Ucichły ptaki, przyszła śmierć - Michał Śmielak - ebook + audiobook + książka
BESTSELLER

Ucichły ptaki, przyszła śmierć ebook i audiobook

Śmielak Michał

4,3

Ten tytuł dostępny jest jako synchrobook® (połączenie ebooka i audiobooka). Dzięki temu możesz naprzemiennie czytać i słuchać, kontynuując wciągającą lekturę niezależnie od okoliczności!

47 osób interesuje się tą książką

Opis

Wciągający thriller autora bestsellerowego „Pomruku”! „Szlakiem beskidzkich duchów i upiorów” to wycieczka, która kusi oryginalnością i zapowiedzią przeżycia wspaniałej przygody. Czterech przyjaciół decyduje się skorzystać z tej oferty i spędzić w górach trzy dni w ramach wieczoru kawalerskiego jednego z nich. Beskidzkie opowieści, legendy i podania wiodą ich malowniczymi szlakami, ale gdy zaczynają ożywać, strach zajmuje miejsce radości. Tajemnicze postacie pojawiające się nocą, bestie szczerzące kły w leśnej gęstwinie, szepty niosące się przez korony drzew, duchy i upiory zdają się istnieć naprawdę. Paranoja rozsiada się w umysłach przyjaciół podsuwając coraz to nowe wyjaśnienia dziwnych zdarzeń. Gdy wydaje się, że wszystko jest tylko ułudą, nad Beskidami zapada grobowa cisza, cichną nawet ptaki. Przychodzi Śmierć. Co tak naprawdę wydarzyło się podczas przyjacielskiego wypadu? Czy ocalały z wyprawy przeżył ją naprawdę? Michał Śmielak zabiera nas do świata obłędu, niedopowiedzeń i tajemnic skrywanych nie tylko w leśnej gęstwinie, ale przede wszystkim w ludzkim umyśle…

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
10
Windows
Phone

Liczba stron: 305

Audiobooka posłuchasz w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS

Czas: 9 godz. 2 min

Lektor: Janusz Zadura

Oceny
4,3 (1308 ocen)
764
312
155
54
23
Więcej informacji
Więcej informacji
Legimi nie weryfikuje, czy opinie pochodzą od konsumentów, którzy nabyli lub czytali/słuchali daną pozycję, ale usuwa fałszywe opinie, jeśli je wykryje.
Sortuj według:
MartaWadrzyk

Nie polecam

To moje pierwsza książka tego autora, ale nie zachęciła mnie by sięgnąć po więcej. Cała otoczka jakby żywcem ściągnięta z naprawdę dobrej książki "Szczelina" Józefa Karika, łącznie z motywem znikającej postaci ze zdjęcia. No, ale to nie pierwszy przypadek kiedy polscy autorzy sięgają po cudze pomysły, zmieniając je na polskie warunki i uznają za swoje. Raz to wychodzi lepiej , raz gorzej. Tutaj zdecydowanie gorzej. Tak naprawdę przez połowę książki porównywałam ją z jej pierwowzorem i nie zdążyłam się przestraszyć jak to przy tego typu literaturze powinno być. Kiedy pojawiły się trupy dałam jej prawdziwą szansę, ale było już tylko gorzej. A zakończenie podsumuję krótko: "papier wszystko przyjmie". Zachęcił mnie tytuł, bo zapowiadał coś oryginalnego i niebanalnego, jednak pozory czasem mylą.
225
KatarzynaKedron

Z braku laku…

Czytając tę książkę miałam wrażenie, że to jakaś kiepska kalka „Szczeliny” Jozefa Kariki, dużo powielonych szczegółów, wydarzeń. Nieładnie.
132
guzik12

Nie oderwiesz się od lektury

Jak zawsze super książka pana Michała. Lektor zaś mistrzostwo świata. Brawo.
71
elastef

Nie oderwiesz się od lektury

Genialna ksiazka! A lektor nadaje dodatkowy klimat, polecam!
Hanle

Nie oderwiesz się od lektury

"Ucichły ptaki, przyszła śmierć" Michała Śmielaka to moim zdaniem znakomity mroczny thriller. Jeszcze nie miałam okazji czytać nic spod pióra tego autora. Więc byłam w totalnym szoku, gdy już po pierwszych paru rozdziałach całkowicie przepadłam. Narracja w książce jest jedno osobowa. Główny bohater Michał "Misiek" wyruszył na niezapomnianą wyprawę w góry wraz z przyjaciółmi, na swój wieczór kawalerski. Wyprawa miała trwać trzy dni. Trzy dni, w których towarzyszyły im strach, zło, adrenalina i szepty. A najmroczniejsza akcja zaczęła się dziać, gdy po kolei jego towarzysze znikali. Dlaczego ? Co takiego spotkało ich w górach? Czy to może zaplanowane atrakcje wieczoru kawalerskiego? Ciężko mi wyrazić słowami co czułam, czytając tę książkę. Trzy razy ją odkładałam by po chwili wrócić do niej. Była taka słaba? O nie, była tak naładowana napięciem i strachem, że po każdej scenie przyprawiającej mnie o szybkie bicie serca i gęsią skórkę na ciele, musiałam ją odłożyć, by zaczerpnąć tchu. ...
40

Popularność




Re­dak­cjaMał­go­rzata Sta­ro­sta
Ko­rektaJa­nusz Si­gi­smund
Skład i ła­ma­nieMar­cin La­bus
Pro­jekt gra­ficzny okładkiMa­riusz Ba­na­cho­wicz
© Co­py­ri­ght by Skarpa War­szaw­ska, War­szawa 2023 © Co­py­ri­ght by Mi­chał Śmie­lak, War­szawa 2023
Ze­zwa­lamy na udo­stęp­nia­nie okładki książki w in­ter­ne­cie
Wy­da­nie pierw­sze
ISBN 978-83-83291-09-3
Wy­dawca Agen­cja Wy­daw­ni­czo-Re­kla­mowa Skarpa War­szaw­ska Sp. z o.o. ul. Bo­row­skiego 2 lok. 24 03-475 War­szawa tel. 22 416 15 81re­dak­cja@skar­pa­war­szaw­ska.plwww.skar­pa­war­szaw­ska.pl
Kon­wer­sja: eLi­tera s.c.

Pro­log

Pa­trzę przez to pie­przone okno, ale śmierć nie przy­cho­dzi, cho­ciaż po­winna. W końcu obie­cała.

Nie ma jej za zie­lo­nymi krza­kami po le­wej, nie wy­ła­nia się spo­śród drzew po pra­wej, jej kroki nie stu­kają po bru­ko­wa­nym chod­niku. Wciąż mogę się cie­szyć zie­le­nią li­ści, wia­trem na po­liczku, śpie­wem pta­ków i z prze­ra­że­niem na­słu­chi­wać szep­tów.

A ja cze­kam!

Z tymi szep­tami to jest śmieszna sprawa, bo czło­wiek nie wie, czy je sły­szy, czy też nie. Co in­nego krzyk za­rzy­na­nego czło­wieka – tego nie da się po­my­lić z ni­czym in­nym. Gdy ktoś w twoim to­wa­rzy­stwie wy­pruwa flaki przy­ja­cie­lowi, to wiesz, co się dzieje, nie nad­sta­wiasz ucha, żeby coś tam po­chwy­cić, na gra­nicy sły­szal­no­ści, le­dwo uchwyt­nego, sprawa jest ja­sna i wia­domo, co się święci. Otóż nic cie­ka­wego, moi dro­dzy, gdyby ktoś chciał wie­dzieć.

Ktoś po­wie, że to cał­kiem faj­nie w ta­kiej sy­tu­acji jed­nak prze­żyć i sie­dzieć so­bie na sło­neczku, co naj­waż­niej­sze – nad zie­mią, a nie kilka me­trów pod jej po­wierzch­nią – ma­jąc wszyst­kie członki w kom­ple­cie, ale ja je­stem da­leki od tego. Ostat­nio w ogóle je­stem da­leki od wszel­kich stwier­dzeń do­ty­czą­cych ży­cia i tego, co jest na plus, a co ad mi­nus.

Je­stem w szpi­talu, to wiem.

Jesz­cze wczo­raj, a może to było ty­dzień temu, nie pa­mię­tam, by­łem w le­sie. No i od razu do­dam, że ni­gdy wię­cej do lasu nie pójdę, o nie. Te wszyst­kie li­ście, krzaki, drzewa, te trupy, zwłoki, krew – to nie dla mnie.

Ja­koś na dniach mia­łem się że­nić. W so­botę? Wszystko mi się w tym szpi­talu mie­sza. To głupi szpi­tal. A wła­ści­wie taki dla głu­pich.

Czy na­dal mam przy­ja­ciół? Nie wiem.

Czy mam swoją pracę w banku? Nie wiem.

Czy mam jesz­cze na­rze­czoną? Nie wiem.

To były pew­niki, rze­czy na­da­jące sens mo­jemu ży­ciu, a te­raz jest tylko szpi­tal. I wspo­mnie­nia. Nie lu­bię jed­nego i dru­giego.

Za­tem nie wy­po­wiem się na te­maty do­ty­czące ży­cia, bo – jak sami wi­dzi­cie – je­stem w dość nie­cie­ka­wej sy­tu­acji, i gdzie mi tam o ży­ciu pra­wić.

Chęt­niej wy­po­wie­dział­bym się za to o śmierci i to nie w aspek­cie me­ta­fi­zycz­nym, ale bar­dziej z po­zy­cji prak­tyka. O tak, w tej kwe­stii mam cho­ler­nie duże do­świad­cze­nie, kilka stron w CV by się uzbie­rało.

Śmierć?

Wiem, jak pach­nie.

Wiem też, jak śmier­dzi.

Nie do końca wiem, jak wy­gląda, ale wiem, że przyj­dzie.

A jak już się po­jawi, to bę­dzie się działo...

1. Dom

Różne głu­poty lu­dzie pie­przą, ale już naj­gor­sze są te o ży­ciu i po­kręt­nym lo­sie. Sami znawcy, psia jego mać, w du­pie byli, gówno wie­dzieli, ale do­ra­dzą we wszyst­kim. Ja ta­kich do­rad­ców za­wsze omi­ja­łem sze­ro­kim łu­kiem; ow­szem, wy­słu­cha­łem, po­ki­wa­łem głową, a po­tem usu­wa­łem ich pa­pla­ninę z dysku.

Dziś jed­nak wam do­ra­dzę, bo już mam do tego prawo. Mo­że­cie też ki­wać głową z po­li­to­wa­niem, ma­chać ręką, jak­by­ście od­pę­dzali na­trętną mu­chę, ale daj­cie mi chwilę – tyle, ile po­trzeba, aby­śmy do­trwali do końca tej opo­wie­ści – i do­piero wtedy oceń­cie, czy to była do­bra rada, czy też taka nie za bar­dzo. Umowa?

Może jed­nak zmie­nimy za­sady gry i radę dam wam do­piero na końcu? Naj­pew­niej wtedy na­wet nie trzeba bę­dzie już nic mó­wić, bo wszystko sami zro­zu­mie­cie, je­ste­ście mą­drymi ludźmi, wszak inni nie się­gają po książki. Zna­cie to po­wie­dze­nie: mą­dremu wy­star­czy jedno zda­nie, głu­piemu to i re­fe­ratu mało.

Ciąg przy­czy­nowo-skut­kowy to jest coś, czym się ostat­nio zaj­muję, a to chyba dla­tego, że on za­jął się mną i ob­szedł się ze mną bar­dzo nie­ele­gancko.

Wy­pa­da­łoby za­cząć od po­czątku, czyż nie? Kiedy to się za­częło? Chyba wów­czas, gdy po­zna­li­śmy się z Magdą, jed­nak w szcze­góły tego wy­da­rze­nia nie chciał­bym się za­głę­biać, bo jest to nie­istotne dla ca­łej opo­wie­ści. Po­zna­nie jak każde inne, za­uro­cze­nie jak wszyst­kie, zwią­zek ja­kich mi­liony.

Je­śli zna­jo­mość do­brze się roz­wija, to wcho­dzi w etap związ­kowy, po­tem ko­bieta wy­cze­kuje tego mo­mentu, gdy ob­lu­bie­niec pad­nie przed nią na ko­lana z pier­ścion­kiem. Tak, wiem – mó­wią, że tra­dy­cyjne oświad­czyny są po to, aby męż­czy­zna, klę­cząc, sta­wał na wy­so­ko­ści za­da­nia, mó­wił do rze­czy i czuł, czym to pach­nie, ale sami ro­zu­mie­cie: tak się robi. Wie­cie, że rano bę­dzie kac, ale i tak pi­je­cie, co nie?

Po­tem pla­nu­je­cie ślub i we­se­li­cho, a z tym nie­odzow­nie wiąże się wie­czór ka­wa­ler­ski i wła­śnie zna­leź­li­śmy się w „te­raz i tu­taj”, w miej­scu oraz mo­men­cie, w któ­rych chciał­bym was za­pro­sić do mo­jej opo­wie­ści.

Za­tem wy­li­czamy.

Miej­sce zbrodni: sa­lon prze­stron­nego miesz­ka­nia, urzą­dzo­nego gu­stow­nie, bez prze­py­chu, ale nie można po­wie­dzieć, że skrom­nie.

Osoby dra­matu: ja, moja na­rze­czona Mag­da­lena oraz Ar­tur, mój naj­lep­szy przy­ja­ciel, przy­szły drużba.

Ka­ta­li­za­tor wy­da­rzeń: czer­wone wino, gru­ziń­skie, pół­słod­kie.

Oko­licz­no­ści: wie­czór ka­wa­ler­ski.

Wy­gląda nie­win­nie? Otóż to, ko­chani, otóż to.

***

– Kum­pela po­wie­działa mi o fir­mie, która or­ga­ni­zuje nie­zwy­kłe wy­prawy – za­chwala Ar­tur, żywo ge­sty­ku­lu­jąc ręką, w któ­rej trzyma kie­li­szek. – To nie taki ty­powy wy­pad w góry. Wy­cieczka jest zor­ga­ni­zo­wana i na­zywa się „Szla­kiem Be­skidz­kich Du­chów i Upio­rów”, wie­dzie przez za­gi­nione wio­ski, cmen­ta­rze i, co naj­waż­niej­sze, zba­cza z utar­tych szla­ków.

– Można tak? – pyta moja Magda, do­no­sząc drugą bu­telkę wina.

– Tak, do­sta­niemy na to spe­cjalny pa­pier – eks­cy­tuje się Ar­tur. – Cał­ko­wita izo­la­cja od lu­dzi, nie­uczęsz­czane szlaki, noc­leg pod na­mio­tem. Dzicz, ko­chani, przy­roda, na­tura, sa­mot­ność.

– Po­doba mi się – mówi Magda.

Pew­nie, że się jej po­doba, bo bę­dziemy pod na­mio­tami, a nie w ja­kimś eks­klu­zyw­nym ho­telu, wy­sta­wieni na po­kusy noc­nych sza­leństw. W do­datku pod ręką, kilka go­dzin jazdy od Lu­blina.

– No nie wiem – pro­te­stuję, bo śred­nio mi się to po­doba.

– Mi­chaś, bę­dzie za­je­bi­ście, zo­ba­czysz – mówi Ar­tur, wy­ma­chu­jąc kie­lisz­kiem. – Wiesz, co jest naj­lep­sze? Nie wolno nam mieć ze sobą te­le­fo­nów, do­sta­jemy tylko GPS z wy­ty­czoną trasą. Trzy dni sami z na­turą.

– Wiesz, że nie prze­pa­dam za gó­rami. Z chło­pa­ków też nie są ja­cyś ta­ter­nicy. Cy­wi­li­za­cja, to jest nasz ży­wioł.

– Od­miana do­brze nam zrobi – na­ci­ska Ar­tur.

– Faj­nie to wy­my­śli­łeś, jak dla mnie bomba – pod­su­mo­wuje Magda, uwa­ża­jąc nie­chyb­nie dys­ku­sję za za­koń­czoną, ale ja nie skła­dam broni.

– Ja to jesz­cze prze­żyję – mó­wię z mocno za­ry­so­waną wąt­pli­wo­ścią w gło­sie. – Ale reszta chło­pa­ków? Wszy­scy spo­dzie­wają się ja­kie­goś do­brego ho­telu i moc­nej im­prezy.

– Reszta? Czyli kto? – pyta Magda, a ja już do­brze wiem, o co cho­dzi, a wła­ści­wie o kogo. O jej brata, który jest ta­kim mo­de­lo­wym przy­kła­dem dupka i idioty, że na­wet nie biorę go pod uwagę jako go­ścia na ka­wa­ler­skim.

– Pi­ter i Da­mian – wy­ja­śnia Ar­tur, ra­tu­jąc mnie z opre­sji. – Wy­prawa prze­wi­duje udział tylko czte­rech osób. Od­gór­nie na­rzu­cony li­mit. – Pod­nosi dło­nie, ja­sno da­jąc do zro­zu­mie­nia, że co złego, to nie on.

– Czyli nie wci­śnie­cie Ra­fałka? – drąży Magda.

– W tym przy­padku nie da rady. – Ar­tur roz­kłada ręce w ge­ście cał­ko­wi­tej bez­sil­no­ści.

Pa­trzę na niego, za­do­wo­lo­nego ze spryt­nego planu, który wła­śnie udało mu się wdro­żyć. Po­tem zer­kam na Magdę, lekko za­nie­po­ko­joną, i wiem, o co gramy. Albo ka­wa­ler­ski z jej pier­dziel­nię­tym bra­cisz­kiem, który uznaje im­prezę za udaną do­piero wtedy, gdy otrzy­muje do­ży­wotni za­kaz wstępu do od­wie­dzo­nej knajpy, albo wy­prawa w góry, któ­rych ser­decz­nie nie zno­szę.

– Bę­dzie mu przy­kro – mówi Magda i w tym mo­men­cie wy­prawa za­czyna mi się na­prawdę po­do­bać.

Do­brze, że jej bra­ci­szek, a mój przy­szły szwa­gier, w na­szej eki­pie na­zy­wany piesz­czo­tli­wie Zje­bem, mieszka w Szcze­ci­nie, a my w Lu­bli­nie. Jest to ide­alna od­le­głość, która po­zwala spo­ty­kać się tylko w święta.

– Niech będą góry – de­cy­duję, na­le­wa­jąc wina do swo­jego kie­liszka.

Można za­tem po­wie­dzieć, że to była na­sza wspólna de­cy­zja. Czyż nie?

2. Góry

Po­nie­dzia­łek, 22 sierp­nia 2022 roku

Go­dzina 10.00

Par­king na Prze­łę­czy Ma­ła­stow­skiej

Góry ła­pią cię za kark jak ma­łego ko­ciaka i wrzu­cają do jed­nego z dwóch ko­szy­ków: „ko­cham” lub „nie­na­wi­dzę”. Je­śli cho­ciaż raz ktoś prze­cią­gnął cię przez gór­ski szlak, to nie po­zo­sta­niesz obo­jętny, od tego czasu bę­dziesz cze­kał na ko­lejną wy­prawę z utę­sk­nie­niem albo od­po­wia­dał wszyst­kim, że nie masz po­ję­cia, co w tych gó­rach cie­ka­wego, co oni wi­dzą, wszę­dzie albo da­leko, albo zimno, albo go­rąco, wieje, cza­sem pada, no i – uwaga, naj­gor­sze – nikt nie uprze­dzał: za­wsze pod górę.

Na­leżę do frak­cji „wolę mo­rze”, dorsz lep­szy od oscypka, jak mar­z­nąć to nad Bał­ty­kiem w tłu­mie po­dob­nych idio­tów, można za roz­sta­wio­nym pa­ra­wa­nem, czemu nie. Je­stem za­tem z ko­szyka „nie­na­wi­dzę”, by­łem także przed tą wy­prawą, ogól­nie nic się nie zmie­niło. Mało tego, uro­czy­ście oświad­czam, że je­śli mnie jesz­cze kie­dyś zo­ba­czy­cie w gó­rach, to zjem wła­sną rękę.

Zer­kam z nie­po­ko­jem na kartkę za­dru­ko­waną li­stą rze­czy nie­zbęd­nych do prze­ży­cia przez naj­bliż­szy week­end, z tą durną pew­no­ścią, że jed­nak cze­goś za­po­mnia­łem. Nie je­stem czło­wie­kiem gór, nie prze­cie­ram szla­ków, nie dla mnie ła­zęgi po ka­mie­ni­stych ścież­kach, ła­pa­nie od­de­chu na szczy­cie. Lu­bię tylko je­den ro­dzaj szczy­to­wa­nia, i do­brze wie­cie, który mam na my­śli, a je­stem ta­kim szczę­ścia­rzem, że moja na­rze­czona ma po­dobne spoj­rze­nie na świat i las naj­le­piej od­biera w roz­dziel­czo­ści 4K.

Mag­da­lena, bo tak ma na imię moje naj­więk­sze szczę­ście, już za ty­dzień złą­czy swój los z moim, wy­po­wia­da­jąc uro­czy­ste „tak” przed urzęd­ni­kiem stanu cy­wil­nego, na co oby­dwoje prze­bie­ramy no­gami z nie­cier­pli­wo­ścią. Bę­dzie po­tężne we­se­li­cho, oczy­wi­ście o ile prze­żyję ten trzy­dniowy wy­pad w dzicz, za­fun­do­wany na­szej czwórce przez Ar­tura, mo­jego drużbę. Wła­śnie zy­skuję pew­ność, że je­śli jed­nak nie prze­żyję, to sta­nie się tak przez tę jedną rzecz, któ­rej za­po­mnia­łem za­pa­ko­wać.

– Na pewno masz wszystko? – Piotr za­ciera ręce i uśmie­cha się, jakby co naj­mniej cze­kał nas week­end w Las Ve­gas, a nie w Be­ski­dzie Ni­skim.

– No ra­czej – od­po­wia­dam. – Cho­ciaż na li­ście nie było al­ko­holu.

– To tak, jak­bym mu­siał na niej za­pi­sać „od­dy­chaj”. Czło­wieku, opa­nuj się – mówi, śmie­jąc się gło­śno. – Za­dba­li­śmy z wuj­kiem Ar­tu­rem o od­po­wied­nie na­wod­nie­nie na szlaku, mo­żesz być spo­kojny.

Piotr to czło­wiek by­wa­jący w gó­rach raz do roku, ale ma­jący się za ko­goś, kto nie­mal zo­stał uro­dzony na czer­wo­nym szlaku, wy­cho­wany w ta­trzań­skiej ja­skini przez bez­względ­nych gó­rali, za je­dyną za­bawkę ma­jąc ciu­pagę, i był kar­miony od pierw­szych dni oscyp­kiem i oko­witą oraz ką­pany w zim­nym po­toku – obo­wiąz­kowo trzy­many przez gaź­dzinę za piętę. Matka ro­dząc, za­pewne krzy­czała: „daj­cie mi coś na wstrzy­ma­nie, uro­dzę go tylko na Gie­won­cie, bo ni­żej to wstyd!”, tak można wnio­sko­wać z jego opo­wie­ści. To on przy­go­to­wał li­stę rze­czy dla na­szej czwórki, po­nie­waż jako je­dyny czło­nek wy­prawy miał choć teo­re­tyczny kon­takt z gó­rami. Otrzy­many od or­ga­ni­za­tora spis zbył lek­ce­wa­żą­cym prych­nię­ciem i wziął się do ro­boty.

– Na szczę­ście ma być ładna po­goda – mówi Da­mian, czwarty z ekipy.

Roz­glą­dam się do­okoła i chciał­bym się za­chwy­cić, ale ja­koś nie mogę. Drzewa wspi­nają się ni­czym grupa zie­lo­nych wę­drow­ców w dro­dze do sa­mego nieba, ci­chych i po­dą­ża­ją­cych w usta­lo­nym od wie­ków po­rządku, mgła snuje się po­mię­dzy pa­gór­kami jak chmura, która ze­rwała się ze smy­czy i po­sta­no­wiła po­do­ka­zy­wać, za­nim ją zła­pią i za­go­nią znów do pracy, słońce prze­bija się jesz­cze nie­śmiało, ale już nam po­ka­zuje, że ten dzień bę­dzie na­le­żał do niego. Ład­nie, fotkę można cyk­nąć, ale żeby od razu wzdy­chać z za­chwytu, leźć tam? Po cho­lerę?

– Tak, po­goda w gó­rach po­dobno jest ważna – stwier­dzam fa­cho­wym to­nem. To w końcu mój wie­czór ka­wa­ler­ski, nie wy­pada grać de­fe­ty­sty.

– Pod­cho­dzę po­zy­tyw­nie do tej wy­prawy – mówi z uśmie­chem Da­mian. – Jed­nak mo­gli­śmy prze­sie­dzieć te trzy dni w ja­kimś eks­klu­zyw­nym gór­skim domku, z jac­cuzi, sauną i do­brze za­opa­trzo­nym bar­kiem.

– Mi­chał nie chciał ta­kich atrak­cji – od­po­wiada mu Piotr. – Sam mó­wił: żad­nych go­łych dup, chla­nia na umór i ta­kich że­nu­ją­cych i po­ni­ża­ją­cych wy­czy­nów jak na każ­dym wie­czo­rze ka­wa­ler­skim. Dla­tego Ar­tur ogar­nął ten wy­pad w góry.

Fakt, nie chcia­łem.

– Przy Mag­dzie tak mó­wił – od­piera Da­mian. – Wia­domo, grał grzecz­nego.

– Jest grzeczny.

– Lu­zuj­cie – wtrą­cam się. – Ta­kie wy­pady do domku mo­żemy so­bie ro­bić, kiedy chcemy. A to może być cie­kawa przy­goda.

– Co to za przy­goda, gdy nikt nie zrobi loda?! – sły­szymy od strony par­kingu, na któ­rym po­ja­wia się Ar­tur. – To bę­dzie wy­prawa ży­cia, zo­ba­czy­cie!

Je­ste­śmy już za­tem w kom­ple­cie.

Ar­tur to mój naj­lep­szy przy­ja­ciel; kontr­uje moje sto­no­wa­nie ru­basz­no­ścią, za­cho­waw­czość sza­leń­stwem, ma­ło­mów­ność ga­dul­stwem i tak da­lej. Para ide­al­nie się uzu­peł­nia­jąca, od ogól­niaka przez stu­dia, za­wsze ra­zem. Pierw­szy pa­pie­ros, al­ko­hol, trawka i te wszyst­kie cu­dow­no­ści wią­żące się z eks­plo­ra­cją do­ro­słego świata wpi­sy­wa­li­śmy na li­stę wspól­nie. Za­wo­dowo zaj­muje się or­ga­ni­zo­wa­niem kon­cer­tów, even­tów i wszel­kiego ro­dzaju im­prez.

O Pio­trze już wspo­mnia­łem, mó­wimy na niego Pi­ter, zgod­nie z od­wieczną osie­dlową tra­dy­cją, we­dług któ­rej Ma­te­usz zo­staje Ma­tim, Se­ba­stian Sebą, a Adam Adim. Nic szcze­gól­nego, a jed­nak z cha­rak­te­rem. Jest pra­cow­ni­kiem cy­wil­nym w woj­sku i od­po­wiada za ja­kieś pro­ce­dury po­uf­no­ści. Ro­bota nudna do wy­rzy­ga­nia. Do­brze zbu­do­wany, przy­stojny, lep na la­ski, jed­nak szczę­ścia w mi­ło­ści nie ma za grosz.

Da­mian jest dru­ży­no­wym ar­ty­stą ma­la­rzem, obec­nie do­brze za­ra­bia­ją­cym gra­fi­kiem w stu­diu pro­du­ku­ją­cym gry kom­pu­te­rowe. Pierw­sze szlify zdo­by­wał, bie­ga­jąc z pusz­kami farby po mie­ście i two­rząc wspa­niałe graf­fiti. Prze­był długą drogę od ry­so­wa­nia pe­ni­sów na drzwiach szkoły do sta­no­wi­ska jed­nego z głów­nych kre­ato­rów wi­ze­run­ków naj­bar­dziej roz­po­zna­wal­nych po­staci po­pkul­tury. Za­wsze my­ślami gdzieś wy­soko, na­wet słowa wy­po­wiada z pewną dozą ko­lo­rów, dba­ło­ścią o szcze­góły i war­tość ar­ty­styczną, ta­kie mam wra­że­nie.

No i ja, nudny pra­cow­nik ko­mer­cyj­nego banku, na co dzień przyj­mu­jący wpłaty od klien­tów, za­kła­da­jący konta i wci­ska­jący kre­dyty, jed­nak za­ko­chany, szczę­śliwy, mimo nie­zbyt cie­ka­wie za­po­wia­da­ją­cego się wy­padu. Każdy z nas za­ra­bia na tyle dużo, że mo­gli­by­śmy po­zwo­lić so­bie na wie­czór ka­wa­ler­ski na­wet i w Bang­koku czy in­nym Porto Ale­gre, gdzie pi­li­by­śmy Ca­ipi­rinhę i mo­czy­li­by­śmy nogi w cie­płym oce­anie, ale Ar­tur uparł się na tę wła­śnie wy­prawę.

Przy­po­mnia­łem so­bie, jak kilka mie­sięcy temu sie­dzie­li­śmy we troje – ja, on i moja na­rze­czona – są­czy­li­śmy czer­wone wino i pla­no­wa­li­śmy wie­czór ka­wa­ler­ski. Lekko roz­luź­niony pół­słod­kim trun­kiem ze sło­necz­nych re­jo­nów Gru­zji, nie prze­czu­wa­łem, że ta forma roz­rywki jed­nak nie przy­pad­nie mi do gu­stu, no a po­tem ja­koś głu­pio było od­mó­wić.

Więc tak, je­ste­śmy tu i te­raz, w prze­piękny sierp­niowy dzień na par­kingu na Prze­łę­czy Ma­ła­stow­skiej, góry ota­czają nas zwar­tym szy­kiem ni­czym po­li­cyjny kor­don i już nie ma mowy o od­wro­cie.

Ar­tur zbija z nami piątki, jest uśmiech­nięty jak miś na wi­dok miodu i wy­ciąga rękę w stronę czar­nego Mer­ce­desa Vito. Wy­siada z niego uro­cza blon­dynka i od­ma­chuje nam we­soło. Dziew­czyna ma wszystko na swoim miej­scu i mo­głaby spo­koj­nie za­wró­cić w gło­wie nie­jed­nemu męż­czyź­nie, ale oczy­wi­ście nie dla mnie ta­kie roz­rywki, spusz­czam więc skrom­nie wzrok, by nie ośle­piły mnie te blond splen­dory.

– Pa­no­wie. – Ar­tur ru­sza w stronę sa­mo­chodu. – Za­pra­szam na naj­więk­szą przy­godę ży­cia.

– Z tą blondi? – pyta Da­mian. – Przez chwilę wy­da­wało mi się, że mę­ski wy­pad bez śli­nie­nia się do ko­biet jest moż­liwy, ale jak wi­dać, płonne to były na­dzieje.

– Nie smuć! – zbywa go Ar­tur.

– Pierw­szy! – rzuca Da­mian, kom­plet­nie igno­ru­jąc przy­tyk.

– Przed­sko­czek! – do­daje Pi­ter.

– Morda, frędzle! – uci­sza ich Ar­tur. – Pani jest od or­ga­ni­za­tora wy­padu. Grzecz­nie mi tu­taj!

I w tym miej­scu mu­szę na chwilę się za­trzy­mać, żeby wy­ja­śnić jedną rzecz, czyli sta­tus cy­wilny człon­ków wy­prawy. Ja mia­łem pięć dni do ślubu i za­mie­rza­łem do­trwać do tego dnia, Ar­tur wła­śnie przy­mie­rzał się do dru­giego roz­wodu, a Pi­ter zmie­niał dziew­czyny jak rę­ka­wiczki, w każ­dej oczy­wi­ście za­ko­chu­jąc się na za­bój. No i Da­mian, który po­zo­sta­wał jakby za­gadką. Na stu­diach stwier­dzi­li­śmy, że jest ge­jem, nikt go ni­gdy nie wi­dział z żadną dziew­czyną, ale z dru­giej strony z chło­pa­kiem też nie. Na ślu­bach ko­le­gów po­ja­wiał się sam i gdy na we­selu po­pił so­bie troszkę, to nie zwie­rzał się ni­komu ze swo­jego ży­cia uczu­cio­wego.

Dziew­czyna otwiera klapę ba­gaż­nika, od­sła­nia­jąc kom­for­towo wy­po­sa­żone wnę­trze busa, obite czer­woną skórą i oświe­tlone li­stwami LED. W środku stoi mały sto­li­czek, na nim sejf i pla­sti­kowa skrzy­nia.

– Cześć, Maja je­stem – przed­sta­wia się nam i uśmie­cha uro­czo, a jej włosy, upięte w dwa ku­cyki, ra­do­śnie pod­ska­kują. – Za chwilę wy­ru­szy­cie na wy­prawę or­ga­ni­zo­waną przez na­szą firmę. Je­stem wa­szą opie­kunką.

– Idziesz z nami? – pyta za­sko­czony Pi­ter.

– To mę­ska wy­prawa – od­po­wiada Maja. – I li­mi­to­wana do czte­rech osób, wy­bacz­cie.

– Ja nie wy­ba­czam – prze­ko­ma­rza się Pi­ter.

– Prze­pra­szamy za ko­legę. Gdy wi­dzi piękną ko­bietę, staje się nad­po­bu­dliwy sek­su­al­nie – mówi Ar­tur. – Jed­nak jest cał­ko­wi­cie nie­szko­dliwy. Sto pro­cent im­po­ten­cji w brzyd­kim opa­ko­wa­niu. Gdyby ci to jed­nak w nim nie prze­szka­dzało, to pije za dużo piwa, kiep­sko trawi lak­tozę, gło­so­wał na Ku­kiza, słu­cha Zenka Mar­ty­niuka i lubi filmy z Ka­ro­la­kiem. Cud, że żyje z ta­kim ze­sta­wem wad ge­ne­tycz­nych. Żywy ar­gu­ment za słusz­no­ścią abor­cji w każ­dym sta­dium ży­cia, od po­czę­cia do osiem­na­stego roku ży­cia.

– A taki przy­stoj­niak, szkoda... – Maja uśmie­cha się fi­glar­nie. – Już mia­łam za­pro­po­no­wać spo­tka­nie po wa­szym po­wro­cie. Tak, no cóż, po­zo­staje mi wy­ja­śnić wam obo­wią­zu­jące za­sady i po­że­gnać ma­cha­niem ręki z ta­rasu wi­do­ko­wego. Słu­chaj­cie, bo to nie są żarty.

– Za­mie­niamy się w słuch – oznaj­miam moc­nym gło­sem, żeby za­głu­szyć śmiesz­ku­ją­cych przy­ja­ciół i wpro­wa­dzić tro­chę dys­cy­pliny. Lu­bię Pi­tera, ale jego na­tar­czywe pod­ry­wa­nie każ­dej na­po­tka­nej przed­sta­wi­cielki płci pięk­nej nie­jed­no­krot­nie mnie że­no­wało.

– Po pierw­sze, mu­si­cie pod­pi­sać oświad­cze­nie, że zrze­ka­cie się ja­kich­kol­wiek rosz­czeń w sto­sunku do or­ga­ni­za­tora na wy­pa­dek od­nie­sie­nia ob­ra­żeń lub śmierci – in­for­muje nas z po­ważną miną Maja, po czym wyj­muje z tyłu sa­mo­chodu ta­blet i po­daje go nam wraz ze spe­cjal­nym ry­si­kiem.

– Za­brzmiało, jak­byś za­bie­rała nas do dżun­gli ama­zoń­skiej – ko­men­tuje Da­mian.

Rzu­cam okiem na do­ku­ment; jako ban­ko­wiec wiem naj­le­piej, że kto nie czyta każ­dego pa­ra­grafu przed pod­pi­sa­niem, może po­tem mieć pre­ten­sje tylko do sa­mego sie­bie. Treść jest krótka i ogra­ni­cza się wła­ści­wie tylko do tego, co po­wie­działa dziew­czyna.

Pod­pi­su­jemy grzecz­nie, je­den po dru­gim. Maja uśmie­cha się, stuka pal­cem w ekran i po­now­nie po­daje nam ta­blet.

– Ko­lejny do­ku­ment to NDA, czyli klau­zula po­uf­no­ści – oznaj­mia. – Nie wolno wam po za­koń­cze­niu wy­prawy zdra­dzić ja­kich­kol­wiek szcze­gó­łów z jej prze­biegu.

Za­czyna ode mnie, wi­dząc, że jako je­dyny prze­czy­ta­łem po­przedni do­ku­ment przed pod­pi­sa­niem. Znowu krótki za­pis ja­sno mó­wiący, że je­śli któ­ryś z nas co­kol­wiek chlap­nie, to za­buli dwie­ście pięć­dzie­siąt ty­sięcy zło­tych.

– Nie za ostra ta kara? – py­tam.

– To za­bawa dla du­żych chłop­ców, a tacy po­no­szą od­po­wie­dzial­ność za swoje czyny – od­po­wiada blon­dynka. – Kto nie pod­pi­sze, ten nie idzie.

– I oto po­wód, dla­czego nic nie można było zna­leźć o tej wy­pra­wie – stwier­dza Da­mian.

– To eks­klu­zywna roz­rywka – rzuca dziew­czyna, za­bie­ra­jąc ta­blet. – Co dzieje się w gó­rach, zo­staje w gó­rach.

– Za­czyna mi się to po­do­bać – ko­men­tuje Pi­ter, cał­ko­wi­cie nie­zra­żony wcze­śniej­szymi do­cin­kami Ar­tura.

– Trze­cia sprawa. – Maja za­myka ta­blet w pla­sti­ko­wym pu­dle. – Zda­je­cie swoje te­le­fony i de­po­nu­je­cie w sej­fie. Po wło­że­niu do środka za­my­ka­cie, usta­la­cie szyfr, wci­ska­jąc cztery cy­fry, dwa razy gwiazdkę, po­na­wia­cie szyfr. Będą na was cze­kać po po­wro­cie.

Zo­sta­li­śmy o tym uprze­dzeni, więc nikt nie pro­te­stuje. Żad­nych smart­fo­nów i in­nych na­rzę­dzi do ko­mu­ni­ka­cji ze świa­tem, tylko my i na­tura. Maja od­wraca się na chwilę ple­cami do sejfu, po czym wy­ko­nu­jemy jej po­le­ce­nia. Gdy sejf po­dwój­nym pik­nię­ciem oznaj­mia, że wszystko po­szło gładko, dziew­czyna wyj­muje ze skrzyni mały za­sob­nik w bar­wach moro.

– W środku jest urzą­dze­nie GPS do śle­dze­nia trasy. Ba­te­ria wy­trzy­muje sie­dem dni, ale ma­cie dwie za­pa­sowe. Jest też te­le­fon z opcją we­zwa­nia po­mocy. Ma za­pro­gra­mo­wane trzy nu­mery: mój, GOPR i 112. Uży­cie któ­re­go­kol­wiek z nich prze­rywa za­bawę i zo­sta­je­cie w try­bie na­tych­mia­sto­wym ewa­ku­owani, więc ra­dzę uży­wać z roz­sąd­kiem. Po­zo­stałe po­łą­cze­nia są za­blo­ko­wane. Jest tam też apa­rat cy­frowy, że­by­ście zro­bili so­bie kilka zdjęć po dro­dze. Po wy­pra­wie zde­cy­duję, które mo­że­cie za­brać ze sobą, aby nie na­ru­szały klau­zuli po­uf­no­ści. Ja­kieś py­ta­nia?

– Żad­nych! – za­pew­nia, jako pierw­szy, Ar­tur.

– Świet­nie! – Maja uśmie­cha się z za­do­wo­le­niem. – Spa­ko­wa­li­ście się we­dług li­sty?

– Tak jest – od­po­wiada Pi­ter. – Tro­chę ją pod­ra­so­wa­łem.

– Mo­że­cie za­brać wię­cej, byle nie mniej – mówi dziew­czyna, po czym wy­ciąga ze skrzyni cztery ko­lejne za­sob­niki wiel­ko­ści ko­sme­tyczki. – Tu­taj ma­cie po awa­ryj­nym pa­kie­cie żyw­no­ścio­wym dla każ­dego, ba­tony pro­te­inowe, żyw­ność lio­fi­li­zo­wana. Na ma­pie GPS zo­stały za­zna­czone punkty, w któ­rych cze­kają na was skrytki. W każ­dej z nich znaj­dzie­cie pięć li­trów wody i mały za­pas żyw­no­ści. Kod do skrytki ma­cie w pa­kie­tach. Je­śli za­bra­li­ście bu­telki z fil­trem wę­glo­wym, to mo­że­cie do nich czer­pać wodę z po­to­ków. Jed­nak po­trak­tuj­cie to jako osta­tecz­ność. Wa­sze miej­skie żo­łądki mogą nie znieść tego do­brze.

– Tak jest – od­po­wia­dam, sa­lu­tu­jąc.

– Po­każ­cie mi swoje ap­teczki – na­ka­zuje dziew­czyna.

– Zro­bione zgod­nie z li­stą – za­pew­nia Pi­ter.

– Pro­szę – na­lega Maja i wy­ciąga do niego rękę.

Pio­trek otwiera jedną z bocz­nych kie­szeni w ple­caku i po­daje jej czer­wony pa­ku­nek z nie­bie­skim krzy­żem. Dziew­czyna spraw­dza za­war­tość, po czym kiwa głową z za­do­wo­le­niem.

– Wszystko gra – oce­nia.

– No to buzi na drogę i ru­szamy. – Pi­ter nie zre­zy­gno­wał z umi­zgów.

– Na drogę to kop w dupę na szczę­ście – od­po­wiada Maja.

Za­myka klapę od sa­mo­chodu, ma­cha nam i wska­kuje za kie­row­nicę, po czym ru­sza na główną drogę. I tyle ją wi­dzie­li­śmy.

– Pa­no­wie – od­zywa się Pi­ter. – Wła­śnie się za­ko­cha­łem, więc po­win­ni­śmy to uczcić. Na tę oka­zję mam przy­go­to­waną wi­śniówkę.

Wyj­muje z ple­caka bu­telkę wódki wi­śnio­wej, me­ta­lowy kie­li­szek tu­ry­styczny i roz­po­czyna ko­lejkę.

– Za nas – rzu­cam, po czym wy­pi­jam swoją por­cję.

– Za Miśka i Ma­dzię – do­daje Da­mian.

– Sztoby diengi były i chuj sta­jał! – wznosi to­ast Ar­tur.

– Za góry! – Pi­ter unosi swój kie­li­szek. – Jest pięk­nie, zie­lono i sło­necz­nie, czego wię­cej nam trzeba?

Nikt nie wzniósł to­a­stu za szczę­śliwy po­wrót. A, kurwa mać, ktoś po­wi­nien.

Za­pra­szamy do za­kupu peł­nej wer­sji książki