Wydawca: Sonia Draga Kategoria: Kryminał Język: polski Rok wydania: 2017

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 20000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku (w tym Kindle) kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 754

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Pobierz fragment dostosowany na:

Zabezpieczenie: watermark

Opis ebooka Oszukana - Charlotte Link

Kate Linville, policjantka pracująca w Scotland Yardzie, czuje, że odebrano jej szczęśliwe życie. Ojciec był jedyną osobą, którą ta nieśmiała i samotna kobieta tak naprawdę kochała, więc kiedy zostaje w brutalny sposób zamordowany w swoim domu, Kate traci ostatnie oparcie. Policjantka nie ufa uzależnionemu od alkoholu miejscowemu śledczemu, dlatego postanawia sama rozwiązać zagadkę tajemniczej zbrodni. Z czasem coraz bardziej przekonuje się, że przeszłość ojca była ułudą, a on zupełnie innym człowiekiem niż ten, za którego uważała go przez całe życie… W tym samym czasie pewna londyńska rodzina wyrusza na upragnione wakacje. Jonas Crane, znany scenarzysta, wraz z żoną i synem wyjeżdża na torfowiska, by wśród ciszy i spokoju pokonać grożące mu wypalenie zawodowe. Żadne z nich nie przypuszcza, że za sprawą historii zamordowanego ojca Kate znajdą się w śmiertelnym niebezpieczeństwie. Zbiegły zbrodniarz szuka bowiem dobrego schronienia… „Mistrzowsko opowiedziana historia”. BUNTE „Książka, która przyprawi cię o dreszcze!” People „Charlotte Link stworzyła idealną mieszankę napięcia i emocji”. FÜR SIE

Opinie o ebooku Oszukana - Charlotte Link

Fragment ebooka Oszukana - Charlotte Link

Tytuł oryginału:

DIE BETROGENE

Copyright © 2015 by Blanvalet Verlag,

a division of Verlagsgruppe Random House GmbH, München, Germany.

Copyright © 2017 for the Polish edition by Wydawnictwo Sonia Draga

Copyright © 2017 for the Polish translation by Wydawnictwo Sonia Draga

Projekt graficzny okładki: Mariusz Banachowicz

Redakcja: Marzena Kwietniewska-Talarczyk

Korekta: Joanna Rodkiewicz, Iwona Wyrwisz, Anna Gauza

ISBN: 978-83-8110-139-4

Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione i wiąże się z sankcjami karnymi.

Książka, którą nabyłeś, jest dziełem twórcy i wydawcy. Prosimy, abyś przestrzegał praw, jakie im przysługują. Jej zawartość możesz udostępnić nieodpłatnie osobom bliskim lub osobiście znanym. Ale nie publikuj jej w internecie. Jeśli cytujesz jej fragmenty, nie zmieniaj ich treści i koniecznie zaznacz, czyje to dzieło. A kopiując ją, rób to jedynie na użytek osobisty.

Szanujmy cudzą własność i prawo!

Polska Izba Książki

Więcej o prawie autorskim na www.legalnakultura.pl

WYDAWNICTWO SONIA DRAGA Sp. z o. o.

Pl. Grunwaldzki 8-10, 40-127 Katowice

tel. 32 782 64 77, fax 32 253 77 28

e-mail:info@soniadraga.pl

www.soniadraga.pl

www.facebook.com/wydawnictwoSoniaDraga

E-wydanie 2017

Skład wersji elektronicznej:

konwersja.virtualo.pl

Piątek, 14 września 2001

Było jeszcze tak gorąco jak latem. W południe wrócił ze szkoły do domu i natychmiast wsiadł na rower. Ów wspaniały szybki rower w kolorze niebieski metalik, który dostał w lipcu na urodziny. Skończył wtedy pięć lat i z początkiem września poszedł po raz pierwszy do szkoły. Nauka sprawiała mu przyjemność. Nauczyciele byli mili, także koledzy w klasie. Wydawał się sobie bardzo dorosły. A najlepsze było to, że miał najlepszy rower ze wszystkich. Mimo że Gawin, jego klasowy kolega, z którym siedział w jednej ławce, stale się chwalił, że jego rower jest lepszy, co nie było prawdą. Widział ten rower – nawet w połowie nie był tak dobry jak jego.

– Najpóźniej o szóstej bądź z powrotem! – zawołała za nim matka. – I uważaj na siebie!

Tylko skinął głową w odpowiedzi. Matka stale się o niego martwiła. Obawą napawał ją ruch uliczny, źli ludzie, którzy uprowadzają dzieci, nawet ewentualne burze, które można było napotkać.

– To dlatego, że cię kochamy – odpowiadała, kiedy złościł się z tego powodu.

Zanim opuścił miasto, jechał bardzo ostrożnie. Nie był dzieckiem, wiedział, na co trzeba uważać. Ale teraz miał przed sobą zupełnie pustą trasę. Odkrył ją kilka tygodni temu i od tego czasu przyjeżdżał tu prawie codziennie. Była to wąska polna droga, po której bardzo rzadko jeździły samochody. Ciągnęła się między łąkami i polami i wydawała się nie mieć końca ani początku. W słoneczne dni, takie jak dzisiejszy, stawała się białym zakurzonym paskiem wśród płaskich pól, które sięgały aż po horyzont. Latem z pewnością rosło tu zboże i zasłaniało widok, ale teraz wszystko było już zżęte, co tylko potęgowało wrażenie nieskończoności. I wolności.

A teraz był słynnym kierowcą wyścigowym i jeździł samochodem marki Ferrari. Jechał w czołówce wyścigu – ale pozostali zawodnicy byli tuż za nim. Dreszczyk emocji był więc tym większy. Musiał dać z siebie wszystko. Zwycięstwo było tuż-tuż, lecz należało walczyć ze wszystkich sił. Pozostali zawodnicy byli równie dobrzy. Jednak to on był najlepszy. Wiedział, że zaraz stanie na podium jako zwycięzca i opryska szampanem wiwatujący na jego widok tłum. Wszystkie kamery skierują się prosto na niego, a krzyczący komentator będzie bliski utraty głosu. Przycisnął więc pedały i niemal położył się na kierownicy roweru. Poczuł gwałtowne uderzenie wiatru na twarzy i we włosach.

Życie wydawało mu się tak piękne, że był gotów krzyczeć z radości.

Był tu zupełnie sam, jeśli nie liczyć jego fikcyjnych współzawodników. Jak okiem sięgnąć – nikogo. Tylko on. I ta nieskończoność drogi.

Nie miał pojęcia, że nie był już sam.

Nie miał pojęcia, że pozostały mu zaledwie dwie minuty do końca. Do końca jego kariery najsłynniejszego kierowcy wszech czasów.

I życia – takiego, jakie znał.

Sobota, 22 lutego 2014

Była szansa, aby ujść z tego cało i uratować skórę.

Sypialnia Richarda Linville’a mieściła się pod samym dachem domu, prowadzące do niej drzwi można było zamknąć na klucz, a w środku znajdował się telefon. I kiedy tej zimnej i mglistej lutowej nocy Richard obudził się nagle przerażony, słysząc jakiś dziwny dźwięk, którego nie potrafił rozszyfrować, a który brzmiał tak podejrzanie jak odgłos rozbijanej szyby, powinien był wyskoczyć z łóżka, zamknąć drzwi i natychmiast wezwać policję. Ale Richard nie był człowiekiem, który od razu wołałby o pomoc tylko dlatego, że nocą usłyszał w swoim domu coś dziwnego, coś, co równie dobrze mogło się okazać złudzeniem. Zanim przeszedł na emeryturę, pracował jako nadkomisarz w North Yorkshire Police i niełatwo go było wystraszyć. I jeśli naprawdę działo się coś dziwnego, najpierw próbował wyjaśnić to sam.

Bezszelestnie i zadziwiająco zwinnie jak na swój wiek podniósł się z łóżka, wymacał w ciemnościach górną szufladę nocnej szafki, wysunął ją i zza stosu starannie poukładanych chusteczek wyciągnął pistolet. Dawniej, w czasie służby, nie nosił broni, ale jako były funkcjonariusz policji kryminalnej wiedział, że także będąc emerytem, nie może wykluczyć pewnego zagrożenia swej osoby. Zbyt wielu ludzi ścigał, zbyt wielu postawił przed sądem, było więc oczywiste, że miał wrogów. Niektórzy dzięki niemu już od wielu lat siedzieli za kratkami. Dlatego też postarał się o pistolet, ale fakt, że nie szedł spać, nie mając go pod ręką, był wyłącznie środkiem ostrożności.

Wyślizgnął się z pokoju, zatrzymał na półpiętrze i nasłuchiwał. Nic nie było słychać oprócz cichego bulgotania wody w rurach centralnego ogrzewania. Żadnego podejrzanego trzeszczenia, skrzypienia, niczego, co przypominałoby dźwięk tłuczonej szyby. Prawdopodobnie się pomylił, albo coś mu się przyśniło. Jak dobrze, że się nie ośmieszył i nie zadzwonił do któregoś z dawnych kolegów.

A jednak przed powrotem do łóżka postanowił się upewnić.

Powoli i w zupełnej ciszy schodził po schodach. W marcu tego roku miał skończyć siedemdziesiąt jeden lat i był dumny z tego, że na jego ciele prawie nie można było dostrzec żadnych oznak starości. Przypisywał to temu, że zawsze uprawiał dużo sportu, dziś jeszcze, niezależnie od pogody, każdego dnia przebiegał długie odcinki, a swoje niezbyt zdrowe upodobania kulinarne kompensował przynajmniej poprzez całkowitą rezygnację z papierosów i znaczne ograniczenie napojów alkoholowych. Większość ludzi, których spotykał, uważała go za młodszego, niż był, a u wielu kobiet miałby ciągle duże szanse. Choć co prawda do tego ostatniego nie przywiązywał żadnej wagi. Jego żona, Brenda, kobieta, z którą spędził czterdzieści jeden lat życia, zmarła trzy lata temu na raka po długiej walce z chorobą.

Dotarł już na dół. Na prawo od niego znajdowały się drzwi wejściowe do domu, które jak każdego wieczoru starannie zamknął. Przed sobą miał salon z narożnym oknem wychodzącym na ulicę. Richard zerknął przez nie na dół. Wszędzie pusto, cicho i ciemno. Zasłony nie były zaciągnięte. Nocne ciemności nigdy nie są zupełnie czarne i zwykle nawet wtedy na końcu ulicy można było dostrzec kościół w Scalby, który wzniesiono swego czasu na porośniętym drzewami wzgórzu. Dziś jednak mgła była zbyt gęsta – otulała szczelnie jak wata ulice i domy, tak że nie można było dostrzec nawet budynku po przeciwnej stronie. Richard miał przez chwilę upiorne wrażenie, że nie tylko jest zupełnie sam na tym świecie, ale przede wszystkim, że jest przez wszystkich opuszczony. Ale przywołał się szybko do porządku: przecież to bzdura. Wszystko było takie samo jak zawsze. Przyczyną tego stanu była tylko mgła.

Kiedy się odwracał, znów dobiegł go jakiś szmer. Zabrzmiało to jak ciche skrzypienie i w ogóle nie przypominało zwykłych odgłosów, jakie można było usłyszeć nocą w domu. Dźwięk dotarł do niego z kuchni i Richard miał wrażenie, że ktoś stanął na odłamkach szkła. I to pasowało do tego, co przedarło się do jego snu.

Odbezpieczył broń i ruszył przez korytarz w stronę kuchennych drzwi. Pojmował, że robił dokładnie to, co tak usilnie odradzała ludziom policja i przed czym on także wszystkich przestrzegał: Jeśli jesteście pewni, że w waszym domu jest włamywacz, nie próbujcie działać na własną rękę. Ukryjcie się w bezpiecznym miejscu, opuszczając dom albo zamykając się w jednym z pomieszczeń, i wezwijcie telefonicznie pomoc. Zachowujcie się przy tym tak cicho, jak to tylko jest możliwe. Sprawcy nie mogą mieć świadomości, że zostali zauważeni.

Ale jego to oczywiście nie dotyczyło. On był policjantem, nawet jeśli już nie pracował zawodowo. A poza tym miał broń i znakomicie umiał się nią posługiwać. To odróżniało go od większości mieszkańców miasta.

Dotarł do kuchennych drzwi. Były zamknięte, jak zawsze w czasie zimowych nocy. Drzwi, które prowadziły z kuchni do ogrodu, były już stare i na tyle nieszczelne, że do środka dostawało się dużo zimna, które przy zamkniętych drzwiach kuchennych przynajmniej nie przenikało do dalszych części domu. Richard wiedział, że dawno należało je wymienić. Już Brenda narzekała na nie dostatecznie często – z powodu zimna, ale także właśnie bezpieczeństwa. W odróżnieniu od bardzo solidnych drzwi wejściowych te prowadzące do ogrodu można było całkiem łatwo wyłamać.

Nasłuchiwał, trzymając pistolet gotowy do strzału. W ciszy słyszał jedynie swój własny oddech.

Ale jednak wiedział, że coś czy też ktoś tam był. Nie odniósłby tylu sukcesów w policji, gdyby w ciągu wielu lat służby nie rozwinęło się w nim owo osobliwe wyczucie grożącego niebezpieczeństwa.

Ktoś był w kuchni.

Najpóźniej teraz powinien był wezwać pomoc. Bo przecież nie miał pojęcia, ilu mogło być włamywaczy. Możliwe, że przyjdzie mu się zmierzyć z jednym człowiekiem. Ale być może będzie miał do czynienia z dwojgiem lub trojgiem ludzi i wówczas nie mógłby wykorzystać swej przewagi polegającej na posiadaniu broni. I później nie za bardzo by wiedział, dlaczego właściwie zlekceważył wszystkie zasady i przepisy i podjął tak wielkie ryzyko, którego rozmiarów nie był nawet w stanie skalkulować. Starczy upór? Przecenianie samego siebie? A może chciał sobie coś udowodnić?

W rzeczywistości nie miał już zbyt wiele czasu, aby odpowiedzieć na to pytanie.

Wszystko stało się dokładnie w tej samej chwili: chciał właśnie ostrożnie nacisnąć klamkę u drzwi, ale jednocześnie gdzieś w ciemnościach jadalni, tuż obok siebie, dostrzegł jakiś ruch i poczuł tak silne uderzenie w ramię, że wydał z siebie gwałtowny okrzyk bólu. Z rozpaczą próbował utrzymać pistolet, lecz uderzenie trafiło w nerw w taki sposób, że przez chwilę wszystkie jego mięśnie były jak sparaliżowane. Broń wypadła na podłogę i z hałasem potoczyła się w stronę jadalni, a Richard wykonał jakiś nieskoordynowany ruch w jej stronę, choć wiedział już, jak bardzo bezsensowny był jego zamiar: wróg znajdował się dokładnie tam, w jadalni właśnie. Nagle pojął, na czym polegał największy błąd, jaki popełnił w czasie ostatnich kilku minut: założył, że włamywacz, albo włamywacze, wszedł do domu przez kuchenne drzwi prowadzące do ogrodu – bo stanowiły najsłabszy punkt. Ale przecież także w jadalni znajdowały się drzwi prowadzące do ogrodu i najwyraźniej w nich właśnie wybito szybę. Richard w czasie długich lat pracy wyszkolił wielu młodych policjantów i credo, które im przekazywał, zawsze brzmiało: niczego nie przyjmujcie za pewnik. Zawsze należy sprawdzić wszystko, każdą możliwą opcję. Od tego może zależeć życie wasze albo innych ludzi.

Nie mógł pojąć, dlaczego dzisiejszej nocy naruszył niemal każdą ze swoich zasad.

Silny cios w żołądek spowodował, że osunął się na kolana i zaraz potem poczuł uderzenie pięścią w skroń. Na chwilę zrobiło mu się czarno przed oczami, ale to wystarczyło, aby przewrócić go na podłogę. Nie stracił przytomności, choć miał wrażenie, że świat nagle zakręcił się wokół niego i zalała go nagła fala mdłości. Próbował stanąć, lecz silny kopniak w żebra spowodował, że znów upadł. Zaraz potem poczuł, że ktoś chwycił go brutalnie i jednym szarpnięciem podniósł. Ten przeciwnik był niezwykle silny. I bardzo zdecydowany.

Ktoś gwałtownie otworzył kuchenne drzwi, zapalił światło i wepchnął Richarda do środka. Włamywacz, trzymając go mocno jedną ręką, wyszarpnął drugą krzesło spod stołu i postawił je na środku pomieszczenia. Richard, oślepiony, zmrużył oczy, a za chwilę siedział już na krześle, ciągle walcząc o każdy haust powietrza, bo ostatni kopniak w żebra na dłuższą chwilę pozbawił go możliwości oddychania. Czuł, że jego lewe oko zaczyna gwałtownie puchnąć i że kleista substancja, przypuszczalnie krew, ciekła mu z nosa. Niemal nie był w stanie myśleć tak szybko, żeby nadążyć za tym, co się z nim działo, nie mówiąc oczywiście o tym, że nie mógł też zrobić niczego, aby się bronić.

Ktoś szarpnął go za ramiona, przeciągnął je za oparcie krzesła i związał nadgarstki. Tak brutalnie i ciasno, że zdrętwiały niemal natychmiast. I zaraz potem w nagie, sterczące spod piżamy kostki Richarda wpił się cienki drut. Łącznik do kabli, jak stwierdził za chwilę, a to oznaczało, że nie miał najmniejszych szans, aby uwolnić się z tych więzów bez czyjejś pomocy. Kamienna podłoga pod jego stopami była w dodatku lodowato zimna.

„Powinienem był włożyć kapcie” – pomyślał.

W jego położeniu była to doprawdy osobliwa myśl. Musiał się przecież zmierzyć z o wiele poważniejszymi problemami.

Podniósł głowę, popatrzył i stwierdził, że ma do czynienia tylko z jednym człowiekiem, choć co prawda liczba przeciwników w jego obecnym położeniu nie grała już żadnej roli. Był to niezwykle wysoki mężczyzna. Budowa jego ciała zdradzała, że musiał być dość młody – mógł mieć około trzydziestu lat. Wyglądał, jak gdyby spędzał dużo czasu na treningu w siłowni, a może nawet uprawiał boks. Sprawiał wrażenie wręcz naładowanego agresją.

Jeszcze jedno uderzyło Richarda, choć nie bardzo był pewien, czy ma to interpretować na swoją korzyść czy też nie: młody mężczyzna miał na rękach rękawiczki, a na głowie robioną na drutach czapkę nasuniętą nisko na czoło. Był więc na tyle przebiegły, że wiedział, jak uniknąć pozostawienia śladów DNA i odcisków palców. I nie dawał się poznać swojej ofierze. Świadczyło to o pewnym profesjonalizmie, a ogólnie zawsze było tak, że szanse na szczęśliwe zakończenie były większe, jeśli miało się do czynienia z tego rodzaju sprawcą. Taki człowiek nie tracił zbyt szybko panowania nad sobą i nie wpadał w panikę, która zwykle kończyła się rzezią. Także to, że ukrywał swoją tożsamość, przemawiało za tym, że Richard mógł przeżyć tę noc. Ale jakiś instynkt podpowiadał mu, że tego akurat napastnik nie planował. Młody mężczyzna był chyba na tyle ostrożny, aby zabezpieczyć się przed każdą ewentualnością.

Richard pogrążył się w koszmarze niepewności.

Nie sądził też, że agresor włamał się do domu w celach rabunkowych. Zgodnie z jego doświadczeniem złodzieje na ogół unikali konfrontacji z mieszkańcami. Ten mężczyzna raczej wymknąłby się jak najciszej do ogrodu przez drzwi jadalni, kiedy tylko usłyszałby kroki na schodach. Miał na to dość czasu. Nie czyhałby na niego, nie próbowałby go pobić, co tylko zwiększało ryzyko jego pochwycenia.

To włamanie miało więc coś wspólnego z osobą Richarda. Gdyby się nie obudził, intruz poszedłby na górę i napadł go w łóżku. Los dał więc Richardowi szansę, którą on tak lekkomyślnie zaprzepaścił.

Ale, do diabła, co ten typ miał z nim wspólnego?

– Popatrz na mnie, ty gnoju – odezwał się młody mężczyzna, który teraz stał wyprostowany przed Richardem. Dżinsy, koszulka z krótkim rękawem mimo zimowej temperatury. Niemal widziało się grę jego muskułów na ramionach. Ten typ był silny jak niedźwiedź.

Richard spojrzał na niego uważniej. Jego lewe oko puchło coraz szybciej, ale prawym widział dobrze.

– Znasz mnie? – spytał napastnik.

Właśnie nad tym Richard zastanawiał się gorączkowo od kilku minut, przy czym to, że nie widział twarzy mężczyzny, nie ułatwiało sprawy.

– Skąd mam wiedzieć? – spytał. – Przecież ukrywa pan twarz.

W odpowiedzi pięść napastnika uderzyła go w szczękę. Zobaczył wszystkie gwiazdy i poczuł, że jest bliski utraty przytomności. Ból dotarł do niego dopiero po chwili – i był on tak silny, że Richard nie potrafił zdusić głośnego stęknięcia. Poczuł też, że uderzenie złamało mu jakąś kość, prawdopodobnie szczęki. Spróbował przełknąć, co udało mu się za którymś razem. Połknął gęstą krew.

– Czego… pan… chce? – wyrzucił z siebie z trudem.

– Naprawdę mnie nie pamiętasz? – spytał mężczyzna. – Moja twarz nie gra roli, rozumiesz? Wystarczy, jeśli przypomnisz sobie kilka obrzydliwych podłości z twojego pełnego perwersji życia. Wtedy cię oświeci, kogo masz przed sobą.

Czy to ktoś, kogo w czasie swoich lat pracy wsadził do więzienia? Ale przecież takich ludzi było wielu.

Richard nie ważył się odpowiadać, lecz patrzył z rozpaczą w twarz przeciwnika.

– Naprawdę myślałeś, że tak łatwo uda ci się przed tym uciec?

Richard z trudem sformułował odpowiedź.

– Ja… nie wiem… kim… pan jest.

Wewnętrznie przygotował się na kolejny cios, który jednak nie nastąpił. Obcy mężczyzna kołysał się na stopach, stojąc przed nim.

– Nie masz pojęcia, ty mały dupku. Naprawdę nie masz pojęcia, prawda?

– Nie – potwierdził Richard i tym razem ponownie trafiła go pięść, teraz prosto w żołądek. Tak gwałtownie, że na chwilę zabrakło mu tchu. Walczył o haust powietrza, po czym pochylił się do przodu tak daleko, jak było to możliwe, i wypluł krew na podłogę.

On mnie zamorduje. To jedyny powód, dla którego tu jest.

Bo napastnik nieprzypadkowo włamał się właśnie do jego domu, o tym Richard był już przekonany. To nie było tak, że ten człowiek obejrzał sobie jakiś dom, jeden z wielu, i postanowił trochę podręczyć, a potem zabić jego mieszkańców. Z tego rodzaju motywacją Richard zetknął się nieraz w czasie wielu lat swojej pracy i czasami nie mógł pojąć, dlaczego w efekcie swobodnego wyboru i zwykłego przypadku ludzie padali ofiarą najokrutniejszych zbrodni. Ale tu nie chodziło o to. Czuł nienawiść swojego przeciwnika skierowaną wyłącznie przeciwko niemu. I choć nie znał młodego mężczyzny – to najwyraźniej ten wybrał go z pełną świadomością.

– Proszę… – wystękał z trudem – niechże mi pan powie…

Kopniak wymierzony prosto w jego piszczel był tak bolesny, że Richard wprost zawył z bólu. Ten typ nosił buty z metalowymi kolcami. Policjant poczuł krew wypływającą z nogawki piżamy. Wiedział, że jego jedyną szansą było ustalenie, co łączyło go z tym człowiekiem. Gdyby mógł z nim pomówić. Rozmowa z ludźmi pomagała prawie zawsze. Ale musiał oczywiście wiedzieć, o czym miał z nim rozmawiać.

Zebrał całą odwagę. Bolało go już wszystko, żebra, żołądek, noga, twarz. Bał się wprost potwornie, że znów będzie bity, jeśli tylko odważy się otworzyć usta, ale jednocześnie wiedział, że przegra, jeśli tego nie spróbuje.

– Ja… naprawdę nie wiem, co… mi pan zarzuca – powiedział. Formułowanie i wypowiadanie słów przychodziło mu z wielkim trudem; jego wargi też zdążyły już spuchnąć i stale czuł, że połyka krew. – Proszę… ja chciałbym wiedzieć. Moglibyśmy… o tym pomówić…

W jego stronę znów wystrzeliła pięść – odruchowo uchylił głowę. Uderzenie musnęło go tylko, ale jego przeciwnik natychmiast chwycił go za włosy i przytrzymał. Szarpnął jego głową do tyłu tak mocno, że Richard miał wrażenie, iż mężczyzna skręcił mu kark. A za chwilę druga pięść trafiła w jego i tak złamany nos, opuchnięte oko i usta. Napastnik uderzał w jego twarz raz za razem.

„Umieram – pomyślał. – Umieram, umieram”.

Mężczyzna przestał go bić, kiedy Richard był bliski utraty przytomności. Czuł, że brakowało do tego zaledwie ułamka sekundy, i żałował, że tak się nie stało. Utrata przytomności była w tej chwili jego jedynym pragnieniem. Oprócz pragnienia, aby umrzeć szybko.

Dygotał, wił się i trząsł z wszechogarniającego bólu. Nieomal składał się wyłącznie z cierpienia i prawie nie był w stanie oddychać. Przemknęło mu przez głowę pytanie, dlaczego w ogóle jeszcze żył.

Jakimś wewnętrznym zmysłem wzroku widział siebie samego: stary człowiek we flanelowej piżamie w kratkę siedzący na kuchennym krześle, ze skrępowanymi rękami i nogami, z twarzą zbitą wręcz na miazgę, zakrwawiony i stękający. Niecały kwadrans wystarczył, aby Richard zamienił się w skazany na śmierć wrak człowieka.

Przez chwilę pomyślał o Kate. Wiedział, co dla niej będzie znaczyła jego śmierć. Był jedynym bliskim jej człowiekiem, i to, że ją teraz opuści, napełniło go nagle przeogromnym żalem. Była jego jedynym dzieckiem… Samotna nieszczęśliwa kobieta, która po prostu nie potrafiła znaleźć sobie przyjaciół, zdobyć serca mężczyzny, założyć rodziny. Albo chociaż mieć satysfakcji z wykonywanej pracy. Nigdy nie mówiła o tym, jak bardzo czuła się samotna i nieszczęśliwa. Kate wobec niego zawsze starała się sprawiać takie wrażenie, jak gdyby wszystko w jej życiu było w najlepszym porządku, a on respektował jej wyraźne życzenie podtrzymywania takiego pozoru. Nigdy nie mówił, że wie, jak jej jest źle i jak bardzo jest nieszczęśliwa. I teraz, w tych przypuszczalnie ostatnich chwilach życia, przyszło mu do głowy, że to był błąd z jego strony. Swój wspólnie spędzany czas właściwie trwonili, udając coś przed sobą nawzajem.

I wszystko wskazywało na to, że on, Richard, nie będzie już miał okazji, aby ten błąd naprawić.

Z trudem podniósł zwieszoną na piersi głowę. Ledwo widział przez szczeliny opuchniętych oczu, jak mężczyzna bez pośpiechu zaczął wyciągać kolejne szuflady i w nich grzebać. W końcu najwyraźniej znalazł to, czego szukał: plastikową torbę z supermarketu.

Richard zrozumiał. Otworzył usta, chcąc krzyczeć, ale z jego krtani wydobyło się tylko pełne bólu i rozpaczy charczenie. Miało to znaczyć: nie, nie, proszę, nie!

W następnej chwili torbę nałożono mu na głowę i umocowano wokół szyi – sznurkiem czy też taśmą klejącą, cokolwiek to mogło być.

Richard chciał się odezwać. Bo teraz już wiedział. Wiedział, kim był napastnik. Pojął też, o jaką historię z jego życia chodziło.

Jak mógł tak długo brodzić w ciemnościach?

Było już za późno. Nie mógł już mówić. Oddychał tylko. Gwałtownie, panicznie, nierozsądnie, coraz szybciej. Łapczywie wciągał do płuc ostatnie resztki tlenu.

Poniedziałek, 28 kwietnia

1

Jonas Crane nie był pewien, czy nie będzie to stratą czasu, ale obiecał Stelli, że poważnie potraktuje termin wizyty u doktora Benta, i postanowił dotrzymać słowa bez względu na to, że niezbyt ufał tego rodzaju lekarzom. W przeciwieństwie do swojej żony nie był zagorzałym zwolennikiem medycyny homeopatycznej, choć nie był także jej zdeklarowanym oponentem. Niektórym homeopatia pomagała, innym znowu nie. Stella jednak zawsze wracała z wizyt u doktora Benta zrelaksowana i szczęśliwa. Ale jeśli chodziło o dziecko, to tu Bent także nie mógł pomóc, podobnie jak inni. Czasami chyba w życiu tak miało być.

Jonas musiał dość długo czekać, co go denerwowało i ostatecznie wręcz rozzłościło. Termin wizyty miał wyznaczony na godzinę jedenastą, a jego kolej nadeszła dopiero za dwadzieścia dwunasta. Co prawda Stella uprzedzała go, że tak może być. „On poświęca sporo czasu swoim pacjentom. I dlatego trzeba czasami długo czekać. Ale za to każdy siedzi odpowiednio długo w jego gabinecie, a doktor Bent nikogo nie wygania tylko dlatego, że czeka następny pacjent”. I choć w mniemaniu Stelli było to coś niezwykłego i wspaniałego, to Jonas uważał taki sposób postępowania za co najmniej wątpliwy. Ale teraz pomyślał, że w ogóle miał szczęście, bo termin jego wizyty przypadł na godziny przedpołudniowe i chyba mógł się cieszyć, że musi czekać tylko czterdzieści minut. Skoro wszystko opóźniało się już teraz, to pecha mieli ci pacjenci, którzy musieli przyjść po południu.

Tak czy owak, także jemu doktor Bent wydał się bardzo sympatyczny. Zaangażowany i mądry. I bardzo skoncentrowany. Ktoś, kto naprawdę chciał pomóc i bardzo poważnie traktował swoich pacjentów.

Lekarz z uwagą przestudiował wydruk badania EKG, który pokazał mu Jonas.

– To przecież wygląda bardzo dobrze – stwierdził po chwili.

– Tak, i to jest właśnie problem – odparł Jonas, próbując nie myśleć o tym, że o pierwszej ma bardzo ważne spotkanie, na które w dodatku musi jechać przez pół Londynu. Wreszcie się doczekał, to była kolej na jego wizytę, postanowił więc skoncentrować się na swojej historii. – Wszystko wydaje się w całkowitym porządku. Byłem już u dość wielu lekarzy. Serce, krążenie, ciśnienie krwi… wszystko jest w porządku. Proszę – tu Jonas wyciągnął z kieszeni marynarki kolejny starannie złożony papier i podsunął go lekarzowi – to wynik szczegółowego badania krwi sprzed dwóch tygodni. Także bardzo dobry.

– Istotnie – zgodził się doktor Bent, przyglądając mu się uważnie. – Wszystko wskazuje na to, że jest pan zupełnie zdrowy. A mimo to coś pana niepokoi, prawda?

– No tak – przyznał Jonas. To mógł być bardzo nieprzyjemny moment. Czterdziestodwuletni mężczyzna, najwyraźniej zdrów jak rydz, siedział u cieszącego się wielką popularnością lekarza, próbując go przekonać, że jest chory, choć dotychczas nikt nie znalazł żadnych tego objawów. Chroniczny hipochondryk? Początek kryzysu wieku średniego? Jonas czuł jednak, że doktor Bent traktuje go poważnie, i zaczynał rozumieć, dlaczego Stella tak bardzo go polecała: ten człowiek sprawiał wrażenie kogoś, komu można powiedzieć wszystko, nie ośmieszając się ani też nie wywołując u niego niechęci. – Jestem… trochę zaniepokojony. Od pewnego czasu… to znaczy, od początku tego roku mniej więcej mam takie dziwne objawy. Zawroty głowy. Nagle przestaję słyszeć. Jakieś dziwne swędzenie w lewym ramieniu, wrażenie drętwienia. Z początku myślałem, że to zbliżający się atak serca, ale to zostało wykluczone. Bo rzeczywiście nie stwierdzono niczego, co mogłoby być przyczyną takich objawów. Ale one jednak nie ustępują. Oczywiście uspokoiło mnie to, że nie kryje się za tym nic złego. Jednak mimo wszystko – jest to irytujące. Stella w każdym razie jest zdania, że powinienem ustalić przyczynę.

Doktor Bent się uśmiechnął.

– A co słychać u Stelli? – zapytał.

– Wszystko w porządku, dziękuję.

– A u małego Sammy’ego?

– Też dobrze, nawet bardzo dobrze. Kończy za parę dni pięć lat i wyczekuje z niecierpliwością imprezy urodzinowej.

– Jest pan szczęśliwy, że podjął pan decyzję o adopcji dziecka?

– Tak, absolutnie. To było najlepsze, co mogliśmy zrobić. I zakończyło te ciągłe, daremne próby… – Jonas urwał, bo przecież doktor Bent wiedział o wszystkim.

Lekarz skinął głową.

– Osiem prób sztucznego zapłodnienia, prawda?

– Tak. Trwało to całymi latami. Nie mieliśmy już sił… I fakt, że Stella w końcu zgodziła się na to, aby z tym skończyć, i zdecydowała się na adopcję, to właściwie uratowało nasz związek. I nasze konto bankowe. Finansowo też byśmy tego nie wytrzymali.

– A więc finansowo już się pozbieraliście? Minęło już przecież ładnych parę lat.

Jonas potrząsnął głową. Czuł, że rzeczywiście dobrze mu robiło, że mógł być całkowicie szczery i otwarty. Nie musiał udawać i starać się sprawić wrażenie, że wszystko jest w najlepszym porządku i że nad wszystkim panuje. Mógł za to otwarcie powiedzieć, jak było naprawdę.

– Nie. Nadal mamy dość wysokie długi. Naszego domu i tak jeszcze długo nie spłacimy, ale musiałem otworzyć dodatkową hipotekę, żeby móc zapłacić za Bournhall.

Była to nazwa kliniki, w której próbowali począć dziecko. Kliniki założonej przez tych lekarzy, dzięki którym urodziło się pierwsze „dziecko z probówki” – Louise Brown. Ale w przypadku Stelli i Jonasa i ich pragnienia posiadania dziecka ci sami lekarze nie odnieśli sukcesu.

– Ciągle jeszcze spłacam to z wielkim trudem. Dlatego nie mogę mieć żadnych problemów w pracy, bo od tego wszystko zależy.

– Uprawia pan wolny zawód jako autor scenariuszy filmowych?

– Tak.

– I jest pan w tym dobry?

– Tak, oczywiście, ale… – Jonas rozłożył ręce w geście bezradności.

Doktor Bent przyglądał mu się uważnie.

– Ale jeśli telefon nie dzwoni choć jeden dzień, to czuje pan niepokój, prawda? Także kiedy nie nadchodzą maile od producentów filmowych. Albo kiedy spada oglądalność. Przypuszczam jednak, że czuje się pan bliski katastrofy nawet wtedy, kiedy wszystko układa się pomyślnie. Im jest pan lepszy, tym większy jest pana lęk, że nie sprosta pan oczekiwaniom otoczenia. Czy tak?

Jonas patrzył z zaskoczeniem na lekarza i zastanawiał się, jak temu człowiekowi w ciągu zaledwie kilku minut rozmowy udało się zajrzeć za fasadę, której tak strzegł. I tak dokładnie opisać jego obawy i niepokoje.

– Tak – odpowiedział po dłuższej chwili. – Żyję w ciągłym oczekiwaniu jakiejś katastrofy.

Wsłuchał się w dźwięk tego słowa. Katastrofa. Czy nie zabrzmiało to zbyt dramatycznie? Nie. Właśnie to dokładnie oddawało jego odczucia. Cały czas obawiał się jakiejś katastrofy, jakiegoś nieszczęścia. Zapaści finansowej. Niepowodzenia zawodowego. Totalnej klęski na całej linii.

Katastrofa, zapaść, niepowodzenie, zawód… Czy to były właśnie te lęki i obawy, które stale prześladowały jego świadomość, a także zagnieździły się nawet gdzieś w podświadomości? W takim razie nie mógł się niczemu dziwić.

– Czy dobrze pan sypia? – spytał lekarz.

– Źle. I mało. Wieczorem właściwie zasypiam łatwo, ale nocami budzę się około drugiej, czuję gwałtownie łomotanie serca, mam jakieś napady paniki. No i to rozmyślanie. Przeważnie leżę potem, nie śpię i czekam, aż zadzwoni budzik.

Doktor Bent przez cały czas robił notatki. Teraz jednak odłożył długopis, oparł łokcie na biurku i popatrzył na Jonasa bardzo poważnie.

– Mr Crane, musi pan wyeliminować modus katastrofy. To jest bardzo istotne. Fizycznie jest pan jeszcze zdrowy, ale otrzymuje pan wyraźne i bardzo dobitne sygnały alarmowe. Zaburzenia snu, przyśpieszone bicie serca, zawroty głowy, drętwiejące ramię… To jest bardzo poważne, bez względu na to, co mówią wyniki tych badań. – Lekarz wskazał na wydruk EKG i badanie krwi. – To jeszcze nie jest stan typu „za pięć dwunasta”, ale za dziesięć dwunasta i powinien pan teraz zaciągnąć ręczny hamulec.

Wyeliminować modus katastrofy.

– Jak to zrobić? – spytał Jonas.

– To jest możliwe – zapewnił go doktor Bent. – Choć nie jest to proste.

– Jak mogło do tego dojść? To znaczy, mam na myśli to, że jak się człowiek od czasu do czasu martwi, to jest przecież normalne. Ale ma pan rację, ja żyję, spodziewając się jakiegoś strasznego nieszczęścia, nawet jeśli nie ma ku temu żadnych podstaw. Dawniej – dawniej tak nie było. To jakoś… zakradło się do moich myśli. I nawet tego nie zauważyłem.

Doktor Bent skinął głową.

– Coś takiego nie zjawia się ni stąd, ni zowąd, z dnia na dzień. Obciążenia sumują się powoli, z początku każdy sobie z nimi radzi, każdy też przypuszcza, że nad wszystkim panuje. I jeśli organizm nagle wysyła alarmujący sygnał typu: dłużej nie dam rady – to z reguły jest już za późno. Pańskie ostatnie lata nie były łatwe, Mr Crane, wiem o tym od Stelli. Całymi latami pan i pana żona żyliście nadzieją, że będziecie mieli dziecko. A te wyczerpujące próby, aby wreszcie udało się sztuczne zapłodnienie. I związane z tym liczne rozczarowania… Wysokie koszty. A potem sam proces adopcji, który też nie jest łatwy. A przecież poza tym musiał pan wykonywać swój zawód, pracować, jakoś funkcjonować, tym bardziej że długi rosły. Przypuszczam, że z problemami finansowymi próbował się pan uporać sam, aby nie obciążać tym żony, ale właśnie dlatego było to tym trudniejsze dla pana.

Jonas skinął głową. Było dokładnie tak, jak mówił lekarz. „Czy możemy sobie na to pozwolić?” – pytała z lękiem Stella przed piątą, szóstą, siódmą i ósmą próbą, a on zawsze odpowiadał z uśmiechem: „To w ogóle nie jest problem. Mam dużo zleceń. Nie martw się!”. Stella była wykończona licznymi zastrzykami hormonalnymi, kolejnymi badaniami, pobieraniem jajeczka i umieszczaniem go w macicy, pełnym nadziei wyczekiwaniem – i równie licznymi rozczarowaniami. Pod względem medycznym dla niego, jako mężczyzny, wszystko było o wiele prostsze, dlatego też uważał za swój obowiązek nie niepokoić Stelli innymi problemami. To były jego zadania, jego obowiązki i one najwyraźniej go przerosły.

– Przepiszę panu krople, i proszę je zażywać regularnie każdego ranka przed śniadaniem – powiedział doktor Bent, wyrywając kartkę ze swojego bloczka z receptami. – Ale poza tym…

– Tak?

– Jak pan sądzi, czy udałoby się panu na kilka tygodni całkowicie wyłączyć się z dotychczasowego życia?

– Wyłączyć się?

– Kiedy ostatni raz był pan na urlopie, Mr Crane? Mam na myśli prawdziwy urlop, bez komórki, bez laptopa i tak dalej. Bez ciągłej obecności w pracy, bez bycia zawsze dla kogoś dostępnym?

Jonas się zastanowił.

– Myślę, że na takim urlopie nie byłem chyba nigdy. Właśnie od czasu, kiedy jest się stale dostępnym. Kiedy jechaliśmy na wakacje, zawsze, że tak powiem, zabierałem ze sobą moje biuro. I dalej pracowałem.

– Właśnie to mam na myśli. Mam wielu pacjentów, Mr Crane, u których obserwuję dokładnie takie same objawy jak u pana. Pański przypadek nie jest niczym nadzwyczajnym. Cyfrowa epoka podarowała nam wiele ułatwień, ale doprowadziła także do tego, że praktycznie nie możemy już znaleźć miejsca, w którym mogliśmy zostawić za sobą wszystko i skupić się wyłącznie na nas samych. Bez przerwy sprawdzamy maile, aż do późnego wieczoru, i przystępujemy do tego już z samego rana. Nie jesteśmy w stanie gdzieś zniknąć, za to ciągle jesteśmy obecni.

Jonas przeczuwał już, co będzie dalej.

– Radzi mi pan, abym zrobił sobie przerwę od wszystkiego? Abym gdzieś wyjechał, był niedostępny dla wszystkich?

– Wszyscy moi pacjenci, którzy tego spróbowali, byli zachwyceni. Czuli się jak nowo narodzeni. Odnaleźli samych siebie i potrafili odróżnić i oddzielić to, co ważne, od tego, co nieważne. Także ważne i nieważne problemy w swoim życiu. Odnaleźli spokój.

– I tak będzie już potem przez całe życie?

– Coś takiego powinno się od czasu do czasu powtarzać. Ale potem to rzeczywiście przychodzi jakby samo z siebie. Najważniejszy jest pierwszy krok.

Jonas w ogóle nie mógł sobie tego wyobrazić.

– Zwariuję, jeśli będę siedział gdzieś na pustkowiu całkowicie niedostępny dla całego świata!

– Może przez pierwszych kilka dni będzie się pan źle czuł. Ale potem pojawi się spokój. Zobaczy pan.

– Czyli najlepiej byłoby wynająć gdzieś dom. Gdzieś pośrodku jakiegoś „nigdzie”. Bez telefonu i wszystkich tego rodzaju możliwości. To ma pan na myśli?

– Niektórzy zamykają się w klasztorze – odpowiedział doktor Bent, ale tu Jonas potrząsnął przecząco głową.

– To nie dla mnie. Ale coś w rodzaju bezludnej wyspy… Czy będę mógł zabrać rodzinę?

– Lepiej byłoby bez. Ale na początek – lepsze to niż nic. Najpóźniej podczas drugiej próby sam pan zapragnie całkowitej samotności.

Jonas wstał i wziął receptę, którą podał mu doktor Bent.

– Dziękuję, doktorze. Te krople w każdym razie będę zażywał. O tym… o tym drugim muszę pomyśleć. Wierzę w to, co pan mówi. Ale na razie nie mogę sobie wyobrazić, że mi się to uda.

– Proszę po prostu zacząć się oswajać z tą myślą – odpowiedział doktor Bent. – Po jakimś czasie stwierdzi pan, że jest to coraz bardziej kuszące.

„No, temu bym się raczej dziwił” – pomyślał Jonas. Spojrzał na zegarek i się przeraził.

– Już tak późno! Muszę jechać. Rozumie pan, mam ważne spotkanie.

– Wszystkiego dobrego – odparł doktor Bent.

Jedno było jasne: Hamzah Chalid także żył w oczekiwaniu grożącej mu katastrofy i z całą pewnością dobrze robił, starając się znaleźć jakieś wyjście z tego rodzaju sytuacji życiowej. Jego ciemnobrązowe oczy bezustannie błądziły tu i tam – Hamzah sprawiał wrażenie, że nie potrafi skoncentrować swego spojrzenia na czymkolwiek choćby przez pół minuty. Zawsze reagował nerwowo, kiedy nagle skądś dobiegał czyjś głos, a teraz zaczął wręcz dygotać, gdy w kawiarni, gdzie miał się spotkać z Jonasem, kelnerce wypadła z rąk filiżanka z kawą. Hamzah był drobnym, szczupłym mężczyzną tuż po pięćdziesiątce, a jego czarne włosy zaczęły już siwieć nad czołem i na skroniach. I sprawiał wrażenie kogoś, kto stale spodziewa się grożącego mu w każdej sekundzie nieszczęścia.

Jak gdyby oni ciągle jeszcze deptali mu po piętach, byli tuż za nim. Siepacze nieżyjącego już dyktatora Saddama Husajna.

Jonas znał historię Hamzaha, która miała być sfilmowana – jego zadaniem było napisać scenariusz. Zaproponowano mu to, a on zgodził się natychmiast, choć nigdy jeszcze nie robił czegoś podobnego. Pisał kryminały dla telewizji, których fabułę wymyślał sam, albo inne historie, dla których z kolei adaptował akcje z niektórych powieści. Ale nigdy nie pisał historii z tłem politycznym, a w dodatku nigdy jeszcze nie odważył się robić czegoś, co częściowo przynajmniej miałoby cechy dokumentacji. Ale tu zaoferowano mu nadspodziewanie dużo pieniędzy i ten argument przeważył, choć Jonas wiedział, że w tej chwili raczej nie powinien był podejmować tak dużego wyzwania.

Znał więc tę historię, bo jej krótkie streszczenie przesłała mu firma producencka: Hamzah Chalid we wrześniu 1998 roku został aresztowany przez tajną policję w środku nocy we własnym domu i przewieziony do więzienia. Nie wiedział dokładnie, co mu zarzucano, ale w końcu odniósł wrażenie, że miało to coś wspólnego z jednym z jego przyjaciół, który najwyraźniej w bardzo nieostrożny sposób wypowiedział się publicznie, krytykując panujący reżim. I który także siedział już w więzieniu. Każdy, kto utrzymywał bliższe kontakty z tym człowiekiem, znalazł się w efekcie na celowniku organów bezpieczeństwa państwa. Hamzah był więc torturowany, a odniesione w wyniku tego rany zrujnowały mu zdrowie właściwie na całe życie. W końcu uznano, że pod względem politycznym nie stanowi żadnego zagrożenia, i wypuszczono go z więzienia. Ale Hamzah nie był już tym samym człowiekiem co kiedyś; cierpiał z powodu nagłych ataków paniki i ciężkiej depresji i nie potrafił już prowadzić normalnego życia. Musiał często chodzić do lekarza, a w efekcie otrzymywanych zwolnień równie często nie pojawiał się w pracy. Czy to właśnie była okoliczność, która spowodowała, że znów padły na niego podejrzenia – tego nie dowiedział się nigdy. Dość, że któregoś dnia otrzymał ostrzeżenie, iż grozi mu kolejne aresztowanie. Hamzah uciekł dosłownie w ostatniej chwili przez okno znajdujące się na tyłach jego mieszkania, kiedy tajna policja stała już pod drzwiami. Znalazł schronienie u przyjaciół, którzy przekazywali go sobie po kolei, bo każdy bał się o własne życie. I wreszcie doszło do czegoś, od czego nie mógł się uwolnić ani na chwilę. I tę historię właśnie opowiedział Jonasowi w kawiarni jako pierwszą, choć ten oczywiście już ją także znał.

– Wtedy znów przewożono mnie z jednej kryjówki do drugiej w samochodzie jednego z moich znajomych. Schowałem się na podłodze między przednim a tylnym siedzeniem, byłem przykryty kocem. Zatrzymaliśmy się na skrzyżowaniu na światłach. Pod moim kocem było ciemno i o wiele za ciepło. Duszno po prostu. Wszystkie dźwięki z zewnątrz docierały do moich uszu jak z jakiegoś oddalenia i były mocno przytłumione… – Hamzah umilkł.

– Ale nagle poczuł pan niebezpieczeństwo…? – dopytywał się ostrożnie Jonas, który uprzednio bardzo uważnie przeczytał opis całego zdarzenia.

– Tak. Czułem niebezpieczeństwo. Czułem je doskonale. Do dziś nie potrafię wyjaśnić, co właściwie mnie ostrzegło. To było coś w rodzaju nagłej pewności: oni są bardzo blisko. Zacząłem dygotać, prawie nie mogłem oddychać. – Hamzah znów urwał. Jego oczy stały się jeszcze ciemniejsze, twarz nagle pobladła, a na czole pojawił się pot.

– To była pańska podświadomość. I coś w rodzaju jej czujników, które rozwinął pan sam od chwili pierwszego aresztowania – wyjaśnił Jonas. – Taki instynkt posiadają dzikie zwierzęta. One właśnie potrafią zwietrzyć niebezpieczeństwo na długo przedtem, zanim można je zobaczyć czy usłyszeć. W tym momencie pański instynkt zadziałał znakomicie, Mr Chalid.

Hamzah zrzucił wtedy z siebie koc, pchnął drzwi samochodu i wyskoczył na zewnątrz. Miał szczęście, bo auto akurat stało na skrzyżowaniu, w pobliżu którego znajdował się mały, porośnięty gęstymi krzakami park. Hamzah przepadł w zaroślach. Dowiedział się później, że samochód tajnej policji znajdował się zaledwie o dwa pojazdy dalej z tyłu. Interwencja miała nastąpić jedną czy dwie minuty później. Hamzah uciekł więc znów dosłownie w ostatniej chwili.

Później przemytnicy przeszmuglowali go przez granicę do Pakistanu, gdzie po licznych przygodach kolejny raz omal nie wpadł w ręce rządowych szpicli. Dobry los sprawił, że udało mu się dotrzeć do Anglii, gdzie poprosił o azyl i go otrzymał. Jego historia była ciekawa i kiedy ktoś opowiedział ją pewnemu dziennikarzowi, ten opublikował jej zarys w jednej z gazet. A teraz zainteresowała się tym materiałem pewna wytwórnia filmowa. Jonas miał wrażenie, że Hamzah wręcz wyczekiwał kolejnych, związanych z tym wydarzeń: wreszcie wolno mu było opowiadać o tym, co przeżył. Uważnie go słuchano. Dostrzegano go. A przede wszystkim dostrzegano potworną niesprawiedliwość, jaka go spotkała. Hamzah był człowiekiem cierpiącym z powodu głębokiej traumy, któremu odebrano normalne życie. Wprawdzie przeżył – ale nie potrafił już odnaleźć się w rzeczywistości. Nie mógł się uporać z wydarzeniami swojego życia i nie rozumiał, dlaczego świat nie krzyczał wprost z oburzenia wobec historii takich jak jego. Teraz jednak wreszcie ktoś chciał usłyszeć jego krzyk, po którym wszystko miało być już lepsze. Po którym Hamzah miał wreszcie odnaleźć swoją drogę i przyszłość.

Jonas powątpiewał w spełnienie nadziei Hamzaha, ale nie chciał od razu przesądzać sprawy. Ten film nigdy nie znajdzie wśród widzów takiego oddźwięku, jakiego spodziewał się Irakijczyk. W jego kraju działo się tak wiele od tamtej pory… Dawno już nie było dyktatora z tamtych czasów, a cały region szarpany był w tej chwili zupełnie innymi problemami i kryzysami. Tak naprawdę opinię publiczną historie takie jak Hamzaha obchodziły tyle co zeszłoroczny śnieg. Choć oczywiście zwróciłaby ona uwagę i ściągnęła przed ekrany znaczną liczbę widzów, ale nie stałaby się tematem dyskusji ani nie pisano by o niej w gazetach. Hamzah marzył o tym, aby zapraszano go do kolejnych talk-show, gdzie mógłby o wszystkim opowiedzieć, marzył o udzielaniu wywiadów i wygłaszaniu wykładów. Marzył o uwolnieniu się od swej traumy i lęków i sądził, że stanie się to wtedy, kiedy już nie będzie z nimi sam.

– Na pewno będzie pan pisał ten scenariusz? – pytał co chwila. – Czy ten film na pewno będzie nakręcony?

– Tak jak teraz to wygląda, to wszystko będzie szło zgodnie z planem – odpowiedział Jonas. – Proszę się nie martwić!

Hamzah ciągle wiercił się na krześle, rozglądał się i uważnie obserwował gości w kawiarni. Wpatrywał się też w przechodniów za oknem.

– Ten instynkt, wie pan – odezwał się po chwili – ten instynkt, który wtedy w Bagdadzie uratował mi życie… Nie potrafię się od niego uwolnić. Ciągle daje o sobie znać, ciągle go słyszę.

– To zrozumiałe – odparł Jonas uprzejmie. Bo to, co Hamzah nazywał instynktem, dawno już nie istniało. Hamzah widział teraz wrogów tam, gdzie ich nie było. Był to już jakiś rodzaj neurozy graniczący wręcz z psychozą. Ciągle wydawało mu się, że otaczają go siepacze dawno zmarłego dyktatora. Teraz, kiedy podnosił do ust filiżankę z kawą, jego ręce drżały tak, że płyn wylewał mu się na kolana. I zaledwie odstawił filiżankę, znów rozejrzał się niespokojnie dookoła. Jonas, widząc to, przypomniał sobie określenie doktora Benta: „modus katastrofy”. I pomyślał, że on sam i ten naprawdę biedny Hamzah Chalid mieli z sobą wiele wspólnego. Im obu towarzyszyły przeróżne lęki, które w tej chwili nie miały żadnego związku z rzeczywistością, przez nich samych były jednak odczuwane jako najzupełniej uzasadnione. Hamzah i Saddam Husajn. Jonas i klęska społeczna i zawodowa. Dwie całkowicie różne historie, dwaj zewnętrznie zupełnie różni mężczyźni.

A jednak każdy z nich miał w swoim wnętrzu małą bombę zegarową, o której istnieniu wiedzieli tylko oni i której tykanie słyszeli tylko oni sami.

– To jak będzie dalej? – dopytywał się Hamzah.

– Napiszę teraz scenariusz, a właściwie jego zarys – wyjaśnił Jonas. – Będzie podzielony na obrazy i sceny. Mam przecież szczegółowy opis pańskiej historii. Oczywiście otrzyma pan natychmiast gotowy scenopis do przeczytania. Powinniśmy się wtedy znów spotkać, aby wszystko omówić raz jeszcze i wówczas przystąpię do właściwej pracy.

– A kiedy to będzie? To znaczy, kiedy będzie pan miał gotowy scenariusz?

Jonas powstrzymał westchnienie. Z Hamzahem najwyraźniej nie będzie łatwo.

– To musi potrwać. Nie podjęto jeszcze ostatecznej decyzji, czy ma to być film dokumentalny czy fabularny i jak mają wyglądać proporcje, jeśli będzie tym i tym. W przyszłym tygodniu mam się spotkać z producentem i będziemy na ten temat rozmawiać.

Hamzah skinął głową, ale sprawiał wrażenie nieszczęśliwego. Gdzieś poza nieustannym lękiem i obawą przed ciągle grożącym niebezpieczeństwem pojawiała się jeszcze jedna cecha jego charakteru, która kazała mu zawsze zakładać najgorszą wersję wydarzeń i nigdy nikomu ani niczemu nie ufać.

– To przecież nie może być jakiś na szybko napisany kawałek – powiedział Jonas. – To ma być prawdziwa, rzetelnie opowiedziana historia i nie można działać pochopnie.

– Ale pozostaniemy w kontakcie? – upewnił się Hamzah.

Jonas doskonale rozumiał, że dla niego nie do zniesienia była sama myśl o tym, że miesiącami będzie siedział w swoim nędznym pokoju gdzieś pod jednym z londyńskich dachów, nie wiedząc, co się dzieje.

– Oczywiście – odparł. – Nic nie wydarzy się za pańskimi plecami, niczego nie zrobimy, nie informując pana. Jest pan przecież główną osobą w tej historii!

Ostatnie zdanie było jedynie kłamstwem i pobożnym życzeniem. Nikt w wytwórni filmów nie uważał Hamzaha Chalida za kogoś ważnego. Sprzedał przecież prawa do swojej historii i teraz jego osoba nie miała żadnego szczególnego znaczenia. Wręcz przeciwnie, wszyscy cieszyliby się, gdyby trzymał się od filmu z daleka. Podobnie zresztą było z autorami powieści, które filmowano: pisarze lamentowali z powodu każdej zmiany, której dokonywano, chcieli tego czy tamtego, denerwowali się i były z nimi tylko kłopoty. Producenci nie pragnęli niczego bardziej niż tego, aby autorzy po prostu poszli sobie z planu albo przynajmniej stali gdzieś daleko z tyłu. Ale przeważnie niełatwo było ich onieśmielić czy też zmusić do milczenia. Jednak sprawa z tym wystraszonym, będącym ciągle na pograniczu załamania nerwowego uchodźcą wyglądała inaczej. Nim nikt nie będzie się przejmował. I koniec końców, pomyślał Jonas, to przypuszczalnie on właśnie będzie jedyną osobą litującą się nad Hamzahem, który przyczepi się do niego jak natręt. A jeśli wszystko zakończy się dla niego gorzkim rozczarowaniem, to Jonas, chcąc nie chcąc, też będzie musiał wziąć udział w tym dramacie.

Teraz jednak odpędził od siebie tę myśl – było za wcześnie, aby się z jej powodu martwić. A rozmyślania nad ewentualnym przebiegiem dalszych wydarzeń też do niczego nie prowadziły.

Już samo określenie „główna osoba” nieco rozpogodziło Hamzaha. W jego oczach nie było już widać tak bezgranicznego smutku i przygnębienia. Irakijczyk wypił swoją kawę, po czym jak zwykle rozejrzał się niespokojnie dookoła.

– Cieszę się, że się spotkaliśmy – powiedział.

– Tak, ja też – odparł Jonas, po czym skinął na kelnerkę i zapłacił za siebie i Hamzaha. – Odezwę się do pana – obiecał, wstając.

Hamzah także podniósł się z krzesła. Jonas dostrzegł, że mężczyzna był w stanie stać tylko lekko pochylony, i pomyślał o torturach, którym go poddawano. Ten świat był tak daleki od jego świata i trudno było go sobie nawet wyobrazić. Przez chwilę poczuł wstyd.

Obaj mężczyźni pożegnali się na ulicy. Był pochmurny, choć ciepły kwietniowy dzień. Jonas patrzył przez chwilę za Hamzahem, który oddalał się powoli, lekko kulejąc.

Ruszył w kierunku swojego samochodu.

Jeszcze dwa spotkania. A potem pojedzie do domu i wreszcie zabierze się do swojej właściwej pracy: pisania.

2

Stella i Sammy weszli do domu i Sammy, który już w samochodzie mówił niemal bez przerwy, nie zamilkł także wtedy, kiedy oboje znaleźli się w kuchni, a on sam wdrapał się na swoje wysokie krzesełko za barem. Stella odebrała go z grupy przedszkolnej, gdzie tego przedpołudnia obchodzono urodziny jednego z przyjaciół, a to dziecku znów przypomniało o jego własnych urodzinach, co właściwie w ogóle nie było konieczne. Miały się one odbyć w najbliższy piątek i z tej okazji dawno już zaplanowano uroczyste party. Sammy po raz setny powtarzał ciągle rozszerzaną listę prezentów, które chciałby otrzymać, i wymyślał coraz bardziej zwariowane gry i zabawy. Radość i energia wprost go roznosiły, a Stella cieszyła się, widząc go tak szczęśliwym. Sammy mógł wprawdzie jadać obiady w swojej grupie, ale ona przeważnie zabierała go do domu, a już zwłaszcza w te dni, kiedy nie było Jonasa. Dlaczego miała siedzieć sama i w ponurym nastroju zjadać jogurt czy coś podobnego? O wiele przyjemniej było zasiąść do stołu razem z synem i cieszyć się, że pojawił się w jej życiu. Na dziś Stella zaplanowała frytki i nuggetsy z kurczaka – było to jego ukochane danie. Wysypała na blachę mrożone frytki, słuchając przy tym jednym uchem paplaniny Sammy’ego. Bo właściwie rozmyślała także o swojej przyszłości. Przestała pracować od chwili, kiedy zamieszkał tutaj Sammy, ale we wrześniu chłopiec miał iść do szkoły, uważała więc, że będzie to odpowiedni moment, aby zacząć od nowa kształtować swoje życie. Nie chciała już siedzieć w domu, ale wiedziała, że powrót do zawodowego życia nie będzie łatwy. Poprzednio pracowała jako producentka w wytwórni filmów i choć brakowało jej tej pracy, to nie łudziła się, że łatwo ją będzie pogodzić z życiem rodzinnym. Zatrudnienie w niepełnym wymiarze godzin z kolei tylko na papierze było proste, w praktyce jednak na dłuższą metę się nie sprawdzało. Ale z drugiej strony Jonas dużo pracował w domu i jeśli postarają się wszystko dobrze uprzednio zaplanować i omówić…

– I baloniki – powiedział właśnie Sammy. – Mummy! Słyszałaś? Wszędzie w domu powiesimy nadmuchane baloniki, dobrze?

– Jasne, zrobimy tak. I w ogrodzie też, o ile tylko będzie dobra pogoda.

Frytki były już w piekarniku i Stella właśnie regulowała termostat, kiedy zadzwonił telefon. Później wiele razy przypominała sobie tę scenę. I ten dźwięk dzwoniącego telefonu, który z początku był zupełnie zwyczajny, ale z perspektywy czasu wydał jej się jakiś nieprzyjemny czy też wstrętny. Dźwięk, który wdzierał się w jedną ze scen codziennego życia rozgrywającą się w jasnej przytulnej kuchni. Kwiaty w oknie. Frytki w piekarniku. Sammy na swoim wysokim krzesełku paplający wesoło o urodzinach, prezentach… Na ulicy koło domu powoli przejechało auto. Kilka promieni przedarło się przez gęste chmury, które tego dnia skutecznie tłumiły światło słońca.

Podeszła bez pośpiechu do aparatu, który znajdował się w salonie. To pewnie Jonas. Kiedy był gdzieś w drodze, dzwonił do niej zawsze, a dziś od wczesnego ranka nie dał jeszcze znaku życia. A jego wizyta u doktora Benta zapewne dobiegła końca. Stella była ciekawa zdania Jonasa.

Sammy dalej mówił w kuchni, nie zwracając uwagi na jej nieobecność.

– I ciasto bananowe z polewą czekoladową, i…

– Halo – odezwała się, podnosząc słuchawkę.

Chwila milczenia. A potem głos należący do młodej kobiety, trochę nieśmiały, co i tak było słychać, mimo nieco sztucznego zdecydowania.

– Halo! Stella? Mówi Terry. Terry Malyan. Czy pamięta mnie pani?

Jakże mogłaby nie pamiętać.

Biologiczna matka Sammy’ego. Co do której miała nadzieję, że nigdy w życiu jej nie zobaczy. A teraz ona, Stella, siedziała znów w kuchni, naprzeciw Sammy’ego i niemal nie dostrzegała syna, który radośnie malował keczupem esy-floresy na talerzu. Jakoś udało jej się przygotować jedzenie i nakryć do stołu, ale poruszała się przy tym jak w transie. I przez cały czas zastanawiała się, skąd to osobliwe poczucie zagrożenia, które zaczęło ją prześladować po tamtym telefonie.

Terry Malyan.

– Drugiego maja Sammy kończy pięć lat – powiedziała kobieta tym swoim osobliwie sztucznym, afektowanym głosem. – I pomyślałam, że to byłaby cudowna okazja, aby go znów zobaczyć!

Terry nie dawała o sobie znać prawie pięć lat. Ani nie dzwoniła, ani też nie pisała, czy to z okazji Gwiazdki, czy też urodzin Sammy’ego. Kiedy Sammy skończył rok, Stella wysłała jej kilka fotografii, ale reakcją było jedynie milczenie. Wreszcie całkowicie wykreśliła kobietę ze swej świadomości, co sprawiło jej dużą ulgę.

– Przypadkowo w ten weekend i tak jesteśmy w Londynie…

Ach tak, przypadkowo? A co w ogóle znaczy słowo „my”?

– Mój chłopak i ja. Mój chłopak ma tam sprawy zawodowe do załatwienia.

Czy mówiła o ojcu Sammy’ego? Stella nigdy go nie poznała, bo nawet wtedy, w czasie procesu adopcyjnego, nie pojawił się ani razu. Wiedziała jedynie, że był siedemnastoletnim uczniem, przerażonym i zszokowanym wobec owocu swego pierwszego doświadczenia seksualnego, które miało miejsce w czasie wakacyjnego obozu na walijskim wybrzeżu z szesnastoletnią koleżanką – dokładnie dziewięć miesięcy później na świat przyszedł mały chłopiec.

Stella pamiętała dobrze telefon pracowniczki Urzędu do spraw Młodzieży w kwietniu 2009 roku: „Mamy dla pani dziecko. Urodzi się na początku maja, a rodzice są zdecydowani natychmiast oddać je do adopcji. Sami są jeszcze na wpół dziećmi, chodzą do szkoły, a ta sytuacja całkowicie ich przerosła”.

Cała sprawa od początku zaplanowana była jako „potajemna adopcja”, Stella i Jonas nie zdecydowaliby się na coś innego. Biologiczni rodzice mieli nie poznać rodziców adopcyjnych, także odwrotnie miało być tak samo. Gdyby dziecko później chciało poznać swoich biologicznych rodziców, przysługiwało mu prawo wglądu do akt, do tego czasu jednak wszelkie kontakty miały być wykluczone. Stella i Jonas nigdy nie zamierzali ukrywać przed dzieckiem faktu, że zostało adoptowane, ale nie chcieli ciągłych odwiedzin, mieszania się do spraw wychowania i co za tym idzie – ciągłego rozdarcia dziecka między jedną i drugą parą rodziców.

– Nie, to nie jest ojciec Sammy’ego – odpowiedziała Terry. – Nigdy już nic o nim nie słyszałam. Od pół roku jestem w związku z innym chłopakiem. To Neil Courtney. Prawdopodobnie się pobierzemy.

– Mummy, czy ty mnie słuchasz? – spytał Sammy, patrząc na matkę ponad stołem. Był wysmarowany keczupem dosłownie od ucha do ucha i wyglądał tak, jak gdyby wpadł do wiadra z farbą. Stella spróbowała uśmiechnąć się w odpowiedzi.

– Ależ oczywiście, że cię słucham.

Neil Courtney. Nowy chłopak Terry. I Terry najwyraźniej chciała mu pokazać dziecko, które urodziła i którym nie interesowała się całymi latami.

A może ten kolejny mężczyzna stał się czymś w rodzaju siły napędowej w jej życiu? Ale który mężczyzna jest ciekaw syna swojego poprzednika, który to syn w dodatku nie odegrał żadnej roli w dotychczasowym życiu matki?

Poczuła przemożne pragnienie, aby Jonas był już w domu. Musiała koniecznie z kimś porozmawiać. Z kimś, kto mógłby ją uspokoić, dzięki czemu znikłyby jej wszystkie lęki i obawy, których w tej chwili nawet nie potrafiła bliżej określić.

Bo wówczas sprawa kompletnie wymknęła im się z rąk. Drugiego maja urodziło się tak wytęsknione przez nich dziecko, które natychmiast zostało przekazane rodzicom adopcyjnym. I na krótko przed upływem kilkutygodniowego terminu, w czasie którego biologiczna matka miała prawo przemyśleć tak ważną decyzję i ewentualnie ją zmienić, stało się coś okropnego. Do Stelli i Jonasa ponownie zgłosiła się pracownica Urzędu do spraw Młodzieży, oświadczając, że Sammy niestety nie będzie mógł u nich zostać.

– Matka chce go mieć z powrotem. Nie potrafi się uporać z rozstaniem i chce odzyskać syna bez względu na okoliczności.

Stella miała wtedy wrażenie, że ziemia dosłownie usuwa jej się spod stóp.

– Ale to przecież niemożliwe! On jest prawie pięć tygodni u nas! Jest naszym dzieckiem. Nie może pani go nam zabrać!

Urzędniczka odpowiedziała z wyraźnym udręczeniem w głosie:

– Jest mi bardzo, bardzo przykro, Mrs Crane. Chciałabym oszczędzić pani tego bólu. Ale od strony prawnej mam związane ręce. Muszę działać zgodnie z przepisami, nie mam innego wyjścia.

– Ale ta dziewczyna ma dopiero szesnaście lat!

– Tak, jest bardzo młoda, i to nie jest dla niej zbyt szczęśliwa sytuacja. Mimo to…

Odebrano im Sammy’ego, a tych chwil Stella z pewnością nie zapomni do końca życia. Miała wrażenie, że ktoś wyrywa jej serce z piersi. Wiedziała, że nie zapomni tego bólu nigdy, mimo wszystkich późniejszych zdarzeń. Po upływie strasznych trzech tygodni, w czasie których Stella stale konsultowała się z doktorem Bentem i raz po raz łykała tabletki uspokajające, a Jonas prawie nie ważył się wychodzić z domu, bo obawiał się, że jego żona zrobi sobie coś złego, ponownie zgłosił się ktoś z Urzędu do spraw Młodzieży. Pojawiły się problemy. Matkę Sammy’ego ta sytuacja coraz bardziej przerastała i dziewczyna nie była już pewna, czy jej decyzja o zatrzymaniu dziecka była słuszna. Prześladowała ją świadomość, że z jednej strony zamyka przed sobą przyszłość, a z drugiej pozbawia dziecko wszelkich szans. A jednocześnie dręczyło ją poczucie winy na samą myśl o ponownym oddaniu dziecka.

– Ona chciałaby się z panią spotkać, Mrs Crane. Wiem, że to niezgodne z naszą umową, ale…

– Tak?

– Ale widzę dużą szansę na to, że ona zdecyduje się na oddanie dziecka wtedy, kiedy pozna przyszłych rodziców i przekona się, że Sammy’emu będzie u państwa naprawdę dobrze. Ta dziewczyna w gruncie rzeczy zdaje sobie sprawę, że nie jest w stanie zapewnić swojemu synowi żadnej stabilności. To, czego ona sama potrzebuje, to pewność, że postępuje słusznie, i przypuszczalnie będzie o tym przekonana po rozmowie z państwem.

– Ale wtedy cała sprawa nie będzie już anonimowa.

– Nie. I zrozumiem, że w tych okolicznościach być może zrezygnuje pani ze swego zamiaru. Proponuję takie rozwiązanie tylko dlatego, że na pierwszym miejscu stawiamy dobro dziecka i… – kobieta się zająknęła. Nie chciała powiedzieć za dużo, ale Stella odgadła, co tamta miała na myśli.

– Także pani zdaniem dla Sammy’ego byłoby lepiej, gdyby trafił z powrotem do nas – powiedziała.

– Z całą pewnością tak.

Wątpliwości Stelli znikły niemal natychmiast. Postanowiła spotkać się z matką Sammy’ego.

Jonas był jednak temu całkowicie przeciwny.

– To może się zamienić w ciągłe oddawanie i zabieranie. Przecież ta dziewczyna zupełnie nie wie, czego chce. Dziś tak, a jutro znów inaczej. Co zrobimy, kiedy co jakiś czas będzie pojawiała się pod drzwiami, bo właśnie obudziły się jej macierzyńskie uczucia?

– Po upływie określonego czasu adopcja się uprawomocni i nie będzie mogła nic zrobić.

– Od strony prawnej tak. Ale może nas zacząć tyranizować. Co jakiś czas pojawiać się u nas, wydzwaniać, że chce zobaczyć syna, i poprzez łzy wywierać na ciebie nacisk. Rozmawialiśmy przecież o tym, Stella. To, że chcieliśmy przeprowadzić potajemną adopcję, ma swoje uzasadnienie.

– Tak, ale teraz sytuacja się zmieniła. Musimy zmienić nasze podejście do sprawy, nie mamy innego wyjścia.

– Mamy. Możemy poczekać na inne dziecko.

– Przecież to trwało prawie rok, zanim Sammy do nas trafił!

– A więc tym razem będzie znów trwało rok. To przecież wcale nie jest tak długo, a może tym razem będzie szybciej.

W oczach Stelli znów pojawiły się łzy, choć chciała tego uniknąć za wszelką cenę.

– Ja już nie mogę dłużej czekać, Jonas. Od ponad sześciu lat staramy się o dziecko i doznaliśmy już zbyt wielu rozczarowań. Ta wojna nerwów trwa już za długo. Nie jestem w stanie dalej walczyć, jestem u kresu sił! A poza tym kocham Sammy’ego. On tu był, trzymałam go w ramionach i nie mogę tak po prostu powiedzieć: dobrze, weźmiemy jakieś inne dziecko. To niemożliwe. Ja nie potrafię.

Jonas ustąpił. Słyszał rozpacz w głosie żony, widział jej wyczerpanie. I sam także był wyczerpany. Wiedział, że nie zniesie już sporu i różnicy zdań w tej sprawie.

I wszystko było potem dobrze, tak dobrze, że wątpliwości Jonasa znikły. Spotkali się oboje z biologiczną matką dziecka, szesnastoletnią Therese Malyan z Kornwalii.

– Proszę mówić do mnie Terry. Czy mogę mówić Stella?

Stella była gotowa na każde ustępstwo. Chodziło przecież o Sammy’ego, tylko o niego, o nikogo więcej! Zaprosiła Terry do Kingston koło Londynu, do ich domu, pokazała jej pokój Sammy’ego, jego zabawki, jego śpioszki. Terry płakała.

– Będzie mu u pani dobrze, widzę. Oboje jesteście dobrymi ludźmi.

Stella niemal czuła ulgę młodej dziewczyny. Niechciana ciąża spowodowała, że jej życie zamieniło się w kompletny chaos i tak naprawdę już od samego początku Terry nie widziała innego wyjścia z tej sytuacji niż oddanie syna w czyjeś ręce, poprzez co miała odzyskać utraconą wolność. I kiedy się upewniła, że to rzeczywiście będą dobre ręce – „najlepsze, Stella, Sammy naprawdę nie mógł lepiej trafić!” – jej decyzja była tym razem ostateczna: postanowiła nie odbierać syna przed upływem czasu koniecznego do uprawomocnienia się adopcji.

Adopcja małego Samuela Malyana stała się więc prawomocna. Chłopiec nazywał się teraz Samuel Crane i był dzieckiem Jonasa i Stelli.

I aż do dzisiaj oboje nic nie słyszeli o Terry. Niemal zapomnieli, że ona w ogóle istnieje.

– Mummy, ty mnie w ogóle nie słuchasz! – poskarżył się Sammy.

Zrezygnowała z wmawiania mu, że tak nie było.

– Muszę szybko zadzwonić do daddy’ego. Zaraz wrócę, kochanie, i dokładnie zaplanujemy twoje urodziny i przyjęcie.

Z twoją drugą mummy i jej nowym chłopakiem w charakterze gości honorowych.

Poszła do salonu. Czuła gwałtowne bicie serca i koniecznie chciała usłyszeć od kogoś, że się niepotrzebnie denerwuje.

Jonas odebrał tak szybko, jak gdyby trzymał komórkę w dłoni i czekał na jej telefon.

– Właśnie miałem do ciebie dzwonić, Stella, bo rozmawiałem z kimś z produkcji. Co byś powiedziała na dwa tygodnie wakacji w końcu maja albo na początku czerwca, gdzieś na torfowiskach w Yorkshire? W całkowitej samotności, a ja nie zabierałbym tym razem ze sobą pracy. Żadnego komputera, smartfona, nic. Mój kolega, także autor scenariuszy, wynająłby nam dom. To coś jest jakby stworzone do tego, aby całkowicie odciąć się od świata. Co o tym myślisz? Doktor Bent…

Nie interesowało jej, co powiedział doktor Bent, a torfowiska Yorkshire interesowały ją jeszcze mniej. Bezceremonialnie przerwała potok jego słów.

– Jonas, ona właśnie zadzwoniła. Dwadzieścia minut temu. Terry Malyan. Chce nas odwiedzić w dniu urodzin Sammy’ego.

Jonas milczał przez kilka sekund. Najwyraźniej potrzebował kilku chwil, aby przypomnieć sobie, o kim właściwie mówiła Stella. A może po prostu nie był w stanie tak szybko wrócić z torfowisk w Yorkshire do spraw codziennego życia.

– Okay – powiedział w końcu powoli. – Okay…

– Jonas, nic nie jest okay. Boję się, że ona… To znaczy, czego ona chce?

Przerwał jej.

– Nie denerwuj się, Stella. Ona z pewnością nie chce niczego innego niż go po prostu odwiedzić. Nie odezwała się przez pięć lat i teraz nagle ta myśl przyszła jej do głowy. Między nią a Sammym nie istnieje żaden związek i coś takiego nie powstanie w czasie jednego popołudnia. Założę się, że potem nie da znaku życia co najmniej przez kolejne pięć lat.

– Ma jakiegoś nowego chłopaka i on przyjedzie razem z nią. Jonas, dlaczego mam jakieś strasznie złe przeczucia?

– Bo widzisz w sobie samej konkurencję dla niej – odpowiedział. – I dlatego jesteś niespokojna. Wszystko będzie dobrze, Stella. Uwierz mi, proszę.

Wiele tygodni później przyznał, że sam też miał jakieś dziwne, złe przeczucia. Czuł niepokój, który teraz natychmiast przepędził ze swych myśli.

Sobota, 3 maja

1