zdążyła zareagować, już się rozłączył. Tego było dla niej za wiele, tłumione od dłuższego czasu emocje musiały wreszcie znaleźć ujście. Julia zakryła twarz dłońmi, wybuchając głośnym szlochem.

Obudził ją dzwonek telefonu. Usiadła na łóżku i włączyła nocną lampkę. Spojrzała na stojący nieopodal budzik, była godzina dziewiąta.

– Słucham? – stłumiła ziewanie.

– Obudziłem cię, skarbie?

– Piotrek? – starała się zebrać myśli.

– Spodziewałaś się kogoś innego? – zapytał wesoło.

– No, co ty! Pozwól mi oprzytomnieć. Szczerze mówiąc, to rzeczywiście mnie obudziłeś. Położyłam się na chwilę, a wychodzi, że spałam niemal dwie godziny.

– Źle się czujesz?

– Nie, ale wczoraj pracowałam do późna za sprawą mojego klienta numer jeden.

– „Malowany hrabia”? – domyślił się, w jego głosie zabrzmiało rozbawienie.

– Ten facet świętego wyprowadziłby z równowagi.

– Znowu opowiadał o swoim rzekomym pochodzeniu i bogactwie przodków?

– Nie, tym razem marudził mi nad kredensikiem z etażerką. Ale jakoś udało się wypracować kompromis.

– Wybacz, że nie mogłem wcześniej rozmawiać, ale mieliśmy tutaj urwanie głowy.

– Rozumiem, nie tłumacz się.

– A tak poza tym, co u ciebie?

– Wczoraj zmarła Pani Wanda – skubała nerwowo dłonią róg pledu.

– Przykro mi. Kiedy pogrzeb?

– W piątek.

– Pojedziesz?

– Tak, jadę z rodzicami.

– Marcin przyjechał?

– Zapewne – nie wiedzieć dlaczego, skłamała. O jego telefonie również postanowiła nie mówić.

– Zostaniecie na weekend w Zaciszu?

– Chciałam zostać, ale niestety tato w sobotę musi być w Lublinie.

– Rozumiem – w jego głosie dało się słyszeć ulgę.

– Wracasz, tak jak mówiłeś, w czwartek?

– Tak.

– Wyjechać po ciebie na lotnisko?

– A chcesz?

– Oczywiście – wiedziała, że się teraz uśmiecha.

– Skąd tyle dobroci dla mnie?

– Skarżysz się mamie, że ci nie towarzyszę w podróżach. Muszę się jakoś zrehabilitować – nie darowała sobie uszczypliwości.

– Bo to prawda – przyznał. – Mr. Davies od dawna chce cię poznać.

– Zawsze wiedziałeś, jakie jest moje zdanie w tym temacie. A co do twojego szefa, to chyba nie ocenia twojej pracy na podstawie relacji z żoną.

– Będziemy się kłócić?

– Bynajmniej.

– Będę miał teraz trochę wolnego czasu. Co myślisz o tym, aby długi majowy weekend spędzić w Zaciszu? Wiem, jak tęsknisz za tym miejscem.

– Chcesz mnie udobruchać?

– Rozszyfrowałaś mnie.

Wybuchnęli oboje śmiechem.

– Masz jakieś życzenia? Przywieźć ci coś?

– Tylko siebie – głos jej zadrżał, niezrozumiałe wyrzuty sumienia ponownie wkradły się do serca. – Potrzebuję cię.

– Bączku, co się dzieje? – zapytał łagodnie.

– To ta wiadomość o śmierci pani Wandy – pociągnęła nosem. – Nie mogę dojść do siebie.

– Przecież wiesz, że chorowała.

– Wiem, jednak to boli. Jest, to znaczy była – poprawiła się – częścią mojego życia. – Westchnęła. I moją niedoszłą teściową – dodała w myślach.

Milczał, dobrze wiedziała, o czym teraz myśli.

– I to, że była matką Marcina nie ma tutaj nic do rzeczy – dodała po chwili, czując nagłą złość.

– Wiem.

– Czyżby?

– O co ci chodzi? – ton jego głosu stał się chłodny.

– Nie udawaj – zdenerwowała się. – Pewnie podobnie jak matka, uważasz, że nie powinnam jechać na pogrzeb – odezwała się wyzywająco.

– Tego nie powiedziałem.

– Nie musiałeś, dobrze wiem, co myślisz, co wy wszyscy myślicie. Mam prawo jechać, słyszysz?!

– Posłuchaj, Julio – jego głos był spokojny, ale i tak czuła, że wyprowadziła go z równowagi. – Wiem, kim była dla ciebie pani Wanda. I doprawdy, nigdy bym nawet nie pomyślał, aby wyperswadować ci pożegnanie z nią. Nie jestem twoim wrogiem, pamiętaj o tym.

Julia poczuła, jak na jej policzki wpływa rumieniec zawstydzenia. Oczy zaszkliły się łzami.

– Przepraszam – powiedziała cicho.

– Myślę, że powinniśmy zakończyć tę rozmowę. Śpij spokojnie.

Odłożyła telefon i ukryła twarz w poduszce. Kolejny raz tego dnia się rozpłakała.

II

Pogrzeb już trwał, gdy Julia z rodzicami przybyła na cmentarz. Na ceremonię przyszło sporo osób. Nic dziwnego, pani Wanda była lubianą i szanowaną postacią we wsi. Z bijącym sercem Julia szukała wzrokiem Marcina. Stał sam nieopodal trumny, na jego twarzy malował się smutek. Ten widok ścisnął ją za serce. Nie widziała go sześć lat, to sporo czasu, jednak nie odbił on na nim swojego piętna. Był tym samym przystojnym mężczyzną, jakim go pamiętała. Wysoki, szczupły, o blond czuprynie. Mimo że tyle przez niego przeszła, nie mogła zapomnieć wspaniałych chwil, jakie z nim przeżyła. Zawsze odnosiła dziwne wrażenie, że zerwał z nią nie dlatego, że przestał ją kochać, lecz dlatego, że musiał tak uczynić. Czuła, że kryje się w tym wszystkim jakaś tajemnica. A może po prostu chciała tak myśleć, bo mniej wtedy bolało? – mimowolnie westchnęła na tę myśl. Barbara cały czas obserwowała córkę, nadal uważała, że ta nie powinna jechać na pogrzeb. Swoją opinią podzieliła się z mężem, który stwierdził jednak, że przesadza. Upłynęło wystarczająco dużo czasu, aby Julia mogła sobie wszystko poukładać. Zaś Barbara nie powinna aż tak ingerować w jej życie, bo to może przynieść tylko kłopoty. Ta jednak dobrze znała córkę i podświadomie czuła, że problemy dopiero się zaczną. – Obym się myliła, Tomaszu – podsumowała tę wymianę zdań z mężem. – Zapominasz, że przyczyniliśmy się do tego rozstania – dodała, patrząc na niego znacząco.

Po zakończonej ceremonii pogrzebowej Julia chciała podejść do Marcina, Barbara powstrzymała ją, kładąc rękę na jej ramieniu.

– Co ty robisz, Julio?! – szepnęła ostro.

– Chcę złożyć Marcinowi kondolencje, wy również powinniście to zrobić.

– To nie jest najlepszy pomysł.

– Ależ, mamo?!

– Mama ma rację, Bączku – wtrącił się Tomasz.

– Ale przecież… – chciała zareagować na tę niesprawiedliwość, ale w tym momencie podeszła do nich pani Adela.

– Witajcie, kochani – przywitała się. – Basiu, jak mówiłam wczoraj przez telefon, nie ma mowy, abym was puściła bez obiadu. Zrobiłam pyszny rosół z domowym makaronem. Jest również twoja ulubiona pieczona kaczka w sosie malinowym – zwróciła się do Tomasza.

– Jeśli jest kaczka, to zostajemy – pocałował ją w odpowiedzi w dłoń, a ta uśmiechnęła się zadowolona.

– A gdzie pan Lucjan? – Julia wcisnęła dłonie w kieszenie płaszcza.

– Przy samochodzie, Bączku. Ma depresję – ściszyła teatralnie głos. – Nie lubi, biedak, takich imprez. Ja się pytam, a kto lubi? Jednak trzeba chodzić, bo jak nie będziemy tego robić, to i na nasz pogrzeb nikt nie przyjdzie.

– To może już pójdziemy. Nabrałem ochoty na tę kaczkę – Tomasz skierował swoje kroki do bramy wyjściowej.

Wychodząc z cmentarza, Julia poczuła na sobie czyjś wzrok. Odwróciła się, podświadomie wiedziała, że to Marcin. Przez moment ich spojrzenia się spotkały. Podniosła lekko dłoń, a on skinął głową.

– Jedzcie, jedzcie – zachęcała pani domu.

– Nikt nie umie robić makaronu tak jak ty – pochwalił ją Tomasz.

– Nie powiem, dobra ze mnie gospodyni.

– Doprawdy, mogłabyś być trochę skromniejsza – zganił ją małżonek.

– A po co? – zapytała, wzbudzając ogólną wesołość. – A jak ci smakuje kaczka, Tomeczku?

– Jak zwykle, wyśmienita.

– A tobie nie smakuje, Julciu? – spojrzała na jej prawie nietknięty talerz.

– Jest przepyszna, po prostu nie mam apetytu.

Adela dobrze wiedziała, czym było to spowodowane. Biedne dziecko, co też musiała teraz czuć – westchnęła w duchu. Osobiście uważała, że dobrze się stało, iż związek Julii z Marcinem się skończył. Jej zdaniem Marcin nie był odpowiednim kandydatem na męża. Przypominał bardzo swojego ojca. Owszem, Edward był pracowity, dbał o rodzinę. Ale jego skoki w bok były tajemnicą poliszynela. Wanda przymykała na to oko. Marcin w słabości do kobiet był podobny. Jak widać, niedaleko pada jabłko od jabłoni – ponownie westchnęła w myślach Adela. Postanowiła skierować rozmowę na neutralny grunt.

– Słyszałam, Bączku, że będąc w Indiach, miałaś przyjemność gościć u samego radży. Móc przebywać w takim towarzystwie – pokiwała głową. – Pewnie był młody i przystojny?

Julia się roześmiała.

– To starszy pan, ma koło osiemdziesiątki. Ale przyznaję, że przystojny.

– A niech mnie – Adela oparła się o krzesło i splotła dłonie na obfitym biuście. – Historia prawie jak z filmu Córka maharadży – westchnęła, przypominając sobie jeden z ulubionych seriali.

– Tam był maharadża, kochanie. A Julia miała przyjemność poznać radżę. Spora różnica, że pozwolę sobie zauważyć. Jak między księciem a hrabią – wtrącił się Lucjan.

– Dajże spokój, czepiasz się – żachnęła się. – Mnie chodzi ogólnie o ten bajkowy świat.

– Gdzie ubóstwo miesza się z przepychem – stwierdził trzeźwo.

Żona w odpowiedzi przeszyła go wymownym spojrzeniem. Postanowił więc zrezygnować z kolejnych komentarzy.

– Basia mi trochę opowiadała o wrażeniu, jakie na nim zrobiła twoja wiedza o renowacji antyków. Chciałabym jednak usłyszeć dokładnie całą historię od ciebie.

– Oczywiście, chętnie opowiem – odparła Julia. – Radża Adarsh jest ojcem jednego z wiceprezesów nowojorskiego oddziału firmy, w której pracuje Piotr. Zostaliśmy do niego zaproszeni na kolację. Po posiłku przeszliśmy do salonu, stał tam prześliczny, inkrustowany macicą perłową stolik do kawy z połowy XIX wieku. Zauważyłam, że został nieprofesjonalnie odrestaurowany. Powiedziałam o tym Piotrowi. Musiałam to zrobić nader emocjonalnie, bo mimo że w salonie było kilkanaście osób, zwróciłam na siebie uwagę pana domu. Chciał wiedzieć, o co chodzi. Piotr mu wytłumaczył i wtedy radża zwrócił się do mnie z prośbą, bym go poinstruowała, jak powinno wyglądać prawidłowe odświeżenie takiego mebla. Tak go to zainteresowało, że przez kilka następnych dni gościłam u niego, dokonując inspekcji mebli. Na szczęście, żaden z nich nie nosił na sobie znamion podobnej niefachowości. Przyznam, że było to ciekawe doświadczenie, zwłaszcza, że radża Adarsh jest pasjonatem historii sztuki. Nie tylko miałam możliwość obejrzenia pięknych rzeczy, ale także spędziłam miło czas na ciekawych dyskusjach o sztuce.

– W ramach podziękowania otrzymała od radży piękną biżuterię, pięć sznurów korali połączonych w jeden naszyjnik – wtrąciła Barbara.

– Boże! – nie wytrzymała Adela. – Dosłownie jak w moich telenowelach. Ależ ty masz życie, Bączku. Dzięki mężowi możesz przeżywać takie historie – pokręciła głową.

– Niestety, Julia nie docenia tego, co ma – kolejny raz wtrąciła się matka.

– Doceniam, mamo.

Adela już chciała zareagować, ale mąż ruchem głowy nakazał jej, żeby milczała. Zapytała więc o plany wakacyjne i przyjazd do Zacisza.

– My z Tomaszem przyjedziemy dopiero gdzieś we wrześniu – poinformowała Barbara. – Tak się tym razem złożyło, że akurat w okresie letnim ma najwięcej pracy. Wcześniej będzie Julka.

– Zgadza się. Wybieramy się tutaj z Piotrem na długi majowy weekend. Następnie spędzimy w Zaciszu lipiec i część sierpnia. Nie chcemy nigdzie indziej wyjeżdżać. Marzy nam się jedynie błogi wypoczynek w znajomych pieleszach. W czerwcu na kilka dni miała wpaść Ola z paczką przyjaciół. Zmieniła jednak plany.

– A właśnie, co u córki Piotra? – zainteresowała się Adela. – Nie widziałam jej ze dwa lata.

– Była u nas w zeszłym miesiącu. Wyrosła z niej wspaniała kobieta. Piotr jest bardzo dumny – uśmiechnęła się Julia.

– I ma z czego – dorzucił Tomasz. – Ola jest w gronie najlepszych studentów.

– Że też wybrała sobie studia aż w Szkocji, jakby nie mogła studiować tej medycyny we Wrocławiu. Byłaby wtedy również bliżej ojca. Nie mówiąc już o tym, że przyszywany dziadek to profesorska szycha na Uniwersytecie Medycznym – wpadła mu w słowo z uśmiechem Adela.

– Zapewniam, nie miałaby żadnej taryfy ulgowej – obruszył się Tomasz.

– Przecież tylko żartowałam.

– Jeśli chodzi o studia w Szkocji – wyjaśniła Julia – to od dziecka mieszka w Wielkiej Brytanii, to jej środowisko. Zresztą jak mówiła, zawsze marzyła o studiach na Uniwersytecie Edynburskim.

– Szkocja jest piękna – odezwał się do tej pory milczący Lucjan. – Na National Geographic oglądałem program o tym miejscu. Nazywają ją krainą zamków, wrzosowisk i whisky.

– Whisky robią rzeczywiście świetne. Kiedyś dostałem od Piotra butelkę oryginalnej Glenmorangie. Dosłownie ambrozja, nie trunek – rozmarzył się Tomasz.

– Jak już jesteśmy w temacie ambrozji, zaraz podam sernik i kawę – zadecydowała gospodyni.

– Pomogę pani – Julia wstała od stołu. – Nie tylko kierowała nią chęć pomocy, chciała także skorzystać ze sposobności, by uzyskać od pani Adeli pewne informacje.

– W górnej szafce nad blatem jest patera na ciasto – poinstruowała ją gospodyni domu, gdy obie znalazły się w kuchni.

– Marcin zatrzymał się w domu? – zapytała Julia, krojąc ciasto.

– Tak.

– Rozmawiał z panią?

– Tyle o ile. Ze dwa razy minęliśmy się na ulicy. Prawie cały czas siedział w szpitalu.

– Przyjechał sam? – Julia ułożyła ciasto na paterze, po czym oparła się o krawędź stołu i patrzyła, jak Adela szykuje kawę.

– Sam – nalała aromatycznego, czarnego jak smoła płynu do porcelanowego dzbanka, błękitnego ze złotym szlaczkiem.

– Pani Wanda nie mówiła mi nigdy, czy Marcin ma tam kogoś – w ustach Julii zabrzmiał wyrzut.

– A co by ci to, Bączku, dało? – spytała rzeczowo Adela. – Nie powinnaś sobie zaprzątać tym głowy.

– Wiem, ale to silniejsze ode mnie.

Starsza pani pokiwała głową ze zrozumieniem. Chciała coś jeszcze powiedzieć, ale do kuchni weszła Barbara, pytając, czy nie potrzebują pomocy i tym samym przerywając im rozmowę.

***

– Barbara traktuje Julkę jak małe dziecko – Adela energicznie zbierała naczynia ze stołu i układała je na tacy. Dziwi mnie, że ta dziewczyna do tej pory tak spokojnie to znosi. Aż mną zatrzęsło, jak usłyszałam o tym rzekomym niedocenianiu męża.

– Zauważyłem, moja droga. Na szczęście darowałaś sobie komentarz.

– Już ja dobrze wiem, w jakim celu jej to wypomniała – zignorowała uwagę męża. – Albo to wtargnięcie do kuchni, dosłownie jakby miała wmontowany radar i wiedziała, o czym rozmawiamy.

– Chce chronić Julkę – Lucjan umościł się wygodnie w fotelu i zapalił fajkę. Był mężczyzną grubo po siedemdziesiątce; wysoki, szczupły, o mocno przerzedzonych siwych włosach. Adela przyrównywała spojrzenie jego dobrotliwych brązowych oczu do spojrzenia spaniela, czym wzbudzała zawsze wesołość męża. Sama była postawną niewiastą o imponującym biuście i siwych, zgrabnie przyciętych na krótko włosach. Nie należała nigdy do urodziwych, jednakże jej twarz, usiana obecnie siateczką drobniutkich zmarszczek, była sympatyczna, a uśmiech ciepły i szczery. Była niewiele młodsza od małżonka. Robota wręcz paliła jej się w rękach, gdy tymczasem Lucjan robił wszystko z iście angielską flegmą. Jak zwykł mawiać, pośpiech jest wskazany jedynie przy łapaniu pcheł.

– A tam, chronić – oburzyła się i przysiadła na krześle. – Czasem odnoszę wrażenie, że ona po prostu nie chce przyjąć do wiadomości, że Julia jest dorosła i sama o sobie decyduje. Zofia, jak jeszcze żyła, zawsze mówiła, że córka zbyt ingeruje w życie wnuczki. Nie podobało jej się to. Nie wtrącała się, bo uważała, że nie powinna. Może to przez wzgląd, że Julka jest jedynaczką?

– Może – Lucjan rozżarzył tytoń, następnie delikatnie go ubił i jeszcze raz rozpalił. Adela przyglądała się mu dłuższą chwilę.

– Że też ci się chce tak bawić tą fajką. Więcej przy niej zachodu niż przy paleniu w piecu.

– Na tym właśnie polega cała przyjemność palenia fajki, kochanie – odparł rozbawiony.

– Też mi coś – podniosła się z krzesła i zabrawszy tacę, wyszła z pokoju. – Tylko nie kopć jej zbyt długo! – krzyknęła z kuchni. – Potem mieszkania dowietrzyć nie mogę!

W drodze powrotnej do Wrocławia wszyscy troje milczeli, każde zajęte własnymi myślami. Tomasz włączył radio i wyszukał stację z łagodną muzyką. Julia patrzyła na mijany za oknem pejzaż; pola zieleniącego się owsa, jęczmienia i rzepaku, który powoli wchodził w fazę kwitnienia, nieśmiało przebłyskując już żółcią. Złość na matkę systematycznie w niej wzrastała. Im bardziej starała się zapanować nad gniewem, tym bardziej się potęgował. Czując, że dłużej nie wytrzyma, postanowiła wrócić do bolesnego tematu.

– Nie miałaś prawa, mamo, zabraniać mi złożenia kondolencji Marcinowi! – wybuchnęła.

– Chciałam cię tylko ochronić przed niezręcznością.

– Dzięki. Już ty wiesz, co powiedzieć, a przede wszystkim jak to zrobić, aby zabolało.

– Julciu, jesteś niesprawiedliwa – włączył się mediacyjnie Tomasz. – Mama chce dla ciebie jak najlepiej. W tym temacie w pełni ją popieram.

– Traktujecie mnie jak dziecko, a mam prawie czterdzieści lat! – fuknęła.

– Trzydzieści osiem – poprawiła ją Barbara. – Nie postarzaj się. A tak na marginesie, to nie mogę pojąć, że po tym wszystkim, co przez niego przeszłaś, nadal możesz żywić do niego jakieś uczucia.

– To już nie twoja sprawa!

– Moja, gdy w grę wchodzi szczęście mojego dziecka!

– Powiedz mi, po co pojechałaś na ten pogrzeb? Przecież ta kobieta była matką drania, który zostawił twoją córkę.

Barbara milczała. Julia pozwoliła sobie więc na więcej.

– Żeby cię nie obgadali, co? Ty i te twoje konwenanse – rzuciła kpiąco.

– Julka, zapominasz się! – przywołał ją do porządku ojciec. – Ta rozmowa do niczego nie prowadzi, więc lepiej ją zakończmy.

– Przepraszam – zreflektowała się Julia.

W samochodzie zapanowała cisza, którą po chwili przerwał dźwięk telefonu Tomasza.

– Zobacz, Basiu, kto to.

Żona sięgnęła po leżącą komórkę i spojrzała na rozświetlony ekran.

– Jurek Brachat – odczytała i w tym samym momencie telefon przestał dzwonić.

– Oddzwonię później. Pewnie chodzi o sympozjum.

– Jaki jest temat twojego wykładu, tato? – zapytała po chwili Julia, przerywając kolejną odsłonę męczącej ciszy.

– Postępowanie w szpitalnych i pozaszpitalnych zakażeniach bakteryjnych szczepami lekoopornymi.

– Brzmi groźnie, więc zapewne będzie to wykład interesujący.

Tomasz roześmiał się na jej słowa i mrugnął do niej w lusterku. Był przystojnym, mocnej budowy mężczyzną pod siedemdziesiątkę. Gęste, kręcone włosy były siwe, tylko gdzieniegdzie przebijały jeszcze pojedyncze ciemne pasma. Od kiedy Julia pamiętała, ojciec zawsze nosił brodę. Jako mała dziewczynka nazywała go wikingiem. Mówił jej wtedy, że możliwe, iż w ich żyłach płynie odrobina wikińskiej krwi. Jak bowiem głoszą rodzinne przekazy, jeden z przodków wywodził się z Norwegii.

– Może chciałabyś posłuchać?

– O nie! – podniosła ręce w obronnym geście.

– Jak chcesz – nie krył wesołości. – A jak tam, Bączku, z „malowanym hrabią”? Daje ci nadal w kość?

– Nie jest tak źle. Jego humory wynagradzają mi meble, jakie przynosi do renowacji.

– Co teraz ci dostarczył? – zainteresował się Tomasz. W przeciwieństwie do małżonki popierał wybór zawodowy córki. Gdy Julia oznajmiła, że zamierza studiować konserwację i restaurację dzieł sztuki, nie oponował. Nigdy nie zmuszał jej do studiów medycznych i kontynuowania tradycji rodzinnych, mimo że sam był trzecim pokoleniem lekarzy. Wręcz przeciwnie, kibicował jej i czasami podbierał nawet jej książki, by lepiej wiedzieć, czym będzie się w przyszłości zajmować.

– Istne cacko. To damski sekretarzyk w stylu Ludwika XV z drugiej połowy XIX wieku – wyjaśniła.

– Wykonany zapewne z litego orzecha?

– W rzeczy samej – podłapała temat. – Bardzo stylowy, wsparty na czterech profilowanych nogach. Oskrzynienie z uchylną, cylindryczną klapą oraz otwieranym blatem. Uchylny blat „roboczy” wyścielany jest naturalną skórą. Cały mebel posiada dekoracyjne aplikacje z patynowanego mosiądzu.

– Musi być piękny.

– Jest mocno zniszczony, ale da się mu przywrócić dawną świetność, chociaż będzie to trochę trwało.

– Będę go mógł obejrzeć?

– Pewnie, że tak. Wiesz dobrze, że jesteś zawsze mile widziany w mojej pracowni.

– Skąd on ma takie pieniądze? – zainteresowała się nagle Barbara. – Co ty o nim w ogóle wiesz, Julka? Może to jakiś gangster?

– Mamo, przestań – Julia się roześmiała na tę uwagę. – On ma bardzo bogatą, egzaltowaną małżonkę. W tym dobrali się idealnie. Chcą uchodzić za arystokrację, mają do tego prawo. Ja uważam, że powinno się im dziękować. Dzięki takim osobom jak oni udaje się uratować niszczejące zabytki.

– Przypomnij mi, gdzie oni kupili pałac? – poprosił Tomasz.

– W Dalborowicach. Była to prawdziwa rudera, teraz wygląda niczego sobie. W jednej części jest hotel, w drugiej pomieszczenia prywatne. Swoją drogą, ładnie to wszystko urządzili. Pan Edmund stara się zapełnić pałac meblami z epoki. Bardzo się przykłada do tego, aby wystrój przypominał ten z czasów świetności rezydencji. Szpera w archiwach, szuka zdjęć pałacu oraz jego wnętrz na internetowych aukcjach. Przyznam, że imponuje mi jego determinacja.

Dalsza podróż minęła im w bardziej pogodnym nastroju.

– Może przyszlibyście do nas z Piotrem na kolację w przyszłą sobotę? – zaproponowała Barbara, gdy podjeżdżali pod dom Julii.

– Bardzo chętnie. Nie wiem tylko, czy Piotr nie będzie miał jakichś planów – Julia wysiadła z samochodu.

– Posłuchaj, Julciu – rzuciła za nią matka. – Może rzeczywiście nie powinnam była cię powstrzymywać przed podejściem do Marcina.

– Stało się. Nie myśl już o tym.

Pożegnała się z rodzicami i ruszyła w stronę domu.

– Nic nie wskórasz takim zachowaniem, Basiu – powiedział Tomasz, gdy tylko ruszyli. – Jeszcze bardziej zaognisz całą sytuację.

– Słucham?

– Mówię, że zawiedziesz się, uważając, że strofowanie Julii pomoże ci w wybiciu jej z głowy Marcina.

– Ale sam przecież powiedziałeś nie tak dawno, że popierasz mnie w tym temacie.

– Zrobiłem to tylko, aby uspokoić atmosferę. Awantura wisiała w powietrzu.

– To co mam robić? – spytała bezradnie.

– Nic. Co ma być to będzie. Ja wierzę w rozsądek naszego dziecka i tobie radzę zrobić to samo.

Po wejściu do domu Julię przywitała przytłaczająca cisza. Odłożyła klucze do szklanej misy stojącej na stoliku w holu i nie rozbierając się, usiadła na schodach prowadzących na piętro. Obraz stojącego samotnie przy trumnie Marcina pojawił się nagle przed jej oczami. Tyle w jego twarzy było smutku – westchnęła. Może i dobrze się stało, że do niego nie podeszła. Wszelkie słowa wypowiedziane w takim momencie wydają się puste. Zastanawiała się, czy jeszcze do niej zadzwoni. Wbrew rozsądkowi, bardzo tego pragnęła. Z tego wszystkiego rozbolała ją głowa, wyjęła szpilki z koka i rozpuściła włosy. Podniosła się ze schodka, odwiesiła płaszcz na wieszak i poszła do kuchni. Usiadła z kubkiem gorącej herbaty przy stole. Błądząc palcem po brzegu kubka, myślała wciąż o Marcinie. Przypomniał się jej moment, w którym z nią zerwał. Było czerwcowe ciepłe popołudnie, szli wałem wzdłuż Odry. Z oddali dochodziły wesołe odgłosy młodych ludzi, którzy palili ognisko nad brzegiem. Po rzece od czasu do czasu przepłynęła jakaś para w kajaku bądź na rowerze wodnym w kształcie kiczowatej kaczki lub łabędzia. Marcin był tego dnia wyjątkowo milczący, jakby przygaszony, a raczej zrezygnowany.

– Stało się coś? – zapytała, spoglądając na niego.

– To wszystko nie ma sensu – odezwał się po chwili milczenia.

– Co takiego?

– My, to znaczy nasz związek.

– Słucham? – przystanęła, wpatrując się w niego zaskoczona.

– Źle się czuję w tym towarzystwie profesorów, doktorów. Nie pasuję do tego środowiska. Jestem prostym chłopakiem ze wsi, mój ojciec był zwykłym niewyedukowanym rolnikiem, podobnie matka.

– Mówisz bzdury. Jesteś wykształconym, inteligentnym mężczyzną. Nie znałam twojego taty, ale wiem, że był dobrym, pracowitym człowiekiem. Twoja mama to cudowna kobieta. Nie wszyscy muszą być wykształceni i mieć pochodzenie.

– Wybacz mi, ale nie chcę takiego życia.

– Zrywasz ze mną? – czuła, że łzy dławią ją w gardle.

– Tak będzie dla nas najlepiej, Julio – spojrzał jej w oczy, które zaszkliły się łzami.

– Marcin, czy chodzi o te plotki, że mnie zdradzałeś?

Zaprzeczył ruchem głowy.

– Przecież wiesz, że w to nie wierzę.

– Julia, nie utrudniaj mi tego, proszę.

– Nie kochasz mnie już? – rozpłakała się.

– To nie tak – chciał ją wziąć za rękę, ale odsunęła się. – Wiem, że nie bylibyśmy ze sobą szczęśliwi. Wcześniej czy później znienawidzilibyśmy się.

– Zdałeś sobie z tego sprawę po dwóch latach związku?! – krzyknęła. Przechodzące obok starsze małżeństwo z psem odwróciło się w ich kierunku, wpatrując się z nieukrywanym zainteresowaniem. Julii nie obchodziło, że robi z siebie widowisko, krzyczała, ogarnięta przytłaczającym uczuciem żalu i poniżenia. – Bawiłeś się mną przez ten czas, draniu?! Pozwalałeś myśleć, że jestem tą jedyną?! Kto dał ci do tego prawo! Pytam, kto?!

Jego milczenie doprowadzało ją do furii.

– No powiedz coś, do cholery!

– Wyjeżdżam do Melbourne. Dostałem stypendium w jednej z tamtejszych klinik weterynaryjnych. To dla mnie duża szansa.

– A co z pracą na uczelni? Przecież to z nią wiązałeś swoją przyszłość?

– Raczej twoi rodzice, a konkretnie ojciec. Mnie nigdy taka praca nie pociągała.

Julia zaczęła się nagle histerycznie śmiać.

– Boże! – przejechała bezradnie dłonią po czole. – Ja chyba śnię. Powiedz mi, proszę, że to tylko sen – ponownie się rozpłakała.

Nie pamiętała, jak wróciła do domu, do dzisiaj tamte chwile wspomina jak przez mgłę. Z nerwów dostała silnych boleści brzucha. Matka była przerażona. Nie mogła z niej wydobyć żadnych informacji.

– Dziecko, co się dzieje?

– Zostaw mnie – zwijała się z bólu na łóżku.

– Wezwę lekarza, może to wyrostek?

– Zostaw mnie – powtarzała, płacząc. – Chcę być sama, słyszysz?!

Tomasz był za granicą. Barbara zdecydowała się zadzwonić po Piotra. Przyjechał błyskawicznie.

– Wybacz, że odrywam cię od zajęć, ale nie wiem, co robić – powiedziała, zamykając za nim drzwi wejściowe. – Nie było mnie w domu, po powrocie zastałam ją już w takim stanie – wyjaśniła, wprowadzając go do środka. – Nic nie chce mi powiedzieć. Boję, że to może wyrostek. Nie chce lekarza. Wiesz, jak się ich boi. Chociaż siedzi w tym środowisku od pieluch.

– Nie denerwuj się – uspokoił ją. – Wszystko będzie dobrze. Gdzie ona jest?

– W swoim pokoju.

Gdy wszedł, leżała na łóżku skulona. Przysiadł obok niej. Julia spojrzała na niego zapłakanymi oczami. Mokre od łez włosy przykleiły się do jej policzka, delikatnie je odgarnął.

– Słyszałem, że boli cię brzuszek? – zapytał łagodnie, przemawiając jak do dziecka.

– Tak – pociągnęła nosem. Chciał ją zbadać, ale przytrzymała jego dłoń. – Nie ma potrzeby – powiedziała, trzymając nadal jego dłoń w swojej. – To tylko nerwy.

– Stało się coś? Ktoś cię skrzywdził?

Jego słowa wywołały ponowny przypływ płaczu.

– Zostawił mnie, wiesz?! – wybuchnęła. – Zostawił jak jakąś niepotrzebną rzecz.

Piotr milcząco głaskał ją po dłoni.

– Jak mógł? Po tym wszystkim, co nas łączyło – zanosiła się płaczem. – Tak strasznie mi źle – szlochała. – Rozumiesz? – spojrzała na Piotra, wycierając dłonią mokre oczy.

Skinął głową.

– Nie zasłużyłam na takie traktowanie – podniosła się i przytuliła do niego. Głaskał ją uspokajająco po włosach. – Jak to dobrze, że ciebie mam, Piotr – wyznała, uspokajając się nieco.

– Zawsze przy tobie będę, Bączku – szepnął, całując ją w głowę.

Julia ocknęła się z zadumy. Spojrzała na wiszący na ścianie zegar, dochodziła siódma, o tej godzinie umówiła się z Piotrem na rozmowę przez skype’a. Wstała od stołu i odstawiła pusty kubek po herbacie do zlewozmywaka, po czym wyszła z kuchni i udała się do gabinetu męża. Usiadła przy biurku, zapaliła lampę i otworzyła laptop. Oparła brodę na dłoni, wpatrując się bezmyślnie w ekran monitora. Właściwie to nie miała ochoty na tę rozmowę. Dobrze wiedziała, że towarzyszyć im będzie osoba Marcina. Piotr stara się nie okazywać, że nie podoba mu się to, iż Marcin ponownie pojawił się w jej życiu. Ona jednak dobrze go zna i wie, że ta cała sytuacja go irytuje. Ale przecież takie spotkanie było nieuniknione. Wcześniej czy później i tak by to nastąpiło. – Jakież to wszystko jest zagmatwane – powiedziała na głos, spoglądając na zdjęcie stojące na biurku. Widniała na nim z Piotrem, oboje uśmiechnięci i szczęśliwi, stali na tle Łuku Triumfalnego. Fotografia została zrobiona podczas ich podróży poślubnej, którą spędzili w Prowansji. W drodze powrotnej zatrzymali się w Paryżu. Przejechała dłonią po srebrnej ramce zdjęcia. Na dźwięk melodii płynącej z komputera, podskoczyła jak ukłuta szpilką.

– Cześć, skarbie – uśmiechnął się do niej Piotr.

– Cześć – również się uśmiechnęła, chociaż przyszło jej to z trudem.

– Ślicznie wyglądasz – patrzył z przyjemnością na jej rozpuszczone włosy, które kaskadą loków miękko opadały na ramiona. – Lubię cię taką.

– Środek dnia, a ty jesteś sportowo ubrany? Gdzie garnitur? – zdziwiła się, widząc go w jasnej koszuli polo.

– Zrobiłem sobie dzisiaj przerwę w pracy. Powłóczyłem się trochę po Central Parku, zapuszczając się w jego północno-zachodni róg. Pamiętasz, spacerowaliśmy tam razem. Uważałaś, że miejsce to ma najbardziej naturalny krajobraz. Chodząc alejkami, zatęskniłem za tobą. Przypomniałem sobie nasz pobyt tutaj.