Numer startowy 404 ebook i audiobook

Okładka

Thriller

Numer startowy 404

Łukasz Nester

Nota wydawnicza

© 2026 Łukasz Nester. Wszelkie prawa zastrzeżone.

Wydanie elektroniczne: 2026

Wydanie własne.

Wszystkie postaci i zdarzenia przedstawione w tej powieści są fikcyjne. Wszelkie podobieństwo do rzeczywistych osób lub wydarzeń jest przypadkowe.

Publikacja reflowable EPUB 3. Tekst można powiększać i dostosowywać do ustawień czytnika. Nawigacja obejmuje aktywny spis treści i logiczną kolejność czytania.

Spis treści

Część I. START

Prolog. Zawodnik, którego nie było

Rozdział 1. Koperta bez nadawcy

Rozdział 2. Numer spoza systemu

Rozdział 3. Ostatni bieg ojca

Rozdział 4. Biegacz bez wyniku

Rozdział 5. Decyzja

Rozdział 6. Strefa startowa

Rozdział 7. Pierwszy sygnał

Rozdział 8. Siedem minut

Część II. TRASA

Rozdział 9. Człowiek na moście

Rozdział 10. Punkt bez kamer

Rozdział 11. Stary wolontariusz

Rozdział 12. Zepchnięta

Rozdział 13. Druga opaska

Rozdział 14. Tempo zabójcy

Rozdział 15. Dziesiąty kilometr

Rozdział 16. Kiedy system kłamie

Rozdział 17. Namiot medyczny

Rozdział 18. Piętnasty kilometr

Rozdział 19. Człowiek, który nie umarł

Rozdział 20. Tunel

Część III. ŚCIANA

Rozdział 21. Poziom zero

Rozdział 22. M-0

Rozdział 23. Przed wzorcem

Rozdział 24. Uczestnik P-1

Rozdział 25. Profil zastępczy

Rozdział 26. Linia mety

Rozdział 27. T.K.

Rozdział 28. Początek

Część IV. META

Rozdział 29. To, co zostaje

Rozdział 30. Siedem minut

Epilog. Bez numeru

O książce

Punkty orientacyjne

Okładka

Strona tytułowa

Spis treści

Początek treści

Materiały końcowe

Część I

START

Prolog

Zawodnik, którego nie było

Pierwszy niepokojący sygnał pojawił się na siedemnastym kilometrze.

Michał Zawadzki poczuł pod mostkiem krótkie, gwałtowne uderzenie, jakby serce na moment odbiło się od żeber. Zaraz potem wszystko wróciło do normy. Nogi pracowały równo, oddech pozostawał głęboki, a zegarek pokazywał tempo dokładnie takie, jakie zaplanował.

Cztery minuty i trzydzieści osiem sekund na kilometr.

Za szybko, jak na pierwszą połowę maratonu. Zdecydowanie za szybko, jak na człowieka, który jeszcze dwa miesiące wcześniej nie był pewien, czy w ogóle wystartuje.

A jednak nie zwolnił.

Nocne miasto przesuwało się po obu stronach trasy w smugach żółtego światła. Na chodnikach stali kibice, choć było już po dwudziestej drugiej. Krzyczeli imiona biegaczy, uderzali w plastikowe barierki, wyciągali ręce. Muzyka z głośników mieszała się z rytmicznym odgłosem setek butów uderzających o asfalt.

Pierwsza edycja maratonu miała być największym sportowym wydarzeniem w historii miasta. Organizatorzy powtarzali to od miesięcy. W reklamach pokazywali puste ulice, światła wieżowców i samotnego biegacza przekraczającego metę o wschodzie słońca.

Bieg po nowe życie.

Tak brzmiało hasło.

Michał uśmiechnął się pod nosem, przypominając sobie, jak żona przewróciła oczami, kiedy zobaczyła je na jego koszulce.

– Tylko nie próbuj naprawdę zaczynać nowego życia – powiedziała. – To stare jest całkiem niezłe.

Obiecał jej wtedy, że pobiegnie rozsądnie.

Teraz znajdował się kilka minut przed zakładanym czasem, ale wciąż czuł się zaskakująco lekko. Nawet ból prawego kolana, który dokuczał mu podczas ostatnich treningów, zniknął. Nie czuł zmęczenia. Nie czuł ciężaru nóg. Miał wrażenie, że mógłby biec tak przez całą noc.

Spojrzał na czarną opaskę przylegającą do ramienia.

Otrzymał ją dwa dni wcześniej podczas badań w klinice. Lekarz powiedział, że urządzenie mierzy parametry dokładniej niż sportowy zegarek. Tętno, natlenienie, temperaturę, poziom nawodnienia. Wszystko miało trafiać bezpośrednio do zespołu medycznego.

Bezpieczeństwo zawodników ponad wszystko.

Michał zgodził się bez wahania. Jako jeden z kilkunastu uczestników programu miał po biegu otrzymać bezpłatny pakiet badań i plan treningowy przygotowany przez specjalistów. Przy jego pensji i kredycie na mieszkanie taka oferta była warta więcej niż medal.

Opaska zawibrowała.

Jedno krótkie drgnięcie.

Na jej niewielkim ekranie pojawił się zielony znak.

UTRZYMAJ TEMPO.

Michał minął znak osiemnastego kilometra.

Znowu poczuł uderzenie w klatce piersiowej. Tym razem mocniejsze.

Zaczerpnął głębiej powietrza. Przez kilka sekund światła miasta stały się zbyt ostre. Twarze kibiców zlały się w jasną, falującą plamę. Zamrugał i przesunął się bliżej prawej strony trasy.

Może wypił za mało.

Na poprzednim punkcie odżywczym chwycił kubek, lecz większość wody wylał na koszulkę. Następny punkt znajdował się niecałe dwa kilometry dalej. Zwolni tam, wypije dwa kubki, może weźmie żel.

Opaska znów zawibrowała.

NIE ZWALNIAJ.

Michał spojrzał na komunikat, nie rozumiejąc.

Urządzenie miało przecież tylko mierzyć parametry. Nikt nie wspominał, że będzie przekazywało polecenia.

Przyłożył dwa palce do szyi. Nie potrafił policzyć uderzeń. Serce biło nierówno, przyspieszało, na moment milkło, a potem wracało gwałtownym, bolesnym skurczem.

Powinien zejść z trasy.

Ta myśl była rozsądna. Prosta. Natychmiastowa.

Zanim zdążył jednak unieść rękę i zasygnalizować problem wolontariuszom, opaska wyświetliła nową wiadomość.

PARAMETRY W NORMIE. KONTYNUUJ.

W normie.

Może więc panikował. Może to tylko stres, adrenalina albo zbyt dużo kofeiny. Przed startem wypił podwójne espresso, a potem napój przygotowany przez zespół kliniki. Powiedzieli, że zawiera elektrolity, magnez i składniki wspomagające wytrzymałość.

Jeden z lekarzy zażartował, że po nim będzie frunął.

Michał rzeczywiście miał wrażenie, że frunie.

Na dziewiętnastym kilometrze minął dwóch biegaczy, których przez ostatnie kilkanaście minut widział przed sobą. Jeden z nich spojrzał na niego ze zdziwieniem. Michał musiał przyspieszyć, choć nie pamiętał, żeby zrobił to świadomie.

Zegarek pokazał cztery minuty i dwanaście sekund.

– Zwolnij, człowieku – rzucił za nim ktoś z tyłu.

Michał próbował skrócić krok. Jego nogi nie zareagowały od razu. Poruszały się jak napędzane cudzym mechanizmem, szybkie i sprężyste, całkowicie niepasujące do bólu narastającego w klatce piersiowej.

Gdy wbiegł na długą prostą prowadzącą w stronę centrum, poczuł pierwsze ukłucie strachu.

Nie zwykłego biegowego niepokoju. Nie obawy, że zabraknie mu sił albo że nie złamie wymarzonego wyniku.

To był instynktowny lęk człowieka, który nagle zrozumiał, że jego ciało przestało do niego należeć.

Po lewej stronie trasy zobaczył punkt medyczny. Biały namiot, dwóch ratowników, składane łóżko i stół zastawiony butelkami. Jeden z mężczyzn przyglądał się ekranowi tabletu.

Michał uniósł rękę.

– Pomocy! – zawołał.

Głos zabrzmiał słabiej, niż się spodziewał.

Ratownik spojrzał w jego stronę, lecz w tej samej chwili dotknął słuchawki w uchu. Przez moment słuchał. Potem pokręcił głową i wskazał Michałowi dalszą trasę.

– Jeszcze kawałek! Następny punkt po prawej!

– Serce! – krzyknął Michał. – Coś jest nie tak!

Mężczyzna znów spojrzał na tablet. Jego twarz stężała.

Michał był już jednak zbyt daleko, niesiony przez tłum zawodników.

Spróbował zejść na chodnik, lecz plastikowe barierki ciągnęły się przez następne kilkaset metrów. Ludzie za nimi bili brawo, nieświadomi, że uczestnik z numerem 404 nie walczy już o wynik. Walczył o to, żeby zatrzymać własne nogi.

Opaska zawibrowała trzeci raz.

PUNKT KONTROLNY ZA 600 METRÓW.

Pod komunikatem pojawiło się odliczanie.

599

600

601

Michał szarpnął za zapięcie opaski. Pasek nie puścił. Spróbował wsunąć pod niego palec, ale urządzenie przylegało zbyt mocno do skóry.

Przed sobą widział zakręt. Zgodnie z oznaczeniami trasa prowadziła w lewo, w stronę szerokiej alei. Przy barierkach stał jednak mężczyzna w żółtej kamizelce medycznej. Nie klaskał. Nie patrzył na innych zawodników.

Patrzył wyłącznie na Michała.

Kiedy ich spojrzenia się spotkały, mężczyzna uniósł rękę i wskazał wąski zjazd w prawo, prowadzący pod wiadukt.

– Numer czterysta cztery! – zawołał. – Tutaj!

Michał zawahał się.

Na asfalcie nie było żadnych strzałek. Zjazd oddzielał od oficjalnej trasy niski metalowy płotek. Mężczyzna odsunął go i ponaglił Michała ruchem dłoni.

– Mamy twoje wyniki! Musimy cię sprawdzić!

To miało sens. Opaska przesłała im ostrzeżenie. Widzieli, że coś jest nie tak. Chcieli zabrać go poza tłum, żeby nie blokował innych biegaczy.

Michał zbiegł z trasy.

Za jego plecami zawodnicy skręcili w lewo. Hałas ich kroków i głosy kibiców zaczęły szybko cichnąć. Z każdym metrem światła było mniej.

Mężczyzna w kamizelce biegł przed nim.

– Zwolnij! – wydusił Michał.

– Jeszcze kawałek!

– Nie mogę oddychać.

– W tunelu czeka lekarz.

Zjazd prowadził stromo w dół. Betonowe ściany po obu stronach były pokryte zaciekami. Na końcu znajdowała się otwarta brama techniczna. Za nią paliła się pojedyncza lampa.

Michał słyszał własny oddech, urywany i świszczący.

Oraz serce.

Trzy szybkie uderzenia.

Przerwa.

Jedno potężne.

Przerwa.

Mężczyzna w kamizelce zniknął za bramą.

Michał dotarł do tunelu i oparł się dłonią o ścianę. Beton był zimny i mokry. Nogi wreszcie odmówiły dalszego biegu. Osunął się na kolano.

Na końcu korytarza stały trzy osoby.

Dwóch mężczyzn w ciemnych kurtkach i lekarz w czerwonej kamizelce. Lekarz ruszył w jego stronę jako pierwszy.

– Proszę się położyć – powiedział. – Słyszy mnie pan?

Michał spojrzał na plakietkę przypiętą do jego piersi.

DR ANDRZEJ WYSOCKISZEF ZABEZPIECZENIA MEDYCZNEGO

– Serce – wyszeptał. – Powiedzieli, że wszystko jest dobrze.

Lekarz przykucnął obok niego i przyłożył palce do szyi.

– Kto tak powiedział?

Michał podniósł drżącą rękę i wskazał opaskę.

Andrzej Wysocki spojrzał na urządzenie. Jego twarz zmieniła się natychmiast.

– Kiedy dostał pan preparat?

– Jaki preparat?

– Przed startem. Co panu podali?

– Tylko napój.

Lekarz chwycił radio.

– Zespół drugi, potrzebuję karetki w tunelu technicznym pod Aleją Wschodnią. Zawodnik z zaburzeniami rytmu, możliwy stan bezpośredniego zagrożenia życia.

W radiu zatrzeszczało.

Michał położył się na plecach. Nad sobą widział surowy betonowy strop, przewody i drgające światło jarzeniówki.

Jeden z mężczyzn w ciemnych kurtkach podszedł bliżej.

– Nie wzywaj zespołu tutaj – powiedział.

Lekarz spojrzał na niego.

– On potrzebuje transportu do szpitala.

– Karetka nie może teraz przeciąć trasy.

– W takim razie niech wjedzie od strony serwisowej.

– Czołówka minie skrzyżowanie za siedem minut.

Andrzej Wysocki wstał.

– Powiedziałem, że potrzebuję karetki teraz.

Mężczyzna przyłożył palec do słuchawki w uchu, jakby ktoś przekazywał mu kolejne instrukcje.

– Transmisja idzie na żywo. Na skrzyżowaniu stoją kamery. Nie możemy zatrzymać biegu podczas pierwszej edycji.

– To nie jest kwestia biegu.

– Siedem minut, Andrzej.

– On może nie mieć siedmiu minut.

Michał chciał powiedzieć, że wszystko słyszy. Chciał poprosić, żeby przestali się kłócić i coś zrobili. Nie był jednak w stanie poruszyć ustami.

Tunel zaczął obracać się wokół niego.

Lekarz uklęknął ponownie i rozpiął jego koszulkę. Przyłożył elektrody małego urządzenia do jego klatki piersiowej. Ekran rozbłysnął czerwonym światłem.

– Co mu podaliście? – zapytał.

Żaden z mężczyzn nie odpowiedział.

– Pytam, co było w tym napoju.

– To nie ma teraz znaczenia.

– Dla niego ma.

Michał poczuł dłoń lekarza na swoim ramieniu.

– Panie Michale, proszę na mnie patrzeć.

Skąd znał jego imię?

Na numerze startowym widniało tylko nazwisko. Może zdążył je przeczytać. Może miał wszystkie dane w systemie.

– Ma pan rodzinę? – zapytał lekarz.

Michał poruszył ustami.

– Żonę.

– Jak ma na imię?

– Anna.

– Dobrze. Proszę myśleć o Annie. Proszę nie zamykać oczu.

Michał zobaczył żonę stojącą rano w kuchni. Miała na sobie jego za dużą bluzę i trzymała kubek kawy. Kiedy wychodził na bieg, pocałowała go i powiedziała, że będzie czekała na mecie.

Obiecał, że ją tam znajdzie.

Zawsze odnajdywali się po zawodach. Nawet w największym tłumie.

Lekarz ponownie podniósł radio.

– Powtarzam wezwanie. Potrzebna karetka natychmiast.

Odpowiedź przyszła po kilku sekundach.

Nie z radia.

Z głośnika opaski na ramieniu Michała.

Cichy, syntetyczny głos wypowiedział jedno zdanie:

– Test został przerwany.

Andrzej Wysocki zamarł.

Jeden z mężczyzn w ciemnej kurtce pochylił się i wyłączył urządzenie.

– Zabierzcie mu numer – powiedział.

– Najpierw go ratujemy – odpowiedział lekarz.

– Jego nie było na starcie.

– Setki osób go widziały.

– W systemie go nie ma.

Mężczyzna uklęknął przy Michale i złapał za dolny róg numeru startowego. Szarpnął. Agrafka rozdarła materiał koszulki, ale nie puściła.

Michał próbował odsunąć jego rękę.

Nie miał już siły.

Gdzieś daleko rozległ się narastający szum. Nad tunelem przebiegała właśnie czołówka maratonu. Setki stóp uderzały o jezdnię, tworząc głęboki, jednostajny pomruk.

Lekarz zaczął uciskać klatkę piersiową Michała.

– Karetka! – krzyczał. – Natychmiast!

Michał patrzył na migającą lampę.

Jasność.

Ciemność.

Jasność.

Ciemność.

Pomyślał o Annie czekającej na mecie.

O swoim synu, któremu obiecał przywieźć medal.

O numerze 404, który oderwano właśnie od jego koszulki.

O siedmiu minutach.

O tym, że siedem minut to przecież niewiele.

Można tyle czekać na kawę. Na autobus. Na rozpoczęcie filmu. Można spóźnić się siedem minut i nawet tego nie zauważyć.

Ale czasami siedem minut wystarczało, żeby człowiek zniknął.

Nie tylko z trasy.

Ze zdjęć, wyników i dokumentów.

Ze świata.

Zanim lampa zgasła po raz ostatni, Michał usłyszał głos lekarza.

– Nie pozwolę im tego ukryć.

Potem nie słyszał już nic.

Rozdział 1

Koperta bez nadawcy

Koperta leżała na wycieraczce dokładnie pośrodku drzwi, jakby ktoś poświęcił chwilę, żeby wyrównać ją względem framugi.

Lena zauważyła ją dopiero wtedy, gdy klucz utkwił w zamku.

Wracała później niż zwykle. Spotkanie w redakcji przeciągnęło się o prawie dwie godziny, a później naczelny zatrzymał ją jeszcze na korytarzu, żeby po raz trzeci wyjaśnić, dlaczego materiał o nieprawidłowościach w miejskich przetargach musi poczekać.

Nie powiedział, że boją się pozwu.

Powiedział, że tekst wymaga dodatkowej weryfikacji.

Lena pracowała w zawodzie wystarczająco długo, by wiedzieć, że oba zdania znaczą dokładnie to samo.

Była zmęczona, głodna i marzyła wyłącznie o gorącym prysznicu. Przez całą drogę z parkingu myślała o otwartym w lodówce winie i makaronie, który mogła odgrzać bez używania garnka.

Koperta pokrzyżowała te plany.

Nie miała znaczka, adresu ani nazwiska odbiorcy. Była czarna, matowa i wykonana z grubszego papieru niż zwykłe koperty biurowe. Nie wyglądała na ulotkę. Nikt nie próbował wsunąć jej pod drzwi. Położono ją na ziemi.

Lena zastygła z kluczem w dłoni.

Mieszkała na czwartym piętrze starej kamienicy, do której nie dało się wejść bez kodu albo otwarcia drzwi przez któregoś z lokatorów. Klatka schodowa nie miała windy, a większość roznosicieli reklam rezygnowała już na parterze.

Rozejrzała się.

Na półpiętrze paliła się słaba lampa. Z mieszkania pani Górskiej dochodził dźwięk telewizora. Piętro niżej ktoś zamknął okno. Poza tym panowała cisza.

Lena schyliła się, ale nie dotknęła koperty.

Przez kilka sekund przyglądała się jej z odległości kilkunastu centymetrów. Nie widziała żadnego przewodu, wybrzuszenia ani ciemnej plamy na papierze.

To absurdalne, pomyślała.

W ciągu ostatnich dwunastu lat otrzymywała pogróżki, obraźliwe wiadomości i anonimowe listy. Jeden z właścicieli sieci klubów nocnych wysłał jej kiedyś pudełko z martwym szczurem. Były burmistrz przesyłał pocztówki z miejsc, w których akurat przebywała, zanim policja znalazła odpowiedzialnego za to prywatnego detektywa.

Mimo to żadna przesyłka nie wzbudziła w niej takiego niepokoju jak ta prosta, czarna koperta.

Może dlatego, że nie była zaadresowana.

Nadawca nie musiał pisać jej nazwiska.

Wiedział, do których drzwi ją przynieść.

Lena wyjęła telefon i zrobiła zdjęcie. Potem kolejne, obejmujące drzwi i numer mieszkania. Dopiero wtedy podniosła kopertę, trzymając ją za róg.

Była lekka, lecz wyraźnie coś znajdowało się w środku. Cienki przedmiot przesunął się pod papierem.

Otworzyła mieszkanie i zapaliła wszystkie lampy w przedpokoju.

Zamknęła drzwi na oba zamki, założyła łańcuch, a następnie sprawdziła wizjer. Klatka pozostawała pusta.

Położyła kopertę na kuchennym stole.

Mieszkanie odziedziczyła po ojcu i przez pierwsze lata po jego śmierci planowała je sprzedać. Za każdym razem, gdy podejmowała decyzję, pojawiał się jakiś powód, żeby ją odłożyć. Najpierw śledztwo, później problemy z testamentem, remont redakcji, brak czasu, rosnące ceny.

W końcu przestała udawać, że chodziło o kwestie praktyczne.

Została, ponieważ było to ostatnie miejsce, w którym ojciec wciąż istniał.

Nie w sposób widoczny. Większość jego rzeczy oddała albo zamknęła w piwnicy. Usunęła książki medyczne, stare dyplomy i zdjęcia z konferencji. Wymieniła meble w salonie. Przemalowała ściany.

Mimo to czasami, zwłaszcza wieczorem, miała wrażenie, że za chwilę usłyszy dźwięk jego klucza w zamku.

Wtedy przypominała sobie parking szpitala, mokry beton pod wielopoziomowym budynkiem i policjanta, który powiedział, że jej ojciec prawdopodobnie skoczył z dachu.

Prawdopodobnie.

Słowo, które w kolejnych dniach zamieniło się w oficjalną wersję.

Lena wyjęła z szuflady gumowe rękawiczki. Zawahała się, po czym założyła je i rozcięła kopertę nożem do papieru.

Najpierw wysunął się fragment białego materiału.

Znała go, zanim zobaczyła całość.

Numer startowy.

Położyła go płasko na stole.

Biały prostokąt był lekko zagięty na brzegach. W rogach widniały niewielkie otwory po agrafkach. Na środku, czarną pogrubioną czcionką, wydrukowano trzy cyfry:

404

Powyżej znajdowało się logo Maratonu Nadwiślańskiego. Tegoroczna edycja miała odbyć się w niedzielę, za cztery dni.

Lena widziała plakaty w mieście, reklamy na przystankach i charakterystyczne niebieskie flagi rozwieszone w centrum. Nie interesowała się wydarzeniem. Od lat unikała wszystkiego, co było związane z bieganiem.

Kiedyś potrafiła rozpoznać model buta po kształcie podeszwy. Śledziła wyniki maratonów, znała terminy zapisów, rozmawiała z ojcem o wydolności, tętnie i treningach.

Teraz na widok grupy biegaczy na ulicy przechodziła na drugą stronę.

Pod numerem startowym leżał cienki pasek tworzywa. Chip pomiarowy, taki, jaki mocowano do tylnej części numerów albo sznurowadeł.

Lena dotknęła go palcem.

Nowoczesne chipy były jednorazowe. Ten wyglądał na stary, masywny i nosił ślady zarysowań. Na obudowie ktoś napisał drobnymi cyframi:

04:38:17

Czas ukończenia?

Międzyczas?

Godzina?

W kopercie znajdowały się jeszcze dwa przedmioty.

Zdjęcie i złożona kartka.

Lena sięgnęła najpierw po fotografię.

Jej dłoń zatrzymała się w połowie ruchu.

Rozpoznała ojca natychmiast.

Zdjęcie wykonano nocą. Andrzej Wysocki stał przed wejściem na parking wielopoziomowy, ten sam, z którego według policji spadł kilka godzin później. Miał na sobie ciemny płaszcz i szalik. Jedną ręką trzymał torbę lekarską, drugą dotykał telefonu przy uchu.

Nie patrzył w obiektyw.

Patrzył na kogoś znajdującego się poza kadrem.

Lena przysunęła zdjęcie do lampy.

Twarz ojca była napięta. Nie wyglądał na człowieka pogrążonego w rozpaczy. Wyglądał na przestraszonego.

W tle widniał zegar nad wjazdem na parking.

23:41.

Policja ustaliła, że ojciec zginął między północą a pierwszą. Jego ciało znalazł ochroniarz podczas obchodu o pierwszej siedemnaście.

Zdjęcie musiało zostać zrobione niecałą godzinę przed śmiercią.

Lena odwróciła je.

Na odwrocie znajdował się napis wykonany niebieskim długopisem.

2 listopada. 23:41. Przyjechał sam.

Pismo nie należało do ojca.

Lena zerwała rękawiczkę z prawej dłoni i przycisnęła palce do ust.

Przez dwanaście lat sądziła, że znała każdą fotografię związaną ze śledztwem. Wielokrotnie przeglądała policyjne akta, protokoły i zapis monitoringu. Występowała jako członek najbliższej rodziny, a później wykorzystywała swoje kontakty w redakcji.

Nigdy wcześniej nie widziała tego zdjęcia.

Ktoś był wtedy na parkingu.

Ktoś fotografował jej ojca.

A później przez dwanaście lat zachował fotografię.

Lena spojrzała na złożoną kartkę.

Nie chciała jej otwierać.

To było irracjonalne. Numer i zdjęcie były znacznie bardziej niepokojące niż kilka słów napisanych na papierze. Mimo to czuła, że dopóki kartka pozostanie złożona, wszystko może być pomyłką, niesmacznym żartem albo manipulacją kogoś, kto odnalazł stare materiały.

Kiedy ją otworzy, nadawca przemówi bezpośrednio do niej.

Usiadła przy stole.

Rozłożyła kartkę.

Wiadomość została wydrukowana dużymi, prostymi literami.

TWÓJ OJCIEC NIE POPEŁNIŁ SAMOBÓJSTWA.

Niżej znajdowało się drugie zdanie.

POBIEGNIJ, A DOWIESZ SIĘ, DLACZEGO.

Lena przeczytała wiadomość trzy razy.

Za pierwszym razem nie poczuła nic.

Za drugim usłyszała, jak lodówka włącza się cichym buczeniem.

Za trzecim jej dłonie zaczęły drżeć.

Odsunęła krzesło i wstała.

Przeszła do okna, odsunęła zasłonę i spojrzała na ulicę. Na chodniku stało kilka zaparkowanych samochodów. Kobieta prowadziła psa. Rowerzysta przejechał przez skrzyżowanie na czerwonym świetle. W oknach kamienicy naprzeciwko zapalały się kolejne lampy.

Nikt nie patrzył w jej stronę.

Lena opuściła zasłonę.

Powinna zadzwonić na policję.

To była pierwsza rozsądna myśl.

Druga mówiła jej, że policja zabierze przesyłkę, spisze zeznanie i uzna całość za anonimową prowokację. Po dwunastu latach nie wznowią śledztwa na podstawie zdjęcia o nieznanym pochodzeniu i zdania wydrukowanego na domowej drukarce.

Zwłaszcza że sprawa ojca została zamknięta bardzo szybko.

Depresja.

Problemy zawodowe.

Środki nasenne znalezione w mieszkaniu.

Krótka wiadomość pozostawiona na komputerze.

Przepraszam. Nie potrafię dłużej z tym żyć.

Policja uznała ją za list pożegnalny.

Lena od początku miała wątpliwości. Zdanie było zbyt krótkie, zbyt ogólne i niepodobne do ojca. Andrzej Wysocki nie przepraszał w ten sposób. Był lekarzem, człowiekiem precyzyjnym do granic irytacji. Nawet listę zakupów układał według działów sklepowych.

Mimo to wszystkie dowody wskazywały na samobójstwo.

W ostatnich tygodniach życia był wyczerpany, nerwowy i nieobecny. Przestał odbierać telefony od znajomych. Zrezygnował z funkcji w szpitalu. Miał problemy ze snem.

Lena sama opowiedziała o tym policjantom.

Sama dostarczyła im argumentów.

Ostatni raz widziała ojca trzy dni przed jego śmiercią.

Pokłócili się w tej kuchni.

Stał przy tym samym stole, na którym teraz leżał numer 404. Wyglądał, jakby nie spał od kilku nocy. Próbował jej coś powiedzieć, ale mówił chaotycznie, urywał zdania i co chwilę podchodził do okna.

– Co się z tobą dzieje? – zapytała.

– Popełniłem błąd.

– Jaki?

– Myślałem, że będę mógł go naprawić.

– Kogo skrzywdziłeś?

Nie odpowiedział.

Lena prowadziła wtedy pierwsze duże dziennikarskie śledztwo. Pracowała po kilkanaście godzin dziennie i była przekonana, że każdy problem da się rozwiązać przez zadawanie właściwych pytań.

Ojciec nie chciał odpowiadać.

To doprowadziło ją do wściekłości.

– Może przestań wreszcie zachowywać się jak ofiara – powiedziała. – Jeżeli coś zrobiłeś, ponieś konsekwencje.

Pamiętała, jak spojrzał na nią po tych słowach.

Nie był zły.

Wyglądał na rozczarowanego.

– Nie chodzi o konsekwencje dla mnie – odparł.

– Więc o co?

– O to, co zrobią, kiedy dowiedzą się, że wiem.

Lena uznała wtedy, że ojciec przesadza. Być może przechodził załamanie nerwowe. Powiedziała, że potrzebuje psychiatry, nie kolejnej tajemnicy.

Wyszedł bez pożegnania.

Trzy dni później nie żył.

Przez lata zastanawiała się, czy gdyby tamtego wieczoru zareagowała inaczej, mogłaby go uratować. W końcu nauczyła się nie zadawać tego pytania.

Czarna koperta sprawiła, że wróciło natychmiast.

Lena nalała sobie wody, ale nie wypiła jej. Postawiła szklankę na blacie i sięgnęła po telefon.

Wybrała numer Filipa.

Nie dzwoniła do niego od prawie dwóch miesięcy.

Odebrał po czwartym sygnale.

– To albo coś bardzo ważnego, albo pomyliłaś numer – powiedział.

W tle słyszała muzykę i odgłos przesuwanych krzeseł. Prawdopodobnie siedział w którymś z barów, w których nagrywał rozmowy do swojego podcastu.

– Jesteś sam?

– To zależy, czy pytasz z ciekawości, czy planujesz morderstwo.

– Filip.

Ton jej głosu sprawił, że przestał żartować.

– Co się stało?

Lena spojrzała na stół.

– Znasz się na numerach startowych.

– To dość dziwne rozpoczęcie rozmowy.

– Potrzebuję, żebyś coś sprawdził.

– Co?

– Maraton Nadwiślański. Tegoroczna edycja. Numer czterysta cztery.

Przez kilka sekund milczał.

– Chcesz wystartować?

– Sprawdź numer.

– Lena, za cztery dni jest maraton. Nie wiem, czy zauważyłaś, ale ostatni raz przebiegłaś więcej niż pięć kilometrów mniej więcej wtedy, gdy telefony miały przyciski.

– Nie powiedziałam, że chcę biec.

– Więc dlaczego pytasz?

Lena zacisnęła palce na krawędzi stołu.

– Dostałam go w kopercie.

Muzyka w tle ucichła. Filip najwyraźniej wyszedł na zewnątrz.

– Jaki numer?

– Startowy. Z chipem.

– Od organizatora?

– Bez nadawcy.

– Ktoś go zostawił pod twoimi drzwiami?

– Tak.

– Dzwoniłaś na policję?

– Jeszcze nie.

– Oczywiście, że nie. Po co robić rozsądne rzeczy?

– Sprawdzisz go czy nie?

Filip westchnął.

– Wyślij zdjęcia. Przodu, tyłu i chipu. Niczego więcej nie dotykaj.

– Już dotknęłam.

– Świetnie.

– Miałam rękawiczki.

– Jeszcze lepiej. Zaczynam się ciebie bać.

Lena zrobiła zdjęcia i wysłała mu je przez szyfrowany komunikator, którego używali podczas wcześniejszych śledztw.

Filip oddzwonił po niecałej minucie.

– To wygląda autentycznie.

– Jak bardzo autentycznie?

– Logo, czcionka, sponsorzy, oznaczenia techniczne. Wszystko się zgadza. Numery tegorocznej edycji mają niebieski pasek na górze i ten sam układ. Chip jest dziwny.

– Dlaczego?

– Jest stary. Takich używano kilka lat temu. Teraz organizator ma jednorazowe paski wklejane w papier.

– Czyli ktoś do nowego numeru dołączył stary chip?

– Na to wygląda. Mogę sprawdzić kod, ale potrzebuję lepszego zdjęcia oznaczenia z boku.

Lena obróciła plastikowy pasek. Przy jednej z krawędzi znajdował się niemal niewidoczny ciąg znaków.

– Wyślę ci.

– Co jeszcze było w kopercie?

Nie odpowiedziała.

– Lena?

– Zdjęcie mojego ojca.

Po drugiej stronie zapadła cisza.

Filip znał Andrzeja Wysockiego. Kiedy byli młodsi, trenowali razem z Leną i czasami pojawiali się u niej w mieszkaniu przed zawodami. Ojciec mierzył im ciśnienie, poprawiał plany treningowe i powtarzał Filipowi, że każda kontuzja jest wiadomością, a nie karą.

– Jakie zdjęcie? – zapytał w końcu.

– Zrobione w noc jego śmierci. Przed parkingiem.

– Jesteś pewna, że to ta noc?

– Na odwrocie jest data i godzina. Zgadza się z zegarem w tle.

– Może to zdjęcie z akt?

– Nie było go w aktach.

– Mogłaś go nie widzieć.

– Widziałam wszystko.

– Wyślij mi.

Lena sfotografowała przód i tył zdjęcia.

Tym razem Filip nie zadzwonił od razu.

Minęły dwie minuty.

Potem trzy.

Lena chodziła po kuchni, nie spuszczając wzroku z telefonu.

W końcu ekran się rozświetlił.

– Powiększyłem tło – powiedział Filip bez powitania. – Po prawej stronie, za filarem, stoi samochód.

Lena wzięła zdjęcie do ręki.

Widziała fragment ciemnego nadwozia, ale nie potrafiła rozpoznać modelu.

– I co z tego?

– W szybie odbija się osoba robiąca zdjęcie.

Lena poczuła chłód na karku.

– Widać twarz?

– Nie. Tylko zarys. Ktoś stoi kilka metrów od twojego ojca. To nie jest przypadkowe zdjęcie z ulicy.

– Wiem.

– Co było napisane w wiadomości?

Lena przeczytała oba zdania.

Filip milczał tak długo, że sprawdziła, czy połączenie nie zostało przerwane.

– Nie wystartujesz – powiedział.

Nie zapytał.

– Nie powiedziałam, że wystartuję.

– Znam cię.

– W takim razie wiesz, że najpierw sprawdzę, kto wysłał przesyłkę.

– To może być ktoś chory. Albo ktoś, kto chce cię wyciągnąć w konkretne miejsce.

– Dlatego nie zamierzam robić dokładnie tego, czego oczekuje.

– Zdanie „pobiegnij, a dowiesz się, dlaczego” jest dość konkretne.

– Numer może prowadzić do kogoś z organizacji.

– Albo do człowieka, który obserwuje twoje mieszkanie.

Lena znów podeszła do okna, lecz nie odsunęła zasłony.

– Sprawdź, do kogo należy numer.

– Listy startowe są publiczne, ale wyszukiwarka zwykle działa po nazwisku. Spróbuję dostać się do bazy wyników.

– Jak długo?

– Kilka minut. Nie rozłączaj się.

Usłyszała stukanie klawiatury.

Lena ponownie obejrzała numer.

Nie było na nim nazwiska. Większość imprez drukowała imiona zawodników na dole, lecz tutaj pozostawiono puste miejsce. Papier wyglądał na nowy. Nie było śladów potu, błota ani deszczu.

Tylko otwory po agrafkach sugerowały, że ktoś kiedyś go nosił.

– Mam listę – powiedział Filip. – Czterysta jeden, czterysta dwa, czterysta trzy…

Zamilkł.

– Co?

– Potem jest czterysta pięć.

– Pominęli numer?

– Tak.

– Może przez skojarzenie z błędem internetowym.

– Możliwe. Niektóre biegi pomijają trzynastkę albo sześćset sześćdziesiąt sześć, ale czterysta cztery? Nie spotkałem się z tym.

– Czyli numer nie został wydany.

– W tym roku nie.

Lena spojrzała na stary chip.

– Sprawdź wcześniejsze edycje.

– To potrwa.

– Zacznij od pierwszej.

– Dlaczego od pierwszej?

Nie potrafiła wyjaśnić. Może przez wygląd chipu. Może przez datę śmierci ojca. Pierwszy Maraton Nadwiślański odbył się osiem lat przed jego śmiercią? Nie, poprawiła się. Ojciec zginął kilka tygodni po pierwszej edycji.

Wtedy wydarzenie nie było jeszcze ogólnopolską imprezą. Nocny bieg miał promować miasto i nowo wyremontowane bulwary. Andrzej Wysocki pełnił funkcję szefa zabezpieczenia medycznego.

Lena pamiętała koszulkę z logo biegu leżącą w jego łazience.

Pamiętała również, że po tamtej nocy przestał biegać.

– Mój ojciec pracował przy pierwszej edycji – powiedziała.

Stukanie klawiatury ustało.

– Lena, kiedy dokładnie zginął?

Podała datę.

Filip zaklął cicho.

– Pierwszy maraton odbył się trzy tygodnie wcześniej.

– Wiem.

– Nigdy nie mówiłaś, że to mogło mieć związek.

– Bo nie wiedziałam, że mogło.

– A teraz?

Lena spojrzała na zdjęcie ojca.

– Teraz ktoś chce, żebym tak pomyślała.

W słuchawce ponownie rozległo się stukanie.

– Archiwum wyników pierwszej edycji działa – powiedział Filip. – Czterysta jeden, nazwisko jest. Czterysta dwa też. Czterysta trzy…

Znów przerwał.

Lena poczuła ucisk w żołądku.

– Nie ma czterysta cztery?

– Nie ma. Lista przechodzi do czterysta pięć.

– Czyli numer nie istnieje od początku.

– Na to wygląda.

– Sprawdź chip.

– Właśnie próbuję.

Lena usłyszała powiadomienie. Filip przesłał jej link do archiwalnej strony wyników. Otworzyła go na telefonie.

Strona wyglądała na starą. Białe tło, niewielkie logo pierwszej edycji i tabela z nazwiskami zawodników. Przewinęła do odpowiedniego miejsca.

403

404

Pomiędzy nimi znajdowała się cienka szara linia, jak po usuniętym wierszu.

– Widzisz to? – zapytała.

– Co?

– Odstęp między numerami.

– Zwykłe formatowanie.

– Nie. Pozostałe wiersze są równe. Tutaj jest więcej miejsca.

Filip nie odpowiedział od razu.

– Masz rację – powiedział w końcu. – Ktoś mógł usunąć rekord ręcznie.

– Możesz go odzyskać?

– Jeżeli zachowała się starsza wersja strony albo kopia w pamięci wyszukiwarki.

– Sprawdź.

– Już sprawdzam.

Lena usiadła. Całe zmęczenie po długim dniu zniknęło. Czuła znajome napięcie, które pojawiało się na początku każdego śledztwa, kiedy pojedyncze fakty zaczynały układać się w coś większego.

Numer pominięty w aktualnej edycji.

Ten sam brak w archiwum pierwszego biegu.

Stary chip.

Ojciec pracujący przy zabezpieczeniu medycznym.

Zdjęcie wykonane przed jego śmiercią.

To wciąż mogła być starannie przygotowana manipulacja.

Ktoś mógł znać jej historię i zbudować fałszywy trop. Informacja o pracy ojca przy maratonie nie była tajemnicą. Wystarczyło przeszukać stare artykuły.

Ale zdjęcie nie pochodziło z internetu.

Lena była tego pewna.

– Mam coś – powiedział Filip.

– Rekord?

– Nie. Kopię programu zawodów. Zapisano ją w archiwum miejskiej biblioteki. Jest lista partnerów, trasa, nazwiska lekarzy, numery kontaktowe. Twój ojciec rzeczywiście figuruje jako dyrektor medyczny.

– To wiemy.

– Jest też informacja o pilotażowym programie monitorowania zawodników.

Lena wyprostowała się.

– Jakim programie?

– Nie napisali szczegółów. Tylko że wybrana grupa uczestników otrzyma urządzenia mierzące parametry życiowe w czasie rzeczywistym. Projekt prowadziła jakaś klinika medycyny sportowej.

– Nazwa?

– Vigor Med.

Lena znała ją. Klinika nadal działała i należała do doktora Roberta Halickiego, jednego z najczęściej cytowanych ekspertów od sportu wytrzymałościowego. Halicki pojawiał się w telewizji, opiekował się zawodowymi biegaczami i od lat pełnił funkcję dyrektora medycznego Maratonu Nadwiślańskiego.

Był też dawnym przyjacielem jej ojca.

Przyszedł na pogrzeb.

Stał w pierwszym rzędzie i trzymał Lenę za ramię, gdy opuszczano trumnę.

– Możesz sprawdzić listę uczestników programu? – zapytała.

– Nie ma jej w dokumencie.

– A chip?

– Kod nie pojawia się w publicznych wynikach. Spróbuję inaczej. Potrzebuję czytnika RFID albo dostępu do systemu pomiarowego.

– Biuro zawodów będzie je miało.

– Lena.

– Co?

– Nie idź tam sama.

– To biuro maratonu, nie magazyn narkotyków.

– Ktoś wszedł do twojego budynku, zostawił numer pod drzwiami i przesłał zdjęcie z nocy śmierci twojego ojca. Nie traktuj tego jak zwykłego materiału do gazety.

Lena nie odpowiedziała.

Na korytarzu rozległy się kroki.

Ciężkie, powolne.

Ktoś wszedł na czwarte piętro i zatrzymał się przed jej drzwiami.

Lena podniosła głowę.

– Co się dzieje? – zapytał Filip.

Przyłożyła palec do ust, choć nie mógł jej widzieć.

Kroki nie ruszały dalej.

Ktoś stał po drugiej stronie.

Lena bezgłośnie odsunęła krzesło. Sięgnęła po nóż do papieru, jedyny ostry przedmiot znajdujący się w zasięgu dłoni.

Cień przesunął się pod drzwiami.

Klamka lekko drgnęła.

Raz.

Potem drugi.

Lena poczuła, jak serce przyspiesza.

– Kto tam? – zawołała.

Cisza.

Zrobiła krok w stronę przedpokoju.

Telefon trzymała przy uchu.

– Dzwoń na policję – wyszeptał Filip.

Klamka przestała się poruszać.

Po chwili usłyszała oddalające się kroki.

Najpierw na półpiętrze.

Potem piętro niżej.

W końcu trzasnęły drzwi wejściowe do kamienicy.

Lena podeszła do wizjera.

Nikogo.

Nie otworzyła drzwi.

Dopiero po kilku sekundach zauważyła biały skrawek papieru wsunięty pod próg.

Przyklękła i wyciągnęła go nożem.

Był to wydrukowany fragment mapy trasy maratonu. Czerwonym markerem zakreślono punkt na dwudziestym kilometrze, tuż przy starym wiadukcie kolejowym.

Na odwrocie znajdowała się krótka wiadomość.

ZACZNIJ OD STARTU.

Niżej ktoś dopisał ręcznie:

NIE UFAJ LEKARZOWI.

Lena spojrzała na fotografię ojca.

Na numer 404.

Na stary chip oznaczony czasem 04:38:17.

– Filip – powiedziała.

– Jestem.

– Jutro rano jadę do biura zawodów.

– Powiedziałem, żebyś nie szła sama.

– Dlatego pojedziesz ze mną.

– Mam nagranie o dziesiątej.

– Już nie masz.

Filip westchnął, lecz nie zaprotestował.

Lena rozłączyła się i położyła nową kartkę obok pozostałych przedmiotów. Zrobiła zdjęcia, umieściła wszystko w osobnych foliowych torebkach, a potem zamknęła w metalowej kasetce, w której przechowywała dokumenty.

Dopiero wtedy zauważyła coś, co wcześniej umknęło jej uwadze.

Na odwrocie fotografii, poniżej daty i godziny, znajdowały się delikatne wgniecenia. Ktoś pisał na kartce położonej na zdjęciu. Litery nie były widoczne, ale papier zachował ich ślad.

Lena wyjęła miękki ołówek z szuflady i bardzo ostrożnie przesunęła grafitem po powierzchni.

Najpierw pojawiły się pojedyncze linie.

Potem cyfry.

Wreszcie całe zdanie.

Rozpoznała charakter pisma ojca.

Jeśli nie wrócę, znajdź zawodnika numer 404.

Pod spodem zapisał datę.

Nie datę swojej śmierci.

Datę tegorocznego maratonu.

Rozdział 2

Numer spoza systemu

Biuro zawodów otwierano o ósmej, ale kwadrans wcześniej przed wejściem czekało już kilkadziesiąt osób.

Lena obserwowała kolejkę z drugiej strony ulicy. Biegacze stali z telefonami w dłoniach, popijali kawę z papierowych kubków i porównywali wiadomości otrzymane od organizatora. Niektórzy mieli na sobie bluzy z nazwami klubów, inni sportowe kurtki tak cienkie, jakby właśnie wyszli z domu na trening. Rozmawiali głośno, z energią charakterystyczną dla ostatnich dni przed dużymi zawodami.

Słuchała ich i czuła się, jakby wróciła do miejsca, które kiedyś znała, ale które przez lata zdążyło zmienić język.

Strefy startowe. Pacemakerzy. Ładowanie węglowodanów. Strategia na żele. Pogoda na niedzielę.

Dawniej sama prowadziła takie rozmowy.

Teraz każdy fragment brzmiał jak wiadomość z życia kogoś obcego.

– Możemy jeszcze odjechać – powiedział Filip.

Stał obok niej z plecakiem przewieszonym przez jedno ramię. W drugiej ręce trzymał kubek czarnej kawy. Wyglądał na niewyspanego, ale nie zapytał, czy Lena spała. Oboje znali odpowiedź.

Po odejściu człowieka stojącego pod drzwiami nie zgasiła światła do rana. Co kilkanaście minut sprawdzała wizjer, a potem wracała do kuchni i ponownie oglądała fotografię ojca.

Data tegorocznego maratonu wciąż widniała pod zdaniem zapisanym jego pismem.

Próbowała znaleźć inne wyjaśnienie.

Być może nie chodziło o tegoroczną edycję. Ojciec mógł zapisać jedynie dzień i miesiąc, a ślady cyfr zostały błędnie odczytane. Być może ktoś dopisał datę później, imitując jego charakter pisma.

Żadne z tych wyjaśnień nie przekonało jej na dłużej niż kilka minut.

– Jeżeli teraz odjedziemy, wrócę tu sama – powiedziała.

– Wiem. Dlatego jeszcze stoję.

– Nie prosiłam, żebyś przyjeżdżał.

Filip uniósł brwi.

– Powiedziałaś: „Dlatego pojedziesz ze mną”. Nie brzmiało to jak zaproszenie pozostawiające przestrzeń na odmowę.

– Mogłeś odmówić.

– I potem czytać w wiadomościach, że dziennikarka została znaleziona w magazynie numerów startowych? Mam wystarczająco dużo wyrzutów sumienia.

Lena spojrzała na niego.

– Z jakiego powodu?

– Głównie przez to, że znam ciebie.

Ruszyli w stronę przejścia dla pieszych.

Biuro zawodów mieściło się w centrum konferencyjnym przylegającym do stadionu miejskiego. Nad wejściem zawieszono ogromny baner z sylwetkami biegaczy i hasłem:

TWÓJ BIEG. TWOJA HISTORIA.

Pod nim ustawiono niebieskie bramki ozdobione logotypami sponsorów. Wolontariusze w żółtych koszulkach kierowali zawodników do odpowiednich stanowisk.

Lena miała numer 404 schowany w sztywnej teczce w torbie. Chip umieściła osobno w małym woreczku strunowym. Oryginał zdjęcia ojca i wiadomości pozostawiła w redakcyjnym sejfie, do którego dostęp miała tylko ona i naczelny.

Nie powiedziała naczelnemu, co znajduje się w kopercie.

Wysłała jedynie krótką wiadomość, że zabezpieczyła potencjalny materiał dowodowy związany ze starym śledztwem. Gdyby coś jej się stało, Filip miał przekazać mu resztę informacji.

Był to rodzaj ostrożności, który zawsze uważała za przesadny, gdy stosowali go inni dziennikarze.

Teraz wydawał się niewystarczający.

Weszli do środka razem z pierwszą grupą uczestników.

Główna hala przypominała niewielkie targi sportowe. Po lewej stronie znajdowały się stanowiska partnerów oferujących buty, zegarki, odżywki i masaże. Po prawej ustawiono długi rząd stolików do wydawania pakietów. Nad każdym wisiała tablica z zakresem numerów.

1–500.

501–1000.

1001–1500.

Lena zatrzymała się przy pierwszym stanowisku.

Obsługiwały je dwie młode wolontariuszki. Jedna sprawdzała dokumenty, druga wyjmowała koperty z kartonowych pudeł. Wszystko działało szybko i sprawnie. Zawodnik podawał nazwisko, pokazywał kod na telefonie, otrzymywał numer, koszulkę i worek.

– Masz plan? – zapytał Filip.

– Powiem prawdę.

– Całą?

– Tyle, ile będzie konieczne.

– Czyli prawie nic.

Lena podeszła do wolontariuszki.

– Dzień dobry. Mam problem z numerem startowym.

Dziewczyna uśmiechnęła się uprzejmie.

– Nie przyszedł kod odbioru?

– Nie jestem zapisana na bieg.

Uśmiech osłabł.

– Zapisy zakończyły się kilka tygodni temu. Nie mamy już wolnych pakietów.

– Nie chcę się zapisywać. Chciałabym sprawdzić numer, który otrzymałam.

Lena wyjęła teczkę i położyła ją na stole. Otworzyła ją tak, aby widoczna była tylko przednia strona numeru.

Wolontariuszka spojrzała na cyfry.

– Czterysta cztery?

– Tak.

– To pani numer?

– Chciałabym właśnie ustalić, do kogo należy.

– Numery są przypisane do konkretnych zawodników. Nie możemy podawać danych innych osób.

– Rozumiem. Proszę tylko potwierdzić, czy jest prawdziwy.

Dziewczyna zerknęła na koleżankę.

Druga wolontariuszka przestała pakować koszulkę do koperty i pochyliła się nad stołem.

– Skąd go pani ma?

– Znalazłam go pod drzwiami mieszkania.

Obie spojrzały na Lenę.

– Ktoś go zgubił? – zapytała pierwsza.

– Raczej zostawił celowo.

– Tegorocznych numerów jeszcze nie wydawaliśmy poza pakietami dla elity i ambasadorów.

– Wygląda jak tegoroczny?

Dziewczyna przyjrzała się dokładniej.

– Tak. Logo i sponsorzy się zgadzają.

Jej koleżanka przesunęła wzrokiem po cyfrach, a potem spojrzała na karton stojący pod stołem.

– Ale nie powinno być czterysta cztery.

– Dlaczego?

– Nie mamy takiego numeru.

Filip wyjął telefon, lecz Lena dotknęła jego ręki. Nie chciała, żeby zaczynał nagrywać zbyt wcześnie.

– Numery czasami się pomija? – zapytała.

– Chyba tak. Nie wiem. Dostałyśmy gotowe pakiety.

– Możecie sprawdzić w systemie?

Pierwsza wolontariuszka usiadła przed laptopem.

– Nazwisko?

– Nie znam.

– System wyszukuje po nazwisku albo kodzie rejestracyjnym.

– Nie można wpisać numeru?

– Można, ale jeżeli nie ma pani upoważnienia…

– Nie proszę o dane adresowe ani kontaktowe. Chcę tylko wiedzieć, czy numer istnieje.

Dziewczyna zawahała się, ale po chwili wpisała cyfry na klawiaturze.

Nacisnęła Enter.

Na ekranie pojawiło się niewielkie czerwone okno.

BRAK REKORDU.

– Tak jak mówiłam – powiedziała. – Tego numeru nie ma w bazie.

– Proszę sprawdzić numery po obu stronach.

– Po co?

– Chcę zobaczyć, czy system działa.

Wolontariuszka wpisała 403.

Na ekranie pojawił się profil zawodnika. Lena zdążyła zobaczyć męskie imię i nazwę klubu, zanim dziewczyna zamknęła okno.

Następnie wpisała 405.

Kolejny profil.

– Numer czterysta cztery został pominięty – stwierdziła. – Pewnie celowo.

– Kto podejmuje decyzję o pomijaniu numerów?

– Nie wiem. Firma obsługująca zapisy albo organizator.

– Mogę porozmawiać z kimś odpowiedzialnym?

Kolejka za nimi zaczęła się wydłużać. Jeden z zawodników westchnął ostentacyjnie.

– Proszę odejść na bok – powiedziała druga wolontariuszka. – Zawołam koordynatora.

Lena i Filip przesunęli się kilka metrów dalej.

– Mogłaś powiedzieć, że jesteś z prasy – szepnął Filip.

– Wtedy od razu przysłaliby rzecznika, który niczego nie wie.

– A teraz przyślą koordynatora, który będzie wiedział jeszcze mniej.

– Za to może powiedzieć coś przez przypadek.

Czekali prawie dziesięć minut.

Lena obserwowała pracowników stanowiska. Pierwsza wolontariuszka kilkakrotnie spoglądała w ich stronę. W pewnym momencie zrobiła zdjęcie numeru telefonem. Zaraz potem ktoś do niej zadzwonił.

Rozmowa trwała krótko.

Po jej zakończeniu dziewczyna schowała telefon i powiedziała coś koleżance. Obie przestały się uśmiechać.

– Zauważyłeś? – zapytała Lena.

– Tak.

– Ktoś już wie, że tu jesteśmy.

– Nadal możemy wyjść.

– Przestań to powtarzać.

Koordynator pojawił się chwilę później. Był to szczupły mężczyzna około czterdziestki, ubrany w granatową koszulę z logo maratonu. Na identyfikatorze widniało nazwisko TOMASZ KULESZA.

Nie podszedł od strony biur organizatora. Przyszedł głównym wejściem, jakby wcześniej znajdował się poza halą.

– W czym mogę pomóc? – zapytał.

Lena ponownie pokazała numer.

Kulesza nie wziął go do ręki.

Spojrzał na cyfry i natychmiast przeniósł wzrok na jej twarz.

Reakcja trwała może sekundę. Krótkie rozszerzenie źrenic, napięcie szczęki, nagłe zatrzymanie oddechu.

Wystarczyło.

Widział ten numer wcześniej.

– Skąd go pani ma? – zapytał.

– Został dostarczony do mojego mieszkania.

– Przez kuriera?

– Nie.

– Kiedy?

– Wczoraj wieczorem.

Kulesza skinął głową, jakby potwierdziła coś, czego się spodziewał.

– Numer jest fałszywy.

– Sprawdził pan bez dotykania?

– Znam pulę numerów.

– Wolontariuszki powiedziały, że grafika się zgadza.

– Każdy może skopiować projekt ze zdjęć opublikowanych w internecie.

– Tegoroczne pakiety nie zostały jeszcze wydane wszystkim zawodnikom.

– Materiały promocyjne były dostępne wcześniej.

– Skąd ktoś miałby wziąć odpowiedni papier, zabezpieczenia i chip?

Na słowo „chip” mężczyzna spojrzał na teczkę.

– Jest do niego chip?

– Tak.

– Proszę mi go pokazać.

– Najpierw chciałabym wiedzieć, dlaczego nie ma numeru czterysta cztery.

Kulesza uśmiechnął się, ale w uśmiechu nie było uprzejmości.

– Z przyczyn technicznych. Niektóre numery pomijamy.

– Ten sam numer był pominięty podczas pierwszej edycji.

– Nie pracowałem wtedy przy biegu.

– Ale nie wygląda pan na zaskoczonego.

– Proszę pani, trwa wydawanie kilku tysięcy pakietów. Nie mam czasu na teorie dotyczące numeracji sprzed ośmiu lat.

– Dwanaście – poprawiła Lena automatycznie, myśląc o śmierci ojca.

Kulesza zmarszczył brwi.

– Słucham?

– Nic.

Filip przesunął się bliżej.

– Czy możemy zeskanować chip? – zapytał. – Jeżeli jest fałszywy, system niczego nie pokaże i nie będziemy dłużej przeszkadzać.

Koordynator spojrzał na niego.

– Kim pan jest?

– Filip Radecki.

Nazwisko najwyraźniej coś mu powiedziało.

Podcast Filipa nie był największy w kraju, ale regularnie zajmował się sportem amatorskim, dopingiem i finansowaniem imprez masowych. Organizatorzy dużych biegów znali go, nawet jeśli nie należeli do jego słuchaczy.

– Prasa? – zapytał Kulesza.

– Media – odpowiedział Filip.

– Nagrywacie państwo?

– Jeszcze nie.

Lena spojrzała na niego zaskoczona.

Koordynator także to zauważył.

– To wewnętrzna sprawa organizatora – powiedział. – Jeżeli ktoś produkuje fałszywe numery, powinniśmy zgłosić to policji.

– Bardzo dobry pomysł – odparła Lena. – Zgłosimy wspólnie. Przekażemy numer do badania, sprawdzimy odciski palców i ustalimy, kto przygotował identyczny projekt jak oficjalny.

Kulesza zacisnął usta.

– Najpierw muszę zabezpieczyć przedmiot.

– Numer pozostanie u mnie.

– Może stanowić własność organizatora.

– Przed chwilą powiedział pan, że jest fałszywy.

Przez kilka sekund mierzyli się wzrokiem.

Hałas hali wydawał się odległy. Wokół nich nadal przechodzili ludzie, śmiali się, robili zdjęcia i oglądali koszulki, ale Lena miała wrażenie, że stoją w pustym pomieszczeniu.

Kulesza pierwszy odwrócił wzrok.

– Proszę za mną – powiedział. – Sprawdzimy chip na stanowisku technicznym.

Ruszył w głąb hali.

Filip pochylił się do Leny.

– On chce zabrać numer.

– Wiem.

– Nie oddawaj mu go.

– Nie zamierzam.

Stanowisko techniczne znajdowało się za ścianką oddzielającą część dostępną dla zawodników od zaplecza. Kulesza otworzył drzwi kartą magnetyczną i wpuścił ich do wąskiego korytarza.

Na ścianach wisiały mapy trasy, harmonogramy zamknięcia ulic oraz listy numerów telefonów do służb. Lena zauważyła fotografię Radosława Narewicza przecinającego wstęgę podczas poprzedniej edycji. Obok niego stał Robert Halicki w czerwonej kamizelce medycznej.

Ten sam człowiek, który obejmował Lenę na pogrzebie jej ojca.

Kulesza zaprowadził ich do niewielkiego pomieszczenia wypełnionego elektroniką. Na biurku stały trzy monitory, drukarki etykiet oraz czarne urządzenie przypominające płaską antenę.

Przed komputerem siedział chłopak niewiele starszy od wolontariuszy. Miał kręcone włosy, okulary i koszulkę firmy mierzącej czas.

– Olek, potrzebuję sprawdzić chip – powiedział Kulesza.

– Teraz?

– Teraz.

Technik spojrzał na Lenę i Filipa, a potem na teczkę.

– Numer?

– Nie ma znaczenia – odpowiedział koordynator. – Odczytaj identyfikator i sprawdź, czy jest w systemie.

Lena wyjęła chip z woreczka.

Kulesza wyciągnął rękę.

– Ja to zrobię.

– Położę go sama.

Przesunęła chip nad czytnikiem, ale zanim go odłożyła, zrobiła telefonem zdjęcie jego położenia i oznaczeń.

Kulesza przewrócił oczami.

– To naprawdę nie jest konieczne.

– Dla mnie jest.

Położyła plastikowy pasek na urządzeniu.

Przez chwilę nic się nie wydarzyło.

Potem czytnik wydał krótki dźwięk.

Na ekranie pojawił się ciąg cyfr:

RFID 000404-0811-MZ

Technik poruszył myszą.

– Dziwny format – powiedział.

– Dlaczego? – zapytała Lena.

– Nasze obecne chipy mają dłuższe identyfikatory. Ten wygląda jak ze starszego systemu.

Kulesza stał za nim z rękami skrzyżowanymi na piersi.

– Wpisz go do archiwum.

– Do którego roku?

– Wszystkich.

Olek spojrzał na niego.

– To może chwilę potrwać.

– Zrób to.

Technik rozpoczął wyszukiwanie. Na drugim monitorze przesuwały się paski postępu. Lena patrzyła na oznaczenie.

404

405

MZ.

Inicjały?

– Kiedy zmieniliście system chipów? – zapytał Filip.

– Sześć albo siedem lat temu – odpowiedział Olek, nie odrywając wzroku od ekranu. – Wcześniej była inna firma.

– Czy stare dane nadal są dostępne?

– Częściowo. Importowano archiwalne wyniki, ale nie wszystkie rekordy są kompletne.

Pierwszy pasek doszedł do końca.

BRAK DANYCH.

Drugi również.

Kulesza odetchnął przez nos.

– Jak mówiłem. Fałszywy chip.

– Jeszcze szuka – zauważył technik.

Na ekranie pozostało jedno aktywne okno. Dotyczyło pierwszej edycji maratonu.

Postęp zatrzymał się na dziewięćdziesięciu dziewięciu procentach.

Komputer zaczął pracować głośniej.

Olek nacisnął kilka klawiszy.

– Coś się zawiesiło.

– Anuluj – powiedział Kulesza.

– Poczekaj – odezwała się Lena.

– To niczego nie znajdzie.

– Właśnie dlatego możemy poczekać.

Technik ponownie kliknął.

Pasek przesunął się do końca.

Na środku ekranu otworzyło się szare okno. Przez ułamek sekundy było puste.

Potem pojawiły się dane.

NUMER: 404

ZAWODNIK: MICHAŁ ZAWADZKI

ROCZNIK: 1981

STATUS: START POTWIERDZONY

Lena pochyliła się do przodu.

– Filip.

– Widzę.

Wyjął telefon i zrobił zdjęcie monitora.

Kulesza ruszył w jego stronę.

– Proszę nie fotografować danych osobowych.

– Nazwisko jest dowodem – powiedziała Lena.

– Nie wie pani, czego dowodem.

Na ekranie pojawił się kolejny wiersz.

PUNKT 5 KM: 00:23:11

PUNKT 10 KM: 00:46:02

PUNKT 15 KM: 01:08:54

Niżej widniało miejsce na następny odczyt.

PUNKT 20 KM:

Puste.

Technik przewinął rekord.

– Tu są dodatkowe pola – powiedział. – Medyczne.

Kulesza położył mu rękę na ramieniu.

– Zamknij to.

– Poczekaj – zażądała Lena. – Otwórz szczegóły.

Olek zawahał się.

– Nie mogę udostępniać danych zdrowotnych.

– Ten rekord został usunięty z publicznych wyników. Chcę wiedzieć dlaczego.

– Nie mam uprawnień.

– Ale możesz zobaczyć status.

Technik spojrzał na ekran.

– Jest kod błędu.

– Jaki?

Olek przeczytał bezgłośnie.

Jego twarz pobladła.

– Co tam jest? – zapytała Lena.

Zanim odpowiedział, monitor zgasł.

Nie tylko jeden.

Wszystkie trzy ekrany jednocześnie stały się czarne.

Wentylatory komputera ucichły. Zgasły kontrolki drukarek i czytnika.

– Co zrobiłeś? – zapytał Kulesza.

– Nic.

Olek nacisnął przycisk zasilania.

Brak reakcji.

– Padł prąd?

Lampa pod sufitem nadal świeciła. Urządzenia w sąsiednim pomieszczeniu pracowały.

Filip podniósł telefon.

– Mam zdjęcie.

Kulesza odwrócił się gwałtownie.

– Proszę je skasować.

– Nie.

– To naruszenie ochrony danych osobowych.

– W takim razie proszę wezwać inspektora i policję – odpowiedziała Lena. – Chętnie wyjaśnimy, dlaczego w państwa archiwum znajduje się zawodnik usunięty z oficjalnych wyników.

Kulesza patrzył na nią bez słowa.

– Kim był Michał Zawadzki? – zapytała.

– Nie wiem.

– Kłamie pan.

– Proszę opuścić zaplecze.

– Najpierw oddajcie chip.

Lena spojrzała na czytnik.

Chip zniknął.

Jeszcze chwilę wcześniej leżał na czarnej powierzchni urządzenia. Teraz czytnik był pusty.

– Gdzie on jest? – zapytała.

Olek odsunął ręce od biurka.

– Nie dotykałem go.

Lena spojrzała na Kuleszę.

Jego prawa dłoń znajdowała się w kieszeni spodni.

– Proszę go oddać.

– Co?

– Chip.

– Nie mam go.

– Widziałam, jak podchodził pan do biurka.

– To teren organizatora. Przekazała pani przedmiot do sprawdzenia.

– Nie przekazałam go panu.

Lena zrobiła krok do przodu.

Kulesza cofnął się i nacisnął przycisk zamontowany na ścianie obok drzwi.

– Wzywam ochronę.

– Świetnie – powiedział Filip. – Będzie więcej świadków.

– Proszę natychmiast skasować fotografię.

– Została już wysłana do chmury.

Kulesza spojrzał na telefon Filipa, jakby zastanawiał się, czy może go wyrwać.

– Zabierzcie im również numer – powiedział.

Dopiero po chwili Lena zrozumiała, że nie zwraca się do nich.

W drzwiach stało dwóch ochroniarzy.

Musieli czekać w korytarzu jeszcze przed wezwaniem.

Jeden był wysoki i masywny, drugi niższy, z krótką siwiejącą brodą. Nie zapytali, co się wydarzyło. Nie spojrzeli na Kuleszę z oczekiwaniem na wyjaśnienia.

Skupili wzrok na torbie Leny.

– Proszę państwa o opuszczenie obiektu – powiedział starszy.

– Najpierw organizator zwróci moją własność.

– Nie ma pani żadnej własności należącej do organizatora – odpowiedział Kulesza.

– W takim razie dlaczego chcecie zabrać numer, który uznaliście za fałszywy?

Starszy ochroniarz podszedł bliżej.

– Proszę nie utrudniać.

Filip stanął pomiędzy nim a Leną.

– Nie dotykajcie jej.

– Nikt nie musi nikogo dotykać. Wyjdźcie dobrowolnie.

Lena wyjęła telefon i uruchomiła nagrywanie.

– Nazywam się Lena Wysocka, jestem dziennikarką. O godzinie ósmej trzydzieści siedem w systemie Maratonu Nadwiślańskiego odnaleziono rekord zawodnika Michała Zawadzkiego, przypisany do numeru czterysta cztery. Chwilę później komputery zostały wyłączone, a koordynator Tomasz Kulesza zabrał chip należący do tego numeru.

– Wyłącz telefon – powiedział Kulesza.

– Czy zaprzecza pan, że zobaczyliśmy nazwisko Michała Zawadzkiego?

Koordynator ruszył w jej stronę.

Starszy ochroniarz zatrzymał go dłonią.

– Panie Tomaszu.

W jego głosie zabrzmiało ostrzeżenie.

Kulesza opanował się.

– W systemie pojawił się uszkodzony rekord – powiedział. – Stare bazy zawierają błędy. Państwo próbują stworzyć sensację.

– Kim był Michał Zawadzki?

– Nie mam pojęcia.

– Dlaczego jego numer pominięto także w tym roku?

– Przypadek.

– Dlaczego zabrał pan chip?

– Żeby przekazać go firmie technicznej.

– Z kieszeni?

Kulesza nie odpowiedział.

Lena poczuła, jak Filip chwyta ją za łokieć.

– Mamy wystarczająco dużo – szepnął. – Wychodzimy.

Nie chciała.

Każdy instynkt podpowiadał jej, żeby naciskać dalej. Żądać dostępu do bazy, nazwiska administratora, raportu z awarii. Zostać, dopóki Kulesza nie popełni kolejnego błędu.

Spojrzała jednak na ochroniarzy.

Nie chodziło już o zwykłe usunięcie z budynku. Ich twarze były spokojne, ale ustawili się tak, aby odciąć ją od biurka i jedynego wyjścia.

Filip miał rację.

Dostali nazwisko.

I zdjęcie ekranu.

Lena zamknęła teczkę z numerem i wsunęła ją do torby.

– Zgłoszę kradzież chipu – powiedziała.

– Proszę bardzo – odpowiedział Kulesza.

– Policja będzie chciała zabezpieczyć nagrania z kamer.

Po raz drugi zobaczyła na jego twarzy krótką reakcję.

Nie strach.

Kalkulację.

– Oczywiście – powiedział.

Ochroniarze odprowadzili ich do głównej hali.

Wydawanie pakietów trwało jak wcześniej. Zawodnicy uśmiechali się do zdjęć, przymierzali koszulki i pozowali z numerami startowymi. Nikt nie zwracał uwagi na Lenę i Filipa prowadzonego przez ochronę.

Przy wyjściu Lena obejrzała się.

Kulesza stał za szklaną ścianą i rozmawiał przez telefon. Patrzył prosto na nią.

Nie odwrócił wzroku, kiedy zauważył, że go obserwuje.

Dopiero na zewnątrz Filip wypuścił powietrze.

– Pokaż mi numer.

– Mam go w torbie.

– Pokaż.

Lena otworzyła teczkę.

Numer 404 znajdował się na swoim miejscu.

Filip zrobił zdjęcie obu stron, a potem fotografię wszystkich otworów po agrafkach.

– Co robisz?

– Sprawdzam, czy go nie podmienili.

– Nie mieli do niego dostępu.

– Wolę nie zakładać, że czegoś nie zauważyliśmy.

Lena spojrzała na przesłane przez niego zdjęcie monitora.

Nazwisko było wyraźne.

MICHAŁ ZAWADZKI.

– Możemy go znaleźć – powiedziała. – Rocznik osiemdziesiąty pierwszy. Musiał zostawić jakiś ślad.

– Jeżeli żyje.

– Dlaczego miałby nie żyć?

Filip powiększył fotografię rekordu.

– Spójrz na kod widoczny na samym dole.

Lena wcześniej go nie zauważyła. W prawym rogu okna, częściowo zasłoniętym kursorem, widniał krótki wpis:

MED-404 / DNF / ARCHIWIZACJA WYMUSZONA

– DNF oznacza, że nie ukończył biegu – powiedział Filip.

– A archiwizacja wymuszona?

– Nie wiem.

– Technik przeczytał coś jeszcze. Dlatego pobladł.

– Wiem.

Lena spojrzała przez szklane drzwi centrum konferencyjnego.

Kuleszy już tam nie było.

– Musimy znaleźć Olka – powiedziała.

– Nie znamy jego nazwiska.

– Firma pomiarowa będzie miała listę pracowników.

– Najpierw znajdźmy Michała Zawadzkiego.

Filip schował telefon.

– Jest jeszcze jeden problem.

– Jaki?

– Kulesza wiedział, że przyjdziemy.

– Wolontariuszka do niego zadzwoniła.

– Nie o to chodzi. Ochroniarze czekali przed drzwiami, zanim nacisnął przycisk. Komputery wyłączyły się dokładnie w chwili, gdy pojawił się rekord. To nie była improwizacja.

Lena przypomniała sobie, jak Kulesza pojawił się w hali od strony głównego wejścia. Jakby dopiero co przyjechał.

– Ktoś poinformował go wcześniej – powiedziała.

– Najpóźniej wtedy, gdy pokazałaś numer wolontariuszce.

– Albo wcześniej.

Spojrzeli jednocześnie na budynek.

Na dachu centrum konferencyjnego znajdowała się kamera skierowana na wejście. Powoli obracała się w ich stronę.

Filip uniósł głowę.

– Chodźmy do samochodu.

Przeszli przez ulicę.

Lena wyjęła kluczyki, ale zanim dotknęła zamka, zauważyła biały prostokąt wsunięty za wycieraczkę.

Było to zdjęcie wydrukowane na zwykłym papierze.

Przedstawiało ją i Filipa stojących w kolejce przed biurem zawodów kilkadziesiąt minut wcześniej. Fotograf znajdował się po drugiej stronie ulicy, niemal dokładnie w miejscu, z którego obserwowali wejście.

Na dole ktoś dopisał czarnym markerem:

MICHAŁ ZAWADZKI NIE ŻYJE.

Lena odwróciła kartkę.

Na drugiej stronie widniało tylko jedno zdanie:

ZGINĄŁ, ZANIM DOBIEGŁ DO DWUDZIESTEGO KILOMETRA.

Rozdział 3

Ostatni bieg ojca

Lena nie pamiętała drogi z centrum konferencyjnego do mieszkania.

Pamiętała czerwone światła, na których stała, choć ulice wydawały się puste. Pamiętała głos Filipa mówiącego coś o policji, kopiach plików i konieczności znalezienia Michała Zawadzkiego w dawnych rejestrach. Pamiętała także zdjęcie leżące na kolanach, włożone do przezroczystej koszulki.

MICHAŁ ZAWADZKI NIE ŻYJE.

Zdanie wyglądało jak informacja.

Nie groźba.

Nie próba zastraszenia.

Ktoś chciał, żeby przyjęła je jako fakt.

Filip odprowadził ją pod samą kamienicę. Zaproponował, że wejdzie z nią na górę, ale odmówiła. Nie chciała rozmawiać. Potrzebowała ciszy, żeby uporządkować fakty, choć wiedziała, że cisza w mieszkaniu ojca rzadko pomagała jej cokolwiek uporządkować.

– Zadzwoń, gdy zamkniesz drzwi – powiedział.

– Nie mam piętnastu lat.

– Wiem. Piętnastolatka byłaby ostrożniejsza.

– Zadzwonię.

– Lena.

Spojrzała na niego.

– Nie wracaj dziś do biura zawodów. Nie jedź do kliniki Halickiego. Nie próbuj sama odnaleźć miejsca z dwudziestego kilometra.

– Jeszcze jakieś zakazy?

– Tak. Jeżeli zobaczysz kogoś na klatce schodowej, nie podchodź i nie pytaj, czego chce.