Umbra. Cena pożądania ebook

Drogi Czytelniku!

Wszystkie wydarzenia, postacie i instytucje przedstawione w tej książce są wytworem mojej wyobraźni. Świat Umbry, jej rytuały, konflikty i tajemnice nie mają odpowiedników w rzeczywistości. Wszelkie podobieństwa do prawdziwych osób, miejsc czy organizacji są całkowicie przypadkowe.

Ostrzeżenie

Ta historia porusza trudne tematy, w tym wykorzystywanie dzieci, przemoc, handel ludźmi, traumę oraz jej długotrwałe konsekwencje. Zaleca się ostrożność osobom wrażliwym na tego rodzaju treści.

Rozdział 1

Cael

Wrzucam do ust chipsa o smaku papryki i kręcę głową, zadając sobie pytanie o to, w którym momencie sytuacja wymknęła się spod kontroli. Mieliśmy się zająć interesami, omówić pewne sprawy, tymczasem Nerio walczy z Lią o kalkulator, Greyson zaś chodzi po salonie z wrzeszczącym Cassianem. Młodemu wybił ósmy miesiąc życia i właśnie zaczął wyżynać mu się pierwszy ząb. Ślini się jak buldog na widok kotleta, gryzie wszystko, co wpadnie mu w ręce, łącznie z własną stopą, i drze się tak, jak gdyby na żywca obdzierali go ze skóry.

Na Boga, to miało być spokojne popołudnie, a czuję się jak w cyrku.

– Chciałem zapytać… – Próbuję przekrzyczeć ten harmider. – Czy w ogóle dzisiaj zabierzemy się do pracy?! Nie chcę was poganiać, czy coś, ale mamy sporo na głowie.

Greyson łypie na mnie spod byka.

– Na głowie to ja na razie mam tego małego smroda – burczy pod nosem.

– Może jest głodny i dlatego się tak wydziera? – rzucam aluzją.

– Karmiłem go pół godziny temu! To przez ten cholerny ząb! Zanim się przebije, osiwieję albo trafię na oddział zamknięty!

Ku radości Cienia, próg domu przekraczają Bailey wraz z Maelle. Obie obładowane zakupami, z wymodelowanymi włosami, uśmiechnięte. W każdą sobotę mają wychodne i ani jednej, ani drugiej nie obchodzi fakt, jak tatusiowie poradzą sobie z dziećmi. A bywa różnie.

– Hej, maleńka. Wszystko gra? – pyta Nerio i odbiera od niej torby.

– Tak, nie martw się tyle. – Zerka na niego z figlarnym błyskiem w oku. – Kupiłam ci nowy krawat. W kropki.

Nerio się krzywi, jakby ktoś wcisnął mu do ust cytrynę.

Idealny prezent dla kolesia, który nienawidzi krawatów. Brawo, skrzacie!

– Hej, syneczku… – Słodki głos Bails zwraca moją uwagę. – Co się dzieje? Boli dziąsełko? – Odbiera Cassa od Greya, a ten oddycha z ulgą. – Cichutko, mamusia jest przy tobie. Zaraz posmarujemy maścią i będzie lepiej.

Kiedy kobieta tuli do siebie małego, ten jak na zawołanie się uspokaja. Pewnie doskonale wie, kto tu naprawdę ogarnia sytuację. Grey jest świetnym ojcem, radzi sobie po mistrzowsku, ale z ząbkowaniem nie wygra.

Dzisiaj już nic nie zdziałamy, więc ulatniam się bez pożegnania. Niebywałe, jak ci dwaj twardziele miękną, gdy w grę wchodzą ich kobiety, a od kiedy Mae zaszła w ciążę, Nerio zrobił się wręcz nie do zniesienia! Wiem o wszystkich dolegliwościach skrzata: w jakich godzinach wymiotuje, ile pochłania Nutelli, że płacze na reklamach karmy dla psów, zasypia niemal na stojąco i nienawidzi zapachu kawy.

Czasami nie wiem, czy bardziej mnie to rozczula, czy doprowadza do szału. Z jednej strony to piękne, że mu zależy i tak troszczy się o żonę. Z drugiej… ile można o tym słuchać? Momentami mam ochotę włożyć sobie zatyczki do uszu, ale wtedy zapewne by mi się oberwało. Tak więc grzecznie siedzę na dupie, słucham uważnie każdego słowa, próbując okazać wsparcie.

Opuszczam dom Greysona i idę do siebie, by zaparzyć kubek mocnej kawy. Ledwie przekraczam próg, a w moje nozdrza uderza zapach środków dezynfekujących. Zaciskam zęby, by powstrzymać chęć odbicia w prawo, gdzie w jednym z pokoi leży… ona.

Nadal przetrawiam wczorajsze wydarzenia, mozolnie dopasowuję do siebie elementy, które uparcie nie chcą stworzyć logicznego obrazu. Wracam do każdego gestu, każdego słowa, analizuję je z różnych stron, licząc, że za którymś razem zobaczę w tym sens, jednak im dłużej rozmyślam, tym większy mętlik mam w głowie.

Skąd pieprzona Raven Wilder się tutaj wzięła? W dodatku w takim stanie? Kiedy wziąłem w ramiona jej poobijane ciało, prawie prześlizgnęła mi się przez palce. Po tym, jak wyszeptała z bólem moje imię, po prostu zemdlała, a ja od razu zabrałem ją do szpitala Umbry, wezwałem Maximusa i rozkazałem mu się nią zająć.

Prześwietlenie nie wykazało złamań, wyniki badań krwi wyszły w normie, mimo to jej stan jest poważny. Ktoś ją brutalnie pobił. Kiedy tylko o tym myślę, muszę mocniej zacisnąć dłonie. Gotuje się we mnie. Ten pomieszkujący we mnie skurwiel bez serca ma ochotę ruszyć na łowy, wytropić winnych i obedrzeć ich ze skóry. To tylko kwestia czasu, a tak się stanie. Nie podaruję żadnemu. Będą konać w męczarniach, doświadczą tego samego bólu, którego doświadczyła Raven, a nawet po stokroć gorszego.

Jakim trzeba być chujem, by zrobić coś takiego kobiecie? Słabszej, drobnej, która nie ma szans się obronić?

Zanim Raven dojdzie do siebie, minie sporo czasu. Kiedy obmyłem ją z krwi, nie byłem w stanie policzyć siniaków, rozcięć, zadrapań, bo pokrywały prawie każdy fragment jej skóry. Na ich widok musiałem wyjść z pomieszczenia, inaczej zrobiłbym coś, czego bym pożałował.

Moja mała Raven, mój Lisek… kobieta, która pojawiła się w moim życiu zupełnie przypadkiem. Jako jedyna tchnęła we mnie życie, pokazała mi lepszą stronę egzystencji. Po dzieciństwie, które zostawiło na mojej duszy rany nie do zagojenia, zaprogramowałem się wyłącznie na zabijanie, upuszczanie krwi, tortury. Napawałem się krzykami ofiar, wchłaniałem od nich negatywną energię, ból, który sycił mojego demona. Byłem złym człowiekiem. Dopuściłem się potwornych czynów, jednak nigdy nie zastanawiałem się nad tym, czy dobrze postępuję. Umbra mnie ukształtowała, to dzięki niej przetrwałem, nie skończyłem w rynsztoku z poderżniętym gardłem albo z kulą w potylicy gdzieś w lesie, gdzie nikt nie ma odwagi się zapuścić.

Umbra nie dawała wyboru. Uczyła szybko, brutalnie, bez sentymentów. Albo bierzesz nóż do ręki, albo sam stajesz się celem. Nie było miejsca na wątpliwości, na moralne rozterki. Sumienie to luksus, na który nie każdy może sobie pozwolić.

Ja nie mogłem, dlatego stałem się bezwzględnym zabójcą.

Jednak ona… nie spodziewałem się jej na swojej drodze. Kiedy przez przypadek wylądowałem w barze, gdzie pracowała, oczarowała mnie już od progu. Drobna, niska, z jasnorudymi włosami opadającymi na ramiona oraz z zielonymi oczami patrzącymi na mnie bez lęku, bez nerwowej czujności, do której przywykłem. Na powitanie posłała mi uśmiech, a potem słodkim głosem zapytała, na co mam ochotę. Była naturalna, swobodna, jakby widziała tylko faceta, który wpadł coś zjeść, a nie kogoś, kto ma na sumieniu więcej, niż powinien unieść jeden człowiek.

Jej uśmiech rozbroił mnie szybciej niż jakakolwiek broń.

A potem zostawiła mnie, jak gdybym nic dla niej nie znaczył. Może rzeczywiście nie znaczyłem? Może odeszła, bo nigdy nie odpowiedziałem na czule szeptane „kocham cię”? Może odeszła, bo nie dawałem jej więcej czułości, niż na to zasłużyła? A może po prostu odeszła, bo gdy na mnie patrzyła, widziała mur, nie człowieka?

Z kubkiem kawy wreszcie udaję się do mojego gościa. Nie pisnąłem kumplom o Raven ani słowa, jest na to zdecydowanie za wcześnie. Jak znam Greysona i Nerio, zarzuciliby mnie milionem pytań, na które niekoniecznie mam ochotę teraz odpowiadać. Właściwie sam nie wiem, jak miałbym wyjaśnić im tę dziwną sytuację. Wiedzą, że dawno temu Ray była mi bardzo bliska, choć nigdy nie zwierzałem im się ze swojego życia miłosnego. Nie wyjaśniłem też, dlaczego nagle zniknęła, rzuciłem jedynie zdawkowe „nie wyszło nam”. Nie przyznałem, że zabrała ze sobą kawałek mojego martwego serca. Po prostu pogodziłem się z tym, że nie było jej już w moim życiu.

Chociaż nie byłbym sobą, gdybym nie próbował jej wyśledzić.

Nie wiedziałem, po co to robię, ale moje ego nie mogło odpuścić. Jednak Raven rozpłynęła się w powietrzu, nie pozostał po niej nawet ślad. Jej mieszkanie zionęło pustką, zabrała wszystkie rzeczy osobiste i przestała… istnieć.

Nie znalazłem jej przez półtora roku!

Czy cierpiałem? Nie. Nigdy nie pozwalałem sobie na głębsze uczucia, byłem w tej sferze mocno uszkodzony, lecz Raven wyzwalała we mnie coś dziwnego. Lubiłem ją. Nawet bardzo, a tak się składa, że darzę sympatią niewielu ludzi. Kiedy była w pobliżu, czułem wewnętrzny spokój, moje demony nagle odpoczywały, bo również one wychwytywały bijącą od Ray aurę. Miała w sobie coś kojącego, ciepłego i prawdziwego. Przy niej nie musiałem niczego udawać, niczego udowadniać.

Wystarczało, że była, a ja mogłem po prostu oddychać.

Wchodzę do pokoju, zajmuję fotel przy łóżku i w ciszy przyglądam się dziewczynie. Siniaki przybrały różnorakie kolory, ma spierzchnięte usta, rozcięty łuk brwiowy, lekko opuchnięty policzek. Na nadgarstkach widać zaczerwienienia wskazujące na mocny uścisk silniejszego od niej przeciwnika. Oddycha płytko, nierówno, z wyraźnym wysiłkiem. Pozostała część jej ciała nie wygląda lepiej.

Kiedy po powrocie ze szpitala przebrałem ją w swój T-shirt, musiałem zacisnąć usta, by powstrzymać wiązankę bluzgów. Ktoś nieźle ją urządził, więc lepiej dla niej, by szybko zdradziła mi tożsamość tego skurwysyna. Wtedy będę mógł ruszyć na łowy i… pomścić jej krzywdę, choć nadal nie pojmuję, dlaczego w ogóle mnie to obchodzi.

Cichy jęk wyrywa mnie z rozmyślań. Odstawiam kubek na szafkę nocną, przesiadam się na materac i ostrożnie ujmuję wątłą dłoń. Ma brudne, połamane paznokcie, jakby orała nimi w ziemi, obtarte kostki, wyschniętą na wiór skórę i małe ranki.

Serce mi przyspiesza, gdy na twarzy Raven pojawia się grymas. Potem oblizuje usta, aż niespodziewanie, niczym w zwolnionym tempie, uchyla powieki. Jest zdezorientowana, na pewno nie zdaje sobie sprawy z tego, pod czyim dachem przebywa, nie mam nawet pewności, czy w ogóle mnie rozpoznaje. Mruga powoli, ściąga brwi i nie odrywa ode mnie wzroku.

Odnoszę wrażenie, że stalowa pięść zacisnęła się wokół moich wnętrzności. Robi mi się zimno i gorąco na przemian, trochę kręci mi się w głowie jak po otrzymaniu ciosu prosto w splot słoneczny. Nie sądziłem, że jeszcze kiedykolwiek się spotkamy, a już na pewno nie w takich okolicznościach.

Przełykam ślinę. Chcę coś powiedzieć, lecz słowa nie przechodzą mi przez gardło. Ona też nic nie mówi, jedynie mi się przygląda, a wyraz jej twarzy sugeruje, że zawzięcie stara się zrozumieć sytuację. W jej stanie może być to nieco trudne, jednak po chwili słyszę szept:

– Cali… – Próbuje się uśmiechnąć, ale nic z tego nie wychodzi.

Cali… lubiła skracać moje i tak krótkie imię, tworząc z niego własną wersję. Nikt inny się tak do mnie nie zwracał, lecz z jej ust ten skrót brzmiał inaczej… cieplej.

– Spokojnie. – Delikatnie muskam opuszką kciuka wierzch jej dłoni. – Jesteś w moim domu, bezpieczna.

– Ja n-nie wiem… – urywa, a w jej oczach błyszczą łzy. – Co s-się stało?

– Znalazłem cię w pobliżu Noir Retreat. Co się stało? Sam chciałbym to wiedzieć – mówię nieco ostrzej. – Ktoś cię pobił. Wiesz, kto to był?

Nie odrywam od niej wzroku, by wyłapać nawet najmniejszą emocję, która zdradzi, czy mówi prawdę. W tej dziwnej sytuacji biorę pod lupę każdą ewentualność, choć Ray nie należy do przestępczego półświatka. Jej rodzice rozstali się dawno temu. Ojciec poszedł w świat, matka skupiła się na rozwijaniu kariery, aż niespodziewanie zmarła na zawał serca. Raven została tylko ze starszym bratem, z którym była bardzo blisko. Mieli silną więź, taką, której niejeden mógłby pozazdrościć. Wskoczyliby za sobą w ogień, więc dziwi mnie fakt, że Nolana nie było przy siostrze. A może przez półtora roku wiele się zmieniło? Może nie utrzymuje kontaktu z bratem, może ich drogi się rozeszły?

– Raven… Jeśli wiesz, kto to był, muszę to usłyszeć.

Wzdycha, powoli unosi dłoń i kładzie ją sobie na ramieniu, gdzie widnieje rana od noża. Napastnik przeciął skórę i choć rana nie jest głęboka, z pewnością sprawia dziewczynie ból.

– N-nie znam go – wyznaje, a potem zamyka oczy. – Byłam umówiona z koleżanką, miałyśmy tylko wypić drinka, ale potem… – urywa, jej oddech przyspiesza. – Potem się przyczepił. Zaczął obmacywać, próbował zaciągnąć mnie w ślepą uliczkę. Walczyłam, nie chciałam, ale on… – Po policzkach spływają jej łzy. Nic więcej nie musi mówić, resztę dopowiadam sobie sam. – Powiedział, że jemu się nie odmawia.

– Już dobrze… – Pochylam się bardziej, wsuwam palce w rude włosy i je przeczesuję, wiedząc, że ten gest ją uspokoi. Zawsze uspokajał. – Jesteś bezpieczna, Lisku. Przy mnie nic ci nie grozi. A teraz śpij.

Na moment uchyla powieki, a kiedy nasze oczy się spotykają, odnoszę wrażenie, jakby trzasnął mnie piorun. Wciąż nie dowierzam, że leży w moim łóżku, jest tak blisko. I nawet w tym stanie wygląda równie pięknie, jak w dniu, w którym mnie zostawiła.

***

Kiedy Ray ponownie zasypia, udaję się prosto do Chase’a. W moim domu jest całkowicie bezpieczna, nikt jej tutaj nie skrzywdzi, a nawet gdyby chciała uciec – co w jej stanie jest mało możliwe – dotrze zaledwie do bramy. Tam zatrzyma ją strażnik, który do mnie zadzwoni, by uzyskać zgodę. Dopóki nie odkryję, co się wydarzyło, nie wypuszczę stąd Ray.

Chase wita mnie uśmiechem sugerującym, że doskonale wie, po co przyszedłem. Ma pełne ręce roboty, praca dla Umbry to nie zabawa. Musi czuwać. Musi pilnować naszego terytorium, towaru oraz granic. Nie po to organizacja rosła w siłę latami, nie po to czyściliśmy miasto z konkurencji, by teraz pozwolić sobie na najmniejsze potknięcie. Jeden błąd wystarczy, aby ktoś poczuł krew, a wtedy zaczyna się walka o każdy metr.

Umbra nie utrzymuje pozycji strachem. Utrzymuje ją kontrolą.

– Co mam dla ciebie zrobić? – pyta mężczyzna, kiedy zajmuję fotel obok niego.

– Prześwietlić monitoring z wczorajszego wieczoru. Między godziną dziesiątą a pierwszą w nocy. Ślepa uliczka i parking przy Noir Retreat.

– Mówisz, masz – rzuca, po czym zabiera się do pracy.

Rozsiadam się wygodnie, opieram łokieć o oparcie i podpieram brodę na dłoni. Cierpliwie czekam na jakieś efekty poszukiwań, przyglądając się pracy naszego najlepszego człowieka. Chase wie, co robi. Nie traci czasu, nie błądzi po omacku. Zaledwie po kilku minutach zaczyna przeczesywać kamery z monitoringu. Zaciekawiony spoglądam na telewizor zawieszony na ścianie, gdzie Chase rzuca obraz z kilku kadrów.

Dostrzegam przewijających się ludzi, podjeżdżające taksówki, ochronę, która skrupulatnie przeszukuje każdego, kto zamierza bawić się w klubie. Nic nie wygląda podejrzanie,noc toczy się stałym, przewidywalnym rytmem. Do czasu. Po przeciwnej stronie ulicy nagle dostrzegam Raven. Ubrana w dżinsy i czarną bluzkę, rozgląda się, po czym przechodzi przez pasy. Wygląda na to, że nie planowała bawić się w naszym klubie, bo kieruje się prosto do konkurencji. Czyżby wiedziała, że może spotkać mnie w Noir Retreat?

To wtedy zaczepia ją nieznajomy typ. Wysoki jak dąb, dobrze zbudowany, ubrany na czarno, z burzą ciemnych włosów oraz brodą. Chwyta Ray za ramię, wciąga w ślepy zaułek i zaczyna bajerować. Dziewczyna walczy, próbuje się odsunąć, lecz jest zbyt słaba w porównaniu z napastnikiem. Nie pozwala mu się pocałować, chociaż koleś jest natarczywy, nie odpuszcza. W końcu przyciska jej drobne ciało do ściany i obłapia.

Trudno patrzeć mi na to w spokoju. Zaciskam palce w pięści, próbuję zachować spokój, chociaż mnie roznosi. Atak na moją byłą kobietę to coś, co trudno zaakceptować. Nikt nie miał prawa położyć na niej dłoni. Nie wtedy, gdy sama sobie tego nie życzyła. Kiedy uderza kolesia w twarz, rozbraja bombę. Wtedy zaczyna się prawdziwe piekło. Ciosy spadają jeden po drugim, napastnik nie zwalnia ręki, nie hamuje się. Uderza bez wahania, z nienawiścią, gniewem, taką agresją, że aż zrywam się na nogi i podchodzę do obrazu. Przyglądam mu się, próbuję rozpoznać, znaleźć w wyrazie jego twarzy cokolwiek, co zdradzi mi tożsamość, jednak nie mam pojęcia, kim jest ten skurwysyn.

– Wystarczy – rozkazuję, a nagranie natychmiast znika. – Znajdź mi tego gościa. Na cito.

Chase przytakuje, a ja wychodzę, bo inaczej rozpierdolę to pomieszczenie na drzazgi.

***

Przez trzy kolejne dni jestem jak naelektryzowany. Przez większość czasu czuwam przy Ray, chociaż ona przesypia ciągiem całe dnie i noce. Budzi się tylko na posiłki, które w nią wmuszam, oraz na toaletę. Maximus odwiedza nas regularnie, bada Raven, sprawdza jej rany, zmienia opatrunki, podaje leki. Stan dziewczyny się poprawia, ale nadal nie opuszcza łóżka. Jedyne, na co się odważyła, to oparcie o wezgłowie, bym mógł nakarmić ją zupą. Niewiele też mówi. Nie zdradziła żadnych szczegółów dotyczących pobicia, a moja cierpliwość wisi na włosku. Muszę ruszyć na łowy, tymczasem czuwam przy jej boku niczym mężczyzna przy swojej kobiecie, chociaż nic już nas nie łączy.

Chase odkrył tożsamość napastnika. Adam Vincent Moreno, lat dwadzieścia dziewięć. Były pracownik jednego z największych banków w Las Vegas. Niczym niewyróżniający się pierdolony przemocowiec, z zakazem zbliżania się do swojej eks. Trzy pobicia, próba gwałtu, awantury.

„Jemu się nie odmawia”, wyznała Raven. Chyba komuś ego urosło ponad rozum, skoro posuwa się do takich zagrywek. Widocznie mamusia nie nauczyła Adama znaczenia słowa „nie”, więc chętnie zrobię to za nią.

Odkładam talerzyk z niedojedzonym tostem, po czym odsuwam kołdrę. Ray uchyla usta, lecz wystarczy jedno spojrzenie na moją twarz, by słowa ugrzęzły jej w gardle. Ze mną się nie dyskutuje. Jeśli coś robię, należy to przyjąć. Bez komentarza.

– Musisz się umyć – mówię chłodno. – Najwyższa pora.

Dziewczyna się zawstydza i odwraca wzrok. Nie powiedziałem tego, by ją urazić. Doskonale wiem, jak uwielbia długie kąpiele z mnóstwem piany oraz pachnącym kokosem olejkiem, jednak przebywa u mnie od trzech dni – potrzebuje wody. Tylko połowicznie obmyłem ją z krwi, to nie zastąpi porządnej kąpieli.

– Poradzę sobie sama – odpowiada cicho.

Spodziewałem się, że to powie.

– Nie poradzisz. – Kiwam brodą na jej ciało. – Ledwie oparłaś plecy o wezgłowie. Jakim cudem zamierzasz dotrzeć do łazienki na własnych nogach, potem się rozebrać i wejść do wanny? – pytam z premedytacją.

Nie odpowiada. Wie, że mam rację, ale duma nie pozwala jej tego przyznać. Zawsze była uparta. Nawet wtedy, gdy się myliła.

– Nie chcę, żebyś… – Ucieka wzrokiem w bok.

– Żebym co? – Unoszę brew.

Nerwowo skubie palcami brzeg kołdry.

– To krępujące.

– Myślisz, że po tym, w jakim stanie cię znalazłem, cokolwiek może mnie jeszcze krępować? – parskam cicho, bez cienia rozbawienia. – Lisku, widziałem cię nago niezliczoną ilość razy – dodaję perfidnie. Jej oczy robią się wielkie jak spodki, a blade policzki zaczynają się różowić. – Nie masz tam nic, czego bym wcześniej nie widział, tak że…

Pochylam się, wsuwam dłoń pod jej kolana, drugą kładę na plecach i unoszę ostrożnie, aby nie sprawić dziewczynie bólu. Nie do końca mi to wychodzi, ponieważ jej piękną twarz i tak wykrzywia grymas. Ignoruję to tak samo jak nieprzyjemny ucisk w żołądku, po czym zmierzam do łazienki przylegającej do pokoju. Sadzam Ray na blacie obok umywalki, starając się nie patrzeć na siniaki zdobiące jej nogi, i robię swoje. Odkręcam wodę, następnie przygotowuję ręczniki, wyjmuję nową szczoteczkę do zębów oraz świeży T-shirt. Na ten moment musi jej to wystarczyć, bo moja szafa nie zawiera damskich ubrań, co jest zrozumiałe w mojej sytuacji. Jestem samotnikiem. Poza tym nie sprowadzam do swojego domu kobiet.

– Po kąpieli porozmawiamy – zaczynam, na co ona ściąga brwi. – Poznałem już tożsamość tego skurwiela, ale chcę wiedzieć więcej.

Przytakuje, skubiąc skórki przy paznokciach.

To jej nawyk. Robi tak zawsze, kiedy się denerwuje. Dawniej jej palce wyglądały koszmarnie jak po przejechaniu po nich papierem ściernym. W końcu gdy już miałem tego dość, wysłałem jednego z moich ludzi po jakieś specyfiki i dzień w dzień smarowałem jej dłonie maścią, a ona się buntowała, twierdząc, że traktuję ją jak dziecko. Cóż, w pewnym sensie tak się właśnie zachowywała, więc należało się jej specjalne traktowanie.

Z czasem porzuciła ten nawyk. Teraz znowu robi to samo.

I znowu mam ochotę jej pilnować.

Podchodzę bliżej i bez słowa chwytam jej rękę. Odpuszcza bez słowa, doskonale wiedząc, o co mi chodzi. Następnie łapię za krańce T-shirtu i zaczynam ciągnąć go w górę. Czuję, jak napięcie wrasta, moje ciało się napina, coś pod skórą szuka ujścia. Świadomość, że ktoś położył na jej kruchym ciele łapska, że ją skrzywdził, naznaczył siniakami, budzi we mnie potwora. Wściekłość narasta we mnie z każdą sekundą. Z każdym odsłoniętym fragmentem skóry. Z każdym śladem, którego nie powinno tam być.

Muszę zachować opanowanie, nie mogę jeszcze bardziej przestraszyć Raven. Nadal mi ufa i wie, że nigdy jej nie skrzywdzę, mimo to nie zamierzam pogłębiać jej traumy. W nocy obudziła się z krzykiem na ustach, spocona, przerażona, jakby wróciła do tej ślepej alejki i ponownie czuła ten sam ból.

Odrzucam T-shirt za siebie, a Ray osłania nagie piersi dłońmi. Zaciskam zęby, karcę ją spojrzeniem, więc jak grzeczna dziewczynka od razu je opuszcza. W innych okolicznościach pewnie zachwyciłbym się jej ciałem, bo zawsze była piękna, zawsze tak cholernie na mnie działała. Teraz widzę tylko fioletowo-żółte ślady, które pogłębiają moją furię.

– Nic mi nie jest… – mówi cicho.

Odrywam wzrok od siniaka na żebrach i patrzę jej w oczy.

– Doskonale wiesz, jak bardzo nienawidziłem, kiedy mnie okłamywałaś, Lisku. Nic się nie zmieniło, nadal tego nienawidzę. Więc przestań wciskać mi kit, dobrze?

– Nie okłamuję cię – rzuca nieco naburmuszona. – Po prostu… dam sobie z tym radę. To tylko trochę bólu.

– Trochę bólu? Koleś brutalnie cię pobił, dziewczyno. Wyglądasz jak po spotkaniu z jebaną ciężarówką, a mówisz, że to tylko trochę bólu?

Kręcę głową, nie czekając na jej odpowiedź.

Zaczynam się rozbierać, na co Ray wybałusza oczy. Uważnie śledzi drogę moich palców, które najpierw szarpią za koszulkę, potem za spodnie. Kiedy zostaję w samych bokserkach, przełyka ślinę. Siedzi nieruchomo, nieco zgarbiona, nie odrywa ode mnie wzroku, a w jej oczach dostrzegam ten błysk, który widywałem dawniej.

Łączyła nas niesamowita chemia, wspólny vibe, chociaż Raven jest ode mnie dużo młodsza. Nigdy nie mogłem się nią nasycić, a ona przyjmowała wszystko, co chciałem jej dać. Moją czułą, jak i zaborczą stronę. Moją delikatność, jak i brutalną potrzebę kontroli. Poddawała się, czerpiąc przyjemność z każdego zbliżenia.

Ponownie biorę ją na ręce, zanoszę do wanny i ostrożnie wchodzę do wody razem z nią. Nie potrafię znaleźć dla siebie racjonalnego usprawiedliwienia, dlaczego to robię. Mógłbym zgonić winę na jej stan, obawę, że zemdleje albo zaśnie i się utopi. Mógłbym wmówić sobie, że to zwykła ostrożność, obowiązek, kontrola sytuacji. Mógłbym opłukać ją szybko pod prysznicem, mieć to z głowy, a jednak chcę, by jej ciało odprężyło się w gorącej wodzie.

Robię to, bo nie chcę jej puścić.

– Tęskniłam za tobą, Cali… – cichy głos Raven wypełnia pomieszczenie. – Każdego cholernego dnia – dodaje szeptem, a te słowa wbijają się w moje serce niczym szpony.

Nie powinny robić na mnie wrażenia. To tylko kilka prostych słów, a jednak coś ściska mnie w środku tak mocno, że przez moment brakuje mi powietrza. Chcę je zignorować. Zbyć milczeniem. Udawać, że nie słyszę drżenia w jej głosie.

Tylko że ja też tęskniłem. I to jest najgorsze.

Rozdział 2

Raven

Budzi mnie szczekanie psa. Na początku myślę, że to tylko sen, lecz kiedy rozchylam powieki, a dźwięk się nasila, zyskuję pewność, iż to dzieje się naprawdę. Leżę nieruchomo, zawieszam wzrok na oknie i nasłuchuję. Dopiero teraz wychwytuję męski głos oraz dziecięcy pisk. Ściągam brwi, zaskoczona tym odkryciem. Minęło półtora roku, czyżby Cael został ojcem? Wcale by mnie to nie zdziwiło. To świetny, opiekuńczy, troskliwy, chociaż niezbyt wylewny facet. Nie zliczę, ile razy wyznałam mu uczucia, lecz on nigdy nie odpowiedział tym samym, prócz: Wiesz, że nie jestem w tym dobry, Lisku. Nie wiem, czy umiem kochać, ale ty… chcę cię mieć w moim życiu.

Tyle musiało mi wystarczyć. Nie mogłam wymagać więcej. Choć Cael nie wymówił tych dwóch magicznych słów, jego gesty znaczyły wystarczająco dużo. Nie mówił wielkich słów, nie obiecywał rzeczy, których nie był pewien, ale zawsze trwał obok.

Kiedy wracałam późno, zawsze czekała na mnie kolacja. Po gorszym dniu po prostu siedział obok i słuchał, gdy wyrzucałam z siebie frustrację. Po tym, jak złamałam nogę, natychmiast zawiózł mnie do szpitala, po czym zrobił awanturę stulecia, gdy lekarz nie przychodził zbyt długo. Jednak najbardziej kochałam zaborczego Caela. Niby niewzruszony, opanowany jak zawsze, lecz kiedy obejmował mnie w pasie albo kładł dłoń na moich plecach, robił to tak, by przypomnieć światu, że należę do niego. I nie wahał się użyć pięści, jeśli tylko jakiś obcy typ próbował mnie podrywać. Wtedy opanowany Cael zamieniał się w diabła.

To był jego sposób wyrażania uczuć. Cichy, nienarzucający się, prawie niewidoczny, jednak nauczyłam się czytać z niego jak z otwartej księgi. Nawet jego milczenie zdradzało czasami więcej niż słowa.

Z rozmyślań ponownie wyrywa mnie szczekanie psa. Nie jestem pewna, czy dobrze robię, ale ostrożnie siadam, a potem opuszczam nogi na miękki dywan. Ciało promieniuje bólem, nie ma miejsca, które nie dawałoby mi w kość. Ten skurwiel nieźle mnie urządził, nie hamował dłoni, a tym bardziej nóg, którymi okładał mnie bezustannie. Jebany cwel! Gdybym dorwała go w swoje ręce, urwałabym mu jaja! Nic straconego. Kiedy tylko dojdę do siebie, znajdę go, a potem wymierzę mu sprawiedliwość.

Z sykiem podnoszę tyłek z materaca. Z trudem utrzymuję równowagę, przez poobijane nogi ledwie jestem w stanie ustać, jednak nie zamierzam się poddać. Przyciskam dłoń do rannego ramienia, gdzie napastnik przejechał po skórze nożem, i wlokę się w stronę okna. Krok po kroku, mozolnie, pilnując oddechu. Następnie odsuwam szarą zasłonę, a promienie słońca natychmiast ranią moje przyzwyczajone do półmroku oczy. Mrugam kilka razy, przecieram powieki palcami i obserwuję ten niecodzienny widok. Pies biega po trawie jak szalony. Jasny, z ogonem machającym tak szybko, że aż rozmazuje się w powietrzu. Krąży wokół dziewczynki z brązowymi włoskami, które przy każdym podskoku odbijają się od jej plecków. Jest naprawdę prześliczna. Drobna, roześmiana, wesoła. Na moje oko nie ma więcej niż trzy lata, więc jeśli jest córką Caela, musiał to przede mną zataić, albo sam nie był świadomy, że został ojcem.

Mój eks stoi nieopodal. Z dłońmi wsuniętymi do kieszeni dresowych spodni, obserwuje dziewczynkę, a na jego ustach igra uśmiech. Nie zmienił się przez ten czas, może jego ciało jest trochę bardziej umięśnione, bo T-shirt apetycznie opina się na bicepsach oraz brzuchu, jednak reszta pozostała taka sama. Magnetyczna, intrygująca, podniecająca. Nawet taka poobijana, ledwie żywa, doceniam urodę tego mężczyzny, chociaż tak naprawdę to te hipnotyzujące, ciemne oczy mnie do niego przyciągnęły. Wystarczyło, że na mnie spojrzał, a moje głupie serce gubiło kilka uderzeń.

Nie zakochałam się od razu. To był powolny proces, a kiedy już do tego doszło, sprawy spieprzyły się po całości. Pół roku, które z nim spędziłam, to stanowczo za mało, bo pragnęłam o wiele, wiele więcej. Nie dane nam było; los rzucił mi pod nogi kłody, które z trudem zdołałam przeskoczyć. Wszystko się skomplikowało, nie pozostawiono mi wyboru, dlatego musiałam odejść. Tęskniłam za nim każdego dnia, pragnęłam znowu go zobaczyć, wpaść w silne ramiona, poczuć namiastkę bezpieczeństwa, które tak nagle utraciłam. Już nic nie zależało ode mnie i to przerażało mnie najbardziej. Nosiłam w sobie mnóstwo żalu: do świata, do losu, do ojca. Czasami chciałam krzyczeć, rwać włosy z głowy, zaryzykować, a potem… potem posłusznie się poddawałam.

Oddycham głęboko, próbując zablokować napływ niechcianych wspomnień. Delikatnie rozsuwam drzwi, a wtedy docierają do mnie krzyki.

– Chodź tu, mały diable – słyszę rozbawiony głos Caela.

– Goń mnie! – piszczy dziewczynka i zaczyna uciekać.

Bezwiednie się uśmiecham. Ten widok ma w sobie coś niesamowitego, bo pokazuje człowieka chłodnego w sytuacji tak radosnej i czułej. Nie mogę odwrócić wzroku. Niczym zahipnotyzowana gapię się na Caela goniącego małą. Kiedy wreszcie jest wystarczająco blisko, porywa ją w ramiona i podrzuca tak wysoko, że aż wstrzymuję oddech.

– Ale czad! – krzyczy dziecko.

– Tylko nie mów matce! Urwie mi jaja przy samej dup… – Cael nie kończy, ponieważ nasze oczy się spotykają.

Czuję się przyłapana na gorącym uczynku. Odruchowo próbuję się cofnąć, schować, lecz na próżno. Przez obolałe ciało moje ruchy są niezdarne, nogi nie nadążają, więc lecę jak kłoda, bez szans na ratunek. Kiedy tylko uderzam o podłogę, z mojego gardła ucieka pisk bólu. Zmasakrowane ramię natychmiast zaczyna rwać niczym rana posypana solą.

– Raven! – Krzyk Caela rani moje uszy. – Gloria, pilnuj Lii! – wydaje rozkaz.

Po chwili jak wicher do środka wpada mężczyzna. Jest blady jak ściana, po uśmiechu sprzed kilkunastu sekund nie ma nawet śladu. Ostrożnie bierze mnie na ręce, zanosi z powrotem do łóżka, po czym odkłada tak ostrożnie, jakbym była ze szkła.

Cóż, w tym momencie odnoszę wrażenie, że tak właśnie jest.

– Dlaczego wylazłaś z łóżka? – pyta z pretensją.

– N-nie mogę ciągle leżeć – burczę rozdrażniona. – Muszę się ruszać, inaczej moje mięśnie po prostu się zastaną.

Cael patrzy na mnie z nutką niedowierzania.

– Ciekawe – rzuca z kpiną. – Jak zamierzasz chodzić, skoro ledwie żyjesz? Widziałaś się w lustrze? – Kiedy zadaje to pytanie, cała się napinam.

Czy on sugeruje, że wyglądam aż tak… źle?

Ta myśl wgryza mi się w umysł i nie chce odpuścić. Przez chwilę leżę nieruchomo, nie odrywając od mężczyzny wzroku, jednak ciekawość szybko wygrywa. Muszę zobaczyć wyrządzone krzywdy, bo jeśli moja twarz wygląda tak jak ciało, będę mogła stwierdzić, że zaliczyłam bliskie spotkanie z ciężarówką.

– Cael – mówię cicho. Nie odpowiada od razu, zakłada ramiona na torsie i ściąga brwi. – Podaj mi lusterko. Chcę zobaczyć swoją twarz.

Mężczyzna wypuszcza powoli powietrze przez nos, jakby spełnienie tej prośby było ostatnim, co ma ochotę zrobić. Jeśli odpuści, ponownie zwlokę tyłek z łóżka i sama pofatyguję się do łazienki. Przy kąpieli zapomniałam zerknąć na swoje odbicie.

– Po co? – pyta w końcu, wyraźnie niezadowolony.

– Bo chcę wiedzieć, o czym mówisz – odpowiadam spokojnie, choć narasta we mnie niepokój. – Skoro już wspomniałeś o lustrze, chyba mam prawo zobaczyć, jak bardzo jest źle?

Przez moment milczy, a jego spojrzenie powoli przesuwa się po mojej twarzy, aż zatrzymuje się na opuchniętym policzku i wardze. Widzę, jak napina szczękę, co daje mi pewność, że mój wygląd naprawdę woła o pomstę do nieba.

– To nie jest dobry pomysł – stwierdza.

– Cael! – powtarzam stanowczo. – Po prostu podaj mi to cholerne lusterko.

– Jak zawsze uparta… – mamrocze pod nosem, a na widok jego naburmuszonej miny mam ochotę wybuchnąć śmiechem, tylko brak mi na to sił.

Mimo wszystko wreszcie spełnia moją prośbę. Idzie w stronę komody, wysuwa jedną z szuflad i przez moment w niej grzebie. Po chwili wraca z lusterkiem, lecz nie od razu mi je podaje. Ściska je w palcach, jakby zamierzał zgnieść je na miazgę.

– Nie spodoba ci się to, co zobaczysz – mówi spokojnie.

– Przeżyję – odpowiadam.

To nie pierwszy raz, dodaję w myślach.

Jeszcze przez sekundę się waha, rozważając, czy nie schować go z powrotem do szuflady. W końcu jednak opuszcza rękę i wkłada lusterko w moją dłoń. Odbieram je ostrożnie, jakby parzyło, biorę powolny wdech, po czym unoszę je przed swoją twarz.

O kurwa. Rzeczywiście jest źle. Może gorzej, niż przypuszczałam.

Pod lewym okiem ciągnie się ciemny, rozlany siniak, skóra jest spuchnięta i napięta. Opuchlizna schodzi niżej, na policzek, gdzie widać jeszcze kilka mniejszych zasinień. Białko oka jest lekko zaczerwienione, dostrzegam cieniutkie rozbiegane niteczki, przez które wyglądam jak pieprzony wampir. Potem spoglądam na rozciętą wargę. Rana już zdążyła zaschnąć, ale skóra wokół jest podrażniona i ciemniejsza. To jeszcze nie koniec. Na brodzie i żuchwie widać kolejne siniaki, bardziej żółtawe i wyraźnie blednące.

Naprawdę wyglądam jak po kolizji z ciężarówką.

– Okej… – Chrząkam, by oczyścić gardło. – Faktycznie nie wygląda to najlepiej. Minie wieczność, zanim to gówno zejdzie mi z twarzy.

Odkładam lusterko na kołdrę i zamykam oczy.

Co za bagno. Jakim cudem się w to wpakowałam?

– Nie martw się o to. Musisz odpoczywać, to najważniejsze. Nie doszło do żadnego złamania, rany są powierzchowne. Znikną.

Uchylam powieki i zawieszam wzrok na Caelu. Zdążył zająć miejsce w fotelu stojącym tuż przy łóżku, zarzucił kostkę na kolano i uważnie mi się przygląda. Widzi mnie w opłakanym stanie, a jednak nie odwraca wzroku, nie brzydzi się.

– Nie podziękowałam ci za ratunek i opiekę, więc… dziękuję – mówię cicho, bawiąc się rąbkiem jego T-shirtu, który mam na sobie. – Nie musiałeś tego robić.

– Jak mógłbym tego nie zrobić? – pyta oburzony. – Byłaś moją kobietą, Raven. Zależało mi na tobie, zanim nie rozpłynęłaś się w powietrzu. Co się wydarzyło?

Zadaje pytanie, którego obawiałam się najbardziej.

Ostatnie półtora roku to był trudny czas, pełen stresu, ciężkiej pracy, oglądania się przez ramię i spania z otwartymi oczami. W niektórych miejscach obowiązują proste zasady – robisz swoje, nie wchodzisz nikomu w drogę i nie interesujesz się sprawami, które cię nie dotyczą. A jeśli ktoś inny popełni błąd… czasem to nie on ponosi konsekwencje. Czasem rachunek trafia do zupełnie innej osoby. Poza tym to już minęło, a zdarzenia z tamtego czasu najlepiej zostawić właśnie tam, gdzie są – w przeszłości.

– Wyjechałam – mówię w końcu. – Musiałam ogarnąć kilka spraw poza miastem.

Cael mruży oczy, co jasno mi mówi, że nie uwierzył.

– I ogarniałaś je przez pieprzone półtora roku? – rzuca nieprzyjemnym tonem.

Wzruszam lekko ramionami, chociaż natychmiast czuję ból promieniujący aż do karku. Staram się jednak tego po sobie nie pokazać.

– Nie wszystko da się załatwić w tydzień. Jeden problem ciągnie za sobą drugi, potem trzeci i nagle okazuje się, że minęło kilka miesięcy. Naprawdę moje życie konkretnie zboczyło z obranego toru, nie pozostawiło mi żadnego wyboru.

– Mogłaś mi powiedzieć, przecież bym ci pomógł – dodaje z wyrzutem. – Nie pisnęłaś nawet słowem, by cokolwiek szło nie tak, jak powinno. Nie ufałaś mi, Lisku? – Przechyla głowę, przyglądając mi się niczym glina podejrzanemu.

– Wiesz, że byłeś jedyną osobą, której naprawdę ufałam – szepczę przez ściśnięte gardło. – Ale są rzeczy, o których nie mogę i nie chcę mówić.

– Ktoś cię skrzywdził? – W jego głosie pojawia się coś twardego, napiętego. Coś, co doskonale znam. – Powiedz mi, Raven. Czy ktoś, kurwa, położył na tobie ręce?

Na moment zamieram. Jeśli spojrzę mu prosto w oczy, może zobaczyć więcej, niż chcę pokazać. Dlatego opuszczam wzrok na kołdrę, przesuwając palcami po zagnieceniach materiału.

– Nie – rzucam niepewnie, choć nie jest to odpowiedź, która go zadowoli. – Oprócz tego gościa przed klubem nikt nie zrobił mi krzywdy.

W pokoju zapada ciężka cisza. Czuję na sobie wiercące spojrzenie Caela, jak gdyby niemo próbował zmusić mnie do powiedzenia czegoś więcej. Nie mogę, nawet jeśli bardzo bym tego chciała, po prostu… nie mogę. Musi to uszanować i nie wchodzić na temat, którego nie pociągnę. Zawsze respektował moje granice, oby to się nie zmieniło.

– Nie wyglądasz, jakby nic się nie stało. Jesteś nieco… inna.

Cholera! Naprawdę wywnioskował to po krótkiej rozmowie?

– Inna? Co masz przez to na myśli?

– Nie wiem… zagubiona? Niepewna? Przestraszona? – wyrzuca z siebie słowa niczym pociski z karabinu. – Nie jestem pewien, czy to przez to pobicie, czy istnieje inny powód.

– Życie trochę mnie przeorało, więc to normalne, że nie jestem już tą samą Raven, którą byłam, ale… to nie znaczy, że wszystko się zmieniło – dodaję ciszej. – Niektóre rzeczy nadal są takie same.

Na przykład uczucie, którym cię darzę, dodaję w myślach.

To niesamowite, że moje serce w jego obecności nadal wali jak bęben, jak gdyby wcale nie minął szmat czasu od naszego ostatniego spotkania. Wystarczy, że jest obok, patrzy na mnie tym uważnym, trochę zbyt przenikliwym spojrzeniem, a ja od razu czuję znajome napięcie w klatce piersiowej. Nienawidzę tego i jednocześnie… cholernie za tym tęskniłam. Przez te wszystkie miesiące powtarzałam sobie, że to minie. Dystans zrobi swoje, czas w końcu przytępi wspomnienia, a emocje, które kiedyś wydawały się tak silne, w końcu się rozmyją. Niestety nic z tych rzeczy się nie wydarzyło.

Gdy patrzę teraz na Caela – na napięte mięśnie, zmarszczone brwi i sposób, w jaki siedzi, pewny siebie, nonszalancki, niczym król na tronie, czuję to samo, co kiedyś – to samo ciepło, to samo niebezpieczne przyciąganie. I tę samą cholerną pewność, że gdyby tylko wyciągnął rękę, znowu zrobiłabym dla niego wszystko.

***

Przesypiam kilka godzin, a kiedy się budzę, za oknem zapada zmierzch. Ziewam przeciągle, ale z uwagi na obrażenia nawet nie ryzykuję przeciągnięcia, chociaż potwornie mi tego brakuje. Rozciągnięcia mięśni, tego przyjemnego momentu, kiedy wszystko na chwilę się rozluźnia. Teraz każdy większy ruch kończy się bólem, więc wolę nie sprawdzać, jak bardzo byłoby źle. Nie zamierzam pogorszyć swojego opłakanego stanu.

Przekręcam głowę, gdy do moich uszu dociera dźwięk kroków. Drzwi do pokoju są uchylone, po obiedzie Cael ich nie zamknął, jakby chciał mnie mieć na oku, więc słyszę go już z korytarza. Wchodzi po chwili, ubrany jedynie w krótkie spodenki, bez koszulki, a ten widok potwornie mnie zaskakuje. Rozchylam usta, nie mogąc przestać się na niego gapić. Szerokie ramiona, napięte mięśnie brzucha, skóra lekko przyciemniona od słońca. Cael zawsze był w świetnej formie, ale teraz wygląda… jeszcze lepiej.

Szybko odwracam wzrok, przyłapana na czymś, czego nie powinnam robić, chociaż czuję, że policzki zaczynają mi się lekko nagrzewać.

– Właśnie miałem cię obudzić – zagaduje. – Chcesz najpierw zjeść kolację czy wziąć prysznic? – pyta swobodnie.

– Eee… – dukam skrępowana. – Myślę, że spokojnie uda mi się wziąć krótki prysznic, nie musisz tak nade mną skakać. Poza tym… – urywam, gdy wlepia we mnie przenikliwe spojrzenie. – Powinnam wrócić do swojego mieszkania.

– Ktoś tam na ciebie czeka? Chłopak? Narzeczony? – dodaje surowym tonem.

Oho, na pierwszy plan wychodzi zaborcza strona Caela.

– Nie mam ani chłopaka, ani narzeczonego – rzucam pośpiesznie, czując potrzebę sprostowania tej kwestii. – Mieszkam sama. Chodzi o to, że nie chcę nadwyrężać twojej gościnności. Opieka nade mną nie jest twoim obowiązkiem. Los ponownie postawił nas sobie na drodze, jednak to nic nie znaczy.

– Dla mnie znaczy – rzuca naburmuszony. – Po pierwsze: nie wierzę w przypadki. Widocznie los miał powód, by nas znowu ze sobą spiknąć. Po drugie: twój stan jest poważny. Nie sądzę, byś dała radę się sobą zająć. Więc skoro ta sprawa została wyjaśniona, ponowię pytanie: chcesz najpierw zjeść kolację czy wziąć prysznic?

Chryste, ale się rządzi. To akurat ni w ząb się nie zmieniło. Dawniej też był takim marudą, dlatego czasami miałam ochotę ukręcić mu kark.

– Prysznic – mówię, bo i tak z nim nie wygram.

Na twarzy Caela pojawia się zwycięski uśmiech, który chętnie starłabym mu z twarzy dłonią, lecz milczę. Pozwalam mu się wziąć na ręce, zanieść do łazienki, a kiedy stawia mnie ostrożnie przy umywalce, od razu zaczyna ściągać ze mnie T-shirt. Na szczęście ten sięga mi do połowy ud, bo Cali nie pofatygował się, by podarować mi bieliznę.

– Wiesz, że jestem dużą dziewczynką? – Przygryzam wargę, patrząc mu w oczy.

Kącik jego ust unosi się lekko, jakby mężczyzna zobaczył coś, co bardzo mu się podoba.

– Uwierz mi, Lisku… doskonale o tym wiem – mruczy, a ten dźwięk rezonuje w całym moim ciele.

Rzuca T-shirt na blat, a od siły jego spojrzenia płonę. Nagle wszystkie rany przestają istnieć, boleć, swędzieć. Jestem tylko ja, on i dłonie, dotykające moich bioder. Są duże, ale delikatne. Męskie, ale gładkie. Dawniej kochałam ten dotyk, jego pewność, naturalną siłę, z jaką przyciągał mnie do siebie jak najważniejszą dla niego osobę na świecie.

Osłaniam piersi, bo nagle czuję się zbyt odkryta.

Cael bez słowa ponownie bierze mnie na ręce, tym razem wchodzi pod prysznic i stawia mnie przy ścianie. Podpieram na niej dłoń, by nie stracić równowagi, a woda uderza w moje ciało. Zamykam oczy, unoszę głowę i pozwalam, by strumień chłostał obolałą twarz.

Czuję za plecami jego obecność i dłonie, które pokryte pachnącym żelem zaczynają masować moje ramiona. Delikatnie, z wprawą, ostrożnie, by nie wyrządzić większych szkód. Z moich ust ucieka jęk, bo jest mi tak dobrze, że aż trudno ustać na nogach. Cael zawsze był mistrzem w masażu, chętnie oddawałam się w jego dłonie po ciężkim dniu na uczelni, a potem po pracy. Przed snem moje ciało zawsze było wymasowane, odprężone, gotowe na następny dzień.

– Gdzie jest Nolan? – pyta niespodziewanie, a dobry nastrój pryska.

Nolan, mój kochany brat, jedyna osoba w moim życiu, dla której otwieram oczy, prę naprzód i wychodzę problemom naprzeciw. Dawniej obaj panowie mieli ze sobą dobry kontakt, właściwie się przyjaźnili, ale wraz z moim zniknięciem runęła również ich więź. A potem… potem była już równia pochyła.

– Przez pewien czas ogarniał życie wraz ze mną. Potem postanowiłam wrócić do Las Vegas, a Nolan ruszył w swoją stronę. Złapał jakąś fuchę w Phoenix.

– Nie zdradzisz mi, o jakich problemach mówisz, prawda?

– To już nie ma znaczenia. Było, minęło, nie warto do tego wracać. Najważniejsze, że udało mi się wyjść na prostą, zacząć od nowa.

Masuje dalej, wzdłuż ramion i delikatnie wbija kciuki w łopatki. Wyprężam się delikatnie w jego stronę, bo łaknę więcej. To, że w ogóle mnie toleruje, dotyka, troszczy się, zakrawa na cud. Cali nie należy do szlachetnych mężczyzn. Wiem, czym się zajmuje, jak radzi sobie z wrogiem, jak wiele krwi ma na rękach. W Umbrze jest najlepszym snajperem, bez wahania pociąga za spust. Zaakceptowałam tę jego stronę bez wątpliwości, wskoczyłam w nasz związek na główkę, bez analizowania, bez zastanawiania się, dokąd nas to zaprowadzi i jak bardzo niebezpieczne prowadzi życie. Nie obchodziło mnie to. Obchodził mnie tylko facet, który mnie w sobie rozkochał. Poza tym nigdy nie obiecywał mi spokojnego życia, nie ściemniał, że nic nam nie grozi, a ja nigdy o to nie prosiłam. Wystarczało, że kiedy mnie dotykał, robił to tak, jakby nie istniał nikt poza mną. I chyba właśnie dlatego tak łatwo było mi wtedy oddać mu serce.

– Ta dziewczynka z ogrodu to twoja… córka?

– Nie, to córka Nerio – odpowiada bez wahania.

Uśmiecham się, bo tego się nie spodziewałam. Nie miałam pojęcia, że ten mężczyzna jest ojcem, skoro zapamiętałam go jako lubiącego zabawę bez zobowiązań.

– Chyba masz z nią fajny kontakt, prawda?

– Uwielbiam tę dziewczynkę – mówi nieco ostrzej. – Jest członkiem naszej rodziny, a ja chronię rodzinę. Jeśli kiedykolwiek ktoś zrobi jej krzywdę, zgotuję mu śmierć, o jakiej nawet nie śnił. – Pochyla się, a jego ciepły oddech odbija się od mojego ucha. – Zabiję każdego, kto skrzywdzi bliskie mi osoby i każdego, kto pomyśli, że może ruszyć Umbrę bez konsekwencji.

Jego słowa są spokojne, ale w tym spokoju kryje się coś, co sprawia, że po plecach przebiega mi dreszcz.

Nie dlatego, że mu nie wierzę.

Właśnie dlatego, że wierzę.

Rozdział 3

Cael

Nie mam pojęcia, jak doszło do tego, że niespodziewanie pod moim dachem wylądowała kobieta, która odeszła ode mnie tak nagle, iż ledwie zdążyłem to zarejestrować. Ponownie wkradła się do mojego życia, zajęła moje łóżko i myśli, wygodnie umościła się w głowie.

Kiedy wspomniała o tym, że los ponownie przypadkiem postanowił nas sobie na drodze, niemal parsknąłem śmiechem. Nie wierzę w przypadki. Wierzę, że wszystko dzieje się z jakiegoś powodu, jednak na razie jeszcze tego nie rozgryzłem.

Jedno wiem na pewno – nie zamierzam zignorować jej powrotu.

Nie łyknąłem tłumaczeń Raven o ogarnianiu życia, bo nie brzmiała przekonująco. Brzmiała na pokonaną, smutną, zmęczoną, co oznacza jedno – musiało wydarzyć się coś na tyle poważnego, że zdecydowała się opuścić Las Vegas. Opuścić mnie.

Próbuję poskładać wszystko w logiczną całość, ale brakuje mi kilku kawałków tej zawiłej układanki. Może to Nolan wpadł w kłopoty? Może jeden z jego kumpli, którzy mieli na niego zbyt duży wpływ? A może jego kobieta, o ile nadal nią jest? Ruby była prawdziwą jędzą, nigdy jej nie lubiłem i miała szczęście, że widywaliśmy się sporadycznie. Gdybym musiał przebywać w jej towarzystwie częściej, w którymś momencie na pewno wyciągnąłbym broń i wpakowałbym jej kulkę między oczy.

Niektórych ludzi po prostu się nie toleruje. Koniec kropka.

Przeciągam dłońmi po twarzy, ziewam, a potem zwlekam się z łóżka.

Podczas prysznica zaczynam rozmyślać nad tym, czy powiedzieć chłopakom o Raven – o jej powrocie, przebywaniu w moim domu, by jej obecność ich nie zaskoczyła. Inaczej jeszcze palną coś głupiego, co zawstydzi mojego Liska albo, co gorsza, wystraszy. Chociaż poznała moich przyjaciół, nie sądzę, by miała świadomość, jacy potrafią być naprawdę. Ray jest poturbowana, obolała, zmęczona i z całą pewnością nie w formie na konfrontację z dwoma facetami, którzy czasami nie mają filtra między mózgiem a ustami. Wystarczy jedno głupie zdanie, jeden nieprzemyślany żart, a atmosfera zrobi się niezręczna.

A to nie jest odpowiedni czas.

Do cholery, jak wyjaśnić im tę dziwną sytuację? Ten zbieg okoliczności, opłakany stan Raven? Greyson się wkurzy. On doskonale wie, że odejście Ray miało na mnie wpływ, nawet jeśli starałem się tego po sobie nie pokazać. Był solidnie wkurwiony, bo pierwszy raz widział mnie w takim stanie. Dotąd opanowany, chłodny Cael Reid ukazał swoją drugą twarz – wyluzowaną, bardziej radosną, dowcipną, i to za sprawą jednej kobiety. Niestety potem wszystko się spieprzyło i musiałem ponownie otoczyć się murem, zza którego trudno było do mnie dotrzeć. Dlatego Greyson był wściekły – bo pierwszy raz od lat widział mnie odmienionego, uśmiechającego się, zamiast człowieka z lodu, którym byłem, odkąd skończyłem siedem lat.

A wszystko zaczęło się od niej.

W przeciwieństwie do Bails i Maelle, Ray od początku wiedziała, na czym polega moje życie. Nie wdawałem się w szczegóły, jednak po pewnym czasie wyznałem jej, kim jestem, do jakiej rodziny należę i jak niebezpieczne prowadzę życie. Jedyną reakcją Ray było wzruszenie ramionami, a potem ponownie wróciła do pożerania moich ust.

Ta kobieta to żyleta. Nie waha się, nie analizuje, po prostu robi to, na co ma ochotę. Może i nie jestem zdolny do miłości, do czułych słówek, ale to nie znaczy, że jestem z kamienia. Po prostu inaczej pokazuję, na czym mi zależy, a kiedy Ray była tak blisko, kiedy czułem jej dłonie na swoim ciele i ten znajomy upór w sposobie, w jaki mnie całowała, cholera… naprawdę trudno było udawać, że nic to dla mnie nie znaczy.

Dlatego jej powrót nie jest dla mnie bezpieczny. Nie chcę, by to dziwne pragnienie, żeby mieć ją w swoim życiu, powróciło. Nasza historia to przeszłość, coś, co nie ma prawa wrócić, bo ja nigdy dwa razy nie wchodzę do tej samej rzeki. Zostawiła mnie, odeszła, a ja to zaakceptowałem, ruszyłem dalej, robiłem swoje.

Przynajmniej tak sobie wmawiałem.

Bo prawda jest taka, że po jej zniknięciu przez długi czas łapałem się na tym, iż mimowolnie jej szukam. W klubie, na ulicy, w miejscach, gdzie kiedyś bywała. Jak idiota, który sam przed sobą nie chce przyznać, że ktoś wbił mu się pod skórę trochę za głęboko. Potem w końcu przestałem. Przyzwyczaiłem się do jej nieobecności.

Dlatego teraz, gdy znowu jest w moim życiu, poturbowana, uparta i patrząca na mnie tym samym spojrzeniem, co kiedyś, coś we mnie zaczyna się niebezpiecznie budzić. I właśnie tego najbardziej nie chcę. Nie mogę sobie na to pozwolić.

Wychodzę z kabiny, wycieram ciało, po czym wkładam na tyłek spodnie oraz zwykły T-shirt. W pierwszej kolejności muszę nakarmić Ray, a potem posmarować rany. Ta na ramieniu nie kwapi się do wygojenia. Wczoraj wieczorem Maximus stwierdził, że wdało się lekkie zakażenie, co cholernie mnie martwi. Nie wygląda to dobrze, ale Ray oczywiście udaje, że wszystko jest w porządku, jak gdyby ból był czymś, co można po prostu zignorować.

Uparta bestia.

Zastaję dziewczynę siedzącą na brzegu łóżka. Wygląda tak, jakby hiperwentylowała, jej oddech jest chaotyczny, dostrzegam kosmyki przyklejone do czoła. Ten widok robi ze mną coś dziwnego, porusza mnie od wewnątrz, budzi tę dobrą stronę, która uaktywnia się tylko wobec kobiet moich przyjaciół i ich dzieci.

– Co ty wyprawiasz, do diaska? – rugam ją na dzień dobry.

Ray wzdryga się, zaskoczona moim ostrym tonem. Unosi głowę, a kiedy nasze oczy się spotykają, w jej wzroku dostrzegam wszystkie emocje.

– Nic wielkiego – sapie. – Chciałam wstać, ale zakręciło mi się w głowie.

I ona zamierzała wrócić do swojego mieszkania?! W takim stanie?

– Pomogę ci – oznajmiam, ignorując jej zniechęcone spojrzenie. – Nie patrz tak na mnie, Lisku. Potrzebujesz czasu na regenerację. Zaakceptuj to.

Wybieram nowy T-shirt, tym razem czarny, oraz bokserki. Chcę, by czuła się swobodnie, bo po raz pierwszy od czterech dni zamierzam zabrać ją do ogrodu. Nie może ciągle przebywać w jednym pokoju, musi się dotlenić, odetchnąć świeżym powietrzem.

Kiedy biorę dziewczynę w ramiona, z jej ust ucieka jęk bólu. Zaciskam zęby, widząc ją w takim stanie, mimo to się nie zatrzymuję. Delikatnie przesuwam rękę na jej plecach, starając się znaleźć takie ułożenie, by nie ranić poobijanej skóry.

– Dokąd idziemy? – pyta zaciekawiona i rozgląda się po korytarzu.

– Pomyślałem, że zjemy śniadanie w ogrodzie. Potrzebujesz świeżego powietrza.

Mijam salon, po czym wychodzę na patio, gdzie czeka już zastawiony stół. Dba o mnie Gloria, gosposia Nerio, którą przyjaciel łaskawie się ze mną dzieli. Bez tej kobiety zapomniałbym o jedzeniu, a lodówka przez większość tygodnia pewnie świeciłaby pustkami.

– Wow… dużo się tutaj zmieniło – mówi z zachwytem Ray. – Ten drewniany mosteczek jest naprawdę uroczy – dodaje z lekkim uśmiechem.

– Tak, ogród przeszedł sporą metamorfozę.

Ostrożnie sadzam ją na krześle, podsuwam do stołu, a sam zajmuję miejsce naprzeciwko dziewczyny. Nalewam kawy do jej filiżanki i podsuwam mleko, bo taką kawę uwielbia pić najbardziej. Niemal białą. Fuj.

– Nadal pijesz tę imitację kawy? – rzucam rozbawiony.

Raven łypie na mnie spod byka.

– Nie każdy lubi pić smołę, Cali – odgryza się. Sięga po dzbanek i dolewa jeszcze trochę mleka, chyba próbując zrobić mi na złość. – O, teraz jest idealna.

Kręcę głową z niedowierzaniem i opieram się wygodniej o krzesło. Przez chwilę tylko ją obserwuję, nadal nie dowierzając, że siedzi przy moim stole, w moim ogrodzie, pije tę swoją absurdalną kawę, jakby… nic się nie wydarzyło.

Kiedy upija łyk, na moment zamyka oczy, delektując się najlepszym smakiem na świecie. A ja, jak ten głupiec, nie mogę odwrócić od niej wzroku. Analizuję jej wygląd niczym detektyw. Nadal jest moją Raven, z nieco dłuższymi włosami, tym samym spojrzeniem i ustami, które nawet teraz, mimo siniaków, układają się w znajomy, lekko zadziorny uśmiech. Jedyna naprawdę widoczna różnica to jej ciało. Dawniej była szczupła, ale… mięciutka. Nie przejmowała się tłuszczykiem na brzuchu czy zbyt masywnymi udami. Zawsze powtarzała, że jeśli się zmieni, to tylko dla siebie, nigdy dla mężczyzny, i za to ją podziwiałem. A jednak podczas kąpieli dostrzegłem wypracowany brzuch, smuklejsze ramiona, nawet jej uda są napięte i silniejsze niż kiedyś. Jej ciało zmieniło się przez ten czas. Jest bardziej wyrzeźbione, silniejsze, z wyraźniej zarysowanymi mięśniami.

Zastanawiam się, czy zrobiła to dla siebie, czy dla jakiegoś fagasa.

– Boże… ależ brakowało mi powietrza. – Ray przerywa ciszę. – Zamknąłeś mnie niczym więźnia! – Wymierza we mnie palec wskazujący. – Musiałam gapić się w ścianę jak w jakimś psychiatryku. Dobrze, że nie jest pomalowana na biało!

– Mogłaś włączyć telewizor – oznajmiam nonszalancko.

– Ach, tak? Ciekawa jestem, czy nadal masz Netflixa. – Krzywię się, kiedy wspomina o czymś, o co mnie błagała, gdy byliśmy razem. – Wiedziałam! Wywaliłeś go, tak?

Przypominam sobie, jak długo walczyła o wykupienie abonamentu. Nie oglądam telewizji, sprzęt wisi na ścianie chyba bardziej dla ozdoby niż korzystania, ale dla niej zrobiłem wyjątek. Nie zliczę, ile razy zaciągała mnie na kanapę, przygotowywała górę popcornu i włączała filmy akcji, które tak kocha.

– Tak… – przyznaję nieco skrępowany. – Pozbyłem się tego gówna zaraz po tym, jak odesz… – urywam, gryząc się w język.

Raven pochyla głowę, a włosy opadają jej na twarz. Zaczynam nerwowo podrygiwać nogą, bo widok smutku dziewczyny robi mi sieczkę w głowie.

– Gdybym nie musiała, nigdy bym nie odeszła… – szepcze ze wzrokiem wbitym we własne dłonie. – Wiesz, co do ciebie czułam. Wiesz, jak cholernie byłeś dla mnie ważny. To nie była dla mnie łatwa decyzja, ale sam powtarzasz, że rodzina jest najważniejsza.

Ach, więc jednak chodzi o kogoś bliskiego.

– Wspominałaś, że prócz Nolana nie masz rodziny. Coś się zmieniło?

– Nie. Nadal mam tylko jego – odpowiada, nadal na mnie nie patrząc. – Po prostu… pewnego dnia zadzwonił ojciec. Tłumaczył, że wpadł w kłopoty. Potrzebował naszej pomocy.

Stukam palcem w brodę, zastanawiając się nad jej słowami. Nie poznałem tego człowieka, Raven wyznała, że urwał im się kontakt. Mimo to nie dziwi mnie fakt, że ruszyła z pomocą. Ta kobieta ma złote serce, pomagała nawet bezdomnym, tyrając w przytułkach. Jak mogłaby nie pomóc komuś, kto dał jej życie?

– Kiedy wróciłaś do Las Vegas?

Sięgam po filiżankę i upijam łyk czarnej kawy.

– Niecałe dwa miesiące temu. Wynajęłam mieszkanie i zaczęłam szukać pracy.

– Jeśli chcesz, załatwię ci coś w jednym z naszych klubów – rzucam.

Mam ochotę strzelić sobie w twarz za zaproponowanie czegoś, czego nie uzgodniłem z Greysonem. Mam tylko nadzieję, że mnie nie zawiedzie, jeśli poproszę go o małą przysługę. Staram się nigdy o nic nie prosić, bo zbyt wiele mu zawdzięczam, by czegokolwiek wymagać. Tak naprawdę uratował mi życie – gdyby nie on, być może dawno leżałbym pod ziemią.

– W normalnej sytuacji powiedziałabym, że…

– …poradzę sobie sama – bezczelnie wchodzę jej w słowo.

Prycha, z lekkim uśmiechem patrząc mi w oczy.

– Właśnie tak. Nie lubię nic nikomu zawdzięczać, od wielu lat liczę tylko na siebie, jednak jestem pod ścianą. Oszczędności niebawem się skończą, więc muszę zacząć zarabiać, jeśli nie chcę stracić mieszkania i mieć za co żyć.

Nigdy nie pozwolę ci upaść, myślę.

Bez względu na to, jak zakończył się nasz związek, nie mam do niej pretensji. Czasami życie zmusza nas do podjęcia decyzji, na które nie mamy ochoty, i widocznie Raven musiała to zrobić.

– Nie zostawię cię z tym samej. Masz we mnie pełne wsparcie.

– Cholera! Dlaczego, Cali?! – pyta piskliwym tonem. – Zostawiłam cię.

– Nic nie dzieje się bez przyczyny. – Wzruszam ramionami i zawieszam wzrok na filiżance z kawą. – Nie mam do ciebie żalu. Wiele osób, na których mi w życiu zależało, odeszło, nie odwracając się za siebie. Może… przywykłem? A może podskórnie tylko czekałem, aż stracę też ciebie?

Po tych słowach Ray wybucha płaczem. Chowa twarz w dłoniach, a jej ramiona drżą od szlochu. Nie zastanawiam się ani chwili. Odstawiam filiżankę, przesiadam się, a następnie ostrożnie wciągam ją na swoje kolana i tulę, dając pocieszenie. Bo tego właśnie potrzebuje.

***

Zamykam klapę laptopa, przeciągam się i ziewam. Dochodzi północ, Ray już dawno śpi, a ja ślęczę nad sprawami Umbry. Po naszej rozmowie na tarasie była cicha, lakonicznie odpowiadała na pytania, jak gdyby moje wyznanie nią wstrząsnęło. Nie ma powodu się tym zadręczać. Wiem, kim jestem, jak wygląda moje życie i że ludzie tacy jak ja rzadko zatrzymują przy sobie innych na długo. Straciłem brata i siostrę, w pewien sposób straciłem również matkę, a ojciec nigdy nie zasłużył na to, by określać go tym mianem.

Może właśnie dlatego nigdy nie łudziłem się, że Raven zostanie na zawsze. Może dlatego jej odejście nigdy nie zamieniło się w prawdziwy żal. Bardziej w coś cichego, znajomego. Jakby była kolejną osobą na liście tych, których prędzej czy później i tak miałem stracić.

Podnoszę tyłek z fotela, opuszczam gabinet i pustym, ciemnym korytarzem udaję się do sypialni. Wtedy mój telefon się odzywa. Wyjmuję go z kieszeni dżinsów, przesuwam wzrokiem po treści, a adrenalina strzela w moje żyły, przepędzając zmęczenie.

Szybko odpisuję, przekazując w treści instrukcje. Zaczęło się.

Czekałem cztery dni, by dorwać w swoje ręce tego sukinsyna, który skrzywdził Raven, aż wreszcie moi ludzie go dorwali. Nie jestem pewien, czy w ogóle się ukrywał, bo Rhys w SMS-ie zawarł tylko krótką informację, że typ był ich widokiem potwornie zaskoczony.

Nie do, kurwa, wiary!

Widocznie Adam nie ma pojęcia, na czyjej kobiecie położył dłonie i… Chwileczkę! Ściągam brwi, rugając w myślach samego siebie. Ray nie jest moją kobietą, więc dlaczego mój przytępiony umysł w ogóle podsunął taką wizję? Czy naprawdę jej powrót cokolwiek zmienia? Chcę tylko, by doszła do siebie, stanęła na nogi, a potem ruszyła dalej ze swoim życiem. Powtarzam to, jak mantrę, ale moje głupie, czarne serce najwyraźniej ma na ten temat własne zdanie.

Prycham wkurzony na samego siebie i ruszam do piwnicy. Muszę przygotować miejsce dla nowego gościa, bo na razie nie mogę zakwaterować go w siedzibie Umbry. Tam, gdzie zawsze rozwiązujemy wszelkie konflikty, dokonujemy egzekucji. W tym momencie działam incognito, chociaż na samym początku powinienem był poinformować Cienia o sytuacji. Nie mam prawa zatajać przed nim takich informacji. To pierwszy raz, gdy odwracam się do swojego bossa plecami. Czuję się z tego powodu fatalnie, jednak powiem mu. Jutro, pojutrze albo za kilka dni.

Docieram na miejsce chwilę później. Podziemie pod posiadłością nie przypomina zwykłej piwnicy, to bardziej bunkier. Surowe ściany, metalowe drzwi, długi korytarz prowadzący do kilku zamkniętych pomieszczeń. Przywykłem do tego otoczenia, nie zliczę, ile razy ukrywaliśmy się tutaj z Nerio i Greysonem, bawiąc się w policjantów i złodziei, kiedy mieliśmy na to jeszcze czas. Victor miał z nami pełne ręce roboty.

W moje nozdrza uderza specyficzny zapach wilgoci, starego betonu i chłodnego metalu. Taki, który unosi się w przestrzeniach ukrytych głęboko pod ziemią, gdzie światło nigdy nie zagląda, a powietrze stoi niemal nieruchomo. Lubię klimat tego miejsca. Mrok, przyciemnione oświetlenie i atmosferę, która od razu przypomina, po co się tutaj schodzi.

Wybieram pokój dla swojego gościa, sprawdzam wszystkie zabezpieczenia, a czterdzieści minut później sześciu moich ludzi wchodzi do podziemia, taszcząc dupę tego skurwiela. Wyrywa się, szarpie, coś bełkocze, choć przez knebel niewiele rozumiem. Waleczny typ. Obserwuję go z lekkim rozbawieniem, opierając bark o zimną ścianę, a na widok jego gniewnego spojrzenia niemal wybucham śmiechem. Niedawno okładał Raven niczym zawodnik MMA, chyba nadal pozostaje w morderczym trybie.

– Witam w moich skromnych progach! Czym chata bogata!

Wskazuję dłonią na pomieszczenie po lewej stronie. Chłopcy posłusznie wprowadzają mężczyznę do środka i od razu skuwają jego nadgarstki stalowymi obręczami przytwierdzonymi do betonowej ściany. Dopiero wtedy knebel zostaje zdjęty. Mężczyzna spluwa, a potem przesuwa językiem po zębach, przyglądając się uważnie każdemu z nas.

– Coś ty, kurwa, za jeden?! Czego chcesz? – Od razu przechodzi do ataku.

– Cóż za brak manier! – Teatralnie chwytam się za serce. – Jesteś w gościach. Chyba wypada się najpierw przedstawić, prawda? Nazywam się Cael Reid. Miło cię poznać.

Facet gapi się na mnie jak na ducha, nawet nie mruga. Czyżby o mnie słyszał? W naszym kręgu nie jestem anonimowy, wielu ludzi kojarzy moje nazwisko i zazwyczaj nie jest to dla nich dobra wiadomość, tyle że typ nie pochodzi z mojego kręgu. A przynajmniej Chase nie zdobył na ten temat żadnych informacji.

– Ach… ten Cael Reid? Złoty Chłopiec? – kpi, a mnie oblewa zimny pot. Moje mięśnie sztywnieją jak poczęstowane paralizatorem. – No, no, sporo o tobie słyszałem. Byłeś dosyć… rozchwytywany, co?

Rzadko puszczają mi nerwy. Rzadko komukolwiek udaje się wyprowadzić mnie z równowagi, ale moja przeszłość to nadal zadra, z którą nie potrafię się uporać, boli, przypomina, wlecze się za mną jak pieprzony cień.

Temu śmieciowi udało się przekroczyć tę magiczną granicę, ale pozostaję niewzruszony. Nie ma szans, że pozwolę furii przejąć nad sobą kontrolę, nawet jeśli bezlitośnie drapie pazurami, chcąc się uwolnić. Nie dam mu tej satysfakcji, chociaż na widok tego parszywego uśmiechu aż świerzbią mnie dłonie, by wbić mu pięść prosto w ten paskudny ryj.

– Mój ojciec współpracował z Umbrą. To on mi o tobie wspomniał.

– Mam w dupie, jakie historyjki tatuś opowiadał ci na dobranoc. Nie z tego powodu cię zgarnąłem. Interesuje mnie tylko jedna kwestia, a mianowicie kobieta o imieniu Raven.

– Raven? Nie znam… – rzuca z drwiną.

Wyjmuję telefon, odnajduję zdjęcie Ray, które zrobiłem jej, gdy spała, i wciskam mu przed twarz. Mruży oczy, przyglądając się dziewczynie.

– Poznajesz? Powinieneś, w końcu to twoja robota. Zmaltretowałeś ją, jeszcze kilka ciosów, a posłałbyś ją do piachu.

Uśmiecha się szeroko, ukazując pokryte krwią zęby.

– Ach! Przypominam sobie. Faktycznie się spotkaliśmy, ale nie była zbyt chętna na zabawę. Co poradzić, nie lubię, kiedy mi się odmawia, a już na pewno, gdy nazywa się mnie małym chujkiem. Hej, wcale nie mam małego, okej? Chciałem jej go zaprezentować – nawija jak nakręcony, a z każdym kolejnym słowem mam ochotę wbić go w ścianę. – Trochę mnie wkurwiła, nie ukrywam, w dodatku co nieco wciągnąłem i samo poszło. Nie sądziłem, że wygląda aż tak… źle. – Krzywi się na widok poobijanej twarzy dziewczyny.

Wciskam telefon z powrotem do kieszeni, dłonie zwijam w pięści, by powstrzymać chęć zamordowania go w tym momencie. To jeszcze nie jest odpowiedni czas. Nie podaruję mu końca tak łatwo. Zamierzam zafundować mu niezłą przeprawę, zanim ześlę go do piekła. Poczuje to, co czuła Raven, a nawet wiele więcej, bo ci, którzy dotykają ważnych dla mnie osób, nie umierają szybko.

– Więc to wszystko? – pytam opanowanym tonem. – Bo ci odmówiła?

– A coś ty myślał? – parska śmiechem. – Chciałem się tylko zabawić, spuścić ciśnienie, a jej rude włosy przyciągnęły moją uwagę. Nie sądziłem, że ma taki charakterek. – Kręci głową z uznaniem. – Musi być naprawdę niezła w łóżku, ale kiedy mnie spławiła, cóż… poczułem się urażony. Jestem tak zajebisty, że mnie się nie odmawia.

Zaciskam zęby tak mocno, że aż czuję ból w skroniach.

– Powiem ci teraz, jak będzie… – Podchodzę do niego tak blisko, że niemal stykamy się nosami, chociaż muszę się trochę pochylić, bo jest niższy ode mnie. – Za to, co zrobiłeś, czeka cię śmierć. Długa i bolesna, a ja dopilnuję, żebyś poczuł każdą jej sekundę.

– No weź! – kpi, rozbawiony sytuacją. Unoszę ramiona, a Rhys i Simon wsuwają mi na dłonie moje ulubione zabawki. – A gdzie solidarność plemników, stary?! Chcesz mnie sponiewierać dla pierwszej z brzegu panny?

– Tak się składa, że Raven nie jest pierwszą z brzegu panną.

Przesuwam językiem po zębach, a mrok w moim spojrzeniu wystarcza, by zgasić uśmiech tego frajera. Facet natychmiast się prostuje, a w jego oczach pojawia się strach, na który tak czekałem. Chyba wreszcie pojmuje, w jak wielkie bagno wdepnął.

– Przez ciebie się bała – mówię spokojnie. – Przez ciebie cierpiała, roniła łzy i musiała przeżywać piekło, na które nie zasłużyła. – Poprawiam kastet z ostrymi kolcami, szykując się na niezłą zabawę. – Teraz twoja kolej, by poczuć strach, bezsilność, ból. Tylko że ty będziesz miał więcej czasu, żeby się do tego przyzwyczaić, bo ja nie kończę takich rzeczy szybko.

Zaczynam poruszać się niczym w tańcu. Krok, zamach, świst powietrza, krzyk. Kolce wbijają się w jego ramię, w brzuch, w twarz. Nie spieszę się, mam mnóstwo czasu, by oddać mu to, co zafundował jej – tylko wolniej. Dużo wolniej.