Miłość ważna do wymeldowania ebook

Miłość ważna do wymeldowania

Łukasz Nester

Informacje wydawnicze

© 2026 Łukasz Nester

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Wydanie elektroniczne, 2026

Prolog. 10:47

Zegar nad recepcją wskazywał dziesiątą czterdzieści siedem.

Zofia zauważyła to od razu, chociaż od kilku minut robiła wszystko, żeby na niego nie patrzeć. Wpatrywała się w kartę do pokoju, w zarysowane krawędzie lady, w niewielką kałużę pozostawioną przez czyjeś mokre buty. Liczyła ziarenka piasku przyklejone do kół walizki. Czytała po raz trzeci informację o godzinach serwowania śniadania, choć nie miało to już dla niej żadnego znaczenia.

Do wymeldowania zostało trzynaście minut.

Tyle wystarczyłoby, żeby powiedzieć jedno zdanie.

Zostań.

Albo choćby nie wyjeżdżaj jeszcze.

Maks stał po drugiej stronie holu, przy drzwiach prowadzących do zaplecza. Miał na sobie tę samą granatową koszulę co poprzedniego wieczoru. Rękawy podwinął do łokci, a na prawym przedramieniu widniało płytkie zadrapanie. Zofia wiedziała, kiedy powstało. Pamiętała kroplę krwi na jego skórze, białą apteczkę otwartą na podłodze i własne palce drżące bardziej, niż powinny, gdy przyklejała plaster.

Nie patrzyła teraz w tamtą stronę.

Nie musiała.

Czuła jego obecność z irytującą dokładnością. Wiedziała, kiedy przesunął ciężar ciała z jednej nogi na drugą. Słyszała szelest materiału, kiedy skrzyżował ramiona. Rozpoznała nawet jego oddech pośród przyciszonych rozmów gości i stukotu filiżanek dobiegającego z restauracji.

Przez siedem dni nauczyła się zbyt wielu rzeczy, o których miała zapomnieć natychmiast po wyjeździe.

Na przykład tego, że Maks milczał w inny sposób, kiedy był zły, a w inny, kiedy się bał. Że przed trudnym zdaniem zaciskał szczękę. Że kiedy chciał ukryć emocje, wkładał ręce do kieszeni. Teraz nie zrobił żadnej z tych rzeczy.

Po prostu stał.

I pozwalał jej odejść.

Irena przesunęła po ladzie wydruk rachunku.

„Wszystko się zgadza?” zapytała.

Zofia spojrzała na kwotę, choć mogła się tam znajdować dowolna liczba. W tej chwili zapłaciłaby bez pytania za siedem dni, siedem miesięcy albo siedem lat.

„Tak.”

Głos zabrzmiał spokojnie. Profesjonalnie. Tak samo jak podczas spotkań zarządu, gdy prezentowała strategie warte miliony i odpowiadała na pytania ludzi, którzy tylko czekali, aż popełni błąd.

Potrafiła kontrolować głos.

Szkoda, że nie potrafiła w ten sam sposób zapanować nad resztą ciała.

Palce miała zimne, choć w hotelowym holu było duszno. Po nocnej awarii nie działała klimatyzacja, a przez otwarte drzwi wpadało ciężkie, wilgotne powietrze. Pachniało morzem, mokrym drewnem i kawą. Gdzieś na piętrze pracowała pompa. Jej jednostajny warkot przypominał, że jeszcze kilka godzin wcześniej hotel wyglądał zupełnie inaczej.

Wtedy nie było czasu na myślenie.

Teraz mieli go aż za dużo.

Irena odwróciła ekran komputera, sprawdziła coś, po czym ponownie spojrzała na Zofię. W jej oczach nie było zwyczajnej uprzejmości pracownika żegnającego gościa. Było pytanie, którego nie zamierzała wypowiedzieć.

Zofia była jej za to wdzięczna.

Nie zniosłaby, gdyby ktoś zapytał, czy jest pewna.

Nie była.

Przez całe dorosłe życie uważała pewność za kwestię przygotowania. Jeśli człowiek zgromadzi wystarczająco dużo danych, porówna możliwości i przewidzi konsekwencje, właściwa decyzja musi stać się oczywista.

Tym razem miała wszystkie informacje.

Za trzy tygodnie Barcelona. Nowe stanowisko. Większa odpowiedzialność. Mieszkanie z balkonem wychodzącym na wąską ulicę, które oglądała już tyle razy na zdjęciach, że potrafiła odtworzyć w pamięci układ każdego pomieszczenia. Początek życia, na które pracowała od lat.

Po drugiej stronie znajdował się mężczyzna, który ją okłamał.

Mężczyzna, którego również okłamała.

Hotel stojący na krawędzi finansowej przepaści.

I uczucie, którego nie dało się wpisać do żadnej tabeli.

Decyzja powinna być prosta.

„Samochód już czeka” powiedziała Irena cicho.

Zofia skinęła głową.

Kierowca zaparkował przed wejściem kilka minut wcześniej. Widziała przez szybę fragment srebrnej maski. Wystarczyło przejść kilkanaście kroków, wsiąść, podać adres dworca i zamknąć za sobą drzwi.

Na zewnątrz świat działał normalnie.

Ludzie szli w stronę plaży z ręcznikami przewieszonymi przez ramiona. Dziecko w żółtej pelerynie skakało po kałużach. Starszy mężczyzna ustawiał przed kawiarnią tablicę z menu. Nad dachami krążyły mewy, zupełnie obojętne na to, że kończyło się coś, co jeszcze kilka dni temu nie powinno było się nawet zacząć.

Zofia wyjęła z portfela kartę do pokoju.

Dwieście czternaście.

Gdy pierwszy raz zobaczyła ten numer, był tylko oznaczeniem miejsca, w którym miała spać przez siedem nocy. Teraz przywoływał zbyt wiele obrazów. Drzwi balkonowe, które nie chciały się otworzyć. Mokre włosy Maksa. Kieliszek wina pozostawiony na parapecie. Śmiech tłumiony poduszką. Poranne światło na białej pościeli. Jego dłoń spoczywającą na jej talii, jakby była najnaturalniejszym miejscem na świecie.

Położyła kartę na ladzie.

Plastik uderzył o drewno zaskakująco głośno.

Maks podniósł wzrok.

Ich spojrzenia spotkały się po raz pierwszy od chwili, gdy Zofia zeszła na dół.

Nie uśmiechnął się. Ona również nie.

W jego twarzy zobaczyła zmęczenie, żal i coś jeszcze, czego nie potrafiła nazwać. Być może czekał. Być może liczył, że to ona pierwsza złamie ostatnią zasadę.

Mieli ich pięć.

Każda wydawała się rozsądna, kiedy zapisywali ją na hotelowej kartce, rozbawieni własną przezornością. Nie rozmawiać o przyszłości. Nie składać obietnic. Nie zmieniać planów. Nie szukać się po wyjeździe.

Nie przywiązywać się.

Tego ostatniego nie zapisali.

Najważniejsza zasada miała być oczywista.

Zofia wsunęła dłoń do kieszeni lekkiego płaszcza i zacisnęła palce na złożonej kartce. Nosiła ją przy sobie od poprzedniego wieczoru. Mogła zostawić ją w pokoju albo wyrzucić do kosza. Mogła podrzeć ją na drobne kawałki i patrzeć, jak atrament znika w mokrym piasku.

Zamiast tego zabierała ją do Warszawy.

To nic nie znaczyło, przekonywała samą siebie.

Ludzie zatrzymywali rachunki, bilety kolejowe i paragony z miejsc, do których nie zamierzali wracać. Kartka była tylko pamiątką. Dowodem krótkiej lekkomyślności. Przypomnieniem, że przez jeden tydzień potrafiła być kimś innym.

Kimś, kto nie planował każdego dnia.

Kimś, kto całował się podczas deszczu.

Kimś, kto uwierzył, że termin ważności może ochronić ją przed konsekwencjami.

„Zosiu.”

Maks wypowiedział jej imię tak cicho, że przez moment nie była pewna, czy naprawdę je usłyszała.

Irena odsunęła się od recepcji. Zniknęła na zapleczu, chociaż na biurku leżały dokumenty, a telefon właśnie zaczął dzwonić.

Zostali sami.

Zofia czekała.

Jedno zdanie. Tylko tyle.

Maks zrobił krok w jej stronę, po czym się zatrzymał.

„Szerokiej drogi.”

Poczuła, jak coś zaciska się pod żebrami.

„Dziękuję.”

Właśnie tak żegnali się ludzie, którzy przez przypadek siedzieli obok siebie w pociągu. Ludzie, którzy zamienili kilka zdań, pomogli sobie zdjąć walizkę z półki i po dotarciu na miejsce ruszali w przeciwne strony.

Nie ludzie, którzy kilka godzin wcześniej stali po kostki w lodowatej wodzie i próbowali uratować zalany hotel.

Nie ludzie, którzy znali smak swoich ust.

Nie ludzie, którzy leżeli obok siebie w ciemności, słuchając sztormu i oddechów, których żadne nie chciało przerwać pierwszym słowem.

Zofia chwyciła rączkę walizki.

Maks patrzył na nią, ale nie próbował podejść.

Być może to było lepsze. Gdyby znalazł się bliżej, poczułaby jego zapach. Gdyby jej dotknął, wszystkie racjonalne argumenty rozsypałyby się w jednej chwili.

Mieli umowę.

Romans kończył się wraz z opuszczeniem hotelu.

Bez wyjątków. Bez kontaktu. Bez żalu.

To ostatnie także nie zostało zapisane.

Odwróciła się i ruszyła w stronę wyjścia.

Kółka walizki podskakiwały na nierównych płytkach. Każdy stuk odbijał się od ścian holu. Zofia czekała, że usłyszy za sobą kroki. Wyobrażała sobie, że Maks dogania ją przy drzwiach, chwyta za rękę i mówi coś nierozsądnego. Coś, czego żadne z nich nie będzie potrafiło później cofnąć.

Dotarła do wycieraczki.

Potem do szklanych drzwi.

Nie usłyszała niczego.

Nacisnęła klamkę i wyszła.

Wilgotne powietrze przykleiło jej włosy do policzków. Morze było niewidoczne zza budynków, ale słyszała jego ciężki, równy szum. Po nocnym sztormie niebo zaczynało się przejaśniać. Pomiędzy ciemnymi chmurami pojawił się wąski pas błękitu.

Kierowca wysiadł i otworzył bagażnik.

„Na dworzec?”

„Tak.”

Oddała mu walizkę, po czym spojrzała przez ramię.

Maks stał za szybą.

Dzieliło ich zaledwie kilka metrów. Wystarczająco mało, żeby mogła wrócić. Wystarczająco dużo, żeby żadne z nich nie musiało niczego robić.

Zegar nad recepcją wskazywał dziesiątą czterdzieści osiem.

Zofia wsiadła do samochodu.

Dopiero kiedy hotel zniknął za zakrętem, wyjęła z kieszeni złożoną kartkę i rozprostowała ją na kolanach. Pięć zasad zapisanych naprzemiennie dwoma charakterami pisma. Na dole widniały ich podpisy i godzina zakończenia umowy.

Piątek, jedenasta zero zero.

Do tej pory pozostało jeszcze dwanaście minut.

Zofia zamknęła oczy.

Ich miłość wciąż była ważna.

Tylko żadne z nich nie zdecydowało się z niej skorzystać.

Część I. Zameldowanie

Rozdział 1. Rezerwacja dla jednej osoby

Siedem dni wcześniej.

Zofia zorientowała się, że naprawdę przyjechała na urlop dopiero wtedy, gdy pociąg ruszył z Gdyni w stronę półwyspu.

Do tej chwili podróż przypominała kolejne zadanie do wykonania. Wstała o szóstej, sprawdziła pocztę, odpowiedziała na trzy wiadomości, których nadawcy mogli poczekać do poniedziałku, zamówiła samochód na dworzec i pojawiła się przy peronie dwadzieścia minut przed odjazdem. Miała bilet zapisany w telefonie, zapasową ładowarkę w bocznej kieszeni torby i wydrukowane potwierdzenie rezerwacji, choć od lat nikt nie prosił jej o papierowe dokumenty.

Wszystko przebiegało zgodnie z planem.

Tylko odpoczynek nie chciał się rozpocząć.

Siedziała przy oknie z laptopem na kolanach, obserwując przesuwające się za szybą domy, lasy i niewielkie stacje. Na ekranie widniała prezentacja dotycząca wyników jednego z hoteli sieci Vela. Wiktor poprosił, żeby przejrzała ją przed wyjazdem. Nie napisał, że oczekuje odpowiedzi podczas urlopu. Nie musiał.

Przez ostatnich osiem lat zdążyli wypracować system, w którym prośby brzmiały jak luźne sugestie, a sugestie miały terminy realizacji krótsze niż oficjalne polecenia.

Zofia poprawiła wykres, zmieniła dwa zdania i wysłała plik.

Dopiero wtedy zamknęła komputer.

Kobieta siedząca naprzeciwko obserwowała ją znad otwartej książki.

„Urlop?” zapytała.

Zofia spojrzała na stojącą przy jej nodze walizkę.

„Podobno.”

Kobieta uśmiechnęła się, jakby usłyszała coś zabawnego.

„Jedzie pani sama?”

Pytanie padło swobodnie, bez złych intencji, a jednak Zofia poczuła znajome ukłucie irytacji. Ludzie rzadko pytali samotnie podróżujących mężczyzn, dlaczego nikt im nie towarzyszy. Kobieta z walizką musiała natomiast dokądś uciekać, na kogoś czekać albo dochodzić do siebie po nieudanym związku.

„Tak.”

„To nawet dobrze. Człowiek przynajmniej robi to, na co ma ochotę.”

Zofia skinęła głową, choć nie była pewna, na co właściwie miała ochotę.

Urlop zaplanowała dopiero wtedy, gdy dział kadr przypomniał jej, że do końca roku powinna wykorzystać zaległe dni. Najpierw rozważała Barcelonę, ale uznała, że nie chce oglądać miasta jak turystka, skoro za kilka tygodni ma w nim zamieszkać. Potem sprawdziła loty na Sycylię, Kretę i Maderę. Każda z tych podróży wymagała jednak decyzji, rezerwacji i przygotowań, na które nie miała siły.

Ostatecznie wpisała w wyszukiwarkę trzy słowa.

Hotel nad morzem.

Marea pojawiła się na czwartej stronie wyników. Nie należała do żadnej sieci. Nie obiecywała luksusu, którego symbolem były marmurowe łazienki wyglądające identycznie w Warszawie, Berlinie i Madrycie. Na zdjęciach widać było jasny budynek z granatowymi okiennicami, drewniany taras i ogród porośnięty wysokimi trawami. Recenzje były dobre, ale nierówne. Goście zachwycali się atmosferą, śniadaniami i personelem, jednocześnie wspominając o skrzypiących podłogach, słabym zasięgu internetu oraz pokojach, które przydałoby się odnowić.

Zofia dokonała rezerwacji pięć minut później.

Siedem nocy. Pokój dwuosobowy do pojedynczego wykorzystania. Śniadania. Widok na zatokę.

Bez planu zwiedzania.

Bez listy restauracji.

Bez służbowego kalendarza.

Przynajmniej w teorii.

Telefon zawibrował na stoliku.

Nina wysłała wiadomość głosową.

Zofia założyła słuchawkę i nacisnęła odtwarzanie.

„Przypominam, że masz odpoczywać. To oznacza, że nie wolno ci przygotowywać raportów, sprawdzać recenzji hotelu ani zastanawiać się, jak zwiększyć przychody restauracji. Masz leżeć, jeść i patrzeć na morze. Możesz też poznać kogoś interesującego, ale nie będę stawiała nierealnych wymagań.”

Zofia uśmiechnęła się pod nosem.

Odpisała, że zamierza potraktować wszystkie zalecenia poważnie, po czym wyciszyła telefon.

Za oknem pojawiła się woda. Płaska, srebrzysta i niemal nieruchoma. Po jej powierzchni przesuwały się białe żagle, a nad trzcinami krążyły mewy. Krajobraz wyglądał tak spokojnie, że Zofia przez chwilę podejrzewała go o udawanie.

Spokój był czymś, czemu nie ufała.

Zazwyczaj oznaczał, że ktoś nie zauważył nadchodzącego problemu.

Kiedy pociąg zatrzymał się w Jastarni, większość pasażerów ruszyła w stronę wyjścia jednocześnie. W wąskim przejściu pojawiły się walizki, torby plażowe, dziecięce rowerki i dmuchany flaming, który uderzył Zofię w ramię. Jego właściciel, chłopiec w czerwonej czapce, przeprosił ją z powagą znacznie większą niż rozmiar wyrządzonej szkody.

Na peronie uderzył ją zapach rozgrzanego drewna, sosnowych igieł i morza.

Nie przypominał klimatyzowanego powietrza w biurze ani zapachu hoteli Vela, gdzie każda przestrzeń musiała pachnieć zgodnie z opracowanym dla sieci standardem. Tutaj aromaty nie zostały przez nikogo zaprojektowane. Mieszały się ze sobą bez kontroli.

Zofia wzięła głęboki oddech.

Po chwili w jej kieszeni ponownie zawibrował telefon.

Tym razem dzwonił Wiktor.

Przez kilka sekund patrzyła na jego nazwisko. Mogła nie odebrać. Oficjalnie przebywała na urlopie. Wszystkie pilne sprawy przekazała zastępcy, ustawiła automatyczną odpowiedź i wyraźnie zaznaczyła w kalendarzu datę powrotu.

Przesunęła palcem po ekranie.

„Cześć.”

„Jesteś już na miejscu?”

„Właśnie wysiadłam z pociągu.”

„Nad Bałtykiem?”

„W Jastarni.”

„Odważnie. Podobno cały przyszły tydzień ma padać.”

Zofia spojrzała w stronę bezchmurnego nieba.

„Prognoza pokazuje słońce.”

„W takim razie korzystaj. Dzwonię tylko na chwilę.”

W języku Wiktora chwila mogła oznaczać zarówno trzydzieści sekund, jak i pół dnia.

Zofia odsunęła się od grupy turystów i stanęła przy drewnianej tablicy z nazwą stacji.

„Prezentację wysłałam w pociągu.”

„Widziałem. Wiedziałem, że mogę na ciebie liczyć.”

Nie odpowiedziała.

Komplementy Wiktora zawsze miały drugie dno. Najczęściej oznaczały, że właśnie zrobiła coś, czego nie powinno się od niej oczekiwać, lecz czego od tej pory będzie się wymagało regularnie.

„Rozmawiałem rano z centralą” powiedział. „Barcelona jest praktycznie przesądzona.”

Zofia mocniej zacisnęła palce na rączce walizki.

Choć od tygodni przygotowywała się do wyjazdu, wciąż nie otrzymała ostatecznego potwierdzenia. Miała objąć stanowisko dyrektorki do spraw strategii dla południowej części Europy. Większy zespół, poważniejsze projekty i wynagrodzenie, które jeszcze kilka lat wcześniej wydawałoby jej się absurdalne.

Przede wszystkim jednak Barcelona miała być dowodem, że wszystkie późne wieczory, odwołane spotkania i weekendy spędzone nad arkuszami nie poszły na marne.

„Praktycznie?” zapytała.

„Zostały formalności. Ogłosimy decyzję po twoim powrocie.”

„Rozumiem.”

„Nie brzmisz, jakbyś się cieszyła.”

„Cieszę się. Po prostu stoję na peronie z walizką, a ktoś właśnie próbuje przejechać mi po stopie rowerem.”

Wiktor zaśmiał się.

„Dlatego powinnaś była wybrać hotel z naszej sieci. Przysłaliby po ciebie samochód.”

„Chciałam zobaczyć coś innego.”

„Zawodowe skrzywienie?”

„Urlop.”

„Oczywiście. W takim razie odpoczywaj. Za trzy tygodnie zacznie się prawdziwa praca.”

Rozłączył się, zanim zdążyła odpowiedzieć.

Zofia schowała telefon i przez chwilę stała nieruchomo pośrodku peronu. Powinna czuć ulgę. Barcelona była celem, który sama sobie wyznaczyła. Kiedy po raz pierwszy usłyszała o planowanym stanowisku, nie spała niemal całą noc z ekscytacji. W ciągu kilku dni znalazła mieszkanie, sprawdziła dzielnice, porównała ceny przeprowadzek i zaczęła uczyć się hiszpańskiego.

Teraz na myśl o wyjeździe czuła głównie zmęczenie.

Uznała, że to skutek ostatnich miesięcy. Wystarczy tydzień snu, świeżego powietrza i braku spotkań. Po powrocie wszystko znów stanie się oczywiste.

Hotel znajdował się niecałe dziesięć minut pieszo od stacji. Zofia mogła zamówić samochód, lecz postanowiła przejść. Walizka podskakiwała na nierównym chodniku, a jej kółka wydawały dźwięk, który po kilkudziesięciu metrach zaczął działać jej na nerwy.

Mijała niewielkie pensjonaty, smażalnie ryb i sklepy sprzedające parawany, kapelusze oraz plastikowe zabawki. Przed piekarnią ustawiła się długa kolejka. Na tarasie kawiarni ludzie pili kawę, chociaż dochodziło dopiero południe. Nikt nie patrzył na zegarek. Nikt nie sprawiał wrażenia, jakby za chwilę miał gdzieś biec.

Zofia szła szybciej od wszystkich.

Zwolniła dopiero wtedy, gdy zobaczyła tabliczkę z nazwą hotelu.

Marea stała nieco dalej od ulicy, za niskim drewnianym ogrodzeniem. Budynek wyglądał prawie tak jak na zdjęciach, choć biała elewacja zdążyła poszarzeć, a granatowa farba na okiennicach miejscami się łuszczyła. Przed wejściem rosły wysokie trawy kołysane przez wiatr. Na tarasie stały wiklinowe fotele z poduszkami w różnych odcieniach błękitu.

Zofia zatrzymała się przed furtką.

Pierwsze wrażenie nie było złe.

Nie było też dobre.

Było niejednoznaczne, a tego nie lubiła najbardziej.

Hotel miał charakter, lecz wymagał inwestycji. Zewnętrzne lampy należało wymienić. Deski tarasu powinny zostać odnowione. Szyld nad wejściem wisiał lekko krzywo. Donice były piękne, ale ustawiono je bez symetrii. Ktoś zostawił konewkę obok schodów.

Zofia sięgnęła po telefon.

Zdążyła otworzyć aparat, zanim przypomniała sobie wiadomość Niny.

Nie wolno ci sprawdzać recenzji hotelu ani zastanawiać się, jak zwiększyć przychody restauracji.

Schowała urządzenie do torebki.

To nie była kontrola jakości.

Po prostu zauważała rzeczy.

Nie potrafiła ich nie zauważać.

Weszła po trzech stopniach i otworzyła drzwi.

W holu panował przyjemny chłód. Pachniało drewnem, kawą i czymś cytrusowym. Naprzeciwko wejścia znajdowała się recepcja wykonana z ciemnych desek. Nad nią wisiał stary zegar z mosiężną ramą. Po lewej stronie ustawiono sofę oraz dwa fotele, z których każdy pochodził z innego kompletu. Na ścianach wisiały czarno białe fotografie przedstawiające Jastarnię sprzed kilkudziesięciu lat.

Nie był to wystrój, który przeszedłby przez dział projektowy Vela Hotels.

Zofia nie była jednak pewna, czy cokolwiek należałoby w nim zmieniać.

Za recepcją nikogo nie było.

Na ladzie stał niewielki dzwonek i tabliczka z napisem: Zaraz wracam.

Zofia spojrzała na zegarek.

Dochodziła dwunasta trzydzieści. Doba hotelowa rozpoczynała się o piętnastej, o czym wiedziała podczas rezerwacji, ale otrzymała wiadomość z informacją, że pokój powinien być gotowy wcześniej.

Postawiła walizkę obok fotela i nacisnęła dzwonek.

Dźwięk rozniósł się po pustym holu.

Nikt nie przyszedł.

Po minucie zadzwoniła ponownie.

W hotelu sieciowym pracownik recepcji nie mógł pozostawić stanowiska bez zastępstwa. Maksymalny czas oczekiwania na powitanie gościa wynosił trzydzieści sekund. Jeśli recepcjonista był zajęty, powinien przynajmniej nawiązać kontakt wzrokowy i poinformować, że za chwilę podejdzie.

Zofia usiadła.

Powiedziała sobie, że nigdzie się nie spieszy.

Po dwudziestu sekundach wstała i zaczęła oglądać fotografie.

Najstarsza przedstawiała kobietę stojącą przed budynkiem Marei. Hotel był wtedy mniejszy, pozbawiony bocznego skrzydła i tarasu. Kobieta miała na sobie jasną sukienkę, a obok niej stał chłopiec w zbyt dużych spodniach. Oboje patrzyli w obiektyw bez uśmiechu.

Pod zdjęciem ktoś umieścił niewielką tabliczkę.

Maria i Antoni Różyccy, lato 1968.

„Przepraszam, że musiała pani czekać.”

Zofia odwróciła się.

Za ladą stała kobieta po sześćdziesiątce. Miała krótko obcięte siwe włosy, granatową sukienkę i okulary zawieszone na cienkim łańcuszku. Nie nosiła identyfikatora. Zamiast firmowej apaszki zawiązała na szyi kolorową chustę w drobne kwiaty.

„Pomagałam jednej z pokojowych” wyjaśniła. „Rozlał się szampon w walizce gościa. Katastrofa na skalę krajową.”

Zofia nie wiedziała, czy kobieta żartuje.

Po chwili dostrzegła błysk w jej oczach.

„Mam rezerwację na nazwisko Maj.”

„Zofia Maj. Siedem nocy, pokój dwuosobowy, jedna osoba.”

To ostatnie zabrzmiało jak zwykła informacja, a jednak Zofia ponownie poczuła potrzebę wyjaśnienia, że samotny wyjazd nie był wynikiem osobistej tragedii.

Powstrzymała się.

Kobieta przesunęła palcem po ekranie komputera.

„Pokój jest już gotowy. Dwieście czternaście, na drugim piętrze. Z okna widać zatokę, jeśli sosna pozwoli.”

„Na stronie był zagwarantowany widok na wodę.”

„Woda tam jest. Sosna również. Rosła wcześniej niż hotel, więc nie miałam serca jej usuwać.”

Zofia spojrzała na kobietę, próbując ustalić, czy powinna zaprotestować.

„Jeśli widok nie będzie pani odpowiadał, znajdziemy inne rozwiązanie” dodała recepcjonistka. „Nazywam się Irena.”

„Zofia.”

„To już wiem.”

Irena uśmiechnęła się i podała jej formularz.

„Potrzebuję tylko podpisu.”

Zofia szybko przeczytała dokument. Zwróciła uwagę na brak zgody marketingowej, mało czytelną informację dotyczącą przetwarzania danych i długopis reklamujący firmę dostarczającą kawę. Podpisała się w wyznaczonym miejscu.

„Śniadanie serwujemy od siódmej trzydzieści do dziesiątej trzydzieści” powiedziała Irena. „Restauracja działa od trzynastej. O dwudziestej drugiej zamykamy główne wejście, ale karta otworzy boczne drzwi. Gdyby czegokolwiek pani potrzebowała, proszę dzwonić pod numer dziewięć.”

„A internet?”

„Hasło jest na karcie w pokoju. Zwykle działa.”

„Zwykle?”

„Kiedy wiatr wieje od zatoki, bywa kapryśny.”

„Internet?”

„Wiatr. Internet po prostu się do niego dostosowuje.”

Zofia spojrzała na nią z niedowierzaniem.

Irena nie wyglądała na zakłopotaną. Przeciwnie, sprawiała wrażenie osoby, która od dawna wie, że nie wszystko da się kontrolować, i uważa ten fakt za całkiem zabawny.

„Przyjechała pani pracować?” zapytała.

„Jestem na urlopie.”

Irena zerknęła na torbę z laptopem.

„Oczywiście.”

Zofia miała ochotę powiedzieć, że naprawdę zamierza odpoczywać. Zamiast tego odebrała kartę do pokoju.

„Czy ktoś może pomóc mi z walizką?”

„Już wołam.”

Irena wychyliła się przez drzwi prowadzące na zaplecze.

„Maks!”

Nie otrzymała odpowiedzi.

„Pewnie znowu jest na zewnątrz” mruknęła. „Proszę zaczekać chwilę.”

Zofia przypomniała sobie trzy minuty spędzone przed pustą recepcją.

„Poradzę sobie.”

„Na drugim piętrze nie ma windy.”

Zofia znieruchomiała.

„Na stronie widniała informacja o udogodnieniach dla gości.”

„W nowym skrzydle. Pani pokój znajduje się w starej części.”

„Nie można było o tym napisać podczas rezerwacji?”

„Można było. I prawdopodobnie należało.”

Irena powiedziała to bez próby obrony. Jej szczerość rozbroiła Zofię skuteczniej niż najbardziej wyćwiczone przeprosiny.

„Rozumiem” odparła.

Nie rozumiała.

Miała już w głowie listę zmian, które należałoby wprowadzić na stronie hotelu. Dokładniejszy opis pokoi. Czytelne oznaczenie skrzydeł. Informację o braku windy. Nowy formularz meldunkowy. Procedurę zastępstwa na recepcji. Kontrolę jakości połączenia internetowego.

Przyjechała niecałe dziesięć minut wcześniej, a Marea dostarczyła jej więcej uwag niż niektóre hotele po całym dniu audytu.

Powinna być zirytowana.

Tymczasem po raz pierwszy od wielu tygodni nie myślała o Barcelonie.

Z zewnątrz dobiegł metaliczny stuk, a chwilę później czyjś głos wypowiedział słowo, którego raczej nie umieszczano w podręcznikach hotelowej obsługi.

Irena westchnęła.

„To będzie Maks.”

„Pracownik techniczny?”

Recepcjonistka zawahała się na ułamek sekundy.

„Można tak powiedzieć.”

Wyszła zza lady i ruszyła w stronę drzwi. Zofia podążyła za nią, ciągnąc walizkę.

Na zewnątrz słońce odbiło się od jasnej elewacji. Przy ścianie stała wysoka drabina. Mężczyzna w szarym podkoszulku znajdował się kilka szczebli nad ziemią i próbował wyprostować przekrzywiony szyld. Jedną ręką przytrzymywał metalową ramę, a w drugiej trzymał śrubokręt.

Zofia zatrzymała się na schodach.

Mężczyzna odchylił się, ocenił efekt swojej pracy, po czym przesunął szyld jeszcze bardziej w lewo.

Teraz wisiał gorzej niż wcześniej.

„Maks” zawołała Irena. „Mamy gościa.”

„Minuta.”

„Pani Maj potrzebuje pomocy z walizką.”

„Powiedziałem, że minuta.”

Zofia zmrużyła oczy.

Nie lubiła czekać.

Nie lubiła niejasnych procedur, krzywych szyldów i pracowników, którzy nie przerywali naprawy, kiedy przybywał gość.

Najbardziej jednak nie lubiła ludzi przekonanych, że ich czas jest ważniejszy od czasu innych.

Spojrzała na mężczyznę stojącego na drabinie i pomyślała, że pierwszy dzień urlopu będzie znacznie dłuższy, niż zakładała.

Rozdział 2. Człowiek z drabiną

Mężczyzna na drabinie

Maks potrzebował dziesięciu minut, żeby zrozumieć, że śruba trzymająca szyld nie zamierza współpracować.

Była zardzewiała, wyrobiona i prawdopodobnie pamiętała czasy, kiedy jego ojciec potrafił jeszcze wejść na drabinę bez pomocy. Maks próbował obrócić ją śrubokrętem, potem kombinerkami, a na końcu siłą, choć wiedział, że właśnie wtedy najczęściej coś się psuło.

Szyld wisiał krzywo od wczorajszego wieczoru.

Większość gości nawet tego nie zauważała. Patrzyli na telefony, walizki i dzieci próbujące wyrwać się w stronę plaży. Maks zauważał jednak każde odchylenie. Krzywe drzwi, poluzowaną deskę, pęknięcie na ścianie. Odkąd wrócił do Marei, hotel przypominał mu człowieka, który za wszelką cenę stara się ukryć zmęczenie.

Z daleka wciąż prezentował się dobrze.

Dopiero z bliska było widać, ile kosztuje go zachowanie pozorów.

Telefon w kieszeni spodni zawibrował po raz trzeci.

Maks nie musiał spoglądać na ekran, żeby wiedzieć, kto dzwoni. Marta od rana próbowała nakłonić go do rozmowy o umowie. Najpierw wysłała wiadomość, potem zdjęcie dokumentu, a pół godziny później krótkie pytanie, czy zamierza ją nadal ignorować.

Zamierzał.

Przynajmniej do wieczora.

Przyłożył śrubokręt do śruby i ponownie spróbował ją obrócić.

„Maks” zawołała Irena. „Mamy gościa.”

„Minuta.”

Śruba drgnęła. Zaledwie odrobinę, lecz wystarczyło, żeby obudzić w nim nadzieję.

„Pani Maj potrzebuje pomocy z walizką.”

„Powiedziałem, że minuta.”

Usłyszał ciche westchnienie Ireny. Chwilę później dobiegł go stuk kółek przesuwanych po drewnianym tarasie.

Maks zerknął w dół.

Kobieta stojąca obok Ireny nie wyglądała na kogoś, kto przywykł do czekania. Miała na sobie jasne spodnie, białą koszulę i cienki płaszcz, zdecydowanie zbyt elegancki jak na spacer po nadmorskim miasteczku. Ciemne włosy związała nisko nad karkiem. Jedną dłoń zaciskała na rączce walizki, w drugiej trzymała kartę do pokoju.

Patrzyła na niego z chłodną cierpliwością.

Maks znał ten rodzaj spojrzenia.

Nie zawierało jeszcze skargi, ale wyraźnie ją zapowiadało.

„Poradzę sobie” powiedziała kobieta.

Chwyciła walizkę i pociągnęła ją w stronę wejścia. Jedno z kół zahaczyło o szczelinę pomiędzy deskami. Bagaż przechylił się gwałtownie.

Maks zszedł z drabiny szybciej, niż planował. Zeskoczył z ostatniego szczebla i złapał walizkę, zanim upadła na bok.

Kobieta puściła rączkę.

Przez moment stali naprzeciwko siebie, trzymając ten sam bagaż.

Z bliska jej oczy nie były chłodne. Miały ciepły, brązowy kolor, który zupełnie nie pasował do wyrazu twarzy. Maks pomyślał, że prawdopodobnie potrafiły wyglądać inaczej, kiedy ich właścicielka przestawała oceniać otoczenie.

Nie był jednak pewien, czy kiedykolwiek to robiła.

„Minuta jeszcze nie minęła” powiedział.

„Nie chciałam przeszkadzać.”

„Dlatego próbowała pani wnieść na drugie piętro walizkę ważącą tyle co mały samochód?”

„Nie waży aż tyle.”

Maks podniósł ją i od razu poczuł napięcie w ramieniu.

„Ma pani rację. Samochód byłby lżejszy.”

W kąciku jej ust pojawił się ledwie widoczny ruch. Nie był to jeszcze uśmiech, ale z pewnością coś do niego zbliżonego.

„Jestem Maks.”

„Zofia.”

„To też już wiem” wtrąciła Irena z satysfakcją.

Maks spojrzał na kartę w dłoni Zofii.

„Dwieście czternaście?”

„Tak.”

„Dobry pokój.”

„Podobno z widokiem na zatokę.”

„Zatoka jest.”

„Sosna również.”

Maks przeniósł wzrok na Irenę.

„Już zdążyłaś opowiedzieć o sośnie?”

„Uważam, że goście powinni wiedzieć, czego mogą się spodziewać.”

„Gdybyśmy informowali o wszystkim, nikt by tu nie przyjeżdżał.”

Zofia uniosła brwi.

„To interesujące podejście do prowadzenia hotelu.”

„Proszę się nie martwić. Najgorsze rzeczy odkrywamy dopiero po wpłaceniu zaliczki.”

Tym razem naprawdę się uśmiechnęła. Trwało to krótko, ale wystarczyło, żeby jej twarz zmieniła się całkowicie.

Maks poczuł coś, czego nie powinien był poczuć w odniesieniu do gościa zameldowanego zaledwie kilka minut wcześniej.

Ciekawość.

Podniósł walizkę i ruszył w stronę wejścia.

„Proszę za mną.”

Zofia weszła do holu, a potem zatrzymała się przy schodach.

„Naprawdę nie ma windy?”

„Naprawdę.”

„Na stronie hotelu nie było o tym informacji.”

„Nie ja zajmuję się stroną.”

„A kto?”

Maks obejrzał się na Irenę.

„Od trzech lat próbujemy to ustalić.”

Irena pokręciła głową i wróciła za recepcję.

Schody w starej części budynku były wąskie i strome. Maks znał każde wgłębienie w drewnie. Wiedział, na którym stopniu należało postawić nogę bliżej ściany i gdzie poręcz lekko się poruszała. Wielokrotnie obiecywał sobie, że ją naprawi. Zawsze jednak pojawiało się coś pilniejszego.

Dach nad kuchnią.

Zmywarka.

Pęknięta rura.

Rachunek, którego nie było z czego opłacić.

Wchodząc, czuł na plecach spojrzenie Zofii. Nie musiał się odwracać, żeby wiedzieć, co widziała. Otarcie na ścianie. Nierówno położoną listwę. Lampę, której klosz różnił się od pozostałych.

Zatrzymał się na półpiętrze.

„Zawsze ogląda pani hotele w ten sposób?”

Zofia stanęła dwa stopnie niżej.

„W jaki?”

„Jakby za chwilę miała pani wystawić im ocenę.”

„Jestem gościem. Mam do tego prawo.”

„Goście zazwyczaj najpierw docierają do pokoju.”

„Być może pańscy goście są mniej spostrzegawczy.”

Maks powinien poczuć irytację.

Zamiast tego zainteresował się jeszcze bardziej.

„Pracuje pani w turystyce?”

Pytanie wywołało zmianę tak subtelną, że prawdopodobnie nikt inny by jej nie zauważył. Zofia odwróciła wzrok i poprawiła pasek torebki.

„W doradztwie.”

„Jakim?”

„Biznesowym.”

Była to odpowiedź wystarczająco szeroka, by mogła znaczyć wszystko, i wystarczająco krótka, by zakończyć rozmowę.

Maks ruszył dalej.

„Czyli zawodowo mówi pani ludziom, co robią źle.”

„Głównie pomagam im zauważyć problemy, zanim staną się zbyt drogie.”

„Brzmi mniej przyjemnie.”

„Zazwyczaj jest skuteczne.”

Na drugim piętrze skręcili w wąski korytarz. Przez otwarte okno wpadał zapach sosen i słonego powietrza. Białe zasłony unosiły się przy każdym podmuchu.

Maks zatrzymał się przed pokojem dwieście czternaście i przyłożył kartę do czytnika. Dioda zamigotała na czerwono.

Spróbował ponownie.

Czerwone światło.

Zofia nic nie powiedziała.

Jej milczenie było znacznie bardziej wymowne niż komentarz.

„Karty czasem wymagają cierpliwości” wyjaśnił.

„Czytnik wymaga wymiany.”

„To również.”

Za trzecim razem drzwi się otworzyły.

Maks wszedł do pokoju i postawił walizkę na drewnianym stojaku. Zofia zatrzymała się w progu.

Pokój dwieście czternaście należał do jego ulubionych. Nie był największy ani najlepiej wyposażony, ale zachował coś, czego brakowało pomieszczeniom w nowym skrzydle. Drewnianą podłogę odnawiał razem z ojcem. Jasne zasłony uszyła jego matka, kiedy jeszcze wierzyła, że Marea zostanie w rodzinie na zawsze. Nad łóżkiem wisiała fotografia zatoki wykonana przez Martę podczas jednego z zimowych sztormów.

Pokój nie był idealny.

Był prawdziwy.

Zofia weszła do środka i powoli rozejrzała się po wnętrzu. Maks obserwował jej twarz, czekając na ocenę.

„Jest mniejszy niż na zdjęciach” stwierdziła.

„Fotograf miał szeroki obiektyw.”

„Bardzo szeroki.”

„Mogę zaproponować inny pokój, ale nie będzie miał widoku.”

Zofia podeszła do drzwi balkonowych.

Szarpnęła za klamkę.

Drzwi nie drgnęły.

Spróbowała jeszcze raz.

„One również wymagają cierpliwości?”

„Tylko odpowiedniego podejścia.”

Maks stanął obok niej. Ich ramiona znalazły się niebezpiecznie blisko. Poczuł lekki zapach jej perfum. Cytrusy, coś kwiatowego i nuta, której nie potrafił rozpoznać.

Objął dłonią klamkę, uniósł ją odrobinę, a potem nacisnął biodrem na ramę. Drzwi ustąpiły z głuchym trzaskiem.

Do pokoju wpadło ciepłe powietrze.

„Wilgoć” powiedział.

„Brak konserwacji.”

„Nad morzem drewno pracuje.”

„W całym kraju pracuje. Nie wszędzie trzeba walczyć z drzwiami.”

Maks odwrócił głowę.

Zofia stała tak blisko, że widział niewielkie pieprzyki na jej policzku. Przez moment żadne z nich się nie poruszyło.

Jej spojrzenie zatrzymało się na jego twarzy, potem zsunęło na szyję i wróciło do oczu.

Pierwsza odsunęła się o krok.

„Widok rzeczywiście jest” powiedziała.

Wyszła na balkon.

Zatoka rozciągała się pomiędzy dachami i koronami drzew. Sosna zasłaniała część horyzontu, ale jej gałęzie tworzyły naturalną ramę dla srebrzystej wody. W oddali przesuwały się żaglówki. Na pomoście ktoś rozkładał czerwony ręcznik.

Zofia oparła dłonie na balustradzie.

Maks stanął w drzwiach.

Przestała rozglądać się po pokoju jak kontrolerka. Jej ramiona opadły, a twarz straciła napięcie. Wiatr poruszył pasmami włosów, które wysunęły się z upięcia.

Tak wyglądała lepiej.

Mniej doskonale.

Bardziej prawdziwie.

„Sosna bardzo przeszkadza?” zapytał.

„Nie.”

„Możemy ją przesunąć.”

Spojrzała na niego przez ramię.

„Bardzo zabawne.”

„Staram się.”

Przez chwilę patrzyli na siebie w milczeniu.

Maks przypomniał sobie, że powinien wrócić do szyldu. Potem naprawić kran w pokoju sto siedem. Następnie sprawdzić dostawę do restauracji i odpowiedzieć Marcie. Lista obowiązków była wystarczająco długa, żeby nie musiał szukać powodów do pozostania.

Mimo to nadal stał w drzwiach.

„Długo pani zostaje?”

„Siedem nocy.”

„Sama?”

Pytanie wymknęło mu się szybciej, niż zdążył je powstrzymać.

Zofia odwróciła się w jego stronę.

„Czy samotne rezerwacje są tu czymś niezwykłym?”

„Nie. Irena po prostu zawsze wpisuje dwie osoby, kiedy słyszy pokój dwuosobowy. Czasem ktoś dojeżdża później.”

„Nikt nie dojedzie.”

„Rozumiem.”

„Naprawdę?”

„Nie mam zwyczaju kwestionować decyzji gości.”

„Tylko zadaje pan niepotrzebne pytania?”

„To część naszego niestandardowego podejścia do obsługi.”

W jej oczach pojawiło się rozbawienie.

„Przydałoby się państwu kilka standardów.”

„Mieliśmy. Nie przyjęły się.”

Maks odsunął się od drzwi balkonowych.

„Na stoliku jest hasło do internetu. Łazienka znajduje się po lewej. Ciepła woda działa przez większość dnia.”

Zofia spojrzała na niego podejrzliwie.

„To żart?”

„Tak.”

„Nie jestem pewna, czy panu wierzę.”

„Słusznie.”

Ruszył w stronę wyjścia, ale zatrzymał się przy drzwiach.

„Gdyby jednak pojawił się jakiś problem, proszę wybrać dziewięć na telefonie. Irena kogoś przyśle.”

„Pana?”

„Jeśli będzie miała pecha.”

„Miałam wrażenie, że zajmuje się pan szyldami i walizkami.”

„Zajmuję się wszystkim, czego nikt inny nie chce robić.”

„Czyli pracownik techniczny.”

Maks zawahał się.

Mógł ją poprawić. Powiedzieć, że hotel należał do jego rodziny, a od śmierci ojca połowa budynku, wszystkie długi i większość problemów formalnie należały do niego. Mógł wyjaśnić, że wrócił tylko na jeden sezon, żeby przygotować Mareę do sprzedaży.

Zamiast tego wzruszył ramionami.

„Można tak powiedzieć.”

Nie było to kłamstwo.

Przynajmniej nie w całości.

„W takim razie proszę dopisać drzwi balkonowe do listy” powiedziała Zofia.

„Już na niej są.”

„Od dawna?”

„Od zeszłego lata.”

„Imponujące tempo.”

Maks uśmiechnął się.

„Miłego pobytu, pani Maj.”

„Zofia.”

„Miłego pobytu, Zofio.”

Wyszedł, zanim zdążyła odpowiedzieć.

Dopiero na korytarzu wypuścił powietrze. Nie zauważył nawet, że przez ostatnich kilka sekund oddychał płycej.

Zszedł na dół i znalazł Irenę przy recepcji. Udawała, że porządkuje dokumenty, ale znał ją zbyt długo, żeby się nabrać.

„Co?” zapytał.

„Nic.”

„Patrzysz tak, jakbyś chciała coś powiedzieć.”

„Zwykle nie muszę niczego mówić. Sam dostarczasz wystarczająco dużo rozrywki.”

Maks odstawił śrubokręt na ladę.

„Pokój jest w porządku.”

„Nie pytałam o pokój.”

„Gość również.”

„Tego też nie pytałam.”

„W takim razie świetnie nam się rozmawia.”

Irena zdjęła okulary.

„Powiedziałeś jej, kim jesteś?”

„Pracownikiem technicznym.”

„Maks.”

„Nie powiedziałem, że nim jestem. Ona tak powiedziała.”

„A ty nie zaprzeczyłeś.”

„Przecież naprawiam tu wszystko.”

„Jesteś właścicielem.”

„Współwłaścicielem.”

„Tym bardziej powinieneś o tym pamiętać.”

Maks sięgnął po telefon. Na ekranie czekały cztery nieodebrane połączenia od Marty i wiadomość.

Musimy podpisać zgodę na analizę dokumentów. Vela nie będzie czekać do końca sezonu.

Szybko wygasił ekran.

„Właścicielem będę jeszcze przez kilka tygodni” powiedział.

Irena znieruchomiała.

Maks natychmiast pożałował tych słów. Kobieta znała go od dziecka i potrafiła wyciągać wnioski szybciej, niż było to wygodne.

„Co to ma znaczyć?”

„Nic.”

„Maks.”

„Marta chce uporządkować dokumenty. Tylko tyle.”

„Dokumenty porządkuje się przed kontrolą albo przed sprzedażą.”

„Muszę skończyć szyld.”

Chwycił narzędzia i wyszedł, zanim Irena zdążyła zadać kolejne pytanie.

Na tarasie powietrze wydawało się cięższe niż kilka minut wcześniej.

Maks stanął pod drabiną i spojrzał na hotel. Marea należała do jego rodziny od ponad pięćdziesięciu lat. Najpierw była niewielkim pensjonatem z sześcioma pokojami. Potem jego dziadkowie dobudowali piętro, rodzice nowe skrzydło, a Marta restaurację.

Każde pokolenie zostawiało tu pieniądze, czas i złudzenie, że następnemu będzie łatwiej.

Nie było.

Po śmierci ojca Maks przez dwa lata próbował utrzymać hotel na powierzchni. Sprzedał mieszkanie w Gdańsku, zrezygnował z pracy i wrócił do Jastarni. Naprawiał, oszczędzał, negocjował z dostawcami i przekonywał bank, że kolejny sezon rozwiąże ich problemy.

Nie rozwiązał.

Oferta Vela Hotels była rozsądna. Sieć przejmowała zobowiązania, gwarantowała zatrudnienie części personelu i pozwalała Marcie zachować restaurację przez dwa kolejne lata. Maks wiedział, że powinni się zgodzić.

Rozsądek nie potrafił jednak wyjaśnić, dlaczego na samą myśl o podpisaniu umowy czuł się tak, jakby przygotowywał hotel do pogrzebu.

Telefon ponownie zawibrował.

Tym razem odebrał.

„Wreszcie” powiedziała Marta. „Przeczytałeś dokumenty?”

„Jeszcze nie.”

„Wysłałam je trzy godziny temu.”

„Miałem pracę.”

„Wszyscy mamy pracę.”

Maks spojrzał na krzywy szyld.

„Nie podpiszę niczego bez prawnika.”

„Nikt cię o to nie prosi. To zgoda na wstępną analizę. Chcą zobaczyć pełne wyniki, umowy z dostawcami i prognozę rezerwacji.”

„Czyli wszystko.”

„Jeśli mamy sprzedać hotel, muszą wiedzieć, co kupują.”

Maks przesunął dłonią po karku.

„Porozmawiamy wieczorem.”

„Powtarzasz to od tygodnia.”

„Bo od tygodnia dzwonisz w najgorszym momencie.”

„Nie ma dobrego momentu, żeby pożegnać się z Mareą.”

Spojrzał na okna drugiego piętra.

Zofia stała na balkonie pokoju dwieście czternaście. Rozmawiała przez telefon, ale patrzyła w jego stronę. Gdy ich spojrzenia się spotkały, odwróciła się i weszła do środka.

„Wiem” powiedział.

„Co?”

„Wiem, że nie ma dobrego momentu.”

Po drugiej stronie zapadła cisza.

„Przyjadę jutro” oznajmiła Marta spokojniej. „Musimy podjąć decyzję.”

„Dobrze.”

„Irena coś wie?”

„Nie.”

„Nie ukryjemy tego przed nią długo.”

„Jeszcze kilka dni.”

„Maks, hotel nie przestanie istnieć tylko dlatego, że boisz się powiedzieć prawdę.”

„Wiem.”

Rozłączył się i schował telefon do kieszeni.

Potem wszedł na drabinę, odkręcił zardzewiałą śrubę i ustawił szyld prosto. Tym razem zajęło mu to mniej niż minutę.

Zszedł na ziemię i spojrzał w stronę balkonu.

Drzwi pokoju dwieście czternaście pozostawały otwarte. Biała zasłona poruszała się na wietrze.

Zofia miała zostać w Marei przez siedem nocy. Potem odda kartę, zabierze swoją ciężką walizkę i wróci do życia, o którym nie zamierzała mu opowiadać.

To dobrze, pomyślał.

Ostatnią rzeczą, jakiej teraz potrzebował, była kolejna osoba, przed którą musiałby coś ukrywać.

Podniósł narzędzia i ruszył w stronę zaplecza.

Nie spojrzał już na balkon.

Przynajmniej nie od razu.

Rozdział 3. Pokój 214

Przysługa

Kiedy drzwi zamknęły się za Maksem, Zofia przez chwilę stała pośrodku pokoju i słuchała jego kroków oddalających się na korytarzu.

Schodził szybko, jakby czekało na niego coś ważniejszego niż gość, z którym jeszcze przed momentem rozmawiał. Prawdopodobnie krzywy szyld. Być może zepsuty kran. W hotelu takim jak Marea lista usterek nigdy się nie kończyła.

Powinna być zadowolona, że wreszcie została sama.

Zamiast tego podeszła do drzwi balkonowych i wyjrzała na zewnątrz.

Maks stał już przy drabinie. Rozmawiał przez telefon, zwrócony bokiem do budynku. Jedną dłoń trzymał w kieszeni, drugą przesuwał po karku. Nie wyglądał jak pracownik, któremu ktoś wydał kolejne polecenie. Wyglądał raczej jak człowiek prowadzący rozmowę, od której zależało coś ważnego.

W pewnej chwili podniósł głowę.

Ich spojrzenia spotkały się.

Zofia odsunęła się od okna tak szybko, że niemal zahaczyła łokciem o zasłonę.

To było absurdalne. Nie zrobiła niczego niewłaściwego. Stała na własnym balkonie i patrzyła na hotelowy szyld. Miała do tego pełne prawo.

Mimo to poczuła się, jakby została przyłapana.

Wróciła do walizki i położyła ją na łóżku. Zamek ustąpił z cichym kliknięciem. Ubrania wewnątrz leżały ułożone w osobnych pokrowcach, posegregowane według przeznaczenia. Stroje na plażę. Zestawy na wieczór. Bielizna. Kosmetyki. Buty owinięte w materiałowe torby.

Nina twierdziła, że Zofia potrafiłaby zaplanować własną katastrofę z trzytygodniowym wyprzedzeniem i umieścić ją w kalendarzu pomiędzy lunchem a spotkaniem z zarządem.

Zofia uważała, że była to przesada.

Na katastrofę przeznaczyłaby co najmniej dwie godziny.

Rozpakowała się w mniej niż dziesięć minut. Kosmetyki ustawiła w łazience, ubrania zawiesiła w szafie, a buty umieściła na dolnej półce. Pustą walizkę wsunęła pod drewniany stojak.

Na końcu wyjęła laptop.

Położyła go na stoliku, ale nie otworzyła.

Była na urlopie.

Nie musiała sprawdzać poczty. Nie musiała odpowiadać na wiadomości. Prezentację wysłała, zespół znał swoje zadania, a Wiktor sam powiedział, żeby odpoczywała.

Zofia usiadła na brzegu łóżka.

Przez otwarte drzwi balkonowe wpadał szum drzew. Gdzieś w oddali odezwał się ptak. Z dołu dobiegł dźwięk przesuwanej drabiny, a chwilę później metaliczny stuk.

Nie wiedziała, co robią ludzie, kiedy naprawdę odpoczywają.

Mogła pójść na plażę. Przebrać się w strój kąpielowy, wziąć książkę i przez kilka godzin leżeć na piasku. Problem polegał na tym, że leżenie bez celu już po kilku minutach wywoływało w niej niepokój. Czytanie również nie zawsze pomagało. Po kilku stronach zaczynała myśleć o wiadomościach, których nie sprawdziła, i zadaniach, które ktoś inny mógł wykonać gorzej.

Wstała i podeszła do niewielkiego biurka.

Obok lampy leżała granatowa teczka z informacjami dla gości. Zofia otworzyła ją, szukając hasła do internetu.

Znalazła kartkę z napisem Marea1968.

Wpisała hasło w telefonie.

Połączenie pojawiło się po kilku sekundach, zniknęło, a następnie wróciło z jedną kreską zasięgu.

Internet najwyraźniej dostosowywał się do wiatru.

Zofia odłożyła telefon i zaczęła przeglądać zawartość teczki. Godziny śniadań. Menu restauracji. Informacje o wypożyczalni rowerów. Numery alarmowe. Krótka historia hotelu.

Marea powstała w tysiąc dziewięćset sześćdziesiątym ósmym roku jako pensjonat prowadzony przez Marię i Antoniego Różyckich. Z czasem budynek rozbudowano, dodając kolejne piętro, restaurację i nowe skrzydło. Obiekt pozostawał własnością rodziny.

Zofia wróciła wzrokiem do nazwiska.

Różyccy.

Na fotografii w holu widziała Marię i Antoniego. Irena nie przedstawiła się nazwiskiem. Maks również nie.

Nie było w tym nic dziwnego. Pracownicy hotelu nie musieli opowiadać gościom historii swojej rodziny.

Mimo to coś w jego zachowaniu przestało jej pasować.

Nie zapytał recepcjonistki, który pokój ma przygotować. Znał numer, gdy tylko zobaczył kartę. Wiedział, kto szył zasłony i jak otwierały się drzwi balkonowe. Poruszał się po budynku z pewnością kogoś, kto nie tylko pracował w tym miejscu, lecz znał je od zawsze.

Zofia zamknęła teczkę.

Być może był dalekim krewnym właścicieli. Albo po prostu pracował tu wystarczająco długo.

Nie miało to znaczenia.

Jej telefon zawibrował.

Na ekranie pojawiła się wiadomość od Wiktora.

Sprawdź pocztę. Pilne.

Zofia spojrzała na zamknięty laptop.

Minęło niecałe pół godziny, odkąd rozmawiali. Nawet Wiktor nie mógł zdążyć stworzyć nowego kryzysu w tak krótkim czasie.

Telefon zawibrował ponownie.

Tylko pięć minut.

Zofia westchnęła i otworzyła komputer.

W skrzynce czekała wiadomość oznaczona czerwonym wykrzyknikiem. Temat brzmiał: Projekt Bałtyk, materiały poufne.

Nadawcą nie był Wiktor, lecz dyrektor działu rozwoju Vela Hotels. W kopii widniały nazwiska prezesa, dyrektorki finansowej oraz prawnika odpowiedzialnego za przejęcia.

Zofia kliknęła wiadomość.

Pierwsze zdanie przeczytała dwa razy.

Sieć Vela Hotels rozpoczęła wstępną analizę możliwości zakupu niezależnego hotelu Marea w Jastarni.

Przeniosła wzrok na granatową teczkę leżącą obok laptopa.

Przez kilka sekund słyszała jedynie szum sosen i uderzenia śrubokręta o metal.

Wiadomość zawierała trzy załączniki. Zestawienie finansowe, skrócony opis nieruchomości i wstępny harmonogram transakcji. W treści Wiktor prosił ją o kontakt, kiedy tylko zapozna się z materiałami.

Zofia nie otworzyła żadnego pliku.

Zadzwoniła do niego.

Odebrał po pierwszym sygnale.

„Jesteś sama?” zapytał.

Zofia rozejrzała się po pokoju.

„Tak.”

„Dostałaś wiadomość?”

„Właśnie ją czytam.”

„Świetnie się składa.”

„Co dokładnie?”

„Jesteś w Jastarni.”

„To zauważyłam.”

„Marea jest jednym z obiektów, którym przygląda się dział rozwoju. Dokumenty wpłynęły rano. Dowiedziałem się o tym dopiero po naszej rozmowie.”

Zofia spojrzała w stronę balkonu.

„Wiktor, jestem w Marei.”

Po drugiej stronie zapadła cisza.

„W hotelu?”

„W pokoju dwieście czternaście.”

„Mówisz poważnie?”

„Nie żartuję w sprawach zakwaterowania.”

Usłyszała, jak Wiktor wypuszcza powietrze.

„To rzeczywiście niezwykły zbieg okoliczności.”

Zofia nie wierzyła w zbiegi okoliczności. Wierzyła w niepełne informacje, błędy w komunikacji i ludzi podejmujących decyzje bez sprawdzenia faktów.

„Nie wiedziałeś, gdzie się zatrzymałam?”

„Powiedziałaś tylko, że wybrałaś niewielki hotel.”

„A teraz przypadkiem okazuje się, że Vela chce go kupić.”

„Najwyraźniej masz instynkt.”

„Wolałabym mieć urlop.”

Wiktor nie odpowiedział od razu.

Zofia znała tę ciszę. Używał jej podczas negocjacji, kiedy chciał, żeby druga strona sama zaczęła łagodzić swoje stanowisko.

Tym razem nie zamierzała mu pomagać.

„Nie proszę cię o pracę” powiedział w końcu. „Chodzi wyłącznie o kilka spostrzeżeń.”

„Spostrzeżenia to moja praca.”

„Jesteś już na miejscu. Nie musisz robić niczego dodatkowego. Korzystaj z hotelu jak zwykły gość i napisz mi, co widzisz.”

„Dział rozwoju powinien wysłać audytora.”

„Wyślą. Jeśli proces przejdzie do kolejnego etapu.”

„Więc po co ja?”

„Zarząd chce wiedzieć, czy warto angażować czas i pieniądze. Dokumenty wyglądają interesująco, ale liczby nie pokazują wszystkiego. Potrzebujemy pierwszego wrażenia.”

Zofia wstała i zaczęła chodzić po pokoju.

Pierwsze wrażenie już miała.

Krzywy szyld. Brak windy. Wadliwy czytnik. Zacinające się drzwi. Niestabilny internet.

Miała także stare fotografie, zapach kawy w holu, widok na zatokę i recepcjonistkę, która nie próbowała ukryć żadnego problemu za wyuczonym uśmiechem.

„To nie jest właściwy sposób prowadzenia analizy” powiedziała.

„Wiem.”

„Właściciele powinni zostać poinformowani.”

„Właściciele sami zgłosili obiekt do sprzedaży.”

Zofia zatrzymała się przy oknie.

Na dole Maks schodził z drabiny. Cofnął się o kilka kroków i spojrzał na szyld, który wreszcie wisiał prosto.

„Kto jest właścicielem?” zapytała.

„Rodzeństwo. Marta i Maksymilian Różyccy. Wszystko masz w dokumentach.”

Maksymilian.

Maks.

Zofia przyglądała się mężczyźnie stojącemu przed hotelem. Podniósł z tarasu skrzynkę z narzędziami i ruszył w stronę bocznego wejścia.

Pracownik techniczny.

Można tak powiedzieć.

Nie skłamał. Pozwolił jedynie, żeby sama wyciągnęła błędny wniosek.

„Znasz ich?” zapytał Wiktor.

„Spotkałam jednego z nich.”

„Którego?”

„Maksa.”

„Rozmawiałaś z nim o sprzedaży?”

„Wniosłam walizkę do pokoju.”

„On wniósł?”

„Tak.”

Wiktor zaśmiał się cicho.

„Właściciel noszący bagaże. Oszczędzają na personelu bardziej, niż sugerują dokumenty.”

Zofia poczuła ukłucie irytacji.

„Albo pomaga, kiedy trzeba.”

„Właśnie dlatego potrzebuję twojej opinii. Ty zauważasz rzeczy, których inni nie widzą.”

Jeszcze godzinę wcześniej uznałaby te słowa za komplement.

Teraz brzmiały jak narzędzie.

„Co konkretnie mam zrobić?”

„Nic oficjalnego. Oceń standard, personel, restaurację, strukturę gości i potencjał inwestycyjny. Sprawdź, co należałoby zmienić, żeby włączyć obiekt do sieci. W poniedziałek mam spotkanie z zarządem.”

„Dzisiaj jest piątek.”

„Dlatego liczy się każda godzina.”

„Mój urlop zaczął się dzisiaj.”

„I nadal trwa.”

„Z poufnymi dokumentami i raportem do napisania.”

„Nie potrzebuję raportu. Wystarczy wiadomość.”

Zofia zamknęła oczy.

Mogła odmówić. Powinna odmówić. Wiktor nie miał prawa wciągać jej w projekt podczas urlopu, zwłaszcza bez wcześniejszego ustalenia.

Barcelona była jednak praktycznie przesądzona.

Praktycznie nie znaczyło ostatecznie.

Stanowisko miało zostać ogłoszone po jej powrocie. Do tego czasu każda decyzja mogła wpłynąć na opinię zarządu. Również decyzja o tym, czy zgodzi się wykonać drobną przysługę.

„Nie będę prowadziła rozmów z właścicielami” powiedziała.

„Oczywiście.”

„Nie będę udawała potencjalnej klientki ani zadawała pytań dotyczących sytuacji finansowej.”

„Nie musisz.”

„I nie napiszę oficjalnej rekomendacji bez pełnych danych.”

„Zgoda.”

Wiktor przyjął jej warunki zbyt szybko.

„Przyjrzę się hotelowi jako gość” dodała. „Tylko tyle.”

„Tylko tyle potrzebuję.”

„A potem wracam na urlop.”

„Naturalnie.”

Zofia wiedziała, że oboje właśnie zgodzili się na coś innego, niż wynikało z wypowiedzianych słów.

„Jeszcze jedno” powiedział Wiktor. „To poufny proces. Personel nie powinien wiedzieć, że pracujesz dla Vela.”

„Właściciele również?”

„Zwłaszcza oni. Na tym etapie chcemy uniknąć niepotrzebnych oczekiwań.”

Zofia ponownie spojrzała w stronę drzwi.

Jeszcze przed chwilą Maks stał w tym pokoju. Żartował z ciepłej wody, otwierał balkon i pytał, czym się zajmuje.

Odpowiedziała, że pracuje w doradztwie biznesowym.

Technicznie rzecz biorąc, nie skłamała.

Podobnie jak on.

„Rozumiem” powiedziała.

„Wiedziałem, że mogę na ciebie liczyć.”

Połączenie się zakończyło.

Zofia powoli odłożyła telefon.

Na ekranie laptopa wciąż widniała wiadomość dotycząca projektu Bałtyk. Kliknęła pierwszy załącznik.

Dokument otwierało zdjęcie Marei wykonane od strony zatoki. Hotel wyglądał na nim znacznie okazalej niż od ulicy. Podstawowe informacje zajmowały dwie strony. Liczba pokoi. Powierzchnia działki. Obłożenie w sezonie. Przychody restauracji. Szacowane koszty modernizacji.

Na trzeciej stronie znajdowały się dane właścicieli.

Marta Różycka posiadała połowę udziałów. Maksymilian Różycki drugą połowę.

Pod nazwiskami umieszczono krótką notatkę.

Właściciele prezentują odmienne stanowiska dotyczące sprzedaży. Marta Różycka opowiada się za szybkim sfinalizowaniem transakcji. Maksymilian Różycki nie przedstawił ostatecznej zgody.

Zofia przeczytała zdanie ponownie.

Oferta Vela zakładała przejęcie hotelu wraz z częścią zobowiązań. Kwota widniejąca w dokumentach nie była wysoka, biorąc pod uwagę położenie obiektu. Musiały istnieć dodatkowe problemy. Zadłużenie, stan techniczny albo kwestie prawne.

Nagle krzywy szyld przestał być jedynie zaniedbaniem.

Mógł być objawem czegoś znacznie poważniejszego.

Zofia otworzyła plik finansowy.

Na ekranie pojawiły się tabele.

To był język, który rozumiała. Przewidywalny, logiczny i pozbawiony emocji. Liczby nie żartowały, nie ukrywały nazwiska i nie patrzyły na człowieka tak, jak Maks patrzył na nią przy drzwiach balkonowych.

Przejrzała pierwszą stronę.

Potem drugą.

Na trzeciej znalazła informację o zaległych płatnościach. Na czwartej o kredycie zabezpieczonym hipoteką. Restauracja przynosiła niewielki zysk, ale utrzymanie starego skrzydła pochłaniało większość środków. Poza sezonem obłożenie spadało niemal do zera.

Marea nie potrzebowała kilku nowych lamp i odnowionego tarasu.

Potrzebowała pieniędzy, których właściciele nie mieli.

Zofia zamknęła dokument.

Przypomniała sobie słowa Maksa.

Zajmuję się wszystkim, czego nikt inny nie chce robić.

Teraz wiedziała, dlaczego.

Przez następne pół godziny próbowała czytać książkę. Usiadła na balkonie, otworzyła pierwszy rozdział i po kilku stronach zorientowała się, że nie pamięta ani jednego zdania.

Myślała o hotelu.

O przejęciu.

O Maksie, który prawdopodobnie nie chciał sprzedawać miejsca należącego do jego rodziny od prawie sześćdziesięciu lat.

W końcu odłożyła książkę.

Była głodna. Restauracja działała od trzynastej, a dochodziła czternasta. Mogła zjeść na mieście, lecz Wiktor wyraźnie poprosił o ocenę hotelowej gastronomii.

Nie wykonywała polecenia.

Po prostu potrzebowała obiadu.

Przebrała się w lekką granatową sukienkę i zeszła na dół.

W holu panował większy ruch niż wcześniej. Przed recepcją stała rodzina z dwójką dzieci. Irena próbowała wyjaśnić, że pokój nie będzie gotowy przez kolejne dwadzieścia minut, ponieważ poprzedni goście zabrali ze sobą klucz do szafy.

„Jak można zabrać klucz do szafy?” zapytała matka.

„Prawdopodobnie w kieszeni” odpowiedziała Irena.

Kobieta przez chwilę wyglądała, jakby zamierzała się oburzyć. Wtedy jej młodszy syn zauważył stojącą przy recepcji miskę z cukierkami. Kryzys został odwołany.

Zofia minęła ich i weszła do restauracji.

Sala znajdowała się w przeszklonej części budynku. Większość stolików była zajęta. Przez otwarte okna wpadało ciepłe powietrze, a białe obrusy poruszały się przy każdym podmuchu. Na ścianach wisiały fotografie kutrów i stare mapy zatoki.

Kelnerka podeszła do Zofii z kartą.

„Stolik dla jednej osoby?”

Zofia skinęła głową.

Kelnerka rozejrzała się po sali.

„Mamy wolne miejsce przy oknie, ale za godzinę jest rezerwacja.”

„Nie potrzebuję więcej czasu.”

Usiadła i otworzyła menu.

Było krótkie. Kilka ryb, zupa, dwa dania mięsne i jedna pozycja bezmięsna. Z biznesowego punktu widzenia ograniczona karta była rozsądna. Ułatwiała kontrolę kosztów i zmniejszała straty produktów.

Zofia zamówiła dorsza z pieczonymi ziemniakami oraz wodę.

Wyjęła telefon i otworzyła notatki.

Restauracja pełna po czternastej. Sprawna obsługa. Dobre wykorzystanie widoku. Karta krótka, lokalna.

Zawahała się przed napisaniem kolejnego zdania.

Nie robiła raportu.

Zapisywała jedynie pierwsze wrażenia.

„Urlop wygląda u pani bardzo pracowicie.”

Podniosła głowę.

Maks stał obok stolika z drewnianą skrzynką wypełnioną butelkami. Zmienił podkoszulek na ciemną koszulę z podwiniętymi rękawami. Na jednym z przedramion miał niewielką bliznę.

Zofia zablokowała ekran telefonu.

„Odpowiadam na wiadomość.”

„Musiała być długa.”

„Lubię formułować myśli precyzyjnie.”

„Zauważyłem.”

Postawił skrzynkę przy barze. Barman odebrał od niego butelki, a następnie powiedział coś, czego Zofia nie usłyszała. Maks pokręcił głową i wrócił do jej stolika.

„Pokój jest w porządku?”

„Poza drzwiami balkonowymi, czytnikiem i internetem?”

„Czyli wszystko działa zgodnie z naszym standardem.”

„Macie dość osobliwe standardy.”

„Dzięki temu goście nas pamiętają.”

Zofia przyjrzała mu się uważniej.

Teraz, kiedy wiedziała, kim był, dostrzegała szczegóły, które wcześniej zignorowała. Sposób, w jaki personel zwracał się do niego bez skrępowania. Pewność, z jaką poruszał się między stolikami. Krótkie spojrzenie rzucone w stronę baru, gdy usłyszał dźwięk tłuczonego szkła.

Nie był człowiekiem wykonującym zlecone naprawy.

Był człowiekiem, który czuł się odpowiedzialny za wszystko.

„Długo pan tu pracuje?” zapytała.

Na jego twarzy pojawił się cień ostrożności.

„Wystarczająco długo.”

„To znaczy?”

„Od dziecka, jeśli liczyć wakacje, podczas których ojciec kazał mi nosić walizki.”

Zofia oparła dłonie na stole.

Mógł teraz powiedzieć prawdę.

Wystarczyłoby jedno zdanie.

„Czyli to rodzinne miejsce?”

„Większość starych hoteli nad morzem jest rodzinna.”

Znowu odpowiedział tak, żeby nie odpowiedzieć.

„Irena wspominała, że właściciele są na miejscu?”

„Irena mówi wiele rzeczy.”

„Nie przedstawiła się nazwiskiem.”

„Czy to problem?”

„Ciekawość.”

Maks przyglądał jej się przez chwilę.

„Pani zawsze zadaje tyle pytań podczas urlopu?”

„Tylko kiedy odpowiedzi są niejasne.”

„Może ludzie czasem nie mają ochoty opowiadać obcej osobie całego życia.”

„Nie prosiłam o całe życie.”

„Jeszcze nie.”

Kelnerka przyniosła wodę. Maks odsunął się, żeby zrobić jej miejsce.

„Zostawię panią z precyzyjnie sformułowaną wiadomością” powiedział.

„Maksymilianie.”

Zatrzymał się.

Zofia natychmiast pożałowała, że użyła pełnego imienia.

Odwrócił się powoli.

Rozbawienie zniknęło z jego twarzy.

„Skąd pani zna moje imię?”

Mogła powiedzieć o dokumentach. O Vela Hotels. O przejęciu i prośbie Wiktora.

Mogła też przyznać, że przejrzała hotelową teczkę, połączyła nazwiska i odgadła resztę.

Wybrała trzecią odpowiedź.

„Irena powiedziała.”

Było to pierwsze prawdziwe kłamstwo, jakie wypowiedziała od przyjazdu.

Nie brzmiało inaczej niż prawda.

To zaniepokoiło ją najbardziej.

Maks nadal patrzył jej w oczy.

„Irena zazwyczaj mówi na mnie Maks.”

„Najwyraźniej zrobiła wyjątek.”

„Najwyraźniej.”

Przez chwilę żadne z nich się nie odezwało.

Zofia miała wrażenie, że ją sprawdza. Nie potrafiła ocenić, czy uwierzył.

W końcu ponownie się uśmiechnął, ale tym razem w jego spojrzeniu pozostała ostrożność.

„Smacznego, Zofio.”

Odszedł w stronę kuchni.

Zofia odblokowała telefon.

Pod zapisaną wcześniej notatką dopisała jedno zdanie.

Właściciel osobiście angażuje się w codzienne funkcjonowanie obiektu.

Patrzyła na słowa przez kilka sekund.

Potem je usunęła.

Dorsz był świeży, ziemniaki dobrze przyprawione, a sos zawierał więcej masła, niż Zofia zazwyczaj sobie pozwalała. Zjadła wszystko.

Kiedy kelnerka przyniosła rachunek, na sali pozostało zaledwie kilka osób. Maks zniknął. Zofia poczuła ulgę, choć nie chciała zastanawiać się dlaczego.

Po obiedzie wyszła z hotelu i ruszyła w stronę zatoki.

Nie zabrała laptopa.

Telefon schowała do torebki i po raz pierwszy od przyjazdu nie trzymała go w dłoni.

Promenada była pełna turystów. Dzieci jeździły na hulajnogach, rowerzyści dzwonili na spacerujących, a z otwartego okna niewielkiego baru dobiegała muzyka. Na wodzie kołysały się łodzie.

Zofia szła bez konkretnego celu.

Po kilkunastu minutach znalazła się na molo. Oparła dłonie na barierce i spojrzała na zatokę.

Próbowała przypomnieć sobie, kiedy ostatnio gdzieś poszła, nie wiedząc dokładnie po co.

Nie potrafiła.

Jej życie składało się z celów. Każdy tydzień prowadził do kolejnego wyniku, spotkania, awansu albo decyzji. Nawet ten urlop miał cel. Odpocząć przed Barceloną. Odzyskać energię. Wrócić bardziej skuteczną.

Teraz doszedł następny.

Ocenić Mareę.

Telefon zawibrował w torebce.

Zofia wyjęła go z zamiarem zignorowania wiadomości, ale nadawcą była Nina.

Jak tam? Odpoczywasz?

Zofia zrobiła zdjęcie wody i wysłała je bez komentarza.

Nina odpowiedziała niemal natychmiast.

To nie jest odpowiedź.

Zofia uśmiechnęła się.

Jestem na molo. Zjadłam obiad. Nie otworzyłam laptopa.

Zawahała się, zanim wysłała ostatnie zdanie.

Kłamstwo wobec Maksa przyszło jej zaskakująco łatwo. Kłamstwo wobec Niny pozostawiło nieprzyjemny ciężar pod żebrami.

Usunęła wiadomość.

Napisała ponownie.

Otworzyłam laptop, ale wyłącznie z powodu nagłej sprawy. Teraz spaceruję.

Odpowiedź pojawiła się po chwili.

Czy nagła sprawa ma co najmniej metr osiemdziesiąt i ładny uśmiech?

Zofia schowała telefon.

Nie zamierzała odpowiadać na podobne pytania.

Zwłaszcza że nie znała wzrostu Maksa.

Kiedy wróciła do hotelu, na niebie pojawiły się ciemne chmury. Wiatr przybrał na sile, wyginając wysokie trawy przed wejściem. Granatowe poduszki z tarasu zniknęły. Krzesła ustawiono pod ścianą.

Maks stał na drabinie i odkręcał szyld, który zaledwie kilka godzin wcześniej mozolnie prostował.

Zofia zatrzymała się przy furtce.

„Zmienił pan zdanie?”

Spojrzał w dół.

„Wiatr ma własne.”

„Sądziłam, że szyld został naprawiony.”

„Został. Teraz próbuję sprawić, żeby nie zabił gościa.”

„To dobrze. Skargi po takim zdarzeniu bywają wyjątkowo nieprzyjemne.”

Maks zszedł o dwa szczeble niżej.

„Czyli jednak nie jest pani zwykłą konsultantką.”

Zofia poczuła napięcie w karku.

„Dlaczego?”

„Zwykli konsultanci rzadko myślą o odpowiedzialności hotelu za obrażenia gości.”

„Może znam się na zarządzaniu ryzykiem.”

„Albo na hotelach.”

Pierwsze krople deszczu uderzyły o drewniany taras.

Zofia uniosła głowę. Nad zatoką niebo miało niemal granatowy kolor. Ludzie na ulicy przyspieszali, zamykając parasole, których wiatr nie pozwalał rozłożyć.

„Powinna pani wejść do środka” powiedział Maks.

„A pan?”

„Muszę zdjąć szyld.”

„Nie może pan zrobić tego później?”

„Później może nie być czego zdejmować.”

Kolejny podmuch poruszył drabiną.

Maks złapał metalową ramę jedną ręką. Zofia bez zastanowienia podeszła bliżej i przytrzymała drabinę.

Spojrzał na nią z góry.

„Co pani robi?”

„Zarządzam ryzykiem.”

„W eleganckiej sukience?”

„Sukienka nie ma wpływu na stabilność drabiny.”

„To zależy, kto patrzy.”

Zofia zacisnęła dłonie na metalowych wspornikach.

„Proszę skupić się na szyldzie.”

Maks uśmiechnął się i wrócił do pracy.

Deszcz przybrał na sile. Krople spływały Zofii po włosach i ramionach. Powinna wejść do hotelu. Zamiast tego stała przy drabinie, dopóki Maks nie odkręcił ostatniej śruby.

Zszedł, trzymając szyld pod pachą.

Był mokry, a ciemna koszula przylgnęła mu do ramion.

„Dziękuję” powiedział.

„Nie ma za co.”

„Nie każdy gość pomaga przy demontażu hotelu.”

Słowo zabrzmiało niewinnie, ale Zofia poczuła, jak coś zaciska się w jej żołądku.

„Demontażu?”

„Szyldu.”

„Oczywiście.”

Maks przyjrzał jej się uważnie.

Przez moment odniosła wrażenie, że zamierza o coś zapytać.

Z budynku wybiegła Irena.

„Maks, chodź szybko.”

Rozbawienie zniknęło z jego twarzy.

„Co się stało?”

„Pękła rura na drugim piętrze.”

Zofia spojrzała w stronę okien.

„Gdzie?”

Irena przeniosła wzrok na nią.

„Nad pokojem dwieście czternaście.”

Zofia ruszyła do wejścia, zanim którekolwiek z nich zdążyło coś powiedzieć.

Na schodach usłyszała za sobą kroki Maksa.

Kiedy dotarła na drugie piętro, spod drzwi jej pokoju wypływała cienka strużka wody.

Przez kilka sekund patrzyła na nią bez ruchu.

Potem odwróciła się do Maksa.

„Proszę mi nie mówić, że to również część hotelowego standardu.”

Maks odstawił szyld pod ścianę.

„Nie.”

Wyjął z kieszeni zapasową kartę i przyłożył ją do czytnika.

Dioda zamigotała na czerwono.

Zofia zamknęła oczy.

Maks spróbował ponownie.

„To jest.”

Rozdział 4. Siedem dni bez jutra

Jedno wolne miejsce

Czerwona dioda zgasła, po czym ponownie zamigotała.

Maks odsunął kartę od czytnika i spojrzał na Zofię.

„Niech pan nawet nie próbuje żartować.”

„Nie miałem takiego zamiaru.”

„To dlaczego pan się uśmiecha?”

„Bo kiedy człowiek prowadzi hotel, ma do wyboru śmiech albo płacz.”

Strużka wody wypływająca spod drzwi stawała się coraz szersza. Zofia patrzyła, jak dociera do czubka jej buta.

„Może pan dokonać wyboru później?”

Maks schował kartę do kieszeni, uklęknął przy zamku i wyjął z kieszeni niewielki pęk kluczy.

„Myślałam, że wszystkie drzwi otwierają się kartą.”

„W teorii.”

„A w praktyce?”

„W praktyce zachowałem stare zamki, ponieważ nie ufam urządzeniom, które wymagają prądu, internetu i dobrego humoru.”

Wybrał jeden z kluczy. Zamek ustąpił natychmiast.

Gdy otworzył drzwi, woda rozlała się na korytarz.

Zofia weszła za nim.

Pierwszą rzeczą, którą zobaczyła, był mokry sufit. Woda spływała po ścianie między łazienką a pokojem, przesączała się wokół oprawy oświetleniowej i kapała na wykładzinę. Jedna z poduszek leżących na łóżku zdążyła już nasiąknąć.

Maks zatrzymał się w progu.

„Proszę niczego nie dotykać.”

„Mój laptop jest na biurku.”

„Zabiorę go.”

„Sama potrafię.”

Ruszyła do przodu, ale Maks złapał ją za przedramię.

„Na podłodze jest woda, a nad panią instalacja elektryczna.”

Zofia spojrzała na jego dłoń.

Puścił ją natychmiast.

„Wyłączę bezpiecznik i wtedy wejdziemy.”

„Mój komputer jest wart więcej niż cały ten pokój.”

„To nie było szczególnie miłe.”

„Nie miało być miłe. Miało być precyzyjne.”

Maks odwrócił się do Ireny, która właśnie pojawiła się na korytarzu z dwiema pokojowymi.

„Wyłączcie prąd w starym skrzydle. Przynieście ręczniki, wiadra i odkurzacz do wody. Muszę dostać się do pokoju nad nami.”

„Trzysta czternaście jest pusty” powiedziała Irena. „Goście przyjeżdżają wieczorem.”

„Już nie przyjeżdżają.”

Maks ruszył w stronę schodów.

Zofia weszła do pokoju.

„Powiedziałem, żeby pani poczekała.”

Zatrzymał się tak gwałtownie, że Irena niemal na niego wpadła.

„Prąd jest już wyłączony” odpowiedziała Zofia.

„Skąd pani wie?”

„Zgasła lampa na korytarzu.”

Nie czekając na jego reakcję, podeszła do biurka. Woda jeszcze do niego nie dotarła, ale zbliżała się szybko. Zamknęła laptop, odłączyła ładowarkę i wsunęła komputer do torby. Telefon oraz dokumenty leżały na stoliku przy łóżku. Te również zabrała.

Maks stał w drzwiach z zaciśniętą szczęką.

„Co?” zapytała.

„Nic.”

„Patrzy pan tak, jakby chciał pan coś powiedzieć.”

„Zastanawiam się, czy kiedykolwiek wykonuje pani polecenia.”

„Oczywiście.”

„Kiedy?”

„Kiedy są rozsądne.”

Pochyliła się, żeby wyciągnąć walizkę spod drewnianego stojaka. Jej kółka tkwiły w wodzie.

Zofia pociągnęła mocniej. Walizka przesunęła się nagle, a obcas jej sandała poślizgnął się na mokrej wykładzinie.

Nie zdążyła upaść.

Maks znalazł się przy niej w dwóch krokach. Jednym ramieniem objął ją w pasie, drugim chwycił za dłoń. Zofia poczuła pod palcami mokry materiał jego koszuli i napięcie mięśni.

Przez sekundę żadne z nich się nie poruszyło.

Jego twarz znajdowała się znacznie bliżej, niż powinna.

Deszcz spływał mu z włosów na skronie. W oczach nie było teraz rozbawienia. Tylko skupienie i coś, czego Zofia nie zamierzała nazywać.

„Właśnie dlatego prosiłem, żeby pani poczekała” powiedział ciszej.

„Sytuacja jest pod kontrolą.”

Spojrzał na ramię obejmujące jej talię.

„Widzę.”

Zofia wyprostowała się.

Maks odsunął rękę, ale zrobił to powoli.

„Zabiorę walizkę.”

„Jest mokra.”

„Tym bardziej.”

„To nie ma sensu.”

„Zofio.”

Pierwszy raz wypowiedział jej imię bez żartu i bez lekkiego uśmiechu. Brzmiało to zaskakująco poważnie.

Oddała mu uchwyt.

Maks wyniósł walizkę na korytarz, po czym wrócił po resztę jej rzeczy. Zofia przeniosła torbę z laptopem w bezpieczne miejsce.

Irena obserwowała ich ponad stertą ręczników.

„Wszystko uratowane?” zapytała.

„Prawie” odpowiedziała Zofia.

„Co zostało?”

Zofia wskazała na pustą butelkę wody stojącą na biurku.

„To możemy uznać za stratę” stwierdził Maks.

Irena wydała pokojowym krótkie polecenia. Kobiety ułożyły ręczniki przy drzwiach, żeby zatrzymać wodę. Maks pobiegł na górę, a po chwili nad sufitem rozległy się ciężkie kroki.

Zofia została na korytarzu.

Przez otwarte drzwi patrzyła na pokój, który jeszcze godzinę wcześniej zdążyła uporządkować według własnych zasad. Teraz po jasnej ścianie spływały brudne smugi, mokra wykładzina ciemniała, a zasłony poruszały się na wietrze wpadającym przez balkon.