KORSARZ. Piracka pomyłka ebook

Co­py­ri­ght ©2026 by He­le­na Le­blanc

Co­py­ri­ght ©2026 by Li­te­ra In­ven­ta

Wy­da­nie pierw­sze, 2026

Re­dak­cja: Aga­ta Bo­gu­sław­ska

Pierw­sza ko­rek­ta: Jo­an­na Kry­sty­na Ra­dosz

Dru­ga ko­rek­ta: Re­na­ta No­wak

Skład, ła­ma­nie i przy­go­to­wa­nie ebo­oków: Mi­chał Bog­da­ński

Pro­jekt okład­ki i ilu­stra­cje: Agniesz­ka Ma­kow­ska

Źró­dło ob­ra­zów: ma­gni­fic.com

ISBN: 978-83-67355-35-3

© Wszel­kie pra­wa za­strze­żo­ne. Ksi­ążka ani jej frag­men­ty nie mogą być prze­dru­ko­wy­wa­ne ani w ża­den inny spo­sób re­pro­du­ko­wa­ne lub od­czy­ty­wa­ne w środ­kach ma­so­we­go prze­ka­zu bez pi­sem­nej zgo­dy au­to­ra lub wy­daw­cy.

© All ri­ghts re­se­rved

stu­dio­_li­te­ra.in­ven­ta@outlo­ok.com

Prolog

Prolog 

Współcześnie, maj 2003

– Dziew­czy­ny nie mogą być pi­ra­ta­mi! – Sło­wa Kac­pra ci­ągle brzmia­ły w uszach dzie­si­ęcio­let­niej Dag­ma­ry.

Pie­go­wa­ty gów­niarz wku­rzył ją wte­dy jak nikt inny. Był pra­wie o rok młod­szy, ale de­ner­wo­wał ją od za­wsze, za­kłó­ca­jąc spo­kój na po­dwór­ku i psu­jąc naj­lep­szą za­ba­wę. Do tego nie mo­gła się go po­zbyć, bo ich ro­dzi­ce się przy­ja­źni­li i często mu­sia­ła się z nim spo­ty­kać u sie­bie lub u nie­go.

Tego dnia Dag­ma­ra wy­szła na plac za­baw w pi­rac­kim ka­pe­lu­szu, do­cze­pia­nym kol­czy­ku i z pla­sti­ko­wą po­sre­brza­ną sza­blą. Kasz­ta­no­we wło­sy zwi­ąza­ła w ku­cyk, a na no­gach – mimo maja – mia­ła ko­za­ki, któ­re wy­tar­ga­ła z sza­fy, kie­dy jej mama nie pa­trzy­ła.

Daga nie­daw­no obej­rza­ła Pi­ra­tów z Ka­ra­ibów i za­ko­cha­ła się w Jac­ku pla­to­nicz­ną mi­ło­ścią. A za wzór wzi­ęła so­bie dziel­ną Eli­za­beth Swann2.

– A wła­śnie, że mogą! – wy­da­rła się mu pro­sto w twarz, aż za­wa­chlo­wał od­sta­jący­mi usza­mi.

– Nie mogą i już! Dziew­czy­ny to baby, a baby tyl­ko do ga­rów się na­da­ją! – krzyk­nął Kac­per i już ucie­kał przed wście­kłą ko­le­żan­ką, któ­ra go­ni­ła go po ca­łym po­dwór­ku z za­baw­ko­wą sza­blą.

Chło­pak miał nie­złe bie­gi, bo uda­ło mu się uciec przed Dag­ma­rą, któ­ra jesz­cze przez chwi­lę mu wy­gra­ża­ła, za­nim wró­ci­ła na plac za­baw. Na po­dwór­ku sta­ła resz­ta pi­rac­kie­go stat­ku. Po­zo­sta­ło­ści nie przy­po­mi­na­ły wspa­nia­łej kon­struk­cji z cza­sów jej świet­no­ści, któ­ra wy­pa­da­ła na pó­źne lata sie­dem­dzie­si­ąte, po­gier­kow­skie blo­ko­wi­sko już daw­no było dziel­ni­cą upa­dłą. A jed­nak Dag­ma­ra, Kac­per i inne dzie­ci, uro­dzo­ne w Pol­sce w la­tach dzie­wi­ęćdzie­si­ątych, wy­cho­wy­wa­li się wła­śnie w ta­kich miej­scach i ba­wi­li na po­dwór­kach, na któ­rych hu­śtaw­ki były po­ury­wa­ne, a ko­rzy­sta­nie ze zje­żdżal­ni gro­zi­ło sa­mo­oka­le­cze­niem.

– Po­pa­trz­cie, jak te na­sze dzie­ci się lu­bią – po­wie­dział wte­dy z bal­ko­nu oj­ciec Kac­pra do swo­je­go sąsia­da i przy­ja­cie­la, ojca Dag­ma­ry.

– No, może kie­dyś zo­sta­nie­my ro­dzi­ną. – Wal­de­mar Rot­man za­re­cho­tał, za co ze­brał kuk­sa­ńca łok­ciem w bok od swo­jej żony, Zo­fii.

– Ja nie wiem, gdzie wy wi­dzi­cie, że oni się lu­bią. Prze­cież od ma­łe­go się biją, a gdy­by ich nie roz­dzie­lać, to po­wy­ry­wa­li­by so­bie wszyst­kie wło­sy – za­uwa­ży­ła ko­bie­ta.

– No wła­śnie – przy­zna­ła jej ra­cję mat­ka Kac­pra, Lu­cy­na Śmia­łkow­ska.

– Kto się czu­bi, ten się lubi, nie wie­cie? – Jej mąż się za­śmiał.

– Daj­cie już so­bie le­piej spo­kój z po­dzi­wia­niem tych ko­ńskich za­lo­tów i wo­łaj­cie dzie­cia­ki na obiad – za­rządzi­ła pani Rot­man.

– Ra­cja – zno­wu zgo­dzi­ła się z sąsiad­ką mama Kac­pra. Przy­naj­mniej one były zgod­ne.

– Da­aagaa!

– Kac­pe­eer!

Dzie­ci nie­dłu­go wró­ci­ły z po­dwór­ka do swo­ich miesz­kań. Oczy­wi­ście osob­no. Kac­per bał się Dag­ma­ry i jej pla­sti­ko­we­go oręża, więc za­cze­kał w krza­kach, aż ko­le­żan­ka wej­dzie do klat­ki i po­ko­na pierw­sze pi­ętra, żeby spo­koj­nie podążyć za nią. Ich ro­dzi­ny miesz­ka­ły na czwar­tym pi­ętrze w czte­ro­pi­ętro­wym blo­ku. Fart i nie­fart jed­no­cze­śnie.

– Jak się ba­wi­łaś na po­dwór­ku, ko­cha­nie? – Dag­ma­ra usły­sza­ła py­ta­nie mamy, za­nim wpa­dła do ła­zien­ki, żeby umyć ręce.

– Kac­per po­wie­dział, że dziew­czy­ny nie mogą zo­stać pi­ra­ta­mi – po­ska­rży­ła się.

– Nie wie, o czym gada – prych­nęła jej mama. – Oczy­wi­ście, że dziew­czyn­ki mogą ro­bić to, co chcą. Nie daj so­bie wmó­wić, że jest ina­czej.

– Czy­li mogę dziś być pi­rat­ką? – upew­ni­ła się dziew­czyn­ka.

– Oczy­wi­ście.

– Świet­nie! A ju­tro po­ba­wię się w ka­ra­te­kę i sko­pię Kac­pro­wi ty­łek – zde­cy­do­wa­ła.

– A mogę ja też? – spy­ta­ła pi­ęcio­let­nia Ka­sia.

– A ja? – do­łączył się sied­mio­let­ni Ka­rol.

– Mu­si­cie uro­snąć. – Dag­ma­ra par­sk­nęła, a jej młod­sze ro­dze­ństwo prze­wró­ci­ło ocza­mi.

Kie­dy trój­ka dzie­ci Rot­ma­nów sie­dzia­ła przy sto­le, Zo­fia spoj­rza­ła na star­szą cór­kę z uśmie­chem. Po­my­śla­ła so­bie, że Dag­ma­ra osi­ągnie kie­dyś wszyst­ko, o czym ma­rzy. Była o tym prze­ko­na­na, bo taki cha­rak­ter jak jej pier­wo­rod­nej nie zda­rzał się często, zwłasz­cza u dziew­czy­nek.

Nie po­zwo­lę ni­ko­mu jej zmie­nić, ni­ko­mu zła­mać – po­sta­no­wi­ła.

Osiemnaście lat później, maj 2021

– Daga, rusz ty­łek, bo spó­źnisz się do pra­cy! – Usły­sza­ła głos sio­stry, któ­ra pró­bo­wa­ła ze­pchnąć ją z łó­żka.

– Nie chce mi się! – od­burk­nęła, na­ci­ąga­jąc ko­łdrę na gło­wę.

– Nie masz wy­bo­ru. Cho­ro­bo­we ci się sko­ńczy­ło, urlo­pu nie chcesz brać. Rusz się, do cho­le­ry!

– To niech mnie zwol­nią.

Ka­sia spoj­rza­ła na sio­strę z ro­snącą iry­ta­cją. Gdy­by nie to, że pra­co­wa­ły ra­zem, pew­nie mach­nęła­by ręką na de­pre­sję Dagi, ale nie mo­gła so­bie po­zwo­lić na to, żeby świe­cić ocza­mi przed prze­ło­żo­nym, bo Mar­cin bar­dzo jej się po­do­bał.

– W tej chwi­li wsta­waj! – wrza­snęła, zrzu­ca­jąc ko­łdrę ze śpio­cha. – Daga, do cho­le­ry!

Dag­ma­ra otwo­rzy­ła oczy i ze zło­ścią po­pa­trzy­ła na Ka­się tyl­ko po to, żeby za­raz zo­bo­jęt­nieć. Było jej wszyst­ko jed­no. Jesz­cze trzy lata temu mia­ła wszyst­ko. Uko­cha­ną pra­cę, świet­ne­go na­rze­czo­ne­go, przy­szło­ść. Te­raz nie zo­sta­ło nic oprócz bólu, a taki wy­bór jej nie za­do­wa­lał, wo­la­ła więc nie czuć ni­cze­go.

Rozdział I

Urwana historia

Trzy lata wcześniej, maj 2018

– Hej, ko­cha­nie! – Dag­ma­ra po­ma­cha­ła do swo­je­go fa­ce­ta, któ­re­go zo­ba­czy­ła w so­bo­tę na Sky­pie.

Ob­raz był kiep­ski i po­łącze­nie tro­chę rwa­ło, ale to się zda­rza, kie­dy czło­wiek łączy się z oso­bą prze­by­wa­jącą na dru­gim ko­ńcu świa­ta, po­mi­ędzy wy­so­ki­mi gó­ra­mi, gdzieś na afga­ńskiej rów­ni­nie w pro­win­cji Gha­zni, mi­ędzy Ka­bu­lem a Kan­da­ha­rem.

Jej na­rze­czo­ny słu­żył pod­czas Re­so­lu­te Sup­port Mis­sion3 w Afga­ni­sta­nie.

Dag­ma­ra nie była mi­ęcza­kiem, ale mu­sia­ła przy­znać, że on im­po­no­wał jej po­sta­wą. Z iry­tu­jące­go, pie­go­wa­te­go gów­nia­rza, któ­re­go nie zno­si­ła, wy­ró­sł wy­so­ki, przy­stoj­ny i za­bój­czo od­wa­żny mężczy­zna, na któ­re­go wi­dok mi­ękły jej ko­la­na. I wła­śnie ten fa­cet, nie­dłu­go po sko­ńcze­niu Wy­ższej Szko­ły Ofi­cer­skiej Wojsk Lądo­wych4 we Wro­cła­wiu, nie prze­pra­co­waw­szy w ar­mii na­wet roku, od razu zgło­sił się na mi­sję szko­le­nio­wą.

– Już wsta­łaś? – spy­tał z uśmie­chem.

– So­bo­ta jest. – Wy­sta­wi­ła do nie­go język.

– Wiem, dla­te­go za­dzwo­ni­łem pó­źniej. Przy tej ró­żni­cy cza­su5 to naj­lep­sza pora, bo mogę cię jesz­cze za­stać w pi­ża­mie. – Za­śmiał się.

– A ty już po słu­żbie?

– Tak, do ju­tra spo­kój. A co u cie­bie? Jak mło­dzież? – Kac­per ni­g­dy nie od­uczył się na­zy­wa­nia Ka­ta­rzy­ny i Ka­ro­la „mło­dzie­żą”. Za­czął ich tak okre­ślać, kie­dy on i Dag­ma­ra zo­sta­li ofi­cjal­nie parą w ostat­niej kla­sie li­ceum. Nie zmie­nił zda­nia na­wet wte­dy, kie­dy Ka­sia stu­dio­wa­ła już w wy­ższej szko­le po­li­cyj­nej, a Ka­rol na po­li­tech­ni­ce. Młod­sze ro­dze­ństwo Dagi do­sta­ło zbior­czą ksyw­kę.

– Mło­dzież w po­rząd­ku. U mnie też nie­źle. Ko­mi­sarz mnie tro­chę sztor­cu­je, ale wiesz, co to zna­czy, kie­dy je­steś młod­szy stop­niem, praw­da, pa­nie po­rucz­ni­ku? – Daga za­chi­cho­ta­ła.

– Po tej mi­sji zo­sta­nę ka­pi­ta­nem, ko­cha­na – oznaj­mił Kac­per pew­nym gło­sem.

– Nie sza­rżuj, Śmia­łkow­ski! Masz do mnie wró­cić w jed­nym ka­wa­łku.

– Wró­cę, ale je­den ka­wa­łek mnie będzie bar­dzo twar­dy – za­żar­to­wał. – Nie prze­szka­dza ci ta mała ró­żni­ca?

– Po­gnie­wa­ła­bym się, gdy­by oka­za­ło się ina­czej – od­pa­rła ze śmie­chem.

– Mam jesz­cze dwa­dzie­ścia mi­nut. Co ty na to, żeby tro­chę po­ba­rasz­ko­wać? – za­pro­po­no­wał Kac­per z szel­mow­skim uśmie­chem i ob­li­zał usta na wi­dok swo­jej na­rze­czo­nej, któ­rej opa­dło ra­mi­ącz­ko noc­nej ko­szul­ki.

– No coś ty! Do­pie­ro po ślu­bie. – Daga się ro­ze­śmia­ła. Do tej pory mia­ła po­lew­kę ze swo­je­go fa­ce­ta, ale jed­no­cze­śnie po­wol­nym, choć wy­ra­źnym ru­chem prze­su­nęła dłoń w kie­run­ku swo­ich spode­nek od pi­ża­my, dru­gą ręką prze­sta­wia­jąc ka­mer­kę lap­to­pa tak, żeby Kac­per to wi­dział.

– Chcesz mnie wy­ko­ńczyć w mi­nu­tę? – sap­nął na wi­dok tego ge­stu. – Li­czy­łem na ja­kąś grę wstęp­ną.

– Zrób to samo – po­le­ci­ła. Z przy­jem­no­ścią pa­trzy­ła, jak jej chło­pak si­ęga ręką do pa­ska, roz­pi­na go i wsu­wa dłoń w woj­sko­we spodnie w ko­lo­rze pu­styn­ne moro. – Nie oszu­kuj, obej­mij go – na­ka­za­ła i uśmiech­nęła się szel­mow­sko.

– Ro­bię to od mi­nu­ty – od­po­wie­dział z przy­mkni­ęty­mi ocza­mi.

– To te­raz wy­obraź so­bie, że ty obej­mu­jesz mnie, a ja cie­bie, że to ja wkła­dam ci rękę w majt­ki albo sie­dzę ci na ko­la­nach i się o cie­bie ocie­ram.

– Je­zu­uuu, Daga, je­steś bo­ska – jęk­nął, kie­dy szarp­nął nim skurcz. – Mó­wi­łem ci, że wy­ko­ńczysz mnie w mi­nu­tę, zmo­ro – do­dał, po czym wy­sta­wił do niej język.

– Mam na­dzie­ję, że jak wró­cisz, będziesz bar­dziej wy­trzy­ma­ły. – Za­śmia­ła się.

– Ko­cha­na, nie wy­pusz­czę cię z łó­żka przez ja­kiś ty­dzień albo dwa, a po­tem mo­że­my po­ga­dać – od­pa­rł zu­pe­łnie po­wa­żnie Kac­per.

– Ro­zu­miem, że po­win­nam so­bie za­pla­no­wać urlop na czer­wiec?

– Tak, ro­ta­cja za­czy­na się już w maju, ale ja pew­nie wró­cę w trze­ciej tu­rze. Dam ci znać, jak do­sta­nę ofi­cjal­ny roz­kaz po­wro­tu i datę trans­por­tu.

– Ja­sne.

– Ko­cha­nie?

– Tak?

– Zrób­my to jesz­cze raz – po­pro­sił, ro­bi­ąc do niej przez ka­mer­kę minę kota ze Shre­ka.

Daga par­sk­nęła śmie­chem.

– Uwiel­biam cię, Śmia­łkow­ski. Mój go­rący po­rucz­ni­ku.

– A ja cie­bie, moja pani pod­ko­mi­sarz. Je­steś naj­sek­sow­niej­szą po­li­cjant­ką, jaką po­zna­łem.

– A dużo ich po­zna­łeś? – spy­ta­ła prze­kor­nie.

– Dużo, ale żad­nej tak do­głęb­nie jak cie­bie – od­pa­rł i pu­ścił do niej oko.

– No ra­czej! Żad­nej nie znasz od dziec­ka i od żad­nej nie do­sta­łeś tyle razy wpier­do­lu. – Dag­ma­ra się za­śmia­ła.

– Było, mi­nęło – prych­nął Kac­per. – Te­raz to ja je­stem od cie­bie wi­ęk­szy i mogę po­do­mi­no­wać.

– Wra­caj już, bo mnie tęsk­no­ta ze­żre – jęk­nęła Dag­ma­ra, któ­ra za­miast pod­nie­ce­nia po­czu­ła zno­wu smu­tek. Nie wi­dzie­li się na żywo już pra­wie pół roku i za­po­wia­da­ło się, że to może po­trwać jesz­cze bli­sko mie­si­ąc.

– Już nie­dłu­go, ko­cha­nie. Wy­ślij mi ja­kąś sexy fot­kę, za­nim się ubie­rzesz – po­pro­sił.

– A co z nią zro­bisz?

– Już ty wiesz co.

Dag­ma­ra ro­ze­śmia­ła się na cały głos. Tyl­ko Kac­per po­tra­fił ją tak roz­ba­wić, że pła­ka­ła ze śmie­chu, jed­no­cze­śnie czu­jąc ocho­tę, by go za­mor­do­wać. To im się od dziec­ka nie zmie­ni­ło. Hi­sto­ria ich zna­jo­mo­ści była bar­dzo burz­li­wa, ale w ko­ńcu oka­za­ło się, że oj­ciec Kac­pra miał ra­cję – kto się czu­bi, ten się lubi. A oni bar­dzo się czu­bi­li, ale na­gle, w kla­sie ma­tu­ral­nej, im się od­mie­ni­ło.

– Wi­dzi­my się na Sky­pie za ty­dzień o tej sa­mej po­rze? – do­py­ta­ła, wie­dząc, że Kac­pro­wi ko­ńczy się czas na roz­mo­wę.

– Oczy­wi­ście, ko­cha­nie. Pa­mi­ętaj, żeby się nie ubie­rać przed roz­mo­wą ze mną. – Jej na­rze­czo­ny się za­śmiał.

– Tak jest, pa­nie po­rucz­ni­ku. – Za­sa­lu­to­wa­ła i prze­sła­ła mu wir­tu­al­ne­go bu­zia­ka.

– Ko­cham cię.

– A ja cie­bie.

Kac­per się roz­łączył, a ra­czej sko­ńczył mu się czas na in­ter­net.

Dag­ma­ra wes­tchnęła i chcia­ła się ubrać, ale przy­po­mnia­ła so­bie o pro­śbie na­rze­czo­ne­go. Po­ło­ży­ła się na ple­cach, kasz­ta­no­we loki roz­sy­pa­ły się na po­dusz­ce. Opu­ści­ła ra­mi­ącz­ka ko­szul­ki, ob­jęła się ręką pod biu­stem, a po­tem uło­ży­ła usta w dziu­bek i zro­bi­ła sel­fi­ka „z góry”, sta­ra­jąc się wy­glądać za­chęca­jąco. Za­raz wy­sła­ła go MMS-em do uko­cha­ne­go. Nie mia­ła hu­mo­ru, ale nie ist­nia­ła taka rzecz, któ­rej nie zro­bi­ła­by dla Kac­pra. Od sze­ściu lat byli prze­cież nie­roz­łącz­ni. Do­kład­nie od tego pa­mi­ęt­ne­go dnia, kie­dy wszyst­ko się zmie­ni­ło za spra­wą jed­nej wścib­skiej dzie­wu­chy.

Nie mi­nęła mi­nu­ta, kie­dy do­sta­ła od­po­wie­dź: „Bo­ska je­steś, Da­guś. Dzi­ęki To­bie będę za­sy­piał szczęśliw­szy przez na­stęp­ny ty­dzień. Ko­cham :-*. Twój Śmia­łek”.

Dag­ma­ra uśmiech­nęła się na te sło­wa. Wie­dzia­ła, że Kac­per do­stał taką ksyw­kę w woj­sku. Mia­ła na­dzie­ję, że to bar­dziej od na­zwi­ska niż cha­rak­te­ru, ale nie mo­żna wy­klu­czyć, że od jed­ne­go i dru­gie­go. Wca­le nie mar­twi­ła się przez to mniej.

Wróć do mnie, ko­cha­nie.

Maj 2003

Dzie­si­ęcio­let­nia Dag­ma­ra przez cały ty­dzień cho­dzi­ła w pi­rac­kim stro­ju. Nic nie mo­gło jej od­wie­ść od wcie­le­nia się w Eli­za­beth Swann oraz pod­bo­ju mórz i oce­anów z wy­ima­gi­no­wa­nym Jac­kiem Spar­ro­wem. Ubie­ra­ła się tak na­wet do szko­ły, mimo podśmie­chi­wań ze stro­ny ko­le­gów i ko­le­ża­nek i dziw­nych spoj­rzeń rzu­ca­nych jej przez wy­cho­waw­czy­nię kla­sy. Dag­ma­ra była jed­nak bar­dzo do­brą uczen­ni­cą, do­dat­ko­wo uzdol­nio­ną spor­to­wo, więc ża­den z na­uczy­cie­li nie pró­bo­wał zmie­nić jej na siłę.

Ży­cie uprzy­krzał jej wprost tyl­ko Kac­per Śmia­łkow­ski, któ­ry po­wta­rzał, że dziew­czy­ny nie mogą być pi­ra­ta­mi, czym za­słu­gi­wał so­bie na la­nie za ka­żdym ra­zem, kie­dy Dag­ma­rze uda­ło się go do­go­nić. Nie zda­rza­ło się to za często. Gów­niarz miał jesz­cze lep­sze bie­gi niż ona.

Dag­ma­ra na­zy­wa­ła Kac­pra „pie­go­wa­tym gów­nia­rzem”, bo był od niej młod­szy o po­nad dzie­si­ęć mie­si­ęcy. Pod­czas kie­dy ona sko­ńczy­ła dzie­si­ęć lat już w stycz­niu, on miał uro­dzi­ny do­pie­ro na po­cząt­ku grud­nia. W jej oczach po­zo­sta­wał więc tyl­ko iry­tu­jącym dzie­cia­kiem.

Nie­ste­ty dla Dagi Kac­per też był uzdol­nio­ny spor­to­wo i na­uczy­cie­le często wy­sy­ła­li ich ra­zem na za­wo­dy. Dag­ma­ra bie­ga­ła na śred­nie dy­stan­se, a Kac­per za­po­wia­dał się już od pod­sta­wów­ki na świet­ne­go sprin­te­ra, ale miał nie­by­wa­łą wy­trzy­ma­ło­ść.

A niech go szlag! – za­klęła dzie­si­ęcio­lat­ka z pe­łną po­wa­gą, kie­dy ko­lej­ny raz ucie­kł przed jej spra­wie­dli­wo­ścią.

Rok 2006

I tak wy­gląda­ła sy­tu­acja do ko­ńca szó­stej kla­sy. W gim­na­zjum Kac­per tra­fił co praw­da do tej sa­mej szko­ły, ale do rów­no­le­głej kla­sy, więc na trzy lata pra­wie znik­nął z ży­cia Dag­ma­ry. Dziew­czy­na wca­le spe­cjal­nie nad tym nie ubo­le­wa­ła. Ich ro­dzi­ce też jak­by rza­dziej się spo­ty­ka­li, za­jęci pra­cą i obo­wi­ąz­ka­mi, a poza tym nie zmu­sza­li na­sto­let­nich dzie­ci, żeby im to­wa­rzy­szy­ły. Dag­ma­ra mia­ła więc swo­je to­wa­rzy­stwo, a Kac­per swo­je. Obo­je za­po­mnie­li o pi­ra­tach, zni­kł też po­wód do do­ku­cza­nia so­bie na­wza­jem.

Wrzesień 2009

Kie­dy dziew­czy­na już my­śla­ła, że na do­bre po­zby­ła się iry­tu­jące­go ko­le­gi z po­dwór­ka, oka­za­ło się, że Kac­per Śmia­łkow­ski tra­fił ra­zem z nią do kla­sy spor­to­wej w tym sa­mym li­ceum.

I do­ku­cza­nie za­częło się od nowa.

Co praw­da te­raz już nie wy­śmie­wał się z pi­ra­tów, a ra­czej z sa­mej Dag­ma­ry, ale w tym wie­ku nie wy­pa­da­ło też już ga­niać za iry­tu­jącym chło­pa­kiem po ko­ry­ta­rzu. Tak więc Daga za­częła ćwi­czyć się w igno­ro­wa­niu na­tręt­ne­go zło­śliw­ca.

Klasa maturalna, styczeń 2012

– Daga, a ty z kim idziesz na stud­niów­kę? – Usły­sza­ła pi­skli­wy głos kla­so­wej plot­ka­ry, któ­ra w ci­ągu za­le­d­wie dwóch dni od no­we­go roku zdo­ła­ła już usta­lić stud­niów­ko­we pary wszyst­kich ko­le­gów i ko­le­ża­nek z kla­sy.

Dziew­czy­ny wła­śnie prze­bie­ra­ły się w szat­ni na WF. Po dru­giej stro­nie ko­ry­ta­rza swo­ją szat­nię mie­li chłop­cy.

– Z ni­kim! – od­burk­nęła Daga dość gło­śno, żeby usły­sze­li ją wszy­scy w oko­li­cy.

– Ale jak to? Sama pój­dziesz?

– A może wca­le nie pój­dę? Cze­go się cze­piasz? – Dag­ma­ra chcia­ła, żeby Iza dała jej już spo­kój, ale ko­le­żan­ka naj­wy­ra­źniej za­mie­rza­ła drążyć te­mat.

– Nie mo­żesz! – obu­rzy­ła się Iza­be­la.

– Cze­go niby nie mogę? Wolę iść sama niż z byle kim – prych­nęła Daga i uzna­ła te­mat za za­ko­ńczo­ny. – A co, może bo­isz się, że twój chło­pak ze­chce ta­ńczyć ze mną? – Na­gle za­śmia­ła się zło­śli­wie. To by mia­ło sens. No bo ina­czej cze­mu za­zdro­snej Izie tak by za­le­ża­ło na ukom­ple­to­wa­niu ca­łej kla­sy part­ne­ra­mi do ta­ńca?

Iza­be­la żach­nęła się i po­szła na dru­gą stro­nę ko­ry­ta­rza dręczyć chło­pa­ków.

Dag­ma­ra do­ko­ńczy­ła prze­bie­ra­nie i po chwi­li zno­wu usły­sza­ła pi­skli­wy głos Iza­be­li:

– Na­stęp­ny! Mo­że­cie so­bie z Dag­ma­rą po­dać ręce!

Jezu, kogo ona zno­wu męczy? – za­sta­na­wia­ła się Daga i po­sta­no­wi­ła, że przyj­dzie z po­mo­cą nie­szczęsne­mu ko­le­dze, gdy­by ją po­pro­sił. Nie było prze­cież w ich kla­sie ni­ko­go od­ra­ża­jące­go. Je­dy­ny typ, któ­re­go szcze­rze nie zno­si­ła, i to od dziec­ka, to Kac­per Śmia­łkow­ski, ale mia­ła pra­wie pew­no­ść, że on za­pro­si jej ko­le­żan­kę z ław­ki, Mo­ni­kę. Prze­cież od wrze­śnia się na nią ga­pił i Mo­nia już ostrzy­ła so­bie na nie­go zęby, na­wet je­śli na stud­niów­kę na wszel­ki wy­pa­dek za­pro­si­ła rów­nież swo­je­go ku­zy­na, któ­re­go ła­two da się od­wo­łać.

Na­gle usły­sza­ła zde­cy­do­wa­ny głos:

– Od­wal się, Iza! Nie pój­dę z byle kim. Albo zgo­dzi się ta, z któ­rą chcę iść na stud­niów­kę, albo przyj­dę sam.

O kur­czę! – za­uwa­ży­ła Dag­ma­ra. Kac­per jak­by po­wtó­rzył moje sło­wa poza tym, że on jed­nak chce z kimś iść, a ja nie.

– A spy­ta­łeś ją cho­ciaż? – do­py­ty­wa­ła się Iza.

– Nie! I nic ci do tego. Spa­daj, po­wta­rzam. Je­ste­śmy w męskiej szat­ni.

Daga usły­sza­ła trza­śni­ęcie drzwia­mi, a po chwi­li syk Izy na ko­ry­ta­rzu. Spoj­rza­ła na nią z sa­tys­fak­cją, gdy wy­cho­dzi­ła z szat­ni.

– Je­ste­ście sie­bie war­ci – wark­nęła dziew­czy­na w stro­nę Dag­ma­ry i po­szła do sali gim­na­stycz­nej.

Daga mia­ła podążyć za nią, ale usły­sza­ła ja­kieś gło­sy w męskiej szat­ni, a po chwi­li skan­do­wa­nie. Za­cie­ka­wio­na, za­trzy­ma­ła się na ko­ry­ta­rzu.

– Spy­taj! Spy­taj! – krzy­cze­li chłop­cy.

– Nie zmu­si­cie mnie! – krzyk­nął Kac­per.

– Nie, sam się zmu­sisz. Za­cho­waj się w ko­ńcu jak fa­cet, bra­chu. – To był głos Igo­ra, jego naj­lep­sze­go kum­pla.

A, to Mo­nia będzie mia­ła nie­spo­dzian­kę – po­my­śla­ła z sa­tys­fak­cją Dag­ma­ra.

Po chwi­li z męskiej szat­ni wy­bie­gła cała gru­pa chło­pa­ków. Wy­mi­nęli za­sko­czo­ną dziew­czy­nę. Zo­sta­ła sama, a któ­ryś żar­tow­niś zga­sił świa­tło na ko­ry­ta­rzu.

Dzie­cia­ki! – prych­nęła.

Z szat­ni jed­nak wy­sze­dł Kac­per, cały czer­wo­ny na twa­rzy. Daga chcia­ła go zi­gno­ro­wać, ale pod­sze­dł do niej.

Po­my­lił się po ciem­ku? – zdzi­wi­ła się.

Od­su­nęła się nie­znacz­nie, chcąc go prze­pu­ścić, ale pod­sze­dł do niej jesz­cze bli­żej.

– Co ro­bisz? – Zmie­sza­ła się. – To ja, Dag­ma­ra, nie do mnie chcia­łeś po­de­jść – uświa­do­mi­ła mu.

– Wła­śnie, że do cie­bie – od­po­wie­dział.

– A po co?

– Daga, chcia­łbym cię za­pro­sić na stud­niów­kę. Pój­dziesz ze mną? – spy­tał, a jego twarz pło­nęła, cała w ru­mie­ńcach. Na­wet pie­gów nie było wi­dać przy tym po­ża­rze emo­cji.

– Ja? – Ta­kie­go roz­wi­ąza­nia w ogó­le nie wzi­ęła pod uwa­gę. Prze­cież to Mo­ni­kę miał po­pro­sić. To na nią ga­pił się od wrze­śnia. Na nią, praw­da?

– Tak, ty, Daga. To jak, zgo­dzisz się? Pro­szę. – Spoj­rzał na nią bła­gal­nie.

Dag­ma­ra po­czu­ła coś dziw­ne­go.

– Skąd wiesz, że już z kimś się nie umó­wi­łam? – spy­ta­ła jed­nak but­nie.

– Wiem – Kac­per zno­wu się za­wsty­dził – bo Iza mi po­wie­dzia­ła. Ale zro­zu­miem, je­śli taka faj­na dziew­czy­na jak ty nie ze­chce spo­tkać się z kimś ta­kim jak ja. – Spu­ścił wzrok, nie do­cze­kaw­szy się po­zy­tyw­nej od­po­wie­dzi.

Daga zno­wu po­czu­ła coś dziw­ne­go. Jak­by sym­pa­tię do chło­pa­ka, któ­ry uprzy­krzał jej ży­cie od przed­szko­la. Ja go lu­bię? To w ogó­le mo­żli­we?

– Za­cze­kaj, Kac­per. – Zła­pa­ła go za rękę, żeby do­dać mu otu­chy.

– Tak? – W jego oczach po­ja­wi­ła się na­dzie­ja.

– Ja… chy­ba się zgo­dzę.

Cho­ćby po to, żeby utrzeć nosa tej głu­piej pin­dzie, Izie – do­da­ła w my­ślach.

– Jeju, cu­dow­nie! Je­steś eks­tra, Daga – ucie­szył się Kac­per, po czym, nim zdąży­ła za­re­ago­wać, po­ca­ło­wał ją w po­li­czek i ucie­kł na salę.

– Ale nu­mer… – jęk­nęła, ła­pi­ąc się za po­li­czek.

Ja na­praw­dę się zgo­dzi­łam z nim pó­jść. Z nim! Z Kac­prem Śmia­łkow­skim!

Maj 2021

Dag­ma­ra zwle­kła się z łó­żka i po­szła do ła­zien­ki, od­pro­wa­dza­na ma­ru­dze­niem młod­szej sio­stry.

– Ogól so­bie nogi, sio­stra! Nie ro­bi­łaś tego od mie­si­ąca, wy­glądasz jak ne­an­der­tal­czyk! – Usły­sza­ła głos Ka­śki.

Prze­wró­ci­ła ocza­mi. Na pew­no nie mia­ła za­mia­ru go­lić nóg przed wy­jściem do pra­cy. Kto mia­łby oglądać jej łyd­ki w po­li­cyj­nym mun­du­rze?

Dwie go­dzi­ny pó­źniej, już w pra­cy, Dag­ma­ra prze­kli­na­ła na czym świat stoi.

– Ja pier­do­lę! Ka­cha, za­bi­ję cię! Cze­mu mi nie po­wie­dzia­łaś, że dziś jest pierw­szy ter­min eg­za­mi­nu z WF-u?

– Ale o co ci cho­dzi? – spy­ta­ła ni­cze­mu nie­win­na ka­det­ka, któ­ra mia­ła nie­szczęście być młod­szą sio­strą pani ofi­cer w de­pre­sji.

– Cze­mu mi nie przy­po­mnia­łaś? Jak ja się te­raz po­ka­żę w krót­kich spoden­kach?

– Obu­dzi­łam cię wcze­śniej i ka­za­łam ogo­lić nogi. Cze­go nie zro­zu­mia­łaś? – Ka­sia nie po­tra­fi­ła ukryć pre­ten­sji.

– My­śla­łam, że tak mi ma­ru­dzisz.

Dag­ma­ra wes­tchnęła, a po chwi­li do­szła do wnio­sku, że wła­ści­wie i tak jest jej wszyst­ko jed­no. Mo­gli oglądać jej nie­wy­de­pi­lo­wa­ne łyd­ki. Rów­nie do­brze mo­gła nie przy­stąpić do eg­za­mi­nu w pierw­szym ter­mi­nie, po­wo­łu­jąc się na nie­dy­spo­zy­cję. Tak zro­bię – zde­cy­do­wa­ła.

– Mogę już ode­jść, pani pod­ko­mi­sarz? – spy­ta­ła Ka­sia, któ­ra mia­ła jesz­cze mnó­stwo pra­cy.

– Tak. Dzi­ęku­ję.

– Za co? – Ka­śka prak­tycz­nie sta­nęła w drzwiach i aż się ob­ró­ci­ła.

– Nie­wa­żne. – Dag­ma­ra zno­wu wes­tchnęła i wzi­ęła się za prze­gląda­nie do­ku­men­ta­cji pro­wa­dzo­nej spra­wy.

Ka­sia wy­szła z biu­ra i po­szła do sie­bie. Na ko­ry­ta­rzu mi­nęła się z nad­ko­mi­sa­rzem Mar­ci­nem Za­pió­rem, któ­ry w jej oczach był naj­przy­stoj­niej­szym fa­ce­tem, jaki cho­dził po zie­mi. Trzy­dzie­sto­pi­ęcio­let­ni ofi­cer, wy­so­ki bru­net z ocza­mi jak gwiaz­dy, w któ­re Ka­sia mo­gła­by się ga­pić go­dzi­na­mi. Nie­ste­ty mężczy­zna zu­pe­łnie nie zwra­cał na nią uwa­gi. Co in­ne­go na jej sio­strę, któ­ra i tak mia­ła wszyst­kich gdzieś. Od pra­wie trzech lat wy­bo­rem Dag­ma­ry Rot­man były sa­mot­no­ść i de­pre­sja.

– Jak się dzi­siaj czu­je Daga? – spy­tał Mar­cin z tro­ską, za­ga­du­jąc Ka­się.

– Bez zmian – od­pa­rła. – Le­d­wo ści­ągnęłam ją z łó­żka. A przed chwi­lą do­sta­łam opier­nicz za to, że nie przy­po­mnia­łam jej o eg­za­mi­nie z WF-u.

– Ona po­win­na iść do psy­cho­lo­ga – za­uwa­żył Mar­cin.

– Była kie­dyś. Psy­cho­log stwier­dził, że ona musi zna­le­źć cel w ży­ciu, a póki co je­dy­nym jest pra­ca. Gdy­by nie to, pew­nie w ogó­le nie wsta­wa­ła­by z łó­żka.

– To dla­te­go tak się za­pra­co­wu­je? A ja wła­śnie my­śla­łem o tym, żeby ją wy­słać na przy­mu­so­wy urlop…

– Żeby za­mknęła się w domu na dwa ty­go­dnie?

– A może da­ła­byś radę gdzieś ją za­brać, Ka­siu? Ty albo wasz brat… Jak mu tam?

– Ka­rol.

– No wła­śnie.

– Za­py­tam go, co o tym my­śli. Za mie­si­ąc bro­ni pra­cy ma­gi­ster­skiej na po­li­bu­dzie. Może będzie pó­źniej chęt­ny na od­po­czy­nek.

– By­ło­by ide­al­nie. Nie mogę pa­trzeć, jak Daga się męczy.

– Ja też nie. – Ka­sia spu­ści­ła gło­wę i po­kręci­ła nią ze smut­kiem. Od trzech lat to ona była star­szą sio­strą i opie­ko­wa­ła się Dag­ma­rą, a nie od­wrot­nie. Sy­tu­acja nie do uwie­rze­nia dla dziew­czy­ny, dla któ­rej star­sza o pięć lat Daga za­wsze była wzo­rem siły i wy­trwa­ło­ści w dąże­niu do celu. Ka­sia po­szła na­wet na ta­kie same stu­dia i wy­bra­ła tę samą ście­żkę roz­wo­ju za­wo­do­we­go co star­sza sio­stra. A te­raz mu­sia­ła wal­czyć z jej de­pre­sją.

– Dzi­ęku­ję, Ka­siu. Idę zo­ba­czyć, co u niej – po­wie­dział ofi­cer i wy­mi­nął ka­det­kę, któ­ra nie śmia­ła się za nim obej­rzeć.

Mar­cin za­pu­kał i wsze­dł do biu­ra swo­jej pod­ko­mend­nej.

Dag­ma­ra pod­nio­sła wzrok znad pa­pie­rów i zo­ba­czy­ła swo­je­go sze­fa.

– Dzień do­bry, pa­nie nad­ko­mi­sa­rzu – przy­wi­ta­ła się i wró­ci­ła do pra­cy.

– Dzień do­bry, pani pod­ko­mi­sarz.

– W czym mogę po­móc, sze­fie?

– Trze­ba wy­słać dane do In­ter­po­lu.

– Mówi pan o ze­zna­niach tego chu­ja, Wa­li­ża­ka?

– Tak, mó­wię o ze­zna­niach pre­ze­sa Wa­li­ża­ka. Pro­szę się wy­ra­żać, pani pod­ko­mi­sarz.

– Mar­cin, z ca­łym sza­cun­kiem, ale to bul­l­shit! – Dag­ma­ra nie za­mie­rza­ła ukry­wać, co sądzi na te­mat pol­skie­go biz­nes­me­na, któ­ry utrzy­my­wał, że na Mo­rzu Śró­dziem­nym na­pa­dli go pi­ra­ci i dla­te­go nie miał przy so­bie nie­zbęd­nych do kon­tro­li skar­bo­wej do­ku­men­tów po­twier­dza­jących prze­le­wy fir­mo­we na kon­ta w ra­jach po­dat­ko­wych.

– Co ta­kie­go?

– Po pierw­sze, skąd tu­taj pi­ra­ci? Od po­cząt­ku dzie­wi­ęt­na­ste­go wie­ku nie wi­dzia­no żad­nych na Mo­rzu Śró­dziem­nym. Do So­ma­lii stam­tąd jed­nak da­le­ko. Po dru­gie, Fran­cja nie po­zwo­li­ła­by na ta­kie dzia­ła­nia przy swo­im wy­brze­żu. Prędzej mi kak­tus na ręce wy­ro­śnie, niż w to uwie­rzę. Po trze­cie, kto wozi ze sobą jach­tem wa­żne do­ku­men­ty fi­nan­so­we w do­bie prze­le­wów elek­tro­nicz­nych i e-fak­tur?

– No, to ja­kiś trop, ale gdy­by fa­cet był win­ny prze­krętów fi­nan­so­wych, po co zgła­sza­łby kra­dzież na po­li­cję?

– Może po to, by unik­nąć gor­szych kon­se­kwen­cji, na przy­kład kon­tro­li skar­bo­wej, albo żeby ukryć po­wa­żniej­sze prze­stęp­stwa.

– Uwiel­biam twój umy­sł, Daga. Tyl­ko ty umiesz my­śleć jed­no­cze­śnie jak po­li­cjant­ka i jak prze­stęp­ca. – Mar­cin zro­bił ma­śla­ne oczka do pod­wład­nej, a po­tem prze­sze­dł na bar­dziej po­ufa­ły ton: – Mam na­dzie­ję, że nie pla­nu­jesz ka­rie­ry w In­ter­po­lu, bo cię stąd nie wy­pusz­czę. – Za­śmiał się ner­wo­wo.

– Ja już ni­cze­go nie pla­nu­ję, Mar­cin.

– Daga, kur­de, ile to już? Trzy lata? – spy­tał z pre­ten­sją.

– Nie­dłu­go miną trzy – po­twier­dzi­ła smut­no.

– Masz ży­cie przed sobą.

– Nie mam już żad­ne­go ży­cia. Je­dy­nie pra­cę. Chcę do­ci­ągnąć tę spra­wę do ko­ńca.

– A gdy­bym po­wie­dział, że wy­sy­łam cię na urlop? – za­ry­zy­ko­wał Mar­cin.

– Ka­za­ła­bym ci się pie­przyć. – Dag­ma­ra spoj­rza­ła wy­zy­wa­jąco na sze­fa. – Sa­me­mu! – do­da­ła, gdy zo­ba­czy­ła jego mi­mo­wol­ny uśmiech, któ­ry za­raz zrze­dł.

– Daga. Masz za­le­gły urlop z dwóch lat…

– Nie da­guj mi tu! Spró­buj mi za­brać tę spra­wę, a oso­bi­ście urwę ci jaja i po­sta­ram się, żeby to nie było miłe do­świad­cze­nie – stwier­dzi­ła, ci­ska­jąc z oczu gro­my.

– W ta­kich chwi­lach wi­dzę w to­bie daw­ną Dag­ma­rę. – Nad­ko­mi­sarz Za­piór się uśmiech­nął. – Bra­ko­wa­ło mi two­jej bez­po­śred­nio­ści i ci­ęte­go języ­ka. Je­śli chcesz za­trzy­mać tę spra­wę, mu­sisz tro­chę odżyć. Na­praw­dę po­trze­bu­jesz urlo­pu. Nie wy­sy­łam cię na siłę. Złóż wnio­sek, kie­dy będziesz go­to­wa. Jak wró­cisz wy­po­częta, to le­piej przy­słu­żysz się spra­wie.

– To osta­tecz­na ofer­ta?

– Tak. Urlop albo po spra­wie.

– Do­bra – syk­nęła Dag­ma­ra, już pod­ku­rzo­na. Jak on śmie sta­wiać mi wa­run­ki?

– To ja idę. Cze­ść – po­że­gnał się Mar­cin.

– Cze­ść.

Dag­ma­ra nie wi­dzia­ła sze­ro­kie­go uśmie­chu za­do­wo­le­nia na twa­rzy sze­fa, bo już się nie od­wró­cił. Po­sze­dł pro­sto do ka­det­ki Ka­ta­rzy­ny Rot­man, młod­szej sio­stry Dag­ma­ry.

– Pani Ka­ta­rzy­no, mamy zie­lo­ne świa­tło. Pa­cjent­ka – tu ski­nął w stro­nę biu­ra Dagi – roz­wa­ży kwe­stię urlo­pu w naj­bli­ższym cza­sie.

Po wy­jściu sze­fa Dag­ma­ra jesz­cze raz wczy­ta­ła się w akta. Pro­po­zy­cja Mar­ci­na tro­chę ją wku­rzy­ła, ale mu­sia­ła przy­znać, że dla tej spra­wy zro­bi­ła­by wie­le. Nic nie iry­to­wa­ło ją tak, jak bo­ga­cze, któ­rzy lek­ce­wa­ży­li pra­wo, lu­dzi i usta­lo­ny po­rządek tyl­ko dla­te­go, że nie chcia­ło im się pła­cić po­dat­ków. Zło­dzie­je, oszu­ści, któ­rzy okra­da­li swo­je kra­je i wy­ko­rzy­sty­wa­li bied­nych miesz­ka­ńców trze­cie­go świa­ta…

– Dość, Daga, od­wa­la ci już! – skar­ci­ła się sama na głos.

Może rze­czy­wi­ście po­trze­bu­ję tego urlo­pu? Ale co będę ro­bi­ła sama w czte­rech ścia­nach? Prze­cież ja tam zwa­riu­ję – po­my­śla­ła z ża­lem.

Miesz­ka­nie, któ­re wy­na­jęli ra­zem z Kac­prem, kie­dy się za­ręczy­li, jesz­cze przed jego wy­jaz­dem na mi­sję, przy­po­mi­na­ło jej o prze­szło­ści. Wszyst­ko tam było ich wspól­ne, ra­zem wy­bie­ra­li ka­żdą pier­do­łę…

Cztery lata wcześniej, czerwiec 2017

– Gra­tu­lu­ję, pani ofi­cer!

– Gra­tu­lu­ję, pa­nie pod­po­rucz­ni­ku!

To była ko­la­cja z oka­zji uko­ńcze­nia stu­diów, na któ­rą Kac­per za­pro­sił Dag­ma­rę. Chło­pak zo­stał mia­no­wa­ny na sto­pień pod­po­rucz­ni­ka i do­stał przy­dział do 23. Pu­łku Ar­ty­le­rii, a Dag­ma­ra – z przy­dzia­łem do po­wia­to­wej ko­men­dy po­li­cji – po eg­za­mi­nie ofi­cer­skim wła­śnie zo­sta­ła pod­ko­mi­sa­rzem.

– Całe ży­cie przed nami, ko­cha­nie – po­wie­dział Kac­per i stuk­nął swo­im kie­lisz­kiem szam­pa­na w jej szkło.

Obo­je upi­li tro­chę.

– Pysz­ny. Słod­ki.

Daga ob­li­za­ła usta, a Kac­per uśmiech­nął się do niej.

– Ty je­steś słod­ka, jak się tak ob­li­zu­jesz.

– Chcesz po­li­zać? – spy­ta­ła z szel­mow­skim uśmie­chem.

– Bar­dzo, ale po ko­lei, ko­cha­nie – od­po­wie­dział i od­chrząk­nął.

– Po ko­lei?

– Tak, bo… – Kac­per ner­wo­wo szu­kał cze­goś w kie­sze­ni, a kie­dy to zna­la­zł, od­su­nął krze­sło z gło­śnym dźwi­ękiem, po czym klęk­nął na ko­la­no, wy­ci­ąga­jąc przed sie­bie rękę z otwar­tym ak­sa­mit­nym pu­de­łecz­kiem. – Da­guś, czy uczy­nisz mi za­szczyt i zo­sta­niesz moją żoną?

O kur­cza­ki!

– Niech pan wsta­nie, pa­nie po­rucz­ni­ku, mamy ten sam sto­pień. – Za­śmia­ła się.

– Ale… nie od­po­wie­dzia­łaś.

– Od­po­wia­dam, że tak.

Uśmiech­nęła się i po­da­ła mu rękę. Kac­per za­ło­żył Dag­ma­rze pie­rścio­nek na pa­lec i wstał, a po­tem przy­ci­ągnął ją do sie­bie i po­ca­ło­wał go­rąco.

– Ale ulga. – Wes­tchnął. – My­śla­łem, że się nie zgo­dzisz.

– Jak wte­dy, kie­dy za­pro­si­łeś mnie na stud­niów­kę? – Za­śmia­ła się, sia­da­jąc znów przy sto­li­ku.

– To po­rów­ny­wal­ne uczu­cie – przy­znał.

– Śmia­łkow­ski, ty, taki od­wa­żny? – za­kpi­ła.

– Gdy­bym cię tak nie ko­chał, prze­trze­pa­łbym ci ty­łek – od­po­wie­dział i się za­śmiał.

– Ale ten ślub to chy­ba nie tak od razu? – spy­ta­ła, wra­ca­jąc do po­przed­nie­go te­ma­tu. – No bo wiesz… mamy do­pie­ro dwa­dzie­ścia czte­ry lata, wła­śnie sko­ńczy­li­śmy stu­dia…

– Tak, i do­sta­li­śmy pra­cę. Obo­je. Chcę od razu z tobą za­miesz­kać, a ślub… może za rok?

– A nasi ro­dzi­ce?

– Chy­ba całe ży­cie na to cze­ka­li. – Mło­dy mężczy­zna ro­ze­śmiał się ze swo­je­go żar­tu.

– Zga­dzam się. – Dag­ma­ra nie mia­ła wąt­pli­wo­ści, że to było to, cze­go chcia­ła.

– Dwa sło­wa, a tyle ra­do­ści – za­uwa­żył Kac­per. Tak samo jak pięć lat wcze­śniej…

Klasa maturalna, styczeń 2012

Dag­ma­ra zo­sta­ła sama na ko­ry­ta­rzu pro­wa­dzącym z szat­ni na salę gim­na­stycz­ną. Kac­per po­ca­ło­wał ją w po­li­czek i ucie­kł, a ona nie mo­gła ze­brać my­śli. Nie czu­ła się go­to­wa, żeby we­jść na tę salę. Nie ro­zu­mia­ła, co się wła­śnie sta­ło. Wte­dy pierw­szy raz w ży­ciu spó­źni­ła się na lek­cję wy­cho­wa­nia fi­zycz­ne­go.

– A pan­na Rot­man cze­mu omi­nęła roz­grzew­kę? – spy­tał wu­efi­sta, pa­trząc na nią zdu­mio­ny.

– Ja… prze­pra­szam, była ko­lej­ka do ła­zien­ki i… – Chcia­ła skła­mać, ale te sło­wa nie prze­szły jej przez gar­dło.

– Do­bra, do­bra, w po­rząd­ku. Pro­szę się roz­grzać i do­łączyć do bie­ga­nia. Dzie­si­ęć okrążeń wo­kół sali – po­le­cił na­uczy­ciel.

– Oczy­wi­ście.

Daga wzi­ęła się za roz­ci­ąga­nie, skło­ny, przy­sia­dy i pod­sko­ki. Kie­dy po­czu­ła, że krąże­nie się jej po­pra­wi­ło, a mi­ęśnie roz­ru­sza­ły, przy­stąpi­ła do bie­ga­nia. Dzie­si­ęć okrążeń po ich du­żej sali da­wa­ło dy­stans oko­ło pó­łto­ra ki­lo­me­tra, czy­li ide­al­ny dla Dagi. Bie­gnąc w swo­im tem­pie, wy­prze­dzi­ła wi­ęk­szo­ść ko­le­ża­nek i ko­le­gów. Je­dy­nie Kac­pro­wi mu­sia­ła ustąpić. Nie tyl­ko wy­star­to­wał prędzej niż ona, ale w do­dat­ku bie­gł jak sza­lo­ny.

Jak mo­żna było prze­wi­dzieć, Kac­per przy­bie­gł pierw­szy, ro­bi­ąc naj­lep­szy czas z ca­łej kla­sy. Dag­ma­ra fi­ni­szo­wa­ła ja­kiś czas za nim, ale i tak wy­ra­źnie przed po­zo­sta­ły­mi.

– No, moje gwiaz­dy – ucie­szył się wu­efi­sta – cie­szę się, że je­ste­ście w for­mie, bo chcia­łbym za­pi­sać was na za­wo­dy za pó­łto­ra mie­si­ąca. Mamy dol­no­śląski mi­tyng lek­ko­atle­tycz­ny dla uczniów szkół śred­nich. Pi­sze­cie się?

– Ja za­wsze, tre­ne­rze. – Kac­per się za­śmiał i spoj­rzał nie­śmia­ło na Dag­ma­rę.

Był czer­wo­ny na twa­rzy, ale Daga po­dej­rze­wa­ła, że po­wód jest inny. Niby zro­bił pó­łto­ra ki­lo­me­tra pra­wie sprin­tem, ale czer­wo­ny był już wcze­śniej…

– Ja też chęt­nie. Przy­da się tro­chę od­stre­so­wać przed ma­tu­rą – uzna­ła Dag­ma­ra.

– Świet­nie! W ta­kim ra­zie przy­cho­dźcie raz w ty­go­dniu na wspól­ne tre­nin­gi. Usta­li­my so­bie ter­min, żeby nam wszyst­kim pa­so­wa­ło. Oprócz was udział we­źmie jesz­cze kil­ka osób z in­nych klas.

– Do­brze, pro­szę pana – zgo­dzi­ła się Daga.

– Tak jest, tre­ne­rze – po­twier­dził Kac­per.

Wu­efi­sta wy­słał chłop­ców na si­łow­nię, a dziew­czy­nom ka­zał po­dzie­lić się na dwie dru­ży­ny, żeby mo­gły za­grać w siat­ków­kę. Za­raz zna­la­zło się kil­ko­ro nie­za­do­wo­lo­nych po obu stro­nach i tym spo­so­bem dwóch chłop­ców do­łączy­ło do obu dru­żyn siat­kar­skich, a dwie dziew­czy­ny po­szły na si­łow­nię.

Ja­ki­mś cu­dem Kac­per zna­la­zł się w dru­ży­nie Dag­ma­ry i sta­nął tuż obok niej.

– Nie wo­lisz wy­ci­skać ci­ęża­rów? – za­kpi­ła, jak to mia­ła w zwy­cza­ju.

– A ty? – Wy­sta­wił do niej język.

– Wolę być zwin­na niż sil­na – od­po­wie­dzia­ła szyb­ko, bo w jej kie­run­ku już le­cia­ła pi­łka od dru­ży­ny prze­ciw­nej. Ode­bra­ła ją, przyj­mu­jąc cały im­pet z ser­wi­su ko­le­gi, i po­da­ła do ko­le­żan­ki, któ­ra mia­ła wy­sta­wić ata­ku­jącym przy siat­ce.

Przez cały mecz Kac­per przy­glądał się Dag­ma­rze. Jak się kon­cen­tru­je, po­ru­sza, wy­bi­ja, od­bie­ra pi­łki i roz­gry­wa je pre­cy­zyj­nie albo po­sy­ła w nad­prze­strzeń siłą ser­wi­su. Zwi­ąza­ne w ku­cyk kasz­ta­no­we fale dziew­czy­ny po­dry­gi­wa­ły ra­zem z nią, a ru­mie­ńce na twa­rzy do­da­wa­ły jej uro­ku.

Chło­pak sam nie wie­dział, cze­mu tak się czuł w jej obec­no­ści, prze­cież od dziec­ka się nie zno­si­li… Nie umiał jed­nak nic po­ra­dzić na to, że nie wy­obra­żał so­bie Dag­ma­ry na stud­niów­ce z ni­kim in­nym. Bar­dzo się cie­szył, że zgo­dzi­ła się pó­jść z nim. Tyl­ko ci­ągle nie wie­dział, jak po­wi­nien się przy niej te­raz za­cho­wy­wać. Miał na­dzie­ję, że coś mu pod­po­wie, po­mo­że ja­koś… a na ra­zie po pro­stu ją po­dzi­wiał.

Wy­cho­wa­nie fi­zycz­ne było dla Dag­ma­ry przed­ostat­nią lek­cją tego dnia. Zo­stał jesz­cze fran­cu­ski, na któ­ry – nie­ste­ty – cho­dził z nią Kac­per. Ta część kla­sy, któ­ra uczęsz­cza­ła na nie­miec­ki, mia­ła już wol­ne, więc za­raz po WF-ie wi­ęk­szo­ść się za­wi­nęła.

Daga po­szła pod prysz­nic, bo nie wy­obra­ża­ła so­bie sie­dze­nia na jesz­cze jed­nej lek­cji w ko­szul­ce spo­co­nej po ta­kim wy­si­łku.

Kac­per wpa­dł do­kład­nie na ten sam po­my­sł, więc kie­dy wy­cho­dzi­li ze swo­ich szat­ni, spo­tka­li się na ko­ry­ta­rzu.

– Och, to ty – za­uwa­ży­ła Dag­ma­ra nie­zbyt lot­nie.

– Daga…

– Co?

– Mo­gli­by­śmy po­roz­ma­wiać?

– To może już po fran­cu­skim? Bo za­raz się za­czy­na. – Dziew­czy­na wska­za­ła na tar­czę swo­je­go ze­gar­ka.

– Ja­sne.

Tę dro­gę po­ko­na­li, idąc obok sie­bie w pew­nej od­le­gło­ści, w zu­pe­łnym mil­cze­niu. Ka­żde z nich za­sta­na­wia­ło się pew­nie nad swo­ją wer­sją wy­da­rzeń i nad tym, o czym to dru­gie będzie chcia­ło roz­ma­wiać. Na ra­zie mie­li przed sobą jesz­cze jed­ną lek­cję.

Dwa tygodnie później, druga połowa stycznia 2012

– Idziesz na stud­niów­kę Z TYM KAC­PREM? – nie do­wie­rza­ła gło­śno czter­na­sto­let­nia Ka­sia, któ­ra od uro­dze­nia wie­dzia­ła, że jej star­sza sio­stra nie­na­wi­dzi syna sąsia­dów.

– Tak, za­pro­sił mnie, a ja się zgo­dzi­łam.

– Ale… jak to się sta­ło?

– Nie wiem, Ka­siu. Nie mia­łam z kim iść. I on też nie. Nie wiem, na­praw­dę.

– Ale ty go na­wet nie lu­bisz!

– To może czas się nad tym za­sta­no­wić?

– Star­sza, je­steś moją idol­ką – jęk­nęła młod­sza na­sto­lat­ka. Ona do­pie­ro za­czy­na­ła od­kry­wać skom­pli­ko­wa­ny świat re­la­cji dam­sko-męskich (a ra­czej dziew­częco-chło­pi­ęcych), bo spodo­bał jej się ko­le­ga ze star­szej kla­sy gim­na­zjum. – I co te­raz?

– Chy­ba mu­szę so­bie po­szu­kać ja­kie­jś su­kien­ki. Pój­dziesz ze mną ju­tro po szko­le? – za­py­ta­ła Dag­ma­ra, uci­na­jąc te­mat spe­ku­la­cji.

Jeszcze dwa tygodnie później, koniec stycznia 2012

Nie­dłu­go wszy­scy wie­dzie­li, że Dag­ma­ra i Kac­per za­mie­rza­ją iść ra­zem na bal stud­niów­ko­wy. Na­praw­dę wszy­scy. Do tej gru­py za­li­cza­li się ich ro­dzi­ce, ro­dze­ństwo Dag­ma­ry (bo Kac­per był je­dy­na­kiem), ich nie­licz­ni przy­ja­cie­le (do­kład­nie jed­na przy­ja­ció­łka Dag­ma­ry i je­den przy­ja­ciel Kac­pra), sąsie­dzi, ko­le­dzy i ko­le­żan­ki ze szko­ły oraz na­uczy­cie­le. Dla wszyst­kich wy­da­wa­ło się to tak samo nie­po­jęte jak dla dwój­ki za­in­te­re­so­wa­nych.

– Có­recz­ko, je­stem z cie­bie taka dum­na – wy­chli­pa­ła Zo­fia Rot­man, ukła­da­jąc pier­wo­rod­nej ba­lo­wą fry­zu­rę.

– Z cze­go, mamo?

– Z tego, że tak do­ro­słaś, że wy­ro­słaś na mądrą i pi­ęk­ną mło­dą ko­bie­tę, że doj­rza­łaś, że nie­dłu­go zda­jesz ma­tu­rę i że wy­ja­śni­li­ście so­bie z Kac­prem te nie­po­ro­zu­mie­nia z dzie­ci­ństwa. To na­praw­dę miły chło­piec. Taki po­rząd­ny, nie jak wi­ęk­szo­ść dzi­siej­szej mło­dzie­ży.

Dag­ma­ra par­sk­nęła.

– Wy­pra­szam so­bie.

– Och, wiesz, co mam na my­śli…

– Nie wiem wła­śnie, mamo.

Pani Rot­man prze­wró­ci­ła ocza­mi i szep­nęła cór­ce do ucha:

– Po­ga­da­my o tym in­nym ra­zem, jak Ka­śka nie będzie pod­słu­chi­wa­ła. Prze­cież z do­ro­słą cór­ką nie roz­ma­wia się tak samo jak z na­sto­lat­ką.

Dag­ma­ra mia­ła na so­bie su­kien­kę w ko­lo­rze bu­tel­ko­wej zie­le­ni. Kre­acja była dłu­ga, na cien­kich ra­mi­ącz­kach i do­pa­so­wa­na. Roz­sze­rza­ła się do­pie­ro od ko­lan w dół, two­rząc coś w ro­dza­ju ogo­na sy­ren­ki. To Ka­śka na­mó­wi­ła ją na strój Ariel­ki, ale ten po­my­sł bar­dzo jej się spodo­bał.

Mama upi­ęła cór­ce kasz­ta­no­we wło­sy w kok, z któ­re­go wy­pu­ści­ła tyl­ko dwa locz­ki z przo­du. Zro­bi­ła jej też de­li­kat­ny ma­ki­jaż, pod­kre­śla­jąc rzęsy tu­szem i usta szmin­ką.

– Je­steś go­to­wa na bal, có­recz­ko – szep­nęła dum­na mat­ka.

– Kac­per pad­nie, jak cię zo­ba­czy – za­żar­to­wa­ła Ka­sia, któ­ra wła­śnie we­szła do po­ko­ju sio­stry.

– Le­piej, żeby trzy­mał się pro­sto – stwier­dzi­ła prak­tycz­nie Dag­ma­ra.

– Szko­da, że tata cię nie wi­dzi. – Wes­tchnęła ich mama.

Pana Rot­ma­na nie było w domu, bo aku­rat miał w pra­cy dru­gą zmia­nę.

Po chwi­li usły­sza­ły dzwo­nek do drzwi.

Zo­fia Rot­man po­bie­gła otwo­rzyć, ale w drzwiach za­miast Kac­pra stał jego oj­ciec, Ol­gierd.

– Coś się sta­ło, sąsie­dzie?

– Tak. Chcia­łbym po­roz­ma­wiać z Dag­ma­rą.

Dziew­czy­na wy­szła ze swo­je­go po­ko­ju i spoj­rza­ła na sąsia­da zdu­mio­na.

– O czym chce pan ze mną po­roz­ma­wiać?

– Mu­szę cię prze­pro­sić w imie­niu mo­je­go syna, Dag­ma­ro. Kac­per do­stał dziś rano go­rącz­kę i nie będzie mógł pó­jść z tobą na bal. Przy­kro mi.

Ale jak to? Wy­sta­wił mnie w dniu balu?

– Oczy­wi­ście, ro­zu­miem – od­po­wie­dzia­ła jed­nak. – W ko­ńcu go­rącz­ka to przy­czy­na obiek­tyw­na.

– Tato! – Z tyłu roz­le­gł się wku­rzo­ny głos Kac­pra. – Jak mo­głeś mi to zro­bić?

– Idź do łó­żka, synu – po­le­cił mu oj­ciec. – Dag­ma­ra ro­zu­mie, że je­steś cho­ry.

– Nic z tego! To ty wra­caj do miesz­ka­nia i nie psuj mi wi­ęcej pla­nów – od­pa­rł mu syn, zły na tę sy­tu­ację. – Je­stem do­ro­sły.

Kac­per wsze­dł do miesz­ka­nia ro­dzi­ców Dag­ma­ry i sta­nął na wprost niej.

– Wzi­ąłem rano apap i już daw­no czu­ję się do­brze – wy­ja­śnił. – Mój tata prze­sa­dza. Oczy­wi­ście, że nie opu­ści­łbym za nic ta­kie­go wy­da­rze­nia. Mo­że­my iść? – spy­tał, pa­trząc na nią wy­cze­ku­jąco. W tym mo­men­cie li­czy­ło się tyl­ko to, że wła­sny oj­ciec chciał go wy­sta­wić, a on nie mógł mu po­zwo­lić ze­psuć tego, co uzy­skał.

– Na­praw­dę le­piej się czu­jesz? – Dag­ma­ra kon­tro­l­nie spoj­rza­ła mu w oczy.

– Tak, o wie­le le­piej niż rano. Wszyst­ko mam przy­go­to­wa­ne. Daj mi pięć mi­nut i będę ubra­ny – po­pro­sił.

– W po­rząd­ku. Ale gdy­byś po­czuł się go­rzej, obie­caj mi, że wró­ci­my wcze­śniej.

– Nie zro­bi­łbym ci tego.

– Obie­caj! – za­żąda­ła, pa­trząc na nie­go wy­zy­wa­jąco.

– Do­brze.

– No, to szy­kuj się, Śmia­łkow­ski. Pięć mi­nut. – Dag­ma­ra pu­ści­ła oko do ko­le­gi, a ten roz­pro­mie­nił się i po­bie­gł do swo­je­go miesz­ka­nia, żeby się ubrać.

– Nie wiem, czy to do­bry po­my­sł – za­pro­te­sto­wał sąsiad, kie­dy tyl­ko jego syn znik­nął za drzwia­mi ich miesz­ka­nia.

– Obie­cu­ję, że wró­ci­my tak­sów­ką, gdy­by go­rzej się po­czuł. Mam kasę – za­pew­ni­ła dziew­czy­na, pa­trząc na sąsia­da z po­wa­gą.

– Dam mu na tak­sów­kę. Kto to wi­dział, żeby dziew­czy­na pła­ci­ła? – obu­rzył się pan Ol­gierd.

– Po­ra­dzi­my so­bie. Jak to po­wie­dział Kac­per, a wcze­śniej moja mama, obo­je je­ste­śmy pe­łno­let­ni, nie­dłu­go zda­je­my ma­tu­rę, a po­tem pój­dzie­my na stu­dia. Mu­si­cie nam tro­chę za­ufać.

– Wy­ro­bi­ła się ta two­ja cór­ka, Zo­siu – za­uwa­żył oj­ciec Kac­pra.

– Daga za­wsze była od­wa­żna.

Ol­gierd Śmia­łkow­ski wró­cił do swo­je­go miesz­ka­nia, a nie­dłu­go wy­sze­dł stam­tąd Kac­per w gar­ni­tu­rze i z czer­wo­ną różą.

– To dla cie­bie. – Po­dał kwiat Dag­ma­rze. Jego twarz przy­bra­ła na chwi­lę bar­dzo po­dob­ny ko­lor.

– Dzi­ęku­ję, jest ślicz­na – od­po­wie­dzia­ła i wzi­ęła od nie­go kwia­tek.

– Jak ty – do­dał pra­wie szep­tem.

Daga uda­ła, że tego nie usły­sza­ła. Wsta­wi­ła różę do wa­zo­ni­ka w swo­im po­ko­ju i wró­ci­ła do ko­le­gi.

– Go­to­wa. To idzie­my?

– Tak – od­pa­rł Kac­per, już pew­niej, i po­dał jej ra­mię. – Do wi­dze­nia pani – rzu­cił jesz­cze do jej mamy.

– Jezu, my­śla­łem, że tam umrę – jęk­nął chło­pak, kie­dy już ze­szli po scho­dach i otwo­rzył przed nią drzwi klat­ki scho­do­wej.

– Tak źle się czu­jesz? – zmar­twi­ła się dziew­czy­na.

– Nie, tak bar­dzo się stre­so­wa­łem – wy­ja­śnił i się za­śmiał.

– No, to już nie masz czym. Ra­zem roz­nie­sie­my tę budę. – Dag­ma­ra też się za­śmia­ła. Czu­ła się wy­jąt­ko­wo do­brze, gdy tak szła pod rękę z chło­pa­kiem, któ­re­go jesz­cze kil­ka ty­go­dni temu nie wy­obra­ża­ła­by so­bie w ta­kiej roli.

Lipiec 2017

Od na­stęp­ne­go mie­si­ąca po oświad­czy­nach Kac­per i Dag­ma­ra za­miesz­ka­li ra­zem w wy­na­jętym wspól­nie miesz­ka­niu. Obo­je za­częli pra­cę, więc nie mie­li wie­le cza­su na or­ga­ni­za­cję wspól­ne­go ży­cia, ale cie­szy­li się tym obo­je.

Ich ro­dzi­ce, co dziw­ne, nie przy­jęli za­ręczyn i wspól­ne­go miesz­ka­nia ze szcze­gól­nym en­tu­zja­zmem. Daga i Kac­per my­śle­li, że ro­dzi­ce, któ­rzy przy­ja­źni­li się od lat, będą ska­kać z ra­do­ści pod su­fit, a oni po pro­stu stwier­dzi­li, że „kie­dyś to się mu­sia­ło stać” i że „nie mu­sie­li się aż tak śpie­szyć z tym do­ro­słym ży­ciem”.

Mło­dzi chcie­li się śpie­szyć z do­ro­słym ży­ciem. Ko­cha­li się i byli ra­zem szczęśli­wi. Wy­obra­ża­li so­bie wspól­ną przy­szło­ść wy­łącz­nie w ró­żo­wych bar­wach.

– Co ro­bi­my dziś wie­czo­rem, skar­bie? – spy­ta­ła Dag­ma­ra swo­je­go na­rze­czo­ne­go.

Był pi­ątek, a oni zje­dli już obiad, któ­ry ra­zem przy­go­to­wa­li, po­sprząta­li po nim i te­raz wy­głu­pia­li się w kuch­ni.

– Mam dla cie­bie nie­spo­dzian­kę. – Kac­per za­śmiał się zło­wiesz­czo.

– Nie­na­wi­dzę nie­spo­dzia­nek! – wark­nęła Dag­ma­ra i szturch­nęła go w bok łok­ciem. – Ga­daj od razu!

– Ko­cha­nie, ta­kie nie­spo­dzian­ki lu­bisz – za­pew­nił spo­koj­nie, po czym przy­ci­ągnął ją do sie­bie i uwi­ęził w sil­nych ra­mio­nach. Dwu­dzie­stocz­te­ro­let­ni Kac­per nie był już tym sa­mym chu­dym sprin­te­rem, z któ­rym za­częła się spo­ty­kać w li­ceum. Pięć lat stu­diów w woj­sko­wej szko­le ofi­cer­skiej zro­bi­ło z nie­go sil­ne­go i pi­ęk­nie zbu­do­wa­ne­go mężczy­znę.

– Prze­ko­naj mnie, Śmia­łkow­ski.

– Pro­szę bar­dzo – od­po­wie­dział, pod­no­sząc ją za ty­łek.

Za­nió­sł na­rze­czo­ną do sy­pial­ni, gdzie zrzu­cił ją na łó­żku i wzi­ął się za re­ali­za­cję pierw­szej części nie­spo­dzian­ki.

– Mu­sia­łeś za­cząć od sek­su? – spy­ta­ła Daga kil­ka­na­ście mi­nut pó­źniej, le­d­wo dy­sząc po in­ten­syw­nym i wy­czer­pu­jącym nu­mer­ku. – Te­raz już nic nie będzie mi się chcia­ło!

– Nie martw się, mi się jesz­cze będzie chcia­ło – oznaj­mił, po czym ugry­zł ją de­li­kat­nie w ucho – ale te­raz mo­żesz od­po­cząć. – To po­wie­dziaw­szy, pod­nió­sł się z łó­żka i nie­dłu­go wró­cił do sy­pial­ni z lap­to­pem i dwo­ma ka­pe­lu­sza­mi.

– Co to ma być?

– Pi­rac­kie ka­pe­lu­sze. W sam raz do obej­rze­nia pen­ta­lo­gii Pi­ra­tów z Ka­ra­ibów. – Za­chi­cho­tał.

– Ko­cham cię, Śmia­łkow­ski. Gdy­byś mi się nie oświad­czył, sama bym to zro­bi­ła – stwier­dzi­ła Dag­ma­ra na ten wi­dok.

Kac­per po­czuł się jak pierw­szy czło­wiek na Ksi­ęży­cu, jak zdo­byw­ca bie­gu­na i Mo­unt Eve­re­stu w jed­nym. Jak ja ją uwiel­biam…

Od kie­dy mała Dag­ma­ra obej­rza­ła pierw­szą część Pi­ra­tów z Ka­ra­ibów – Klątwę Czar­nej Per­ły, któ­ra wy­szła w dwa ty­si­ące trze­cim roku, na ryn­ku fil­mo­wym suk­ce­syw­nie po­ja­wia­ły się na­stęp­ne części. W dwa ty­si­ące szó­stym Skrzy­nia umar­la­ka, w dwa ty­si­ące siód­mym Na ko­ńcu świa­ta, a w dwa ty­si­ące je­de­na­stym roku czwar­ta część se­rii – Na nie­zna­nych wo­dach. W dwa ty­si­ące sie­dem­na­stym, zu­pe­łnie nie­daw­no, bo w maju, pre­mie­rę mia­ła część pi­ąta, czy­li Ze­msta Sa­la­za­ra. Mo­żna po­wie­dzieć, że Pi­ra­ci… do­ra­sta­li ra­zem z nią.

Daga wie­dzia­ła, że przy tylu fil­mach do obej­rze­nia spędzą z Kac­prem cały week­end w łó­żku, ale mia­ła na to wiel­ką ocho­tę.

I tak się wła­śnie sta­ło, przy czym ogląda­nie było prze­ry­wa­ne nie tyl­ko je­dze­niem i snem, ale przede wszyst­kim sek­sem. Kac­per strasz­nie się na­kręcał emo­cja­mi Dag­ma­ry i jesz­cze pi­ąt­ko­we­go wie­czo­ru trzy razy ro­bił prze­rwę na małe co nie­co, z któ­re­go osta­tecz­nie ro­bi­ło się wi­ęk­sze co nie­co.

– Za­dzi­wiasz mnie dziś, ko­cha­ny. – Daga wes­tchnęła. Po ko­lej­nym or­ga­zmie nie była już w sta­nie na­wet otwo­rzyć oczu.

– Nic na to nie po­ra­dzę, że od kie­dy mam cię na co dzień, nie mogę się tobą na­sy­cić, Da­guś – szep­nął jej pro­sto w usta Kac­per, po czym za­mknął je po­ca­łun­kiem.

Przez ostat­nie pięć lat stu­diów nie mie­li zbyt wie­le cza­su dla sie­bie. Sko­sza­ro­wa­ni w in­nych częściach Pol­ski, wi­dy­wa­li się tyl­ko w week­en­dy, świ­ęta i na wa­ka­cje. Żad­ne­mu z nich na­wet przez myśl nie prze­szło w tam­tym cza­sie, żeby spró­bo­wać z kimś in­nym. Obo­je byli dla sie­bie pierw­szy­mi part­ne­ra­mi i chcie­li po­zo­stać ostat­ni­mi.

Dag­ma­rze ni­g­dy nie przy­szło do gło­wy, żeby na­wet teo­re­tycz­nie roz­wa­żyć pro­po­zy­cje ko­le­gów ze szko­ły po­li­cyj­nej, któ­rzy re­gu­lar­nie pró­bo­wa­li ją wy­ci­ągnąć na piwo, ba­le­ty albo na­wet do kina. Nie po­tra­fi­ła­by so­bie też wy­obra­zić Kac­pra, któ­ry spo­ty­ka­łby się za jej ple­ca­mi z inną dziew­czy­ną. Na­wet je­śli w woj­sko­wym mun­du­rze wy­glądał tak atrak­cyj­nie, że usta­wia­ły się pew­nie do nie­go ko­lej­ki. No, do Dagi w po­li­cyj­nym mun­du­rze poza ko­le­ga­mi z bra­nży ko­lej­ki się nie usta­wia­ły. A może to i do­brze?

I tak, po pi­ęciu la­tach roz­łąk i tęsk­no­ty, mie­li w ko­ńcu sie­bie na co dzień, mo­gli się na­cie­szyć swo­ją obec­no­ścią, bli­sko­ścią. Mo­gli pla­no­wać wspól­ną przy­szło­ść.

– Kac­per, wy­łącz ten film, do­ko­ńczy­my ju­tro – po­pro­si­ła Dag­ma­ra, któ­ra po tym prze­in­ten­syw­nym wie­czo­rze ma­rzy­ła już tyl­ko o spa­niu.

– Jak so­bie ży­czysz, moja uko­cha­na – od­po­wie­dział jej na­rze­czo­ny, jed­nak nie­chęt­nie z niej zsze­dł.

Kac­per od za­wsze uwiel­biał cia­ło Dagi. Od wte­dy, kie­dy na­wet nie mógł jesz­cze o nim po­ma­rzyć.

– A po­tem zgaś świa­tło i cho­dź się przy­tu­lić. – Usły­szał ko­lej­ne po­le­ce­nie. – Jak do­brze, że już week­end. – Daga ziew­nęła i po chwi­li spa­ła.

Kac­per jesz­cze przez chwi­lę przy­glądał się w ciem­no­ści pro­fi­lo­wi na­rze­czo­nej. Przy­po­mniał so­bie ich pierw­sze de­kla­ra­cje, pierw­szy po­ca­łu­nek, pierw­szy raz…

Klasa maturalna, luty 2012

Od cza­su pa­mi­ęt­nej stud­niów­ki Kac­per nie za­mie­rzał już wy­pu­ścić Dag­ma­ry z rąk. Nie umiał so­bie wy­ba­czyć, że zmar­no­wał tyle lat, do­ku­cza­jąc tej cu­dow­nej dziew­czy­nie. Prze­cież po­wi­nien był się z nią przy­ja­źnić od po­cząt­ku.

Co­dzien­nie rano cza­to­wał pod drzwia­mi, aż usły­szał dźwi­ęk otwie­ra­nych drzwi u sąsia­dów, żeby wy­jść ze swo­je­go miesz­ka­nia – niby w tym sa­mym mo­men­cie – i móc pó­jść z Dag­ma­rą do szko­ły.

Daga zo­rien­to­wa­ła się po ty­go­dniu, co jest gra­ne, a po dwóch po­wie­dzia­ła chło­pa­ko­wi wprost, że nie musi cze­kać, aż ona wyj­dzie z domu, bo wy­star­czy­ło­by, żeby za­pu­kał. Kac­per spa­lił bu­ra­ka, jed­nak w du­chu mu­siał przy­znać, że Daga to by­stra i spo­strze­gaw­cza dziew­czy­na. W do­dat­ku w ten spo­sób po­zba­wi­ła go kło­po­tu, bo ro­dzi­ce za­czy­na­li mu się dziw­nie przy­glądać, kie­dy aku­rat któ­reś z nich wi­dzia­ło go w domu.

Od tam­tej pory po pro­stu wy­cho­dził od sie­bie i pu­kał do Dag­ma­ry, a jak było trze­ba, cze­kał na nią. Cho­dzi­li ra­zem do szko­ły i ra­zem z niej wra­ca­li, nad­ra­bia­jąc lata, kie­dy na­wet nie roz­ma­wia­li, poza spo­ra­dycz­nym wy­mie­nia­niem zło­śli­wo­ści.

Mi­tyng lek­ko­atle­tycz­ny zbli­żył ich do sie­bie jesz­cze bar­dziej, bo oka­za­ło się, że no­co­wa­li w sali gim­na­stycz­nej jed­nej ze szkół spor­to­wych we Wro­cła­wiu. W śpi­wo­rach, w wa­run­kach ko­edu­ka­cyj­nych. Kac­per wzi­ął so­bie wte­dy za punkt ho­no­ru, żeby pil­no­wać Dag­ma­ry, któ­ra cier­pia­ła na nad­miar za­in­te­re­so­wa­nia ze stro­ny płci prze­ciw­nej.

W pew­nym mo­men­cie to ona nie wy­trzy­ma­ła.

– Kac­per, ja też cię lu­bię, ale daj mi ode­tchnąć. Kręcisz się wo­kół mnie tak, że nie mogę z ni­kim po­roz­ma­wiać – wy­rzu­ci­ła mu. – Spo­ro tu faj­nych lu­dzi, chcia­ła­bym ich po­znać.

– A więc chcesz po­znać ko­goś in­ne­go? – Zno­wu zro­bił się czer­wo­ny na twa­rzy. Tym ra­zem nie ze wsty­du, tyl­ko ze zło­ści.

W tym mo­men­cie Dag­ma­ra zro­zu­mia­ła, co ko­le­ga chce jej po­wie­dzieć. On się mną in­te­re­su­je! Nie chcia­ła go zra­nić. Sama nie wie­dzia­ła, co czu­ła, ale na pew­no za­częło jej za­le­żeć na tym chło­pa­ku.

– Kac­per. – Zła­pa­ła go za rękę, kie­dy nie chciał na nią pa­trzeć. – Spójrz na mnie, pro­szę – szep­nęła.

Taka roz­mo­wa nie była zbyt kom­for­to­wa w wa­run­kach sali gim­na­stycz­nej, na któ­rej prze­by­wa­ło w swo­ich śpi­wo­rach kil­ka­dzie­si­ąt osób, ale na lep­szy mo­ment nie chcia­ła cze­kać, bo mo­gło być już za pó­źno.

Ko­le­ga spoj­rzał na nią za­kło­po­ta­ny.

– Po co?

Dag­ma­ra wró­ci­ła po swój śpi­wór i przy­su­nęła się z be­ta­mi, któ­re uło­ży­ła tuż obok jego miej­sca do spa­nia.

– Co ro­bisz, Daga?

– Prze­cież nie będę do cie­bie krzy­czeć. Cze­mu nie chcesz, że­bym po­zna­wa­ła in­nych lu­dzi? – spy­ta­ła ci­cho.

– Ja… chy­ba je­stem za­zdro­sny – przy­znał za­wsty­dzo­ny.

– Ale cze­mu?

– Bo… ja bym chciał… że­byś była moją dziew­czy­ną – przy­znał w ko­ńcu.

Wa­riat! – po­my­śla­ła Dag­ma­ra, ale nie mo­gła nic po­ra­dzić na to, że w środ­ku po­czu­ła cie­pło na te sło­wa. Przy­su­nęła się jesz­cze bar­dziej.

– A ja… chy­ba nie mia­ła­bym nic prze­ciw­ko, żeby być two­ją dziew­czy­ną – od­po­wie­dzia­ła i zno­wu zła­pa­ła go za rękę.

Po­ło­żył się na boku i ob­jął ją ra­mie­niem. Wte­dy przy­tu­li­ła się bar­dziej.

Tę noc spędzi­li w śpi­wo­rach, w sali gim­na­stycz­nej z kil­ku­dzie­si­ęcio­ma in­ny­mi oso­ba­mi, ale oni czu­li się tak, jak­by byli tam sami.

Maj 2021

– Pa­nie ko­men­dan­cie, za­ła­twio­ne – oznaj­mi­ła Ka­sia kon­spi­ra­cyj­nym szep­tem.

– Co za­ła­twio­ne? – zdzi­wił się Mar­cin.

– Roz­ma­wia­łam z Ka­ro­lem i zde­cy­do­wa­li­śmy, że wy­ci­ągnie­my Dagę na wa­ka­cje. Za­re­zer­wo­wa­li­śmy dwa ty­go­dnie na Kor­sy­ce. Za­wsze chcia­ła tam je­chać.

– Kie­dy te wcza­sy?

– Wy­lot w so­bo­tę, dzie­wi­ęt­na­ste­go czerw­ca. Po­wrót w so­bo­tę, dru­gie­go lip­ca.

– Brzmi jak ide­al­ny plan na wa­ka­cje dla na­szej Dag­ma­ry.

– Mam na­dzie­ję, że się zgo­dzi. – Ka­sia te­atral­nie wes­tchnęła.

– Dzi­ęku­ję, że cho­ciaż pró­bu­je­cie – rze­kł Mar­cin. – Wy za­ła­twi­li­ście wy­jazd, to ja uro­bię ją w pra­cy.

– Cu­dow­nie. – Ka­sia uśmiech­nęła się pro­mien­nie.

Uwa­ża­ła, że Mar­cin to do­kład­nie taki szef, ja­kie­go te­raz po­trze­bo­wa­ła Dag­ma­ra. Pod­sy­cał jej pra­co­ho­lizm, ale jed­no­cze­śnie zda­wał się kon­tro­lo­wać jej za­an­ga­żo­wa­nie w pro­wa­dzo­ne spra­wy. I do tego jest taki przy­stoj­ny…

Mar­cin za­uwa­żył uśmiech sio­stry Dag­ma­ry i po­my­ślał, że młod­sza pan­na Rot­man też będzie kie­dyś in­te­re­su­jącą ko­bie­tą, bo że zo­sta­nie świet­ną po­li­cjant­ką, to już wie­dział.

– Dzi­ęku­ję.

– Po­dzi­ęku­je mi pan, jak Daga wró­ci z wa­ka­cji z no­wym chło­pa­kiem. – Ka­sia się za­śmia­ła i pu­ści­ła do nie­go oko z szel­mow­ską miną.

Mar­ci­no­wi nie­zu­pe­łnie o to cho­dzi­ło, choć prze­cież chciał, żeby wró­ci­ła daw­na Dag­ma­ra. Uśmiech­nął się jed­nak do Kasi uprzej­mie, a po­tem za­brał za pra­cę.

Ka­sia po­le­cia­ła jesz­cze do biu­ra sio­stry, bo coś jej się przy­po­mnia­ło.

– Daga, wy­obra­żasz so­bie, że czte­ry lata temu zda­łam ma­tu­rę? – krzyk­nęła pra­wie, wpa­da­jąc do jej biu­ra.

– Jezu, Ka­cha, ale mnie stre­su­jesz! – ofuk­nęła ją star­sza sio­stra.

– Czte­ry lata temu zda­łam ma­tu­rę, a za rok będę ofi­ce­rem po­li­cji! – en­tu­zja­zmo­wa­ła się na­dal Ka­śka, igno­ru­jąc uwa­gę Dagi.

– Gra­tu­lu­ję ci re­flek­su – od­burk­nęła pod­ko­mi­sarz, któ­rą co­raz bar­dziej iry­to­wa­ły wy­bu­chy młod­szej sio­strzycz­ki. – Do­pie­ro się zo­rien­to­wa­łaś, że mi­nęły czte­ry lata?

– A ty kie­dy się zo­rien­tu­jesz, że upły­nęły już trzy? – spy­ta­ła Ka­sia, zmu­sza­jąc sio­strę do my­śle­nia o tym, o czym nie chcia­ła.

– Ja? Ja bym chcia­ła, żeby czas w ogó­le nie pły­nął, żeby się oka­za­ło, że przez cały ten czas śni­łam je­den kosz­mar, a kie­dy się obu­dzę, to Kac­per wró­ci.

– Daga, czas leci, a Kac­per nie wró­ci – od­po­wie­dzia­ła Ka­sia. Po­de­szła do sio­stry i ją ob­jęła. – Był wa­żną częścią two­je­go ży­cia, ale to już prze­szło­ść, a ty mu­sisz żyć da­lej.

– A gdy­by tak cof­nąć się w cza­sie? – za­ry­zy­ko­wa­ła Dag­ma­ra.

– Jezu, Daga, sły­szysz ty się?! – Ka­śka prze­ra­zi­ła się nie na żar­ty.

– Żar­to­wa­łam. – Dag­ma­ra za­częła się śmiać. Śmia­ła się tak dłu­go i tak in­ten­syw­nie, że aż się po­pła­ka­ła.

– Boże, ko­cha­na, ty pła­czesz! – Ka­śka nie wy­trzy­ma­ła i też się po­ry­cza­ła.

Jej star­sza sio­stra od pra­wie trzech lat nie uro­ni­ła na­wet jed­nej łzy. Nie uśmiech­nęła się też ani razu.

A te­raz śmia­ła się i pła­ka­ła.

– To jak z tą ma­tu­rą, Ka­cha? Jest co wspo­mi­nać? – spy­ta­ła Dag­ma­ra, kie­dy już się uspo­ko­iła.

– Nie. A u cie­bie?

– Nie… skądże, mło­da.

Dziewięć lat wcześniej, klasa maturalna, maj 2012

W maju Daga i Kac­per byli już re­gu­lar­ną parą. Spo­ty­ka­li się po szko­le, cho­dzi­li ra­zem na tre­nin­gi, na spa­ce­ry, do kina, uczy­li się wspól­nie do ma­tu­ry. Spędza­li mnó­stwo cza­su w swo­im to­wa­rzy­stwie, jak­by chcie­li nad­ro­bić te wszyst­kie lata, kie­dy uni­ka­li kon­tak­tu, a ten spo­ra­dycz­ny był nie­zbyt sym­pa­tycz­ny. Te­raz to co in­ne­go. Za sobą mie­li pierw­sze czu­łe ge­sty, trzy­ma­nie się za ręce, przy­tu­la­nie, po­ca­łun­ki. Prze­sia­dy­wa­li na zmia­nę u nie­go lub u niej, w za­le­żno­ści od tego, czy­ich ro­dzi­ców aku­rat nie było w domu. Sta­li się nie­roz­łącz­ni.

Czerwiec 2012

Jesz­cze za­nim do­sta­li wy­ni­ki ma­tur, wie­dzie­li, że ich ście­żki za­wo­do­we będą po­dob­ne, choć rów­no­le­głe. Kac­per wy­brał ka­rie­rę woj­sko­wą, a Dag­ma­ra słu­żbę w po­li­cji. On miał iść na stu­dia do Wro­cła­wia, a ona do Szczyt­na. Mar­twi­ło ich to ry­chłe roz­sta­nie i duża od­le­gło­ść mi­ędzy uczel­nia­mi.

– Damy so­bie radę – za­pew­nia­ła chło­pa­ka Dag­ma­ra po raz ko­lej­ny. Aku­rat znaj­do­wa­li się w jego po­ko­ju i zno­wu roz­ma­wia­li o stu­diach, sie­dząc na łó­żku.

– A jak dasz so­bie ze mną spo­kój i po­szu­kasz in­ne­go chło­pa­ka? – Kac­per mu­siał wy­po­wie­dzieć swo­je oba­wy.

Dag­ma­ra się za­śmia­ła.

– Żar­tu­jesz? A niby po co so­bie szu­kać in­ne­go? Prze­cież mam cie­bie.

– Może ktoś inny by­łby dla cie­bie lep­szy – pro­wo­ko­wał.

– Ty je­steś naj­lep­szy – od­pa­rła pew­nie.

– Na­praw­dę?

– Na­praw­dę. – Dag­ma­ra przy­su­nęła się do Kac­pra i po­ło­ży­ła gło­wę na jego ra­mie­niu. – Nie chcę ni­ko­go in­ne­go. A gdy­bym ja za­częła py­tać, czy ty nie znaj­dziesz so­bie in­nej dziew­czy­ny, jak byś się czuł?

– Pew­nie bym się wku­rzył. Ale ty je­steś ide­al­na, Daga. Mu­sia­łbym być sko­ńczo­nym idio­tą, żeby spoj­rzeć tak samo na inną dziew­czy­nę. A uwa­żam się za in­te­li­gent­ne­go fa­ce­ta.

– Je­steś skrom­nia­cha, Śmia­łkow­ski. – Za­śmia­ła się.

– Mam to po mo­jej dziew­czy­nie – od­po­wie­dział ze śmie­chem Kac­per.

I wte­dy zro­bił coś, cze­go Dag­ma­ra się nie spo­dzie­wa­ła. Ob­jął ją w pa­sie jed­ną ręką, dru­gą zła­pał pod ko­la­na­mi i wci­ągnął so­bie na ko­la­na, bo­kiem do sie­bie, wi­ężąc ją w uści­sku.

– Ko­cham cię – szep­nął jej do ucha. – Po stu­diach się z tobą oże­nię.

– Je­steś wal­ni­ęty – za­wy­ro­ko­wa­ła. – Ale wła­śnie za to cię ko­cham.

– Więc je­ste­śmy po sło­wie? – spy­tał, pró­bu­jąc się upew­nić.

– Tak.

– Zna­czy, że je­steś moja?

– Je­stem – po­twier­dzi­ła. – A ty mój.

Wte­dy wy­da­rze­nia po­to­czy­ły się szyb­ko i w nie­kon­tro­lo­wa­ny spo­sób. Dag­ma­ra usia­dła okra­kiem na udach Kac­pra, przo­dem do nie­go, i po­ca­ło­wa­ła go na­mi­ęt­nie. Chło­pak jęk­nął z przy­jem­no­ści i przy­ci­ągnął ją moc­niej, wpi­ja­jąc się w jej usta. Czuł na so­bie do­tyk jej pier­si, na­wet je­śli przez ubra­nie, a jego dżin­so­we spoden­ki szyb­ko zro­bi­ły się cia­sne w stra­te­gicz­nym miej­scu. Dag­ma­ra wy­czu­ła to wy­brzu­sze­nie i ce­lo­wo ota­rła się kro­czem o jego uwi­ęzio­ną męsko­ść. Sama mia­ła na so­bie tyl­ko lek­kie lu­źne szor­ty i ta sy­tu­acja bar­dzo ją ba­wi­ła.

– Jej, co ty ro­bisz, Daga? – spy­tał, pa­trząc na nią z roz­anie­lo­nym wy­ra­zem twa­rzy.

– Pro­wo­ku­ję cię – od­po­wie­dzia­ła z szel­mow­skim uśmie­chem.

– Nie bo­isz się?

– A cze­go?

– Że dam się spro­wo­ko­wać?

– A je­śli na to li­czę?

– Kła­dź się – za­rządził wte­dy, zrzu­ca­jąc ją z sie­bie.

Roz­ło­żył dziew­czy­nę na ple­cach, przy­gnió­tł ją do ma­te­ra­ca swo­im ci­ęża­rem i za­czął ca­ło­wać. Pod­trzy­my­wał ci­ężar cia­ła na le­wej ręce, a pra­wą wło­żył pod ko­szul­kę Dagi, by si­ęgnąć do jej pier­si, ukry­tych pod mi­ęk­kim spor­to­wym sta­ni­kiem. Po chwi­li pod­wi­nął jej ko­szul­kę i za­czął ją ca­ło­wać po brzu­chu.

Daga jęk­nęła z przy­jem­no­ści i po­mo­gła mu zdjąć swo­ją ko­szul­kę, a po­tem ści­ągnęła jego T-shirt. W ko­ńcu sama zdjęła sta­nik przez gło­wę.

Kie­dy Kac­per za­czął ca­ło­wać jej pier­si, kom­plet­nie od­pły­nęła.

– Daga, ko­cha­nie. – Chło­pak zwró­cił się do niej bła­gal­nym to­nem. – Prze­rwij­my to, pro­szę, bo się nie po­wstrzy­mam. Tak cię pra­gnę, że za­raz zwa­riu­ję.

– Kie­dy wró­cą twoi ro­dzi­ce? – spy­ta­ła, od­zy­skaw­szy na chwi­lę ja­sno­ść umy­słu.

– Za ja­kieś trzy go­dzi­ny naj­wcze­śniej. Po­je­cha­li do Wro­cła­wia – przy­po­mniał jej.

– To nie prze­ry­waj – wy­sa­pa­ła mu pro­sto w usta, po czym przy­ci­ągnęła go do sie­bie tak, że czuł na kla­cie jej ster­czące sut­ki, a ona na pod­brzu­szu jego twar­de­go człon­ka.

Za­częła po­ru­szać bio­dra­mi, in­stynk­tow­nie ocie­ra­jąc się o nie­go tak, żeby jesz­cze wzmóc obu­stron­ne po­żąda­nie.

– Je­steś pew­na? – do­py­ty­wał się Kac­per.

Ow­szem, do tej pory za­li­czy­li kil­ka pierw­szych baz, ale ni­g­dy wcze­śniej nie prze­kro­czy­li tej ma­gicz­nej gra­ni­cy, za któ­rą już nie by­ło­by od­wro­tu. On ni­g­dy nie ro­ze­brał swo­jej dziew­czy­ny do ko­ńca, a jej nie po­zwo­lił tego zro­bić z nim, choć pró­bo­wa­ła.

– Jesz­cze raz mnie spy­tasz, czy je­stem pew­na, to się ubio­rę i wró­cę do domu – za­żar­to­wa­ła.

– Chy­ba po­bie­głbym za tobą – oznaj­mił szcze­rze, po czym pod­nió­sł się na rękach i wy­jął z szaf­ki noc­nej pu­de­łecz­ko pre­zer­wa­tyw.

– Śmia­łek! Skąd masz gum­ki, przy­znaj się! – Daga się za­śmia­ła.

– Jezu, dziew­czy­no, a ja­kie to ma zna­cze­nie w ta­kiej chwi­li? – spy­tał sfru­stro­wa­ny.

– Ma.

– Do­brze. Ku­pi­łem ja­kiś czas temu, bo mia­łem na­dzie­ję… no wiesz, że się przy­da­dzą.

– Uwiel­biam to, że je­steś taki od­po­wie­dzial­ny. No, da­lej, roz­bie­raj mnie.

Kac­per nie od­wa­żył się już wi­ęcej za­py­tać Dag­ma­ry, czy jest pew­na. Uznał, że ewen­tu­al­ne kon­se­kwen­cje tej dys­ku­sji by­ły­by o wie­le mniej przy­jem­ne niż podąża­nie za pra­gnie­niem ab­so­lut­nej bli­sko­ści.

Wspólne życie, lipiec 2017

Kac­per do­kład­nie pa­mi­ętał ich pierw­szy raz. Ko­lej­ne zresz­tą też.

Od kie­dy spró­bo­wa­li z Dag­ma­rą sek­su, stał się jed­nym z ich ulu­bio­nych za­jęć. Na po­cząt­ku mu­sie­li się ukry­wać przed ro­dzi­ca­mi, ale kie­dy wy­je­cha­li na wa­ka­cje, mo­gli cie­szyć się nie­skrępo­wa­nie sobą na­wza­jem. Te­raz, gdy już miesz­ka­li ra­zem, tam­te cza­sy wy­da­wa­ły mu się od­le­głe jak pia­ski pu­sty­ni Re­gi­stan w po­łu­dnio­wym Afga­ni­sta­nie, o któ­rych opo­wia­da­li mu ko­le­dzy, wra­ca­jący z mi­sji za­gra­nicz­nych.

Kac­per też chciał spró­bo­wać swo­ich sił jako żo­łnierz pol­skie­go kon­tyn­gen­tu woj­sko­we­go. Był tyl­ko je­den pro­blem: jak po­wie­dzieć o tym Dag­ma­rze?

Wrzesień 2017

– Po co chcesz tam je­chać?! – Dag­ma­ra była prze­ra­żo­na wi­zją wy­jaz­du na­rze­czo­ne­go na pó­łrocz­ną mi­sję szko­le­nio­wą do Afga­ni­sta­nu. – Dla­cze­go aku­rat tam, gdzie jest naj­gor­sza woj­na?

– Ko­cha­nie, je­stem żo­łnie­rzem – przy­po­mniał jej. – Żo­łnie­rze je­żdżą na woj­ny wła­śnie.

– To po co te gór­no­lot­ne slo­ga­ny o mi­sjach po­ko­jo­wych?

Par­sk­nęła iro­nicz­nie.

– Ja­koś musi się to na­zy­wać. Te­raz to już na­praw­dę nic strasz­ne­go. ISAF6 się sko­ńczył, zo­sta­ły tyl­ko mi­sje szko­le­nio­we.

– Ja tam nie wie­rzę w po­kój w Azji, zwłasz­cza w tej części – stwier­dzi­ła Dag­ma­ra. – Po co chcesz tam je­chać?

– Po pierw­sze, żeby zdo­być szli­fy, po dru­gie, żeby do­stać szyb­ciej awans. Do­dat­ko­wym pro­cen­tem do eme­ry­tu­ry też nie po­gar­dzę, ale przede wszyst­kim – tu Kac­per po­pa­trzył w sku­pie­niu na na­rze­czo­ną – chcę za­ro­bić na na­sze we­se­le i wkład do kre­dy­tu na miesz­ka­nie. Nie wy­obra­żam so­bie po ślu­bie tu­łać się z moją żoną po wy­na­jętych lo­ka­lach.

– Do­brze, ko­cha­nie – zgo­dzi­ła się w ko­ńcu Dag­ma­ra. W za­sa­dzie nie do­sta­ła wy­bo­ru. Po­dej­rze­wa­ła, że Śmia­łkow­ski i tak po­sta­wi­łby na swo­im. Taki już miał cha­rak­ter. A ona go prze­cież ko­cha­ła jak ni­ko­go na świe­cie.

Listopad 2017

Na­rze­czo­ny Dag­ma­ry wy­je­chał pod ko­niec li­sto­pa­da. Od po­cząt­ku re­gu­lar­nie dzwo­nił i pi­sał, wy­sy­łał zdjęcia i spo­ty­kał się z nią na Sky­pie. Tęsk­no­ta nie da­wa­ła jej żyć, ale obie­ca­ła mu prze­cież, że będzie dziel­na i wy­trzy­ma te pół roku.

Kac­per też tęsk­nił, ale trzy­ma­ło go po­sta­no­wie­nie, że dzi­ęki tej mi­sji ich ży­cie wej­dzie na nowy, wy­ższy po­ziom. Wie­dział do­sko­na­le, że ni­g­dy nie za­ro­bi­łby ta­kich pie­ni­ędzy w Pol­sce.

Grudzień 2017

Jego dwu­dzie­ste czwar­te uro­dzi­ny pierw­sze­go grud­nia spędzi­li na od­le­gło­ść. Świ­ęta po­dob­nie. W Syl­we­stra zło­ży­li so­bie ży­cze­nia przez Sky­pe'a.

– Wszyst­kie­go naj­lep­sze­go w no­wym roku, moja uko­cha­na – po­wie­dział uśmiech­ni­ęty Kac­per. – Oby to był nasz naj­lep­szy rok. Jesz­cze tyl­ko kil­ka mie­si­ęcy i będzie­my już za­wsze ra­zem.

– Wszyst­kie­go naj­lep­sze­go, ko­cha­nie – od­po­wie­dzia­ła Daga, po­wstrzy­mu­jąc łzy. – Cze­kam, ci­ągle cze­kam, wiesz?

– Ja też, skar­bie. Bar­dzo cię ko­cham i ni­g­dy nie prze­sta­nę, pa­mi­ętaj o tym – od­po­wie­dział, za­nim prze­rwa­ło im po­łącze­nie.

No cóż… prze­ci­ąże­nie sie­ci w syl­we­stra nie było ni­czym nad­zwy­czaj­nym.

Styczeń 2018

Dwu­dzie­ste pi­ąte uro­dzi­ny Dag­ma­ry wy­pa­da­ły trzy­dzie­ste­go pierw­sze­go stycz­nia. Też spędzi­ła je z dala od swo­je­go uko­cha­ne­go. Po­cie­sza­ła się jed­nak tym, że mi­nął już dru­gi mie­si­ąc roz­łąki, a ka­żdy przy­bli­żał ich hi­sto­rię do szczęśli­we­go za­ko­ńcza­nia.

„I żyli dłu­go i szczęśli­wie”. Tak to mia­ło wy­glądać.

Maj 2018

– Mó­wię ci, osza­le­ję tu bez cie­bie – jęk­nął Kac­per, kie­dy ko­lej­ny raz roz­ma­wia­li, ty­dzień po po­przed­nim spo­tka­niu na Sky­pie. – Two­je zdjęcie słu­ży­ło mi jako naj­lep­sza in­spi­ra­cja przez cały ty­dzień – opo­wia­dał.

– Nie wiem, czy chcę tego słu­chać. – Za­śmia­ła się ner­wo­wo. – Ręka cię nie boli, Śmia­łkow­ski?

– No, może trosz­kę – mu­siał przy­znać. – Ale było war­to.

– Je­steś nie­wy­ży­tym zbo­cze­ńcem – wy­rzu­ci­ła mu. – Nu­dzi ci się na tej mi­sji, to ro­bót­ki ręcz­ne upra­wiasz. Wzi­ąłbyś się do po­wa­żnej pra­cy.

– Ja­kie ro­bót­ki ręcz­ne? O czym ty opo­wia­dasz, ko­bie­to? – obu­rzył się.

– No, prze­cież sam po­wie­dzia­łeś… że do mo­je­go zdjęcia…

– Ko­cha­nie, ja wier­sze pi­sa­łem – wy­ja­śnił.

– Ja­kie, kur­wa, wier­sze?

Śmiech Kac­pra za­bi­łby w tym mo­men­cie ka­żde­go. Kie­dy zo­ba­czył na ekra­nie lap­to­pa minę na­rze­czo­nej, nie wy­trzy­mał.

– Prze­czy­tać ci?

– Pew­nie – żach­nęła się, ani tro­chę nie wie­rząc w tę woj­sko­wą po­ezję.

– No to słu­chaj. „Na gó­rze mo­ździe­rze, na dole ka­ra­bi­ny, a ja tęsk­nię strasz­nie do mo­jej dziew­czy­ny. Na gó­rze ja­ski­nie, na dole mak, jak mo­żna w tym kra­ju nie czuć się jak wrak? Tam w gó­rach ta­li­bo­wie, tu w dole wio­ski, a ja w pół roku wy­ci­ągnąłem wnio­ski. Na gó­rze po­win­ny być kro­ku­sy, na dole dzwo­nić dzwo­ny, a ja się z tobą oże­nię, bo ko­cham cię jak sza­lo­ny”. I jak?

Dag­ma­ra przez chwi­lę słu­cha­ła ci­szy na łączu. Łzy le­cia­ły jej ciur­kiem i nie mo­gła zła­pać tchu.

– Ko­cha­nie, cze­mu pła­czesz? – zmar­twił się Kac­per. – Nie po­do­ba­ło ci się?

– Jak by mi się mo­gło nie spodo­bać?

– No to o co cho­dzi?

– O to, że to ja tęsk­nię za tobą jak sza­lo­na, głup­ku! Wróć wresz­cie do mnie!

– Mam dla cie­bie do­brą wia­do­mo­ść, skar­bie. Znam już datę wy­lo­tu.

– I?

– Nie mogę ci po­wie­dzieć przez Sky­pe'a, ale…

– Co?

– Spró­bu­ję ci pod­po­wie­dzieć. Tyl­ko ty się do­my­ślisz.

– Mów!

– Pa­mi­ętasz ten dzień, kie­dy pierw­szy raz się ko­cha­li­śmy? Mo­ich ro­dzi­ców nie było wte­dy w domu, a ty przy­szłaś do mnie…

– Jak mo­gła­bym za­po­mnieć?

– No, to ro­ta­cja będzie dzień po na­szej szó­stej rocz­ni­cy.

Czter­na­ste­go czerw­ca. Kac­per wró­ci do Pol­ski już czter­na­ste­go czerw­ca!!!

– Dzi­ęku­ję, że mi po­wie­dzia­łeś, ko­cha­nie. Będę od­li­czać dni.

– Ja też, Da­gu­siu moja ko­cha­na. Ja też.

Czerwiec 2018

Ta hi­sto­ria mo­gła się sko­ńczyć tak jak wie­le po­dob­nych. Kac­per po­wi­nien wró­cić do domu, jak wi­ęk­szo­ść żo­łnie­rzy Pol­skich Kon­tyn­gen­tów Woj­sko­wych. Po­win­ni wzi­ąć z Dag­ma­rą ślub, mieć dzie­ci i żyć dłu­go i szczęśli­wie. Za­słu­gi­wa­li na to.

Jed­nak za­miast otrzy­mać szczęśli­we za­ko­ńcze­nie, ich hi­sto­ria zo­sta­ła bru­tal­nie i zu­pe­łnie bez­sen­sow­nie prze­rwa­na przez wy­buch miny-pu­łap­ki na ostat­nim pa­tro­lu, jaki Kac­per wy­ko­ny­wał na tej mi­sji i w swo­im krót­kim ży­ciu.

To w ogó­le nie do­cie­ra­ło do Dag­ma­ry. Nie krzy­cza­ła, nie pła­ka­ła. Jak­by za­pa­dła się w so­bie.

Urwa­na hi­sto­ria mi­ło­ści już na za­wsze mia­ła po­zo­stać nie­do­ko­ńczo­na.

Znowu maj 2021

Ro­dzi­na Dag­ma­ry, a na­wet ro­dzi­ce Kac­pra, któ­rzy sami prze­cież mu­sie­li po­cho­wać naj­uko­cha­ńsze­go je­dy­na­ka – wszy­scy mar­twi­li się od trzech lat o Dag­ma­rę. Mło­da ko­bie­ta nie przy­po­mi­na­ła już daw­nej sie­bie. Wła­ści­wie nie przy­po­mi­na­ła na­wet ży­wej isto­ty. Niby się po­ru­sza­ła, ja­dła, spa­ła, ale wy­gląda bar­dziej jak zom­bie niż pe­łna ży­cia dziew­czy­na, w któ­rej kie­dyś za­ko­chał się Kac­per.

Śmiech przez łzy dał Kasi na­dzie­ję, że sio­stra pró­bu­je wró­cić do ży­cia. Za­wzi­ęła się, że jej w tym po­mo­że.

– Sko­ro nie chcesz opo­wia­dać o swo­jej ma­tu­rze, to zdra­dź cho­ciaż coś o eg­za­mi­nie ofi­cer­skim – po­pro­si­ła. – Strasz­nie się stre­su­ję, a to już za rok.

– Ko­cha­na, nie ze mną te nu­me­ry. – Dag­ma­ra po­gro­zi­ła jej pal­cem. – Jesz­cze rok stu­diów ci zo­stał. A na ra­zie przy­kła­daj się do prak­tyk.

– Mar­cin… Zna­czy pan ko­men­dant mówi, że się przy­kła­dam.

– „Mar­cin”? – Daga unio­sła brew i zmie­rzy­ła młod­szą sio­strę po­dejrz­li­wym spoj­rze­niem.

– No – Ka­sia była już czer­wo­na jak bu­rak – wiesz, on jest taki przy­stoj­ny i w ogó­le.

– Jest od cie­bie o dwa­na­ście lat star­szy, mło­da!

– A co, sama go chcesz?

– A w ży­ciu!

– No to co, psem ogrod­ni­ka je­steś?

– Cze­go ja mu­szę wy­słu­chi­wać – jęk­nęła Daga, ale mimo wszyst­ko uśmiech­nęła się do Ka­śki. – Może po­trze­bu­jesz urlo­pu?

– Tak, na pew­no – po­twier­dzi­ła mło­da.

Je­dy­na szan­sa w tym, że ten wy­jazd się uda – po­my­śla­ła Ka­sia, tu­ląc star­szą sio­strę. Kac­per, je­śli gdzieś tam je­steś i mnie sły­szysz, po­móż mi ją ura­to­wać, pro­szę.