The Killing. Tom 2. Odcinek 2 ebook i audiobook

Frag­ment

Ty­tuł ory­gi­nału: The Kil­ling 2. Part 2

Prze­kład z ję­zyka an­giel­skiego: Ewa Penk­syk-Klucz­kow­ska

Co­py­ri­ght © Da­wid Hew­son, 2026

This edi­tion: © Gyl­den­dal Astra/Gyl­den­dal A/S, Co­pen­ha­gen 2026

Pro­jekt gra­ficzny okładki: Mar­cin Sło­ciń­ski

Re­dak­cja: Alek­san­dra Pie­trzyń­ska

Ko­rekta: Anna No­wak

ISBN 978-91-8098-575-8

Opra­co­wa­nie e-bo­oka:Mar­cin Sło­ciń­ski / www.mo­ni­ka­imar­cin.com

Wszel­kie po­do­bień­stwo do osób i zda­rzeń jest przy­pad­kowe.

Gyl­den­dal Astra /Gyl­den­dal A/SKla­re­bo­derne 3 | DK-1115 Co­pen­ha­gen K

www.gyl­den­dal.dk

www.gyl­den­da­la­stra.pl

7

So­bota, 19 li­sto­pada9.03

Erik König wy­glą­dał na czło­wieka pod­da­nego co­raz bar­dziej nie­zno­śnej pre­sji. A także – zda­niem Brixa – na ko­goś skry­wa­ją­cego ta­jem­nice.

– Ra­ben po­rzu­cił sa­mo­chód du­chow­nego dwa ki­lo­me­try od Ha­re­sko­ven. Nie­da­leko stam­tąd ukradł stare Vo­lvo. Zna­leź­li­śmy go około dru­giej w nocy. I ob­ser­wu­jemy.

– Ob­ser­wu­jemy? – spy­tał Brix.

– Mie­li­śmy szczę­ście, że go za­uwa­ży­li­śmy. Jest zmę­czony, zde­spe­ro­wany, prze­stał być czujny. Do­bry żoł­nierz Jæger­korp­set ni­gdy by so­bie…

– Ale on nie był jæge­rem, prawda? – spy­tał Brix ła­god­nie i roz­ko­szo­wał się zmie­sza­niem czło­wieka z PET.

König od po­czątku utrzy­my­wał ich w nie­wie­dzy. Brix chciał mu dać ja­sno do zro­zu­mie­nia, że ten etap nie­od­wra­cal­nie się skoń­czył.

– No ale pra­wie. Trzy go­dziny spał w za­toczce par­kin­go­wej. Te­raz znaj­duje się nie­opo­dal ko­szar Ry­van­gen, w bocz­nej uliczce na osie­dlu miesz­ka­nio­wym.

– Jak go zgar­nie­cie, przy­wieź­cie go tu­taj.

Ruth He­deby wpa­try­wała się w gład­kie szare biurko i mil­czała.

– Tylko Ra­ben zo­stał z tego od­działu – od­parł König. – Wiemy, gdzie jest. Mo­żemy go po­wstrzy­mać, gdyby chciał jesz­cze ko­muś zro­bić krzywdę.

– Przy­wieź­cie go! – po­wtó­rzył Brix.

– Nie. – König zdjął swoje oku­lary bez opra­wek. – Je­śli is­la­mi­ści tro­pią żoł­nie­rzy z tego od­działu, Ra­ben jest ostat­nią po­ten­cjalną ofiarą. Po­zo­staje na wol­no­ści, pod ob­ser­wa­cją.

– Jako przy­nęta? – spy­tał Brix.

Czło­wiek z PET opadł na opar­cie i się skrzy­wił.

– Nie mo­żemy aresz­to­wać nie wia­domo ilu sza­leń­ców re­li­gij­nych. Prę­dzej czy póź­niej któ­ryś z nich się wy­chyli.

– Mo­żemy po­móc przy ob­ser­wa­cji – za­su­ge­ro­wała He­deby.

König od­po­wie­dział naj­zim­niej­szym i naj­ob­łud­niej­szym z uśmie­chów.

– My je­ste­śmy le­piej wy­po­sa­żeni do tej pracy. No i po tej far­sie z Lund…

– To już za­ła­twione – od­parła z we­rwą He­deby.

– Pan mi­ni­ster na pewno z ra­do­ścią przyj­mie tę in­for­ma­cję. Szu­kają ko­zła ofiar­nego. Chciał­bym, że­by­ście na to spoj­rzeli… – Wy­jął z ak­tówki plik fo­to­gra­fii oraz do­ku­men­tów toż­sa­mo­ści i rzu­cił je na stół. – To są uchodźcy z Hel­mand miesz­ka­jący w Da­nii w ostat­nich kilku la­tach. Nie­wy­klu­czone, że szu­kają ze­msty.

He­deby po­dała plik Bri­xowi.

– Chcę, żeby ich ob­ser­wo­wano – do­dał König. – A kilku prze­słu­chano. – Iro­niczny śmiech. – Ni­kogo nie trzeba eks­hu­mo­wać.

Brix nie spoj­rzał na zdję­cia.

– Jak uchodźca z Hel­mand miałby się wła­mać do ko­szar Ry­van­gen i ukraść ma­te­riały wy­bu­chowe, ko­rzy­sta­jąc z ak­tu­al­nego kodu bez­pie­czeń­stwa? – spy­tał. – Ja­kim spo­so­bem zdo­byłby do­stęp do woj­sko­wej bazy da­nych?

– Len­nart. – W gło­sie czło­wieka z PET po­ja­wił się ostry, besz­ta­jący ton, który uci­szył szefa Wy­działu Za­bójstw.

– Zna­le­zie­nie od­po­wie­dzi na te py­ta­nia zo­sta­wiam wam – od­rzekł König. Zer­k­nął na ze­ga­rek. – Mam spo­tka­nie w mi­ni­ster­stwie. – I wy­szedł.

He­deby spoj­rzała na Brixa zza stołu.

– Nie mogę cię chro­nić przed sa­mym sobą – po­wie­działa ci­cho. – Ktoś musi za to za­pła­cić. Tak czy ina­czej.

– König miota się po omacku, usi­łu­jąc oca­lić wła­sną skórę.

– Bez po­wodu eks­hu­mo­wa­łeś ciało po­le­głego żoł­nie­rza. Wal­czę, żeby nikt poza Lund nie mu­siał za to od­po­wia­dać. Spró­buj mi po­móc, do­bra?

W są­sied­nim po­koju Strange prze­słu­chi­wał Gun­nara Tor­pego. Brix opie­rał się o szafkę z ak­tami i słu­chał. Lund ni­gdy nie po­wie­działa, że Strange jest sła­bym po­li­cjan­tem. Nie mu­siała. Brix wi­dział znie­cier­pli­wie­nie, które cza­sami po­ja­wiało się w jej oczach.

– Dla­czego Ra­ben wy­wiózł pana do lasu? – spy­tał Strange.

Torpe sie­dział na krze­śle blady i zmę­czony.

– Jak mam na to od­po­wie­dzieć? Może dla­tego, że jest chory. Tu… – Po­stu­kał się w czoło. – Sza­lony. Ma uro­je­nia.

– Mu­siał mieć ja­kiś po­wód.

– Wa­riaci nie po­trze­bują po­wo­dów. Pró­bo­wa­łem prze­mó­wić mu do roz­sądku. Prze­ko­nać, żeby po­my­ślał o żo­nie i synku.

– I co po­wie­dział?

– Ja­kieś… – Torpe wzru­szył ra­mio­nami. – Ja­kieś wa­riac­twa. Wojna robi z ludźmi dziwne rze­czy. Cza­sami już nie umieją od­róż­nić, co jest do­bre, a co złe. Co rze­czy­wi­ste, a co nie.

Strange po­ło­żył coś na stole.

– Zna­leź­li­śmy to w biu­rze pań­skiego ko­ścioła. Wi­zy­tówkę Anne Drag­sholm. Co ona tam ro­biła?

– Ra­ben mu­siał ją upu­ścić.

– Pan ją znał?

Ka­płan wier­cił się na krze­śle.

– Ra­ben też mnie o to py­tał – wy­pa­lił wresz­cie. – Nie zna­łem jej. Ni­gdy wcze­śniej nie wi­dzia­łem tej wi­zy­tówki. Mogę już iść? Mam spo­tka­nie rady pa­ra­fial­nej.

Brix wstrzy­mał od­dech. Wpa­try­wał się w szczu­płego ofi­cera sie­dzą­cego przed prze­słu­chi­wa­nym. Cze­kał.

– Do­bra – rzekł Strange. – Pew­nie bę­dziemy mu­sieli jesz­cze do tego wró­cić.

– PET na­mie­rzyło Ra­bena – po­wie­dział Brix po wyj­ściu du­chow­nego. – Ob­ser­wują go.

Strange po­dra­pał się po ostrzy­żo­nej gło­wie.

– Ob­ser­wują? Mu­szą go tu przy­wieźć.

– Ro­bimy, co nam każą. – Brix po­dał mu na­zwi­ska i zdję­cia, które König prze­ka­zał Ruth He­deby. – Chcę, żeby je wszyst­kie, co do jed­nego, spraw­dzono. Przy­wieź każ­dego, któ­rego na­zwi­sko ozna­czono. Nie­któ­rzy są spoza mia­sta. Weź ko­goś, żeby je­chał przed tobą.

– Lund uwa­żała, że mu­simy spraw­dzić pa­stora, więc…

– Lund już tu nie ma. – Brix po­stu­kał w pa­piery.

Strange się skrzy­wił.

– Co mamy mó­wić, je­śli ktoś za­dzwoni i bę­dzie chciał z nią roz­ma­wiać?

– Prawdę. Po­je­chała na ślub – od­rzekł Brix.

Męż­czyźni i po­jazdy. Po­le­ce­nia za­ła­dunku i roz­pi­ski. Tor­sten Jar­nvig miał po­czu­cie, że ogląda ten ry­tuał przez całe swoje do­ro­słe ży­cie. Wy­pra­wia­jąc lu­dzi na nie­pewny los do Bo­śni, na Bli­ski Wschód i te­raz w po­sępne i da­le­kie pro­win­cje Afga­ni­stanu.

Więk­szość wra­cała.

Cała i zdrowa.

Nie wszy­scy.

Chri­stian Søga­ard udał się z wi­zytą do matki Møl­lera. Z wła­snej ini­cja­tywy, Jar­nvig o to nie pro­sił.

– Jest wście­kła – po­wie­dział. – I trudno się dzi­wić. Mówi, że po­zwie po­li­cję za na­ru­sze­nie dóbr oso­bi­stych. Za ból i cier­pie­nie.

Szli z głów­nego bu­dynku na par­king. Gdy się zbli­żyli, pod­niósł się szla­ban, za­sa­lu­to­wali im męż­czyźni w mun­du­rach po­lo­wych.

– Roz­ma­wia­łem z Gun­na­rem Tor­pem – do­dał Søga­ard. – Jest bar­dzo zde­ner­wo­wany.

– Mia­łeś dużo za­jęć.

– Pan miał na gło­wie po­li­cję. Uzna­łem, że le­piej panu tego nie do­rzu­cać. To na­leży do mo­ich obo­wiąz­ków.

Jar­nvig uniósł brew.

– Na­prawdę?

– Co Ra­ben te­raz zrobi? – spy­tał Søga­ard, uni­ka­jąc od­po­wie­dzi na po­przed­nie py­ta­nie. – Chyba jest zde­spe­ro­wany. Mó­wi­łem wszyst­kim, żeby mieli oczy i uszy otwarte, gdy opusz­czają ko­szary. – Za­wa­hał się. – To do­ty­czy wszyst­kich – za­zna­czył. – Ile wie Lo­uise?

– Tyle, ile trzeba – od­parł Jar­nvig, pa­trząc na prze­jeż­dża­jący ciąg sa­mo­cho­dów. – Przed tymi wy­da­rze­niami my­śla­łem, że to je­den z naj­lep­szych żoł­nie­rzy, ja­kich mia­łem w ży­ciu. Od­ważny, in­te­li­gentny, zdolny. – Wci­snął pię­ści głę­boko w kie­sze­nie spodni. – Nie za bar­dzo go lu­bi­łem. Ale wszy­scy inni się pod­da­wali, a on ni­gdy.

– Szkoda, że nie zniósł pre­sji – po­wie­dział Søga­ard. – Za­wsze są­dzi­łem, że jest w nim coś kru­chego. Coś, co może pęk­nąć.

Jar­nvig za­trzy­mał się i spoj­rzał na Søga­arda.

– Bar­dzo to spo­strze­gaw­cze, te­raz, po fak­cie. Zba­da­li­śmy wni­kli­wie tę jego sprawę?

– Cho­ler­nie wni­kli­wie – od­rzekł Søga­ard bez wa­ha­nia.

– Je­steś pe­wien?

– Na sto pro­cent. Zmy­ślił to. Sta­rał się za­tu­szo­wać wła­sne błędy. Dla­czego?

Jar­nvig nie od­po­wie­dział.

– Kiedy ta­kie sprawy stają się oso­bi­ste, robi się trudno – do­dał młod­szy ofi­cer. – Ostat­nie dni nie były ła­twe. Mógł­bym pana od­cią­żyć. A pan mógłby z Lo­uise i Jo­na­sem…

– Co? Po­je­chać na wa­ka­cje? Nie wi­dzę ta­kiej ko­niecz­no­ści. – Jar­nvig ob­rzu­cił wzro­kiem ko­sza­rowe bu­dynki z czer­wo­nej ce­gły. – To miej­sce mi wy­star­cza. Lo­uise wy­cho­wała się z woj­skiem. Jej też wy­star­cza.

– Mia­łem na my­śli…

– Nie – prze­rwał mu Jar­nvig i od­szedł.

Sztuczna plaża na­le­żąca do Ama­ger Strand­park w li­sto­pa­dzie. Po­pla­miony be­ton lśniący od zi­mo­wego desz­czu. Kil­koro dzieci za­pa­ko­wa­nych w grube kurtki wal­czy z wia­trem, cho­wa­jąc twa­rze w na­cią­gnię­tych głę­boko kap­tu­rach.

Lo­uise Ra­ben pa­trzy, jak jej syn krąży na ma­łej hu­laj­no­dze po­mię­dzy po­nu­rymi pły­tami nad sza­rym mo­rzem, pod sza­rym nie­bem, bez śladu uśmie­chu, z ka­mienną twa­rzą.

Po­woli pod­je­chał do niej. Wpa­try­wali się w pu­stą plażę.

– Je­steś głodny? – spy­tała.

Za mało jadł. W ogóle wszyst­kiego ro­bił za mało, wciąż tylko ba­wił się swo­imi żoł­nie­rzy­kami, za­bi­ja­jąc wy­ima­gi­no­wa­nych wro­gów.

Zjadł ka­napkę, a po­tem pa­trzyła, jak pcha swoją małą hu­laj­nogę w stronę grupy dzieci, które wcze­śniej go igno­ro­wały i te­raz też na pewno to zro­bią.

Dzieci mają swoje za­sady, osobną wraż­li­wość. Każdy, kto się wy­róż­nia, jest dla nich po­dej­rzany. Jo­nas, w swo­jej sa­mot­no­ści i nie­szczę­ściu, na pewno.

Po­je­chał w stronę dep­taka, a ona ru­szyła po­woli jego śla­dem. W tym mo­men­cie z me­ta­lo­wej wiaty wy­ło­niła się ja­kaś po­stać i na nią ski­nęła.

Zie­lona kurtka, bla­do­szary kap­tur. Broda i czujne oczy.

Serce jej sta­nęło. Chciała uciec i ucie­kłaby, gdyby nie wie­działa do­sko­nale, że on ją do­goni.

– Mamy tylko kilka mi­nut – szep­nął Ra­ben, cią­gnąc ją pod wiatę.

– Jens…

– Po­słu­chaj mnie!

W jego gło­sie usły­szała sła­bość i roz­bi­cie. Tak sza­lo­nych oczu jesz­cze u niego nie wi­działa. Za­sta­na­wiała się, czy ma się bać. O sie­bie, o Jo­nasa.

– Mu­si­cie opu­ścić ko­szary – oświad­czył, ści­ska­jąc ją zim­nymi pal­cami.

– Śle­dzi­łeś mnie?

– To nie­ważne.

– Co z tobą? Dla­czego gro­zi­łeś bro­nią Tor­pemu?

– Nic mu nie zro­bi­łem! – Wy­soki za­ła­mu­jący się głos od­bił się echem w mroku wiaty. – Oni cię okła­mują.

– Ude­rzy­łeś go. Mój oj­ciec po­wie­dział…

– On też kła­mie.

Cof­nęła się o krok. Kap­tur mu się zsu­nął. Wy­glą­dał na ura­żo­nego i bez­bron­nego.

– Nie – od­parła Lo­uise. – Mó­wił mi, co się wy­da­rzyło w Hel­mand. Że mia­łeś wy­rzuty su­mie­nia.

Po­krę­cił głową.

– To nie tak.

– Więc jak?

– Oni kryją coś, co zro­bił pe­wien ofi­cer.

– Kto?

– Nie wiem. Nie pa­mię­tam. Nic nie pa­mię­tam. Może Søga­ard… Może inni. – Nie od­ry­wał od niej oczu; miały taki wy­raz, któ­rego już nie­na­wi­dziła. Wy­raz oczu żoł­nie­rza ści­ga­ją­cego swoją ofiarę. – Może twój oj­ciec.

– Mój oj­ciec jest po­rząd­nym czło­wie­kiem. Pró­bo­wał ci po­móc…

Do­biegł ich ostry dźwięk z ze­wnątrz. Ja­kieś dziecko prze­cho­dziło, ko­piąc puszkę. Ra­ben od­su­nął się, przy­lgnął do ściany, się­gnął ręką do pasa. Lo­uise zo­ba­czyła tam broń, doj­rzała strach i na­pię­cie w jego oczach. Stwier­dziła, że w tej chwili je­dy­nym uczu­ciem, ja­kie do niego żywi, jest po­garda.

– Nie wie­rzę w to – po­wie­działa, pa­trząc na niego groź­nie. – Cze­ka­łam dwa lata. Dwa lata trosz­czy­łam się o two­jego syna. I spójrz na sie­bie. Kry­jesz się jak zło­dziej…

Dziecko z puszką było da­lej na ze­wnątrz, ko­pało nią o ścianę, po­wo­du­jąc straszny ha­łas.

– Skon­tak­tuj się z tą ko­bietą z po­li­cji – po­le­cił. – Na­zywa się Sa­rah Lund. Dzwo­ni­łem do Po­li­ti­går­den. Ona jest na we­selu swo­jej matki. Mu­sisz tam pójść. Po­wiedz jej, żeby spraw­dziła…

– To prawda, że się zgło­si­łeś na ochot­nika na mi­sję? Kiedy Jo­nas się uro­dził?

Jego ob­li­cze zmie­niło się w jed­nej chwili. Z twar­dej, bez­dusz­nej twa­rzy wo­jow­nika na chło­pięco ła­godną, którą kie­dyś ko­chała.

– Kto ci o tym po­wie­dział?

Przy­su­nęła się do niego o krok, spoj­rzała w jego zbo­lałą bladą twarz. Mu­siała to usły­szeć.

– To prawda?

Mo­ment wa­ha­nia. Jego oczy pa­trzyły bła­gal­nie.

– Nie wi­dzisz, co oni chcą zro­bić? Chcą nas roz­dzie­lić. Chcą cię na za­wsze za­mknąć w tych ko­sza­rach.

Od­wró­ciła się od niego, pa­trzyła, jak dziecko z puszką po­woli się od­dala.

– To nie jest tak, jak my­ślisz – cią­gnął Jens, obej­mu­jąc ją.

Przy­szło jej do głowy, że świat zu­peł­nie stra­cił ko­lory. Przy­naj­mniej dla niej. I dla Jo­nasa. Za­słu­gi­wali na coś lep­szego. Każde po­świę­ce­nie ma swoje gra­nice.

– Je­stem żoł­nie­rzem, od­kąd skoń­czy­łem osiem­na­ście lat – pod­jął, wciąż tu­ląc się do jej ra­mion. – Nie znam in­nego ży­cia. To wszystko, co wi­dzia­łem, co ro­bi­łem.

– Mój oj­ciec jest żoł­nie­rzem. Po­rząd­nym czło­wie­kiem. Zwy­czaj­nym, jak cała reszta…

– Nie by­łem jak on. Nie­któ­rych rze­czy nie po­win­naś wie­dzieć. – Do­tknął rzad­kich, prze­tłusz­czo­nych wło­sów. – Tych rze­czy, tu­taj. Nie za­słu­ży­łem na Jo­nasa. Nie za­słu­ży­łem na cie­bie. On był taki czy­sty. Ja nie. My­śla­łem, że je­śli zo­stanę, za­truję was oboje…

– Puść mnie – po­wie­działa, ale on moc­niej chwy­cił jej kurtkę.

– Zmie­ni­łem się. – Jego palce da­lej ją trzy­mały. – Je­dyne, czego pra­gnę, to wró­cić do domu i być z wami. Na­uczyć się, jak być do­brym oj­cem. Do­brym mę­żem.

Krew w niej za­wrzała. On już jej nie obej­mo­wał. Ra­czej ją trzy­mał, jakby na­le­żała do niego. Jakby ją po­chwy­cił.

– Za dużo na­słu­cha­łam się tych bzdur. I na czym te­raz sto­imy? Ile nas czeka lat two­jego wię­zie­nia? Ile wi­zyt mam zło­żyć co ty­dzień, a i tak nie za­cią­gnę cię do łóżka w tym cuch­ną­cym po­ko­iku? Pier­dolę…

– Lo­uise…

Pół roz­kaz, pół prośba. Moc­niej za­ci­snął ob­ję­cia.

Przez wej­ście wpa­dła ma­leńka po­stać, mio­ta­jąc prze­kleń­stwa, któ­rych nie po­winna jesz­cze znać. Jo­nas do­padł ich i ma­łymi rę­koma ude­rzał nogi Ra­bena, ko­pał ma­leń­kimi sto­pami.

– Puść mamę! Puść mamę!

Ra­ben się cof­nął, padł na kra­tow­nicę i oło­wiane świa­tło na ze­wnątrz.

Przy­kuc­nął, spoj­rzał na dziecko, na młodą twarz prze­peł­nioną wście­kło­ścią, na oczy wy­peł­nione łzami.

– Je­steś już duży, Jo­nas – po­wie­dział. – To ja. Ta­tuś. – Uśmiech­nął się.

Jo­nas nie.

Ręka Ra­bena się­gnęła po żoł­nie­rzyka wy­sta­ją­cego z kie­szeni kurtki chłopca. Wy­jął go. Wo­jow­nik z tar­czą wzno­szący miecz nad głową.

– Jak się na­zywa?

– Ma­mu­siu – Jo­nas prze­su­nął hu­laj­nogę do Lo­uise – chcę iść.

Wzięła synka za rękę i po­pro­wa­dziła go do drzwi. Tam się za­trzy­mała. Ro­zej­rzała się. La­tem to miej­sce wy­peł­niały ra­do­sne głosy, dzieci ba­wiły się tu z ro­dzi­cami, bie­gały, śmiały się, czuły się żywe. Jo­nas ni­gdy tego nie za­znał. Ona też nie. Ra­ben uciekł od nich przez ja­kiś we­wnętrzny strach, któ­rego ona nie była w sta­nie z nim dzie­lić. I te­raz za to też go nie­na­wi­dziła.

– Na­wet nie pró­buj się z nami wię­cej spo­ty­kać – po­wie­działa, świa­doma, że jej głos prze­siąk­nięty jest mściwą wście­kło­ścią. – Nie żar­tuję…

– Lo­uise…?

Kiedy chciał, umiał użyć swo­jego uroku, jak dziecko przy­ła­pane na nie­po­słu­szeń­stwie. Ale ona już tyle razy zo­stała wy­sta­wiona na próbę.

– Ni­gdy wię­cej – po­wtó­rzyła i wy­szła na pierw­sze kro­ple zi­mo­wego desz­czu ze śnie­giem, który wła­śnie za­czął pa­dać z cięż­kiego nieba.

Jo­nas szarp­nął ją za rękę. Wska­zy­wał męż­czy­znę kry­ją­cego się w wej­ściu. W dłoni Ra­bena zo­stał żoł­nie­rzyk z unie­sioną tar­czą i mie­czem w go­to­wo­ści.

– Ku­pię ci no­wego – po­wie­działa syn­kowi i za­cią­gnęła go do sa­mo­chodu.

Trzeba było użyć wielu prze­ko­nu­ją­cych ar­gu­men­tów, żeby wy­wal­czyć ze­zwo­le­nie na od­wie­dziny w se­pa­ratce Mon­berga w Rig­sho­spi­ta­let. Ale Ka­rina osta­tecz­nie zwy­cię­żyła i oto je­chała z Bu­chem sa­mo­cho­dem służ­bo­wym.

Za­trzy­mali się na ko­ry­ta­rzu przed se­pa­ratką.

– Nie mu­sisz wcho­dzić, je­śli nie chcesz – po­wie­dział Buch. – Je­śli to dla cie­bie krę­pu­jące.

Ta uwaga wy­raź­nie ją zdu­miała.

– Krę­pu­jące? Dla­czego?

– No… – Bu­chowi za­bra­kło słów.

– Wcho­dzimy? – spy­tała i ru­szyła przo­dem.

Frode Mon­berg le­żał w łóżku pod oknem. Nie­ogo­lony. Zmę­czony i blady. Jako sze­re­gowy de­pu­to­wany Buch ni­gdy nie miał za dużo do czy­nie­nia z mi­ni­strami. Te­raz mógł zo­ba­czyć, że Mon­berg jest przy­stoj­nym męż­czy­zną, o wą­skiej, po­god­nej, mi­łej twa­rzy, ze strze­chą nie­sfor­nych brą­zo­wych wło­sów i o ży­wych, nie­spo­koj­nych oczach.

Buch pod­szedł do łóżka i po­ło­żył na nim pu­dełko dro­gich cze­ko­la­dek.

– Ka­rino – po­wie­dział Mon­berg ostroż­nie. – Mój na­stępca… Gra­tu­la­cje, Tho­ma­sie. Mam na­dzieję, że praca się panu po­doba.

– Cie­szę się, że pana wi­dzę. Jak się pan czuje?

Żad­nych kro­pló­wek ani prze­wo­dów. Mo­ni­tory przy łóżku były wy­łą­czone. Ten czło­wiek wra­cał do zdro­wia. W za­sa­dzie wcale nie był chory. Ale za po­godną fa­sadą kryło się coś mrocz­nego i roz­pacz­li­wego. Uśmiech znik­nął z jego twa­rzy zde­cy­do­wa­nie za szybko.

– Do­brze. – Jego me­lan­cho­lijne brą­zowe oczy prze­bie­gły po ogrom­nej syl­wetce Bu­cha. – Po­dobno nie­złe piwo się wa­rzy, od­kąd tu je­stem. – Spoj­rzał na Ka­rinę. – Co u cie­bie?

Kiw­nęła głową, nic nie mó­wiąc.

– Do­brze, że przy­jął pan tę funk­cję – do­dał Mon­berg, zwra­ca­jąc się do Bu­cha. – Pew­nie za­cho­dził pan w głowę, jak pre­mier wpadł na taki po­mysł. A ja… – po­kle­pał się po klatce pier­sio­wej – …mogę się te­raz za­trosz­czyć o swoje stare serce. – Prze­ło­żył cze­ko­ladki na szafkę przy łóżku. – Nie są­dzę, że­bym w naj­bliż­szym cza­sie mógł so­bie po­zwo­lić na ta­kie rze­czy. Le­ka­rze…

Ka­rina skrzy­żo­wała ra­miona. Buch mil­czał. Na twarz Mon­berga wró­ciła skwa­szona mina.

– No tak. Chyba się roz­nio­sło.

– Ob­ją­łem pań­ską funk­cję – wy­ja­śnił Buch. – Mu­sieli mi po­wie­dzieć. To nie jest wie­dza po­wszechna. I nie bę­dzie, pro­szę się nie mar­twić.

– Nie mar­twić? – Jego głos wy­da­wał się te­raz kru­chy i stary. – Ła­two panu mó­wić. Cho­ro­wa­łem od lat. Nikt tego nie za­uwa­żał. Ni­kogo to nie ob­cho­dziło. Czło­wiek tkwi w tym cho­ler­nym ga­bi­ne­cie, dzień po dniu. No­cami też. No i wła­śnie. – Zer­k­nął na ele­gancko ubraną blon­dynkę przy jego łóżku. – To wszystko po pew­nym cza­sie staje się nie­rze­czy­wi­ste. Na­gle się oka­zuje, że ro­bisz rze­czy, o któ­rych ni­gdy nie śni­łeś. Nie chcę, by moja ro­dzina da­lej cier­piała. Sły­szy pan?

– Oczy­wi­ście – od­rzekł Buch. – Gwa­ran­tuję to panu. Chcemy tylko po­roz­ma­wiać o sta­rej spra­wie woj­sko­wej. Tej, którą się pan za­jął. Za­nim… – kiw­nię­ciem głowy wska­zał łóżko – za­nim… no wie pan. O Anne Drag­sholm.

– Nie ma o czym mó­wić – rzu­cił Mon­berg za szybko. – Anne przy­szła do mnie z tą dziwną hi­sto­rią. Chciała, że­bym jej się przyj­rzał. To miała być taka przy­sługa po sta­rej zna­jo­mo­ści.

– I? – po­na­glił go Buch.

– Spo­tka­li­śmy się. Po­ga­da­li­śmy o prze­szło­ści. Ona się roz­wo­dziła. My­ślę, że tro­chę… że wpa­dła w ob­se­sję. Na od­chod­nym dała mi teczkę. Ta sprawa chyba wiele dla niej zna­czyła. Bóg ra­czy wie­dzieć dla­czego. Oczy­wi­ście ni­gdy się tym nie za­ją­łem.

Buch wziął głę­boki od­dech, skrzy­żo­wał ra­miona i mil­czał.

– Dla­czego za­daje mi pan te py­ta­nia, Tho­ma­sie?

– Pan znał tę sprawę, za­nim Anne Drag­sholm do pana przy­szła. Nie bez po­wodu wy­słał pan tę ko­pertę na nie­ist­nie­jący ad­res. Pro­szę, niech pan spró­buje to wy­ja­śnić. Mi­ni­ster obrony zwo­łał spo­tka­nie na te­mat żoł­nie­rza…

Ka­rina wy­jęła z torby do­ku­menty. Buch po­ka­zał je męż­czyź­nie w łóżku.

– …nie­ja­kiego Jensa Pe­tera Ra­bena.

Mon­berg wziął pa­piery i le­d­wie na nie zer­k­nął.

– O nie­któ­rych rze­czach mam mgli­ste po­ję­cie.

– Może by­śmy się obyli bez tych bzdur – znie­cier­pli­wił się Buch, świa­dom, że mówi co­raz gło­śniej. – Niech mi pan tylko po­wie, o czym roz­ma­wia­li­ście z Ros­sin­giem na tym spo­tka­niu. To ważne.

Mon­berg wzru­szył ra­mio­nami, wziął ze sto­lika oku­lary i przej­rzał do­ku­menty.

– To było wieki temu.

– Za­taił pan in­for­ma­cję o po­waż­nym do­cho­dze­niu woj­sko­wym! Mil­czał pan o niej przed po­li­cją, przed PET, przed wła­snym per­so­ne­lem. – Chwy­cił krze­sło i przy­su­nął się do łóżka. – Dla­czego? Co ukry­wa­cie z Ros­sin­giem?

Mon­berg od­wró­cił się do Ka­riny. Bła­gał o po­moc. Nie ode­zwała się ani sło­wem.

– Dla­czego spo­tka­li­ście się w spra­wie Ra­bena? – Buch nie ustę­po­wał. – Co po­wie­dział panu Ros­sing? Dla­czego spo­tka­nia nie pro­to­ko­ło­wano?

– O co cho­dzi, Buch? O czym pan mówi?

– Spo­tyka się pan z Ros­sin­giem. Po­tem Drag­sholm przed­sta­wia panu sprawę. Ale pan ni­komu o niej nie mówi. Ani po­li­cji ani PET, na­wet kiedy Drag­sholm za­mor­do­wano. Mu­szę wie­dzieć…

– Je­śli przy­szedł pan zwa­lać na mnie winę za swoje nie­po­wo­dze­nia – wark­nął Mon­berg – może się pan od razu wy­nieść.

– Co Ros­sing po­wie­dział na tym spo­tka­niu?

Ha­łas przy drzwiach. Ko­bieta w gra­na­to­wym ko­stiu­mie. Obok niej le­karz. Żona Mon­berga. Buch ski­nął jej głową.

– Znowu go­ście, Frode? – spy­tała, spie­sząc do boku cho­rego. Po­ca­ło­wała męża w czoło, a on skrzy­wił się jak małe dziecko. – Tak nie może być. – Spoj­rzała groź­nie na Bu­cha. – Do­ce­niam pań­ską tro­skę, ale le­ka­rze mu­szą zba­dać mo­jego męża.

Mon­berg pod­niósł z łóżka pa­piery. Ka­rina wzięła je i po­de­szła do okna, gdzie za­częła prze­glą­dać kartki z ży­cze­niami po­wrotu do zdro­wia.

– Ta­kie na­ci­ski mu nie służą – do­dała żona.

– Mam od­po­czy­wać – przy­znał Mon­berg.

Ka­rina trą­ciła Bu­cha. Jedna z kar­tek po­cho­dziła od Flem­minga Ros­singa. Na ob­razku wid­niał bu­kiet róż. W środku znaj­do­wały się dru­ko­wane ży­cze­nia i do­pi­sane od­ręcz­nie słowa: „Cie­szę się, że wi­dzę Cię w lep­szym zdro­wiu, Frode. Przy­ja­ciele do gro­bo­wej de­ski”.

Buch prze­czy­tał to i kiw­nął głową.

– Mi­ni­ster wła­śnie wy­cho­dzi – za­uwa­żył Mon­berg.

– Tak – po­twier­dził Buch. – Ży­czę panu szyb­kiego po­wrotu do zdro­wia. – Na po­ściel przy ko­la­nach Mon­berga rzu­cił kartkę Ros­singa. – Wszy­scy przy­ja­ciele na to cze­kają.

Na ko­ry­ta­rzu, wdy­cha­jąc szpi­talny za­pach, słu­cha­jąc pik­nięć i ter­kotu ma­szy­ne­rii w sa­lach do­koła, Buch cze­kał, aż Ka­rina do­goni go swoim wście­kłym kro­kiem.

– Ros­sing był tu przed nami, prawda? – wark­nął, gdy do niego do­tarła.

– Wie­dział, o co bę­dzie pan py­tał. I wie­dział, co po­wie­dzieć.

– Cho­lera – mruk­nął. Nie mógł ode­rwać od niej wzroku. – Jaki jest Mon­berg? Tak na­prawdę?

– Dow­cipny. Za­bawny. Uro­czy. – Na­my­ślała się chwilę. – Słaby.

– Po­trzebne nam inne moż­li­wo­ści – orzekł Buch i pró­bo­wał so­bie wy­obra­zić, jak mia­łyby one wy­glą­dać.

– Mam po­mysł – oznaj­miła Ka­rina, gdy sie­dli na tyl­nej ka­na­pie mi­ni­ste­rial­nej li­mu­zyny, która na­tych­miast utknęła w korku. – Może wy­sto­su­jemy prze­pro­siny za eks­hu­ma­cję żoł­nie­rza?

Buch burk­nął coś nie­ar­ty­ku­ło­wa­nego i spoj­rzał za okno na tłumy lu­dzi wę­dru­ją­cych od sklepu do sklepu. Zwy­czajni lu­dzie wio­dący zwy­czajne ży­cie. Za­zdro­ścił im.

– Tho­ma­sie… – Te­raz, gdy zo­sta­wali sami, Ka­rina co­raz czę­ściej mó­wiła do niego po imie­niu. Po­do­bało mu się to. – To roz­ła­duje tro­chę na­pię­cie. Krabbe się nie­cier­pliwi. Nęka Plo­ugh o pilne spo­tka­nie.

– Plo­ugh może po­wie­dzieć Krab­bemu, że je­śli chce, niech sią­dzie pod ga­bi­ne­tem pre­miera i prosi o au­dien­cję.

– Prze­pro­siny do­brze by zro­biły.

W ma­łej szafce w sa­mo­cho­dzie, tam gdzie inni trzy­mali al­ko­hole, Buch prze­cho­wy­wał kilka pa­czek cze­ko­la­do­wych cia­ste­czek. Otwo­rzył pierw­sze z brzegu, po­czę­sto­wał Ka­rinę i wziął dwa, gdy ona po­krę­ciła głową.

– Jak mam prze­pra­szać za coś, o czym w ogóle nie wie­dzia­łem?

– Jest pan mi­ni­strem. To nor­malne.

– To nie zna­czy, że mi się to po­doba. Swoją drogą kto wpadł na po­mysł, żeby wy­ko­pać tego bie­daka?

– Po­li­cjantka. Zo­stała zwol­niona.

– Szybka re­ak­cja.

– To nie był jej pierw­szy wy­bryk. Pa­mięta pan… Pa­mię­tasz sprawę Birk Lar­sen sprzed paru lat?

Buch się wzdry­gnął.

– To było straszne.

– Ona ją roz­wią­zała. I wtedy też zo­stała zwol­niona.

Buch spoj­rzał na Ka­rinę za­in­try­go­wany.

– Wtedy praw­do­po­dob­nie w sprawę było wplą­ta­nych kilku lo­kal­nych po­li­ty­ków – cią­gnęła Ka­rina. – Ona nie od­pu­ściła. Gdy­byś wy­dał oświad­cze­nie, mógł­byś wspo­mnieć, że ta po­li­cjantka nie po raz pierw­szy na­ru­szyła re­gu­la­min. Do­dać coś w ro­dzaju, że ocze­ku­jemy od wszyst­kich funk­cjo­na­riu­szy, że będą pod­trzy­my­wać świetne tra­dy­cje służby.

Buch wy­trzesz­czył oczy.

– Do­bra – ska­pi­tu­lo­wała Ka­rina. – To nie w twoim stylu. Do­bór słów zo­sta­wiam to­bie.

– Jak ona się na­zywa?

– Sa­rah Lund.

– Chcę z nią po­roz­ma­wiać.

Ka­rina wy­buch­nęła śmie­chem. Myśl, że zdo­łał uba­wić tę by­strą, in­te­li­gentną ko­bietę, go ucie­szyła.

– Nie mo­żesz z nią roz­ma­wiać! Ona wła­śnie zo­stała wy­lana z po­li­cji.

– Je­stem mi­ni­strem spra­wie­dli­wo­ści. Mogę roz­ma­wiać, z kim chcę. Je­śli ta Lund roz­wią­zała sprawę Birk Lar­sen, na pewno nie jest głu­pia. Może coś wie.

Znowu po­czę­sto­wał Ka­rinę cia­stecz­kami. Tym ra­zem sko­rzy­stała.

– Je­śli to zro­bisz, po­gor­szysz swoje re­la­cje z po­li­cją.

– A czy oni są roz­mowni? Nie. Je­śli Mon­berg nam nic nie po­wie, bę­dziemy mu­sieli zna­leźć ja­kieś inne wyj­ście. Znajdź mi Sarę Lund, pro­szę.

– Tho­ma­sie – przy­brała ton matki ła­ja­ją­cej dziecko. – Je­śli to wyj­dzie na jaw, bę­dziesz miał wiel­kie kło­poty.

– Och, na mi­łość bo­ską. Je­śli nie roz­gryzę tej sprawy, i tak wy­lecę na pysk. Nie uda­wajmy, że bę­dzie ina­czej, do­bra? – Po­stu­kał jej torbę. – Świet­nie so­bie ra­dzisz z te­le­fo­nem. Znajdź mi Sarę Lund, pro­szę. Od razu do niej po­je­dziemy.

Ślub przed­sta­wi­cieli duń­skiej klasy ro­bot­ni­czej. Sala ban­kie­towa w ho­telu pełna przy­ja­ciół i krew­nych. Szczę­śliwa para. Ci­cha mu­zyka. Urzęd­nik wy­po­wia­da­jący zna­jomy re­fren: „Ogła­szam was mę­żem i żoną. Może pan po­ca­ło­wać pannę młodą”.

Bjørn, roz­bry­kany nie­duży męż­czy­zna, we­soły i fi­glarny, uśmiech­nął się jak psotny skrzat i ro­bił, co mu ka­zano.

Lund cie­szyła się, że jej cia­sto nie za­truło go za bar­dzo. Był miły, a jej matka, po tylu la­tach gorz­kiej sa­mot­no­ści, wresz­cie wy­glą­dała na szczę­śliwą.

Sa­rah Lund stała więc te­raz w swo­jej naj­lep­szej su­kience z fio­le­to­wego je­dwa­biu, kla­skała im obojgu i uśmie­chała się do Marka u jej boku, wy­so­kiego i przy­stoj­nego.

Cały świat szedł na­przód. Wszystko się zmie­niało. Tylko nie ona. Ona znaj­do­wała się w tym sa­mym miej­scu, co dwa lata temu po czar­nej nocy, gdy Meyer zo­stał po­strze­lony, a w jej ży­cie le­gło w gru­zach. Dla­tego wła­śnie czer­pała tyle nie­zręcz­nego, peł­nego skru­chy po­cie­sze­nia z wi­doku matki po­chło­nię­tej przez dła­wiącą szczę­śli­wość, przez za­do­wo­le­nie, które można po­czuć tylko wtedy, gdy bez­in­te­re­sow­nie daje się ko­muś swoje ży­cie, po­święca się in­dy­wi­du­al­ność w imię wza­jem­nej mi­ło­ści, która wy­szep­cze wie­czy­ste kłam­stwo: „Te­raz je­steś bez­pieczny na wieki”.

Na ta­kie po­świę­ce­nie Lund ni­gdy nie by­łaby go­towa i ci, któ­rzy ją znali, świet­nie to ro­zu­mieli. Mark nie był już opry­skli­wym na­sto­lat­kiem, który wark­nął kie­dyś: „Cie­bie in­te­re­sują tylko mar­twi lu­dzie”.

Do­my­ślała się, że syn na­dal tak uważa. Tylko jest za grzeczny, by to po­wie­dzieć.

Ele­gancka hala ban­kie­towa w Øster­bro. Mar­mu­rowe ściany i za­pach zbyt wielu bu­kie­tów. Kiedy okla­ski przy­ga­sły, Bjørn sam kla­snął w dło­nie i za­de­kla­ro­wał:

– A te­raz może coś zjemy i się na­pi­jemy. A po­tem znowu się na­pi­jemy! I znowu!

Jej matka miała na so­bie zie­loną je­dwabną suk­nię, którą sama uszyła. Wy­glą­dała tak do­sko­nale, że Lund po­czuła, jak łzy zbie­rają jej się pod po­wie­kami.

– Wi­dać, że Bjørn był kie­dyś w obro­nie te­ry­to­rial­nej – za­chi­cho­tał Mark u jej boku.

– O tak – po­wie­działa, pa­trząc, jak kilku męż­czyzn w blu­zach mun­du­ro­wych zbliża się, by uści­skać kom­pana i po­kle­pać go po ple­cach.

Vi­beke po­de­szła do nich, przy­tu­liła, uca­ło­wała w po­li­czek, wzięła jedno pod prawe, dru­gie pod lewe ra­mię.

– Ten po­mysł, że­bym ja wznio­sła to­ast… – za­częła Lund.

– Nie ma o czym mó­wić – od­parła szybko Vi­beke. – Parę słów z oka­zji ślubu two­jej matki. Bę­dziesz miała mnie z głowy nie­wiel­kim kosz­tem.

– Ni­gdy nie ra­dzi­łam so­bie z prze­ma­wia­niem.

– To ko­lejny po­wód, by mó­wić krótko. Musi być czas na tańce. Za­raz mi po­wiesz, że z tań­cze­niem też so­bie nie ra­dzisz. A ja wiem, że to nie­prawda. – Na chwilę ra­do­sna twarz Vi­beke spo­waż­niała. – Pa­mię­tam, jak by­łaś w wieku Marka. Wiem, że umiesz tań­czyć, Saro.

– Gdzie moja żona?! – Pi­skliwy głos Bjørna wzniósł się po­nad wrzawę. – Czas na zdję­cia.

Na­dal się nie ru­szała. Stały w miej­scu, matka i córka. Mark od­da­lił się, jakby coś zo­ba­czył.

– Ale nie zmu­szę cię – po­wie­działa ci­cho Vi­beke. – Ca­łymi la­tami tak bar­dzo się sta­ra­łam zmu­sić cię do tego, byś była kimś, kim nie je­steś. Prze­pra­szam. Chcia­łam tylko…

Lund ob­jęła matkę ra­mio­nami, mu­snęła ustami jej cie­pły upu­dro­wany po­li­czek.

– Je­steś, kim je­steś, i taką cię ko­cham – wy­szep­tała jej matka do ucha, po czym ucie­kła w tłum, jakby prze­ra­żona tym na­głym wy­bu­chem szcze­ro­ści.

Pod­szedł do nich pra­cow­nik ho­telu z dzwo­necz­kiem w dłoni.

– Tego się używa, żeby przy­cią­gnąć uwagę – po­wie­dział, jakby Sa­rah ni­gdy wcze­śniej nie była na we­selu. – Aha, i przy­słano dla pani bu­kiet.

– Kto mi przy­słał bu­kiet?

– Skąd mam wie­dzieć? – od­rzekł, wska­zu­jąc wy­róż­nia­jącą się wią­zankę.

Trzy czer­wone różne w ce­lo­fa­nie po­śród sto­sów jar­marcz­nych pu­deł.

– Uwaga, wszy­scy! – za­wo­łał fo­to­graf. – Pro­szę za­jąć swoje miej­sca.

Bjørn po­środku, Vi­beke i Lund po bo­kach. Sa­rah Lund przy­po­mniała so­bie wła­sny ślub, na­wet przy po­zo­wa­niu do zdjęć nie da­wało jej spo­koju py­ta­nie: „Czy ten zwią­zek ma szanse prze­trwać?”.

Tym­cza­sem zwią­zek jej matki ta­kie szanse miał. Ob­wiesz­czono po­kój. Dłu­gie i smutne lata sa­mot­no­ści Vi­beke, jakby wojna, do­bie­gły końca.

Przed nimi przy­kuc­nął Mark. Lund stwier­dziła na­gle, że trzyma dłoń na jego mięk­kich wło­sach, głasz­cze je, cie­szy się, że on się uśmie­cha, a nie wy­kręca się jak kie­dyś.

Po dzie­się­ciu mi­nu­tach wszy­scy sie­dzieli przy stole, pa­trzyli, jak z kuchni przy­bywa pierw­sze da­nie. Za­częły się śpiewy. We­selne pie­śni o śmiesz­nych tek­stach, pół nu­cone, pół wy­krzy­ki­wane z ar­ku­szy z tek­stami, które uło­żono obok menu. Ser­wo­wano białe wino, cie­pławe. Roz­myśl­nie usa­dzono ją obok ku­zyna Bjørna, ka­wa­lera, księ­go­wego z Ro­skilde. Głów­nym te­ma­tem pro­wa­dzo­nych przez niego roz­mów, po­mię­dzy przy­śpiew­kami, była przy­szłość po­dwój­nej księ­go­wo­ści.

Lund nie tknęła al­ko­holu. Już i tak miała wra­że­nie, że zbyt wiele ude­rzyło jej do głowy.

Są­siad oka­zał się na tyle przy­tomny, że za­uwa­żył, iż te­mat ją nu­dzi.

– Je­steś po­li­cjantką? – spy­tał.

– Tak jakby.

– Sły­sza­łem, że eks­hu­mo­wali po­le­głego żoł­nie­rza. Ga­zety o tym pi­sały.

Lund zmie­niła zda­nie – łyk­nęła haust za słod­kiego bia­łego wina.

– Na­prawdę? – zdzi­wiła się.

Na­gle, za­nim są­siad zdo­łał wy­po­wie­dzieć ko­lejne słowo, ode­zwał się dzwo­ne­czek.

Vi­beke wstała ze swo­jego miej­sca. Czło­wiek z ob­sługi znowu po­ja­wił się przy Lund.

– Prze­pra­szam – po­wie­dział. – Ktoś chce się z pa­nią zo­ba­czyć. Mówi, że to ważne.

Za­raz za drzwiami stała blon­dynka w ele­ganc­kiej gar­sonce. Gdy Lund na nią spoj­rzała, kiw­nęła głową.

– Nie mo­głam się do­cze­kać tej prze­mowy – oznaj­miła Vi­beke. – Więc…

Lund od­su­nęła krze­sło i wstała od stołu.

Ko­bieta przy drzwiach przed­sta­wiła się jako Ka­rina Jør­gen­sen z Mi­ni­ster­stwa Spra­wie­dli­wo­ści.

– To­ast! – im­pro­wi­zo­wała Vi­beke za Lund. – Na zdro­wie!

Lund prze­szła z blon­dynką do baru.

– Do tej roz­mowy do­szło przy­pad­kowo – mó­wiła ko­bieta. – Nie zo­sta­nie ni­g­dzie od­no­to­wana. Nie po­wia­domi pani o niej ni­kogo w Po­li­ti­går­den.

Ze­szły na dół. Ko­ry­ta­rze wy­ło­żone bia­łymi płyt­kami. Za­pa­chy i od­głosy po­bli­skiej kuchni.

Na końcu stał wielki męż­czy­zna, tuż obok ko­biety skła­da­ją­cej ob­rusy. W jed­nej ręce trzy­mał te­le­fon, w dru­giej nóżkę kur­czaka. Gdy Lund się zbli­żyła, nie­do­koń­czona nóżka tra­fiła do śmiet­nika. A te­le­fon do kie­szeni.

Wy­tarł dło­nie ser­wetką le­żącą w po­bliżu, po czym prawą rękę po­dał Lund.

– Tho­mas Buch, mi­ni­ster spra­wie­dli­wo­ści. W każ­dym ra­zie w tej chwili.

Lund nic nie po­wie­działa.

– Ka­rina mówi, że spo­tka­li­śmy się tu­taj przy­pad­kiem. – Miał przy­ja­zną twarz i po­tar­ganą brą­zową brodę. – A to ci przy­pa­dek, co?

– Na gó­rze wła­śnie od­bywa się we­sele mo­jej mamy.

– Wiem. Prawda wy­gląda tak, że bar­dzo po­trze­buję paru od­po­wie­dzi. I my­ślę…

– Pro­szę po­słu­chać. Je­śli cho­dzi o eks­hu­ma­cję, to na­prawdę strasz­nie mi przy­kro. To mój błąd. Pro­szę nie wi­nić Brixa ani Stran­gego…

Za­cze­kał, aż kel­nerka się od­dali.

– Wie pani o za­rzu­tach cią­żą­cych na duń­skich żoł­nier­zach w Hel­mand?

– Tro­chę.

– Za­uwa­żyła pani, by coś wska­zy­wało, że nasi żoł­nie­rze mo­gli za­mor­do­wać cy­wi­lów? Co­kol­wiek…

– Po­wi­nien pan się skon­tak­to­wać z Len­nar­tem Bri­xem albo Ruth He­deby. Oni te­raz pro­wa­dzą…

– Wła­śnie nie je­stem pe­wien. A je­stem mi­ni­strem spra­wie­dli­wo­ści. Po­ja­wiła się su­ge­stia, że w zbrod­nię był wplą­tany ja­kiś ofi­cer. Pani o tym wie? Czy ze­tknęła się pani z ja­ki­miś do­wo­dami, które pró­bo­wano ukryć?

Lund po­krę­ciła głową.

– Tę hi­sto­rię opo­wia­dał żoł­nierz, który ma za­bu­rze­nia psy­chiczne. Praw­do­po­dob­nie nie było żad­nego ofi­cera.

Wielki męż­czy­zna we­pchnął pię­ści do kie­szeni spodni i stał nie­po­ru­sze­nie.

– Dla­czego więc chciała pani eks­hu­mo­wać tego żoł­nie­rza?

– Bo skre­wi­łam. Nic nie wiem. Mu­szę wró­cić na we­sele, prze­pra­szam.

– A co z do­wódcą od­działu, Jen­sem Pe­te­rem Ra­be­nem?

– My­śla­łam, że on coś wie o… Ale on jest chory psy­chicz­nie. Miał po­wód do ucieczki. Wła­śnie od­rzu­cono jego wnio­sek o zwol­nie­nie wa­run­kowe.

– Kto od­rzu­cił?

– Służba Wię­zienna. Jego le­karz orzekł, że Ra­ben jest zdrowy, ale…

Buch zer­k­nął na blon­dynkę.

– Her­ste­dve­ster orze­kło, że może wyjść? – spy­tał. – A Służba Wię­zienna od­rzu­ciła jego wnio­sek?

– Zga­dza się. A on bar­dzo chciał wyjść, był wręcz zde­spe­ro­wany. Roz­pada się jego mał­żeń­stwo. Praw­do­po­dob­nie już się roz­pa­dło.

Buch przy­ło­żył pa­lec do ust i my­ślał.

– Niech pani okaże mi jesz­cze tro­chę cier­pli­wo­ści. – Od­wró­cił się do blon­dynki. – Mon­berg pra­co­wał nad ustawą o służ­bie wię­zien­nej, prawda? Kiedy za­rzu­cił te prace?

Za­sta­na­wiała się chwilę.

– Za­raz po spo­tka­niu z mi­ni­strem obrony.

– Wła­śnie. Za­dzwoń do Plo­ugh.

Sze­roki uśmiech i znowu wielka dłoń. Lund od­po­wie­działa uści­skiem.

– Dzię­kuję – rzekł mi­ni­ster. – I pro­szę prze­ka­zać ma­mie gra­tu­la­cje.

– A o co wła­ści­wie cho­dzi?

Pa­lec znowu po­wę­dro­wał do bro­da­tej twa­rzy. I znowu po­ja­wił się na niej krzywy uśmiech. Po czym mi­ni­ster mru­gnął okiem.

– Mi­łego dnia, Saro Lund – rzekł i po­ma­chał jej ręką na po­że­gna­nie.

Gdy wró­ciła na we­sele, prze­ma­wiał wła­śnie Bjørn.

– Vi­beke – po­wie­dział, sto­jąc obok żony. Czy­tał z no­ta­tek. – Uszczę­śli­wi­łaś mnie. Cały czas chcę tylko śpie­wać, tań­czyć i wy­gła­szać mowy.

Lund po­de­szła do swo­jego miej­sca, mo­dląc się w du­chu, by do tego nie do­szło.

Po­my­ślała o męż­czyź­nie, z któ­rym wła­śnie roz­ma­wiała. Tho­mas Buch był mi­ni­strem spra­wie­dli­wo­ści. I po­dob­nie jak ona po­ru­szał się po omacku.

– Cza­sami – cią­gnął Bjørn – ża­łuję, że los nie ze­tknął nas wcze­śniej. Ale wtedy nie by­li­by­śmy na sie­bie go­towi. Cie­szę się więc, że w tam­ten ma­jowy wto­rek wsze­dłem do se­cond-handu. Wy­sze­dłem z niego z ko­bietą, która zo­stała moją żoną.

Lund zi­gno­ro­wała wąt­pliwe żarty są­siada, a wpa­try­wała się w pre­zenty i trzy czer­wone róże.

Nikt nie przy­syła kwia­tów sa­mot­nej ko­bie­cie na we­sele jej matki.

Go­ście wsta­wali. Dło­nie wzno­siły kie­liszki. Bjørn wy­gła­szał to­ast.

– Sto lat dla panny mło­dej!

Gdy Bjørn po­chy­lił się, by po­ca­ło­wać Vi­beke, Lund prze­szła przez salę, zna­la­zła swoją wią­zankę i wy­jęła przy­cze­pioną do niego białą ko­pertę.

Wie­działa, że za­pa­dła ci­sza, że wszy­scy na nią pa­trzą.

Mi­nął ją czło­wiek z ob­sługi nio­sący nową bu­telkę wina.

– Kto przy­niósł te kwiaty? – spy­tała.

– Po­sła­niec – od­rzekł tym sa­mym apa­tycz­nym to­nem co wcze­śniej.

W środku zna­la­zła wia­do­mość. „Tjek hun­de­te­gnet – Ra­ben”. Sprawdź nie­śmier­tel­nik.

Vi­beke ob­ser­wo­wała córkę z uśmie­chem, ale spięta. Po­stu­kała no­żem w kie­li­szek i wstała.

– Skoro się tu wszy­scy ze­bra­li­śmy, chcia­ła­bym wy­gło­sić swoją kwe­stię. Za­nim Sa­rah…

Lund się­gnęła po dzwo­ne­czek mi­strza ce­re­mo­nii.

– Ko­chany Bjør­nie – za­częła Vi­beke i urwała, pa­trząc na zbli­ża­jącą się córkę.

Lund za­trzy­mała się przed nią. Miały za sobą tyle lat kon­flik­tów. Tyle kłótni i zło­ści. A te­raz miała za­wieść matkę po raz ko­lejny, na jej wła­snym ślu­bie.

Twarz Vi­beke na­gle się zmie­niła. Uśmiech­nęła się. Lund po­sta­wiła dzwo­ne­czek przy jej ta­le­rzu, ob­jęła ją, uca­ło­wała w oba po­liczki, a matka zro­biła to samo.

– O co cho­dzi? – spy­tał Bjørn z lekką nutą gniewu w gło­sie. – Nie mo­żesz wyjść w trak­cie prze­mowy matki! Go­ście nie wy­cho­dzą, za­nim we­sele się za­cznie!

Lund otarła oczy.

– A moja córka wła­śnie wy­cho­dzi, Bjørn – od­parła Vi­beke to­nem nie­malże na­gany. – I w po­rządku.

– W po­rządku? – spy­tał, sze­roko otwie­ra­jąc oczy.

Lund nic nie po­wie­działa, tylko ru­szyła do wyj­ścia.

– Tak! – do­dała Vi­beke bar­dzo lekko. – Jak naj­bar­dziej w po­rządku. Ko­biety w tej ro­dzi­nie są pra­co­wite i mają swoje sprawy. – Po­kle­pała go po ple­cach. – Przy­zwy­cza­jaj się, chło­pie. I sta­raj się na­dą­żać.

Lund dziar­skim kro­kiem opu­ściła salę. Za sobą usły­szała śmiech. Może ner­wowy. Ale śmiech.

I głos matki, silny i prze­ko­nu­jący:

– No, ko­chany Bjør­nie. Na czym to sta­nę­li­śmy?

Już nie słu­chała. Ze­szła ze scho­dów, wie­dząc do­kład­nie, do­kąd iść.

Hanne Møl­ler sprzą­tała ga­raż. W rę­kach trzy­mała fo­to­gra­fię, pa­trzyła na nią smutno.

We­szła Lund. Na fio­le­tową su­kienkę miała na­ło­żoną znisz­czoną gra­na­tową kurtkę.

– Przy­szłam pa­nią prze­pro­sić. Wiem, że po­li­cja też pa­nią prze­pra­szała. To za mało. Chcia­łam, żeby usły­szała to pani ode mnie.

Spoj­rzała na zdję­cie. Przy­stojny młody męż­czy­zna w woj­sko­wym be­re­cie, uśmie­cha­jący się do stan­dar­do­wego por­tretu. Hanne Møl­ler odło­żyła fo­to­gra­fię do kar­tonu.

– Zdaję so­bie sprawę, że nie mogę tego na­pra­wić – cią­gnęła Lund.

– Nie – od­parła ko­bieta ci­cho i z go­ry­czą. – Nie może pani.

– Chcę, żeby pani zro­zu­miała. – Je­den krok do przodu. Nie wyj­dzie, do­póki to nie zo­sta­nie po­wie­dziane. – Mu­sia­łam mieć pew­ność.

– A ma pani?

Pod­nio­sła ja­kieś ubra­nia syna i wsa­dziła je do czar­nego worka na śmieci.

– Je­stem pewna, że on nie żyje. Przy­kro mi. Ale jesz­cze cze­goś nie wiemy…

– Niech pani so­bie idzie.

Lund ro­zej­rzała się po ga­rażu. Za­sta­na­wiała się.

– Musi mnie pani wy­słu­chać.

– Dla­czego pani ni­gdy nie od­cho­dzi, kiedy o to pro­szę? – Głos Hanne Møl­ler wzniósł się, pe­łen bólu i gniewu. – I dla­czego pani cią­gle wraca? Prze­śla­duje mnie pani?

– Bo dzieje się coś złego. My­ślę, że pani też o tym wie.

– Wiem? – Trzy­mała swe­ter. Woj­skowy, z gra­na­to­wej włóczki. Albo część mun­durka szkol­nego. Wy­glą­dały tak po­dob­nie.

– Cho­dzi o nie­śmier­tel­nik pani syna. Łań­cu­szek, który dało mu woj­sko, z taką przy­wieszką. – Lund stwier­dziła, że opi­su­jąc przed­miot, nie­zręcz­nie ma­cha rę­koma.

Są­dząc po wy­ra­zie twa­rzy Hanne Møl­ler, ta ge­sty­ku­la­cja nie była po­trzebna.

– Wie pani, gdzie on jest?

– Dla­czego ka­wa­łek me­talu jest taki ważny?

– Nie­śmier­tel­nik prze­ka­zuje się naj­bliż­szym krew­nym. Do­stała go pani?

– Py­ta­łam – od­parła ko­bieta, krę­cąc głową. – Nie zna­le­ziono go.

– Ale ma pani resztę jego rze­czy?

Ko­bieta wska­zała pu­dło.

– Nie. To wszystko zo­sta­wił w domu. Nie mamy nic. Tylko ciało, któ­rego nie po­zwo­lono nam zo­ba­czyć. Dla­czego za­daje pani te py­ta­nia?

Lund za­sta­na­wiała się, co po­wie­dzieć. Ale Hanne Møl­ler po ka­ta­stro­fie na cmen­ta­rzu na­le­żały się wy­ja­śnie­nia.

– My­ślę, że ktoś zna­lazł nie­śmier­tel­nik pani syna. My­ślę, że wy­ko­rzy­stał go, by użyć toż­sa­mo­ści Pera. I żeby póź­niej za­tu­szo­wać swoje zbrod­nie.

– Per był do­brym chłop­cem – po­wie­działa jego matka ła­god­nym, zbo­la­łym gło­sem. – Nie chcia­łam, żeby wstę­po­wał do woj­ska. Kiedy był mały, nie było wo­jen. My­śla­łam, że zo­sta­nie na­uczy­cie­lem. Albo le­ka­rzem. Ale po­tem do­rósł, a świat się zmie­nił. – Wpa­try­wała się w Lund. – Wy­da­wało się, że to po pro­stu taki inny wy­bór. Taki jak iść do pracy w szkole. Po­je­chać do in­nego kraju, o któ­rym czło­wiek nie­wiele sły­szał, i wal­czyć w woj­nie, któ­rej nikt z nas nie ro­zu­mie. Do­my­ślam się, że po­trze­bu­jemy żoł­nie­rzy. Ale nie Pera. On był na to za de­li­katny.

Lund mil­czała, w gło­wie ma­jąc Marka.

– Czło­wiek my­śli, że może swoje dzieci po­kie­ro­wać, by ro­biły coś do­brego – do­dała Hanne Møl­ler tym sa­mym ła­god­nym, zbo­la­łym szep­tem. – Ale ni­gdy nie wia­domo, co je czeka. Tak na­prawdę nie wia­domo.

– Przy­kro mi, że spra­wi­łam pani tyle bólu. Po­stą­pi­łam głu­pio. Nie będę już pani nie­po­koić. – Lund ru­szyła do drzwi.

– Pro­szę za­cze­kać – po­wie­działa ko­bieta. – Mu­szę pani coś po­ka­zać. – Po­szła do kąta i wy­cią­gnęła inne pu­dło. – My­śla­łam, że to po­myłka. Może tak jest. Ale i tak nie daje mi to spo­koju.

– Co ta­kiego?

– Od czasu do czasu coś się po­ja­wiało. Jakby Per cią­gle żył. Pro­szę… – Wy­cią­gnęła plik otwar­tych ko­pert. – Li­sty. Ostatni sprzed kilku ty­go­dni. Pro­szę po­pa­trzeć.

Lund wzięła pa­kiet.

– Kiedy się za­czę­łam nad tym za­sta­na­wiać… Wy­obra­ża­łam so­bie, że może on na­dal żyje – szep­tała Hanne Møl­ler. – Ale nie żyje, prawda? A po­tem po­ja­wiła się ta ko­bieta. I pani…

Głów­nie ra­chunki. Per K. Møl­ler zgi­nął w Hel­mand, w wy­niku eks­plo­zji czy sa­mo­bój­stwa, po­nad dwa lata temu. Wszyst­kie do­ku­menty miały daty póź­niej­sze.

– To po­myłka, prawda? – spy­tała ko­bieta.

– Praw­do­po­dob­nie – od­parła Lund. – Mogę to za­trzy­mać?

Tuż przed osiem­na­stą Buch wró­cił do Rig­sho­spi­ta­let, go­towy na dru­gie star­cie z Fro­dem Mon­ber­giem.

Ni­kogo nie wi­dział w re­cep­cji, więc wszedł do środka. Za­stał Mon­berga w bia­łej pi­ża­mie, sie­dzą­cego na skraju łóżka i po­chło­nię­tego lek­turą ga­zety.

– Je­śli już mu­siał pan przy­cho­dzić – ode­zwał się pa­cjent – na­le­żało spy­tać o po­zwo­le­nie i ro­bić to w go­dzi­nach od­wie­dzin. – Na­stęp­nie wstał, pod­szedł do okna, wło­żył szla­frok. Cią­gle był nie­ogo­lony. Wy­da­wał się wy­mi­ze­ro­wany i stro­skany. – Nie mam panu nic wię­cej do po­wie­dze­nia, Buch.

– Nie­wiele wię­cej mu­szę usły­szeć. Już to wiem.

Mon­berg od­wró­cił się i wy­szcze­rzył zęby w uśmie­chu. To nie był miły wi­dok.

– Do­prawdy?

– Pra­wie. Przy­go­to­wy­wał pan ustawę, obie­cał pan zre­du­ko­wać koszty służby wię­zien­nej. To się zna­la­zło w orę­dziu.

– Za­kłady karne były prze­peł­nione. A ja­kie to ma zna­cze­nie?

– Chciał pan też zmniej­szyć liczbę pa­cjen­tów w za­mknię­tych za­kła­dach psy­chia­trycz­nych, prawda?

Chudy męż­czy­zna pa­trzył groź­nie na Tho­masa Bu­cha i mil­czał.

– Wnio­sko­wał pan, by każdą sprawę po­now­nie prze­ana­li­zo­wano i by zwol­niono wszyst­kich, któ­rzy nie sta­no­wią za­gro­że­nia dla spo­łe­czeń­stwa.

– Prze­ko­py­wa­nie sta­rych akt to ro­bota dla urzęd­ni­ków, nie dla mi­ni­strów.

– Jed­nym z tych, któ­rzy mieli wyjść na wol­ność, był Jens Pe­ter Ra­ben. Żoł­nierz. Czło­wiek, który twier­dził, że na wła­sne oczy wi­dział zbrod­nię wo­jenną po­peł­nioną przez in­nego żoł­nie­rza na­szych wojsk w Afga­ni­sta­nie.

– Nie pa­mię­tam…

Buch po­sta­wił krok w jego stronę.

– Niech mnie pan nie okła­muje. Ros­sing oma­wiał z pa­nem sprawę Ra­bena. A po­tem, nie wia­domo z ja­kiego po­wodu, cał­ko­wi­cie zre­zy­gno­wał pan ze swo­jego pro­jektu. Nic z niego nie wy­szło.

Mon­berg kiw­nął głową.

– To prawda. Były po temu inne po­wody.

– Nie będę pana już nie­po­koił – oznaj­mił Buch i skie­ro­wał się do drzwi. – Te­raz to sprawa dla Plo­ugh i ze­społu praw­nego…

– Buch!

Mi­ni­ster sta­nął.

– Na mi­łość bo­ską, może mnie pan wy­słu­chać? – po­pro­sił Mon­berg.

Buch wró­cił i spoj­rzał na chu­dego, do­tknię­tego nie­szczę­ściem czło­wieka przy łóżku. Chciał po­czuć wy­rzuty su­mie­nia, że tak go nęka. Ale to było trudne.

– Co pan za­mie­rza? – spy­tał Mon­berg.

– To za­leży od pana. Nie chcę ni­kogo ka­rać, chcę tylko po­znać prawdę.

– Ros­sing upie­rał się, że Ra­ben nie po­wi­nien wy­cho­dzić na wol­ność. Wszyst­kie ra­porty ze szpi­tala mó­wiły, że ten męż­czy­zna jest zdrowy, ale Ros­sing po­strze­gał to jako kwe­stię bez­pie­czeń­stwa pań­stwo­wego. Po­wie­dział, że wy­pusz­cze­nie tego czło­wieka jest sprzeczne z in­te­re­sem na­ro­do­wym. Że musi zo­stać w Her­ste­dve­ster.

Buch pra­wie się ro­ze­śmiał.

– In­te­re­sem na­ro­do­wym? Co to zna­czy? Nie za­my­kamy swo­ich wro­gów, je­żeli nie da­dzą nam do tego po­wodu. Dla­czego mie­li­by­śmy to ro­bić wła­snym żoł­nie­rzom, któ­rzy wal­czą za nas, za nasz kraj?

– Ros­sing nie wda­wał się w szcze­góły, a ja nie py­ta­łem.

Buch pod­niósł pa­lec i wy­mie­rzył go w sła­bego męż­czy­znę przed sobą.

– Jens Pe­ter Ra­ben zda­wał so­bie sprawę, że w Afga­ni­sta­nie wy­da­rzyło się coś strasz­nego. Ros­sing chciał, by Ra­ben sie­dział pod klu­czem, bo oba­wiał się po­li­tycz­nych re­per­ku­sji, gdyby to wy­da­rze­nie prze­do­stało się do wia­do­mo­ści pu­blicz­nej. To nie jest in­te­res na­ro­dowy.

– Ja o ni­czym nie wiem! Ros­sing po­pro­sił mnie o po­moc. Po­wie­dział mi, co mam ro­bić.

– A po­tem Anne Drag­sholm chciała wzno­wie­nia sprawy.

Mon­berg skrzy­wił się nie­za­do­wo­lony, pod­szedł do łóżka, wpa­try­wał się w upo­rząd­ko­waną po­ściel, od­wró­cony ple­cami do wiel­kiego męż­czy­zny za­rzu­ca­ją­cego go py­ta­niami.

– Co po­wie­działa Drag­sholm? Co od­kryła?

– Nie mogę się wda­wać w szcze­góły… – burk­nął Mon­berg i za­czął po­pra­wiać po­duszki.

Buch stra­cił cier­pli­wość.

– Do dia­bła! – ryk­nął. – My­śli pan, że może się tu ukryć na za­wsze? – Gwał­tow­nym ru­chem wska­zał drzwi. – Tam umie­rają lu­dzie! A pan… – Wy­ce­lo­wał pa­lec w wy­mi­ze­ro­waną twarz Mon­berga. – To pana wy­brali na ko­zła ofiar­nego. Nie Ros­singa. Uznają pana za sza­leńca, tak jak zro­bili z Ra­be­nem. Nie ro­zu­mie pan tego?

Frode Mon­berg chwy­cił się skraju łóżka. Od­dy­chał z tru­dem. I z tru­dem mo­bi­li­zo­wał resztki od­wagi.

– Za­ją­łem się po­li­tyką, by coś zdzia­łać. By słu­żyć.

– Więc pro­szę mi po­wie­dzieć – bła­gał Buch.

Chudy męż­czy­zna za­wa­hał się, wziął głę­boki od­dech.

– Mó­wiła, że zna­la­zła do­wód, że żoł­nie­rze mó­wili prawdę. Tam do­szło do ma­sa­kry. Do­pu­ścił się jej duń­ski ofi­cer. To, że Ra­bena uwię­ziono, było jawną nie­spra­wie­dli­wo­ścią.

– Jak się tego do­wie­działa? – spy­tał Buch.

Mon­berg za­mknął oczy, wy­glą­dał jak czło­wiek na skraju wy­trzy­ma­ło­ści.

– Zna­la­zła go.

– Kogo?

– Tego, kto to zro­bił. Wie­działa, kim jest. Nie po­wie­działa mi. Za bar­dzo się bała. By­łem w rzą­dzie, prawda? Nie są­dzę, żeby do końca mi ufała.

Buch nie przy­znał tego, co wy­da­wało się oczy­wi­ste: Drag­sholm miała ra­cję.

– To wszystko, co wiem – do­dał Mon­berg. Sto­jąc ty­łem do Bu­cha, pa­trzył za okno. – Co ja mam, do cho­lery, zro­bić? Jest co­raz go­rzej.

– Musi pan po­wie­dzieć prawdę, Frode. I tyle. – Po­ło­żył dłoń na ra­mie­niu Mon­berga i prze­ra­żony stwier­dził, że składa się z resz­tek mię­śni i ko­ści. – Po­wie­dzieć prawdę, i wszystko bę­dzie do­brze. Obie­cuję. Pre­mier cały czas mnie wspiera. Pro­sił, bym wy­ja­śnił sprawę. Nie zo­sta­wimy pana, obie­cuję.

Frode Mon­berg od­wró­cił się i spoj­rzał groź­nie na Bu­cha, nic nie mó­wiąc.

Roz­le­gło się pu­ka­nie do drzwi. Ka­rina.

– Prze­pra­szam – po­wie­działa. – Mu­szę z pa­nem po­roz­ma­wiać. To ważne.

– Dwie mi­nuty – rzu­cił do Mon­berga Buch – i usta­limy, co ro­bić.

Słaby męż­czy­zna wpa­try­wał się w niego groź­nie.

– Jest pan dziec­kiem, Buch. Ros­sing nie po­wie ani słowa.

Ka­rina cią­gle bia­do­liła.

– Dwie mi­nuty – po­wtó­rzył Buch.

Na ko­ry­ta­rzu Ka­rina od­cią­gnęła Bu­cha od se­pa­ratki Mon­berga. Mi­ni­ster czuł, że w końcu osią­gnął ja­kiś prze­łom.

– Tho­ma­sie…

– Zmu­si­łem go do roz­mowy. Po­twier­dził na­sze do­my­sły. Mu­simy za­raz ścią­gnąć tu PET.

– Wy­słu­chasz mnie? – Za­pro­wa­dziła go do ja­kiejś wnęki. – Te­raz masz pro­blem nie z Mon­ber­giem, tylko z Krab­bem.

Buch głę­boko ode­tchnął.

– A czego znowu chce ten har­ce­rzyk?

– Do­maga się two­jej re­zy­gna­cji.

– No lu­dzie…

Wy­glą­dała ża­ło­śnie, a to było do niej nie­po­dobne.

– Krabbe sta­wia pre­mie­rowi ul­ti­ma­tum. Albo ty odej­dziesz, albo on wy­cofa swoje po­par­cie dla rządu. Chce two­jej głowy albo do­pro­wa­dzi do upadku ga­bi­netu.

– Nie, nie, nie. – Buch nie mógł prze­stać my­śleć o roz­mo­wie, którą wła­śnie od­był. – Po­słu­chaj. Mon­berg po­twier­dził, że roz­ma­wiał z Ros­sin­giem. Że za­trzy­mał duń­skiego żoł­nie­rza w Her­ste­dve­ster na prośbę Ros­singa. To jest te­raz ważne.

Skrzy­żo­wała ra­miona i wbiła w niego wzrok.

– Dojdźmy prawdy, a wtedy wszystko bę­dzie do­brze – upie­rał się Buch. – Zwy­kle tak jest. Chodź… – Po­pro­wa­dził ją z po­wro­tem ko­ry­ta­rzem.

– Sama mo­żesz tego po­słu­chać.

– To po­ważne – od­parła, po­dą­ża­jąc za nim.

– Wszystko jest po­ważne. To tylko kwe­stia skali.

Sta­now­czym kro­kiem wszedł do se­pa­ratki Mon­berga. Pie­lę­gniarka zmie­niała po­ściel. Łóżko było pu­ste.

Buch spoj­rzał na pie­lę­gniarkę.

– Po­wie­dział, że chce się przejść – wy­ja­śniła, wzru­sza­jąc ra­mio­nami.

– A pani go pu­ściła?

Żach­nęła się.

– To szpi­tal, nie wię­zie­nie.

Buch za­klął, wy­szedł na ko­ry­tarz. Mon­berg mu­siał skrę­cić w lewo. Gdyby udał się w drugą stronę, zo­ba­czy­liby go.

– Tho­ma­sie… – jęk­nęła Ka­rina.

– Nie te­raz.

Nie był czło­wie­kiem ner­wo­wym. Nie­po­kój nie le­żał w jego na­tu­rze.

– Tho­mas! Mu­sisz za­dzwo­nić do pre­miera.

– Nie! – krzyk­nął na nią i za­raz tego po­ża­ło­wał. – Mu­simy zna­leźć Mon­berga. Nie ro­zu­miesz?

– To mnie oświeć. – Skrzy­żo­wała ra­miona.

– Przy­ci­sną­łem go, Ka­rino – od­rzekł Buch ci­cho, jakby do sie­bie. – Przy­ci­sną­łem go, bar­dzo mocno.

Pa­trzyła, słu­chała, po czym ru­szyła przo­dem i za­glą­dała do po­miesz­czeń po pra­wej i le­wej.

– Frode? – krzyk­nęła.

Nikt nie od­po­wia­dał.

Dom Jar­nviga w ko­sza­rach Ry­van­gen. Su­te­rena była pra­wie go­towa. Po­ma­lo­wana przez Chri­stiana Søga­arda. Ściany no­wego po­koju Jo­nasa przy­kryła ja­sna ta­peta. Tap­cza­nik, żółte krze­sełko, sto­jąca lampa, biu­reczko. Po raz pierw­szy w ży­ciu miał wła­sny kąt. Lo­uise pa­trzyła, jak jej syn stoi przy dziadku, który wie­sza nad łóż­kiem pla­kat z ko­smicz­nymi wo­jow­ni­kami.

– Jest równo, Jo­na­sie? – spy­tał.

– Tak, dziadku. Po­doba mi się.

Jar­nvig od­wró­cił się i uśmiech­nął sze­roko do wnuka, po czym wy­jął z kie­szeni pi­nezki i przy­cze­pił pla­kat.

– No to do­brze – rzekł, po­kle­pu­jąc chłopca po gło­wie. – Wy­gląda fan­ta­stycz­nie, co? Te­raz masz cały po­kój dla sie­bie.

– Mu­sisz za­pu­kać, za­nim wej­dziesz – po­uczył go wnuk.

– Tak jest! – Puł­kow­nik za­sa­lu­to­wał i strze­lił ob­ca­sami.

Jo­nas zro­bił to samo. Obaj się ro­ze­śmiali. Lo­uise Ra­ben na ten wi­dok po­czuła za­ra­zem ra­dość i smu­tek. Po czym od­da­liła się do kuchni i za­częła sprzą­tać.

Oj­ciec przy­szedł w ślad za nią.

– Zo­sta­wiam cię z tym te­raz – stwier­dził. – Ład­nie tu wy­gląda. Wcze­śniej to za­wsze była taka ka­wa­lerka. A te­raz… – nie­mą­dry uśmiech – …te­raz wy­gląda tak, jak­bym znowu miał ro­dzinę.

– Dzięki za po­moc, tato.

– Coś jesz­cze mogę zro­bić? Wczo­raj po­wie­dzia­łem różne głu­pie rze­czy. Prze­pra­szam. Mnie też to oczy­wi­ście po­ru­sza. Nie mogę… nie mogę pa­trzeć na cie­bie w tym sta­nie.

Zdjęła rę­ka­wice gu­mowe, po­de­szła do ojca i do­tknęła jego po­liczka.

– W po­rządku. By­łam idiotką, co nie? Wy­da­wało mi się, że na za­wsze ozna­cza na za­wsze. A to tekst tylko dla dzieci, prawda?

– Cza­sami tak – przy­znał. – Chodź ze mną na bal ka­de­tów. Bę­dzie mi bar­dzo miło. Mo­gła­byś być moim go­ściem.

Przy­po­mniała so­bie bale ka­de­tów z cza­sów, gdy była na­sto­latką. Wszy­scy mło­dzi żoł­nie­rze go­rąco pra­gnęli za­tań­czyć z córką ofi­cera.

– Na bale ka­de­tów to ja je­stem za stara i za gruba.

– Bzdura. Jedno i dru­gie to bzdura. Do­brze by ci to zro­biło.

– Po­win­nam być z Jo­na­sem.

– Jo­na­sowi nic nie do­lega. Mogę za­ła­twić ko­goś do opieki. To o cie­bie się mar­twię. Daj spo­kój…

Prze­je­chała ście­reczką do­koła zlewu. Jej złota ob­rączka ślubna le­żała obok kranu ra­zem z ze­gar­kiem. Za­wsze zdej­mo­wała ją do zmy­wa­nia.

Na za­wsze.

Mrzonki dla dzieci. Wy­trzy­mała przy Jen­sie wię­cej, niż znio­słaby nie­jedna ko­bieta. A co do­stała w za­mian? Tchó­rza, który uciekł na Bli­ski Wschód, gdy tylko ona uro­dziła dziecko. Prze­stępcę ukry­wa­ją­cego się przed wszyst­kimi.

– Cho­ciaż na chwilkę – pro­sił oj­ciec. – Wró­cimy od razu, kiedy bę­dziesz chciała.

Nie mo­gła ode­rwać wzroku od ob­rączki. Kie­dyś wy­da­wała jej się taka ważna. Sta­no­wiła sym­bol cze­goś, co ich łą­czyło. Te­raz była re­lik­tem prze­szło­ści, gorz­kim przy­po­mnie­niem wszyst­kiego, co stra­ciła.

– Oczy­wi­ście – po­wie­dział Jar­nvig. – Ro­zu­miem. To za­leży od cie­bie. – Ro­ze­śmiał się. – Ale za­wsze uwiel­bia­łem pa­trzeć, jak tań­czysz. My­śla­łaś, że nie je­steś w tym do­bra. Nie mia­łaś po­ję­cia…

Lo­uise skrzy­żo­wała ra­miona.

– No to o któ­rej idziesz?

Jar­nvig kla­snął w dło­nie, a na jego twa­rzy po­ja­wiła się taka ra­dość, ja­kiej nie wi­działa w ostat­nich la­tach.

– Gdy tylko wy­bie­rzesz su­kienkę. Czyli dia­bli wie­dzą…

Go­dzinę póź­niej, za ogro­dze­niem ko­szar, Ra­ben sie­dział w dru­gim już ukra­dzio­nym tego dnia sa­mo­cho­dzie, scho­wany ni­sko za kie­row­nicą, z twa­rzą skrytą za kap­tu­rem. Drzwi miał otwarte, go­tów do ucieczki przy naj­mniej­szym za­gro­że­niu.

Do­bre miej­sce. Do­sko­nały wi­dok na dom Jar­nviga. Świa­tła włą­czone, w oknie na dole dało się do­strzec za­bawki. Spoj­rzał na nie i za­bo­lało go serce. Tyle stra­cił. Tyle mu­siał od­zy­skać.

Otwo­rzyły się drzwi wej­ściowe. Wy­szedł Tor­sten Jar­nvig w mun­du­rze ga­lo­wym. Czarna kurtka i złote epo­lety. Biała ko­szula i muszka. Na ze­wnątrz cze­kała długa li­mu­zyna.

Ra­ben znał ten ob­rzą­dek. Od­by­wał się bal dla no­wego na­boru ka­de­tów w wy­na­ję­tej sali nie­opo­dal Ka­stel­let. Ta­kim jak Ra­ben nie wolno było się zbli­żyć do tej im­prezy. Mu­sieli so­bie tylko wy­obra­żać mu­zykę, śmie­chy, oso­bliwe pi­jac­kie dow­cipy. Zgrzy­tać zę­bami i mieć na­dzieję, że ci su­rowi, nie­wy­szko­leni ka­deci nie prze­szko­dzą w walce, nie na­rażą ich na śmierć, gdy od­dział trafi na trudny te­ren Hel­mand.

Ofi­ce­ro­wie zaj­mo­wali wy­soką po­zy­cję. Ale to sze­re­gowcy, zwy­czajni żoł­nie­rze, po­bo­rowi, mi­zerni, je­śli cho­dzi o wy­kształ­ce­nie i po­cho­dze­nie spo­łeczne, de­cy­do­wali, czy bi­twa za­koń­czy się zwy­cię­stwem. Ich krew bar­dziej niż in­nych była roz­le­wana na su­chej ob­cej ziemi.

Pa­trzył, jak Jar­nvig do­cho­dzi do dłu­giej li­mu­zyny, wy­rzuca pa­pie­rosa, roz­gląda się. Za­sta­na­wiał się, co my­śli ten czło­wiek. Do­wódca. I oj­ciec Lo­uise. Ra­ben ni­gdy nie ro­zu­miał, czy jest dla niego ro­dziną, czy tylko ko­lej­nym żoł­nie­rzem cze­ka­ją­cym na jego roz­kazy. Nie­wy­klu­czone, że Jar­nvig sam tego nie poj­mo­wał.

Drzwi domu otwo­rzyły się po­now­nie i Ra­ben prze­stał od­dy­chać. Lo­uise. Fu­trzana etola, szkar­łatna je­dwabna suk­nia. Do­sko­nałe włosy. Blada twarz z ma­ki­ja­żem. Go­towa na bal ka­de­tów córka ofi­cera, o któ­rej ma­rzyli wszy­scy mło­dzieńcy.

Tym­cza­sem ona zi­gno­ro­wała wszyst­kich, a wy­brała jego.

Ze­szła po­woli po stop­niach. Ra­ben od­niósł wra­że­nie, że z wa­ha­niem. Jakby za­pa­dły ja­kieś de­cy­zje.

Jar­nvig cze­kał przy otwar­tych drzwiach li­mu­zyny. Za kie­row­nicą sie­dział sztywny jak struna żoł­nierz w mun­du­rze. Lo­uise wsia­dła, cały czas pa­trząc pro­sto przed sie­bie. Wró­ciła nie­po­strze­że­nie do tam­tego świata. A on nie, ni­gdy tego nie zrobi.

Ra­ben pa­trzył, jak li­mu­zyna nie­śpiesz­nie su­nie w stronę war­towni, jak war­tow­nicy sa­lu­tują, a Jar­nvig i jego córka opusz­czają Ry­van­gen.

Po­tem po­woli, ostroż­nie wy­je­chał kra­dzio­nym Peu­ge­otem na drogę za nimi, za­cho­wu­jąc bez­pieczną od­le­głość i za­sta­na­wia­jąc się, co zro­bić, gdy do­trą na miej­sce.

Z tak­sówki, którą je­chała do mia­sta z domu pani Møl­ler, Lund za­dzwo­niła do Stran­gego.

– Coś mi się nie wy­daje, że­byś była na we­selu – po­wie­dział.

– Mu­sisz coś spraw­dzić.

– Zo­sta­łaś od­su­nięta od sprawy.

– Mu­sisz coś spraw­dzić – po­wtó­rzyła, te­raz już nie­cier­pli­wie.

– Je­stem w Hel­sin­gør.

Czter­dzie­ści mi­nut sa­mo­cho­dem na pół­noc od Ko­pen­hagi.

– A co tam ro­bisz?

– PET chce, że­by­śmy zna­leźli każ­dego Afgań­czyka w Da­nii. Wła­śnie je­stem z tłu­ma­czem w ośrodku dla uchodź­ców. Strata czasu. Cze­kaj, wyjdę na ze­wnątrz…

Za­cze­kała. Tak­sówka zwol­niła w du­żym ru­chu. W ta­kich wa­run­kach do miesz­ka­nia matki zo­stało jej z pół go­dziny.

– No to co się dzieje? – spy­tał po chwili Strange.

– Ktoś sko­rzy­stał z toż­sa­mo­ści Pera K. Møl­lera. Jego nie­śmier­tel­nik za­gi­nął.

– Oni tam pro­wa­dzą wojnę, Lund. Różne rze­czy giną.

– To nie tak. Ktoś ro­bił za­kupy na jego na­zwi­sko. W ciągu ostat­nich kilku mie­sięcy. Matka do­sta­wała fak­tury.

– Ach.

– Mu­sisz jesz­cze raz po­roz­ma­wiać z Ka­pe­la­nem. I z Søga­ar­dem. Wrzu­cić na­zwi­sko Møl­lera do sys­temu biura in­for­ma­cji go­spo­dar­czej, może coś się znaj­dzie.

– Je­stem w Hel­sin­gør, pa­mię­tasz? Roz­ma­wiam z ludźmi, któ­rzy mnie nie­na­wi­dzą.

– Świet­nie. Wsia­daj do auta i wra­caj. Jak do­ci­śniesz gaz, mo­żesz tu być za pół go­dziny.

– Mam ro­botę! To po­trwa jesz­cze parę go­dzin. – Za­milkł na chwilę. – Mó­wi­łaś już o tym Bri­xowi?

– Jesz­cze nie – przy­znała. – Po­wiem. Słowo ho­noru.

Znowu ta długa ci­sza.

– Pro­szę, obie­caj mi, że nie zro­bisz nic głu­piego.

– Na przy­kład?

– Na przy­kład… sam nie wiem. Ni­g­dzie nie po­je­dziesz sama. To ni­gdy nie koń­czy się do­brze, prawda?

A co cię to ob­cho­dzi?, po­my­ślała. Je­steś tylko jesz­cze jed­nym gli­nia­rzem, któ­rego mi przy­dzie­lono. Nie­zbyt do­brym w swoim fa­chu. Pod wie­loma wzglę­dami zbyt mi­łym.

– Nie zro­bię nic głu­piego – po­wie­działa i zdała so­bie sprawę, że nie chce zra­nić jego uczuć. – Ale i tak dzię­kuję.

I tyle. Te­raz pa­dał deszcz. Sa­mo­chody przed nimi po­ru­szały się po­woli.

– Chcę po­je­chać w inne miej­sce – ode­zwała się do tak­sów­ka­rza. – Do Ve­ster­bro. Ile to zaj­mie?

Ro­ze­śmiał się i wzru­szył ra­mio­nami.

– Skąd mam wie­dzieć? – od­rzekł, chi­cho­cząc. – Jest pani pewna?

– Tak, je­stem pewna.

Prze­ciąw­szy In­dre By, cen­trum mia­sta, tak­sówka skrę­ciła w wą­ską uliczkę i po­trą­ciła ro­we­rzy­stę. Wy­wią­zała się nie­unik­niona kłót­nia. Ro­we­rzy­sta, wielki fa­cet wy­peł­niony pi­wem, się­gnął do wnę­trza tak­sówki i za­brał klu­czyki.

Lund od­cze­kała kilka mi­nut, pa­trząc, jak męż­czyźni ska­czą so­bie do oczu. Po­tem zo­sta­wiła na de­sce roz­dziel­czej swoją wi­zy­tówkę i po­wie­działa kie­rowcy, że może ze­zna­wać, gdyby na­prawdę chciał, by ktoś po­świad­czył, jak fa­tal­nie jeź­dzi.

Od dworca Nør­re­port dzie­lił ją krótki spa­cer. Stam­tąd od­jeż­dżały po­ciągi we wszyst­kich kie­run­kach. W ciągu kilku mi­nut mo­gła do­trzeć do miesz­ka­nia Vi­beke, skąd za­dzwo­ni­łaby do matki i choć tro­chę wy­na­gro­dziła jej wyj­ście z we­sela. Albo mo­gła się udać do Ve­ster­bro i od­szu­kać Gun­nara Tor­pego.

Nor­mal­nie byłby to ła­twy wy­bór. Ale ostat­nie słowa Stran­gego nie da­wały jej spo­koju. Go­ni­twa za rze­czami, któ­rych nie ro­zu­miała, nie była głu­pia. Ona tak po pro­stu ro­biła. Ta­kim była czło­wie­kiem. A poza tym… co on o tym wie­dział? Po­rządny, śred­nio kom­pe­tentny funk­cjo­na­riusz, który, zdaje się, do po­li­cji tra­fił przy­pad­kiem, bo miał już dość służby woj­sko­wej. Ulrik Strange nie wy­glą­dał za bar­dzo na czło­wieka, któ­remu jest pi­sana ka­riera za­wo­dowa. Ro­bił, co mu ka­zano, a w jej przy­padku to nie wcho­dziło w ra­chubę.

Lund we­szła do ka­wiarni na­prze­ciwko dworca, ku­piła cap­puc­cino i ka­napkę.

Strange w ni­czym nie przy­po­mi­nał Jana Mey­era, czło­wieka, który był za­bawny i jed­no­cze­śnie do­pro­wa­dzał ją do szału. W nim była ja­kaś po­waga. Po­czu­cie po­świę­ce­nia i obo­wiązku, a do tego zna­ko­mita sa­mo­świa­do­mość. Wie­dział, że ta sprawa go prze­ra­sta. Dla­tego się jej trzy­mał, słu­chał jej, ro­bił, co ka­zała, cho­ciaż byli so­bie równi rangą, do­póki Brix znowu jej nie wy­wa­lił.

Po­woli po­pi­jała kawę, nie spie­szyła się z ka­napką. Zer­k­nęła na ze­ga­rek. Do­cho­dziła dwu­dzie­sta. Je­śli Strange zro­bił, o co pro­siła, to wró­cił już do Po­li­ti­går­den i szu­kał śla­dów, które pod­su­nęła. Mo­gła za­dzwo­nić. Ale to ozna­cza­łoby spraw­dza­nie. Zi­ry­to­wa­łaby go, a tego nie chciała.

Do­piła więc kawę, ru­szyła do me­tra, ze­szła po scho­dach, spoj­rzała na pe­rony – je­den pro­wa­dził do domu, drugi do Ve­ster­bro i Gun­nara Tor­pego.

Wła­ści­wie nie był to ża­den wy­bór.

Pół go­dziny póź­niej we­szła do ko­ścioła. Wy­glą­dało na to, że w środku ni­kogo nie ma. Je­dyne świa­tła pa­liły się na oł­ta­rzu. Trzy złote lich­ta­rze na bia­łym ob­ru­sie przed ob­ra­zem przed­sta­wia­ją­cym Ma­rię pła­czącą nad Je­zu­sem.

Lund prze­szła mię­dzy ław­kami, ro­zej­rzała się. Zza otwar­tych drzwi po pra­wej do­biegł ją ja­kiś dźwięk. I do­cho­dziło stam­tąd blade świa­tło.

– Halo?! – za­wo­łała i na­gle od­nio­sła wra­że­nie, że sły­szy nie wia­domo skąd głos Jana Mey­era. Tam­ten chro­pawy, prze­pa­lony pa­pie­ro­sami, zna­jomy głos: „Nie wej­dziesz tam znowu sama, co, Lund? I to bez broni?”.

Cza­sami ro­zum pła­tał różne fi­gle. Po­de­szła do drzwi.

– Jest tam kto? – krzyk­nęła.

Nikt nie od­po­wie­dział. Pchnęła drzwi.

– Halo?

Od­bity od pu­stych ścian po­miesz­cze­nia głos Lund za­brzmiał jak mu­zyka. W środku było ciemno. Zna­la­zła kon­takt, włą­czyła świa­tło – sa­motną ża­rówkę. Od­sko­czyła wstrzą­śnięta, bo pierw­sze, co zo­ba­czyła, to wy­ło­żony płyt­kami zlew opry­skany krwią.

Się­gnęła do kie­szeni. Ale miała w niej tylko te­le­fon.

– Cho­lera – szep­nęła i zro­biła to, co było we­dług niej na­tu­ralne. Po­szła da­lej.

Dru­gie po­miesz­cze­nie. Tym ra­zem w pół­mroku, bo było tu okno, przez które wpa­dało blade świa­tło la­tarni.

Na środku zo­ba­czyła zna­jomy kształt, ohydny i święty jed­no­cze­śnie. Po­stać z ra­mio­nami roz­cią­gnię­tymi na boki jak u ukrzy­żo­wa­nego, przy­wią­zana do że­la­znej belki przy­mo­co­wa­nej do dwóch wy­so­kich drew­nia­nych lich­ta­rzy.

Gun­nar Torpe, z za­krwa­wioną twa­rzą, w kurtce woj­sko­wej, z czarną ta­śmą na ustach.

Lund po­de­szła do niego, ode­rwała ta­śmę. Z ust du­chow­nego buch­nęła krew. Głowa mu opa­dła. Oczy się za­mknęły.

Do­sko­czyła do niego, jedną ręką od­wią­zała pęta, drugą pod­trzy­mała ciało. Naj­pierw prawe ra­mię, po­tem lewe. Ciężki czło­wiek. Z wiel­kim wy­sił­kiem, po­woli opu­ściła jego ciało na twardą be­to­nową po­sadzkę.

Od­dy­chał. Słabo.

Te­le­fon.

Za­dzwo­niła na cen­tralę.

– Sa­rah Lund. Wy­ślij­cie ka­retkę do ko­ścioła Świę­tego Szy­mona w Ve­ster­bro. Za­wia­dom­cie Brixa. Wła­śnie zna­la­złam pa­stora. Jesz­cze od­dy­cha, ale…

Coś bły­snęło przy ciele Tor­pego. Spoj­rzała. Nie­śmier­tel­nik prze­cięty na pół, krew na ostrej, po­szar­pa­nej stro­nie.

– Mu­si­cie się spie­szyć. Po­wiedz­cie…

Dźwięk w po­bliżu. Kroki w głębi po­miesz­cze­nia.

Lund zer­k­nęła na Tor­pego. Na krew. Świeżą. Na rany. Tak liczne, tak żywe.

Po­stać. Męż­czy­zna w kap­tu­rze, z po­chy­loną głową prze­mknął na tle okna i pę­dem ru­szył w głąb świą­tyni.

– Prze­każ­cie Bri­xowi, że ści­gam sprawcę – do­dała, po czym zo­sta­wiła krwa­wią­cego ka­płana i po­gnała do drzwi.

Szu­kali go­dzinę. Zmar­no­wali go­dzinę. To­wa­rzy­szyła im ad­mi­ni­stra­torka szpi­tala, bar­dzo zi­ry­to­wana.

– Jak mo­gli­ście zgu­bić pa­cjenta? – py­tał Buch.

– Jak pan może tu wcho­dzić i go nę­kać? – py­tała ad­mi­ni­stra­torka. – To obu­rza­jące. Nie ob­cho­dzi mnie, kim pan jest. To nie­ważne…

Za­dzwo­nił jej te­le­fon.

Byli na trze­cim pię­trze. In­ten­sywna opieka me­dyczna. Ani śladu Mon­berga. Nikt go ni­g­dzie nie wi­dział.

Buch pa­trzył, jak twarz ad­mi­ni­stra­torki się zmie­nia. Na­uczył się już roz­po­zna­wać, kiedy nad­cho­dzą złe wia­do­mo­ści. Tyle ich było ostat­nio.

– Co się dzieje? – spy­tał, gdy wsu­nęła te­le­fon do kie­szeni.

– Chyba mu­simy we­zwać po­li­cję

– Je­stem mi­ni­strem spra­wie­dli­wo­ści! – wrza­snął Buch. – Po­li­cja mi pod­lega.

– Świet­nie – burk­nęła i po­pro­wa­dziła ich na ko­niec ko­ry­ta­rza, przez oko­licę, która wy­glą­dała na prze­strzeń ma­ga­zy­nową. Żad­nych po­ko­jów. Żad­nych sal. Tylko sprzęt i kar­tony.

– Pa­cjenci nie mają tu wstępu – po­wie­działa. – W żad­nych oko­licz­no­ściach…

Wsie­dli do windy tech­nicz­nej. Przy ciel­sku Bu­cha i z nimi dwiema, Ka­riną i ad­mi­ni­stra­torką, pra­wie wy­peł­nili li­mit. Ad­mi­ni­stra­torka wdu­siła gu­zik par­teru. I już się nie ode­zwała.

Po chwili drzwi się otwo­rzyły. Trzech męż­czyzn w sza­rych kom­bi­ne­zo­nach po­chy­lało się nad czymś.

Buch prze­pchnął się mię­dzy nimi.

Mon­berg le­żał na pod­ło­dze, twa­rzą w dół. Spod jego wy­nędz­nia­łej twa­rzy wy­pły­wała ka­łuża szkar­łat­nej krwi. Obok roz­trza­skane oku­lary. Czer­wień po­pla­miła białą pi­żamę. Jego otwarte oczy pa­trzyły zdu­mione. Pod pew­nym okrut­nym wzglę­dem były bar­dziej czujne niż za ży­cia.

– Przed chwilą sko­czył z trze­ciego pię­tra – po­wie­dział je­den z męż­czyzn.

– Pa­cjen­tom nie wolno… – za­częła ad­mi­ni­stra­torka.

Ka­rina od­wró­ciła się do ściany i za­częła szlo­chać.

– Prze­pro­wa­dzimy po­stę­po­wa­nie – do­dała ko­bieta.

– Je­ste­ście pewni, że sko­czył? – spy­tał Buch.

Nikt nie od­po­wie­dział.

Wstał, chwy­cił za ra­miona jed­nego z męż­czyzn. Tam­ten tylko spoj­rzał pa­skud­nie.

– Je­ste­ście pewni, że sko­czył? – po­wtó­rzył Buch.

– Ja za­mia­ta­łem tu na dole – od­wark­nął męż­czy­zna. – Wi­dzia­łem, jak tam stał. Pa­lił pa­pie­rosa. I na­gle mnie zo­ba­czył. Wszedł na po­ręcz. – Wska­zał krętą klatkę scho­dową. – Sły­sza­łem, jak krzy­czał, cały czas aż na dół.

– Jest pan pe­wien? – spy­tał Buch znowu, ale już ci­szej.

– Chyba ni­gdy tego nie za­po­mnę. A pan by za­po­mniał?

Dwu­dzie­sta pierw­sza dzie­sięć. Kød­byen bu­dziło się do ży­cia. W tu­tej­szych ma­sar­niach, prze­twór­niach ryb, hur­tow­niach i pie­kar­niach roz­rzu­co­nych po roz­le­głym re­jo­nie wci­śnię­tym po­mię­dzy tory ko­le­jowe a Ve­ster­bro za­opa­try­wała się w żyw­ność więk­szość Ko­pen­hagi. Te­raz, wie­czo­rem, dziel­nica od­sła­niała swoje inne ob­li­cze. Lo­kale na pię­trach, nie­które na par­te­rze, chło­nące nocny tłum, bary i re­stau­ra­cyjki, gdzie tło­czyli się ko­lo­rowi im­pre­zo­wi­cze, by zjeść i wy­pić w po­bliżu rzę­dów tu­szy by­dlę­cych i tac świeżo wy­pa­tro­szo­nego ło­so­sia.

Lund go­niła za­kap­tu­rzoną po­stać od ko­ścioła Gun­nara Tor­pego. Zo­ba­czyła, jak uska­kuje w lewo pod szyl­dem Bosch nad modną knajpką or­ga­niczną.

Po­li­cjantka bie­gła i bie­gła, pra­cu­jąc mia­rowo rę­koma, z od­de­chem skró­co­nym do ryt­micz­nych sap­nięć. Brix mógł się za­jąć pa­sto­rem. Lund miała zbiega w za­sięgu wzroku i nic in­nego się nie li­czyło.

Skrę­ciła przy szyl­dzie Bosch, obej­rzała plac przed sobą. Ma­ga­zyny i skle­piki. Za­ła­do­wy­wane cię­ża­rówki. Tak­sówki nad­cią­ga­jące z ko­bie­tami w tan­det­nych suk­niach, wy­ru­sza­ją­cymi na pod­bój nocy.

Za­kap­tu­rzona po­stać znik­nęła w bu­dynku w da­le­kim pra­wym rogu. Lund prze­bie­gła w ślad za nim przez uchy­lone drzwi.

Pu­sta hala za­ła­dun­kowa. Pod­no­śniki za­par­ko­wane na noc. Para uno­sząca się z kra­tek w sza­rej be­to­no­wej pod­ło­dze. Że­la­zne schodki wspi­na­jące się spi­ral­nie pod drew­niany su­fit.

Na­gły ha­łas. Lund pod­sko­czyła. To był grzmot z sys­temu na­gła­śnia­ją­cego pię­tro wy­żej. Gło­śna, ryt­miczna mu­zyka di­sco. Śmiech, pi­ski ucie­chy.

Przed Lund jedne otwarte drzwi. Po­gnała da­lej. Tra­fiła znowu na ze­wnątrz, w zimną noc. Po­dwórko pełne czar­nych wor­ków na śmieci i go­łębi sku­bią­cych od­padki.

Ani ży­wej du­szy.

Za­dzwo­niła do Brixa. Ode­brał z cięż­kim wes­tchnie­niem.

– Lund. Je­stem za­jęty. Od­dzwo­nię.

– Pa­stor…

– Co z nim?

– Nie do­sta­łeś wia­do­mo­ści?

– Mó­wi­łem już, je­stem za­jęty.

– Zna­la­złam go pół­ży­wego w ko­ściele. Dzwo­ni­łam na cen­tralę. Po­wie­dzia­łam, żeby we­zwali tam ka­retkę. Żeby ci prze­ka­zali…

– Co ty wy­ra­biasz, na mi­łość bo­ską? – wrza­snął. – Po­win­naś być na we­selu.

– Kiedy do­tar­łam do ko­ścioła, ktoś stam­tąd uciekł. Pró­buję go do­paść. Jest w Kød­byen.

Ro­zej­rzała się. Tyle bu­dyn­ków. Ale po­mię­dzy nimi wielka otwarta prze­strzeń. Gdyby miała szczę­ście…

– Nie może być da­leko. Przy­ślij mi tyle wspar­cia, ile mo­żesz. Mo­żemy oto­czyć te­ren…

– Zo­stań na miej­scu – roz­ka­zał Brix.

Sły­szała, jak strzela pal­cami, pew­nie na ja­kie­goś funk­cjo­na­riu­sza. Wręcz wi­działa, jak to robi.

– Je­dziemy. Je­steś nie­uzbro­jona. Nie chcę, że­byś się zbliża…

– Po­roz­ma­wiaj z pa­sto­rem. Do­wiedz się, kto to był. On go wi­dział.

– Lund?! – Brix znowu wrza­snął. – Ile razy mu­szę ci to po­wta­rzać? Zo­sta­łaś od­su­nięta od sprawy. Nie chcę, że­byś tam była.

– Ale tu je­stem. A cie­bie tu nie ma.

Ką­tem oka do­strze­gła nie­wy­raźny kształt. Za­kap­tu­rzona po­stać wy­pa­dła z pu­stej za­toki za­ła­dun­ko­wej w stronę bu­dynku na­prze­ciwko.

– Rusz się, do­bra? – po­wie­działa i wsa­dziła te­le­fon do kie­szeni.

Zo­ba­czyła, jak ten ktoś prze­cho­dzi przez za­słonę z pla­sti­ko­wych pa­sków, ta­kich ja­kich używa się przy ram­pach za­ła­dun­ko­wych. Lund po­szła w tamtą stronę, po­czuła su­rowy, ostry za­pach świe­żej krwi i ziąb chłodni.

Prze­szła da­lej. W na­stęp­nym po­miesz­cze­niu pa­no­wał mrok. Jej palce błą­dziły po ce­gla­nej ścia­nie, w końcu zna­la­zła włącz­niki. Roz­ja­śniły się ja­skrawe świe­tlówki, strze­la­jąc, bły­ska­jąc do­koła nie­bie­ska­wo­bia­łym świa­tłem.

Prze­szła przez na­stępną za­słonę z pa­sków. Po pra­wej na ha­kach wi­siały po­łcie krwi­sto­czer­wo­nej wo­ło­winy. Po le­wej – ogo­lone mar­twe świ­nie, na­gie i ró­żowe jak gi­gan­tyczne nie­mow­lęta, ry­jami do su­fitu, z za­mknię­tymi oczami.

Rząd za rzę­dem mar­twych zwie­rząt roz­wie­szo­nych na tle wy­ło­żo­nych bia­łymi ka­flami ścian. Lund do­strze­gła swoje od­bi­cie w lśnią­cych sta­lo­wych drzwiach. Czarna ku­fajka, fio­le­towa su­kienka. Na klatce pier­sio­wej krew Gun­nara Tor­pego.

Szła da­lej.

Te­raz prze­cho­dziła przez po­miesz­cze­nie, w któ­rym cięto pół­tu­sze. Stoły jak w kost­nicy, czy­ste i lśniące. Piły i noże elek­tryczne. Odór krwi i in­nych tka­nek.

Szła po­woli, od­su­wa­jąc z drogi stoły rzeź­nic­kie na kół­kach.

Pa­trzyła. Słu­chała.

Przed nią na­stępne po­miesz­cze­nie. Ob­ra­ca­jący się uchwyt. Lund do­tarła do ko­lej­nej pla­sti­ko­wej za­słony i wtedy go zo­ba­czyła. Pe­łen wor­ków na śmieci i kar­to­nów wó­zek mknął przez szary pla­stik pro­sto na nią.

Chwy­ciła sta­lową ramę, za­nim ta w nią ude­rzyła, przy­jęła ude­rze­nie, po­to­czyła się z wóz­kiem, prze­wró­ciła do tyłu, pra­wie wpa­dła do krwi­stego ka­nału od­pły­wo­wego cuch­ną­cego środ­kami de­zyn­fe­ku­ją­cymi, ob­ró­ciła się, by spraw­dzić, czy ści­gany idzie na nią.

Tylko wó­zek.

Wstała i ru­szyła bie­giem. Ko­ry­tarz. Na tyle długi, że go zo­ba­czyła. Męż­czy­zna. Ani duży, ani mały. Ani gruby, ani chudy.

Prze­ciętny. Nie­wy­róż­nia­jący się.

Czyli jak zwy­kle.

Usko­czył w prawo, roz­rzu­ca­jąc po­jem­niki i pa­lety, pcha­jąc w jej stronę kra­tow­nice na kół­kach.

Bie­gła za szybko, po­śli­znęła się na brud­nej pod­ło­dze, wpa­dła na śmiet­nik, ude­rzyła głową o me­ta­lową ścianę. Za­to­czyła się, od­zy­skała rów­no­wagę i po­bie­gła da­lej.

Klatka scho­dowa pro­wa­dziła w stronę świa­tła i od­gło­sów lu­dzi.

Noc w Kød­byen, dziel­nicy mięsa. Nikt tu nie przy­cho­dził, by ku­pić mar­twą krowę czy świeżą rybę. Przy­szli na im­prezę, a Lund z tru­dem prze­dzie­rała się mię­dzy nimi, roz­glą­da­jąc się go­rącz­kowo.

Mło­dzież i jej durna mu­zyka. Nie­ustę­pliwy kre­tyń­ski rytm. Krzy­czeli, gdy Lund roz­le­wała ich warte setki ko­ron kok­tajle, mil­kli na wi­dok za­krwa­wio­nej wście­kłej ko­biety, która, prze­py­cha­jąc się, chwy­tała ich za ele­ganc­kie su­kienki i di­zaj­ner­skie dżinsy.

Jest.

Po­stać da­leko przed nią. Je­dyna osoba w kap­tu­rze.

Lund po­gnała przez psy­cho­de­liczne fio­le­towe świa­tło, ośle­pła na chwilę, od­zy­skała wzrok i zo­ba­czyła, jak męż­czy­zna ucieka przez drzwi w głębi lo­kalu.

Nagi, wą­ski ko­ry­tarz. Pu­sty i słabo oświe­tlony. Może biura. Za­mknięte na noc.

Mu­siał być wy­czer­pany. Ona była.

Na końcu jedne drzwi. Otwo­rzyła je i zimna wil­gotna noc dmuch­nęła jej w twarz.

Dach. Pię­tro wy­żej. Gdzieś nie­da­leko za­wo­dze­nie sy­ren.

I nic.

Nic.

Lund już miała się ob­ró­cić. Zo­ba­czyła cień szy­bu­jący w po­wie­trzu. Po­czuła, że coś twar­dego bo­le­śnie ru­nęło jej na kark, a ona za­ta­cza się w stronę kra­wę­dzi da­chu i prze­la­tuje przez nią, stopy skrę­cają, gdy wpada w pu­stą prze­strzeń, leci jak ka­mień na ja­kiś pla­sti­kowy da­szek.

Głowa jej szy­buje w po­wie­trzu, a my­śli sza­leją. Nie spa­dła na sam dół. Na pewno nie. Żyła, była przy­tomna, mo­gła my­śleć. To mu­siała być inna część tej kon­struk­cji. Ze­pchnął ją tu­taj, nie na zie­mię, bo wtedy z pew­no­ścią by zgi­nęła.

Le­żała na daszku, z ob­ró­coną głową, krew ście­kała jej do oczu. Nie mo­gła się ru­szyć. Le­d­wie mo­gła od­dy­chać.

Dźwięk. Kroki na sta­lo­wych stop­niach. Po­wolne i roz­ważne. Co­raz bliż­sze.

– Jesz­cze nie – wy­szep­tała, pra­gnąc, by jej nie­ru­chome członki się ock­nęły.

Sza­lone wspo­mnie­nie. Jej matka na we­selu. Głu­pie pio­senki. Mark się śmieje, za­cho­wuje się jak od­po­wie­dzialny, uważny do­ro­sły, któ­rym ona ni­gdy nie była i nie bę­dzie.

I tak ci­cho, że tylko ona to sły­szała, szep­nęła:

– Nie te­raz.

Był tam i ona o tym wie­działa. Wie­działa też, że gdyby miała siłę, od­wró­ci­łaby się i spoj­rzała mu w twarz.

Ko­lejny dźwięk, zbyt zna­jomy. Za­mek pi­sto­letu sa­mo­pow­ta­rzal­nego wsu­wa­jący pierw­szy po­cisk do ko­mory.

Jedno ostat­nie zda­nie w jej gło­wie.

Chcę cię zo­ba­czyć.

Ale nie miała siły, by to zro­bić. Ani nie miała jak.

W tej chwili po­ru­szać się mo­gły tylko jej oczy. Nie za­my­kała ich więc i pa­trzyła przed sie­bie. Na czarną ko­pen­ha­ską noc, na ja­skra­wo­czer­wony neon Bosch re­stau­ra­cji na rogu.

Cze­kała.

Biura na Slot­shol­men, w te­le­wi­zji wie­czorne wia­do­mo­ści. Gu­mowa pi­łeczka raz za ra­zem od­bi­ja­jąca się od ściany.

Mó­wili tylko o śmierci Mon­berga, o ni­czym wię­cej. Plo­ugh cho­dził po po­koju, z roz­wią­za­nym kra­wa­tem wy­glą­dał jak obłą­kany. Ka­rina snuła się z kąta w kąt z nie­szczę­śliwą miną, jakby też po­no­siła od­po­wie­dzial­ność za to, co się wy­da­rzyło.

Buch znowu rzu­cił pi­łeczką, błęd­nie oce­nił jej tor i pa­trzył, jak znika za ka­napą.

Wy­pro­wa­dził Ka­rinę z błędu dość szybko. To on za­sy­pał Mon­berga py­ta­niami. Nikt inny. A te­raz wia­do­mo­ści też o tym wie­działy. Do­no­siły, że nie­długo przed sa­mo­bój­czą śmier­cią od­wie­dził Mon­berga jego na­stępca i do­szło do kon­fron­ta­cji.

Ka­rina z pod­ka­sa­nymi rę­ka­wami i spo­co­nym czo­łem po­de­szła do te­le­wi­zora i go ści­szyła.

– Pre­mier zwo­łał spo­tka­nie z Krab­bem i Ros­sin­giem. Pana nie za­pro­szono.

Buch pod­szedł do swo­jego biurka, wy­cią­gnął drugą pi­łeczkę, od­bił ją od ściany. W te­le­wi­zji po­ka­zy­wali zdję­cie Mon­berga. Kiedy jesz­cze był mi­ni­strem. Przy­stojny, pewny sie­bie po­li­tyk. Ani tro­chę nie­po­dobny do swo­jego na­stępcy. Frode Mon­berg lu­bił wszyst­kim opo­wia­dać, jak to ja­dał w naj­lep­szych lo­ka­lach, w No­mie po dru­giej stro­nie portu, w Søre­nie K, w Bi­blio­tece Black Dia­mond, która stała nad wo­dami Slot­shol­men. Tho­mas Buch naj­bar­dziej lu­bił usiąść nie­da­leko Sørena K, w ogro­dzie przy Mu­zeum Ży­dow­skim, bli­sko po­sągu Kier­ke­ga­arda, duń­skiego fi­lo­zofa, od któ­rego re­stau­ra­cja wzięła swoją na­zwę. Żad­nych kosz­tow­nych po­traw. Ka­napka. Hot dog. Wtedy był szczę­śliwy. Na­prawdę byłby za­do­wo­lony, gdyby do wcze­snej eme­ry­tury po­zo­stał sze­re­go­wym po­li­ty­kiem.

Na­gle jed­nak za­dzwo­nił Grue Erik­sen, w po­przedni po­nie­dzia­łek, tak nie­dawno. I wszystko się zmie­niło.

– Tho­mas! – zga­niła go Ka­rina to­nem god­nym ma­trony. – Mógł­byś prze­stać? Gdy­byś nie przy­ci­snął Mon­berga, on by się w ży­ciu do ni­czego nie przy­znał.

– Gdy­bym go nie przy­ci­snął, cią­gle by żył.

– Tego nie wiesz. Już raz pró­bo­wał się za­bić. Przed tobą był tam Flem­ming Ros­sing. Skąd wiesz, że to on cze­goś nie po­wie­dział?

Buch mil­czał.

– Jak mocno go pan przy­ci­snął? – spy­tał Plo­ugh.

– Zro­bił, co było ko­nieczne – od­parła Ka­rina.

– Tego nie wiesz. – Plo­ugh nie ustę­po­wał. – Co się stało? Do­kład­nie?

Piłka po­szy­bo­wała do ściany i wró­ciła. Gruby męż­czy­zna o twa­rzy morsa mil­czał.

– Ten baj­zel to wina Mon­berga – upie­rała się Ka­rina.

Plo­ugh ścią­gnął kra­wat i rzu­cił go na biurko. W jego wy­padku był to akt buntu.

– Ty nie ro­zu­miesz tej po­li­tyki. Tego, jak wszystko się ze sobą łą­czy.

– Ro­zu­miem, że mu­simy się sku­pić na spo­tka­niu z Gruem Erik­se­nem!

Buch da­lej rzu­cał pi­łeczką. Te­raz rów­nie go­rąco jak oni nie cier­piał tego dur­nego na­wyku. Ale trudno mu było prze­stać.

Za­dzwo­nił te­le­fon. Plo­ugh ode­brał.

Ka­rina po­de­szła do Bu­cha i sta­nęła obok niego.

– Z tego, co zro­zu­mia­łam, Krabbe i mi­ni­ster obrony przejmą od­po­wie­dzial­ność za pa­kiet an­ty­ter­ro­ry­styczny. Cał­ko­wi­cie nas od­suną. Ni­gdy nie roz­wią­żemy tej sprawy. Bę­dziesz za­blo­ko­wany. Albo zwol­niony. Tho­mas, do cho­lery! Mo­żesz cho­ciaż coś po­wie­dzieć?!

Na ko­mórkę za­dzwo­niła jego żona Ma­rie. Nie miał serca ode­brać.

– Za­częło się spo­tka­nie – prze­ka­zał Plo­ugh, roz­łą­cza­jąc się. – Po­win­ni­śmy za­cze­kać i do­wie­dzieć się, co mają do po­wie­dze­nia.

Ka­rina zgro­miła go wzro­kiem.

– Mu­simy to prze­rwać! Pre­mier nie ma po­ję­cia o gier­kach, które pro­wa­dzi Ros­sing.

W ką­cie szem­rał te­le­wi­zor. Zna­jomy głos. Buch zo­sta­wił pi­łeczkę i pod­krę­cił gło­śność. To Ros­sing w ele­ganc­kim gar­ni­tu­rze, w bia­łej ko­szuli udzie­lał wy­wiadu na tle Mi­ni­ster­stwa Obrony przed spo­tka­niem z Gruem Erik­se­nem.

– Śmierć bli­skiego ko­legi bar­dzo mną wstrzą­snęła – mó­wił z ka­mienną twa­rzą do ka­mery. – Frode był po­li­ty­kiem wiel­kiego for­matu. Czło­wie­kiem, który zło­żył Da­nii wielką oso­bi­stą ofiarę. A przede wszyst­kim był wspa­nia­łym przy­ja­cie­lem.

Buch zro­bił gło­śniej, by znowu nie do­szło do kłótni mię­dzy Ka­riną a Plo­ugh.

– To wielka strata – cią­gnął Ros­sing. – Zwłasz­cza w ta­kiej chwili, gdy nasz kraj stoi wo­bec po­waż­nych pro­ble­mów.

For­tel nie po­skut­ko­wał. Plo­ugh znowu na­tarł na Ka­rinę.

– Nie broń Mon­berga! – krzyk­nęła na niego. – On na to nie za­słu­guje.

– Chcę wie­dzieć, co się stało – wark­nął tam­ten. – Po­win­ni­ście byli to prze­wi­dzieć. Gdy­by­ście wzięli pod uwagę…

– Co się stało?! – Wal­nęła pię­ścią w stół. – Stało się to, że ten cho­lerny tchórz się za­bił, bo nie był w sta­nie po­nieść kon­se­kwen­cji swo­ich czy­nów. Dy­mi­sji. Wstydu. Nie zwa­laj winy na mnie. Ani się waż zwa­lać ją na Bu­cha. Winę po­nosi wy­łącz­nie Mon­berg. – Wska­zała te­le­wi­zor. – I jesz­cze Ros­sing. Jego od­ci­ski pal­ców są wszę­dzie. Na mi­łość bo­ską, Plo­ugh. Prze­pra­szam, że ura­zi­łam twoją pu­ry­tań­ską wraż­li­wość, idąc do łóżka z tym czło­wie­kiem. Te­raz jest mi z tego po­wodu w dwój­na­sób przy­kro. Ale nie nada­waj temu więk­szego zna­cze­nia, niż miało dla mnie i dla niego. To się stało i już. Tak się cza­sami dzieje mię­dzy ludźmi. Mię­dzy ta­kimi ro­bo­tami jak ty może nie.

Blady urzęd­nik onie­miał. Za­bra­kło mu słów. W ogóle nie za­re­ago­wał.

Buch od­rzu­cił pi­łeczkę, wy­łą­czył te­le­wi­zor i po­wie­dział do współ­pra­cow­ni­ków:

– Zwo­łaj­cie kon­fe­ren­cję pra­sową. Na­tych­miast.

– Kon­fe­ren­cję pra­sową? – wy­krztu­sił Plo­ugh. – Pro­szę po­wie­dzieć, że to żart.