W imię miłości - Jodi Picoult - ebook
Opis

Jako zastępca prokuratora Nina Frost prowadzi postępowania w najtrudniejszych sprawach dotyczących przemocy wobec dzieci. Nieraz przeżywa frustrację, gdy sprawcom udaje się wykorzystać luki prawne i uniknąć kary. Z doświadczenia wie, że aby skutecznie poruszać się po tym polu minowym, musi okazywać współczucie ofiarom, zaciekle walczyć o sprawiedliwość, ale jednocześnie zachowywać dystans. Kiedy jednak Nina i jej mąż odkrywają, że ich pięcioletni syn Nathaniel padł ofiarą molestowania seksualnego, o żadnym dystansie nie może być już mowy. Nagle bariera między życiem zawodowym a prywatnym całkowicie znika wszystko, co do tej pory wydawało się proste i oczywiste, ulega całkowitemu przewartościowaniu. Nina zdaje sobie sprawę, że w sądach trudno będzie uzyskać zadośćuczynienie za krzywdę, jaka spotkała Nathaniela. Ogarnięta rozpaczą i niepohamowanym gniewem, rozpętuje wojnę, w której może stracią wszystko, co dla niej najcenniejsze.

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
Windows
10
Windows
Phone

Liczba stron: 615

Odsłuch ebooka (TTS) dostepny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS

Popularność


JODI PICOULT

W IMIĘ MIŁOŚCI

Przełożyła Katarzyna Kasterka

Prószyński i S-ka

Tytuł oryginału PERFECT MATCH

Copyright © 2002 by Jodi Picoult All rights reserved

Ilustracja na okładce © Katy McDonnell

Projekt okładki Ewa Wójcik

Redaktor serii Katarzyna Rudzka

Redakcja Wiesława Karaczewska

Korekta Ewa Nyk-Głowacka

Łamanie Jolanta Kotas

ISBN

Warszawa 2010

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02–651 Warszawa, ul. Garażowa 7

www.proszynski.pl

Druk i oprawa

Konwersja: Nexto Digital Services

DEDYKACJA

Dla Jake'a, najdzielniejszego chłopca, jakiego znam. Kocham Cię, mama.

PODZIĘKOWANIA

Często słyszę pytanie: w jakim stopniu opowiadane przeze mnie historie odzwierciedlają moje własne doświadczenia życiowe? Biorąc pod uwagę problem poruszany w „Perfect Match" – szczęśliwie bardzo niewiele. Niemniej, pisanie tej książki było dla mnie wyjątkowo trudne, ponieważ większość kwestii, które włożyłam w usta małego Nathaniela Frosta, to bezpośrednie zapożyczenia z wypowiedzi wygłaszanych przez moje dzieci przy kuchennym stole. Dlatego chciałam przede wszystkim podziękować Kyle'owi, Jake'owi i Samancie – nie tylko za ich opowiastki i dowcipy, ale również za to, że pozwoliły mi oddać głębię uczuć głównej bohaterki: matki, która zrobi absolutnie wszystko dla swojego dziecka. Dziękuję Burlowi Davissowi, Dougowi Fagenowi, Tii Horner i Janowi Scheinerowi za konsultacje z dziedziny psychiatrii; oraz moim pozostałym ekspertom medycznym: Davidowi Toubowi i Elizabeth Bengtson. Składam także serdeczne podziękowania Kathy Hemenway za informacje na temat pracy opieki społecznej; Katie Desmond za odsłonienie przede mną tajników katolicyzmu; Dianie Watson za opowieści z przedszkolnego pola walki; Chrisowi Keatingowi i George'owi Waldronowi za nieocenione wiadomości z zakresu prawa; Syndy Morris za niewiarygodnie sprawne przepisywanie tekstu; oraz Olivii i Mattowi Licciardi za kilka błyskotliwych kwestii. Najszczersze wyrazy wdzięczności kieruję też do Elizabeth Martin i jej brata, którzy podsunęli mi pomysł na zakończenie; do Laury Gross, Jane Piacoult, Steve'a Ivesa i JoAnn Mapson za uważne sczytanie pierwszego szkicu tej powieści i cenne uwagi, dzięki którym produkt finalny nabrał pełniejszego kształtu; do Judith Curr i Karen Mender, dzięki którym czułam się jak supernowa w konstelacji autorów wydawnictwa Atria.

Emily Besler i Sarah Branham, wspaniałe redaktorki, były moimi dobrymi wróżkami, podobnie jak Camille McDuffie i Laura Mullen – wszystkie one zasługują na przyznanie diademów i roziskrzonych różdżek, żeby każdy wiedział, do jakich cudów są zdolne. Szczególnie gorące podziękowania jestem winna mojemu mężowi, Timowi van Leer, który nie tylko jest podręcznym źródłem wszelkich informacji dotyczących broni, gwiazd i obróbki kamienia, ale także ochoczo parzy dla mnie kawę, szykuje sałatki i na wszelkie sposoby ułatwia mi życie, żebym mogła się zajmować tym, co kocham najbardziej. Wreszcie najserdeczniejsze wyrazy wdzięczności chciałabym skierować do trzech osób, które tak wiele wnoszą do wszystkich moich powieści, że już sobie nie wyobrażam pracy bez ich pomocy: dziękuję detektywowi porucznikowi Frankowi Moranowi za to, że zmusza mnie, bym rozumowała jak zawodowy śledczy; Lisie Schiermeier za to, że nie tylko nauczyła mnie podstaw genetyki, ale także napomknęła o pewnym fenomenie medycznym, który pobudził moją wyobraźnię; a także Jennifer Sternick, zastępcy prokuratora okręgowego, która przez bite cztery dni cierpliwie odpowiadała na wszelkie moje pytania – bez niej obecna powieść nigdy nie mogłaby powstać.

PROLOG

Kiedy potwór w końcu wszedł na salę, okazało się, że przybrał maskę normalnego człowieka.

Wpatrywała się w niego ogarnięta zdumieniem: najwyraźniej nikt poza nią nie pojmował, że takie bestie zawsze skrywają prawdziwe oblicze. Mogą się przeistoczyć w sąsiada podlewającego co wieczór forsycje w ogrodzie, w przyjaźnie uśmiechniętego nieznajomego, który właśnie wsiadł do windy, w miłego pana, chwytającego dziecko za rękę, żeby bezpiecznie przeprowadzić malucha przez jezdnię. Czy doprawdy tego nie widzicie? – miała ochotę krzyknąć. Nie rozumiecie?

Krzesło niemiłosiernie uwierało. Siedziała jednak prosto jak uczennica, z rękami grzecznie złożonymi na kolanach. Za to jej serce zupełnie zatraciło rytm, zmieniło się w galaretowatą meduzę, drgającą niespokojnie w piersi, a oddychanie przestało być mimowolnym odruchem – teraz musiała sobie nakazywać, żeby regularnie wykonywać wdechy i wydechy.

Otoczony przez funkcjonariuszy sądowych potwór minął stół oskarżenia, podwyższenie sędziowskie i dotarł do miejsca, gdzie siedział obrońca. W rogu sali odezwał się poświst puszczonej w ruch kamery telewizyjnej. To wszystko było tak swojskie i znajome. Ona jednak po raz pierwszy patrzyła na tę scenę pod zupełnie innym kątem.

Wystarczy zmienić punkt widzenia, a perspektywa ulega całkowitemu przewartościowaniu.

Wiedziała, co za chwilę zrobi. I ta wiedza – która powinna ją natychmiast otrzeźwić i powstrzymać od wszelkiego działa nia – upajała niczym mocna brandy. Po raz pierwszy od wielu tygodni nie miała wrażenia, że w letargicznym otępieniu brnie po dnie oceanu, boleśnie wstrzymując w płucach haust powietrza, który zaczerpnęła tuż przedtem, nim pochłonęła ją toń. Gdyby wiedziała, co ją czeka, ten ostatni wdech byłby głębszy, wciągnięty wolniej i z większą rozwagą. Ale to już nieistotne, bo teraz, w tej strasznej sali, patrząc na tego strasznego człowieka, nagle poczuła, że znowu jest sobą, że wróciła do normalności. A wraz z normalnością powróciły także cudownie zwyczajne i przyziemne myśli. Zapomniała wytrzeć kuchenny stół po dzisiejszym śniadaniu. Książka z biblioteki, która zdawała się bezpowrotnie zaginiona, leżała za koszem na brudną bieliznę. Już dwa i pół kilometra temu powinna była wymienić olej w samochodzie. Za mniej więcej dwie sekundy odstąpią funkcjonariusze otaczający oskarżonego, żeby mógł swobodnie porozmawiać z obrońcą.

Włożyła rękę do torebki. Dłoń się prześliznęła po gładkiej skórze etui książeczki czekowej, po okularach przeciwsłonecznych, szmince i pomiętym papierku dropsa, który wypadł z rulonu. W końcu zacisnęła palce na tym, czego szukała, zdumiona, że ów przedmiot daje jej takie samo poczucie kojącego spokoju jak dotyk mężowskiej dłoni.

Jeden krok, drugi, trzeci, i już była na tyle blisko przestępcy, że czuła zapach jego strachu, wyraźnie widziała granicę między czernią marynarki i sterczącą powyżej bielą. W ostateczności wszystko się sprowadza do czerni i bieli – do dychotomii: dobro i zło.

Dziwiła się, że nikt nie próbuje jej powstrzymać. Nikt się nie zorientował, że ten moment nadchodzi – że się zjawiła tutaj tylko po to, by tego dokonać. Nawet ci, którzy znali ją najlepiej, nie zareagowali, gdy się podnosiła z krzesła.

I nagle zdała sobie sprawę, że – podobnie jak siedzący nieopodal potwór – ona również przybrała obcą postać. Ten kamuflaż był tak przemyślny, tak autentyczny, że nikt nie spostrzegł, w co się przemieniła. Ale teraz powoli powracała do własnej postaci. Niech cały świat się dowie, pomyślała, i maska gwałtownie opadła. A mimo to wiedziała – gdy przyciskała broń do głowy oskarżonego i gdy potem oddawała szybko cztery strzały – wiedziała, że w owej chwili sama nie byłaby w stanie siebie rozpoznać.

CZĘŚĆ PIERWSZA

Kiedy nas ktoś uderzy bez powodu,powinniśmy oddać bardzo mocno;jestem pewna, że powinniśmy, i to mocno,ażeby ten, kto nas uderzył,nigdy tego nie powtórzył.

CHARLOTTE BRONTE, „Dziwne losy Jane Eyre" (przeł. Teresa Świderska)

Jesteśmy w lesie tylko we dwoje. Mam na nogach swojenajlepsze tenisówki – te z tęczowymi sznurowadłami i małymidziurkami z tyłu, które wygryzł Mason, kiedy był jeszcze szczeniakiem.

Jej kroki są dużo większe od moich, ale to nawet całkiemfajne, bo robię sobie z tego zabawę. Skaczę po zostawionychprzez nią śladach. Jestem żabą. Jestem kangurem. Jestem zaczarowany.

Gdy tenisówki uderzają o ziemię, rozlega się taki sam chrzęst,jaki wydają płatki śniadaniowe wsypywane do miski.

– Nogi mnie bolą – mówię po chwili.

– Już prawie jesteśmy na miejscu.

– Nie chcę dalej iść – ogłaszam i siadam tam, gdzie stoję,bo jeżeli ja się nie ruszę, ona też nigdzie nie pójdzie.

Pochyla się i wskazuje przed siebie palcem, ale drzewa są jaknogi wielkoludów – przesłaniają mi cały świat.

– Widzisz już? – pyta.

Kręcę przecząco głową. Nawet gdybym coś widział, i takbym się nie przyznał.

Wtedy mnie podnosi i sadza sobie na ramionach.

– A teraz? Widzisz staw?

Z tej wysokości widzę go wyraźnie: kawałek nieba, któryspadł na ziemię.

Kiedy niebo się zawali, kto je może zreperować?

1.

Argumenty końcowe – w tym jestem najlepsza.

Bez tremy wchodzę na salę sądową, staję przed przysięgłymi i wygłaszam mowę, która wzbudza w nich żarliwe pragnienie zadośćuczynienia sprawiedliwości. Niedokończone postępowania doprowadzają mnie do szału; muszę wszystko starannie poukładać, powiązać, przypieczętować efektownym finałem i dopiero wtedy mogę przejść do następnej sprawy. Mój szef głosi wszem i wobec, że najchętniej zatrudnia prokuratorów, którzy swego czasu pracowali jako kelnerzy lub kelnerki, ponieważ w tym fachu przywykli do żonglowania obciążeniami. Tymczasem ja zarabiałam na studia pakowaniem prezentów w eleganckim domu towarowym – i to widać.

Tego ranka czeka mnie mowa końcowa w sprawie o gwałt oraz przesłuchanie mające na celu ustalenie zdolności procesowej świadka. Po południu spotykam się ze specjalistą od identyfikacji DNA, żeby omówić kwestię tkanki mózgowej wykrytej w rozbitym samochodzie – niepochodzącej ani od pijanego kierowcy, oskarżonego o nieumyślne spowodowanie śmierci, ani od pasażerki, która zginęła na skutek wypadku. I właśnie kiedy rozmyślam o czekającym mnie dniu, w łazienkowym lustrze niczym wschodząca tarcza księżyca pojawia się twarz Caleba.

– Jak się czuje Nathaniel?

Zakręcam wodę i owijam się ręcznikiem.

– Śpi – odpowiadam.

Caleb właśnie wrócił z warsztatu, gdzie ładował furgonetkę. Mój mąż zajmuje się pracami kamieniarskimi – układa rabatowe ścieżki, buduje kominki, wznosi granitowe schody i ogrodzenia z piaskowca. Przyniósł ze sobą zapach zimy – aromatu, który zaczyna przesycać powietrze Maine mniej więcej w tym samym czasie, gdy dojrzewają jabłka. Na flanelowej koszuli Caleba widnieją smugi pyłu, jakim są pokryte worki z cementem.

– A co z jego gorączką? – pyta mój mąż, myjąc ręce.

– Już wszystko w porządku – odpowiadam stanowczo, chociaż tego ranka jeszcze nie zajrzałam do synka.

Mam nadzieję, że jeżeli sama uwierzę we własne słowa, moje życzenie cudownie się spełni. Nathanielowi w zasadzie nic nie dolega. Ubiegłego wieczoru miał zaledwie stan podgorączkowy – 37,2°C. Wydawał się, co prawda, jakiś nieswój, ale złe samopoczucie syna nie powstrzyma mnie od wysłania go do przedszkola – szczególnie w dniu, w którym muszę się stawić na sali sądowej. Jak każda pracująca matka miotam się nieustannie między Scyllą a Charybdą: nie mogę się oddać w pełni sprawom zawodowym z powodu życia rodzinnego; rodzina cierpi na skutek mojej pracy. W rezultacie żyję w ciągłym lęku przed chwilami takimi jak dzisiaj – gdy dochodzi do ostrej kolizji pomiędzy moimi dwoma światami.

– Zostałbym w domu, ale to ważne spotkanie. Razem z Fredem mamy zaprezentować klientom plany, musimy się postarać. Zrobić jak najlepsze wrażenie. – Caleb z jękiem spogląda na zegarek. – A już jestem dziesięć minut spóźniony.

Dzień pracy Caleba – podobnie jak większości podwykonawców budowlanych – zaczyna się i kończy wcześnie. W związku z tym to na mnie spada obowiązek odwożenia Nathaniela do przedszkola, Caleb natomiast zawsze go odbiera. Teraz obchodzi mnie wokoło: chwyta swój portfel, ulubioną baseballówkę.

– Nie wyprawisz go z domu, jeżeli coś mu dolega…

– Oczywiście, że nie – zapewniam i czuję, jak potnieję pod kołnierzykiem bluzki. Dzięki dwóm tabletkom paracetamolu uda mi się zyskać na czasie. Zdążę wygłosić mowę końcową w procesie o gwałt, zanim Lydia, wychowawczyni Nathaniela, zadzwoni z wiadomością, że mam jak najszybciej przyjechać po syna.

Ledwo ta myśl przebiega mi przez głowę, już sama siebie za nią nienawidzę.

– Nino! – Caleb kładzie swoje duże dłonie na moich ramionach. Zakochałam się w nim właśnie z powodu tych dłoni, które dotykają mnie delikatnie, jakbym była bańką mydlaną, a jednocześnie są tak niesamowicie silne, że w chwilach kryzysu nie pozwalają mi się rozpaść na tysiące kawałków.

Nakrywam rękami te niezwykłe dłonie Caleba.

– Nathanielowi nic nie będzie – mówię z przekonaniem (nie ma to jak potęga pozytywnego myślenia), a potem posyłam mężowi swój specjalny prokuratorski uśmiech, obliczony na nawrócenie nieprzekonanych. – Wszystko się ułoży.

Caleb potrzebuje dłuższej chwili, żeby dać temu wiarę. Jest bardzo inteligentnym człowiekiem, ale wyjątkowo metodycznym i drobiazgowym. Nie zabierze się do następnej pracy, jeżeli poprzedniej nie wykończy z finezyjną dbałością o szczegóły – i w taki sam sposób podejmuje decyzje. Od siedmiu lat nie porzucam nadziei, że u mojego boku zmaleje skłonność Caleba do przesadnego dzielenia włosa na czworo – że wspólne życie złagodzi i jego, i moje skrajności charakteru.

– Odbiorę Nathaniela o wpół do piątej – mówi Caleb. W języku pary rodzicielskiej znaczy to mniej więcej tyle samo, co wygłaszane dawniej „kocham cię".

Zapinam spódnicę i w tej samej chwili usta Caleba muskają czubek mojej głowy.

– Wrócę przed szóstą – obiecuję. Czytaj: ja też cię kocham.

Kiedy podnoszę wzrok, mój mąż jest już przy drzwiach: szerokie ramiona, szczególne uniesienie kącika ust w uśmiechu, charakterystyczny sposób stawiania stóp w ciężkich, roboczych butach. Caleb spostrzega, że mu się przyglądam.

– Nino – kącik jego ust podjeżdża jeszcze wyżej – ty też już jesteś spóźniona.

Zegar stojący na szafce wskazuje 7:41. Mam dziewiętnaście minut na obudzenie i nakarmienie syna, wciśnięcie go w jakieś ubranie, wpakowanie do samochodowego fotelika, a potem odwiezienie do przedszkola w takim tempie, żeby zdążyć na dziewiątą z Biddeford do Alfred – siedziby sądu wyższej instancji hrabstwa i prokuratury okręgowej.

Mój syn śpi twardym snem, w pościeli zmierzwionej, jakby właśnie przeszło przez nią tornado. Jego jasne włosy są zbyt długie – już tydzień temu wymagały strzyżenia. Przysiadam ostrożnie na brzegu łóżka. Nie chcę go jeszcze budzić. Cóż znaczą dwie stracone sekundy wobec cudu życia?

Ponad pięć lat temu zaszłam w ciążę, chociaż to nigdy nie miało nastąpić. Wedle opinii lekarskich, postarał się o to ginekolog rzeźnik, który usuwał mi cystę jajnika, gdy miałam dwadzieścia jeden lat. Kiedy więc przez kilka tygodni nękały mnie nawracające wymioty i ciągłe osłabienie, poszłam do internisty w przekonaniu, że umieram toczona przez jakiegoś przerażającego pasożyta. Nie wykluczałam także nabytej nietolerancji organizmu na własne organy. Tymczasem badania krwi wykazały, że wszystko ze mną w porządku – w istocie mój stan był tak wspaniały, że przez kilka następnych miesięcy trzymałam wyniki badań przyklejone do wewnętrznej ścianki drzwiczek apteczki w charakterze mojego dowodu koronnego.

Nathaniel trzyma jedną rączkę pod policzkiem; drugą przyciska pluszową żabę. Gdy śpi, nie wygląda na swoje pięć lat. W niektóre noce przyglądam mu się przez długie minuty zdumiona, że zaledwie przed kilkoma laty nie znałam tego człowieczka, który w tak nieprawdopodobny sposób zmienił moje życie. Pięć lat temu nie wiedziałam, że białka oczu niemowlaka są czystsze w barwie od świeżego śniegu, a wgłębienie szyi małego chłopczyka to najcudowniejsza krągłość dziecięcego ciałka. Pięć lat temu ani przez myśl by mi nie przeszło, żeby kuchenną ścierkę zmienić w piracką bandanę i skradać się za psem, który gdzieś zakopał swój cenny skarb, lub żeby w deszczową niedzielę sprawdzać empirycznie, po ilu sekundach eksploduje owocowa pianka wstawiona do mikrofalówki. Twarz, którą pokazuję światu, jest zupełnie inna od tej zarezerwowanej dla mojego syna. Kiedyś wszystko postrzegałam w kategoriach wartości absolutnych – Nathaniel mnie uwrażliwił na rozmaite odcienie świata pęczniejącego od nieskończonych możliwości.

Mogłabym skłamać i powiedzieć, że nigdy nie studiowałabym prawa i nie została prokuratorem, gdybym wiedziała, że urodzę dziecko. Moja praca należy do wyjątkowo wymagających, nie kończy się po wyjściu z biura i nie sposób jej wcisnąć pomiędzy świąteczne jasełka w szkole a rozgrywki futbolowej Małej Ligi. Rzecz w tym, że ja po prostu uwielbiam swój zawód, który mnie określa: Nina Frost, zastępca prokuratora okręgowego. Ale jestem także matką Nathaniela i tej etykietki również bym nie zamieniła na żadną inną. Linia podziału pomiędzy moimi dwoma wcieleniami przebiega dokładnie w połowie – żadne nie jest uprzywilejowane. Pocieszam się, że w odróżnieniu od większości rodziców, którzy nie sypiają po nocach nękani wizjami koszmarnych niebezpieczeństw, czyhających na ich dzieci, ja mam okazję coś zdziałać w tej sprawie. Jestem szlachetnym rycerzem, jednym z pięćdziesięciu prokuratorów odpowiedzialnych za wyrugowanie przestępczości ze stanu Maine do czasu, aż Nathaniel wkroczy w samodzielne życie.

Dotykam jego czoła – chłodnego! – i mimowolnie się uśmiecham. Palcem przesuwam po wypukłości delikatnego policzka i po linii ust. Przez sen Nathaniel odpycha moją rękę, chowa piąstki pod siebie.

– Hej – szepczę mu do ucha. – Pora wstawać.

Kiedy się nie rusza, podrywam kołdrę i od razu uderza mnie ostry zapach amoniaku.

O, nie! Tylko nie dzisiaj! – jęczę w duchu, ale rozciągam usta w uśmiechu, ponieważ tak lekarz zalecił reagować na podobne wypadki, które wciąż się przytrafiają mojemu pięciolatkowi, mimo że już trzy lata temu przestał siusiać w pieluchę. Nathaniel otwiera oczy – oczy Caleba, brązowe, błyszczące, o tak ujmującym spojrzeniu, że ludzie przystawali na ulicy, by się pobawić z moim synkiem, kiedy go jeszcze woziłam w spacerówce. Teraz widzę w tych oczach ledwo skrywany lęk przed burą.

– Nathanielu – wzdycham – każdemu może się zdarzyć.

Ściągam syna z łóżka, ale gdy chcę zdjąć z niego mokre, klejące się do skóry spodnie piżamy, zaczyna nie na żarty ze mną walczyć.

Jeden cios małej piąstki ląduje na mojej skroni.

– Do diabła, Nathaniel!

Puszczają mi nerwy. A przecież to nie jego wina, że jestem spóźniona; i nie jego wina, że zmoczył łóżko. Biorę głęboki wdech i cierpliwie przeciągam zasikane spodnie przez małe kostki i stopy.

– Pójdziemy się teraz umyć, okay? – mówię o wiele łagodniejszym tonem i syn z rezygnacją wsuwa rączkę w moją dłoń.

Nathaniel jest nadzwyczaj pogodnym dzieckiem. Monotonny, uliczny zgiełk układa się dla niego w intrygujące dźwięki muzyki, w rechotaniu żab odkrywa tajemny język. Nigdy nie idzie spokojnie, kiedy może pobrykać; patrzy na świat z szacunkiem i zachwytem poety. Dlatego nie poznaję tego chłopca, który spogląda na mnie chmurnie znad krawędzi wanny.

– Nie gniewam się na ciebie. – Nathaniel zawstydzony odwraca głowę. – Każdemu się zdarzają wypadki. Pamiętasz, jak zeszłego roku najechałam samochodem na twój rower? Było ci przykro, ale wiedziałeś, że nie zrobiłam tego umyślnie, prawda? – Równie dobrze mogłabym przemawiać do jednego z granitowych bloków Caleba. – W porządku, widzę, że milcząco się ze mną zgadzasz. – Jednak trik nie działa, mój syn nie zaszczyca mnie żadną reakcją. – Aha, chyba wiem, co ci poprawi humor… Możesz włożyć swoją disneyowską bluzę. Już drugi dzień z rzędu.

Gdyby to zależało od Nathaniela, nosiłby ją codziennie – bez wyjątku. W pokoju synka przewracam zawartość wszystkich szuflad do góry nogami, aż w końcu dostrzegam tę nieszczęsną bluzę w zmierzwionym kłębie zasikanej pościeli. Nathaniel też ją zauważa, wyszarpuje spomiędzy fałd mokrego prześcieradła i zaczyna przeciągać przez głowę.

– Nie tak szybko. – Wyjmuję mu bluzę z ręki. – Wiem, że obiecałam, synku, ale ona jest brudna i cuchnie. Nie możesz pójść tak ubrany do przedszkola. Trzeba ją najpierw wyprać. – Dolna warga Nathaniela zaczyna drżeć i nagle równie nieustępliwy negocjator jak ja jest zmuszony do potulnego poddania się warunkom ugody. – Skarbie, przysięgam, że ją dzisiaj wieczorem upiorę i potem będziesz mógł ją nosić do końca tygodnia. A także przez cały następny tydzień. Ale teraz potrzebuję twojej pomocy. Musimy szybko zjeść śniadanie, żebyśmy się nie spóźnili. Dobrze?

Dziesięć minut później osiągamy kompromis oparty na mojej bezwarunkowej kapitulacji. Nathaniel wkłada tę cholerną disneyowską bluzę, którą pośpiesznie zaprałam w ręku, przepuściłam przez suszarkę i spryskałam psim dezodorantem. Może panią Lydię dopadnie alergia; może nikt nie zauważy plamy nad szerokim uśmiechem Myszki Miki. Unoszę w górę dwa kartonowe pudełka z płatkami śniadaniowymi.

– Które dzisiaj?

Nathaniel z ponurą miną wzrusza ramionami i teraz już nabieram pewności, że jego milczenie nie ma nic wspólnego ze wstydem, za to wiele z próbą wyprowadzenia mnie z równowagi. Dodam – próbą całkiem udaną.

Sadzam w końcu Nathaniela przy stole nad miską miodowo-orzechowych płatków Cherioos, a sama się zabieram do pakowania jego lunchu.

– Makaron – oznajmiam radośnie w nadziei, że w końcu wyrwę syna z posępnego milczenia. – A do makaronu… co my tu mamy? A! Udko kurczaka z wczorajszego obiadu! Jeszcze trzy czekoladowe markizy… i parę łodyżek selera, żeby pani Lydia nie skrzyczała mamy za lekceważenie zasad piramidy żywieniowej. No, gotowe.

Zamykam szczelnie pudełko z lunchem, wkładam je do plecaka Nathaniela, chwytam banana dla siebie na śniadanie, po czym zerkam na zegar mikrofalówki. Na wszelki wypadek daję synkowi dwie tabletki paracetamolu. To mu nie zaszkodzi, a Caleb i tak nigdy się nie dowie.

– Okay – mówię pogodnie. – Czas ruszać.

Nathaniel powoli wsuwa stopy w adidasy, a potem wyciąga w moją stronę po jednej nodze, żebym mu zawiązała sznurowadła. Własnoręcznie zasuwa zamek wełnianej kurtki i samodzielnie zarzuca na ramiona plecak, który się wydaje olbrzymi na jego drobnych barkach. Gdy w takich chwilach patrzę na syna, przypomina mi Atlasa dźwigającego ciężar świata.

Zapalam silnik samochodu i wrzucam do odtwarzacza ulubioną kasetę mojego syna – jakkolwiek nieprawdopodobnie to brzmi, „Biały album" Beatlesów – ale nawet „Rocky Raccoon" nie jest dzisiaj w stanie poprawić Nathanielowi humoru. Najwyraźniej wstał pupą do góry – mokrą pupą, myślę z westchnieniem. I ze wstydem odczuwam wdzięczność, że za mniej więcej kwadrans naburmuszenie mojego syna będzie już problemem kogoś innego.

We wstecznym lusterku widzę, że się bawi trokami plecaka – składa je na pół, potem na trzy części. W końcu dojeżdżamy do znaku stopu u podnóża wzniesienia.

– Nathanielu – szepczę, ledwo wznosząc głos ponad miarowy szum silnika. Kiedy spogląda w lusterko, robię zeza i wywalam język.

Powoli, bardzo powoli mój syn podnosi kącik ust w uśmiechu – dokładnie tak samo jak jego ojciec.

Zegar na tablicy rozdzielczej wskazuje 7:56. Jesteśmy cztery minuty do przodu w stosunku do pierwotnego planu.

A więc poszło nam znacznie lepiej, niż przypuszczałam.

Caleb Frost widzi to następująco: ludzie wznoszą ogrodzenia, żeby nie dopuszczać do siebie tego, co niechciane, lub zatrzymać w bezpiecznych granicach to, co dla nich najcenniejsze. Często na ten temat rozmyśla, gdy – niczym trójwymiarowe puzzle – dopasowuje do siebie nierówne granitowe lub piaskowcowe bloki i układa je w coraz szerszą kamienną wstęgę na skraju trawnika. Wyobraża sobie, że rodziny żyjące za konstruowaną przez niego barierą są dobrze chronione i bezpieczne. Naturalnie, to nonsens. Jego półmetrowej wysokości murki trudno przyrównywać do obronnych fortec. Są w nich też rozliczne wyłomy: wloty podjazdów, ścieżek ogrodowych, wolne przestrzenie na pergole z dzikim winem. Mimo to, ilekroć przejeżdża obok domu, którego formę i otoczenie kształtował własnymi rękami, staje mu przed oczami obraz rodziców siadających wraz z dziećmi do kolacji w pełnej harmonii atmosferze – jak gdyby ład architektoniczny mógł wpływać na stan emocjonalny zamieszkujących tam ludzi.

Teraz stoi na skraju parceli z jej właścicielami, Warrenami, oraz Fredem, któremu zlecono główne prace budowlane. Wszyscy czekają, aż Caleb roztoczy uwodzicielską wizję. Na razie teren jest porośnięty chwastami oraz brzozami i klonami; niektóre zostały oznakowane w taki sposób, żeby przedstawić ewentualną lokalizację domu i systemu kanalizacyjnego. Pan i pani Warren stoją bardzo blisko siebie. Ona jest w ciąży – wielkim brzuchem dotyka biodra męża.

– No cóż… – rozpoczyna Caleb.

Ma przekonać tych ludzi, żeby się zdecydowali na okolenie posesji kamiennym murkiem, a nie prawie dwumetrowym płotem, który także biorą pod uwagę. Rzecz w tym, że wymowność i gładka fraza nie należą do mocnych stron Caleba. To domena Niny. Za jego plecami Fred chrząka ponaglająco.

Caleb nie umie się posunąć do przymilności i pochlebstw; ma za to wyraźną wizję przyszłej posesji tych ludzi: biały dom w stylu kolonialnym, z zadaszoną werandą; labrador uganiający się w ogrodzie za wielkimi motylami; rząd śpiących w ziemi cebulek, rodzących wiosną barwne tulipany; mała dziewczynka, pędząca na trzykołowym rowerku, za którym powiewają uwiązane do kierownicy wstążki, zatrzymująca się przed barierą wzniesioną przez Caleba – granicą bezpiecznego świata.

Caleb wyobraża sobie, jak się pochyla nad tym miejscem, by stworzyć coś solidnego i trwałego na pustej do tej pory przestrzeni. Widzi tę rodzinę – już wówczas trzyosobową – chronioną przez jego mury.

– Pani Warren – odzywa się z uśmiechem, wreszcie odnalazłszy właściwe słowa. – Kiedy rozwiązanie?

Na skraju placu zabaw stoi Lettie Wiggs i płacze. Robi to codziennie – udaje, że Danny ją walnął, ale tak naprawdę chce sprawdzić, czy pani Lydia oderwie się od tego, czym się akurat zajmuje, i natychmiast do niej przyleci. Danny o tym wie, wie pani Lydia i cała reszta grupy – wiedzą wszyscy prócz Lettie, która ryczy i ryczy, jakby wciąż głupio wierzyła, że coś tym zwojuje.

Nathaniel przechodzi obok niej obojętnie. Mija też Danny'ego, który teraz nie jest Dannym, ale piratem przywierającym kurczowo do beczki unoszonej na morskich falach po katastrofie okrętu.

– Hej, Nathaniel! – woła Brianna. – Chodź tu i popatrz.

Brianna siedzi w kucki za szopą, w której są piłki do nogi, miękkie jak dojrzałe melony, oraz mały buldożer, na którym można pojeździć tylko przez pięć minut, bo potem przychodzi kolej kogoś innego. Od drewnianej ściany szopy do stojącego nieopodal płotu rozciąga się pajęczyna o połyskliwych nitkach, pokrzyżowanych niczym zawiązane sznurowadła. W samym środku siedzi srebrzysty pająk, a w pewnym miejscu jedwabistej sieci widać kokon wielkości dziesięciocentówki.

– To mucha. – Cole podsuwa wyżej okulary. – Pająk zapakował ją sobie na kolację.

– Ohyda – oświadcza Brianna, ale przybliża twarz do pajęczyny.

Nathaniel stoi nieruchomo z rękami w kieszeniach. Myśli o tym, co spotkało tę muchę: przysiadła na sieci i utknęła, tak samo jak on, gdy zeszłej zimy wskoczył w zaspę i but mu ugrzązł w zalegającym pod śniegiem błocie. Ciekawe, czy mucha była tak samo przerażona jak Nathaniel na myśl o tym, co powie mama, gdy zobaczy go wracającego boso po śniegu. Pewnie mucha sądziła, że sobie tylko chwilę odpocznie. Albo się zatrzymała, żeby popatrzeć na promyk słońca rozszczepiony na tęczę przez połyskliwe nici, i pająk ją pochwycił, zanim zdążyła odlecieć.

– Założę się, że zje najpierw głowę – mówi Cole.

Nathanielowi stają przed oczami skrzydła muchy, przyszpilane do tułowia przez pętającego ją pająka. Unosi dłoń i zrywa sieć, po czym się odwraca i odchodzi.

Brianna kipi ze złości.

– Zwariowałeś?! Pani Lydiooo!

Nathaniel nie zwraca najmniejszej uwagi na te krzyki. Unosi głowę i bacznie lustruje górną belkę huśtawki oraz wymyślne drabinki, połączone ze zjeżdżalnią błyszczącą niczym ostrze noża. Drabinki są wyższe i Nathaniel zaczyna się na nie wspinać.

Pani Lydia nie patrzy w jego stronę. Spod tenisówek strzelają małe kamyczki i piach, ale jakoś mu się udaje zachować równowagę. Gdy staje na szczycie drabinek, jest wyższy nawet od taty. Zastanawia się, czy w płynącej za jego plecami chmurze nie śpi przypadkiem anioł.

Nathaniel zamyka oczy i skacze w dół, przyciskając ramiona mocno do boków na podobieństwo skrzydeł spętanej muchy. Nie próbuje zamortyzować upadku, po prostu uderza ciężko o ziemię, ponieważ to i tak boli mniej niż co innego.

– Najlepsze croissanty? – mówi Peter Eberhardt, jakbyśmy się znajdowali w środku rozmowy, a tymczasem ja dopiero co stanęłam za jego plecami w kolejce do ekspresu kawowego.

– Lewy brzeg Sekwany – odpowiadam.

W zasadzie, gdy się nad tym zastanowię, muszę przyznać, że rzeczywiście znajdujemy się w połowie konwersacji – konwersacji, którą ciągniemy już od wielu lat.

– A bliżej domu?

To trudniejsze. Potrzebuję chwili namysłu.

– „U Mamie" – decyduję w końcu, przypominając sobie małą kafeterię w Springvale. – Najgorsza fryzura?

Peter parska śmiechem.

– Ja, w albumie absolwentów gimnazjum.

– Użyłeś złej formy odpowiedzi, poza tym nic mi to nie mówi.

– No dobra. W takim razie wszystkie trwałe ondulacje Angeliny.

Peter nalewa kawy do trzymanej przeze mnie filiżanki, ale tak bardzo trzęsę się ze śmiechu, że część płynu chlusta na podłogę. Angelina jest asystentką w sądzie Południowego Dystryktu i ilekroć przychodzi od fryzjera, ma na głowie coś, co przypomina piżmoszczura usadowionego na talerzu polanych masłem farfalli.

To taka nasza gra – moja i Petera. Zaczęła się w czasach, gdy oboje byliśmy zastępcami prokuratora okręgowego w Dystrykcie Zachodnim hrabstwa York. W stanie Maine podejrzani mogą podczas rozprawy wstępnej przyznać się do winy, nie przyznać się do winy lub poprosić o ugodę z prokuratorem i właśnie tymi ugodami zajmowaliśmy się wówczas z Peterem. Siedzieliśmy biurko w biurko i wymienialiśmy się nawzajem sprawami niczym kartami w pokerze. „Zajmij się tymi zaległymi mandatami. Już mi się robi od nich niedobrze". „Okay, ale ty za to weźmiesz oskarżenie o wtargnięcie na teren prywatny". Teraz, kiedy oboje przeszliśmy do sądu wyższej instancji i prowadzimy postępowania dotyczące poważnych przestępstw zagrożonych wysokimi wyrokami, o wiele rzadziej widuję Petera, ale wciąż jest mi najbliższy ze wszystkich kolegów po fachu.

– Cytat dnia? – pada pytanie.

Jest dopiero wpół do jedenastej, a więc wszystko przed nami. Przybieram jednak prokuratorską minę, patrzę z powagą na Petera i cytuję mu ostatnie zdanie swojej dzisiejszej mowy końcowej w procesie o gwałt.

– W istocie, panie i panowie, jest tylko jeden czyn, który zasługiwałby na większe potępienie i jaskrawiej gwałcił zasady moralne niż to, czego się dopuścił ów człowiek – a czynem tym byłoby wypuszczenie go na wolność, gdzie bez wątpienia znów by się posunął do równie odrażającego przestępstwa.

Peter gwizdnął cicho przez szparę w przednich zębach.

– Uuu, widzę, że z ciebie prawdziwa diwa dramatu.

– Właśnie dlatego płacą mi ciężką kasę. – Wsypuję do kawy śmietankę w proszku, która natychmiast się zbija w zakrzepły glut. To mi przypomina o zagadce tkanki mózgowej, wykrytej we wraku samochodu. – Jak tam sprawa o przemoc w rodzinie?

– Nie zrozum mnie źle, ale już mi się niedobrze robi od kontaktu z tymi wszystkimi ofiarami. One są takie…

– …żałośnie spragnione wsparcia? – rzucam sucho.

– Właśnie! Jakże cudownie byłoby prowadzić sprawę, w której nikt cię nie obarcza swoim bagażem emocjonalnym – wzdycha Peter.

– A! W takim razie musisz się przekwalifikować na adwokata. – Pośpiesznie upijam łyk kawy, po czym odstawiam niemal pełną filiżankę. – A gdy już o adwokatach mowa, procesy byłyby o wiele piękniejsze bez ich udziału.

Peter ponownie parska śmiechem.

– Biedna Nina. Przed tobą przesłuchanie w sprawie zdolności procesowej świadka?

– I co z tego?

– Ilekroć masz stanąć oko w oko z Fisherem Carringtonem, wyglądasz tak jak… jak ja w albumie z gimnazjum. Jakbyś za chwilę miała zostać oskalpowana.

Relacje nas, prokuratorów, z adwokatami są dość problematyczne. Większość tych prawników darzymy niechętnym szacunkiem – ostatecznie ci ludzie wykonują swoją pracę. Ale Carrington to zupełnie inna liga. Dostojny absolwent Harvardu z szopą srebrzystych włosów, który wobec wszystkich zachowuje się z ojcowską dobrodusznością. Dystyngowany starszy pan, zdolny udzielać mądrych życiowych wskazówek. Dżentelmen bez skazy, któremu a priori wierzą przysięgli. Każdy z nas, prokuratorów, co najmniej raz przeżył podobną historię: oskarżenie przedstawiło przysięgłym tony solidnych, niepodważalnych dowodów, Fisher zaś obdarzył ich swoim uśmiechem mędrca oraz spojrzeniem oczu błękitnych jak u Paula Newmana – i oskarżony odchodził wolno.

Co oczywiste, wszyscy serdecznie nienawidzimy Fishera Carringtona.

Stawanie przeciwko niemu podczas przesłuchania w sprawie zdolności procesowej świadka jest równoznaczne z zejściem do piekieł.

Z prawnego punktu widzenia takie przesłuchanie ma wykazać, czy świadek jest w stanie się komunikować w sposób pozwalający stronom na jasne i bezsporne ustalenie faktów. W przypadku molestowania seksualnego dziecka – o ile sprawca nie przyznaje się do winy – jedynym sposobem doprowadzenia do skazania jest powołanie ofiary na świadka. Zanim to jednak nastąpi, sędzia musi zdecydować, czy dziecko jest w stanie werbalizować swoje przeżycia, odróżnia pojęcie prawdy od kłamstwa oraz rozumie, że w sądzie można mówić jedynie prawdę. W związku z tym, ilekroć na moim biurku ląduje sprawa o molestowanie małoletniego, rutynowo składam wniosek o przesłuchanie w sprawie zdolności procesowej.

Nie jest to przyjemna procedura. Wyobraźcie sobie, że macie pięć lat i już się wykazaliście wielką odwagą, bo opowiedzieliście mamusi, jak jesteście gwałceni przez tatę każdej nocy, chociaż on powiedział, że was zabije, jeżeli komuś piśniecie o tym słowo. I teraz wyobraźcie sobie, że z mocy prawa musicie wejść do sali sądowej, która się wydaje wielka niczym boisko futbolowe, i odpowiadać na pytania zadawane wam przez prokuratora. Ale na tym nie koniec. Potem musicie odpowiadać na pytania jakiegoś obcego człowieka, innego prawnika, który tak wam miesza w głowie, że wybuchacie płaczem i prosicie, żeby przestał. A ponieważ w Ameryce każdy oskarżony ma prawo stanąć oko w oko ze swoim oskarżycielem, robicie to wszystko w obecności tatusia, który z odległości niecałych dwóch metrów piorunuje was wzrokiem.

Rezultat przesłuchania może być dwojaki. Sędzia uzna, że jesteście niezdolni do udziału w procesie, i wtedy oddali pozew, a wy już nie będziecie musieli więcej przychodzić do sądu… chociaż jeszcze tygodniami w sennych koszmarach będą was prześladować okropne pytania, zadawane przez obcego prawnika, i przerażająca mina taty, który wkrótce znów zacznie was molestować. Sędzia może też stwierdzić, że posiadacie kompetencje wymagane od świadka, i wówczas opisana powyżej scenka rozegra się od nowa, tyle że w obecności dużo większej liczby nieznanych wam osób.

Jestem prokuratorem, ale pierwsza przyznam, że jeżeli ktoś nie umie się komunikować we właściwy sposób, nie doczeka się sprawiedliwości ze strony amerykańskiego systemu prawnego. Prowadziłam setki spraw o molestowanie seksualne, widziałam setki dzieci siedzących na miejscu dla świadków, i to ja zawsze tak je nagabywałam, że w końcu niechętnie porzucały swój wyimaginowany świat, który miał je chronić przed straszną prawdą. A wszystko to w imię uzyskania wyroku skazującego. Niemniej nikt mnie nie przekona, że przesłuchanie w sprawie zdolności procesowej nie jest traumatyczne dla maluchów. I nawet gdy ta zdolność zostaje uznana, zwycięzcą nigdy nie jest dziecko.

Fisher Carrington należy do tych adwokatów, którzy się odnoszą z szacunkiem do świadków. Nie redukuje zeznających dzieci do stanu rozdygotanej galarety, nie próbuje ich zdezorientować. Zachowuje się jak dobry dziadek, który nagrodzi je lizakiem za mówienie prawdy. Dwukrotnie stawaliśmy naprzeciwko siebie w sprawie o molestowanie małoletniego. Raz Carringtonowi udało się przekonać sędziego, że świadek jest niezdolny do uczestnictwa w procesie, i sprawca odszedł wolno. W drugim przypadku wysłałam jego klienta za kraty.

Oskarżony spędził w więzieniu trzy lata.

Jego ofiara przez siedem lat musiała być poddawana terapii.

Spoglądam na Petera.

– Najlepszy możliwy wynik przesłuchania? – rzucam śmiało.

– Żartujesz?

– Tak właśnie myślałam.

Rodzice Rachel się rozwiedli, kiedy miała pięć lat. Był to rozwód z gatunku tych najgorszych: wzajemne obrzucanie się błotem, ukrywanie kont bankowych, rozbijanie puszek z niezmywalną farbą na podjeździe w środku nocy. Tydzień po orzeczeniu rozwodu Rachel wyznała matce, że tata wtykał jej palec w pochwę.

Podczas rozmowy z Rachel dowiedziałam się, że pierwszy raz tata to zrobił, kiedy była ubrana w koszulkę nocną z Małą Syrenką, siedziała przy kuchennym stole i jadła lody. Za drugim razem, gdy do tego doszło, była ubrana w koszulkę z Kopciuszkiem i oglądała „Franklina" w sypialni rodziców.

Matka Rachel, Miriam, potwierdziła, że dziewczynka sypiała w koszulce z Syrenką i w koszulce z Kopciuszkiem tego lata, gdy skończyła trzy lata. Pamiętała też, że pożyczyła kasetę z „Franklinem" od swojej szwagierki. W owym czasie jej eks wciąż z nimi mieszkał i niekiedy Miriam zostawiała córeczkę pod jego wyłączną opieką.

Wiele osób z pewnością nie może pojąć, jakim cudem pięciolatka pamięta wydarzenia z okresu, gdy miała zaledwie trzy lata. Do diabła, Nathaniel często nie jest w stanie mi powiedzieć, co robił poprzedniego dnia! Ale też ci ludzie nie słyszeli Rachel powtarzającej raz po raz tę samą historię. Nie rozmawiali z psychiatrami stwierdzającymi jednoznacznie, że traumatyczne przeżycie często się zmienia w jątrzący cierń, niepozwalający dziecku zapomnieć o swoim istnieniu. Ci wątpiący nie widzieli, jak bardzo Rachel odżyła i rozkwitła po wyprowadzce ojca z domu. Ale nawet jeżeli nie znałabym tych wszystkich faktów – jakże mogłabym zlekceważyć słowa dziecka? Do czego bym dopuściła, gdybym pewnego dnia nie dała wiary maluchowi, który jest naprawdę maltretowany?

Rachel siedzi w moim służbowym, obrotowym fotelu i zawzięcie wiruje dokoła. Warkoczyki sięgają jej ramion, a nóżki wydają się chude jak patyki. Biuro nie jest najlepszym miejscem do prowadzenia naszej rozmowy. Często wpadają tu policjanci, a na dokładkę sekretarka, którą dzielę z innymi prokuratorami, wybiera akurat ten moment, żeby przynieść mi jakieś akta.

– Długo to potrwa? – pyta Miriam. Ani na moment nie spuszcza z córki wzroku.

– Mam nadzieję, że nie – odpowiadam, po czym witam się z babcią Rachel, która będzie na sali, żeby zapewnić wnuczce emocjonalne wsparcie. Miriam nie może wejść tam razem z córką, ponieważ jest również świadkiem w sprawie. Kolejny paragraf 22: zeznające dziecko jest zazwyczaj odarte z fundamentalnego poczucia bezpieczeństwa, które może zapewnić jedynie obecność matki.

– Czy to naprawdę konieczne? – pyta po raz setny Miriam.

– Tak – odpowiadam stanowczo, patrząc jej prosto w oczy. – Pani eksmąż odrzucił propozycję ugody. W takiej sytuacji zeznanie Rachel to wszystko, co mam, by dowieść, że podobne zajście w ogóle miało miejsce. – Przyklękam przed małą i zatrzymuję wirujący fotel. – Wiesz co? Czasami zamykam drzwi i sama też się tak obracam.

Rachel przytula do siebie pluszowego zwierzaka.

– Czy wtedy kręci ci się w głowie?

– Nie. Udaję, że fruwam.

Otwierają się drzwi i do gabinetu zagląda Patrick, mój najstarszy i najlepszy przyjaciel. Jest detektywem, więc zawsze chodzi po cywilnemu, tymczasem dzisiaj występuje w pełnym umundurowaniu.

– Cześć, Nino. Czy już słyszałaś, że poczta musiała wycofać serię znaczków z portretami słynnych adwokatów? Ludzie nie wiedzieli, na którą stronę powinni napluć.

– Detektywie Ducharme, jestem w tej chwili bardzo zajęta – oznajmiam znaczącym tonem.

Patrick rumieni się gwałtownie, co sprawia, że jego oczy nabierają jeszcze intensywniejszego odcienia błękitu. W dzieciństwie mu dokuczałam z powodu koloru oczu. Gdy mieliśmy mniej więcej tyle lat co teraz Rachel, zdołałam go przekonać, że są niebieskie, ponieważ w głowie zamiast mózgu ma jedynie pustą przestrzeń i chmury.

– Przepraszam, nie wiedziałem. – Jego obecność zelektryzowała obecne w pokoju kobiety. Gdyby zaproponował, żeby zaczęły w tej chwili wykonywać pajacyki, najprawdopodobniej natychmiast zaczęłyby podskakiwać. Rzecz w tym, że Patrick nigdy nie wykorzystuje niezwykłej przewagi, jaką daje mu uroda. I to czyni go jeszcze bardziej wyjątkowym.

– Pani Frost – odzywa się oficjalnie – czy nasze popołudniowe spotkanie jest nadal aktualne?

Tym spotkaniem jest cotygodniowy wspólny lunch w małej, bezpretensjonalnej knajpce.

– Tak.

Umieram z ciekawości, dlaczego Patrick ma na sobie mundur i co go sprowadza do sądu w Alfred – jest detektywem w Biddeford, więc jego naturalne terytorium to sąd dystryktowy. Ale moje pytania muszą poczekać. Gdy tylko za Patrickiem zamykają się drzwi, znów przenoszę wzrok na Rachel.

– Widzę, że zabrałaś ze sobą przyjaciela. Wiesz, chyba będziesz pierwszym dzieckiem, które pokaże sędziemu McAvoyowi hipopotama.

– To jest Louisa.

– Piękne imię. Prawie tak piękne jak twoja nowa fryzura.

– Musiałam zjeść na śniadanie naleśniki – informuje mnie Rachel.

Kiwam głową z aprobatą. Brawa dla Miriam: to bardzo ważne, żeby w takim dniu dziecko zjadło solidne śniadanie.

– Dochodzi jedenasta. Powinnyśmy się zbierać.

Miriam nachyla się nad córeczką ze łzami w oczach.

– Mamusia będzie musiała poczekać na korytarzu. – Bardzo się stara zachować spokój, ale płacz się czai w jej głosie – w zbyt wyraziście artykułowanych samogłoskach, nabrzmiałych cierpieniem.

Kiedy Nathaniel miał dwa lata, złamał rękę. Pojechałam z nim na oddział ratunkowy, po czym z bólem serca patrzyłam na zestawianie kości i gipsowanie. W trakcie tych operacji mój synek był bardzo dzielny – ani razu głośno nie zapłakał – ale zdrową rączką tak mocno się wpijał w moją dłoń, że jego paznokcie wycisnęły na mojej skórze czerwone półksiężyce. Ja natomiast przez cały czas myślałam, że z ochotą dałabym sobie połamać rękę, a do tego wiele innych części ciała, jeżeli w ten sposób mogłabym zaoszczędzić Nathanielowi bólu.

Rachel to stosunkowo łatwy w prowadzeniu świadek. Jest zdenerwowana, ale nie roztrzęsiona. Miriam podjęła słuszną decyzję. Zrobię wszystko, co w mojej mocy, żeby dla nich obu to przesłuchanie było jak najmniej stresującym przeżyciem.

– Mamusiu – szepcze Rachel. Nagle realia docierają do niej z siłą tropikalnego huraganu. Hipopotam spada na podłogę, a dziecko… dziecko… Można to opisać tylko w jeden sposób: Rachel przywiera do matki tak mocno, jakby chciała wpełznąć pod jej skórę.

Wychodzę z biura i zdecydowanym ruchem zamykam drzwi. Mam do wykonania określone zadanie.

– Panie Carrington, dlaczego musimy sadzać pięciolatkę na miejscu dla świadków? – pyta ostro sędzia. – Czy doprawdy tej sprawy nie można rozwiązać w inny sposób?

Fisher zakłada nogę na nogę, po czym nieznacznie marszczy czoło. Przez lata zdołał doprowadzić swoje ruchy i gesty do artystycznej perfekcji.

– Wysoki Sądzie, rozstrzyganie naszej sprawy na drodze procesowej to ostatnia rzecz, jakiej bym sobie życzył.

W to akurat nie wątpię ani przez moment.

– Jednak mój klient nie jest w stanie zaakceptować propozycji oskarżenia. Od chwili gdy się zjawił w moim gabinecie, stanowczo zaprzecza, by doszło do opisywanych przez prokuraturę incydentów… Wszystko, czym dysponuje pani Frost, to słowa dziecka, którego matka z zaciekłą determinacją dąży do zniszczenia byłego współmałżonka.

– Wysoki Sądzie – wchodzę Fisherowi w słowo. – Na obecnym etapie nie wnioskujemy o karę pozbawienia wolności dla sprawcy. Chcemy jedynie, żeby się zrzekł praw do opieki i odwiedzin.

– Mój klient jest biologicznym ojcem Rachel. Zdaje sobie sprawę, że dziecko zostało do niego wrogo nastawione, nie zamierza jednak rezygnować ze swoich praw rodzicielskich, darzy bowiem córkę głębokim uczuciem.

Ple, ple, ple. W ogóle nie słucham słów Fishera. Nie muszę. Próbował mnie olśnić tą samą przemową, kiedy zadzwonił z informacją, że jego klient odrzuca propozycję ugody.

– No dobrze. – Sędzia McAvoy ciężko wzdycha. – Dajcie tu małą.

Sala sądowa świeci pustkami. Nie ma tu nikogo poza Rachel i jej babcią, Fisherem i oskarżonym, mną oraz sędzią i jego asystentem. Rachel siedzi u boku babci i kręci w palcach ogon pluszowego hipopotama. Chwytam ją za rączkę i prowadzę na miejsce dla świadków, ale kiedy dziewczynka siada na fotelu, okazuje się, że nie widać jej zza barierki.

Sędzia odwraca się do asystenta.

– Roger, idź do mojego gabinetu i zobacz, czy nie ma tam odpowiednio wysokiego taboretu.

Cała operacja usadzania dziecka ciągnie się przez kilka następnych minut.

– Cześć, Rachel – zaczynam w końcu. – Jak się miewasz?

– Dobrze – odpowiada cichutko.

– Wysoki Sądzie, czy mogę podejść do świadka? – Z bliska będę dla Rachel mniej onieśmielająca. Kiedy ruszam w jej stronę, tak usilnie rozciągam usta w uśmiechu, że aż drętwieją mi szczęki. – Możesz mi podać swoje pełne imię i nazwisko?

– Rachel Elizabeth Marx.

– Ile masz lat?

– Pięć. – Na dowód wyciąga rączkę z rozczapierzonymi palcami.

– Wyprawiłaś przyjęcie na swoje piąte urodziny?

– Tak – odpowiada Rachel. A po chwili wahania dodaje: – Byłam księżniczką.

– Na pewno świetnie się bawiłaś. Dostałaś jakieś prezenty?

– Uhm. Barbie, która umie pływać. Barbie, która umie pływać nawet na plecach.

– A z kim mieszkasz, Rachel?

– Z mamusią – odpowiada, ale ukradkiem wędruje wzrokiem w stronę stołu obrony.

– Czy ktoś jeszcze mieszka razem z wami?

– Już nie – rozlega się szept.

– To znaczy, że kiedyś ktoś z wami mieszkał?

– Tak. – Rachel kiwa głową. – Tatuś.

– Chodzisz do szkoły, Rachel?

– Uhm. Do klasy pani Montgomery.

– Czy w szkole obowiązują jakieś zasady?

– Tak. Nie można nikogo bić. Jak się chce coś powiedzieć, trzeba podnieść rękę. I nie wolno włazić na górę po zjeżdżalni.

– A co się dzieje, jeżeli ktoś nie przestrzega tych zasad?

– Pani się na niego wścieka.

– Rachel, czy rozumiesz, na czym polega różnica między prawdą a kłamstwem?

– Prawda jest wtedy, kiedy mówię, co się zdarzyło. A kłamstwo, kiedy zmyślam jakąś historyjkę.

– Doskonale. Widzisz, Rachel, w sądzie – tu, gdzie teraz jesteśmy – też obowiązuje pewna zasada: kiedy ktoś ci zadaje pytanie, musisz zawsze mówić prawdę. Nie wolno ci niczego zmyślać. Czy to rozumiesz?

– Tak.

– Co się dzieje, jeżeli okłamujesz mamusię?

– Mamusia się na mnie gniewa.

– Czy obiecujesz, że wszystko, co dzisiaj powiesz, będzie prawdą?

– Uhm.

Oddycham głęboko. Pierwsza przeszkoda za nami.

– Rachel, ten pan ze srebrzystymi włosami to mecenas Carrington. On też chciałby ci zadać kilka pytań. Czy myślisz, że mogłabyś na nie odpowiedzieć?

– Okay – mówi Rachel, ale widzę, że się zaczyna denerwować. Na tę część przesłuchania nie mogłam jej przygotować; nie znałam wszystkich odpowiedzi.

Fisher podnosi się z miejsca, ociekając dobrodusznością.

– Hej, Rachel.

Dziewczynka patrzy na niego nieufnie spod przymrużonych powiek. Rany, jak ja w tym momencie kocham to dziecko.

– Hej.

– Jak ma na imię twój misiek?

– Ona nie jest misiem, tylko hipopotamem – informuje Rachel z taką pogardą, na jaką tylko może się zdobyć jedynie dziecko wobec dorosłego, który patrzy na wiadro założone na głowę i nie pojmuje, że to hełm kosmonauty.

– Wiesz, kto siedzi obok mnie przy stole?

– Mój tatuś.

– Widziałaś się z nim ostatnio?

– Nie.

– Ale pamiętasz te czasy, kiedy ty, tatuś i mamusia mieszkaliście razem w jednym domu? – Fisher nonszalancko wsuwa ręce do kieszeni. Jego głos jest miękki jak aksamit.

– Uhm.

– Czy wtedy tatuś i mamusia często się kłócili?

– Tak.

– A potem tatuś się wyprowadził?

Rachel kiwa głową, ale szybko sobie przypomina moje napomnienia: w sądzie zawsze trzeba odpowiadać na głos.

– Tak – przyznaje cicho.

– Po wyprowadzce tatusia powiedziałaś, że coś ci się przydarzyło… coś, co miało związek z tatusiem, czy tak?

– Uhm.

– Powiedziałaś komuś, że tato dotykał twojej pipi?

– Tak!

– Komu o tym powiedziałaś?

– Mamusi.

– A co zrobiła mamusia, kiedy się o tym dowiedziała?

– Płakała.

– Pamiętasz, ile miałaś lat, kiedy tatuś cię tam dotykał?

Rachel niepewnie przygryza wargę.

– Byłam jeszcze mała.

– Czy chodziłaś już do szkoły?

– Nie wiem.

– A pamiętasz, jak wtedy było na dworze – ciepło czy może zimno?

– Mmm… nie pamiętam.

– Ciemno czy jasno?

Rachel zaczyna się kołysać na stołku i potrząsa bezradnie głową.

– Czy mamusia była wówczas w domu?

– Nie wiem – szepcze Rachel, ja zaś czuję, jak serce podjeżdża mi do gardła. Za chwilę to dziecko zupełnie się pogubi.

– Mówiłaś, że kiedy tatuś cię dotykał, oglądałaś „Franklina". Czy ten serial akurat nadawano w telewizji, czy oglądałaś go z kasety wideo?

Rachel nie próbuje już nawiązać kontaktu wzrokowego ani z Fisherem, ani kimkolwiek innym na sali.

– Nie wiem.

– Nie szkodzi, Rachel – oznajmia Fisher łagodnym głosem. – Niekiedy trudno wszystko zapamiętać.

Słysząc te słowa, mimowolnie przewracam oczami.

– Rachel, czy dzisiaj przed przyjściem do sądu rozmawiałaś z mamusią?

Wreszcie pada pytanie, na które Rachel zna odpowiedź. Unosi głowę i uśmiecha się z dumą.

– Tak!

– Czy tego rana po raz pierwszy rozmawiałaś z mamusią na temat sądu?

– Nie.

– A spotkałaś już kiedyś Ninę?

– Uhm.

Fisher uśmiecha się zniewalająco.

– Ile razy z nią wcześniej rozmawiałaś?

– Całe mnóstwo.

– Całe mnóstwo. Czy Nina ci mówiła, co masz powiedzieć, kiedy już usiądziesz za tą barierką?

– Tak.

– A czy mama powtarzała, co masz opowiedzieć o tatusiu?

Rachel kiwa energicznie głową, aż tańczą końce jej warkoczyków.

– Uhm.

Po tej odpowiedzi w duchu zamykam sprawę. Dobrze wiem, do czego zmierza Fisher i co de facto zdołał już osiągnąć.

– Rachel, czy mamusia ci powiedziała, co się stanie, jeżeli zeznasz w sądzie, gdzie cię dotykał tatuś?

– Tak. Powiedziała, że będzie ze mnie bardzo dumna, bo jestem dzielną i grzeczną dziewczynką.

– Dziękuję ci, Rachel.

Dziesięć minut później stoimy z Fisherem w gabinecie sędziego.

– W żadnym razie nie sugeruję, że wbiła pani temu dziecku do głowy, co ma mówić podczas przesłuchania – oznajmia sędzia. – Twierdzę natomiast, iż w swoich zeznaniach kieruje się ono przeświadczeniem, że robiąc to, co robi, spełnia oczekiwania i pani, i swojej matki.

– Wysoki Sądzie… – zaczynam.

– Proszę posłuchać. Lojalność dziecka wobec rodzica jest z pewnością silniejsza niż lojalność wobec jakiejś abstrakcyjnej przysięgi składanej przez świadka. Gdyby nawet w obecnych okolicznościach zdołała pani uzyskać wyrok skazujący, to i tak zostanie on odrzucony w apelacji. – W spojrzeniu sędziego wyraźnie dostrzegam empatię. – Może za pół roku sytuacja ulegnie zmianie, Nino. Na razie uznaję świadka za niezdolnego do uczestnictwa w postępowaniu procesowym. Czy oskarżenie chciałoby wnieść jakieś dodatkowe wnioski w tej sprawie?

Czuję na sobie wzrok Fishera – pełen współczucia, nie triumfu, i to wzbudza moją irytację.

– Muszę porozmawiać z matką i dzieckiem, ale najprawdopodobniej oskarżenie przedłoży wniosek o oddalenie z prawem do ponownego rozpatrzenia.

Przyjęcie podobnego wniosku oznaczałoby, że gdy Rachel podrośnie, będzie można na nowo wnieść oskarżenie i podjąć postępowanie karne. Naturalnie, w wypadku takiego rozwiązania należy się liczyć z faktem, że Rachel nie wystarczy odwagi, by od początku przechodzić przez wszystkie stresujące procedury. Lub że matka nie zechce skazywać córki na powrót do traumy przeszłości. Wie o tym sędzia, wiem ja, ale nie jesteśmy w stanie niczego zmienić. Tak po prostu działa system prawny.

Wraz z Fisherem Carringtonem opuszczamy gabinet.

– Dziękuję, pani prokurator – mówi adwokat, ja jednak nie odpowiadam. Po chwili oddalamy się w przeciwnych kierunkach jak silne magnesy o tym samym biegunie.

Oto dlaczego jestem wściekła: 1) przegrałam; 2) miałam być dla Rachel opoką i dobrą wróżką, a tymczasem się okazało, że jestem złym wilkiem. Ostatecznie to przeze mnie musiała przejść przez przykre przesłuchanie, z którego na dodatek nie wyniknęło nic pozytywnego.

Skrywam jednak pilnie wszystkie negatywne emocje, gdy się nachylam nad Rachel czekającą w moim gabinecie.

– Byłaś wyjątkowo dzielna. Wiem, że powiedziałaś prawdę, i dlatego obie – i ja, i twoja mama – jesteśmy z ciebie bardzo dumne. Mam dla ciebie jeszcze jedną dobrą nowinę: na sali sądowej wypadłaś tak świetnie, że już więcej nie będziesz musiała zeznawać. – Mówiąc to, patrzę dziewczynce prosto w oczy, żeby dobrze sobie przyswoiła i zapamiętała moje pochwały. – Rachel, teraz chciałabym zamienić kilka słów z mamusią. Zaczekasz w holu razem z babcią?

Drzwi jeszcze na dobre nie zamykają się za Rachel, gdy Miriam traci panowanie nad sobą.

– Co tam się stało?!

– Sędzia uznał, że Rachel nie jest zdolna do uczestnictwa w procesie. – Relacjonuję przebieg przesłuchania, którego Miriam nie mogła wysłuchać. – I w związku z tym nie mam formalnych podstaw do wniesienia przeciwko pani mężowi oskarżenia z urzędu.

– Jak więc mam ją przed nim chronić?

Zaciskam złożone dłonie na krawędzi biurka.

– Pani Marx, chętnie się skontaktuję z adwokatem reprezentującym panią w postępowaniu rozwodowym i zreferuję mu całą sprawę. Służby socjalne wciąż prowadzą swoje dochodzenie, więc może one zdołają coś zdziałać w sprawie pozbawienia ojca prawa do widzeń lub nadzoru kuratorskiego nad jego spotkaniami z Rachel… W każdym razie w tej chwili postępowanie karne nie wchodzi w grę. Może wrócimy do niego później, gdy pani córka nieco podrośnie.

– Do tego czasu on jej to zrobi jeszcze tysiące razy – szepcze Miriam.

Nawet nie próbuję cokolwiek odpowiedzieć, bo to rzeczywiście najbardziej prawdopodobny scenariusz.

Miriam załamuje się psychicznie na moich oczach. Widziałam to już dziesiątki razy: silne matki, które nagle zapadają się w sobie niczym mocno wykrochmalone prześcieradła, muśnięte gorącą parą. Obejmuje się mocno ramionami i zgięta w pasie kiwa się w przód i tył na krześle.

– Pani Marx… jeżeli mogłabym w jakikolwiek sposób pomóc…

– Co ty byś zrobiła na moim miejscu?

Jej głos działa na mnie hipnotycznie, przyciąga do tej kobiety jak magnes. Pochylam się nad jej krzesłem.

– Na twoim miejscu zabrałabym Rachel i wyjechała jak najdalej stąd – mówię cicho. – Ale nie słyszałaś tego ode mnie.

Kilka minut później patrzę przez okno na Miriam Marx przetrząsającą zawartość torebki. Zapewne w poszukiwaniu kluczyków od samochodu. I determinacji.

Patrick z wielu powodów uwielbia Ninę, a jedną z rzeczy, która go zachwyca najbardziej, jest sposób, w jaki Nina wkracza do każdego pomieszczenia. „Osobowość sceniczna" – tak zwykła mawiać matka Patricka, gdy w dzieciństwie jego przyjaciółka wpadała do kuchni Ducharme'ów, częstowała się czekoladową markizą ze słoika z łakociami, a potem na moment zastygała w bezruchu, jakby chciała dać każdemu szansę, by zdał sobie dobrze sprawę z jej obecności. Patrick może siedzieć zwróco ny plecami do drzwi, a i tak kiedy do środka wchodzi Nina, od razu to wyczuwa – kark przeszywa mu nieznaczny dreszcz, a zmysły ulegają wyostrzeniu, natychmiast więc spostrzega, że wzrok zgromadzonych – wszystkich bez wyjątku – skupia się na Ninie.

Dziś czeka na nią w zupełnie pustym barze. „Tequila Mockingbird" to ulubiona knajpka gliniarzy, więc się zapełnia dopiero pod wieczór. Niekiedy Patrick dochodzi do wniosku, że ten lokal tylko dlatego tak wcześnie otwiera swoje podwoje, by wraz z Niną mogli jadać tutaj swoje zwyczajowe poniedziałkowe lunche. Zerka na zegarek, chociaż dobrze wie, że przyszedł za wcześnie. Zawsze się zjawia przed czasem, ponieważ za żadne skarby nie odpuściłby sobie chwili, gdy Nina staje w drzwiach i niezawodnie się zwraca w jego stronę – niczym igła kompasu ku biegunowi magnetycznemu.

Stuyvesant, barman, kładzie na blat którąś z kolei kartę tarota. Wygląda to tak, jakby stawiał pasjansa. Patrick sceptycznie potrząsa głową.

– O ile mi wiadomo, nie do tego służą.

– Nie mam bladego pojęcia, co innego mógłbym z nimi robić. – Stuyvesant sortuje karty według kolorów: buławy, puchary, miecze, monety. – Ktoś je zostawił w damskiej toalecie. – Dusi papierosa w popielniczce, po czym, idąc za spojrzeniem Patricka, patrzy na drzwi. – Jezu – pomrukuje – kiedy wreszcie jej powiesz?

– Niby co?

Ale Stuyvesant tylko kręci głową i przesuwa talię w stronę Patricka.

– Masz. Tobie przydadzą się bardziej niż mnie.

– Jak niby mam to rozumieć? – pyta Patrick, ale w tym samym momencie do baru wchodzi Nina. Powietrze zaczyna rozbrzmiewać muzyką cykad, a Patricka ogarnia wrażenie, że staje się niebywale lekki, jakby się napełniał helem. Dopiero po chwili zdaje sobie sprawę, że się poderwał z miejsca.

– Jak zwykle dżentelmen w każdym calu – mówi Nina i wrzuca swoją wielką, czarną torbę pod bar.

– I do tego oficer! – Patrick się uśmiecha. – Sama sobie dopowiedz resztę.

Nina już od lat nie jest tą dawną dziewczyną z sąsiedztwa. W owych czasach miała piegi, chodziła w dżinsach z dziurami na kolanach i tak mocno związywała włosy w koński ogon, że aż sobie naciągała kąciki oczu. Teraz nosi elegancko skrojone kostiumy i od pięciu lat strzyże włosy na krótkiego pazia. Jednak gdy Patrick przysuwa się dość blisko, wciąż wyczuwa bijący od niej zapach wspólnego dzieciństwa.

Stuyvesant stawia na barze filiżankę z kawą, a Nina obrzuca uważnym spojrzeniem mundur Patricka.

– Skończyły ci się czyste ciuchy?

– Nie. Musiałem rano wygłosić pogadankę w miejscowej podstawówce na temat zasad bezpieczeństwa podczas Halloween. Szef nalegał, żebym poszedł tam przebrany w odpowiedni kostium. – Patrick podsuwa Ninie dwie saszetki z cukrem, jeszcze zanim ona o nie prosi. – Jak poszło przesłuchanie?

– Niezdolność do uczestnictwa w procesie. – Twarz Niny nie zdradza żadnych emocji, ale Patrick zna tę kobietę tak dobrze, że wie, jak bardzo się gryzie porażką. Nina miesza starannie kawę, po czym unosi głowę i spogląda na Patricka z uśmiechem. – Wiesz, mam dla ciebie zagadkę detektywistyczną.

Patrick opiera głowę na dłoni. Kiedy się zaciągnął do wojska, Nina rozpoczęła studia prawnicze. Ale pozostała jego najlepszą przyjaciółką. Podczas służby w Zatoce Perskiej na USS „John Kennedy" co drugi dzień otrzymywał od niej list z opisem życia, które w innych okolicznościach mogło być jego życiem. Poznał nazwiska najbardziej znienawidzonych profesorów Uniwersytetu Stanowego Maine. Dowiedział się, że przystępowanie do egzaminu dopuszczającego do zawodu prawnika jest wielkim stresem. Czytał o rozkwicie miłości Niny do Caleba Frosta od chwili, gdy spotkała go w pobliżu biblioteki na klinkierowej, świeżo ułożonej przez niego ścieżce. „Dokąd nią dojdę?", zapytała. A Caleb na to: „Zaprowadzi cię, dokądkolwiek zechcesz".

Zanim się zakończył kontrakt wojskowy Patricka, Nina już była mężatką. Patrick postanowił się osiedlić w jednej z tych miejscowości, których nazwy brzmią jak muzyka dla ucha: Shawnee, Pocatello, Hickory. Posunął się nawet do tego, że wynajął furgon do przeprowadzek i pojechał dokładnie tysiąc mil na południowy zachód od Nowego Jorku, do Riley w Kansas. W końcu jednak powrócił do Biddeford, ponieważ nie był w stanie trzymać się z dala od Niny i dawnego życia.

– Wówczas – mówi Nina – świnia wskoczyła do maselniczki i zepsuła całe przyjęcie.

– Co ty powiesz? – Patrick się śmieje, przyłapany na nieuwadze. – A co na to pani domu?

– Patrick, do diabła, nie słuchasz, co do ciebie mówię.

– Słucham bardzo pilnie. Ale o czym my w ogóle mówimy, Nino? Tkanka mózgowa, nienależąca do żadnej z osób, które jechały samochodem? Równie dobrze może pochodzić od tej świni, o której wspominałaś. – Patrick potrząsa głową. – Kto zostawia swoją korę mózgową w cudzej bryce?

– Ty mi powiedz. Jesteś detektywem.

– Okay. Najprawdopodobniejszy scenariusz? Samochód pochodził z autokomisu. Twój oskarżony, kupując go, nie miał pojęcia, że poprzedni właściciel pojechał tym wozem w odosobnione miejsce i palnął sobie w łeb na przednim siedzeniu. Wóz wyczyszczono na tyle starannie, by się nadawał do ponownej sprzedaży… ale nie dość dobrze jak na wyśrubowane standardy dociekliwych techników z policyjnego laboratorium stanu Maine.

Nina raz jeszcze miesza kawę, po czym chwyta frytkę z talerza Patricka.

– To możliwe – przyznaje. – Muszę prześledzić historię tego auta.

– Podam ci nazwisko faceta, który był kiedyś naszym informatorem. Zanim się zajął dealerką, miał warsztat, w którym prowadził renowację wozów do sprzedaży z drugiej ręki.

– Wyciągnij wszystkie jego akta i zostaw w mojej skrzynce na listy.

Patrick stanowczo kręci głową.

– Wykluczone. To by było przestępstwo federalne.

– Chyba żartujesz. – Nina parska śmiechem. – Przecież nie mówimy o bombie.

Ale Patrick nawet się nie uśmiecha; on żyje w świecie niezłomnych zasad.

– W porządku. A więc zostaw je pod drzwiami. – Zerka w dół na brzęczący beeper, przytwierdzony do paska spódnicy. – A niech to szlag!

– Jakieś problemy?

– Przedszkole Nathaniela. – Wyciąga komórkę z torby i wybiera numer. – Witam, tu Nina Frost. Tak. Naturalnie. Nie, nie, rozumiem. – Rozłącza się, po czym wystukuje kolejny numer. – Peter, to ja. Słuchaj, właśnie dostałam wiadomość z przedszkola Nathaniela. Trzeba go natychmiast odebrać, a Caleb jest zajęty na budowie. Czekają na mnie dwa postępowania o prowadzenie po pijanemu, czy możesz je za mnie załatwić? Idź na ugodę, zrób, co chcesz, jest mi to obojętne. Po prostu nie chcę więcej oglądać tych spraw. Uhm. Tak. Dzięki.

– O co chodzi? – pyta Patrick, gdy Nina chowa telefon do torebki. – Czy Nathaniel się rozchorował?

Nina umyka wzrokiem, jakby zawstydzona.

– Nie. Wychowawczyni wyraźnie podkreśliła, że nie chodzi o chorobę. Kiepsko nam się zaczął dzisiejszy dzień. Założę się, że wszystko, czego mu potrzeba, to godzina na werandzie w moim towarzystwie i przegrupowanie sił.

Patrick spędził wiele godzin z Niną i Nathanielem na wspomnianej werandzie. Jesienią ich ulubioną werandową zabawą jest zakładanie się o czekoladki Hersheya, który z liści pierwszy spadnie z drzewa. W tej grze zawsze wygrywa Nina, po czym twierdzi, że jest zbyt objedzona, by zagarnąć łup, i wszystkie łakocie oddaje Nathanielowi. W towarzystwie syna Nina zdaje się radośniejsza, barwniejsza – i bardziej łagodna. Gdy oboje wybuchają śmiechem, stykając się głowami, Patrick nie widzi w niej surowego prokuratora, ale małą dziewczynkę – kompana wszystkich dziecięcych zabaw i psot.

– Mogę go odebrać za ciebie – proponuje.

– Tak, tyle że jego nie uda ci się wepchnąć do skrzynki na listy. – Nina uśmiecha się szeroko i bierze z talerza Patricka połówkę kanapki. – Dzięki, ale pani Lydia wyraźnie sobie życzyła, żebym się zjawiła osobiście, a wierz mi, z tą kobietą nie chciałbyś zadzierać. – Nina odgryza kęs kanapki, resztę zaś wręcza Patrickowi. – Później do ciebie zadzwonię.

Wypada z baru, zanim Patrick ma czas powiedzieć „do widzenia".

Spogląda za nią przez chwilę. Niekiedy się zastanawia, czy Nina kiedykolwiek zwalnia tempo, czy też cały czas pędzi przez życie z tak zawrotną prędkością, że już nie zdaje sobie sprawy z trajektorii, po której się porusza: wystarczy zwiększyć zakrzywienie czasoprzestrzeni, a wydarzenia poprzedniego dnia stają się czymś nieoczekiwanym i nowym. Prawda jest taka, że Nina zapomni do niego zadzwonić. To on w końcu się odezwie, żeby zapytać o zdrowie Nathaniela. Nina zacznie przepraszać i tłumaczyć, że właśnie miała się z nim skontaktować. A Patrick… cóż, Patrick jej wybaczy. Jak zwykle.

– Dziecinne popisy – powtarzam, patrząc pani Lydii prosto w oczy. – Czy Nathaniel znowu groził Danny'emu, że wsadzę go do więzienia, jeżeli się z nim nie podzieli plastikowymi dinozaurami?

– Nie. Tym razem doszło do agresywnego zachowania. Nathaniel niszczył prace innych dzieci: burzył budowle z klocków, a w pewnym momencie pomazał rysunek jednej z dziewczynek.

Uśmiecham się najpromienniej, jak umiem.

– Nathaniel był trochę nieswój dzisiejszego rana. Może go zaatakował jakiś wirus.

Lydia marszczy brwi.

– Nie sądzę, pani Frost. Doszło także do innych incydentów… Nathaniel wspinał się dzisiaj na drabinki, po czym skakał z samej góry…

– Dzieci bez przerwy wyczyniają coś podobnego!

– Nino – odzywa się łagodnym tonem Lydia – ta sama Lydia, którą znam od czterech lat, i która przez ten cały czas ani razu nie zwróciła się do mnie po imieniu – czy przed przyjściem do przedszkola Nathaniel mógł mówić?

– Ależ naturalnie, że… – urywam gwałtownie. Zmoczone łóżko, pośpieszne śniadanie, ponury nastrój – dokładnie pamiętam wszystkie poranne zdarzenia, ale jedynymi słowami, które dźwięczą mi w uszach, są te wypowiedziane przeze mnie samą.

Wszędzie, nawet na końcu świata, poznałabym głos mojego syna – wysoki, entuzjastyczny, nie do okiełznania. Ileż razy żałowałam, że nie mam mocy Morskiej Wiedźmy, która uczyniła niemowę z Małej Syrenki. Przejęzyczenia Nathaniela: lelonekBambi, pasgetthi z sosem – to drobne potknięcia językowe, konieczne, żeby zbyt szybko nie wydoroślał. Gdy się zacznie je natrętnie korygować, Nathaniel dobiegnie do mety, zanim jeszcze będzie na to gotowy. Już i tak doszło do kolosalnych zmian. Mój syn przestał mylić zaimki i idealnie opanował wymowę niemal wszystkich głosek. Jedynym problemem pozostają nadal R i L.

We wspomnieniach wraca do mnie pewien poranek, gdy siedzę z synem przy kuchennym stole. Przed nami stoi półmisek ze smażonym bekonem, dzbanek świeżo wyciśniętego soku pomarańczowego i talerz z naleśnikami przypominającymi duszki o oczach z kawałków czekolady. Duże, urozmaicone śniadanie to forma przekupienia Nathaniela w te niedziele, gdy poczucie winy każe mnie i Calebowi zabrać syna na mszę.

– Jaki dzień przychodzi po środzie? – pytam.

– Czwałtek – odpowiada Nathaniel bez mrugnięcia okiem.

Promień słońca rozszczepia się na brzegu szklanki i kładzie tęczą na moim talerzu. Caleb podrzuca na patelni kolejnego naleśnika. W dzieciństwie seplenił. Kiedy słucha Nathaniela, powraca wspomnienie dawnych udręk i strach, że syn będzie równie bezlitośnie wyśmiewany. Mój mąż jest zdania, że wy mowa Nathaniela wymaga interwencji logopedy. W jego mniemaniu dziecko idące za rok do szkoły powinno się odznaczać dykcją Lawrence'a Oliviera.

– A jaki dzień jest przed czwartkiem? – pyta Caleb.

– Śloda.

– Śrrroda – poprawia mój mąż z naciskiem. – Powtórz. Środa.

– Śllloda.

– Odpuść sobie, Caleb – nie wytrzymuję.

Ale on nie może się powstrzymać.

– Nathanielu, przed czwartkiem jest środa. To jaki dzień jest po środzie?

Nathaniel rozważa przez chwilę tę kwestię.

– Czwałłłtek.

– Niech Bóg ma go w swojej opiece – mruczy Caleb i odwraca się z powrotem w stronę kuchenki.

Ja tymczasem puszczam oko do syna.

– Myślę, że Bóg cię wysłucha – odpowiadam mężowi.

Na parkingu przed przedszkolem klękam naprzeciwko Nathaniela, żeby nasze twarze się znalazły na jednym poziomie.

– Skarbie, powiedz mi, co się stało.

Mój syn ma przekrzywiony kołnierz i dłonie pobrudzone czerwoną farbą do malowania palcami. Patrzy na mnie szeroko rozwartymi ciemnymi oczami – i milczy.

Wszystkie słowa, których on nie wypowiada, dławią mnie w gardle niczym gęsta żółć.

– Skarbie? – powtarzam. – Nathanielu?

„Uważamy, że powinien spędzić nieco czasu w zaciszu domowym", powiedziała Lydia. „Dobrze by było, gdyby mogła mu pani poświęcić dzisiejsze popołudnie".

– Czy tego właśnie ci trzeba? – pytam na głos, przenosząc dłonie z jego ramion na miękką wypukłość policzków. – Popołudnia z mamą? – Silę się na uśmiech i przytulam mocno syna. Jest ciężki, ciepły i idealnie się wpasowuje w moje ramiona, tak samo jak wtedy, gdy był niemowlakiem czy stawiającym pierwsze kroki berbeciem.

– Boli cię gardło?

Przeczące kręcenie głową.

– Czy boli cię coś innego?

Ta sama reakcja.

– Może jakaś nieprzyjemność spotkała cię w przedszkolu? Ktoś ci dokuczył? Opowiesz mi, co się wydarzyło?

Trzy pytania naraz – zbyt dużo, żeby mógł je sobie przyswoić, a co dopiero na nie odpowiedzieć. Nie tracę jednak nadziei, że Nathaniel w końcu się odezwie.

Czy migdałki mogą aż tak napuchnąć, że dochodzi do upośledzenia aparatu mowy? Czy angina miewa piorunujący przebieg? Czy meningokoki atakują najpierw narządy w obrębie szyi?

Nathaniel rozchyla wargi – no, nareszcie! w końcu wszystkiego się dowiem – ale jego usta pozostają ciemną pieczarą ziejącą ciszą.

– Już dobrze, synku – mówię, chociaż oboje wiemy, że dzieje się coś bardzo, bardzo złego.

Caleb zjawia się w gabinecie pediatry, gdy wciąż jeszcze czekamy na badanie. Nathaniel siedzi w kąciku zabawkowym i popycha plastikową kolejkę w kółko po torach, ja natomiast raz po raz piorunuję wzrokiem recepcjonistkę, która nie pojmuje, że to nagły wypadek, wymagający natychmiastowej interwencji lekarza, że mój syn nie zachowuje się jak moje dziecko, i że nie jest to sprawa zwykłego przeziębienia.

Caleb natychmiast się kieruje ku Nathanielowi – wciska się w niewielką przestrzeń, dostosowaną do rozmiarów dziecka.

– Cześć, kolego. Podobno nie czujesz się najlepiej?

Nathaniel wzrusza ramionami, ale nie odpowiada. Na Boga, od jak wielu godzin w ogóle nie wydał z siebie głosu?

– Coś cię boli, Nathanielu? – pyta Caleb i w tym momencie puszczają mi nerwy.

– Myślisz, że go o to nie pytałam?! – wybucham.

– Nie wiem, Nino. Mnie przy tym nie było.

– Cóż, Caleb, nasz syn się nie odzywa. Po prostu zaniemówił.

Nagle świadomość, że choroba mojego dziecka nie jest wietrzną ospą, bronchitem czy równie banalną infekcją – niemalże mnie obezwładnia. Właśnie takie dziwne symptomy są zwykle zwiastunami katastrofy: pryszcz, który nie chce zniknąć, przeradza się w złośliwego raka; uporczywy, tępy ból głowy okazuje się guzem mózgu.

– W tej chwili nawet nie jestem pewna, czy on w ogóle słyszy, co się do niego mówi. Przypuszczam, że… że jakiś wirus zaatakował jego struny głosowe.

– Wirus… – powtarza Caleb i znacząco zawiesza głos. – Wczoraj Nathaniel nie czuł się najlepiej, a mimo to wypchnęłaś go rano do przedszkola…

– Niby to ja jestem wszystkiemu winna?!

Mąż patrzy na mnie surowym wzrokiem.

– Mówię jedynie, że ostatnio jesteś bardzo zajęta.

– Mam się kajać, że w odróżnieniu od ciebie nie mogę pracować w dowolnych godzinach? Cóż, bardzo przepraszam. Przy najbliższej okazji zapytam, czy ofiary nie zechciałyby być tak uprzejme i poddawać się gwałtom lub katowaniu w bardziej dogodnym dla mnie czasie.

– Nie. Będziesz nadal się karmić nadzieją, że twój syn wykaże dość zdrowego rozsądku, by nie chorować wtedy, gdy musisz się stawić w sądzie.

Jestem tak wściekła, że aż mnie zatyka.

– To jest… to jest…

– To święta prawda, Nino. Nie pojmuję jedynie, jak cudze dzieci mogą być dla ciebie ważniejsze od własnego syna!

– Nathaniel?

Łagodny głos pielęgniarki ucina naszą kłótnię jak ostrze noża. Wyraz jej twarzy sprawia, że nie jestem pewna, czy przyszła, by się zainteresować utratą głosu Nathaniela, czy niezdolnością jego rodziców do zachowania milczenia.

Nathaniel ma takie wrażenie, jakby się nałykał kamyków, które ugrzęzły mu w gardle i teraz przewalają się w górę i w dół, ilekroć próbuje wydać z siebie głos. Leży na stole do badań, podczas gdy doktor Ortiz delikatnie rozsmarowuje mu pod brodą chłodną galaretkę, a potem jeździ po tym miejscu grubą, łaskoczącą różdżką. Na monitorze komputera, który pielęgniarka wtoczyła do pokoju, pojawiają się białe i czarne plamy – obrazki, które ani trochę nie wyglądają jak jego szyja.

Kiedy zagina mały palec, trafia na pęknięcie skóry, pokrywającej stół. W środku jest biała pianka – pierzasta chmura, którą można porozrywać na strzępy.

– Nathanielu – odzywa się doktor Ortiz – spróbuj coś do mnie powiedzieć, dobrze?

Tata i mama cały czas się na niego gapią. To mu przypomina wycieczkę do zoo, kiedy stał przez całe dwadzieścia minut przed terrarium dla gadów, wierząc, że w końcu wąż wyjdzie ze swojej kryjówki. Wówczas najbardziej, ale to najbardziej na świecie chciał zobaczyć tego grzechotnika, a tymczasem grzechotnik wcale się nie pokazał. Nathaniel do dziś się zastanawia, czy wąż w ogóle był w tej klatce.

Zaciska usta i czuje, że przełyk mu się rozchyla jak płatki róży. Głos rodzi się gdzieś w brzuchu i próbuje przecisnąć przez wypełniające gardło kamyki. Ale bez powodzenia.

Doktor Ortiz pochyla się jeszcze niżej.

– Uda ci się, Nathanielu. Musisz się tylko trochę postarać.

Rzecz w tym, że on się stara! Stara się tak bardzo, że ten wysiłek niemalże rozrywa go na połowę. Ale na kamykach, niczym kawałek dryfującego drewna na tamie, wciąż się zatrzymuje to, co tak bardzo chciałby powiedzieć swoim rodzicom: „Przestańcie".

– Badanie USG nie wykazuje nieprawidłowości – stwierdza doktor Ortiz. – Nie ma polipów, obrzęku strun głosowych ani żadnych innych fizycznych zmian, które mogłyby uniemożliwiać Nathanielowi mówienie. – Patrzy na nas czystymi szarymi oczami. – Czy Nathaniel cierpiał ostatnio na jakieś dolegliwości fizyczne?

Caleb spogląda w moją stronę, ale ja odwracam głowę. Okay, podałam synkowi paracetamol; i owszem, modliłam się w duchu, żeby nie był chory, ponieważ od rana czekało mnie w pracy urwanie głowy. Ale co z tego? Dziewięć na dziesięć matek postąpiłoby w identyczny sposób, a ta będąca wyjątkiem długo by się namyślała, zanim odrzuciłaby podobny pomysł.

– Wczoraj po powrocie z kościoła rozbolał go brzuch – wyjawia Caleb. – No i w nocy wciąż mu się przytrafiają przykre wypadki.